Dla D.

ROZDZIAŁ 1

– Cześć, Kasia. – Dobiegł mnie znajomy, donośny głos, gdy wychodziłam z salki fitness. Przy okazji zwabił on wzrok wszystkich będących na siłowni. – Wróciłaś do Polski. Jaka opalenizna. – Nadał połowa sali słyszała jej słowa.

– Sara. – Obróciłam się i zobaczyłam znajomą z dawnych czasów. – Cześć. Minęło chyba kilka ładnych lat, od kiedy cię ostatni raz widziałam. – Wzniosłam się na palcach stóp i pocałowałam w policzek wysoką brunetkę.

– Chyba dziś dałaś sobie wycisk. – Uśmiechnęła się, widząc moją czerwoną twarz. – Co u ciebie słychać? Oglądam cię już tylko na Instagramie.

– Musiałam się zresetować. Cały czas jestem w Polsce. Może masz ochotę wyjść ze mną jutro na kawę? – Chciałam szybko zakończyć rozmowę, która spowodowała, że nieomal wszyscy na nas patrzyli.

– Pewnie. Musimy pogadać. Jestem bardzo ciekawa, jak ci się życie poukładało.

– Będziemy mieć o czym rozmawiać, to pewne. – Starałam się uśmiechnąć, ale z daleka było widać, że mi to nie wychodzi.

– Wszystko dobrze? – Sara popatrzyła na mnie z troską.

– Tak – powiedziałam bez przekonania. – Jutro pogadamy dłużej, teraz muszę uciekać. – Pocałowałam ją w policzek na pożegnanie.

– A masz mój aktualny numer?

– Nie wiem. Złapię cię na Messengerze. Muszę lecieć. Pa.

Sara pomachała mi, a ja przeszłam do szatni i usiadłam na ławce. Po resecie nie było już ani śladu. Sara sprawiła, że pamięcią sięgnęłam do czasów, kiedy się poznałyśmy. Chciałam koniecznie znów mieć czysty umysł, a w tym mogło pomóc zrobienie kilku długości basenu. Pływałam wte i wewte i gdy już opadłam z sił, przeniosłam się do jacuzzi. W środku relaksował się już jakiś mężczyzna, ale nie przeszkadzało mi to. Odwróciłam się do niego tyłem, położyłam ręce na krawędzi jacuzzi i ułożyłam na nich głowę. Lubiłam tak leżeć i wpatrywać się w wieżę Pałacu Kultury i Nauki.

– I’m sorry, are you Polish?[1] – Usłyszałam głos za plecami.

Przewróciłam oczami, by wyrazić dezaprobatę dla przerwania mojej medytacji. Wiedziałam już, co się kroi. Odwróciłam się i spojrzałam na około pięćdziesięcioletniego mężczyznę. Zadbany, bez zbędnego owłosienia na klacie, trochę szpakowaty. Nawet przystojny. Sądząc po akcencie – chyba Amerykanin.

– Yes[2]– odpowiedziałam grzecznie i miło, zgodnie z moją naturą, choć niechętnie, bo takich rozmów zdarzało mi się odbyć już trochę i za każdym razem było tak samo. Pewnie niewiele się pomylę, jeśli on zaraz rzuci, że jego koledzy powiedzieli mu, że ma wielkie szczęście, że leci do Polski, bo są tu piękne kobiety. Zapewne gdy tylko mnie zobaczył, od razu wiedział, że jestem Polką. To znów nie takie głupie stwierdzenie, ponieważ w tym hotelu częściej można spotkać kogoś z zagranicy niż rodaka. Zresztą nieważne. Potem poinformuje mnie, że będzie tu jeszcze kilka dni, może tygodni, że pracuje na wysokim stanowisku w jakimś funduszu i firma wynajęła mu tutaj apartament. To ma mi oczywiście zaimponować. Następnie zacznie pytać, co poleciłabym mu do zobaczenia w Warszawie, jakieś knajpki, kluby i tak dalej. W podzięce za rekomendacje zaprosi mnie na drinka. Bez wątpienia oszołomiona tym całym anturażem, skuszę się na jego propozycję. Wypiję kilka drinków, by dodać sobie odwagi, bo przecież taka partia nie trafia się często, i pójdę z nim do łóżka. To przecież oczywiste, że tak ta historia ma się skończyć. Być może będę grzała mu łóżko nawet nie jeden raz, ale przez cały jego wyjazd. Napisy końcowe. Przerabiałam takie gadki i to już za mną, choć przebłyski z przeszłości nie dawały spokoju.

– I knew as soon as I saw you. As they say Polish women are bea[3]…

– Sorry, but if you don’t mind I’d like to be quiet[4] – przerwałam mu i delikatnie uśmiechnęłam się, by go nie urazić.

– Of course. I’ll go now. Have a nice evening[5] – Na jego twarzy pojawił się grymas lekkiego zdziwienia, a następnie nieporadny uśmiech, po czym wstał i wyszedł z jacuzzi.

Obróciłam się i ponownie wbiłam wzrok w wielki zegar. Czas płynął powoli, a mnie zalała fala rozmyślań. Moja sytuacja teraz przedstawiała się zupełnie inaczej niż jeszcze kilka lat temu. Z boku wyglądałam na osobę, która wygrała życie. Dobre stanowisko, fajna pensja, luksusowe wakacje częściej niż dwa razy w roku, markowe ciuchy i zakochany po uszy partner obok. Sielanka, o jakiej marzy wiele osób. Niedościgniony styl życia. Nie od zawsze tak jest Kiedyś byłam biedniejsza, zaniedbana, pogubiona i…

– O czym tak rozmyślasz? – Przywarł swoim ciałem do mojego, jednocześnie całując mnie w szyję.

– Tomek, ale mnie wystraszyłeś. – Odwróciłam się, lekko go od siebie odpychając, jakby co najmniej podsłuchiwał moje myśli.

– Ktoś tu ma coś na sumieniu – zaśmiał się. Zmienił pozycję w jacuzzi i posadził mnie na swoich kolanach tak, że wyraźnie czułam jego lekko już nabrzmiałego penisa.

– Czuję, że po treningu wszystkie mięśnie pracują, jak należy – stwierdziłam zadziornie, zanurkowałam ręką pod wodę i wyciągnęłam z kąpielówek jego sztywnego kutasa.

– Mała, co ty robisz? – zganił mnie. – Zaraz ktoś nas zobaczy. – Rozejrzał się kontrolnie dookoła.

Nie było nikogo. Godzina jedenasta trzydzieści. Wszyscy pewnie byli w biurach albo już wyszli, bądź co bądź zaraz kończy się doba hotelowa.

– Nie martw się. Poza tym niech się wstydzi ten, kto widzi. – Też zerknęłam dookoła.

Przesunęłam majtki na bok, odsłaniając moją cipkę, i nabiłam się na jego supertwardego penisa, jęcząc mu do ucha z rozkoszy. Uwielbiałam ten moment, kiedy jego członek twardniał od dotyku moich drobnych dłoni. To uczucie, jak centymetr po centymetrze we mnie wchodził. Unosiłam się i opadałam na niego bardzo delikatnie. Pozycja była mało wygodna, ale ból kolan stawał się coraz mniej odczuwalny, a ciało zalewała fala ekstazy. Wariowałam, bo Tomek dostarczał mi ciągle nowych doznań. Łapczywie całował mnie po szyi, by chwilę później ściskać i ssać moje sutki. Nawet nie wiedziałam, kiedy odsłonił moje nabrzmiałe z podniecenia piersi. Złapał mnie wpół i sam zaczął mocniej dociskać moje biodra do swoich. To, połączone z jego przyspieszonym oddechem, zwiastowało tylko jedno – nadchodzący orgazm.

– Aaa… – wykrzyczał najciszej, jak umiał, dociskając mnie mocno do siebie. Woda w jacuzzi po dłuższej chwili przestała się kołysać. Doszedł.

Czułam te obłędne skurcze wyrzucające jego spermę. Przytuliłam się do niego. Dłonie zaplątałam w jego ciemne włosy i zaczęłam na przemian delikatnie podgryzać i całować go po twarzy. Uwielbiałam dawać mu rozkosz.

Tomek, kiedy ochłonął, rozejrzał się, czy nikt na nas nie patrzył. Ciężko było powiedzieć, czy nie mieliśmy publiczności od strony siłowni, ale w tamtym momencie niewiele nas to obchodziło.

– Panie Tomaszu, co za szybka akcja. – Oderwałam swoje ciało od jego.

– Pani Kasiu, nie wiem, jak ja z panią wytrzymam – powiedział i nasunął mi stanik na piersi.

Delikatnie mnie uniósł i zdjął z lekko już zwiotczałego penisa. Jęknęłam cicho. Podniecało mnie, kiedy to robił, kiedy czułam, jak się ze mnie wymyka.

– Gwoli ścisłości, to panno Kasiu. – Uśmiechnęłam się i usiadłam obok, znów zwracając się w stronę zegara.

– Na twoim miejscu nie przyzwyczajałbym się do tego określenia. Tak piękne i mądre kobiety dość szybko znikają z rynku. – Przytulił się do moich pleców.

– Chcesz mi coś przez to powiedzieć? – Delikatnie się obróciłam, by zobaczyć jego reakcję i zafundować mu swój zadziorny uśmiech.

– Tak, że jesteś piękna, mądra i kocham cię. – Pocałował mnie w ramię.

Zaplotłam mocniej na sobie jego ręce i wtuliłam się w niego jeszcze bardziej. Był moją oazą, do tego tak mnie pobudził, że najchętniej przeleciałabym go znowu, tu i teraz.

– Kasia, ja muszę już uciekać. Za godzinę mam spotkanie, a jeszcze Marek chce ze mną porozmawiać. Zaraz zadzwonię po auto, ty, proszę, wróć z panem Adamem.

– Ja mam jeszcze masaż. Muszę też odebrać torebkę i dopiero wrócę do domu. Jedź z panem Adamem, a ja wrócę taksówką.

– Dobrze. Zobaczymy się w domu i zajmę się tobą. Pa, kochanie. – Poprawił spodenki i wstał.

Posłałam mu buziaka na pożegnanie i odprowadziłam go wzrokiem. Niesamowicie upajała mnie jego męskość. Silne ręce i ramiona, w których czułam się bezpieczna jak nigdzie indziej. Dłuższe, ciemne włosy, które kocham przeczesywać i szarpać podczas seksu. I te jego oczy i uśmiech, które za każdym razem sprawiały, że miękłam. Miałam niesamowite szczęście, że się poznaliśmy. To mężczyzna, o którym się marzy. Był starszy ode mnie, ale na co dzień ta różnica nie rzucała się w oczy. Tomek dbał o siebie, świetnie się ubierał i bosko pachniał. Tak, byłam nim zauroczona. Wpadłam i tego się bałam. Powinnam być szczęśliwa. I byłam, bardzo się cieszyłam, że to ja jestem obok niego. Ciężko mi jednak zapomnieć o tym, co wydarzyło się wcześniej. Nie zakochiwałam się ot tak. To był proces. Jeśli ktoś pojawiał się na poważnie w moim życiu, musiałam mu najpierw zaufać, poczuć się bezpiecznie i wtedy należałam do niego. Otwierałam się i oddawałam mu siebie całą. Byłam wówczas bezbronna, jednak teraz coś nie dawało mi spokoju. Z jednej strony uczucie do Tomka, w którym zatracałam się bez reszty. Z drugiej strony zadręczała mnie myśl, że to wszystko może się skończyć… bo wrócił ON. Człowiek, którego pierwszy raz prawdziwie kochałam. Zaufałam mu bezgranicznie, a on to wykorzystał, okłamywał mnie, a potem znienacka zadał wiele precyzyjnych ciosów w serce i pozwolił się wykrwawić, patrząc, jak wszystko, co nas łączyło, umierało. Przez chwilę było spokojnie, była cisza, ale wrócił. Kiedy u mnie jakoś się poukładało, on o sobie przypominał, jakby miał radar. Czasami aż bałam się własnego szczęścia.

– Pani Kasiu. – Poczułam, jak ktoś dotyka mnie w ramię. – Zapraszam panią na masaż.

– Przepraszam. Zamyśliłam się.

– Jeśli jeszcze chce tu pani zostać, zaczekam chwilę.

– Nie. Wezmę tylko szybki prysznic i jestem u pani.

Pod prysznicem włączyłam chłodną wodę i oparłam ręce o ścianę. Ech… Cały trening na nic, wszystko wróciło. Zakręciłam kurek z wodą. Owinęłam się ręcznikiem i przeszłam do części spa.

– Pani Kasiu, przed panią dwie godziny relaksu. Czy życzy sobie pani dodatkowo masaż głowy? – zapytała, jakby wiedziała, czego potrzebuję.

– Zdecydowanie. – Uśmiechnęłam się.

Położyłam się na łóżku, a kobieta usiadła tuż za mną i wplotła palce między moje włosy. Jej dotyk na początku był zwyczajny, ale po chwili rozlała się po moim ciele fala przyjemności. Ta błogość sprawiła, że nie skupiałam się już na niczym. Odcięłam myśli. Odpłynęłam.

– Dziękuję. – Informacja o zakończonym masażu wybudziła mnie z odprężenia.

Wyszykowałam się, zebrałam swoje rzeczy do torby i zamówiłam ubera. Szara skoda czekała w uliczce obok. Tomek strasznie się denerwował, gdy korzystałam z tych quasi-taksówek lub innych tego typu wynalazków, zwłaszcza wieczorem. Uważał, że ktoś może mi zrobić krzywdę, bo przecież nie wiem, z kim jadę. A mógłby to być jakiś zboczeniec lub psychol. Z jednej strony to prawda ale z drugiej już kawał czasu korzystałam z tej formy transportu i, odpukać, nie zdarzyła mi się żadna przykra sytuacja. Miałam farta do ludzi i byłam ostrożna. A jeśli wieczorem balowałam gdzieś na mieście, to brałam tradycyjną taksówkę lub ktoś mnie odbierał. Podobała mi się ta jego troska, ale to burżujskie podejście do prawie każdego aspektu życia bywało czasami przytłaczające. Kierowcy, ochrona, pomoc domowa, ludzie od wszystkiego, wszystko na telefon i wszystko na już. Ja się temu dziwiłam, bo dla mnie to nowość, a Tomek w tym wyrósł, dla niego to standard. Kwestia miejsca, z którego patrzysz.

Kiedy byliśmy już na miejscu, zdałam sobie sprawę, że z boku musiało to wyglądać komicznie. Dziewczyna Tomka Aperta wysiadająca z przynajmniej dziesięcioletniego auta i wchodząca na Brackiej do świątyni blichtru, próżności, splendoru i wszystkiego, co kosmicznie drogie i na pokaz. Nie powiem, z przyjemnością otaczałam się luksusowymi rzeczami. Zawsze po odłożeniu konkretnej kwoty lubiłam spełnić swoją zachciankę – podarować sobie nową torebkę czy dodatek. Zresztą kupowałam klasyki, które świetnie się sprzedawały nawet po kilku latach użytkowania. Tym razem padło na długo wyczekiwaną torebkę od Louis Vuitton. Nareszcie listonoszka za kilka tysięcy trafi w moje ręce. Zapisałam się na nią jakieś pół roku temu i w końcu jest. Nienawidziłam polityki niedostępności pewnych dóbr, choć z punktu biznesowego doskonale ją rozumiałam. W oczekiwaniu na moje marzenie rozejrzałam się po sklepie. Piękne rzeczy, wiele z nich mi się podobało, na przykład torebka Capucines w kolorze Galet, klasycznie piękna, ale dla mnie jeszcze zbyt droga.

– Proszę o pani nazwisko – odezwał się sprzedawca.

– Katarzyna Tobis.

– Pani Kasiu, już wszystko gotowe. Zapraszam, by obejrzała pani torebkę. – Usłyszałam głos sprzedawcy za plecami.

Przymierzyłam, obejrzałam w lustrze i wszystko się zgadzało. Będzie idealna do codziennych stylizacji.

– Poproszę – powiedziałam do młodego chłopaka, który mnie obsługiwał. Sprzedawca zniknął z torebką na zapleczu, a ja rozejrzałam się po sklepie. Na nieomal każdej ze ścian zaprezentowanych było wiele modeli torebek, chust, pasków, szali i apaszek. Jakiej sumy bym potrzebowała, by kupić po jednym egzemplarzu wszystkiego, co jest w tym sklepie? To pewnie byłyby setki tysięcy złotych, jeśliby wliczyć modele ze skór egzotycznych, zamyśliłam się na chwilę.

– Pani Kasiu, oto pani torebka. Jednocześnie w imieniu całego zespołu chciałem życzyć pani wszystkiego najlepszego z okazji zbliżających się urodzin i przekazać drobny prezent – odezwał się ten młody chłopak.

– Dziękuję. – Byłam zdziwiona tą sytuacją na tyle, że ledwo wydukałam to „dziękuję”. Nie wiedziałam, że panują tu takie zwyczaje. Zapewne zrobiłam się czerwona jak burak. – Bardzo mi miło. Chciałabym zapłacić w takim razie – powiedziałam, by przerwać tę krępującą dla mnie sytuację. Nie przepadałam za byciem na świeczniku.

– Pani Kasiu, wszystko jest już opłacone, torebka należy do pani. Czy zabierze ją pani ze sobą, czy mamy przekazać ją kierowcy na adres domowy?

– Nie rozumiem… Jak to zapłacone? – Młody chłopak wprawiał mnie w coraz większe osłupienie.

– Pan Apert wszystko uregulował i poprosił, by wysłano ją na adres domowy, jeśli nie zdecyduje się jej pani zabrać.

– Aha – wydukałam.

Co za poziom bezczelności. Wiedział, że dziś ją odbieram, zadzwonił do sklepu i zapłacił za nią.

– Wracam do domu, więc zabiorę ją od razu. – Chwyciłam torby i wyszłam ze sklepu. Chciałam zjeść lunch w restauracji na górze, ale to wydarzenie odebrało mi apetyt. Dlaczego on robił mi takie numery, chciał mnie od siebie uzależnić? Stać mnie na swoje widzimisię. Chciałam mu zrobić na złość i wrócić do domu w ten sam sposób, w jaki tu dotarłam, ale nawet w nerwach zachowałam odrobinę rozsądku i zamówiłam taksówkę. Całą drogę myślałam o tej sytuacji, bardzo zależało mi na niezależności. Z drugiej strony było to miłe, ponieważ kupił coś, co mi się spodobało. Specjalne traktowanie to kolejny plus bycia z Tomkiem. Jego nazwisko otwierało wiele drzwi zamkniętych dla zwykłych śmiertelników. Pod koniec drogi ta sytuacja nawet mnie rozbawiła, bo musiałam mieć rozbrajającą minę w momencie, gdy dowiedziałam się, że torebka jest opłacona. Postanowiłam jednak pokazać Tomkowi, że nie tak to powinno wyglądać. Nigdy mnie nie kupi.

Do budynku weszłam w bojowym nastroju.

– Panie Kaziu, spokojnie, sama zaniosę zakupy – zwróciłam się do konsjerża, który już podrywał się, by mi pomóc.

Wsiadłam do windy i starałam się uspokoić. Znałam siebie i wiedziałam, że wybucham jak bomba tylko po to, by za pięć minut chodzić i przepraszać.

– Tomek, wróciłam – odezwałam się głośno, zostawiając kluczyki na konsoli. – Jesteś? – zapytałam.

– Tak, ale pod warunkiem, że nie będziesz bić i krzyczeć – zażartował, wyłaniając się z kuchni.

– To nie jest zabawne. Tomek, tak się nie robi. Mogliśmy o tym porozmawiać i wspólnie coś ustalić – wypaliłam zdenerwowana.

– Miałem ci powiedzieć, że to twój prezent urodzinowy? – Podszedł, wyjął mi z rąk torebki i odłożył na bok. – Wszystkiego najlepszego, skarbie. – Przytulił mnie mocno. – Wiem, że trochę za wcześnie, ale ubóstwiam cię rozpieszczać. Czy teraz będzie okej?

– Będzie okej. Dziękuję, ale nie musisz robić mi drogich prezentów. – Odwzajemniłam jego uścisk.

– Urodziny to urodziny i moja ukochana zasługuje na wszystko, a poza tym to nie koniec na dziś. Ja zawsze dotrzymuję słowa. – Złapał mnie wpół, przewiesił przez ramię i zaniósł do sypialni.

– Co ty wyrabiasz? Oszalałeś! – zaśmiałam się i przez chwilę udawałam damę w opałach. Nie protestowałam jednak za bardzo, bo wiedziałam, co zaraz mnie czeka.

Położył mnie na łóżku i ściągnął z siebie koszulkę. Ułożyłam się seksownie i obserwowałam łakomym wzrokiem, co będzie się działo. Tomek musiał mocno rozmyślać o tym, co się wydarzy, gdy oboje będziemy w domu, bo nie przedłużał gry wstępnej. Ściągnął spodenki razem z bokserkami, a moim oczom ukazał się obiekt moich westchnień. Jego sterczący penis rozpalił mnie tak bardzo, że poczułam przyjemny skurcz rozkoszy w podbrzuszu i od razu zrobiłam się wilgotna. Nagi, zawisł nade mną, a ja spojrzałam w jego szeroko otwarte z podniecenia oczy. Moje dłonie wędrowały po jego torsie, plecach, bym w końcu zdoła wbić pazurki w jego zgrabny tyłek. Tomek rozpuścił mi włosy, wplótł w nie palce i delikatnie pociągnął, by móc całować mnie po szyi.

– Obłędnie pachniesz, ten zapach działa tak, że chciałbym cię rżnąć całą noc, mała – wyszeptał, całując mnie coraz niżej.

Gdy dotarł do dekoltu, rozdarł moją koszulkę i odsunął kawałek koronkowego stanika, żeby possać sutek. Jego ręce powędrowały pod moje plecy, a po chwili moje piersi były już nagie, a on na przemian je masował i ssał. Nasze oddechy stawały się coraz głębsze, krew pulsowała szybciej. Delikatnie podgryzałam jego tors, by dać upust swojemu pragnieniu. Przeczesywałam palcami jego włosy, cały czas obserwując jego twarz. Fascynowała mnie władcza mina Tomka, jakby był barbarzyńcą, który właśnie odbiera to, co się mu należy. Niesamowicie mnie to nakręcało. W zdecydowanej większości przypadków to Tomek dominował, ja całkowicie mu ulegałam; poza momentami, kiedy byłam na górze, choć i wtedy zdarzało mi się okazać swoje podporządkowanie. Kręciło mnie to. Tylko w tej jednej chwili poddawałam się mu bez słowa sprzeciwu. Tomek jednak doskonale wiedział, na co może sobie pozwolić w ramach tej uległości, nigdy nie posunął się za daleko.

Kiedy już byłam zupełnie naga, podniósł się i patrzył na mnie, pożerając mnie wzrokiem. Jak kotka i nagroda dla mojego barbarzyńcy wiłam się po łóżku, potęgując jego dzikie żądze. Chciałam go tak samo mocno jak on mnie. Pochylił się, znów zaczął się bawić piersiami i powoli schodził przez brzuch do wzgórka łonowego. Potem zaczął lizać moją cipeczkę i znęcać się oralnie nad moją łechtaczką.

– O Boże – wyjęczałam, wyginając ciało ku górze, gdy wsunął we mnie palec, nie przestając lizać.

– Jesteś taka mokra i słodka – stwierdził i wszedł we mnie jednym ruchem.

Delikatnie bolało, ale lubiłam, gdy był trochę brutalny. Poruszał się we mnie szybko, a każde wsunięcie i wysunięcie jego penisa odczuwałam jak mikroorgazm. Zaplótł swoje dłonie w moje, przytrzymując mnie, bym nie mogła już mu uciec. Czułam jego mocny uścisk, który nieprawdopodobnie mnie pobudzał. Po chwili przełożył mnie na brzuch i pieprzył od tyłu. Złapał za biodra i posuwał tak, że coraz mocniej zaciskałam palce na pościeli, a pojękiwania stawały się za każdym razem głośniejsze.

– Zerżnij mnie – wyjęczałam, odwracając mój pełen żądzy wzrok w jego kierunku.

Zrozumiał. Złapał mnie za włosy i mocniej pociągnął do siebie. Uniosłam się i oparłam rękami o zagłówek łóżka, a on coraz mocniej mnie posuwał, tak że dźwięk uderzanych pośladków stawał się coraz seksowniej głośniejszy. Moje pojękiwania też były częstsze i donośniejsze, ekstaza, w której trwałam, sprawiała, że nie potrafiłam powstrzymać się od wyrażania swojego zadowolenia.

– Połóż się. Teraz ja ciebie zerżnę – wydałam mu rozkaz, którego potulnie wysłuchał, a ja dosiadłam go na jeźdźca.

Na początek drażniłam go delikatnymi ruchami, poświęcając energię na całowanie i lekkie podgryzanie jego torsu. Kiedy już sama nie mogłam wytrzymać, ujeżdżałam go, dopóki nie opadałam z sił, by po chwili znów intensywnie go pieścić. Uwielbiałam w newralgicznych momentach wbić się w niego mocno paznokciami. Gdy ból stawał się mocniejszy, chwycił mnie za nadgarstki i przez chwilę toczyłam walkę o wyswobodzenie się. Pragnęłam znów zadać mu tę słodką torturę, a on chciał nade mną panować. Tomek był silny. Nie miałam szans, by uwolnić się z tego uścisku. Fascynowało mnie przyglądanie się, jak starał się powstrzymać wytrysk, aż do momentu, kiedy dociskał mnie do siebie mocno i dochodził. Tomek także nie tłumił wyrażania swoich emocji. Gdybyśmy mieszkali w zwykłym bloku, z pewnością wielu sąsiadów wiedziałoby, kiedy uprawiamy seks, a ci życzliwi zostawialiby pod drzwiami anonimy przypominające o ciszy nocnej i cienkich ścianach. Przez chwilę jeszcze ślizgałam się na jego penisie, by podręczyć go orgastycznymi skurczami. Kiedy wyślizgnął się ze mnie, przytuliłam się do niego i zaczęłam go całować. Leżeliśmy obok siebie, starając się uspokoić oddech i ochłonąć.

– To teraz twoja kolej. – Tomek po chwili zanurkował między moje uda.

Jego język ślizgał się między moją cipeczką a łechtaczką. Po chwili wszedł we mnie palcem i zaczął mnie nim posuwać. Wiedział, że to jedna z moich ulubionych konfiguracji i że przy niej orgazm będzie intensywny. Podłożyłam sobie poduszkę pod pupę, by ułatwić mu pracę, a ręką masowałam jego gęste włosy, od czasu do czasu delikatnie je pociągając. Język Tomka już dobrze znał moje ciało i wiedział, że jeśli po pierwszym skurczu przyspieszy, za chwilę osiągnie swój cel. Drażnił moją cipkę tak skutecznie, że złapałam obiema rękoma zagłówek łóżka, by móc poradzić sobie z orgazmem, który zafundował mi mój kochany. W szczytowym momencie ja również nie byłam cicha. Fala moich jęków ciągnęła się dłuższą chwilę, a ciało drżało od pojedynczych skurczy. Tomek czuł to i wiedział, że zaraz w przypływie ekstazy zacznę odpychać jego głowę, dlatego trzymał moje dłonie w uścisku, który nie pozwalał mi nic zrobić. Moje ciało mogło tylko przyjąć tę falę przyjemności i poddać się jej aż do ostatniego liźnięcia.

– O Boże, Tomek, mówił ci ktoś, że masz talent? – powiedziałam, wtulając się w niego i wplatając swoje nogi między jego. – Nie myślałeś o pracy w agencji towarzyskiej dla kobiet? Myślę, że zarabiałbyś krocie. – Delikatnie łechtałam jego ego, ale fakt był taki, że to, co robił, to mistrzostwo. Chwilę później zmieniłam pozycję i ułożyłam swoje ciało na nim. Lubiłam tak leżeć i głaskać go po torsie.

– Moja droga, ta usługa zarezerwowana jest tylko dla jednej kobiety.

– Dla jednej naraz, zgadza się. Nie dasz rady lizać jednocześnie kilku kobiet – drażniłam się z nim.

– Chyba chcesz, bym sprawdził, jak twoje łaskotki?

– Pragnę ci przypomnieć, że już i tak byliśmy głośni, a moje dodatkowe krzyki mogłyby spowodować wtargnięcie tu Darka z całą ekipą – odcięłam się, a on się tylko uśmiechnął. No i to byłoby na tyle z mojej złości.

– Twój zły chłopak także przygotował ci obiad. Czy zupa pomidorowa zadowoli księżniczkę?

– O Boże, moja ulubiona! – Zerwałam się z łóżka i szybko pobiegłam do kuchni.

Tomek był u nas guru kuchni. U nas? Czy ja powiedziałam u nas? U niego, bo przecież ja mieszkałam u niego. Nieważne. U niego nawet pomidorowa nie była zwykłą pomidorową – to danie, którego nie powstydziłaby się najlepsza restauracja. Nagle jego ręce oplotły mnie w pasie, a on wyszeptał mi do ucha:

– Kasia, a może jednak do obiadu byś się ubrała?

– Ale w co ja mam się ubrać, skoro porwałeś mi T-shirt? – zapytałam, starając się ostudzić łyżkę zupy. – Daj mi swoją koszulkę – powiedziałam, a on bez wahania ją ściągnął. – Tadam, już jestem ubrana. – Uśmiechnęłam się, wciągając na siebie ciemną koszulkę. – Ta pomidorowa jest obłędna, dla mnie duży talerz. I może ubrałbyś się do obiadu. – Puściłam do niego oko, siadając do stołu. Swoją drogą, mogłabym patrzeć na ciało Tomka godzinami.

– Zapraszam na obiad – powiedział.

Nie musiał długo mnie namawiać. Nie plątałam mu się po kuchni, grzecznie czekałam, aż teraz zaspokoi mój głód.

– Czy dziś jesteś już wolny?

– Tak, wszystko załatwiłem na spotkaniu z Markiem i możemy robić, na co masz ochotę.

– To może pojedziemy nad Wisłę rowerami. Zapowiada się świetny wieczór.

– Pewnie.

– A wiesz, gdzie jest Leo?

– Adam miał go wziąć na spacer, a potem na kontrolę do weterynarza.

– Super. To nie będziemy na niego czekać. Dziś na siłowni spotkałam koleżankę z dawnych lat.

– Którą?

– Sara, nie opowiadałam ci o niej. Jutro pewnie umówię się z nią na kawę, to będziesz miał czas tylko dla Zosi.

– Wiesz, że ona cię uwielbia.

– Wiem. Będę do południa, to w tym czasie razem się pobawimy. – Nakreśliłam wstępny plan dnia. – Kamili nie przeszkadza, że mała ma ze mną tak dobry kontakt?

– Szczerze, to nie wiem, i chyba mnie to nie interesuje. Lepiej chodźmy, bo nam słońce zajdzie. – Uciął temat.

Wzięłam szybki prysznic, założyłam spodenki, koszulkę Tomka, sandały i ulubioną czapkę z daszkiem.

– Ty tak idziesz na miasto? Tylko w moim T-shircie?

– Tak, tato, tak idę. Ubrałam pod spód spodenki. – Podniosłam koszulkę, by udowodnić, że na tyłku miałam coś więcej niż majtki. – Nie podobają Ci się moje pośladki czy co? – Puściłam do niego oczko i zjechaliśmy do garażu po rowery.

– Pośladki masz wspaniałe, ale wolałbym, żebym tylko ja mógł je podziwiać – rzucił w windzie.

– Ech… Tomek, Tomek, musisz się nauczyć, że to, że mnie bzykasz, nie oznacza, że do ciebie należę. A to, że pokazuję nogi, pośladki czy cycki, nie znaczy, że szukam okazji, tylko że… jest gorąco i chcę fajnie wyglądać, póki jestem młoda – powiedziałam, podwijając jego koszulkę tak, by było widać mi pępek.

– Przy tobie osiwieję – stwierdził, wyrażając dezaprobatę dla mojego zachowania.

– I chyba za to mnie kochasz. – Uśmiechnęłam się i założyłam okulary.

– Między innymi. – Klepnął mnie po tyłku, byśmy już wychodzili.

1 I’m sorry… – przepraszam, czy jest pani Polką?

2 Yes – owszem

3 I knew… – wiedziałem, jak tylko cię zobaczyłem. Jak mawiają Polki są pięk…

4 Sorry, but… – przepraszam, jeśli nie masz nic przeciwko, chciałabym pobyć w ciszy

5 Of course… – oczywiście. Pójdę już. Miłego wieczoru.

ROZDZIAŁ 2

– Kasia, wstawaj, już późno! – Do sypialni wpadła pełna energii Zosia razem z Leonkiem. – Tata powiedział, że jesteś śpiącą królewną.

– To można mnie obudzić tylko całusem – wymamrotałam z trudem i przekręciłam się na drugi bok, przykrywając nagi tyłek, a Zosia uciekła z sypialni, głośno wołając tatę.

Otworzyłam jedno oko i zobaczyłam, że na zewnątrz już praży słońce. Rzuciłam okiem na budzik, była dziewiąta trzydzieści.

– Czas wstawać – powiedziałam sama do siebie i przeciągnęłam się.

– Gdzieś tu podobno czeka na mnie piękna śpiąca królewna. – W drzwiach stanął Tomek w asyście córki i psa, czym rozbawił mnie niesamowicie. – Zosia, czy to ta blond piękność zakopana w pościeli?

– Tak, tato. Musisz ją pocałować, żeby się obudziła – powiedziała, zakrywając zawstydzoną, ale radosną twarz. Tomka nie trzeba było namawiać, siadł na skraju łóżka i pocałował mnie.

– Chyba złożę reklamację, bo król obiecywał królestwo i rękę królewny dziewicy – wyszeptał, żartując jak zwykle w swoim stylu, z szelmowskim uśmiechem na twarzy.

– Zawiedziony brakiem dziewicy? – Podniosłam się, udając przebudzenie. – A mi coś świta, że książę był kawalerem, i to chyba bezdzietnym, a w orszaku miał białego konia, nie małego corgi – Przyciągnęłam go i kontynuowałam tę grę.

– To było napisane małym druczkiem.

– A w bajce nie zostało powiedziane, że królewny już ktoś wcześniej nie próbował obudzić – powiedziałam, muskając językiem krańce jego uszu.

– Oż ty. – Tomek zaczął mnie łaskotać. – Potrzebne posiłki.

Ledwo zdążył zawołać, a Zosia była już na łóżku. Mały Leon biegał wkoło i szczekał, jego krótkie łapki nie pozwalały mu wskoczyć do nas. Ponieważ łaskotki to mój słaby punkt, a do tego nie miałam szans z silnymi ramionami Tomka, śmiałam się i wołałam bezskutecznie o pomoc. Po dłuższej kotłowaninie, którą przegrałam z kretesem, wyglądałam jak młoda czarownica.

– Moje panie, zapraszam na śniadanie. Dla księżniczki kawa?

– Tak, książę, poproszę.

Tomek zabrał małą, a ja wyszperałam w garderobie spodenki i jego koszulkę.

– Dzień dobry, pani Anastazjo. Gdzie wszyscy poszli? – Weszłam po dłuższej chwili do kuchni.

– Dzień dobry, pani Kasiu. Wyszli na taras, Zosia chciała zaprosić babcię na śniadanie.

– Co? To ja muszę się przebrać.

– Spokojnie. Pani Barbara dziś rano jest umówiona w spa, więc raczej się nie zjawi.

– Ufff, bo nie jestem ubrana odpowiednio na rodzinne śniadanie. Podziwiam panią. Pani nawet wie, jaki plan dnia ma pani Barbara. Świetna organizacja.

– Dziękuję, pani Kasiu, ale za to mi płacą. Muszę wiedzieć takie rzeczy.

Pani Anastazja pracowała dla rodziny Apertów, od kiedy Tomek był małym szkrabem – znała go od podszewki. Wiedziała też dobrze, co robi cała rodzina, jakie są ich zwyczaje i sekrety. Znała gusta wszystkich domowników i gotowała przepyszne rzeczy. Od samego patrzenia, co szykuje na śniadanie, aż zaburczało mi w brzuchu. Jak tylko się tu wprowadziłam, przeprowadzono ze mną wywiad: co lubię, czego nie, jakie są moje ulubione kwiaty, zapachy, kolory, czy mam uczulenia. A teraz hit. Zostałam także dokładnie zmierzona – dzięki temu stylistka wybierała dla mnie idealnie skrojone ciuchy, w tym bieliznę. Takie życie.

– Tato, a co to jest dziewica? – zapytała Zosia, pałaszując jajecznicę z pomidorkiem, a nas wszystkich zatkało.

Spojrzałam na Tomka i zaczęliśmy się porozumiewawczo uśmiechać. Ja spuściłam głowę, by powstrzymać śmiech, ponieważ już wiedziałam, że ten aniołek usłyszał, co sobie szeptaliśmy na ucho. Jak widać – zbyt głośno.

– Skąd znasz takie słowo?

– Powiedziałeś tak do Kasi.

– No, tato. Nie migaj się, odpowiedz. – Musiałam to powiedzieć na głos, bo moje wewnętrzne ja nie wytrzymywało. Mało się nie udusiłam ze śmiechu.

– No widzisz, kochanie, to chodzi o to, że dziewica to kobieta, która nie kochała jeszcze żadnego mężczyzny.

– A jak się zakocha, to jak się będzie nazywała? – pytała dalej.

– Żona – odpowiedział Tomek po dłuższym namyśle. – Kochanie, to teraz jedz ładnie, bo potem jedziemy do kina.

Muszę powiedzieć, że Tomek naprawdę zgrabnie poradził sobie z odpowiedzią dla pięciolatki.

– Kasia, a pojedziesz z nami? – Zosia spojrzała na mnie dużymi, ciemnymi oczyma, które odziedziczyła po ojcu.

– Jak ładnie zjesz śniadanko – odpowiedziałam. – Tomek, o której jest ta bajka, bo chciałabym się umówić z Sarą?

– Koło jedenastej.

– To zjedz i pojedziemy. – Uśmiechnęłam się do Zosi.

– Super – krzyknęła i podbiegła mnie uściskać.

– Szybciutko, bo nie zdążymy. – Zdjęłam jej ręce z mojej szyi.

Zosia była mi bardzo bliska. To wyjątkowo grzeczna mała dziewczynka, której rodzice nie dogadywali się najlepiej, ale w jej towarzystwie zawsze zachowywali spokój. Za każdym razem, kiedy Zosia przebywała u nas, traktowałam ją trochę jak własne dziecko. Pamiętałam przy tym, by się nie rozpędzać z okazywaniem jej uczuć. Nie chciałabym, żeby wynikły z tego jakieś nieporozumienia na linii Tomek – jego była żona. On sam postanowił, że przedstawi mi córkę kilka miesięcy po tym, jak się poznaliśmy, i Zosia od razu mnie polubiła, zresztą z wzajemnością.

Zbierając się do kina, poszłam po telefon, który leżał w sypialni. Znalazłam Sarę na Messengerze i zapytałam, czy spotkamy się o czternastej na lunch i pogaduchy. Sara od razu się zgodziła i zaproponowała popularną knajpkę w okolicy Wisły. Nigdy tam nie byłam, więc dlaczego nie.

– Umówiłam się z Sarą na popołudnie – zakomunikowałam Tomkowi.

– Kasia, ale pobawisz się jeszcze ze mną? – Zosia pociągnęła mnie za sukienkę.

– Tak, Zosiu. Pamiętaj, że zostajesz u taty na noc, na pewno będziemy się bawić.

– W tej sukience idziesz potem na spotkanie? To na pewno Sara, a nie jakiś twój były? – zapytał ściszonym głosem. – Wiesz, że wyglądasz w niej obłędnie, i każdy się za tobą obejrzy?

– Tomek, na zewnątrz jest trzydzieści stopni, a ona jest lniana i przewiewna. Jak założyłabym jeansy, też by się oglądali. Nie będę robiła makijażu, zwiążę niedbale włosy i wyglądam luzacko, a nie randkowo. Poza tym Sara ma zrobione piersi, długie nogi i włosy prawie do pasa, więc pomyślmy… za kim się jednak obejrzą? Chcesz wiedzieć więcej?

– Wiesz, że nie lubię, jak inni patrzą – szeptał dalej.

– No i co z tego, skoro nie mogą dotknąć. To jak lizanie loda przez szybkę. Od wczoraj jakoś ci się nasila to marudzenie.

– Czy ty zawsze musisz wyglądać jak milion dolców?

– Myślałam, że to było najważniejsze z twoich kryteriów wyboru, kiedy patrzyłeś na mnie w stroju do samby. – Opuściłam delikatnie okulary i popatrzyłam na reakcję Tomka na moje zaczepki.

– Istotne… ale nie najważniejsze – zaznaczył, delikatnie się uśmiechając. – A jakie były twoje kryteria?

– Lista „Forbesa” najbogatszych kawalerów w Polsce. – Sarkazm to moja mocna strona, poza tym lubiłam się z nim droczyć.

– Z tobą nie można poważnie porozmawiać.

– Chodź, panie poważny, idziemy. Jeszcze tylko poproszę panią Anastazję, żeby zaopiekowała się Leonkiem.

Koło godziny trzynastej byliśmy z powrotem w mieszkaniu. Chwilę się pokręciłam, złapałam torebkę, zgarnęłam z konsoli kluczyki do auta i zjechałam na parking. Zabezpieczyłam tylne siedzenia auta i wróciłam po Leona. Lubiłam go zabierać ze sobą, kiedy gdzieś wychodziłam, a psy były mile widziane. Przypięłam go pasami, wbiłam w telefonie adres i wyjechałam. Szybko dotarliśmy do celu. Na parkingu zauważyłam ciemne Porsche cabrio, które blokowało mi wjazd na miejsce. Przyjrzałam się dokładniej. W środku siedziała Sara i namiętnie całowała się z właścicielem samochodu. Użyłam klaksonu i uśmiechnęłam się do nich. Oboje z lekkim zirytowaniem obrócili się, by zobaczyć, kto przerwał im sielankę, ale po chwili Sara mnie rozpoznała i zaczęła machać. Gdy trochę przesunęli samochód, przejechałam obok i zaparkowałam. Ciekawe, co to za nowy kochaś, ktoś na stałe czy przelotne spotkanie? – pomyślałam. Sara niezbyt lubiła związki, uważała, że ją ograniczają, ale może coś się zmieniło. Zaczęłam odpinać rudzielca, który już mocno się niecierpliwił. Wyjęłam go z auta, a on od razu pospieszył eksplorować teren. Pomachałam zbliżającej się Sarze.

– No, no powodzi się – zagadałam z uśmiechem i przytuliłam ją, całując w policzek. – Mów szybko, kto to?

– Mi się powodzi? Ja nie jeżdżę SUV-em Mercedesa.

– Nie jest mój, tylko chłopaka. Ja jedynie korzystam. Mów lepiej o tym facecie z Porsche. Słabo go widziałam.

– Nowość wydawnicza – zaśmiała się Sara. – Wzięty chirurg plastyczny. Bogaty po ojcu, też chirurgu plastycznym. Poszłam się upiększyć i wróciłam piękniejsza i zakochana. A co to za śliczny piesek? – Sara pogłaskała Leonka.

– Leonek, Leon, Leo, Leonard.

– Dużo imion jak na jednego pieska. To corgi, tak?

– Tak, pembroke. Leo to imię, Leonek zdrobnienie, a jak chcę do niego powiedzieć jak do mężczyzny, to mówię Leonard – zaśmiałam się.

– No tak, co trzech facetów, to nie jeden. Chodź, idziemy, nie będziemy stały przy ulicy.

Zajęłyśmy kanapę w ogródku, w cieniu drzewa. Słońce grzało dziś niemiłosiernie. Leonek ułożył się w cieniu stolika. Z takim futrem nie przepadał za upałami. Nim jeszcze zdążyłyśmy zamówić, kelner przyniósł miskę z wodą dla pieska. Szybko dokonałyśmy wyboru i na pierwszy ogień poszły pasty.

– Jestem okrutnie głodna, ale i zła na ciebie. Przyjechałaś autem, nie napijesz się ze mną. – Zdegustowana Sara wyraziła swoje niezadowolenie z mojej nieodpowiedzialnej postawy przybycia na spotkanie po latach samochodem.

– Niestety. Zresztą od jakiegoś czasu rzadko mam okazję się napić.

– Jesteś w ciąży? – zapytała, robiąc przestraszoną minę i odchylając się w fotelu.

– Nie, nie jestem. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.

– Dla pani szampan, a dla pani woda gazowana z cytryną i jeden pusty kieliszek - powiedział kelner.

– Jak biedna krewna – skomentowała z niesmakiem.

– Oj, już się nie bocz. Zobacz, przelewamy wodę do kieliszka i oto mój szampan. Wznieśmy zatem toast za spotkanie po latach. Ile to już?

– Nie przypominaj mi, bo zaraz dojdę do tego, że jestem już ładnie po trzydziestce – powiedziała Sara z lekką trwogą.

– To prawda. Nie chcę myśleć o swojej trójce z przodu, tym bardziej, że zaraz moje urodziny, ale nie o tym. Za spotkanie. – Wzniosłam toast, by odciągnąć myśli od tematu wieku.

– Za opowieści – dodała Sara.

Upiłyśmy trochę bąbelków, a ja rozejrzałam się dookoła. Miła atmosfera, nienarzucająca się muzyka i zieleń. Wokół pełno relaksujących się osób. Było gwarnie, ale stoliki rozstawiono dość szeroko, co pozwalało dość dyskretnie porozmawiać. Nagle przed oczami mignął mi wielki obiektyw aparatu. Na chodniku stał jakiś facet i robił zdjęcia lokalu. Odruchowo obróciłam twarz, nie lubiłam być uwieczniana na cudzych zdjęciach.

– No to opowiadaj co i jak. – Sara oderwała mnie od wpatrywania się w tego gościa.

– O kurczę, sporo czasu się nie widziałyśmy.

– No właśnie, więc pewnie i kilku mężczyzn się przewinęło przez twoje życie, bo obecnie to widzę i słyszę, że pojawił się ktoś na stałe. Co to za tajemniczy chłopak? – zapytała.

– Zgadza się, jest pewien mężczyzna. – Uśmiechnęłam się nonszalancko.

– Opowiedz mi coś o nim.

– Może jednak zacznę od początku. Tylko nie wiem, czy masz tyle czasu? – zaśmiałam się.

– Dawaj, nie trzymaj mnie w niepewności.

Niechcący zerknęłam w bok i znów zobaczyłam tego faceta z aparatem – miałam dziwne wrażenie, że chyba zamiast lokalu fotografuje nas.

– Sara, a ten twój absztyfikant to przypadkiem żony jakiejś nie ma?

– Nie ma. Chyba nie ma… Mówił, że nie ma… – Sara się odwróciła i też zobaczyła tego fotografa. – Myślisz, że to jakiś detektyw?

– A kto to wie? Jeśli znacie się od niedawna, spodziewałabym się wszystkiego.

– Co za palant. Faktycznie cyka nam zdjęcia. – Sara szybko oceniła sytuację.

– Dziwna sprawa. Może wejdziemy jednak do środka?– zaproponowałam.

– Jeśli ma żonę, to go zabiję, zdążyłam się do niego przyzwyczaić. Niby byłam u niego w mieszkaniu, ale może ma kilka. Czekaj, idę do niego, zaraz się dowiemy.

Długo nie trzeba było czekać. Sara zerwała się i ruszyła w kierunku fotografa. On, wiele nie myśląc, zaczął odchodzić, jakby przeczuwał, że spotkanie z Sarą może się dla niego źle skończyć.

– No zobacz, i się nie dowiemy. Uciekł przede mną.

Chyba Twoja żona wynajęła detektywa. Właśnie jakiś kolo robił nam zdjęcia w knajpie, z krzaków.

– Sara działała szybko, w drodze powrotnej napisała już SMS-a i właśnie mi go przeczytała. – No wkurzyłam się maksymalnie.

– Spokojnie, zaczekajmy. Zobaczymy, co odpisze. Widzę, że chyba ci na nim zależy. – Chciałam zaspokoić swoją ciekawość, bo takie uczucia były dla Sary nietypowe.

– Tak, bo wydaje się fajny, jest przystojny i ma to, co mnie pociąga w mężczyznach najbardziej, kasę i władzę.

– Władzę nad kim?

– Władzę nad interesem. Niebawem przejmuje klinikę ojca.

Dźwięk dzwonka telefonu przerwał rozmowę.

Kochanie, nie mam żadnej żony, chyba że Ty reflektujesz?

– przeczytała głośno rozanielona Sara. – Jaki on jest kochany – powiedziała i przytuliła telefon do piersi. – W takim razie, co to za czubek? – zapytała, gdy zakończyła wymianę czułych wiadomości.

– Może zbiera zdjęcia ładnych kobiet albo faktycznie fotografował knajpkę. Świat nie kręci się wokół nas – powiedziałam, puszczając oko.

– Wróćmy do tematu, bo wieczora nam zabraknie. No to zamieniam się w słuch, zwłaszcza że idzie obiad.

– Super, bo ja też umieram z głodu. Musisz dać mi chwilkę.

Zaczęłyśmy pochłaniać przyniesione dania.

– Skończyłaś, więc możesz opowiadać, bo umieram z ciekawości. Swoją drogą, głodomorek z ciebie. – Sara odłożyła sztućce i popatrzyła na mnie z troską.

– Tylko od czego zacząć? Bo nie widziałyśmy się od czasów wspólnego mieszkania. – Zamyśliłam się i starałam się ułożyć jakiś plan opowieści w głowie.

– Najlepiej od początku – skwitowała.

– Tak w skrócie. Jak wiesz, na studiach pracowałam jako hostessa, a że właściciel firmy miał problem, żeby wypłacać pensje na czas, to odeszłam. Nie chciałam już się prosić o swoje pieniądze. Poza tym romansował w pracy i zarywał również do mnie. Potem zaczęłam pracę jako asystentka generalnego w firmie eventowej. To było zajęcie życia dla młodej siksy. Imprezy, restauracje, hotele, spa. Wszystko zawsze najlepsze i zawsze VIP, bo dyrektor ciągał wszędzie ze sobą dziewczyny z biura. Poznałam trochę fajnych ludzi, odrzuciłam trochę niemoralnych propozycji. Niestety nie zrozumiałam, że zostałam zatrudniona jako asystentka z funkcją kochanki szefa, więc nie przespałam się z nim i po roku wyleciałam. Musieli zapomnieć wspomnieć o tym w ogłoszeniu albo ja nie doczytałam tego, co napisali małym drukiem – zaśmiałam się. – Ponoć po mnie rekrutacja już była udana.

– No i robi się ciekawie. – Ucieszyła się Sara.

– Niestety później nie ma nic ciekawszego, nuda. Zatrudniłam się w firmie ubezpieczeniowej, w centrali, jako specjalista, a po siedmiu latach pracy odpowiadam za produkt. Nikt mi nie pomógł, niczego nie osiągnęłam przez łóżko czy w walce szczurów, na wszystko cholernie ciężko zapracowałam. Wiem, że teraz ciężka praca jest niemodna, ale w moim przypadku tak było. Tadam, to tyle.

– No dobrze, dobrze. To praca, a co z miłością, pasjami, chwilami, kiedy zapierało dech.

– Chwilami, kiedy zapierało dech? Od kiedy jesteś taką romantyczką? – Sara mnie rozbawiła.

– Oj, przestań, chcę cię zmusić do zwierzeń, wiesz, że ja lubię pikantne szczególiki.

– Hmm… czyli wejść na bardziej erotyczne tematy.

– No i już mówisz, jak trzeba. – Sara zaśmiała się i upiła szampana. – Muszę domówić jeszcze kieliszek, bo zapowiada się ciekawie. – Wzrokiem ściągnęła kelnera i zamówiła kolejny. – Kontynuuj, kochanie – powiedziała, kiedy wręczono jej trunek.

– Czuję się jak na terapii – skwitowałam. – Co do miłości, to było kilku panów tak na poważnie. Daniel, Piotr, Marcin. – Wymieniałam wszystkich. – Patrząc z perspektywy czasu, to każdego kochałam i każdy z nich chyba kochał mnie. Teraz jest Tomek.

– No dobrze, to po kolei, co to za faceci.

– Licz się z tym, że ciebie przemagluję tak samo. – Postawiłam Sarze ultimatum.

– Dobrze, im później tym lepiej, bo to nie będzie opowieść dla dzieci.

– Szalona. Cała ty. No ale niech ci będzie. – Na chwilę się zawiesiłam i pomyślałam, co mogę jej powiedzieć. Nie wiedziałam, czy nie będzie chciała tego wykorzystać przeciwko mnie, gdy już się dowie prawdy o Tomku. Niewiele o mnie wiedziała i chyba wolałabym, by tak zostało. – Daniel i Piotr to bardzo fajni partnerzy, dbali, bym się rozwijała, sprawili, że czułam się jak księżniczka. Marcin był chyba najbardziej we mnie zakochany, zresztą do teraz jest.

– To sponsorowane znajomości? – wyszeptała mi do ucha.

– Nie, normalni faceci poznani w internecie, gdzieś przez znajomych – powiedziałam, lekko się czerwieniąc.

–To fajnie.

– No i Tomek. – I znów się zawiesiłam, bo co miałam jej powiedzieć? Że wygrałam los na loterii? Tomek to wspaniały, dobry człowiek. Może troszkę starszy, ale mnie niezwykle pociąga fizycznie i psychicznie. Jego rodzina od kilku lat nie schodzi z listy top ten najbogatszych Polaków, pozycja numer pięć. Może jeszcze dodam, że to jedynak. Od kiedy z nim byłam, wiele rzeczy przestało stanowić problem. Nie, to nie telenowela. Nie brak mi niczego.

– No mów w końcu. – Sara przerwała moje zamyślenie.

– Hmm… Dla mnie to jak wygrana na loterii, kocha mnie wspaniały i troskliwy człowiek.

– No ale jak go poznałaś?

– Na imprezie jednego z banków. Wypatrzył mnie w tłumie i zaczepił.

– Umówiliście się na seks i się zakochał? – zapytała Sara, jakby nie istniały inne możliwości nawiązania relacji.

– Nie, jednorazowy seks nie jest dla mnie.

– Zawsze byłaś romantyczką, faktycznie nie nadawałabyś się z takim charakterem do profitowych znajomości – powiedziała ściszonym głosem.

– No, nie nadawałabym się – odparłam bez większego uczucia. – Zaspokajając twoją ciekawość: byliśmy na kilku randkach, zanim poszliśmy do łóżka.

– I jaki jest w łóżku?

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 3

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

Karta redakcyjna

Status: kochanka

ISBN: 978-83-8313-315-7

Copyright for this editon © Wydawnictwo Novae Res 2022

Copyright for the text © Sylwia Apert 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Weronika May

KOREKTA: MAQ PROJECTS

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

IMAGE: Freepik.com

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Zaczytani sp. z o.o. sp. k.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest wyłącznie przypadkowe.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk