Jack London

Bellew Kurzawa

Smoke Bellew

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej.

A dual Polish-English language edition.

Na język polski przełożył Jerzy Bandrowski.

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Tekst polski według edycji z roku 1925.

Pisownię nieznacznie uwspółcześniono.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-472-5

PRZEDSMAK MIĘSA

I.

Na początku był Krzysztofem Bellew. Z czasem, kiedy był w gimnazjum, stał się Krzychem Bellew; następnie w kołach cyganerii artystycznej w San Francisco nadano mu przezwisko Kit Bellew. W końcu znany był tylko pod imieniem Kurzawy. Historia rozwoju jego imienia jest zarazem historią jego rozwoju osobistego. A nie byłoby jej nigdy, gdyby nie miał słabej matki, żelaznego wuja i gdyby nie był otrzymał pewnego listu od Gilleta Bellamyego.

– Właśnie przejrzałem numer „Fali” – pisał z Paryża Gillet. – Prawdę mówiąc, O’Harze może się to udać. Ale są błędy i niedopatrzenia. (Tu następowało szczegółowe wyliczenie braków puszczającego pierwsze pędy nowego tygodnika). Idź do niego, odwiedź go i powiedz mu, że to twoje własne zdanie, nie wspominając ani słowem o mnie. Gdyby się dowiedział, że to ja pisałem, zrobiłby mnie zaraz swoim korespondentem paryskim, na co nie mógłbym się zgodzić, ponieważ wielkie miesięczniki i tygodniki płacą mi za moje rzeczy naprawdę. A przede wszystkim nie zapomnij powiedzieć mu, żeby koniecznie spławił cymbała, który pisze sprawozdania z muzyki i sztuki. Pamiętajcie też, że San Francisco miało zawsze swą własną literaturę. A dziś jej nie ma. Poradź mu, niech się rozejrzy, niech wyszuka jakiegoś wariata, który by mu pisał przegląd tygodniowy, tylko żeby w to wsadził prawdziwą poezję, blask i koloryt San Francisco.

Stosownie do tej instrukcji Kit Bellew udał się do redakcji „Fali” z radami i wskazówkami. O’Hara wysłuchał. O’Hara spierał się, O’Hara ustąpił, O’Hara spławił cymbała piszącego krytyki. Ale O’Hara miał swe kruczki i zrobił właśnie to, czego się obawiał Gillet w dalekim Paryżu. Jeśli O’Hara czego chciał, żaden przyjaciel nie mógł mu odmówić. Był słodki i niezłomnie uparty. Toteż zanim Kit Bellew zdołał się wymknąć z redakcji, stał się współwłaścicielem i współpracownikiem pisma, przyrzekł pisać tygodniowo całe kolumny recenzji, dopóki by się ktoś przyzwoitszy nie znalazł, i zobowiązał się dostarczać co tydzień felieton na dziesięć tysięcy słów z życia San Francisco – a wszystko bez żadnego wynagrodzenia. O’Hara tłumaczył, że „Fala” była na razie pismem deficytowym; twierdził też z równym przekonaniem, iż w San Francisco jeden tylko człowiek był zdolny do pisania felietonów tygodniowych – a tym człowiekiem był Kit Bellew.

– O, Boże, więc to ja jestem tym wariatem! – jęknął Kit, schodząc wąskimi schodami.

W ten sposób stał się niewolnikiem O’Hary i nienasyconych kolumn „Fali”. Tydzień po tygodniu spędzał w krześle redakcyjnym, walcząc z wierzycielami, zmagając się z zecerami i wypisując dwadzieścia pięć tysięcy słów tygodniowo. A pracy nie ubywało. „Fala” była ambitna. Zachciało się jej ilustracji. Koszty były wielkie. „Fala” nigdy nie mogła zapłacić honorarium Kitowi ani też innym współpracownikom.

– Oto, do czego się dochodzi, gdy się jest dobrym kolegą! – mruknął Kit pewnego razu.

– A więc Bóg zapłać dobrym kolegom! – wykrzyknął O’Hara, potrząsając ze łzami w oczach prawicą Kita Bellew. – Uratowałeś mnie, Kit, to też w ogień skoczyłbym za ciebie! Jeszcze trochę, stary – a będzie lepiej!

– Nigdy! – jęknął Kit. – Jasno widzę swój los. Nigdy się stąd nie wydostanę!

Wkrótce potem miał złudzenie, że przecież znalazł wyjście z sytuacji. Upatrzywszy odpowiednią chwilę, w obecności O’Hary omal się nie przewrócił, potknąwszy się o krzesło. W kilka minut później uderzył się znów o róg biurka i, macając niepewnymi palcami, zaczął szukać gumy.

– Lampartowałeś się? – mruknął O’Hara.

Kit przetarł oczy dłonią i przez chwilę patrzał na niego zaniepokojony.

– Nie, to nie to – odpowiedział po jakimś czasie. – To moje oczy. Po prostu – zaczynam niedowidzieć.

Przez kilka dni przewracał się i potykał o wszystkie sprzęty w redakcji. Ale serca O’Hary to nie wzruszyło.

– A wiesz co, Kit? – odezwał się pewnego dnia. – Ja ci coś powiem. Idź do okulisty. Mam znajomego – niejakiego doktora Hassdapple’a. To „morus”! Nic cię to nie będzie kosztowało. Zapłacimy mu ogłoszeniami. Ja sam z nim pomówię.

W końcu postawił na swoim i wyprawił Kita do okulisty.

– Nic pańskim oczom nie brakuje – zawyrokował lekarz po starannym zbadaniu. – Doprawdy, oczy ma pan świetne – para takich na milion!

– Nie wspominaj pan o tym O’Harze – bronił się Kit. – I niech mi pan da parę czarnych okularów.

A w wyniku tego wszystkiego O’Hara okazywał Kitowi dużo współczucia i z żarem mówił o                tym czasie, kiedy „Fala” stanie wreszcie na własnych nogach. Na szczęście Kit Bellew miał własne dochody. W porównaniu z dochodami innych ludzi były one małe, wystarczały jednakże, aby z nich móc opłacić wpisowe w kilku klubach i kawalerski pokój w dzielnicy studenckiej. Prawdą też jest, że od czasu jak Kit Bellew stał się wspólnikiem O’Hary, osobiste jego wydatki zostały znacznie zredukowane. Nie miał kiedy wydawać pieniędzy. W domu w ogóle już nie bywał i nie urządzał dla członków miejscowej cyganerii słynnych kolacyjek z przepysznymi potrawami, podawanymi na gorących rusztach. Mimo to chodził wciąż bez grosza, ponieważ „Fala” w swych groźnych a, niestety, częstych chwilach kryzysów finansowych pochłaniała zarówno jego „flotę”, jak i jego pracę umysłową.

Stale co jakiś czas pojawiali się rysownicy pism ilustrowanych, którzy nie chcieli już dłużej dostarczać ilustracyj, drukarze, którzy periodycznie odmawiali dalszego druku, wreszcie chłopak redakcyjny, który co rusz to wypowiadał służbę. W takich chwilach O’Hara patrzył na Kita, a Kit robił swoje.

Kiedy parowiec „Excelsior” przybył z Alaski, przynosząc wieści o nowej febrze złotej w Klondike, od której cały kraj zwariował, Kit zrobił O’Harze krotochwilną propozycję:

– Słuchaj, O’Hara! – rzekł. – Ta gorączka złota zapowiada się na większą skalę. Wracają czasy czterdziestego dziewiątego roku. A gdybym tak pojechał i „zrobił” ją dla „Fali”?... Pojadę na własny koszt.

Ale O’Hara potrząsnął głową przecząco.

– Nie mogę się w żaden sposób obejść bez ciebie w redakcji, Kit. A oprócz tego – niema jeszcze godziny, jak rozmawiałem o tym z Jacksonem. Wyjeżdża jutro do Klondike i zobowiązał się przysyłać tygodniowe korespondencje i zdjęcia. Piłowałem go tak długo, aż mi to przyrzekł. A co najlepsze – nic nas to nie będzie kosztowało.

Drugi raz zgadało się o Klondike tegoż popołudnia w klubie, do którego Kit „wdepnął” przypadkiem; w jednej z nisz czytelni natknął się na swego wuja.

– Hallo, bracie mej matki! – powitał go Kit, osuwając się na obity skórą fotel i wyciągając nogi. – Może się przysiądziecie do mnie?

Zamówił „cocktail”, ale wuj poprzestał na lekkim krajowym winku czerwonym, stanowiącym jego jedyny napój. Pełne potępienia spojrzenie rzucił na „cocktail”, a potem na twarz siostrzeńca. Kit spostrzegł, że zbiera się na dłuższe kazanie.

– Wpadłem tu tylko na chwilę! – uprzedził pośpiesznie atak. – Muszę zebrać trochę dat co do ekspedycji Keith’a i Ellery i zrobić z tego jakie pół kolumny.

– Co się z tobą dzieje? – pytał wuj. – Wyglądasz mizernie. Jesteś fizycznie po prostu zniszczony!

Całą odpowiedzią Kita był głuchy jęk.

– Już widzę, że będę miał przyjemność pogrzebania cię.

Kit smutno potrząsnął głową.

– Tylko bez niszczącego robactwa, dziękuję bardzo. Wolę krematorium.

John Bellew należał do starego, krzepkiego i twardego pokolenia, które w pięćdziesiątych latach wozami przemierzyło stepy; była w nim siła, siła młodości, spędzonej na zdobywaniu nowej ziem.

– Źle żyjesz, Krzysztofie. Wstyd mi za ciebie.

– Droga do ołtarza, he? – zaśmiał się Kit.

Starszy pan wzruszył ramionami.

– Szkoda tych piorunujących spojrzeń, bracie mej matki. Bardzo bym chciał, żeby to była droga do ołtarza. Ale – odcięto mi ją. Nie mam czasu.

– Więc cóż do...

– Przemęczenie.

John Bellew zaśmiał się szorstko i niedowierzająco.

– Uczciwą pracą?

I znowu dał się słyszeć śmiech.

– Ludzie są tworami swego otoczenia – rzekł Kit, wskazując szklankę wuja. – Wasz humor jest cienki i gorzki jak wasz napój.

– Przeciążenie pracą! – śmiał się wuj. – Wszakże ty przez całe swoje życie ani centa nie zarobiłeś.

– Załóżmy się, że tak! Zarobiłem – a tylko nigdy nic mi nie wypłacono. Zarabiam pięćset dolarów tygodniowo, a robię za czterech.

– Pewnie obrazy, których nikt nie chce kupić, albo inne jakieś bzdurstwa w tym rodzaju. Umiesz pływać?

– Pływałem czasem.

– Siedzisz na koniu jako tako?

– Próbowałem i tej emocji.

John Bellew wylał na niego całe swe oburzenie.

– Szczęśliwy jestem, że ojciec twój nie dożył całej chwały twojego niedołęstwa – rzekł. – Twój ojciec był mężczyzną, mężczyzną w każdym calu. Rozumiesz to? Mężczyzną całą gębą. Pewny jestem, że wybiłby ci z głowy ten muzykalno-artystyczny obłęd!

– Niestety, te zwyrodniałe czasy! – westchnął Kit.

– Ja bym to mógł zrozumieć i ostatecznie tolerować nawet – mówił wuj ugodowo – gdyby ci to coś przynosiło. Ale nigdy, przez całe życie ani grosika nie zarobiłeś i w ogóle nie zrobiłeś nigdy nic porządnego.

– Akwaforty, obrazy, wachlarze – wtrącił z uporem Kit.

– Jesteś bazgracz i knociarz! Cóżeś ty za obrazy namalował? Brudne akwarele i kicze jak zmory. Nic nigdy nie wystawiłeś nawet tu, w San Francisco.

– Oho, zapomina wuj, że w przedpokoju klubu wisi jeden mój obraz.

– Bohomaz!!! A muzyka? Ta twoja kochana zwariowana matka wydawała setki na twoje lekcje. A ty przepartoliłeś wszystko i do niczego nie doprowadziłeś. Żebyś kiedy choć pięć dolarów zarobił akompaniowaniem byle komu na koncercie! A twoje piosenki – wariactwa, których nikt nie chce drukować, a które śpiewa tylko banda ogłupiałych „nadludzi”.

– Wydałem przecie książkę – te sonety, pamięta wuj? – bronił się Kit miękko.

– Ile cię to kosztowało?

– Jakieś paręset dolarów.

– Czego jeszcze dokazałeś?

– Wystawiłem sztukę plenerową na werandzie klubowej.

– I cóżeś zyskał?

– Sławę!

– I to ty, który umiesz pływać i próbowałeś jeździć konno!

John Bellew postawił szklankę z niepotrzebną gwałtownością.

– No i cóżeś ty wart? Ładnie was wychowują. Na uniwersytecie nawet w piłkę nożną nie grałeś. Nie wiosłowałeś. Nie.

– Trochę się boksowałem, biłem się na szable...

– Kiedy boksowałeś się ostatni raz?

– Dość dawno już. Ale uchodziłem za doskonałego eksperta w obliczaniu czasu i odległości, tylko tego niby...

– Gadaj szczerze.

– Uważano, że jestem... nierówny...

– Próżniak – po prostu.

– To też mnie samemu zawsze się zdawało, że „nierówny” to określenie zbyt łagodne.

– Mój ojciec, szanowny panie dobrodzieju, a twój dziadek, uważasz – stary Izaak Bellew, zabił jednym uderzeniem pięści człowieka w sześćdziesiątym dziewiątym roku życia.

– To jest – ten człowiek miał sześćdziesiąt dziewięć lat?

– Nie, twój dziadek – ohydny bandyto! Jak ty będziesz miał sześćdziesiąt dziewięć lat – komara nie zabijesz!

– Czasy się zmieniły, o, bracie mojej matki! Za zabójstwo idzie się dziś do więzienia.

– Twój ojciec zrobił, nie śpiąc, sto osiemdziesiąt pięć mil konno i trzy konie padły pod nim.

– Gdyby doczekał naszych dni, robiłby tę drogę, chrapiąc w Pullmanie.

Starszy pan o mało nie udławił się złością. Ale przecie przełknął ją jakoś i raczył spytać.

– Ile masz lat?

– Zdawałoby mi się...

– Ja sam wiem dokładnie. Dwadzieścia siedem. Skończyłeś szkoły w dwudziestym drugim roku życia – pięć lat wałęsasz się, bawisz i próżnujesz. I czymże ty jesteś przed Bogiem i przed ludźmi? Kiedy byłem w twoim wieku, miałem tylko jeden komplet bielizny. Konwojowałem bydło w Coluzie. Byłem twardy jak krzemień, a spać mogłem z kamieniem pod głową. Żyłem befsztykami i niedźwiedziem mięsem. A fizycznie dziś jestem z pewnością zdrowszy i mocniejszy od ciebie. Ważysz najwyżej jakieś sto sześćdziesiąt pięć funtów. Dziś jeszcze mógłbym cię bez trudu rozciągnąć na ziemi lub wymłócić pięściami.

– Nie potrzeba przecie dokazywać cudów siły, aby wypić „cocktail” lub filiżankę herbaty – mruknął Kit lekceważąco. – O, bracie mojej matki, czyż nie widzicie, że czasy się zmieniły? A oprócz tego źle mnie wychowano. Moja kochana, zwariowana matka...

John Bellew zrobił gniewny gest.

– Jak wuj sam ją scharakteryzował, była dobrą dla mnie. Ubierała mnie zawsze w ciepłe trykociki i tak dalej. Jako młody chłopak parę razy spędziłem wakacje w opisany powyżej przez wuja, tak zwany specyficznie męski sposób – ale dziwno mi, że też wuj nigdy mnie nie zaprosił. Brał wuj przecie ze sobą Robbie i Hal’a i woził ich przez Sierras i Meksyk...

– Byłeś zbyt wydelikaconym paniczykiem.

– A, to już wasza wina, o, bracie mej matki, wasza i tej mojej – jakby tu powiedzieć – kochanej matki. Byłem przecie tylko wątłym dziecięciem! Cóż mi pozostawało prócz akwafort, obrazów i wachlarzy? Czyż więc moja wina, że nie zaznałem, co to trud w pocie czoła?

Starszy pan spojrzał na swego siostrzeńca z nietajonym wstrętem. Cierpieć nie mógł tych łagodnych wymówek wiecznie pobłażającej sobie lekkomyślności.

– Dobrze. Mam właśnie zamiar urządzić sobie tak zwane przez ciebie „męskie” wakacje. Gdybym cię tak zaprosił i chciał wziąć ze sobą?

– Muszę stwierdzić, że zaproszenie jest poniekąd spóźnione. A dokądże to wuj się wybiera?

– Hal i Robert jadą do Klondike. Mam zamiar odprowadzić ich przez Przełęcz do Jeziora, a potem wrócić.

Nie mógł mówić dalej, bo młody człowiek skoczył i chwycił go za rękę.

– Mój zbawco!

W Johnie Bellew zbudziło się natychmiast podejrzenie. Nie śniło mu się nawet, aby jego zaproszenie mogło być przyjęte.

– Nie myślisz chyba na serio? – rzekł.

– Kiedy wyruszamy?

– Będzie to ciężka przeprawa. Będziesz zawadzał.

– Nie, nie będę. Będę pracował. Nauczyłem się pracować, odkąd jestem w „Fali”.

– Każdy musi wziąć ze sobą żywność na cały rok. Tobołów zwali się tam tyle, że tragarze indyjscy nie będą w stanie ich przenieść. Hal i Robert będą musieli sami transportować całe swoje wyekwipowanie. Jadę z nimi – aby im w tym pomóc. Jeśli chcesz jechać z nami, musisz też pomagać.

– Zobaczymy!

– Ale co ty tam udźwigniesz! – żachnął się wuj.

– Kiedy wyjeżdżamy?

– Jutro.

– Niechże wuj sobie nie pochlebia przypadkiem, że to wszystko sprawiło kazanie wuja – mówił Kit, żegnając się z nim. – Właśnie chciałem wyrwać się stąd, wszystko jedno dokąd, byle jak najdalej od O’Hary.

– O’Hara? Któż to taki? Japończyk?

– Nie. To Irlandczyk, handlarz niewolnikami i mój najserdeczniejszy przyjaciel. Jest on wydawcą, właścicielem, redaktorem i w ogóle najgrubszą rybą w „Fali”. Co chce, to zrobi. Duchom może kazać sobie służyć.

Tej samej nocy Kit Bellew pisał do O’Hary.

„Jadę na kilkutygodniowe wakacje. Będziesz musiał obejrzeć się za jakimś wariatem, który by pisał ci przegląd tygodniowy. Bardzo mi przykro, stary, ale moje zdrowie tego wymaga. Za to, gdy wrócę, wezmę się do roboty ze zdwojoną energią”.

II.

Kit Bellew wylądował wśród opętanego ruchu w zatoce Dyea, zapchanej tysiącami funtów bagażu, zawierającego narzędzia i zapasy żywności, i tysiącami ludzi.

Te niezmierne masy bagażu, całymi górami wyrzucane z parowców na brzeg, zaczęły powoli troczyć się w górę doliną Dyea w kierunku grzbietu Chilcoot. Był on odległy o dwadzieścia osiem mil zaledwie, ale transport mógł się odbywać tylko na plecach ludzkich. To też, mimo że tragarze indyjscy podnieśli cenę z ośmiu centów od funta na czterdzieści, byli zawaleni pracą i nie ulegało wątpliwości, że zima zaskoczy większą część bagażu po niewłaściwej stronie działu wód.

Najdelikatniejszym ze wszystkich „mamusinych synków” był oczywiście Kit. Jak setki innych jego towarzyszów podróży dźwigał wielki rewolwer, przyczepiony do pasa z nabojami. Co do tego to winę ponosił i jego wuj, pełen wspomnień dni bezprawia. Ale sam Kit Bellew miał usposobienie romantyczne. Był zachwycony wrzeniem i bujną wrzawą złotej gorączki, na której życie i ruch patrzył okiem artysty, entuzjazmując się nią. Na serio jej nie brał. Jak to mówił na pokładzie statku – ostatnia jego godzina jeszcze nie wybiła. Był sobie na wakacjach, ot, popatrzeć przez płot, jak ludzie żyją na świecie – i wrócić.

Zostawiwszy na piasku swych towarzyszów, czekających, rychło parowiec wyrzuci na brzeg ich bagaż, wałęsał się po zatoce, zdążając ku staremu etapowi handlowemu. Nie dął się, choć zauważył, że inni „rewolwerowi” fanfaronują niesłychanie. Minął go olbrzymi, na sześć stóp wysoki Indianin z nieprawdopodobnie wielkim ciężarem. Kit szedł za nim chwilę, podziwiając bajeczne łydy tego człowieka i pełną wdzięku swobodę, z jaką się poruszał pod ciężkim brzemieniem. Indianin złożył ciężar na schodach przed głównym wejściem do etapu i Kit przyłączył się do grupy poszukiwaczy złota, którzy z podziwem otoczyli tragarza. Ładunek jego ważył sto dwadzieścia funtów, co wywołało uwagi, wygłaszane z szacunkiem i podziwem. Była to bądź co bądź sztuka nie lada i Kit bardzo wątpił, aby mógł kiedykolwiek dźwignąć taki ciężar, a cóż dopiero iść z nim.

– Pójdziecie z taką furą aż do jeziora Lindermana, stary? – zapytał Indianina.

Olbrzym, prostując się z dumą, mruknął, że tak.

– Co wam przyniesie taki jeden ładunek?

– Pięćdziesiąt dolarów.

Tu Kit przerwał rozmowę. Wzrok jego padł na młodą kobietę, stojącą w drzwiach etapu. Różniła się tym od innych kobiet, przybyłych na pokładzie statku, że nie miała kusej spódnicy ani bloomerowskiej bielizny. Ubrała się po prostu do podróży, jak byłaby się ubrała każda inna kobieta. Co go uderzyło, to wrażenie, że tu właśnie jest na swoim miejscu, że do tego świata należy. Prócz tego była młoda i ładna. Piękność i płeć jej jasnej, owalnej twarzy przykuły go do siebie i Kit patrzył na nią tak długo, aż to odczuła i spotkała jego wzrok chłodnym, bacznym spojrzeniem ciemnych oczu, okolonych długimi rzęsami. Oczy te z widoczną uciechą zsunęły się z jego twarzy na wielki rewolwer u pasa, a potem znów przeniosły się na twarz, pełne rozbawionego uśmiechu lekceważenia. Uderzyło go to, jak kijem. Zwróciwszy się ku stojącemu obok mężczyźnie, wskazała mu Kita. Towarzysz jej zmierzył go wzrokiem od stóp do głów tym samym uśmiechem lekceważenia.

– Chechaquo – rzekła dziewczyna.

Mężczyzna, który w swym tanim ubraniu i rozlatującej się kurtce wełnianej miał wygląd włóczęgi, uśmiechnął się sucho, a Kitowi zrobiło się dziwnie nieswojo, choć nie wiedział czemu. Mimo wszystko, kiedy ta para odeszła, uchwalił jednogłośnie, że dziewczyna jest nadzwyczajnie ładna. Zapamiętał sobie jej chód, przysięgając, że pozna go choćby po tysiącu lat.

– Zauważyliście tego człowieka z dziewczyną? – trącił go w podnieceniu sąsiad. – Wiecie, kto to?

Kit zatrząsł przecząco głową.

– Cariboo Charley. Przed chwalą mi go pokazano. Wielkich on rzeczy dokonał w Klondike. Jeden z dawnych traperów. Dwanaście lat spędził nad Jukonem. Właśnie stamtąd przyjechał.

– A co znaczy „chechaquo”?

– Wy jesteście „chechaquo”, ja jestem „chechaquo” – brzmiała odpowiedź.

– Może być, że jestem, ale powinni byście się naprzód przekonać. Co znaczy to słowo?

– „Mamin synek”.

Idąc z powrotem ku zatoce, Kit bezustannie przeżuwał to słowo. Nie należy do przyjemności być nazwanym „maminym synkiem” przez taką kozę z wyraźnie oszczerczymi skłonnościami.

Kiedy tak szedł między workami, mając oczy przepełnione wizją Indianina. Z olbrzymim brzemieniem, przyszło mu na myśl spróbować swych sił. Wybrał sobie worek mąki, ważący – jak wiedział – równo sto funtów. Stanąwszy koło niego, pochylił się i z wysiłkiem zarzucił go sobie na plecy. W pierwszej chwili pomyślał, że to jest ciężar w sam raz dla niego. W następnej przyszedł do przekonania, że jednak w krzyżach jest słaby. Potem zaklął, a po pięciu nędznych minutach runął na brzemię, z którym się przed chwilą zmagał. Ocierając pot z czoła, ujrzał wśród gór rozmaitych worków Johna Bellew, przyglądającego mu się z zimnym, sarkastycznym uśmiechem.

– O Boże! – wykrzyknął apostoł hartu. – Oto z lędźwi naszych wyszło pokolenie słabeuszów. W szesnastym roku życia bawiłem się takimi drobiazgami.

– O, bracie mej matki! – odpowiedział Kit. – Zapominacie, że mnie nie karmiono niedźwiedziem mięsem.

– I będę się bawił, choćbym miał lat sześćdziesiąt.

– Może mi wuj pokaże?

John Bellew pokazał. Prawda, że nie miał więcej niż czterdzieści osiem lat, ale pochyliwszy się nad workiem, zważył go, ujął dobrze, aby nie stracić równowagi i, dźwignąwszy go, jednym ruchem stanął wyprostowany z workiem mąki na plecach.

– Chwyt, mój chłopcze, chwyt, i uważasz? – krzyże!

Kit z szacunkiem zdjął kapelusz.

– O, bracie mej matki! Jesteście cudownym okazem! Jak myślicie, potrafię się nauczyć tego chwytu?

John Bellew wzruszył ramionami.

– Weźmiesz ogon pod siebie, zanim stąd ruszymy!

– Niech się wuj o to nie boi! – jęknął Kit. – Tam jest O’Hara, lew ryczący. Nie wrócę, póki nie będę musiał wrócić.

III.

Pierwsza „tura” udała się Kitowi. Aż do rozdroża Finnegana. Do przeniesienia ważącego dwa tysiące pięćset funtów bagażu aż do rozdroża Finnegana udało się im nająć tragarzy indyjskich. Ale dalej trzeba już było wszystko nieść na własnym grzbiecie. Planowano robić milę dziennie. Było to rzeczą łatwą – na papierze. Odkąd John Bellew siedział w obozie, zajmując się głównie kuchnią, mógł pomóc tylko, od czasu do czasu, przy sposobności, skutkiem czego każdy z trzech młodych ludzi musiał co dzień przenieść o milę przypadające na niego osiemset funtów. Gdyby bagaż podzielono na pięćdziesięciofuntowe paczki, znaczyłoby to codzienną szesnastomilową przechadzkę z ciężarem, a oprócz tego bez ciężaru piętnaście mil – „bo ostatni raz nie będzie już trzeba wracać” – zrobił Kit radosne odkrycie. Gdyby bagaż podzielono na paczki osiemdziesięciofuntowe, trzeba by robić już tylko dziewiętnaście mil dziennie, zaś piętnaście mil, jeśliby ciężar każdej paczki wynosił sto funtów.

– Nie lubię chodzić – rzekł Kit. – Niech już będzie po sto funtów.

A spostrzegłszy śmiech niedowierzania na ustach wuja, dodał:

– Rozumie się, że muszę do tego dojść stopniowo. Ale – nie święci garnki lepią. Zacznę od pięćdziesięciu funtów.

Zrobił, jak powiedział i raźno pobiegł szlakiem. Zwalił worek na miejscu następnego postoju i wrócił. Poszło łatwiej, niż myślał. Ale dwie mile starły kwiat jego siły i odkryły znajdującą się pod nim słabość. Drugi pakunek ważył już sześćdziesiąt pięć funtów. Sprawa była ciężka – już nie biegł. Naśladując swych towarzyszów, przysiadał kilka razy po drodze, oparłszy worek o kamień lub pień. Za trzecim nawrotem rozzuchwalił się. Wziął w szelki worek fasoli, ważący dziewięćdziesiąt pięć funtów, i poszedł. Ledwie jednak zrobił sto sążni, uczuł, że padnie. Usiadł i otarł twarz z potu.

– Krótkie wysiłki i krótkie odpoczynki – mruknął. – Na tym polega cały dowcip.

Czasami jednak nie mógł zrobić ani stu sążni nawet, a za każdym razem, kiedy się dźwigał z wysiłkiem, worek wydawał mu się cięższy. Ledwo dyszał, pot lał się z niego strugami. Zanim zrobił ćwierć mili, zerwał z siebie wełnianą koszulę i powiesił ją na gałęzi drzewa. Po chwili rzucił kapelusz. Zrobiwszy pół mili, zrozumiał, że nie da rady. Nigdy w życiu tak się nie natężał i czuł, że dłużej już stanowczo nie wytrzyma. A gdy tak siedział, dysząc ciężko, wzrok jego padł na wielki rewolwer i ciężki pas z ładunkami.

– Dziesięć funtów zbytecznego obciążenia! – zaśmiał się, odpinając pas.

Ale ani mu się śniło nawet wieszać go na drzewie. Rzucił go po prostu w krzaki. A kiedy koło niego przeciągał szereg tragarzy, idących tam i z powrotem, zauważył, że wielu nowicjuszów pozbawiło się swych śmiercionośnych żelaz.

Marsze stawały się coraz krótsze. Chwilami nie mógł już zrobić stu stóp i złowróżbne bicie serca oraz gwałtowny szum w uszach, połączony z drżeniem kolan, zmuszały go do odpoczynku. A odpoczynki stawały się coraz dłuższe.

Ale umysł jego pracował. Miał przed sobą dwadzieścia osiem mil, to znaczy dwadzieścia osiem dni takiej pracy, zaś według tego, co słyszał, była to podobno najłatwiejsza część drogi.

– Zobaczycie, co to będzie, kiedy dojdziemy do Chilcoot! – mówili podczas krótkich pogawędek jego towarzysze. – Tam trzeba leźć na czworakach!

– Co mnie obchodzi Chilcoot! – odpowiadał. – Nie dla mnie! Zanim tam dojdziemy, dawno już będę gryzł ziemię!

Poślizgnięcie się i gwałtowny, rozpaczliwy wysiłek w celu odzyskania równowagi przeraziły go. Czuł, że się w nim wszystko przewróciło.

– Jeśli upadnę z tym workiem na plecach, wyciągnę kopyta! – rzekł do sąsiada.

– To jeszcze nic! – brzmiała odpowiedź. – Zaczekajcie, jak przyjdziemy do Canyonu! Tam trzeba będzie przechodzić przez rwący strumień po pniu sosnowym długim na sześćdziesiąt stóp, bez poręczy, bez niczego, z wodą spienioną, na zaklęśnięciach pnia sięgającą wam do kolan. Kto zleci z pnia z workiem na plecach – przepadł. Musi utonąć.

– Doskonała dla mnie nowina! – odezwał się Kit.

A mówił to z otchłani wyczerpania swego prawie serio, jak myślał.

– Topi się tam trzech do czterech ludzi dziennie – zapewniał go sąsiad. – Pomagałem raz w wyławianiu jednego Niemca. Znaleźliśmy przy nim cztery tysiące dolarów.

– Zachęcające, muszę przyznać – bąknął Kit, wstając z trudem i wlokąc się dalej.

On i jego worek fasoli stali się chodzącą tragedią. Ten worek przypomniał mu owego złośliwego staruszka, który siedział na karku Sindbada. Oto te szczególne, męskie wakacje! – myślał. – Niewola u O’Hary była słodką w porównaniu z nimi. Kilkakrotnie już nieledwie uwiodła go myśl, aby rzucić w krzaki worek z fasolą, okrążyć obóz, podkraść się do zatoki i tam wsiąść na pierwszy lepszy statek, idący w stronę cywilizacji.

Ale nie ustąpił. Gdzieś tam tkwiła w nim jeszcze jakaś resztka silnej woli i Kit wmawiał w siebie, że co drudzy potrafią, on także może. Powtarzał sobie to w kółko i wykładał niezrozumiale tym, którzy go mijali. To znowu, spoczywając, z zazdrością przyglądał się silnym, obładowanym jak muły Indianom, dźwigającym znacznie większe ciężary niż on. Zdawało się, że oni nigdy nie odpoczywają, lecz idą i idą z wytrwałością i pewnością, która go przerażała.

Siedział i klął – bo idąc, kląć z powodu braku oddechu nie mógł – i walczył z pokusą powrotu do San Francisco. Zanim się mila skończyła, przestał kląć i zaczął płakać. Były to łzy wyczerpania i pogardy dla samego siebie. Czuł się zupełnie rozbity, złamany. Kiedy wreszcie ujrzał nowe stanowisko i szarpnął się naprzód, runął na twarz z workiem fasoli na plecach. Nie zabiło go to, leżał jednak jaki kwadrans, zanim zebrał tyle sił, że mógł się wyplątać z rzemieni, po czym osłabł śmiertelnie. Tak zastał go Robbie, który walczył z tymi samymi trudnościami. Ale widok omdlenia Roberta dodał Kittowi odwagi.

– Co drudzy mogą zrobić i my potrafimy! – pocieszał go Kit, choć w głębi duszy nie był bardzo pewny, czy sam w to wierzy.

IV.

– Mam przecie dwadzieścia siedem lat i jestem mężczyzną! – zapewniał się kilkakrotnie w duchu w następnych dniach.

Istotnie, zachęta była niezbędna. Po tygodniu, w którym swoją drogą udało mu się przenieść o milę osiemset funtów, sam stracił piętnaście funtów na wadze. Na wychudłej twarzy była tylko skóra i kości. Stracił wszelką elastyczność, tak fizyczną, jak i duchową. Już nie chodził, lecz wlókł się, a kiedy wracał po nowe brzemię, choć nic nie niósł, powłóczył nogami, jakby był Bóg wie jak obładowany.

Stał się jucznym bydlęciem. Zasypiał nad jedzeniem, a sen miał ciężki, zwierzęcy, o ile nie zrywał się z głośnym jękiem, obudzony kurczami w nogach. Wszystkie kości go bolały. Chodził z popękanymi pęcherzami na stopach, ale to było niczym w porównaniu z tym, jak strasznie uderzył się w nogę wśród zalanych wodą głazów w Dyea Flats, przez które ścieżka ciągnęła się na przestrzeni dwóch mil – co stanowiło trzydzieści osiem mil podróży. Mył się tylko raz na dzień. Jego paznokcie, połamane, wykrzywione i pełne zadziorów, były czarne od brudu. Pierś i plecy z głębokimi pręgami od rzemiennych szelek kazały mu myśleć pierwszy raz ze znajomością rzeczy o koniach, które widywał na ulicach miasta.

Jednym zwłaszcza dopustem bożym, który o mało zupełnie go nie rozśrubował, była strawa. Nadzwyczajny wysiłek wymagał nadzwyczajnego odżywiania, a jego żołądek nie był przyzwyczajony do wielkich ilości wędzonki i ordynarnej, w wysokim stopniu trującej fasoli brunatnej. W rezultacie żołądek zwracał pokarm, a ponieważ to trwało przez kilka dni, męka, spowodowane nią rozdrażnienie, a wreszcie głód o mało go nie powaliły. Ale wreszcie nastały dni radosne, kiedy mógł jeść jak zwierzę drapieżne i z wilczym wzrokiem wołać o więcej.

Kiedy przenieśli wszystek bagaż i zapasy żywności przez kładki u ujścia Canyonu, zmienili plan. Przez Przełęcz przyszła wieść, iż nad jeziorem Lindermana wycięto ostatnie drzewa zdatne na łódki. Dwaj krewniacy, zabrawszy deski i świdry, piłę i inne narzędzie, polecieli naprzód, zaś Kit i wuj mieli dalej wlec bagaże.

Teraz John Bellew gotował na przemian z Kitem, a zresztą nosił paki i worki razem z nim. Czas leciał, na wierchach pokazał się pierwszy śnieg. Dać się złapać przez śnieg po tej stronie Przełęczy znaczyło całoroczną zwłokę. Starszy pan brał na swe kozły po sto funtów ciężaru. Kit uczuł się tym zawstydzony, zaciął zęby i nałożył na kozły również sto funtów. Gniotło trochę, ale on umiał się już naciągnąć, a jego ciało, pozbawione tłuszczu i stwardniałe choć chude, zaczęło się prężyć muskułami. Prócz tego obserwował drugich i uczył się. Obejrzał rzemienie, jakimi Indianie przymocowywali kozły do głowy i sporządził je sobie. Było to znaczne ułatwienie, tak że teraz mógł już położyć na szczycie swego brzemienia jakiś lżejszy, nieporęczny w pakunku przedmiot. W krótkim czasie mógł iść ze stu funtami w szelkach, z piętnastu do dwudziestu leżącymi wolno na górze i ułożonymi na jego karku, niosąc w jednej ręce siekierę lub parę wioseł, zaś w drugiej zasmolony kocioł obozowy.

Chociaż jednak pracowali do upadłego, szło im wciąż trudniej. Droga stawała się coraz uciążliwsza, bagaż gniótł coraz bardziej, a im niżej opuszczała się na górach linia śniegu, tym wyżej skakało „porto”, aż wreszcie doszło do sześćdziesięciu centów od funta. Krewniacy nie dawali znaku życia, z czego Kit wraz z wujem domyślali się, że pewnie są już przy pracy, ścinają drzewa i tną deski na czółna. John Bellew zaczął się niepokoić. Spotkawszy garstkę Indian, wracających z Jeziora Lindermana, namówił ich, żeby mu wnieśli rzeczy na szczyt Chilcoot. Zgodzili się, zażądawszy trzydziestu centów od funta, co wuja zniszczyło. Pokazało się też, że umowa nie obejmuje jakich czterystu funtów bagażu z ubraniami i sprzętami obozowymi. Wobec tego wuj pozostał, aby te rzeczy wywindować, Kitowi zaś kazał iść naprzód z Indianami. Stanąwszy na szczycie góry, Kit chciał powoli dźwigać swą tonę naprzód, czekając, póki wuj, jak tego był pewien, nie dogoni go ze swymi czterystu funtami.

V.

Kit dreptał teraz szlakiem wraz ze swymi traganami indyjskimi. Zdając sobie sprawę z tego, że marsz będzie długi, prosto na szczyt Chilcootu, nie wziął więcej niż osiemdziesiąt funtów. Indianie uginali się pod brzemieniem, szli prędzej, niż on przywykł. Kit jednak nie przeląkł się tego, pewny już, iż Indianom dorówna.

Uszedłszy ćwierć mili, chciał odpocząć. Ale Indianie szli wciąż dalej! Wobec tego szedł z nimi, aby nie stracić swego miejsca w szeregu. Po pół mili był przekonany, że nie ujdzie już ani kroku, lecz zaciąwszy zęby, nie opuszczał szeregu i ku wielkiemu swemu zdziwieniu pod koniec mili spostrzegł, że wciąż jeszcze żyje. A potem, w jakiś niewytłumaczony sposób przyszło coś, co się nazywa drugim oddechem i następna mila była już znacznie łatwiejszą. W jakiś niewytłumaczony sposób druga mila znowu była znacznie łatwiejsza od pierwszej. Trzecia mila o mało go nie zabiła, ale choć na pół przytomny z bólu i zmęczenia, ani przystanął. I właśnie, właśnie kiedy czuł, że padnie niezawodnie, przyszedł spoczynek.

Indianie, zamiast zwyczajem białych tragarzy siedzieć w szelkach, porozpinali rzemienie na barkach i na głowie i odpoczywali, leżąc wygodnie, paląc i rozmawiając. Minęło dobre pół godziny, zanim ruszyli w dalszą drogę. Ku wielkiemu zdziwieniu Kit czuł się zupełnie wypoczętym i od tej chwili nowe jego motto brzmiało: „długi wysiłek i długi odpoczynek”.

Wierch Chilcoot zupełnie usprawiedliwiał straszną opinię, jaką o nim szerzono, i istotnie dawał mnóstwo sposobności do czołgania się na czworakach. Ale gdy Kit stanął na grzbiecie działu wód w gęstej zawiei śnieżnej, Indianie byli wraz z nim, a Kit z ukrywaną dumą powtarzał sobie w duchu, iż przecie nadążył im, nie jęknąwszy ani razu i nie pozostawszy, ani razu w tyle. Jego nową ambicją stało się dorównać wytrwałością Indianom.

Kiedy zapłaciwszy Indian, odprawił ich, zapadły ciemności, zerwała się burza z zadymką i Kit pozostał sam, na grzbiecie górskim, na wysokości tysiąca stóp ponad strefą lasów. Mokry do pasa, zgłodniały i wyczerpany, dałby był całoroczny dochód za odrobinę ognia i filiżankę kawy. Zamiast tego pochłonął około tuzina zimnych podpłomyków i wśliznął się pod fałdy na pół rozbitego namiotu. Zasypiając, przypomniał sobie wuja Bellew i uśmiechnął się z występną radością na myśl o tym, jak to on teraz w najbliższych dniach spędzać będzie swoje męskie wakacje, windując na górę czterysta funtów. Co do niego, to choć miał ich dwa tysiące, nie troszczył się o nie; trzeba je było tylko spuścić na dół.

Rano, zesztywniały z zimna i zmęczenia, wygrzebał się spod płócien, zjadł parę funtów surowej wędzonki, ścisnął w szelkach, jakie sto funtów i ruszył skalistą dróżką. O paręset sążni niżej ścieżka wiodła przez mały lodowiec, a potem na dół, ku jezioru Krateru. Widać było ludzi, podążających przez lodowiec. Kit przez cały dzień znosił swe worki i paki na górny kraniec lodowca, a w końcu widząc, że „tury” są bardzo krótkie, wziął na plecy sto pięćdziesiąt funtów. Jego zdumienie, że może poważyć się na coś podobnego, nie miało końca. Od przechodzącego Indianina. Kupił za dwa dolary trzy twarde jak kamień suchary marynarskie, które, wraz z wielką ilością surowej wędzonki, wystarczyły mu na kilka razy. Niemyty i zziębnięty, w mokrym od potu ubraniu, drugą noc przespał w górach, zawinąwszy się w płótna namiotu.

Wczesnym rankiem rozesłał na lodzie płachtę płótna brezentowego, władował na nią trzy czwarte tony i zaczął ściągać na dół. Ten cały ładunek. W pewnym miejscu, gdzie lodowiec był bardziej stromy, ładunek zsunął się szybciej, poderwał mu nogi, zarzucił na siebie i poleciał wraz z nim na dół.

Ze stu wychodźców, uginających się pod brzemieniem ciężarów, stanęło, patrząc, co z tego wyniknie. Kit z całej siły wrzeszczał, ostrzegając ludzi, którzy też przystawali i schodzili mu z drogi. Na dole, na drugim krańcu lodowca, pokazał się mały namiot, który zdawał się lecieć ku Kitowi, z taką szybkością rósł mu w oczach. Kit wyminął ubitą ścieżkę, którą tragarze skręcali na lewo, i leciał polem świeżo spadłego śniegu, tak, że aż się za nim zakurzyło. Ale śnieg zahamował trochę pęd. Kit ujrzał, jak w pewnej chwili góra worków, na której jechał, runęła na namiot, zerwała boczne sznury, uderzyła w przednie płótna i wjechała do środka namiotu, wioząc go na górze worków. Namiot zatoczył się jak pijany, a Kit, owiany chmurą zimnego pyłu, znalazł się naraz twarzą w twarz ze zdumioną młodą damą, zawiniętą w koc, a która w Dyea nazwała go „chechaquo”.

– Widziała pani, jak się za mną zakurzyło? – spytał wesoło.

Rzuciła na niego pełne nagany spojrzenie.

– I co tu opowiadać o czarodziejskich kobiercach latających! – zachwycał się.

– Może by pan usunął wreszcie ten worek z mojej nogi? – rzekła zimno.

Spojrzał i dźwignął się czym prędzej.

– To nie był worek. To był mój łokieć. Bardzo przepraszam.

Informacja ta nie zmieszała panny, a jej chłód był wprost wyzywający.

– Całe szczęście, że mi pan nie przewrócił piecyka – zauważyła.

Idąc za jej spojrzeniem, spostrzegł przenośny piecyk żelazny, a na nim imbryk z kawą, koło której krzątała się młoda Indianka. Wciągnął w nozdrza woń kawy i znowu zwrócił wzrok na pannę.

– Jestem „chechaquo” – zaznaczył.

Niezadowolony wyraz jej mówił mu, że uważa go tu za zbytecznego. Ale Kit był bezczelny.

– Wyrzuciłem już swoje żelazo śmiercionośne! – dodał.

Dopiero wówczas poznała go i oczy jej błysnęły.

– Nigdy bym nie przypuszczała, że pan zajdzie tak daleko! – oświadczyła.

Ale on znowu chciwie wciągnął w nozdrza powietrze.

– Jak Boga kocham – kawa!

I zwróciwszy się ku niej, rzekł wprost:

– Dam sobie odciąć mały palec – proszę, niech pani tnie choćby zaraz! Zrobię, co pani zechce. Zostanę pani niewolnikiem na rok i dzień, czy na jak długo pani będzie chciała, jeśli mi pani da filiżankę kawy.

Przy kawie przedstawił się jej i dowiedział się, z kim ma do czynienia. Nazywała się Joy Gastel i należała do rodziny kolonistów, osiadłych tu od dawna. Urodziła się na etapie poczty handlowej nad Great Slave i jeszcze jako małe dziecko wędrowała wraz z ojcem przez Góry skaliste nad Jukon. Udawała się tam i teraz – jak mówiła – wraz z ojcem, którego jednak interesy zatrzymały po drodze w Seattle.

Wyjechawszy stamtąd na pokładzie osławionego „Chantera”, rozbił się i teraz musiał wracać do Puget – Sound parowcem, który przybył na pomoc.

Wobec tego, że dama siedziała wciąż zawinięta w koce, Kit nie rozpoczynał dłuższej rozmowy, lecz wymówiwszy się z nadludzkim bohaterstwem od drugiej filiżanki kawy, wycofał siebie i swe trzy ćwierci tony bagażu z namiotu. Prócz tego wyniósł z namiotu kilka spostrzeżeń, a mianowicie: ona ma pociągające imię i pociągające oczy. Nie może mieć więcej jak dwadzieścia, dwadzieścia jeden lub dwadzieścia dwa lata. Jej ojciec musi być Francuzem. Ona ma własną wolę i szalony temperament. Wychowanie odebrała z pewnością nie na kresach.

VI.

Nad zheblowanymi przez lodowce skałami i linią lasów szlak wiódł dokoła jeziora Krateru i wchodził w skalisty wąwóz prowadzący do Obozu Szczęśliwego i pierwszych karłowatych świerków. Przeniesienie tędy ciężkiego bagażu wymagało całych dni pracy do upadłego.

Obite płótnem czółno przewoziło towary przez jezioro. Za dwoma nawrotami w dwóch godzinach mogło przewieźć Kita i jego tonę towaru na drugą stronę. Ale Kit był bez grosza, a przewoźnik żądał czterdziestu dolarów od tony.

– To nędzne czółno to istna kopalnia złota, mój przyjacielu! – rzekł do niego Kit. – A nie chcielibyście mieć drugiej takiej kopalni?

– Pokażcie mi ją tylko – brzmiała odpowiedź.

– Ja ją wam sprzedam za cenę kosztów przewiezienia moich zapasów. Jest to idea nieopatentowana i możecie przystąpić do jej eksploatacji natychmiast, gdy ją wam zakomunikuję. Umowa stoi?

– Stoi! – zgodził się przewoźnik, a Kitowi spodobało się jego spojrzenie.

– Doskonale. Widzicie ten lodowiec? Weźcie oskard i zabierzcie się do niego. Za dzień możecie przekopać porządną rynnę. Widzicie ten wierch? Oto „towarzystwo Chilcoot Crater Lake do spuszczania na dół. Towarów i pakunków, z ograniczoną odpowiedzialnością”. Możecie brać po pięćdziesiąt centów od stu funtów, mieć sto ton dziennie i, nie ruszając palcem, zbierać pieniądze.

W dwie godziny później cały jego bagaż znajdował się już na drugim brzegu jeziora, co oszczędziło mu trzy dni drogi. John Bellew dopędził go już na drodze do jeziora Głębokiego, drugiego krateru, wypełnionego lodowatą wodą.

VII.

Ostatni odcinek szlaku z Długiego jeziora do jeziora Lindermana miał trzy mile długości, a sam szlak, o ile to można było w ogóle nazwać choćby szlakiem wiódł przez ostry grzbiet na wysokości przeszło tysiąca stóp, opuszczał się w dół stromym zboczem, usianym śliskimi głazami, a wreszcie szedł przez rozległe bagno. John Bellew zdumiał się na widok Kita, który ze stu funtami na plecach schylił się po pięćdziesięciofuntowy worek mąki i rzucił go na szczyt kozłów, opierając o kark.

– Chodźcież, proroku hartu! – zawołał na niego Kit. – Dalej, bierzcie się do swej niedźwiedziej strawy i jednej pary bielizny!

Ale John Bellew potrząsnął głową.

– Zdaje się, że zaczynam się starzeć, Krzysztofie!

– Macie przecie tylko czterdzieści osiem lat. Czy możecie sobie wyobrazić, że mój dziadek, szanowny panie, a wasz ojciec, zacny Izaak Bellew, jednym uderzeniem pięści zabił człowieka w sześćdziesiątym dziewiątym roku życia?

John Bellew uśmiechnął się i przełknął w milczeniu swoje własne lekarstwo.

– O, bracie mej matki, pragnę wam powiedzieć coś bardzo ważnego. Wychowano mnie na paniczyka, a jednak dźwignę dziś więcej od was, zajdę dalej niż wy i gdyby mi się spodobało, mógłbym was bez trudu rozciągnąć na ziemi lub wygrzmocić pięściami.

John Bellew uścisnął jego dłoń i rzekł uroczyście.

– Krzysztofku, chłopcze mój, wierzę, że możesz to zrobić. Wierzę, że mógłbyś to zrobić nawet z kozłami na plecach. Dokazałeś cudu, mój chłopcze, ale doprawdy wprost niepodobna w to uwierzyć.

Kit robił teraz cztery „tury” dziennie, to znaczy dwadzieścia cztery mile po górach, z czego dwanaście mil ze stu pięćdziesięcioma funtami na plecach. Był dumny, twardy i zmęczony, lecz zdrowy, jak rydz. Jadł i spał, jak nigdy jeszcze nie jadał i nie sypiał w swym życiu, a kiedy zadanie zbliżało się do końca, był jakby zmartwiony.

Ale jeden problem go niepokoił. Sprawdził, że można upaść ze stu funtami na plecach i przeżyć to. Zdawało mu się jednak, że gdyby tak upadł z dodatkowym ciężarem pięćdziesięciofuntowym na głowie, musiałby skręcić kark. A tymczasem tysiące stóp jego towarzyszów każdą ścieżkę prowadzącą przez mokradła w krótkim czasie rozdeptywały tak, że trzeba było znowu wybierać sobie jakąś inną drogę. Otóż właśnie przy takiej sposobności, kiedy Kit torował sobie nową ścieżkę, rozwiązał ten zajmujący go problem.

Miękki, wodnisty grunt osunął się pod nim. Kit potknął się i upadł na twarz. Pięćdziesięciofuntowy worek wcisnął mu twarz w błoto i zesunął się, nie uszkodziwszy mu karku. Ze stu funtami na plecach Kit podniósł się tak, że stanął na czworakach. Ale to było wszystko. Jedna ręka zapadła mu się znowu aż po łopatkę, układając miękko na błocie jego policzek. W tej pozycji nie można było zsunąć z siebie szelek, a stu funtowy ciężar na plecach nie pozwalał wstać. Czołgając się na czworakach, przy czym to jedna to druga ręka głęboko zapadała mu w grząskie błoto, starał się dotrzeć do miejsca, w którym leżał pięćdziesięciofuntowy worek z mąką, tak się jednak tym szamotaniem wyczerpał i tak zrył grząską powierzchnię, że naraz jedna mała kałuża znalazła się w nazbyt bliskim sąsiedztwie jego ust i nosa.

Próbował przewrócić się na wznak, na swój ładunek, ale zyskał tyle tylko, że oba jego ramiona zamoczyły się aż po pachy, co dało mu przedsmak topienia się. Z doskonałą cierpliwością wyjął powoli naprzód jedną rękę, a potem drugą i podłożył je sobie pod brodę, aby twarz utrzymać nad powierzchnią bagna. A potem zaczął wołać o ratunek. Po pewnym czasie usłyszał kroki i odgłos stóp, mlaszczących po bagnie.

– Podajcie mi rękę, przyjacielu – rzekł. – Albo rzućcie mi jaki sznur czy tykę...

Odpowiedział mu głos kobiecy, który poznał natychmiast.

– Jeśli mi pani rozwiąże szelki, będę mógł wstać sam.

Przeklęte sto funtów wleciały w błoto z mokrym świśnięciem i Kit dźwignął się powoli.

– Ładna zabawa! – roześmiała się miss Gastell na widok jego oblepionej błotem twarzy.

– Nie najgorsza! – odpowiedział z humorem. – Jest to moje ulubione ćwiczenie gimnastyczne. Radzę pani próbować go czasami. Wyborne, jeśli idzie o wyrobienie muskułów piersiowych i grzbietu.

Otarł twarz, zgarniając błoto dłonią i strzepując je z palców na ziemię.

– Och! – wykrzyknęła, poznając go. – To pan... pan... pan – Kurzawa!

– Szczerze dziękuję pani za pomoc w porę i za ten nowy przydomek – odpowiedział. – Zostałem drugi raz ochrzczony. Będę nastawał, aby mnie nazywano Kurzawą. Mocne to nazwisko i nie bez znaczenia.

Urwał. Lecz po chwili znów zaczął mówić gwałtownie z dzikim wyrazem twarzy.

– A wie pani, co zrobię? – zapytał. – Po pewnym czasie wrócę do Stanów Zjednoczonych. I ożenię się. I postaram się o to, żeby mieć dużo dzieci. A potem, o zmroku, będę zbierał dzieci dokoła siebie i będę im opowiadał o wszystkich cierpieniach i mękach mej wędrówki na Chilcoot’skim szlaku. A jeśli one wtedy w głos się nie rozpłaczą – powtarzam, jeśli nie zapłaczą głośno – duszę z nich wytłukę!

VIII.

Zima podbiegunowa przyszła w mgnieniu oka. Wysoka na sześć cali warstwa trwałego śniegu pokryła ziemię, a w spokojniejszych stawach tworzył się lód mimo gwałtownych podmuchów wiatru. Pewnego popołudnia, właśnie kiedy taki wiatr dął, Kit i John Bellew skończyli wraz z krewniakami ładowanie bagażu na czółno, a potem stali na brzegu, patrząc jak łódź znika w śnieżycy, szalejącej nad jeziorem.

– A teraz spać, bo jutro skoro świt ruszamy w powrotną drogę! – rzekł John Bellew. – Gdyby nie ta zadymka na szczycie Chilcoot, już jutro wieczorem moglibyśmy stanąć u Dyea, a gdybyśmy jeszcze jakim szczęśliwym wypadkiem złapali statek, za tydzień moglibyśmy być w San Francisco.

– Udały się wujowi wakacje? – spytał zamyślony Kit.

To ich ostatnie obozowisko nad jeziorem Lindermana składało się już tylko z żałosnych szczątków. Krewniacy zabrali wszystko, co mogło służyć do jakiego takiego użytku, nie wyłączając namiotu. Podarte płótno brezentowe, rozpięte jako zasłona od wiatru i śniegu, chroniło zaledwie częściowo. Obiad musieli gotować na ogniu pod gołym niebem w dwóch starych kociołkach. Zostawiono im tylko koce i parę racyj żywności.

Od chwili odbicia czółna Kit był dziwnie zamyślony i zdenerwowany. Wuj zauważył to, lecz przypisywał ukończeniu ciężkiej pracy. Podczas obiadu Kit raz tylko się odezwał:

– O, bracie mej matki – rzekł ni stąd, ni zowąd – po tym wszystkim życzę sobie, abyście nazywali mnie Kurzawa. Narobiłem trochę kurzu na tej drodze, prawda?

W kilka minut później poszedł w kierunku namiotów, gdzie krzątali się poszukiwacze złota, przenoszący jeszcze swój bagaż, lub sporządzający czółna. Bawił tam kilka godzin, a kiedy wrócił i zawinął się w koc, John Bellew już spał.

W ciemnościach zimnego i wietrznego poranku Kit wstał, rozpalił ognisko między swymi nogami, przez co wytopił lód z butów, po czym ugotował kawę i przysmażył wędzonkę. Było to nędzne i zimne śniadanie. Gdy skończył, zapakował koc. John Bellew skierował się w stronę Chilcoot; Kit wyciągnął do niego rękę.

– Do widzenia, bracie mej matki – rzekł.

John Bellew spojrzał na niego i aż zaklął ze zdumienia.

– Niech wuj nie zapomina, nazywam się Kurzawa – napominał go Kit.

– Cóż ty będziesz robił?

Kit skinął ręką w stronę północy poprzez chłostane wichrem jezioro.

– Po cóż wracać, skoro się zaszło tak daleko? – zapytał. – A oprócz tego mam już przedsmak mięsa i – smakuje mi. Pójdę dalej.

– Jesteś bez grosza – zaprotestował John Bellew. – Nie masz wyekwipowania.

– Ale mam cel w życiu. Pamiętajcie o swym siostrzeńcu Krzysztofie Kurzawie Bellew. Znalazł cel w życiu. Jest służącym dostojnego pana. Ma cel w życiu, sto pięćdziesiąt dolarów miesięcznie i koryto. Pójdzie ku Dawson z parą dudków i służącym drugiego dostojnego pana – jako kucharz obozowy, wioślarz i człowiek do wszystkiego. A O’Harę z jego „Falą” niech diabli wezmą. Do widzenia.

John Bellew, osłupiały ze zdumienia, ledwie mógł wyjąkać:

– Nie rozumiem.

– Mówią, że szare niedźwiedzie są w Jukonie tłuste – tłumaczył mu Kit. – A więc, ponieważ ja mam już tylko jeden komplet bielizny, idę poszukać niedźwiedziego mięsa – oto wszystko.

THE TASTE OF THE MEAT

In the beginning he was Christopher Bellew. By the time he was at college he had become Chris Bellew. Later, in the Bohemian crowd of San Francisco, he was called Kit Bellew. And in the end he was known by no other name than Smoke Bellew. And this history of the evolution of his name is the history of his evolution. Nor would it have happened had he not had a fond mother and an iron uncle, and had he not received a letter from Gillet Bellamy.

″I have just seen a copy of The Billow,″ Gillet wrote from Paris. ″Of course O’Hara will succeed with it. But he’s missing some tricks.″ Here followed details in the improvement of the budding society weekly. ″Go down and see him. Let him think they’re your own suggestions. Don’t let him know they’re from me. If you do, he’ll make me Paris correspondent, which I can’t afford, because I’m getting real money for my stuff from the big magazines. Above all, don’t forget to make him fire that dub who’s doing the musical and art criticism. Another thing. San Francisco has always had a literature of her own. But she hasn’t any now. Tell him to kick around and get some gink to turn out a live serial, and to put into it the real romance and glamour and colour of San Francisco.″

And down to the office of The Billow went Kit Bellew faithfully to instruct. O’Hara listened. O’Hara debated. O’Hara agreed. O’Hara fired the dub who wrote criticisms. Further, O’Hara had a way with him--the very way that was feared by Gillet in distant Paris. When O’Hara wanted anything, no friend could deny him. He was sweetly and compellingly irresistible. Before Kit Bellew could escape from the office, he had become an associate editor, had agreed to write weekly columns of criticism till some decent pen was found, and had pledged himself to write a weekly instalment of ten thousand words on the San Francisco serial--and all this without pay. The Billow wasn’t paying yet, O’Hara explained; and just as convincingly had he exposited that there was only one man in San Francisco capable of writing the serial and that man Kit Bellew.

″Oh, Lord, I’m the gink!″ Kit had groaned to himself afterward on the narrow stairway.

And thereat had begun his servitude to O’Hara and the insatiable columns of The Billow. Week after week he held down an office chair, stood off creditors, wrangled with printers, and turned out twenty-five thousand words of all sorts. Nor did his labours lighten. The Billow was ambitious. It went in for illustration. The processes were expensive. It never had any money to pay Kit Bellew, and by the same token it was unable to pay for any additions to the office staff.

″This is what comes of being a good fellow,″ Kit grumbled one day.

″Thank God for good fellows then,″ O’Hara cried, with tears in his eyes as he gripped Kit’s hand. ″You’re all that’s saved me, Kit. But for you I’d have gone bust. Just a little longer, old man, and things will be easier.″

″Never,″ was Kit’s plaint. ″I see my fate clearly. I shall be here always.″

A little later he thought he saw his way out. Watching his chance, in O’Hara’s presence, he fell over a chair. A few minutes afterwards he bumped into the corner of the desk, and, with fumbling fingers, capsized a paste pot.

″Out late?″ O’Hara queried.

Kit brushed his eyes with his hands and peered about him anxiously before replying.

″No, it’s not that. It’s my eyes. They seem to be going back on me, that’s all.″

For several days he continued to fall over and bump into the office furniture. But O’Hara’s heart was not softened.

″I tell you what, Kit,″ he said one day, ″you’ve got to see an oculist. There’s Doctor Hassdapple. He’s a crackerjack. And it won’t cost you anything. We can get it for advertizing. I’ll see him myself.″

And, true to his word, he dispatched Kit to the oculist.

″There’s nothing the matter with your eyes,″ was the doctor’s verdict, after a lengthy examination. ″In fact, your eyes are magnificent--a pair in a million.″

″Don’t tell O’Hara,″ Kit pleaded. ″And give me a pair of black glasses.″

The result of this was that O’Hara sympathized and talked glowingly of the time when The Billow would be on its feet.

Luckily for Kit Bellew, he had his own income. Small it was, compared with some, yet it was large enough to enable him to belong to several clubs and maintain a studio in the Latin Quarter. In point of fact, since his associate-editorship, his expenses had decreased prodigiously. He had no time to spend money. He never saw the studio any more, nor entertained the local Bohemians with his famous chafing-dish suppers. Yet he was always broke, for The Billow, in perennial distress, absorbed his cash as well as his brains. There were the illustrators, who periodically refused to illustrate, the printers, who periodically refused to print, and the office-boy, who frequently refused to officiate. At such times O’Hara looked at Kit, and Kit did the rest.

When the steamship Excelsior arrived from Alaska, bringing the news of the Klondike strike that set the country mad, Kit made a purely frivolous proposition.

″Look here, O’Hara,″ he said. ″This gold rush is going to be big--the days of ’49 over again. Suppose I cover it for The Billow? I’ll pay my own expenses.″

O’Hara shook his head.

″Can’t spare you from the office, Kit. Then there’s that serial. Besides, I saw Jackson not an hour ago. He’s starting for the Klondike to-morrow, and he’s agreed to send a weekly letter and photos. I wouldn’t let him get away till he promised. And the beauty of it is, that it doesn’t cost us anything.″

The next Kit heard of the Klondike was when he dropped into the club that afternoon, and, in an alcove off the library, encountered his uncle.

″Hello, avuncular relative,″ Kit greeted, sliding into a leather chair and spreading out his legs. ″Won’t you join me?″

He ordered a cocktail, but the uncle contented himself with the thin native claret he invariably drank. He glanced with irritated disapproval at the cocktail, and on to his nephew’s face. Kit saw a lecture gathering.

″I’ve only a minute,″ he announced hastily. ″I’ve got to run and take in that Keith exhibition at Ellery’s and do half a column on it.″

″What’s the matter with you?″ the other demanded. ″You’re pale. You’re a wreck.″

Kit’s only answer was a groan.

″I’ll have the pleasure of burying you, I can see that.″

Kit shook his head sadly.

″No destroying worm, thank you. Cremation for mine.″

John Bellew came of the old hard and hardy stock that had crossed the plains by ox-team in the fifties, and in him was this same hardness and the hardness of a childhood spent in the conquering of a new land.

″You’re not living right, Christopher. I’m ashamed of you.″

″Primrose path, eh?″ Kit chuckled.

The older man shrugged his shoulders.

″Shake not your gory locks at me, avuncular. I wish it were the primrose path. But that’s all cut out. I have no time.″

″Then what in--?″

″Overwork.″

John Bellew laughed harshly and incredulously.

″Honest.″

Again came the laughter.

″Men are the products of their environment,″ Kit proclaimed, pointing at the other’s glass. ″Your mirth is thin and bitter as your drink.″

″Overwork!″ was the sneer. ″You never earned a cent in your life.″

″You bet I have--only I never got it. I’m earning five hundred a week right now, and doing four men’s work.″

″Pictures that won’t sell? Or--er--fancy work of some sort? Can you swim?″

″I used to.″

″Sit a horse?″

″I have essayed that adventure.″

John Bellew snorted his disgust. ″I’m glad your father didn’t live to see you in all the glory of your gracelessness,″ he said. ″Your father was a man, every inch of him. Do you get it? A man. I think he’d have whaled all this musical and artistic tom foolery out of you.″

″Alas! these degenerate days,″ Kit sighed.

″I could understand it, and tolerate it,″ the other went on savagely, ″if you succeeded at it. You’ve never earned a cent in your life, nor done a tap of man’s work.″

″Etchings, and pictures, and fans,″ Kit contributed unsoothingly.

″You’re a dabbler and a failure. What pictures have you painted? Dinky water-colours and nightmare posters. You’ve never had one exhibited, even here in San Francisco--″

″Ah, you forget. There is one in the jinks room of this very club.″

″A gross cartoon. Music? Your dear fool of a mother spent hundreds on lessons. You’ve dabbled and failed. You’ve never even earned a five-dollar piece by accompanying some one at a concert. Your songs?--rag-time rot that’s never printed and that’s sung only by a pack of fake Bohemians.″

″I had a book published once--those sonnets, you remember,″ Kit interposed meekly.

″What did it cost you?″

″Only a couple of hundred.″

″Any other achievements?″

″I had a forest play acted at the summer jinks.″

″What did you get for it?″

″Glory.″

″And you used to swim, and you have essayed to sit a horse!″ John Bellew set his glass down with unnecessary violence. ″What earthly good are you anyway? You were well put up, yet even at university you didn’t play football. You didn’t row. You didn’t--″

″I boxed and fenced--some.″

″When did you box last?″

″Not since, but I was considered an excellent judge of time and distance, only I was--er--″

″Go on.″

″Considered desultory.″

″Lazy, you mean.″

″I always imagined it was an euphemism.″

″My father, sir, your grandfather, old Isaac Bellew, killed a man with a blow of his fist when he was sixty-nine years old.″

″The man?″

″No, your--you graceless scamp! But you’ll never kill a mosquito at sixty-nine.″

″The times have changed, oh, my avuncular! They send men to prison for homicide now.″

″Your father rode one hundred and eighty-five miles, without sleeping, and killed three horses.″

″Had he lived to-day, he’d have snored over the course in a Pullman.″

The older man was on the verge of choking with wrath, but swallowed it down and managed to articulate:

″How old are you?″

″I have reason to believe--″

″I know. Twenty-seven. You finished college at twenty-two. You’ve dabbled and played and frilled for five years. Before God and man, of what use are you? When I was your age I had one suit of underclothes. I was riding with the cattle in Coluso. I was hard as rocks, and I could sleep on a rock. I lived on jerked beef and bear-meat. I am a better man physically right now than you are. You weigh about one hundred and sixty-five. I can throw you right now, or thrash you with my fists.″

″It doesn’t take a physical prodigy to mop up cocktails or pink tea,″ Kit murmured deprecatingly. ″Don’t you see, my avuncular, the times have changed. Besides, I wasn’t brought up right. My dear fool of a mother--″

John Bellew started angrily.

″--As you described her, was too good to me; kept me in cotton wool and all the rest. Now, if when I was a youngster I had taken some of those intensely masculine vacations you go in for--I wonder why you didn’t invite me sometimes? You took Hal and Robbie all over the Sierras and on that Mexico trip.″

″I guess you were too Lord-Fauntleroyish.″

″Your fault, avuncular, and my dear--er--mother’s. How was I to know the hard? I was only a chee-ild. What was there left but etchings and pictures and fans? Was it my fault that I never had to sweat?″

The older man looked at his nephew with unconcealed disgust. He had no patience with levity from the lips of softness.

″Well, I’m going to take another one of those what-you-call masculine vacations. Suppose I asked you to come along?″

″Rather belated, I must say. Where is it?″

″Hal and Robert are going in to Klondike, and I’m going to see them across the Pass and down to the Lakes, then return--″

He got no further, for the young man had sprung forward and gripped his hand.

″My preserver!″

John Bellew was immediately suspicious. He had not dreamed the invitation would be accepted.

″You don’t mean it?″ he said.

″When do we start?″

″It will be a hard trip. You’ll be in the way.″

″No, I won’t. I’ll work. I’ve learned to work since I went on The Billow.″

″Each man has to take a year’s supplies in with him. There’ll be such a jam the Indian packers won’t be able to handle it. Hal and Robert will have to pack their outfits across themselves. That’s what I’m going along for--to help them pack. If you come you’ll have to do the same.″

″Watch me.″

″You can’t pack,″ was the objection.

″When do we start?″

″To-morrow.″

″You needn’t take it to yourself that your lecture on the hard has done it,″ Kit said, at parting. ″I just had to get away, somewhere, anywhere, from O’Hara.″

″Who is O’Hara? A Jap?″

″No; he’s an Irishman, and a slave-driver, and my best friend. He’s the editor and proprietor and all-round big squeeze of The Billow. What he says goes. He can make ghosts walk.″

That night Kit Bellew wrote a note to O’Hara. ″It’s only a several weeks’ vacation,″ he explained. ″You’ll have to get some gink to dope out instalments for that serial. Sorry, old man, but my health demands it. I’ll kick in twice as hard when I get back.″

Kit Bellew landed through the madness of the Dyea beach, congested with thousand-pound outfits of thousands of men. This immense mass of luggage and food, flung ashore in mountains by the steamers, was beginning slowly to dribble up the Dyea Valley and across Chilkoot. It was a portage of twenty-eight miles, and could be accomplished only on the backs of men. Despite the fact that the Indian packers had jumped the freight from eight cents a pound to forty, they were swamped with the work, and it was plain that winter would catch the major portion of the outfits on the wrong side of the divide.

Tenderest of the tenderfeet was Kit. Like many hundreds of others he carried a big revolver swung on a cartridge-belt. Of this, his uncle, filled with memories of old lawless days, was likewise guilty. But Kit Bellew was romantic. He was fascinated by the froth and sparkle of the gold rush, and viewed its life and movement with an artist’s eye. He did not take it seriously. As he said on the steamer, it was not his funeral. He was merely on a vacation, and intended to peep over the top of the pass for a ″look see″ and then to return.

Leaving his party on the sand to wait for the putting ashore of the freight, he strolled up the beach toward the old trading-post. He did not swagger, though he noticed that many of the be-revolvered individuals did. A strapping, six-foot Indian passed him, carrying an unusually large pack. Kit swung in behind, admiring the splendid calves of the man, and the grace and ease with which he moved along under his burden. The Indian dropped his pack on the scales in front of the post, and Kit joined the group of admiring gold-rushers who surrounded him. The pack weighed one hundred and twenty-five pounds, which fact was uttered back and forth in tones of awe. It was going some, Kit decided, and he wondered if he could lift such a weight, much less walk off with it.

″Going to Lake Linderman with it, old man?″ he asked.

The Indian, swelling with pride, grunted an affirmative.

″How much you make that one pack?″

″Fifty dollar.″

Here Kit slid out of the conversation. A young woman, standing in the doorway, had caught his eye. Unlike other women landing from the steamers, she was neither short-skirted nor bloomer-clad. She was dressed as any woman travelling anywhere would be dressed. What struck him was the justness of her being there, a feeling that somehow she belonged. Moreover, she was young and pretty. The bright beauty and colour of her oval face held him, and he looked over-long--looked till she resented, and her own eyes, long-lashed and dark, met his in cool survey.

From his face they travelled in evident amusement down to the big revolver at his thigh. Then her eyes came back to his, and in them was amused contempt. It struck him like a blow. She turned to the man beside her and indicated Kit. The man glanced him over with the same amused contempt.

″Chechako,″ the girl said.

The man, who looked like a tramp in his cheap overalls and dilapidated woollen jacket, grinned dryly, and Kit felt withered, though he knew not why. But anyway she was an unusually pretty girl, he decided, as the two moved off. He noted the way of her walk, and recorded the judgment that he would recognize it over the lapse of a thousand years.

″Did you see that man with the girl?″ Kit’s neighbor asked him excitedly. ″Know who he is?″

Kit shook his head.

″Cariboo Charley. He was just pointed out to me. He struck it big on Klondike. Old-timer. Been on the Yukon a dozen years. He’s just come out.″

″What’s ’chechako’ mean?″ Kit asked.

″You’re one; I’m one,″ was the answer.

″Maybe I am, but you’ve got to search me. What does it mean?″

″Tenderfoot.″

On his way back to the beach, Kit turned the phrase over and over. It rankled to be called tenderfoot by a slender chit of a woman.

Going into a corner among the heaps of freight, his mind still filled with the vision of the Indian with the redoubtable pack, Kit essayed to learn his own strength. He picked out a sack of flour which he knew weighed an even hundred pounds. He stepped astride it, reached down, and strove to get it on his shoulder. His first conclusion was that one hundred pounds were real heavy. His next was that his back was weak. His third was an oath, and it occurred at the end of five futile minutes, when he collapsed on top of the burden with which he was wrestling. He mopped his forehead, and across a heap of grub-sacks saw John Bellew gazing at him, wintry amusement in his eyes.

″God!″ proclaimed that apostle of the hard. ″Out of our loins has come a race of weaklings. When I was sixteen I toyed with things like that.″

″You forget, avuncular,″ Kit retorted, ″that I wasn’t raised on bear-meat.″

″And I’ll toy with it when I’m sixty.″

″You’ve got to show me.″

John Bellew did. He was forty-eight, but he bent over the sack, applied a tentative, shifting grip that balanced it, and, with a quick heave, stood erect, the somersaulted sack of flour on his shoulder.

″Knack, my boy, knack--and a spine.″

Kit took off his hat reverently.

″You’re a wonder, avuncular, a shining wonder. D’ye think I can learn the knack?″

John Bellew shrugged his shoulders. ″You’ll be hitting the back trail before we get started.″

″Never you fear,″ Kit groaned. ″There’s O’Hara, the roaring lion, down there. I’m not going back till I have to.″

Kit’s first pack was a success. Up to Finnegan’s Crossing they had managed to get Indians to carry the twenty-five-hundred-pound outfit. From that point their own backs must do the work. They planned to move forward at the rate of a mile a day. It looked easy--on paper. Since John Bellew was to stay in camp and do the cooking, he would be unable to make more than an occasional pack; so to each of the three young men fell the task of carrying eight hundred pounds one mile each day. If they made fifty-pound packs, it meant a daily walk of sixteen miles loaded and of fifteen miles light--″Because we don’t back-trip the last time,″ Kit explained the pleasant discovery. Eighty-pound packs meant nineteen miles travel each day; and hundred-pound packs meant only fifteen miles.

″I don’t like walking,″ said Kit. ″Therefore I shall carry one hundred pounds.″ He caught the grin of incredulity on his uncle’s face, and added hastily: ″Of course I shall work up to it. A fellow’s got to learn the ropes and tricks. I’ll start with fifty.″

He did, and ambled gaily along the trail. He dropped the sack at the next camp-site and ambled back. It was easier than he had thought. But two miles had rubbed off the velvet of his strength and exposed the underlying softness. His second pack was sixty-five pounds. It was more difficult, and he no longer ambled. Several times, following the custom of all packers, he sat down on the ground, resting the pack behind him on a rock or stump. With the third pack he became bold. He fastened the straps to a ninety-five-pound sack of beans and started. At the end of a hundred yards he felt that he must collapse. He sat down and mopped his face.

″Short hauls and short rests,″ he muttered. ″That’s the trick.″

Sometimes he did not make a hundred yards, and each time he struggled to his feet for another short haul the pack became undeniably heavier. He panted for breath, and the sweat streamed from him. Before he had covered a quarter of a mile he stripped off his woollen shirt and hung it on a tree. A little later he discarded his hat. At the end of half a mile he decided he was finished. He had never exerted himself so in his life, and he knew that he was finished. As he sat and panted, his gaze fell upon the big revolver and the heavy cartridge-belt.

″Ten pounds of junk!″ he sneered, as he unbuckled it.

He did not bother to hang it on a tree, but flung it into the underbush. And as the steady tide of packers flowed by him, up trail and down, he noted that the other tenderfeet were beginning to shed their shooting-irons.

His short hauls decreased. At times a hundred feet was all he could stagger, and then the ominous pounding of his heart against his eardrums and the sickening totteriness of his knees compelled him to rest. And his rests grew longer. But his mind was busy. It was a twenty-eight-mile portage, which represented as many days, and this, by all accounts, was the easiest part of it. ″Wait till you get to Chilkoot,″ others told him as they rested and talked, ″where you climb with hands and feet.″

″They ain’t going to be no Chilkoot,″ was his answer. ″Not for me. Long before that I’ll be at peace in my little couch beneath the moss.″

A slip and a violent, wrenching effort at recovery frightened him. He felt that everything inside him had been torn asunder.

″If ever I fall down with this on my back, I’m a goner,″ he told another packer.

″That’s nothing,″ came the answer. ″Wait till you hit the Canyon. You’ll have to cross a raging torrent on a sixty-foot pine-tree. No guide-ropes, nothing, and the water boiling at the sag of the log to your knees. If you fall with a pack on your back, there’s no getting out of the straps. You just stay there and drown.″

″Sounds good to me,″ he retorted; and out of the depths of his exhaustion he almost meant it.

″They drown three or four a day there,″ the man assured him. ″I helped fish a German out of there. He had four thousand in greenbacks on him.″

″Cheerful, I must say,″ said Kit, battling his way to his feet and tottering on.

He and the sack of beans became a perambulating tragedy. It reminded him of the old man of the sea who sat on Sinbad’s neck. And this was one of those intensely masculine vacations, he meditated. Compared with it, the servitude to O’Hara was sweet. Again and again he was nearly seduced by the thought of abandoning the sack of beans in the brush and of sneaking around the camp to the beach and catching a steamer for civilization.

But he didn’t. Somewhere in him was the strain of the hard, and he repeated over and over to himself that what other men could do, he could. It became a nightmare chant, and he gibbered it to those that passed him on the trail. At other times, resting, he watched and envied the stolid, mule-footed Indians that plodded by under heavier packs. They never seemed to rest, but went on and on with a steadiness and certitude that were to him appalling.

He sat and cursed--he had no breath for it when under way--and fought the temptation to sneak back to San Francisco. Before the mile pack was ended he ceased cursing and took to crying. The tears were tears of exhaustion and of disgust with self. If ever a man was a wreck, he was. As the end of the pack came in sight, he strained himself in desperation, gained the camp-site, and pitched forward on his face, the beans on his back. It did not kill him, but he lay for fifteen minutes before he could summon sufficient shreds of strength to release himself from the straps. Then he became deathly sick, and was so found by Robbie, who had similar troubles of his own. It was this sickness of Robbie that braced Kit up.

″What other men can do, we can do,″ Kit told Robbie, though down in his heart he wondered whether or not he was bluffing.

″And I am twenty-seven years old and a man,″ he privately assured himself many times in the days that followed. There was need for it. At the end of a week, though he had succeeded in moving his eight hundred pounds forward a mile a day, he had lost fifteen pounds of his own weight. His face was lean and haggard. All resilience had gone out of his body and mind. He no longer walked, but plodded. And on the back-trips, travelling light, his feet dragged almost as much as when he was loaded.

He had become a work animal. He fell asleep over his food, and his sleep was heavy and beastly, save when he was aroused, screaming with agony, by the cramps in his legs. Every part of him ached. He tramped on raw blisters; yet even this was easier than the fearful bruising his feet received on the water-rounded rocks of the Dyea Flats, across which the trail led for two miles. These two miles represented thirty-eight miles of travelling. He washed his face once a day. His nails, torn and broken and afflicted with hangnails, were never cleaned. His shoulders and chest, galled by the pack-straps, made him think, and for the first time with understanding, of the horses he had seen on city streets.

One ordeal that nearly destroyed him at first had been the food. The extraordinary amount of work demanded extraordinary stoking, and his stomach was unaccustomed to great quantities of bacon and of the coarse, highly poisonous brown beans. As a result, his stomach went back on him, and for several days the pain and irritation of it and of starvation nearly broke him down. And then came the day of joy when he could eat like a ravenous animal, and, wolf-eyed, ask for more.

When they had moved the outfit across the foot-logs at the mouth of the Canyon, they made a change in their plans. Word had come across the Pass that at Lake Linderman the last available trees for building boats were being cut. The two cousins, with tools, whipsaw, blankets, and grub on their backs, went on, leaving Kit and his uncle to hustle along the outfit. John Bellew now shared the cooking with Kit, and both packed shoulder to shoulder. Time was flying, and on the peaks the first snow was falling. To be caught on the wrong side of the Pass meant a delay of nearly a year. The older man put his iron back under a hundred pounds. Kit was shocked, but he gritted his teeth and fastened his own straps to a hundred pounds. It hurt, but he had learned the knack, and his body, purged of all softness and fat, was beginning to harden up with lean and bitter muscle. Also, he observed and devised. He took note of the head-straps worn by the Indians and manufactured one for himself, which he used in addition to the shoulder-straps. It made things easier, so that he began the practice of piling any light, cumbersome piece of luggage on top. Thus, he was soon able to bend along with a hundred pounds in the straps, fifteen or twenty more lying loosely on top of the pack and against his neck, an axe or a pair of oars in one hand, and in the other the nested cooking-pails of the camp.

But work as they would, the toil increased. The trail grew more rugged; their packs grew heavier; and each day saw the snow-line dropping down the mountains, while freight jumped to sixty cents. No word came from the cousins beyond, so they knew they must be at work chopping down the standing trees and whipsawing them into boat-planks. John Bellew grew anxious. Capturing a bunch of Indians back-tripping from Lake Linderman, he persuaded them to put their straps on the outfit. They charged thirty cents a pound to carry it to the summit of Chilkoot, and it nearly broke him. As it was, some four hundred pounds of clothes-bags and camp outfit were not handled. He remained behind to move it along, dispatching Kit with the Indians. At the summit Kit was to remain, slowly moving his ton until overtaken by the four hundred pounds with which his uncle guaranteed to catch him.

Kit plodded along the trail with his Indian packers. In recognition of the fact that it was to be a long pack, straight to the top of Chilkoot, his own load was only eighty pounds. The Indians plodded under their loads, but it was a quicker gait than he had practised. Yet he felt no apprehension, and by now had come to deem himself almost the equal of an Indian.

At the end of a quarter of a mile he desired to rest. But the Indians kept on. He stayed with them, and kept his place in the line. At the half-mile he was convinced that he was incapable of another step, yet he gritted his teeth, kept his place, and at the end of the mile was amazed that he was still alive. Then, in some strange way, came the thing called second wind, and the next mile was almost easier than the first. The third mile nearly killed him, but, though half delirious with pain and fatigue, he never whimpered. And then, when he felt he must surely faint, came the rest. Instead of sitting in the straps, as was the custom of the white packers, the Indians slipped out of the shoulder- and head-straps and lay at ease, talking and smoking. A full half-hour passed before they made another start. To Kit’s surprise he found himself a fresh man, and ″long hauls and long rests″ became his newest motto.

The pitch of Chilkoot was all he had heard of it, and many were the occasions when he climbed with hands as well as feet. But when he reached the crest of the divide in the thick of a driving snow-squall, it was in the company of his Indians, and his secret pride was that he had come through with them and never squealed and never lagged. To be almost as good as an Indian was a new ambition to cherish.

When he had paid off the Indians and seen them depart, a stormy darkness was falling, and he was left alone, a thousand feet above timber-line, on the backbone of a mountain. Wet to the waist, famished and exhausted, he would have given a year’s income for a fire and a cup of coffee. Instead, he ate half a dozen cold flapjacks and crawled into the folds of the partly unrolled tent. As he dozed off he had time for only one fleeting thought, and he grinned with vicious pleasure at the picture of John Bellew in the days to follow, masculinely back-tripping his four hundred pounds up Chilcoot. As for himself, even though burdened with two thousand pounds, he was bound down the hill.

In the morning, stiff from his labours and numb with the frost, he rolled out of the canvas, ate a couple of pounds of uncooked bacon, buckled the straps on a hundred pounds, and went down the rocky way. Several hundred yards beneath, the trail led across a small glacier and down to Crater Lake. Other men packed across the glacier. All that day he dropped his packs at the glacier’s upper edge, and, by virtue of the shortness of the pack, he put his straps on one hundred and fifty pounds each load. His astonishment at being able to do it never abated. For two dollars he bought from an Indian three leathery sea-biscuits, and out of these, and a huge quantity of raw bacon, made several meals. Unwashed, unwarmed, his clothing wet with sweat, he slept another night in the canvas.

In the early morning he spread a tarpaulin on the ice, loaded it with three-quarters of a ton, and started to pull. Where the pitch of the glacier accelerated, his load likewise accelerated, overran him, scooped him in on top, and ran away with him.

A hundred packers, bending under their loads, stopped to watch him. He yelled frantic warnings, and those in his path stumbled and staggered clear. Below, on the lower edge of the glacier, was pitched a small tent, which seemed leaping toward him, so rapidly did it grow larger. He left the beaten track where the packers’ trail swerved to the left, and struck a patch of fresh snow. This arose about him in frosty smoke, while it reduced his speed. He saw the tent the instant he struck it, carrying away the corner guys, bursting in the front flaps, and fetching up inside, still on top of the tarpaulin and in the midst of his grub-sacks. The tent rocked drunkenly, and in the frosty vapour he found himself face to face with a startled young woman who was sitting up in her blankets--the very one who had called him a tenderfoot at Dyea.

″Did you see my smoke?″ he queried cheerfully.

She regarded him with disapproval.

″Talk about your magic carpets!″ he went on.

″Do you mind removing that sack from my foot?″ she said coldly.

He looked, and lifted his weight quickly.

″It wasn’t a sack. It was my elbow. Pardon me.″

The information did not perturb her, and her coolness was a challenge.

″It was a mercy you did not overturn the stove,″ she said.

He followed her glance and saw a sheet-iron stove and a coffee-pot, attended by a young squaw. He sniffed the coffee and looked back to the girl.

″I’m a chechako,″ he said.

Her bored expression told him that he was stating the obvious. But he was unabashed.

″I’ve shed my shooting-irons,″ he added.

Then she recognized him, and her eyes lighted. ″I never thought you’d get this far,″ she informed him.

Again, and greedily, he sniffed the air. ″As I live, coffee!″ He turned and directly addressed her: ″I’ll give you my little finger--cut it right off now; I’ll do anything; I’ll be your slave for a year and a day or any other old time, if you’ll give me a cup out of that pot.″

And over the coffee he gave his name and learned hers--Joy Gastell. Also, he learned that she was an old-timer in the country. She had been born in a trading-post on the Great Slave, and as a child had crossed the Rockies with her father and come down to the Yukon. She was going in, she said, with her father, who had been delayed by business in Seattle, and who had then been wrecked on the ill-fated Chanter and carried back to Puget Sound by the rescuing steamer.

In view of the fact that she was still in her blankets, he did not make it a long conversation, and, heroically declining a second cup of coffee, he removed himself and his heaped and shifted baggage from her tent. Further, he took several conclusions away with him: she had a fetching name and fetching eyes; could not be more than twenty, or twenty-one or -two; her father must be French; she had a will of her own and temperament to burn; and she had been educated elsewhere than on the frontier.

Over the ice-scoured rocks and above the timber-line, the trail ran around Crater Lake and gained the rocky defile that led toward Happy Camp and the first scrub-pines. To pack his heavy outfit around would take days of heart-breaking toil. On the lake was a canvas boat employed in freighting. Two trips with it, in two hours, would see him and his ton across. But he was broke, and the ferryman charged forty dollars a ton.

″You’ve got a gold-mine, my friend, in that dinky boat,″ Kit said to the ferryman. ″Do you want another gold-mine?″

″Show me,″ was the answer.

″I’ll sell it to you for the price of ferrying my outfit. It’s an idea, not patented, and you can jump the deal as soon as I tell you it. Are you game?″

The ferryman said he was, and Kit liked his looks.

″Very well. You see that glacier. Take a pick-axe and wade into it. In a day you can have a decent groove from top to bottom. See the point? The Chilkoot and Crater Lake Consolidated Chute Corporation, Limited. You can charge fifty cents a hundred, get a hundred tons a day, and have no work to do but collect the coin.″

Two hours later, Kit’s ton was across the lake, and he had gained three days on himself. And when John Bellew overtook him, he was well along toward Deep Lake, another volcanic pit filled with glacial water.

The last pack, from Long Lake to Linderman, was three miles, and the trail, if trail it could be called, rose up over a thousand-foot hogback, dropped down a scramble of slippery rocks, and crossed a wide stretch of swamp. John Bellew remonstrated when he saw Kit arise with a hundred pounds in the straps and pick up a fifty-pound sack of flour and place it on top of the pack against the back of his neck.

″Come on, you chunk of the hard,″ Kit retorted. ″Kick in on your bear-meat fodder and your one suit of underclothes.″

But John Bellew shook his head. ″I’m afraid I’m getting old, Christopher.″

″You’re only forty-eight. Do you realize that my grandfather, sir, your father, old Isaac Bellew, killed a man with his fist when he was sixty-nine years old?″

John Bellew grinned and swallowed his medicine.

″Avuncular, I want to tell you something important. I was raised a Lord Fauntleroy, but I can outpack you, outwalk you, put you on your back, or lick you with my fists right now.″

John Bellew thrust out his hand and spoke solemnly. ″Christopher, my boy, I believe you can do it. I believe you can do it with that pack on your back at the same time. You’ve made good, boy, though it’s too unthinkable to believe.″

Kit made the round trip of the last pack four times a day, which is to say that he daily covered twenty-four miles of mountain climbing, twelve miles of it under one hundred and fifty pounds. He was proud, hard, and tired, but in splendid physical condition. He ate and slept as he had never eaten and slept in his life, and as the end of the work came in sight, he was almost half sorry.

One problem bothered him. He had learned that he could fall with a hundred-weight on his back and survive; but he was confident, if he fell with that additional fifty pounds across the back of his neck, that it would break it clean. Each trail through the swamp was quickly churned bottomless by the thousands of packers, who were compelled continually to make new trails. It was while pioneering such a new trail, that he solved the problem of the extra fifty.

The soft, lush surface gave way under him; he floundered, and pitched forward on his face. The fifty pounds crushed his face in the mud and went clear without snapping his neck. With the remaining hundred pounds on his back, he arose on hands and knees. But he got no farther. One arm sank to the shoulder, pillowing his cheek in the slush. As he drew this arm clear, the other sank to the shoulder. In this position it was impossible to slip the straps, and the hundred-weight on his back would not let him rise. On hands and knees, sinking first one arm and then the other, he made an effort to crawl to where the small sack of flour had fallen. But he exhausted himself without advancing, and so churned and broke the grass surface, that a tiny pool of water began to form in perilous proximity to his mouth and nose.

He tried to throw himself on his back with the pack underneath, but this resulted in sinking both arms to the shoulders and gave him a foretaste of drowning. With exquisite patience, he slowly withdrew one sucking arm and then the other and rested them flat on the surface for the support of his chin. Then he began to call for help. After a time he heard the sound of feet sucking through the mud as some one advanced from behind.

″Lend a hand, friend,″ he said. ″Throw out a life-line or something.″

It was a woman’s voice that answered, and he recognized it.

″If you’ll unbuckle the straps I can get up.″

The hundred pounds rolled into the mud with a soggy noise, and he slowly gained his feet.

″A pretty predicament,″ Miss Gastell laughed, at sight of his mud-covered face.

″Not at all,″ he replied airily. ″My favourite physical-exercise stunt. Try it some time. It’s great for the pectoral muscles and the spine.″

He wiped his face, flinging the slush from his hand with a snappy jerk.

″Oh!″ she cried in recognition. ″It’s Mr.--ah--Mr. Smoke Bellew.″

″I thank you gravely for your timely rescue and for that name,″ he answered. ″I have been doubly baptized. Henceforth I shall insist always on being called Smoke Bellew. It is a strong name, and not without significance.″

He paused, and then voice and expression became suddenly fierce.

″Do you know what I’m going to do?″ he demanded. ″I’m going back to the States. I am going to get married. I am going to raise a large family of children. And then, as the evening shadows fall, I shall gather those children about me and relate the sufferings and hardships I endured on the Chilkoot Trail. And if they don’t cry--I repeat, if they don’t cry, I’ll lambaste the stuffing out of them.″

The arctic winter came down apace. Snow that had come to stay lay six inches on the ground, and the ice was forming in quiet ponds, despite the fierce gales that blew. It was in the late afternoon, during a lull in such a gale, that Kit and John Bellew helped the cousins load the boat and watched it disappear down the lake in a snow-squall.

″And now a night’s sleep and an early start in the morning,″ said John Bellew. ″If we aren’t storm-bound at the summit we’ll make Dyea to-morrow night, and if we have luck in catching a steamer we’ll be in San Francisco in a week.″

″Enjoyed your vacation?″ Kit asked absently.

Their camp for that last night at Linderman was a melancholy remnant. Everything of use, including the tent, had been taken by the cousins. A tattered tarpaulin, stretched as a wind-break, partially sheltered them from the driving snow. Supper they cooked on an open fire in a couple of battered and discarded camp utensils. All that was left them were their blankets, and food for several meals.

From the moment of the departure of the boat, Kit had become absent and restless. His uncle noticed his condition, and attributed it to the fact that the end of the hard toil had come. Only once during supper did Kit speak.

″Avuncular,″ he said, relevant of nothing, ″after this, I wish you’d call me Smoke. I’ve made some smoke on this trail, haven’t I?″

A few minutes later he wandered away in the direction of the village of tents that sheltered the gold-rushers who were still packing or building their boats. He was gone several hours, and when he returned and slipped into his blankets John Bellew was asleep.

In the darkness of a gale-driven morning, Kit crawled out, built a fire in his stocking feet, by which he thawed out his frozen shoes, then boiled coffee and fried bacon. It was a chilly, miserable meal. As soon as it was finished, they strapped their blankets. As John Bellew turned to lead the way toward the Chilcoot Trail, Kit held out his hand.

″Good-bye, avuncular,″ he said.

John Bellew looked at him and swore in his surprise.

″Don’t forget, my name’s Smoke,″ Kit chided.

″But what are you going to do?″

Kit waved his hand in a general direction northward over the storm-lashed lake.

″What’s the good of turning back after getting this far?″ he asked. ″Besides, I’ve got my taste of meat, and I like it. I’m going on.″

″You’re broke,″ protested John Bellew. ″You have no outfit.″

″I’ve got a job. Behold your nephew, Christopher Smoke Bellew! He’s got a job! He’s a gentleman’s man! He’s got a job at a hundred and fifty per month and grub. He’s going down to Dawson with a couple of dudes and another gentleman’s man--camp-cook, boatman, and general all-around hustler. And O’Hara and The Billow can go to the devil. Good-bye.″

But John Bellew was dazed, and could only mutter: ″I don’t understand.″

″They say the baldface grizzlies are thick in the Yukon Basin,″ Kit explained. ″Well, I’ve got only one suit of underclothes, and I’m going after the bear-meat, that’s all.″