© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2023

© Copyright by Danuta Kiniorska-Stańczyk, 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy i autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Wiktoria Radlik, Aleksandra Mikołajko

Ilustracje: Wiktoria Radlik

Opieka wydawnicza: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Karol Rutski, Irena Piecha

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN 978-83-8159-801-9

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Dla moich dzieci

Wstęp

Przygody, o których opowiada ta książka, zaczynają się w pewnym małym miasteczku, a konkretniej w mieszczącej się w centrum tego miasteczka starej, choć wciąż użytecznej szkole. Szkoła na pozór jak każda inna. Duży, pomalowany na beżowo kilkupiętrowy budynek z wieloma oknami i kilkoma wejściami, a za nim nowy kolorowy plac zabaw, boisko do gry w piłkę oraz przestrzeń porośnięta zielenią. Wszystko to otoczone płotem. Wewnątrz budynku przestronne korytarze, liczne widne sale lekcyjne, pokój nauczycielski, sekretariat, sala gimnastyczna, kilka toalet, a do tego również basen i dwie garderoby. Poza tym mieszczące się w piwnicy szatnie dla uczniów oraz pomieszczenie należące do pań woźnych, a w nim biuro rzeczy zagubionych.

Wiecie zapewne, co zwykle dzieje się w szkołach. Uczniowie podczas lekcji się uczą, a na przerwach jedzą drugie śniadanie, odpoczywają i bawią się, robiąc przy tym dużo hałasu. Tak samo jest w tej szkole. Jednak wieczorami i nocami aż po świt dzieją się tam rzeczy niezwykłe. Jakie? Czytajcie dalej, a wszystkiego się dowiecie…

Rozdział 1

w którym dowiadujemy się, co wydarzyło się podczas zajęć z edukacji plastycznej

Niebo tego dnia było błękitne, wolne od najmniejszej choćby chmurki. Promienie słońca wpadające przez ogromne okna zachęcały uczniów klasy drugiej B do wyjścia na zewnątrz. Oni jednak, cierpliwie wyczekując dzwonka sygnalizującego koniec lekcji, w ciszy i skupieniu malowali prace plastyczne przedstawiające nadejście wiosny. W tym czasie siedząca przy swoim biurku nauczycielka uzupełniała elektroniczny dziennik, od czasu do czasu zerkając na dzieci, kiedy nagle…

– Michał poobgryzał mój ołówek! – krzyknęła jedna z uczennic, trzymając w prawej dłoni rzeczywiście obgryziony zielony ołówek.

Spojrzenia wszystkich uczniów skierowały się na dziewczynkę. Wszystkich z wyjątkiem jednego. Michał bowiem tak bardzo się zawstydził, że wbił wzrok we własny rysunek, który jeszcze przed chwilą rysował owym poobgryzanym ołówkiem.

– Michał, czy to prawda, co mówi Hania? – zapytała nauczycielka.

– Tak, ale to było niechcący, proszę pani – wyszeptał w odpowiedzi chłopiec.

– Jak myślisz, co powinieneś teraz zrobić?

Chłopiec, wciąż nie podnosząc oczu znad swojej kartki, niechętnie wycedził przez zęby ledwo słyszalne „przepraszam”.

– Nie słyszałam – odpowiedziała mu z niezadowoleniem Hania.

– Przepraszam – powtórzył chłopiec trochę głośniej, po czym dodał: – Odkupię ci ten ołówek.

– Nie trzeba. Mama kupi mi nowy i w dodatku lepszy, a tobie nigdy już niczego nie pożyczę – oświadczyła dziewczynka.

– Haniu, nie gniewaj się już na Michała – poprosiła nauczycielka. – Wygląda na to, że zrozumiał swój błąd.

– Zrozumiałem – potwierdził uczeń.

Chwilę później, ku uciesze dzieci, rozbrzmiał dzwonek. Dyżurna zebrała rysunki, po czym zaniosła je na biurko nauczycielki. Dziewczynki i chłopcy pośpiesznie odnieśli piórniki do szafek i założywszy plecaki na plecy, wyszli z sali, w której po chwili zapanowała cisza. Tymczasem…