Bronwyn Scott

Niezawodna intuicja lady Avaline

Tłumaczenie: Anna Pietraszewska

HarperCollins Polska sp. z o.o.
Warszawa 2021

Tytuł oryginału: Captivated by Her Convenient Husband

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd., an imprint of HarperCollinsPublishers, 2019

Redaktor serii: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Grażyna Ordęga

© 2019 by Nikki Poppen

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2021

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-6729-8

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink

Książkę dedykuję Rowanowi, który uwielbia musical „Powrót Martina Guerre’a”

Świat lubi nam dyktować, kim jesteśmy, ale najlepiej zwyczajnie być sobą.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Indigo Hall w hrabstwie Sussex, listopad 1855 roku

– Pora wziąć się w garść – westchnęła z niechęcią Avaline Panshawe-Tresham. Nie mogła odwlekać tego w nieskończoność. Prędzej czy później będzie musiała wejść do środka i dotrwać do końca wieczora. Przez następne godziny jak zwykle przyjdzie jej robić dobrą minę do złej gry. Będzie pląsać po parkiecie z mężczyznami, uśmiechać się do kobiet i gawędzić niezobowiązująco z teściami, którzy w dobrej wierze wymienią z nią kilka zdawkowych uprzejmości. To oczywiście błahostka w porównaniu z odpieraniem niechcianych umizgów gospodarza balu, Tobina Haywortha, który od jakiegoś czasu uparcie smalił do niej cholewki, mimo braku jakiejkolwiek zachęty z jej strony. Cóż, udawanie to dla niej nie pierwszyzna. Dawno temu przywykła do ciągłego odgrywania roli głuchej i ślepej. Negowanie smutnej rzeczywistości stało się jej drugą naturą. W końcu od siedmiu długich lat, trzech tygodni i prawie całego dnia przysparzała rodzinie męża samych rozczarowań. Treshamowie naturalnie nigdy nie wytknęli jej tego na głos, byli stanowczo zbyt uprzejmi, aby popełnić taki nietakt. Mimo to Ava żyła na co dzień obarczona ciężarem porażki i poczucia winy.

Odetchnęła głęboko i wygładziła bladoniebieską spódnicę. Potem na wszelki wypadek sprawdziła wysadzane perłami kolczyki, wisiorek oraz grzebienie we włosach. Zupełnie niepotrzebnie – wszystkie tkwiły na swoim miejscu, dokładnie jak przed wyjazdem z domu, który to wyjazd odkładała w nieskończoność. Przez ponad pół godziny tkwiła przed lustrem, debatując sama z sobą, czy powinna wystąpić w błękitnym czy może w różowym jedwabiu. Teraz także grała na zwłokę. Niestety skończyły jej się preteksty, żeby zamarudzić na ulicy nieco dłużej. Była nieprzyzwoicie spóźniona, bezsilna i wściekła.

Hayworth nieprzypadkowo zorganizował przyjęcie właśnie dziś. Doskonale wiedział, jak ważna i symboliczna jest to dla niej data. Dokładnie tego dnia, to jest dwudziestego szóstego października, jej mąż, Fortis Tresham przepadł bez wieści po bitwie pod Bałakławą. Mówiono, że poległ na polu chwały, lecz jego doczesne szczątki nigdy nie zostały odnalezione. Zwyczajnie zniknął, jakby nigdy nie istniał lub rozpłynął się w powietrzu niczym poranna mgła. Od tamtej pory upłynął rok, a ona wciąż się łudziła, że Fortis żyje. Iskierka nadziei była coraz słabsza, ale jeszcze się tliła. Nie widziała go od ponad siedmiu lat. Czasem wydawało jej się, że nie pamięta jego twarzy i zastanawiała się, czy rozpoznałaby go, gdyby minął ją na ulicy.

Siedem lat nieobecności… To szmat czasu. Niemal cała dekada. I właśnie z tym musiała mierzyć się co rano – ze swoją największą jak dotąd życiową porażką. Nie potrafiła utrzymać męża przy sobie, więc nie sprawdziła się jako żona. A przecież tylko tego oczekiwali od niej teściowie i rodzice, kiedy aranżowali to korzystne dla obu stron małżeństwo. Ich rodziny mieszkały po sąsiedzku i znały się od niepamiętnych czasów. Treshamowie szczycili się tytułem i opływali w dostatki, ojciec Avy borykał się wprawdzie z trudnościami finansowymi, ale był baronem i dysponował rozległym majątkiem ziemskim. Miał też jedynaczkę na wydaniu, dla której pragnął znaleźć jak najlepszą partię. Pomysł połączenia dwóch szanowanych rodów właściwie nasuwał się sam. Avie powierzono jedno, z pozoru łatwe zadanie, któremu niestety nie sprostała. Fortis był synem księcia, co prawda najmłodszym, lecz jego pochodzenie oraz wysoka pozycja społeczna do czegoś zobowiązywały. Ożenek zwykle narzucał arystokratom określony sposób życia. Młody Tresham po ślubie powinien zająć się doglądaniem włości i płodzeniem potomstwa. W teorii plan wydawał się prosty, niestety gorzej poszło z jego realizacją. Pobrali się, kiedy Fortis wrócił do domu na przepustkę. Kilka tygodni później ich małżeństwo praktycznie przestało istnieć, a raczej istniało wyłącznie na papierze. Miesiąc miodowy nie zakończył się upragnioną przez wszystkich ciążą. Fortis pojawił się w jej sypialni zaledwie na chwilę, tylko po to, żeby skonsumować związek i nadać mu moc prawną. Spełnił w pośpiechu swoją powinność i tyle go widziała. Niestety jej wdzięki okazały się niewystarczająco kuszące, by zatrzymać go w łóżku na dłużej. Zamiast figlować z żoną w pościeli, wolał spędzać czas z przyjaciółmi. Polował, łowił ryby, jeździł konno po okolicy i Bóg raczy wiedzieć, co jeszcze. Innymi słowy ślub z całą pewnością nie poskromił jego temperamentu ani nie uczynił z niego domatora. Wręcz przeciwnie, Fortis stał się jeszcze bardziej nieposkromiony i nieprzewidywalny.

Gdy wrócił do swojego pułku, jak przystało na przykładną żonę, pisywała do niego regularnie co miesiąc. Miała nadzieję, że dzięki temu mąż zatęskni za domem. Jej wysiłki poszły na marne. Nie odpisał na żaden z jej listów. I być może już nigdy nie odpisze. Była przygotowana na to, że więcej go nie zobaczy. Teściowie słyszeli niedawno, że ich syna widziano rzekomo na Krymie. Uczepili się tej myśli jak tonący brzytwy. Wysłali nawet na miejsce majora Camdena Lithgowa. Jako najbliższy przyjaciel Fortisa Lithgow mógł bowiem potwierdzić jego tożsamość, a w razie potrzeby oficjalnie zaświadczyć, że człowiek, który wyszedł z lasu i podaje się za najmłodszego Treshama, to istotnie Fortis Tresham.

Ava nie do końca wierzyła owym doniesieniom. Być może dlatego, że nie była pewna swoich uczuć. Powrót męża rozwiązałby wprawdzie jej bieżące problemy, ale bez wątpienia przysporzyłby jej także mnóstwa kłopotów. Ich małżeństwo było czystą fikcją. Na takich podwalinach raczej nie da się zbudować wspólnego życia. Z drugiej strony oczywiście nie życzyła Fortisowi śmierci. Nawet jeśli do końca życia miała mu pozostać równie obojętna, jak na początku. Nie odczuwała do niego niechęci, bo właściwie zupełnie go nie znała.

Rodzice wyczekiwali z utęsknieniem jego powrotu, tymczasem ona nie potrafiła sobie nawet przypomnieć jego twarzy. Owszem, wiedziała, że Fortis miał ciemne włosy i niebieskie oczy, ale to tyle. Był też postawny i dość przystojny. A może tylko jej się zdawało? Może wmówiła sobie, że jest wysoki i barczysty, bo takim wolała go zapamiętać? Tak czy inaczej, z pewnością nie zaliczał się do szczególnie troskliwych mężów. Chociaż niewykluczone, że to po części jej wina… Może gdyby była inna, gdyby wykazała nieco więcej zainteresowania jego sprawami, ułożyłoby się między nimi zupełnie inaczej? Zresztą jakie to ma teraz znaczenie? Nie widzieli się od siedmiu lat, a wojna zmienia człowieka. Możliwe, że Fortis wróci do niej zupełnie odmieniony. Zaginął przecież na cały rok. Kto wie, w jakim stanie odnalazł się na Krymie?

To nieistotne, pomyślała. Najważniejsze, żeby rzeczywiście się odnalazł. Tylko to mogło uchronić ją przed pazernością Haywortha. Próbowała zasłaniać się przed natrętem nazwiskiem męża, ale wiedziała, że tylko Fortis byłby w stanie przegnać Tobina na dobre.

Podskoczyła bezwiednie, gdy tuż obok rozległo się natarczywe łomotanie w szybę. Nie więcej niż po sekundzie otworzyły się drzwi. Ktoś zwyczajnie wdarł się do środka, nie czekając na pozwolenie. Hayworth, pomyślała z odrazą. Nikt inny nie pozwalał sobie na takie impertynencje.

– Stało się coś, moja droga? – zapytał z udawaną troską. – Czemu tak długo zwlekasz? Zaziębisz się, jeśli zaraz nie wysiądziesz. – W nieskazitelnym, idealnie skrojonym ubraniu wyglądał jak zwykle olśniewająco, lecz jego szare oczy pozostały zimne jak stal. Był uosobieniem opanowania i chłodu. Na sam jego widok przeszywał ją dreszcz niechęci. – Pospiesz się, z łaski swojej– dodał, wyciągając władczo dłoń. – Nie mogę pozwolić, żeby matka sama podejmowała gości. Sądziłem, że przyjedziesz z Treshamami. Zaniepokoiłem się, gdy cię z nimi nie było.

– Potrzebowałam chwili samotności – odparła szorstko. Owszem, musiała podać mu rękę i udawać, że wszystko jest w porządku, ale nie miał prawa nią rozporządzać. Nie zaszkodzi, jeśli od czasu do czasu mu o tym przypomni. – Mam za sobą ciężki dzień i nie jestem w nastroju do zabawy. Szczerze mówiąc, miałam ochotę się wymówić i zostać w domu. – Dokładnie tak by zrobiła, gdyby się nie obawiała, że Tobin osobiście się po nią pofatyguje. Wolała nie przebywać z nim sam na sam. – Uprzedzam, że nie zabawię długo. Przypominam panu, że dokładnie rok temu zaginął mój mąż. To oczywiste, że dziś nie mam czego świętować. – W jej głosie wyraźnie było słychać przyganę.

Popatrzył na nią z dezaprobatą. Już dawano dał wyraz temu, co o sądzi o jej nadziejach na to, że Fortis odnajdzie się żywy.

– Kobiece rojenia i durne fantazje – skwitował z przekąsem, kiedy oznajmiła, że wciąż liczy na powrót męża. – Czyżby pojawiły się jakieś nowe wieści? – zainteresował się raptem. – A może potwierdzono już oficjalnie zgon? – Jego ton nie pozostawiał żadnych wątpliwości. Liczył na śmierć Treshama, bo gdyby została wdową, mógłby bez przeszkód zrealizować swoje plany.

– Nie – odparła z satysfakcją. – Nie dotarły do nas żadne nowe informacje. – Wiedziała, że będzie niepocieszony. Dopóki Fortisowi przysługiwał status zaginionego, Hayworth miał związane ręce. Na szczęście nie mógł zmusić do małżeństwa kobiety, która w świetle prawa pozostawała zamężna.

– Lojalność godna najwyższego podziwu – podsumował protekcjonalnie, poklepując ją po ramieniu. – Choć przyznasz, że w twoim przypadku taka postawa jest bardzo niepraktyczna. Ktoś musi wreszcie przejąć pieczę nad twoim majątkiem. I uratować, co się da. Zdajesz sobie sprawę, że stoisz na progu ruiny? Na twoim miejscu nie liczyłbym na wielkoduszność teściów. Cowden nie zechce utrzymywać cię do końca życia. Nie jest aż tak wspaniałomyślny. Udawanie, że twój szanowny małżonek żyje i kiedyś się odnajdzie, jest niezbyt mądre. Nie widziałaś go siedem lat. Przez ten czas nie odezwał się do ciebie ani słowem. Nie napisał choćby jednego listu. Jak sądzisz, o czym to świadczy? Każdy sąd uzna, że cię porzucił. Nie musimy dłużej czekać. Możemy uwolnić cię od niego już teraz i rozpocząć razem nowe życie.

My. Nowe życie razem. Skrzywiła się z niesmakiem. Jeśli mu się zdaje, że podziela jego entuzjazm, to jest w wielkim błędzie. Tylko realne widmo głodu mogłoby ją skłonić do rozważenia jego „szlachetnej” propozycji. Z sobie tylko znanego powodu postanowił nagle zmienić taktykę. Zwykle zaczynał ją nagabywać dopiero pod koniec wieczoru, tym razem przypuścił atak na samym początku. Jego buta nie miała sobie równych. Wyglądało na to, że nie zamierzał robić z tego dłużej tajemnicy. Tylko patrzeć, jak oficjalnie się oświadczy. I bez jej zgody da na zapowiedzi. Miała przecież nóż na gardle, więc nie mogła odmówić. Wiedziała, że dawno temu zagiął parol na nią i jej włości, nie przejmował się, że wciąż miała męża.

Indigo Hall, czyli londyńska posiadłość Haywortha, opływała w luksusy. Ostentacyjny przepych wystroju w pełni spełniał swoje zadanie, to jest nieustannie przypominał gościom o bogactwie właściciela. Tobin dorobił się fortuny w Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Miał głowę do interesów i niebywałą smykałkę do pomnażania majątku. Nie można mu było odmówić przedsiębiorczości. Wprawdzie nie doczekał się jeszcze tytułu, ale pozostawało to jedynie kwestią czasu. Spodziewał się, że królowa wkrótce doceni jego zasługi na rzecz państwa i przyzna mu szlachectwo. Ożenek z córką barona z pewnością przyspieszyłby cały proces. Właśnie dlatego upatrzył sobie Avaline. Była łatwym łupem, bo jej finanse istotnie znalazły się na skraju przepaści. Dzięki jego pieniądzom Blanford odzyskałoby dawną świetność, a ona nie musiałaby się martwić o finanse.

– Spójrz tylko, moja droga – odezwał się, gdy zmierzali ku sali balowej. – Możesz zostać panią tego wspaniałego domu. – Omiótł dumnym wzrokiem lśniące marmurowe posadzki, kryształowe kandelabry i ogromne wazony pełne szklarnianych kwiatów. – Niczego by ci nie brakowało – szepnął jej wprost do ucha. – Mogłabyś mieć to wszystko na skinienie palca i spełniać każdą swoją zachciankę. Pokazuję ci, na co mnie stać, bo chcę, żebyś podjęła świadomą decyzję. – Jak zwykle zachwalał swoją zasobność bez cienia żenady. Obyczaje panujące na salonach były mu bowiem zupełnie obce. Nigdy nie bawił się w subtelności. Nie pojmował aluzji ani niuansów etykiety. Nic nie mogło tego zmienić. Ani dobrze skrojony garnitur, ani kufry pełne złota nie uczynią z niego prawdziwego dżentelmena. Dla londyńskiej śmietanki Tobin Hayworth na zawsze pozostanie nieokrzesanym nuworyszem.

– To nie jest kwestia decyzji, panie Hayworth – odparła bez ogródek Avaline. – Jeśli to panu umknęło, przypominam, że jestem zamężna.

Zaśmiał się, jakby usłyszał przedni dowcip.

– Doprawdy? Szczerze mówiąc, wątpię. Tobie też radziłbym wreszcie zwątpić. Pora spojrzeć prawdzie w oczy i pogodzić się z faktami. Wszystko wskazuje na to, że od roku jesteś wdową. Byłoby z pożytkiem dla nas wszystkich, gdybyś zaczęła żałobę od razu. Tuż po zaginięciu Treshama. Miałabyś z głowy konwenanse i mogłabyś już teraz rozpocząć przygotowania do kolejnego ślubu.

Przeszył ją nieprzyjemny dreszcz niepokoju. Z każdym kolejnym spotkaniem coraz bardziej dawały o sobie znać jego prostactwo i nikczemność.

– Zagalopował się pan, panie Hayworth.

– Nie rób takiej zgorszonej miny, moja droga – syknął przez zęby. – Nie ma powodu się obruszać. W przeciwieństwie do ciebie, lubię nazywać rzeczy po imieniu. – Uśmiechnął się szeroko, spostrzegłszy na schodach księżną Cowden. – Wasza Wysokość – przywitał się uniżenie. – Miło mi panią gościć.

– Dobry wieczór, panie Hayworth – odparła uprzejmie lady Tresham. – Winszuję, bardzo udany, kameralny wieczór – stwierdziła z uśmiechem, po czym zwróciła się do synowej: – Wszędzie cię szukam, Avaline. Chodź, jest kilka osób, z którymi wypada porozmawiać. – Ujęła synową pod ramię i odciągnęła na bok. Hayworth prawdopodobnie nawet się nie zorientował, że świadomie go obraziła. Określiła jego wielki bal mianem „kameralnego przyjęcia”. Sala balowa w jej własnym domu mogła pomieścić czterysta osób i przy każdej okazji wypełniała się gośćmi po brzegi.

– Cóż za wyjątkowo odpychający typ… – wzdrygnęła się księżna.

Trafne spostrzeżenie, pomyślała Ava. Sęk w tym, że Hayworth był nie tylko odpychający, lecz także niebezpieczny. Nie zbił majątku, rzucając na prawo i lewo czcze groźby. Odniósł sukces, ponieważ był człowiekiem czynu. Skoro twierdził, że jest w stanie doprowadzić do unieważnienia jej małżeństwa i zmusić ją do ślubu, to zapewne rzeczywiście mógł tego dokonać.

– Cieszę się, że postanowiliście jednak przyjść – uśmiechnęła się do teściowej. – To dla mnie wiele znaczy. – Przypuszczała, że będą woleli czekać w domu na wieści od Cama Lithgowa.

– Major Lithgow wie, gdzie nas szukać – odparła lady Tresham. – Zresztą nie wiadomo, kiedy wróci. Zamiast siedzieć jak na szpilkach, wpatrując się w drzwi, postanowiliśmy wesprzeć cię w trudnej chwili. To ciężki dzień dla nas wszystkich. Hayworth umyślnie zaplanował bal na dziś, co nie najlepiej o nim świadczy.

Avaline była im naprawdę wdzięczna. Jej rodzie zmarli jedno po drugim w ciągu zaledwie roku, zostawiając ją z pokaźnymi długami. Teściowie przygarnęli ją wtedy i przez te wszystkie lata traktowali jak rodzoną córkę. Czy nadal będą dla niej tacy łaskawi, jeśli się okaże, że ich syna nie ma już wśród żywych? Nie miała pojęcia. Tak czy owak właśnie ważyły się jej losy. Jednego była pewna - niebawem skończy się dla niej okres względnej wolności. Albo pozostanie żoną Fortisa, albo oficjalnie owdowieje i będzie zmuszona ponownie wyjść za mąż. Bez męża nie przetrwa, bo odbiorą jej dach nad głową. Niestety taki los spotykał większość kobiet.

– Zatańcz kilka razy i postaraj się zapomnieć na chwilę o zgryzocie – odezwała się księżna, jakby czytała jej w myślach. – Do powrotu Lithgowa niewiele możemy zrobić. Znalazłam ci na początek odpowiedniego partnera. O wilku mowa, właśnie nadchodzi sir Edmund. Zostawiam cię w dobrych rękach.

Lady Tresham spisała się znakomicie. Wypełniła jej karnecik wyłącznie znajomymi rodziny, który doskonale orientowali się w sytuacji. Wiedzieli, że to dla niej wyjątkowo trudny czas i nie próbowali wciągać jej w czcze pogawędki. W końcu musiała jednak zatańczyć także z Hayworthem. Jako gospodarzowi balu nie mogła mu odmówić. Naturalnie z rozmysłem poprosił ją do ostatniego walca przed kolacją. Zgodnie z tradycją oznaczało to, że zasiądzie obok niego przy stole. Wiedziała, że się od niego nie uwolni, ale z czystej przekory postanowiła zaprotestować. Lepiej wyraźnie dać mu do zrozumienia, że jego towarzystwo nie sprawia jej przyjemności. W przeciwnym razie gotów pomyśleć, że zabiega o jego względy.

– Wybaczy pan, ale nie jestem głodna. Nie zamierzam niczego jeść.

– W takim razie przejdźmy się po ogrodzie.

Pojęła swój błąd za późno, dopiero kiedy pociągnął ją bez ceremonii na taras i zamknął za sobą drzwi. Próbował ukarać ją w ten sposób za wcześniejszy nietakt. Doskonale wiedział, że nie miała najmniejszej ochoty zostać z nim sam na sam, w dodatku w odosobnionym miejscu.

– Nareszcie możemy pobyć chwilę sami – oznajmił z satysfakcją. – Zechcesz mi w końcu wyjaśnić, czemu tak zawzięcie się opierasz? Czyżbyś oczekiwała lepszej propozycji niż moja? A może potrzebujesz nieco innej zachęty? – Przysunął się do niej z niebezpiecznym błyskiem w oku. Uwięziwszy ją między sobą i balustradą, popatrzył na nią jak drapieżnik, któremu po długich łowach udało się dopaść zwierzynę.

– Rozumiem, że w pańskim mniemaniu właśnie tak wygląda skuteczna zachęta? Należy zaciągnąć bezbronną kobietę w ciemny kąt i napastować ją bez świadków? – Próbowała go nie dotykać, ale gdy się odsunęła, metalowa barierka wbiła jej się w plecy. Znalazła się w potrzasku.

Zadygotała z odrazą, gdy poczuła na policzku jego rękę. Bóg raczy wiedzieć, do czego się posunie. Dorastała w przekonaniu, że mężczyźni, zwłaszcza dżentelmeni, zwykle potrafią zachować granice przyzwoitości. Tyle że Hayworth nie był dżentelmenem, a dookoła nie było żywej duszy.

– Jesteś piękną kobietą, Avaline. Stanowczo za długo żyjesz w samotności. Zapomniałaś o pewnych… przyjemnościach i potrzebujesz mężczyzny, który ci o nich przypomni.

– Dziękuję, mam już mężczyznę – odparowała bliska paniki. – Męża, któremu przysięgałam przed Bogiem.

Zaśmiał się szyderczo.

– Jedyne, co ci po nim zostało, to mgliste wspomnienie. – Pochylił się zdecydowanie, próbując ją zaskoczyć. Na szczęście w porę odczytała jego zamiar i gdy spróbował ją pocałować, odepchnęła go z całych sił. Gdyby się zawahała, zapewne odczytałby jej zachowanie jako zachętę. O dziwo zaskoczyła go na tyle, że zdołała się wymknąć i podbiec do drzwi.

Przez chwilę szamotała się z klamką, ale w końcu wślizgnęła się z powrotem do środka. Nie uciekła daleko. Hayworth w mgnieniu oka pojawił się za nią i chwycił ją boleśnie za nadgarstek.

– Nie bądź głupia, Avaline. Nie wymkniesz mi się. Prędzej czy później i tak będziesz moja. Ja nigdy się nie poddaję i zawsze stawiam na swoim. – Złapał ją za ramiona i przycisnął do ściany. Demonstracja siły miała zapewne potwierdzić jego słowa. – Pytałem, czemu tak uparcie się opierasz? – syknął, napierając na nią całym ciałem. – Nie odpowiedziałaś mi.

Ze strachu zaparło jej dech, a potem… ktoś nagle szarpnął go od tyłu i wymierzył mu potężny cios w szczękę. Ava na moment zastygła w miejscu, przyglądając się całej scenie szeroko otwartymi oczami. A było czemu się przyglądać.

Hayworth wpadł z impetem na pobliskie krzesło. Na jego nieszczęście kosztowny Ludwik XV nie wytrzymał rozpędzonego ciężaru i roztrzaskał się z hukiem na kawałki. Tobin wylądował na ziemi. Tymczasem mężczyzna, który tak sprawnie go obezwładnił, wskoczył nań i zaczął go okładać pięściami. Wygląda jak anioł zemsty, pomyślała Ava, wpatrując się w czarne włosy i szerokie barki opięte niebieskim mundurem.

Odgłos kolejnego uderzenia pięści wyrwał ją z odrętwienia. Hayworth bez wątpienia zasłużył na kilka razów, ale nie mogła pozwolić, żeby jej wybawiciel zanadto go poturbował albo wysłał niechcący na tamten świat. Nie pochwalała przemocy.

Podbiegła do nieznajomego i chwyciła go za ramię.

– Wystarczy! Proszę przestać!

Poczuła pod palcami, jak tężeją mu mięśnie. Chwilę później odwrócił się, żeby na nią spojrzeć. Miał zaciśnięte usta, a w jego niebieskich oczach czaił się mord.

– Jesteś pewna, że pragniesz go oszczędzić, najdroższa Avaline? Daruję mu, dopiero kiedy uznasz, że ma dość. – Nie czekając na jej reakcję, puścił niechętnie Haywortha i podniósł się na nogi. – Zdaje się, że lady Tresham nie zdążyła odpowiedzieć na twoje pytanie – zwrócił się szyderczo do Tobina, który rozmasowywał obolały policzek. – Pozwól, że ją wyręczę. Nie mieści ci się w głowie, że mogła ci się oprzeć? Cóż, Hayworth, przypuszczam, że postanowiła odrzucić twoje „subtelne” zaloty, bo nie chce zostać bigamistką. – Ostatnie słowa wycedził przez zęby z takim zawzięciem, że zabrzmiały jak jawna groźba. Ava usłyszała w jego głosie zaborczość i poczuła na plecach dreszczyk podniecenia. – Zdaje się, że wróciłem w samą porę – dodał, otrzepując ręce.

Avaline zamarła. Nie wiedzieć czemu dopiero teraz uprzytomniła sobie, kto przed nią stoi. Nie pamiętała jego przyjemnie niskiego głosu ani sposobu, w jaki wymawiał jej imię. Doprawdy, jak mogła zapomnieć tak krystalicznie melodyjne dźwięki? Zapamiętała za to jego imponującą sylwetkę, błękitne oczy i mundur. Jej oszołomiony umysł zarejestrował szczegóły i zaczął wreszcie nadążać za rozwojem wypadków. Rozumiała już, jak czuje się człowiek, który właśnie zobaczył ducha. Z nadmiaru wrażeń zakręciło jej się w głowie i odruchowo wyciągnęła rękę do męża.

– O mój Boże, Fortis… To naprawdę ty…

ROZDZIAŁ DRUGI

Blandford Hall sobota po południu, 27 listopada 1855 r.

Fortis tkwił nieruchomo na mięciutkiej kanapie obitej różowym jedwabiem. Za plecami miał ścianę, a na linii wzroku podwójne drzwi bawialni. Kątem oka widział też rozpościerający się za oknem staranie wypielęgnowany ogród. Otaczały go luksus oraz najbliższa rodzina – ludzie, którym był bliski, którzy go kochali i z nadzieją wypatrywali jego powrotu. Avaline zajęła wprawdzie miejsce obok niego, ale na wszelki wypadek usiadła w stosownej odległości. Zapewne nieprzypadkowo postanowiła zachować dystans. Pojawił się dość niespodziewanie po wyjątkowo długiej nieobecności. Nic dziwnego, że nie była pewna jego intencji.

Matka nadal ściskała za rękę ojca. Radosny uśmiech dosłownie nie schodził jej z twarzy. Nie otrząsnęła się jeszcze po wczorajszych wydarzeniach i nie potrafiła ukryć szczęścia.

Nie zabrakło także jego starszych braci: Fredericka i Ferrisa. Żonę najstarszego z całej trójki, Helenę, poznał jakiś czas sprzed własnym ślubem. Średni brat ożenił się niedawno, więc drugą bratową, Annę, spotkał dziś po raz pierwszy. Powrócił na łono rodziny. Powinien czuć się zadowolony i bezpieczny. Choć rozum mówił mu, że nie ma powodu do niepokoju, wciąż był skołowany. Targały nim irracjonalna niepewność i nieuzasadniony lęk. Nie wiedzieć czemu wydawało mu się, że żyje nie swoim życiem. Jakby nie dowierzał, że to, co mu się przytrafiło, stało się naprawdę. A przecież doskonale rozpoznawał znajome miejsca i znajomych ludzi. Blandford Hall to jego dom. Jego oraz jego żony Avaline. To w nim spędzili pierwsze trzy tygodnie małżeństwa. Jego rodzina była jedyna w swoim rodzaju. Tylko serdeczni i kochający Treshamowie mogli zgotować mu takie powitanie. Kiedy trzymając w ramionach Avę, pojawił się wczoraj w jadalni Haywortha, przypadli do niego jak jeden mąż i wyściskali go po kolei. Nie wstydzili się publicznie okazać uczuć i zrobić z siebie widowiska. Po prawdzie najpierw to on narobił sporego zamieszania swoim dramatycznym wejściem. Avaline była tak wstrząśnięta, że na jego widok zemdlała. Na szczęście zdążył ją złapać, nim runęła na podłogę. Potem myślał już wyłącznie o tym, żeby dyskretnie odszukać w tłumie resztę bliskich i spokojnie wrócić do domu. Skończyło się nieco inaczej. W każdym razie o dyskrecji nie mogło być mowy. Nazajutrz zaczęły krążyć o nim niestworzone opowieści. Anna i Ferris donieśli mu o tym zaraz po przyjeździe. Ponoć został okrzyknięty bohaterem, a cała londyńska śmietanka opowiadała o jego rzekomych wyczynach.

Nie tak wyobrażał sobie ponowne spotkanie z najbliższymi, kiedy w towarzystwie Cama Lithgowa wyruszał z Sewastopola. Nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo nauczył się polegać na przyjacielu. Zwyczajnie przywykł do jego ciągłej obecności. Poprzedniego wieczora Camden przyjął na siebie rolę rozjemcy i okazał się w niej niezastąpiony. To on przepędził ciekawskich gości Haywortha, a potem stanął pomiędzy nim a rozentuzjazmowanymi Treshamami, którzy z radości gotowi byli go zadusić. Na koniec odprowadził ich wszystkich do powozów. Na szczęście rozjechali się każdy w swoją stronę, on i Avaline udali się do Blandford, a rodzice do rezydencji Cowdenów w Bramble. Dziś jednak Fortis musiał radzić sobie z rodziną w pojedynkę. Nie mógł dłużej zasłaniać się Camem jak tarczą. Lithgow miał przecież własne życie.

W związku z tym siedział teraz z filiżanką herbaty w ręce i zastanawiał się, jak przerwać niezręczną ciszę. Liczył na to, że wyręczy go któryś z braci, ale się do tego nie kwapił. Pewnie czekali, aż odezwie się pierwszy, ale co niby miał im powiedzieć po tylu latach rozłąki? Co nowego? Jak się macie? Nie, to zbyt wyświechtane. Nawet gdyby zadał któreś z tych banalnych pytań, nie sposób było na nie zwięźle odpowiedzieć. Frederick potrzebowałby co najmniej godziny, żeby opowiedzieć mu o swoich synach – miał ich teraz aż pięciu. Ferris równie długo rozprawiałby o tym, jak poznał Annę i jak się w niej zakochał.

Tak wiele się wydarzyło podczas jego nieobecności. Fortis przyswajał to wszystko z niejakim trudem. Jeszcze trudniej mu było pogodzić się z tym, że tak wiele go ominęło: śluby, narodziny, śmierć kilku osób. Rodzice Avaline już nie żyli. Oczywiście wiedział o tym z jej listów, ale nie pamiętał nawet ich twarzy. Nie miał żadnych wspomnień związanych z teściami. Nie mógł sobie przypomnieć, jacy byli, jak wyglądali. Czy to nie straszne? Uświadomił sobie, że suche fakty to za mało. Wiedzieć to nie to samo, co czuć. W życiu liczą się przede wszystkim ludzie i emocje.

Popatrzył z niepokojem na członków rodziny. Dla nich ta sytuacja była z pewnością równie krępująca, jak dla niego. Może wydawał im się odrobinę obcy? Tak jak oni wydawali się trochę obcy jemu? A może poczuli się wręcz rozczarowani? Niewykluczone, że ich wyobrażenia o tej radosnej chwili wyglądały zupełnie inaczej, a rzeczywistość nie sprostała wygórowanym oczekiwaniom. W każdym razie oni też nie mieli pojęcia, co powiedzieć. Może wystarczy, że pozwoli im zadawać pytania?

Nabrał powietrza i odchrząknął, żeby dodać sobie animuszu.

– Przypuszczam, że oczekujecie ode mnie wyjaśnień – zaczął niepewnie. Zdawał sobie sprawę, jak bardzo ich zaskoczył. Nie było czasu, żeby uprzedzić rodziców o powrocie. Mógł wysłać list, ale uznał, że to bez sensu. Korespondencja dotarłaby do nich dopiero po jego przyjeździe. Jednak wczorajsza euforia mogła się już nieco wypalić, a w jej miejsce pojawiły się wątpliwości. Oby tylko udało mu się je skutecznie rozwiać… Nie doszedł jeszcze do pełni sił. Czasem miał wrażenie, że jego umysł spowija gęsta mgła, która nie pozwala mu swobodnie myśleć ani kojarzyć faktów. Między innymi dlatego obawiał się pytań, które za chwilę padną. Widać miał to wypisane na twarzy, bo Ferris natychmiast zauważył jego zakłopotanie. Cóż, nie na próżno był lekarzem. Niemal od dziecka studiował wytrwale tajniki medycyny, by poświęcić życie ubogim pacjentom.

– Nie, Fort, nie musisz nam niczego wyjaśniać – zapewnił solennie. – Ani teraz, ani nigdy. Cam zdał nam szczegółowy raport. Usłyszeliśmy już wszystko, co powinniśmy wiedzieć i… rozumiemy. Nie weźmiemy ci za złe, jeśli nie zechcesz do tego wracać.

„Rozumiemy” mogło oznaczać tylko jedno. Jego rodzina wiedziała, że gdy się odnalazł i wrócił do cywilizacji, był, oględnie mówiąc, w nie najlepszym stanie. Zdezorientowany i kompletnie zagubiony, przez jakiś czas nie miał pojęcia, kim jest i co mu się przytrafiło. Zidentyfikowano go między innymi dzięki miniaturze z wizerunkiem Avaline oraz jej listom, które nosił w kieszeni płaszcza. Ostatni z nich był datowany na przeddzień bitwy pod Bałakławą. Na szczęście na strzępach munduru zachowały się także epolety potwierdzające jego dystynkcje. Reszty formalności dopełnił Camden. Przyjaciel rozpoznał go po oczach i kilku innych drobnych szczegółach. Nie przeszkodziły mu w tym nawet silny zarost i długie włosy. Mimo nalegań Cama, Fortis do tej pory nie pozwolił ich obciąć. Nosił je związane w kitkę na karku, niczym arystokraci z minionej epoki.

– Nie potrzebuję waszego współczucia – odparł zdecydowanie, spoglądając z wyrzutem na brata. – Nie chciał, żeby się nad nim litowali ani traktowali go protekcjonalnie. Uważają, że jest wrakiem człowieka? Że bez nich sobie nie poradzi, bo raptem stał się bezbronny i nieporadny? Avaline poruszyła się na kanapie, zaniepokojona jego ostrym tonem. Czyżby podzielała ich zdanie? Czy jego śliczna żona, która zemdlała wczoraj na jego widok, sądzi, że on jest niespełna rozumu i być może już nigdy nie wróci do zdrowia? Nie musiałby się teraz martwić, gdyby nie ów przeklęty raport Cama. Co najmniej raz padło w nim słowo „zdezorientowany”. Nic dziwnego, że mają go za wariata. Nie powinien złościć się na Lithgowa. Przecież przyjaciel wcale nie skłamał. Fortis istotnie czuł się skołowany. Nawet teraz nie do końca pojmował, co się wokół niego dzieje. Siedział w ciepłym, wygodnym salonie, w otoczeniu kochającej rodziny, a nie całkiem potrafił odnaleźć się w sytuacji. Jego ciało i umysł nie umiały się zgrać. Jakby stał gdzieś z boku i nie brał udziału we własnym życiu, a jedynie mu się przyglądał jak postronny obserwator. Wolałby przeżywać ten – oby przejściowy – stan bez świadków. Zwykle zmagał się z rozterkami w samotności. Nie przywykł do tego, by polegać na innych.

– Nie w tym rzecz, Fort – odezwał się ugodowo Frederick. – Wiemy, że nie potrzebujesz współczucia. Chcemy tylko, żebyś wiedział, że nie musisz rozgrzebywać niezagojonych ran. Wystarczy nam, że wróciłeś do domu. Znów z nami jesteś i tylko to się liczy. Na całą resztę przyjdzie czas później. Upłynęło sporo czasu, wiele się zmieniło. Nie tylko dla ciebie, dla nas także. Nikt nie oczekuje, że będzie jak dawniej, że jak gdyby nigdy nic wrócimy do czasów sprzed twojego wyjazdu. W każdym razie jestem pewien, że przy odrobinie wysiłku i cierpliwości zdołamy odbudować więzi.

Fortis przyjął gałązkę oliwną i uśmiechnął się do brata. W duchu odetchnął z ulgą i uznał, że pora skierować rozmowę na inne tory.

– Opowiedz mi coś o synach, Heleno – zwrócił się do bratowej. – Piątka małych urwisów musi mocno dawać się we znaki.

Idealnie wybrał temat. Tak jak przypuszczał, jego słowa wzbudziły ogólną wesołość. Podobnie jak większość dumnych mam, Helena uwielbiała rozprawiać o dzieciach. Odprężył się nieco, kiedy zaczęła ich raczyć anegdotami o wybrykach najmłodszych Treshamów. Nie musiał wytężać umysłu, żeby coś sobie o nich przypomnieć. Nie zdążył poznać nawet najstarszego z bratanków. Helena była w pierwszej ciąży, kiedy żenił się z Avaline. Wkrótce potem wyjechał.

Śmiał się razem z nimi i udawał, że dobrze się bawi. Sęk w tym, że choć przebywał we własnym domu, wśród swoich, wcale się tak nie czuł. Nie potrafił się zrelaksować. Był rozdrażniony i niespokojny. Uwierało go nawet ubranie, jakby było za ciasne albo pożyczone od młodszego brata.

– Przejdziesz się ze mną, Fort? – zaproponował po jakimś czasie Ferris.

– Uznałeś, że mam dość i potrzebuję wytchnienia? – zapytał Fortis, gdy znaleźli się w ogrodzie.

– Nie wyglądasz jak człowiek, którego trzeba ratować z opresji. Chodziło raczej o mnie. Chciałem mieć cię przez chwilę tylko dla siebie.

– No tak, oczywiście… A będziesz rozmawiał ze mną jako brat czy jako lekarz?

– Jedno i drugie, mam nadzieję. Wojna bardzo zmienia ludzi. Na tobie też odcisnęła piętno. Nietrudno to zauważyć.

Fort spojrzał na niego sceptycznie.

– Doprawdy? – skwitował z powątpiewaniem. – Nie widzieliśmy się od niemal dekady. Każdy z nas trochę się zmienił, wygląda i zachowuje się nieco inaczej. To całkiem naturalna kolej rzeczy. Nie rozdmuchiwałbym tego ponad miarę. Jeśli postanowiłeś uczynić ze mnie przedmiot swoich najnowszych studiów, obawiam się, że nic z tego nie będzie. Raczej marny ze mnie temat rozprawy naukowej.

Ferris przyjrzał mu się z namysłem, jakby analizował jego słowa.

– Istotnie… Nie da się ukryć, że wyglądasz inaczej… Masz zdecydowanie dłuższe włosy i o wiele więcej mięśni. Nie jesteś już chłopcem, jakiego zapamiętałem z dawnych czasów. Wydoroślałeś, stałeś się dojrzałym mężczyzną. Będę musiał do tego przywyknąć… Ale miałem na myśli coś więcej niż zmiany fizyczne. Dramatyczne przeżycia pozostawiają ślady także w psychice.

Fortis natychmiast się zjeżył. Na jego miejscu każdy zareagowałby tak samo. Żaden normalny mężczyzna nie lubi, gdy podaje się w wątpliwość jego zdrowie psychiczne, nie ma również w zwyczaju roztrząsać i analizować swoich najskrytszych uczuć.

– Sugerujesz, że szwankuję na umyśle? – zapytał bez ogródek. W końcu najlepszą obroną jest atak.

– Daj spokój, Fort. Nie ma powodu się zżymać. Nic takiego nie powiedziałem. Pracuję z wieloma weteranami, którzy wrócili z Indii, z Krymu czy innych miejsc, w których nasz kraj prowadzi wojny. Wszyscy byli świadkami przemocy albo sami doświadczyli niewyobrażalnych okrucieństw. Takie przejścia odbijają się na nas, zatruwają duszę, nazwij to, jak chcesz. Uwierz mi, twój przypadek niestety nie jest odosobniony. To dość częsta przypadłość, choć współczesna medycyna dopiero od niedawna ją opisuje. Niewiele o niej wiemy, ale mam nadzieję, że z czasem nasza wiedza znacznie się pogłębi.

– Przypadłość, powiadasz? – skrzywił się Fortis. – Czyli co? Może zechcesz przejść do konkretów?

– Oczywiście, skoro nalegasz. Kiedy wszedłeś do bawialni, celowo zająłeś miejsce plecami do ściany, prawda? Usiadłeś tak, żeby widzieć dokładnie cały pokój i w razie potrzeby obrać najskuteczniejszą drogę ucieczki. Nawet nie próbuj zaprzeczać. Dokładnie tak samo postępują ludzie, którzy od dłuższego czasu żyją na krawędzi i muszą stale stawiać czoła zagrożeniu. Nieustanne napięcie sprawia, że o każdej porze dnia i nocy, w każdych okolicznościach są gotowi do walki, bez względu na te okoliczności.

Faktycznie nie sposób było temu zaprzeczyć. Spostrzeżenia brata okazały się zaskakująco trafne. Z pola walki Fortis zapamiętał jedynie smród i dym, kanonadę dział oraz wszechobecne wrzaski. Kto by pomyślał, że Ferris jest obdarzony tak wielką przenikliwością? Co gorsza wcale nie skończył. Zdaje się, że miał do powiedzenia znacznie więcej.

– Wiemy też, że niektórzy żołnierze mają kłopoty z pamięcią, jakby wymazano im z głowy niektóre wspomnienia. Często nie potrafią opowiedzieć bliskim o tym, co przeżyli. Bywają nieprzystępni i zamknięci w sobie. Trudno im wrócić do zwykłego, codziennego życia, zżyć się na nowo z najbliższymi. Rozpoznajemy wiele innych objawów. Jeśli pozwolisz mi zadać sobie kilka pytań…

– Wybacz, ale wolałbym uniknąć kolejnego przesłuchania. Nie jestem królikiem doświadczalnym, nie mam ochoty być przedmiotem twoich badań. – I bez tego czuł się kompletnie bezbronny.

– Jesteś moim bratem, Fort. Nie zamierzam przeprowadzać na tobie eksperymentów. Chciałbym ci tylko pomóc. O ile mi na to pozwolisz, rzecz jasna. Cam wspominał w raporcie…

– Do diabła z Camem i jego przeklętym raportem! – zirytował się Fortis. – Przez ten nieszczęsny dokument w pięć minut uznaliście mnie za inwalidę i obłąkańca. Tylko patrzeć, jak odeślecie mnie do Bedlam. Przyznaj, że tak właśnie o mnie myślicie. – Zerknął oskarżycielsko w stronę balkonu i pozostałych członów rodziny. – Wszyscy bez wyjątku. To dlatego boicie się ze mną rozmawiać i o cokolwiek mnie wypytywać. Lepiej nie zadawać pytań, niż usłyszeć w odpowiedzi coś niedorzecznego, prawda? Tym sposobem łatwiej udawać, że nic mi nie jest… – Umilkł gwałtownie, gdy raptem zmroziła go myśl, że tak naprawdę to on udaje…Wmawia sobie, że wszystko jest w porządku, choć wie, że to nieprawda. Innymi słowy oszukuje samego siebie, bo tak mu wygodniej. Wolałby zatrzymać te rozterki dla siebie, ale jego dociekliwy brat wyczuł, że coś jest na rzeczy, jakby był w stanie przejrzeć go na wylot. Czy inni też dostrzegli jego niepewność? Słabość, którą rozpaczliwie starał się ukryć? Czy jego żona też miała go za szaleńca?

– Właśnie próbuję zadać ci kilka pytań – zauważył rzeczowo Ferris, krzyżując ramiona. – Interesuje mnie na przykład, czy miewasz złe sny. Koszmary, które budzą cię w nocy albo nie pozwalają ci zasnąć? Chciałbym też wiedzieć, czy zdarza ci się tracić poczucie czasu i czy odpływasz daleko myślami. A może czasem trudno ci odróżnić teraźniejszość od wspomnień? Albo umyślnie wracasz do bolesnych wydarzeń i przeżywasz je na nowo?

– Owszem, miewam złe sny – odparł niechętnie Fortis. – Jak każdy. – Widział, że brat ma ochotę drążyć temat, ale nie zamierzał ulegać presji. Nie powie mu nic więcej. Na pewno nie dziś. Może kiedyś będzie w stanie opowiadać bez emocji o tym, jak zrywa się w nocy zlany potem, zdezorientowany, wystraszony i targany złymi przeczuciami. Na szczęście nie pamiętał większości owych koszmarów. Może jego własny umysł wypierał je ze świadomości.

Ferris najwyraźniej postanowił chwilowo odpuścić.

– Cóż – odezwał się, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Jeśli masz którykolwiek z tych objawów, postaraj się nimi nie przejmować. Są zupełnie normalne u ludzi o podobnych doświadczeniach. I pamiętaj, że nie musisz niczego przede mną ukrywać. Nie masz czego się wstydzić. Jeśli będziesz miał ochotę komuś się zwierzyć, po prostu do mnie przyjdź. Wysłucham cię i spróbuję ci pomóc… – zwiesił głos, jakby szukał właściwych słów. – Są rzeczy, o których lepiej powiedzieć bratu niż żonie.

– Jesteś żonaty zaledwie od roku, a już masz przed żonką sekrety? – zadrwił Fortis. Lepsze to niż pozwolić, by Ferris zajrzał mu w głąb duszy.

– Skądże. Anna wie o mnie wszystko. Widziała mnie w najgorszych chwilach zwątpienia, kiedy traciłem młodych pacjentów. Tylko dlatego, że los im nie sprzyjał. – W jego głosie zabrzmiała gorycz. – Nie masz pojęcia, z jakich powodów umierają u nas ludzie. Zabijają ich ubóstwo i koszmarne warunki, w których żyją. A nasze społeczeństwo nic z tym nie robi.

– Zdaje się, że obaj jesteśmy żołnierzami – pocieszył go ponuro Fortis. – Tyle że walczymy na różnych frontach. Dziękuję, że się tym ze mną podzieliłeś.

– Od tego ma się przecież braci, prawda? Chyba powinniśmy wracać. Helena zapewne chce wracać do chłopców. Nie potrafi długo bez nich wytrzymać.

Wkrótce w salonie zapanował lekki chaos. Panowie zaczęli zbierać się do wyjścia, wzywali powozy i pomagali żonom włożyć okrycia.

W pewnej chwili książę Cowden rozejrzał się po pokoju i odszukał wzrokiem najmłodszego syna. Popatrzył na niego z taką powagą, że raptem ucichły wszystkie rozmowy i cała uwaga zebranych skupiła się wyłącznie na nich dwóch.

– Podejdźcie tu do mnie, chłopcy – odezwał się, przywołując gestem synów. – Stańcie razem przy kominku. Niechże nacieszę wami oczy.

„Chłopcy” podeszli posłusznie i stanęli przed nim. Nieważne, że byli dorośli. Frederick dobijał czterdziestki i sam był ojcem pięciorga dzieci, o trzy lata od niego młodszy Ferris wykonywał poważany zawód lekarza, a Fortis miał trzydzieści dwa lata i na dobrą sprawę wrócił do rodziny zza grobu. Zdaje się, że nigdy nie będą za starzy, żeby słuchać papy.

Ojciec… Fort od dawna tak o nim nie myślał. Nieoczekiwanie poczuł w piersiach przyjemne ciepło, jakby lodowa powłoka, która zmroziła mu serce, zaczynała powoli topnieć. Zamrugał gwałtownie, bo raptem zapiekły go oczy. Książę przypatrywał mu się z przejęciem. Być może wypatrywał zmian, które wcześniej zauważył Ferris. Mimo wyraźnego rodzinnego podobieństwa na pewno dostrzegał różnice pomiędzy braćmi. Ferris i Fred mieli kasztanowe włosy. Jego były raczej w kolorze jasnego brązu. Fortis był też nieco bardziej umięśniony. Na wojnie, jak to na wojnie, wysiłek fizyczny jest na porządku dziennym. Czy ojciec widział także to, co kryło się pod cielesną powłoką? Czy dojrzał spustoszenie i zamęt w jego duszy? Złamanego wojną ducha? Wyprostował się bezwiednie, jakby pół cala więcej mogło zatrzeć złe wrażenie i odwrócić uwagę od niedostatków.

Książę był bliski łez.

– Nie przypuszczałem, że jeszcze kiedykolwiek zobaczę wszystkich moich synów razem, pod jednym dachem. Nawet się nie domyślacie, jak bardzo jestem teraz szczęśliwy. – Odwrócił się w stronę pań. – Dziewczęta, dołączcie do mężów. Chcę zobaczyć całą rodzinę w komplecie. – Uśmiechnął się do najstarszej synowej. – Szkoda, że nie ma z nami chłopców.

– Gdyby tu byli – zaśmiała się Helena – nie daliby nam ani chwili spokoju.

Fortis natychmiast zauważył, że choć Ava podeszła do niego na prośbę ojca, zatrzymała się w pewnej odległości. Nadal odczuwała potrzebę, aby zachować dystans. Nie trzymała go też za rękę, tak jak Helena i Anna trzymały swoich mężów.

Wczoraj wieczorem wniósł ją oczywiście do domu, ale poza tym się do niej nie zbliżył. Wyczuł jej powściągliwość i nie był nią zaskoczony. Należało się tego spodziewać, przecież ledwie się znali. Nic dziwnego, że Avaline nie zachowuje się swobodnie przy mężu, którego nie widziała od siedmiu lat. Rozumiał to, lecz nie wiedzieć czemu nagle zapragnął, żeby wplotła palce w jego dłoń i spojrzała na niego z uczuciem. Cóż, będzie musiał uzbroić się w cierpliwość. Nie chciał jej do niczego zmuszać. Jak słusznie zauważył Fred, wszyscy się zmienili…

Gdy przeszli do holu, Frederick objął go na pożegnanie.

– Spotkamy się za jakiś czas, żeby omówić sprawy Blandford. Ale najpierw powinieneś się porządnie zadomowić.

– Zgoda – odparł bez namysłu Fortis. – Myślę, że wkrótce będę gotowy.

Kiedy Treshamowie w końcu wyszli, Avaline zamknęła za nimi drzwi i odwróciła się, żeby na niego spojrzeć.

Pomyślał, że jej uśmiech jest zbyt promienny, by można go było uznać za szczery. Oboje tkwili nieporadnie w ogromnym przedsionku i nie bardzo wiedzieli, co ze sobą począć. Jak dwoje obcych, którym przyszło dzielić dom. Cisza przeciągała się i powoli stawała się nie do zniesienia. Dopiero teraz po raz pierwszy od jego powrotu znaleźli się naprawdę sam na sam.

Ubiegłego wieczora zamienili ledwie kilka słów. Było późno, więc mieli doskonały pretekst, żeby rozejść się do własnych sypialni. Prawdopodobnie oboje liczyli na to, że do rana szok minie i przestaną czuć się niezręcznie. Sęk w tym, że ranek już dawno minął. Odjechała też rodzina, przy której obojgu było znacznie raźniej. Przysięgali przed Bogiem, że zostaną razem do końca życia, a nie mieli pojęcia, jak ze sobą rozmawiać. Dzieliła ich otchłań kilku lat rozłąki.

– Poszło jak z płatka – odezwała się w końcu Ava.

– Pod koniec zrobiło się nieco dziwnie. I poruszająco.

Tym razem uśmiechnęła się szczerze i wydała mu się jeszcze ładniejsza niż zwykle.

– Kiedy dotarły do nas wieści, że prawdopodobnie nie żyjesz, twoi rodzice bardzo to przeżyli. Zwłaszcza ojciec. To był dla niego ogromny cios. Postarzał się w oczach o kilka lat. W pewnym wieku człowiek jest już gotowy na odejście z tego świata, ale nigdy nie jest się wystarczająco gotowym na śmierć własnego dziecka. – Zarumieniła się i odwróciła wzrok. – Czemu tak dziwnie się we mnie wpatrujesz?

Tak, gapił się na nią jak urzeczony. Właśnie doszedł do wniosku, że jego żona jest najpiękniejszą kobietą na świecie.

– Przyglądam ci się, bo ślicznie wyglądasz. Miniatura, którą noszę, nawet w połowie nie oddaje blasku twojej urody. – Wyjął z kieszeni medalion i otworzył wieko.

– Cały czas miałeś go przy sobie? – zapytała, nie kryjąc zdumienia.

– Zawsze mam go przy sobie – przyznał. – Nigdy się z nim nie rozstaję… To znaczy… wyjmuję go, tylko kiedy chcę na ciebie popatrzeć… – Urwał zmieszany i schował pośpiesznie portrecik. – Głupi nawyk… Teraz będę mógł patrzeć codziennie, w dodatku na prawdziwą ciebie…

– Kiedyś nie patrzyłeś – stwierdziła niepewnie. Jego spojrzenie przyprawiało ją o rumieniec.

– Nadrabiam stracony czas – odparł z szerokim uśmiechem.

– Tego też wcześniej nie robiłeś. Nie uśmiechałeś się do mnie.

Zatrzymał wzrok na jej ustach, które aż prosiły się o pocałunki. Przez ostatnich kilka godzin studiował je niemal nieustannie. Tak dogłębnie, że poznał ich kontur na pamięć. Chciałby też poznać, albo raczej przypomnieć sobie, ich smak, ale nie był pewien, jak by to przyjęła. Wczoraj cieszyła się z jego obecności, zapewne dlatego, że znalazł ją w dość dramatycznych okolicznościach. Dziś, w świetle dnia, wyraźnie się od niego odsunęła. Z jakiegoś powodu postanowiła się wycofać.

– Jest pewnie mnóstwo rzeczy, których do tej pory nie robiłem, a które powinienem był robić. Zamierzam to naprawić. Dostałem od życia drugą szansę i chcę ją wykorzystać. Wiem, że jeśli się przyłożę, mogę stać się lepszym człowiekiem i lepszym mężem. – Niewiele pamiętał z przeszłości, ale jednego był pewien. Bez wątpienia miał ogromne szczęście. To, że wyszedł z lasu cały i zdrowy – w każdym razie na ciele – zakrawało na cud. Nie bał się przyznać tego na głos, zauważył jednak, że Avaline przyjęła jego słowa ze zdumieniem. Czyżby zmienił się tak diametralnie, że nie wiedziała, co o tym sądzić?

Cóż, na pewno nie rozwiążą tej kwestii, stojąc na korytarzu w otoczeniu służby, która może usłyszeć każde słowo.

– Przejdziesz się ze mną? – spytał, podając jej ramię. – Oprowadzisz mnie po włościach i pokażesz mi, jak dobrze radziłaś sobie z zarządzaniem Blandford. – Uśmiechnął się zachęcająco. Próbował zachować spokój, ale serce biło mu tak mocno, że czuł je w gardle. Perspektywa spaceru ramię w ramie z żoną wprawiała go w radosne podekscytowanie. Za chwilę miał poczuć dotyk jej dłoni, usłyszeć tuż obok szelest jej spódnic.

Zawahała się, nim podeszła bliżej, co go zabolało.

–Jestem twoim mężem, Avaline. Nie bój się mnie dotknąć. Nie rozpadnę się na kawałki ani nie zniknę jak poranna mgła.

Jej dłoń spoczęła w końcu na jego rękawie. Nieśmiało i odrobinę niepewnie, ale jednak. Zawsze to jakiś początek, pomyślał.

ROZDZIAŁ TRZECI

Jego ramię wydawało się równie solidne i mocne jak wczoraj, kiedy niósł ją na rękach. Mimo to obawiała się, że jej świeżo odzyskany mąż rzeczywiście rozpłynie się w powietrzu i zniknie. A właściwie nie zniknie on sam, lecz jej nowe wyobrażenie o nim. Wczoraj wdarł się z powrotem w jej życie niczym romantyczny bohater, który przychodzi w sukurs damie swego serca. Potem chwyta ją w ramiona, jest wyrozumiały i nie próbuje od razu dzielić z nią sypialni. To ostatnie akurat jej nie dziwiło. Fortis nigdy nie przejawiał wielkiego zainteresowania jej osobą. W noc poślubną skonsumował związek z czystego obowiązku. Później już nigdy nie próbował nawiązać z nią intymnych relacji. Zaskoczyła ją za to autentyczna troska, którą widziała w jego oczach, gdy żegnał się z nią w progu jej pokoju. Wydawał się znacznie dojrzalszy i mniej skupiony na sobie. Chciałaby go takim widzieć zawsze. Takiego opiekuńczego i życzliwego Fortisa pragnęła zatrzymać przy sobie jak najdłużej. Szkopuł w tym, że jego nowe, lepsze wcielenie kompletnie nie przystawało do obrazu obcesowego, nieczułego mężczyzny, którego poślubiła przed laty. Naturalnie wolała go takim, jak teraz, tyle że czuła się przy nim bardzo nieswojo. Nie miała pojęcia, co mówić i co robić. Chciała z nim porozmawiać, ale nie wiedziała, od czego zacząć. On pewnie też nie wiedział. Zapewne dlatego od kilku minut przechadzali się po ogrodzie w kompletnym milczeniu.

– Zacznijmy od wczorajszego wieczora – odezwał się w końcu, jakby czytał w jej myślach. Znów przejął dowodzenie. Podobnie jak kilka godzin wcześniej, kiedy postanowił zaprosić do domu całą rodzinę. Taki krok wymagał od niego wielkiej odwagi. Spodziewał się niewygodnych pytań, a mimo to dzielnie stawił czoła sytuacji. Wyczuła, że sporo go to kosztowało. Kiedy ojciec kazał im stanąć przed kominkiem, miała ochotę wziąć go za rękę, pokazać mu, że nie jest sam, że może liczyć na jej wsparcie. Powstrzymała się, bo dawny Fortis gardził sentymentalnymi gestami. Uznałby, że uważa go za słabego i pewnie odtrąciłby ją na oczach rodziny. To dlatego wolała nie ryzykować. Owszem, była pod wrażeniem jego wczorajszej brawury, tego, jak bronił jej przed Hayworthem, ale to przecież nie mogło zaważyć na jej przyszłości. Ich zaaranżowane małżeństwo nie należało do udanych. Wręcz przeciwnie. Jeden heroiczny wyczyn nie mógł tego zmienić. Trudno zapomnieć, jak wyglądał jej spędzony w samotności miesiąc miodowy. Nie zapomni także męża, który zwyczajnie ją odtrącił. W dodatku zupełnie nie licząc się z jej uczuciami. Jego okrutne słowa zapadły jej w pamięć na zawsze. Nawet po siedmiu latach potrafiła odtworzyć je co do joty.

– Pobraliśmy się wyłącznie ze względów praktycznych, Avaline – powiedział wtedy bez ogródek. – To małżeństwo z rozsądku. Chodziło o zabezpieczenie twojego majątku i połączenie naszych rodzin. Nic więcej. Zrobiłem swoje i umywam ręce. Wybacz, ale umówiłem się z przyjaciółmi.

Cały wieczór spędził poza domem, a nazajutrz pojechał na wojnę. Miałaby puścić to wszystko w niepamięć? Łudzić się, że naprawdę wydoroślał? Tylko dlatego, że wydawał się milszy i traktował ją lepiej niż kiedyś? Kto wie, jak długo to potrwa? I na jak długo wrócił do domu. Może za miesiąc lub dwa znów wyjedzie. Już raz padła ofiarą własnych niedorzecznych fantazji. Nie popełni tego samego błędu po raz wtóry.

Musi pozostać silna. Nie wolno jej ulec jego urokowi. Na szczęście jest teraz o wiele starsza i mądrzejsza. Nie pozwoli mu się omotać uśmiechami i słodkimi słówkami. Pisywała do niego przez długie lata. Nie odpowiedział ani razu. A teraz nagle zapragnął być dobrym mężem? Miał ją za pierwszą naiwną?

Maszerował sobie spokojnie obok niej, jakby przeszłość odeszła w niepamięć i nie miała najmniejszego znaczenia. Jakby ważne było tylko tu i teraz…

– Mogę przyjąć, że Hayworth zwyczajnie zrobił z siebie durnia?

– Owszem. Robi z siebie durnia od dawna. Od czasu Bałakławy, a raczej od dnia, w którym nadeszły wieści o twoim zaginięciu. – Zaczerpnęła głęboko tchu. Wspomnienie tej chwili wciąż budziło w niej silne emocje. Kiedy Cam Lithgow przekazał im, że Fortis przepadł po bitwie jak kamień w wodę, była jednocześnie przerażona i dziwnie odrętwiała. Mąż nie zostawił jej wprawdzie szczęśliwych wspomnień, ale do tej pory chroniło ją przynajmniej jego nazwisko. Teraz miała stracić także i to – ostatnią rzecz, która dawała jej względne poczucie bezpieczeństwa. Poczuła się osamotniona i kompletnie bezradna wobec machinacji Haywortha. Poza tym nie odczuwała kompletnie nic poza pustką i zobojętnieniem. Treshamowie rozpaczali otwarcie po stracie ukochanego syna i brata. Opłakiwali go razem, a ona patrzyła na to z boku, niezdolna uronić choćby jednej łzy. Nie życzyła mu śmierci, więc było jej przykro, ale nie potrafiła zmusić się do żałoby po mężu, który jej nie chciał i który nigdy do niej nie napisał. Wyrzucała sobie nieczułość i miała z tego powodu ogromne poczucie winy. Stracili go przez nią. Wyjechał, bo nie była wystarczająco dobrą żoną i nie zdołała go przy sobie zatrzymać. Sądzili, że nie żyje, ale ubiegłej nocy cudem do nich powrócił. Ona też dostała od losu drugą szansę. Mogła jeszcze raz spróbować go do siebie przywiązać. Pytanie tylko, czy znajdzie w sobie wystarczająco dużo odwagi.

– Hayworth chce… To znaczy chciał, żeby oficjalnie uznano cię za zmarłego. A gdyby to się nie udało, zamierzał dowieść w sądzie, że mnie porzuciłeś. – Na szczęście nie musiała się już tym przejmować. Nawet gdyby mąż znów zostawił ją samą, dopóki był wśród żywych, macki Haywortha nie mogły jej dosięgnąć.

– Że cię porzuciłem? Jak niby chciał to udowodnić? Przecież to niedorzeczne!

– Czyżby? – odpaliła bez zastanowienia. Wiedziona gniewem, nie zdołała się powstrzymać. – Przez cały ten czas nie interesowało cię, co się ze mną dzieje. Nigdy nie odpisałeś na żaden z moich listów. – To najlepszy dowód na to, jak niewiele go dotychczas obchodził jej los.

– Najważniejsze, że wróciłem – odparł, zaciskając szczękę.

Natychmiast poczuła się winna, choć tylko przypomniała mu fakty. Nie negowała tego, że na wojnie przeżył piekło. Nie miała mu za złe, że potem błąkał się blisko rok, nim się odnalazł. Ale ona też swoje przeszła i w pewnym sensie toczyła własną wojnę. Z Hayworthem. Kompletnie bezsilna, nieustannie odpierała jego ataki. Znosiła niepochlebne komentarze ludzi, którzy zupełnie jej nie znali, a mimo to krytykowali ją na każdym kroku. Cóż oni mogli wiedzieć o jej życiu? Nie mieli pojęcia, że wyszła za mąż bardzo młodo, że zrobiła to za namową rodziców, którzy pragnęli uchronić ją przed małżeństwem z Tobinem Hayworthem, czyli przed utratą rodzinnego majątku.

Uroczystość zorganizowano praktycznie z dnia na dzień, podczas przepustki Fortisa. Aby wyjaśnić jakoś pośpiech, jego rodzina wmawiała wszystkim dookoła, że młodzi są w sobie szaleńczo zakochani. Nic dalszego od prawdy. Ten mariaż nie miał nic wspólnego z miłością. Chodziło wyłącznie o interes i obopólne korzyści. Teraz sprawy znacznie się skomplikowały. Jej mąż wrócił do domu i musiała się z tym zmierzyć. Czyżby wpadła z deszczu pod rynnę? Uwolniła się wprawdzie od Haywortha, ale przyjdzie jej spędzić resztę życia u boku mężczyzny, który nigdy nie krył, że jest mu obojętna. Tuż po ślubie traktował ją wręcz jak kulę u nogi. Raz nazwał ją nawet rozkapryszonym dzieckiem. Kto wie, czy nie odezwą się jego stare nawyki? Może za miesiąc znów zapragnie i mocnych wrażeń i odjedzie w siną dal?

– Owszem, wróciłeś – zaczęła ostrzej, niż zamierzała. – Ciekawe tylko, na jak długo.

Zmarszczył brwi, jakby nie rozumiał, czemu w ogóle o to pyta.

– Nigdy się nie wybieram, Avaline. Odszedłem ze służby i zamierzam zostać w domu na dobre. – Sądząc po jego minie, nie miał pojęcia, dlaczego sama się tego nie domyśliła. Dla niego sprawa była oczywista. Cóż, doświadczenie nauczyło ją, że z nim nigdy nic nie jest oczywiste. – Chciałbym ci pomagać w zarządzaniu majątkiem. Obawiam się jednak, że będziesz musiała mnie sporo nauczyć. Armia niestety nie przewiduje szkolenia w tym zakresie. – Zaśmiał się z własnego żartu. – Wróciłem i chcę być dla ciebie prawdziwym mężem – dodał poważnie. – W pełnym tego słowa znaczeniu. Zrobię, co w mojej mocy, żeby tym razem nam się ułożyło.

Coś podobnego… Właśnie przyznał, że ich małżeństwo nie jest idealne. W dodatku z jego winy. Wlepiła w niego zdumiony wzrok. Wbrew zdrowemu rozsądkowi raptem odżyły w niej dawne nadzieje. Klika lat temu oddałaby wszystko, żeby usłyszeć od niego te słowa. Dziś nie była pewna, jak je rozumieć. Kompletnie ją zaskoczył. Chce być dla niej prawdziwym mężem? Fortis Tresham? Ten niebywale przystojny mężczyzna, który wygląda znajomo, ale w niczym nie przypomina dawnego siebie? Wspaniale, tylko co to właściwie znaczy? Że zacznie odwiedzać ją w sypialni? Że założą rodzinę? Dochowają się gromadki dzieci i będą doglądali wspólnie interesów? Jakże łatwo byłoby uwierzyć w jego żarliwą deklarację. Zwłaszcza że dokładnie o tym zawsze marzyła. O wspólnym życiu wypełnionym miłością i wzajemnym szacunkiem. Kusząca, a jednocześnie przerażająca perspektywa. Jeśli zdecyduje się pójść za głosem serca, zapuści się na głębokie i niebezpieczne wody. Czy była gotowa podjąć tak wielkie ryzyko? Raz już boleśnie ją zranił. Czy miała ochotę przechodzić przez to ponownie? Czy on w ogóle zdaje sobie sprawę z tego, o co ją prosi? Ponownie skupił się wyłącznie na własnych odczuciach i pragnieniach. Znów ważne było tylko to, czego on sobie życzy i co uważa za słuszne. A co z nią i z jej uczuciami?

Odsunęła się bezwiednie. Zbliżyli się do siebie podczas rozmowy, ale nagle uznała, że lepiej będzie trzymać się na dystans. Ona też się zmieniła. I mocno wydoroślała. Nie była już tym samym dziewczątkiem sprzed lat. Oddała mu wówczas serce, wierząc naiwnie, że małżeństwo powinno opierać się na miłości. I jak to się dla niej skończyło? W ciągu zaledwie kilku godzin uprzytomnił jej, jak bardzo się myli. Przysięga małżeńska nic dla niego nie znaczyła. Zajęty rozrywkami i przyjaciółmi, nie poświęcił jej ani odrobiny uwagi. Przez siedem lat rozłąki nie zdobył się nawet na to, żeby do niej napisać. Nie była pewna, czy potrafi mu znów zaufać.

Zorientował się, że mu nie ufa, i poczuł się zraniony. W jego oczach błysnął ból. Żona nie wierzyła w jego zapewnienia.

– Avaline… czy ty… Wolałabyś, żebym nigdy się nie odnalazł, prawda?

Nie opowiedziała od razu. Zawahała się. Trwało to może ułamek sekundy, ale była to najdłuższa sekunda w jego życiu. Rozczarowany zacisnął na moment powieki. Może to głupie, ale chciał, żeby rzuciła mu się na szyję i stanowczo zaprzeczyła. Mogłaby też na osłodę go pocałować, żeby pozbył się wszelkich wątpliwości. Niestety, nic takiego nie zrobiła.

Zrobiła za to kolejny krok w tył. Ten gest był wymowniejszy niż jakiekolwiek słowa.

– Nie wiem – szepnęła w końcu.

Pomyślał, że sam jest sobie winien. Jej reakcja byłaby pewnie zupełnie inna, gdyby odpisywał na piękne listy, które znalazł na dnie kufra. Odkąd się na nie natknął, czytał je wiele razy. Przysyłała je regularnie, choć na żaden nie dostała odpowiedzi. Czemu do niej nie pisał? Trzeba być ostatnim łajdakiem, żeby nie odzywać się do własnej żony. Nie mieściło mu się w głowie, że potrafił być aż taki nieczuły i okrutny. Gdyby nie uporczywe ataki Haywortha, nie byłby jej do niczego potrzebny. Radziła sobie bez niego bardzo długo, może dlatego nie była pewna, czy cieszy się z jego powrotu.

– Nie owijasz w bawełnę, ale przynajmniej jesteś szczera. Doceniam to. – Lepiej poznać najgorszą prawdę, niż żyć w kłamstwie i niepewności. Tylko czemu ta prawda bywa taka niewygodna? I tak boli? Marzyło mu się, że ona przyjmie go z otartymi ramionami? Cóż, trzeba było lepiej ją traktować. Jej odpowiedź uprzytomniła mu, że powinien się otrząsnąć i stawić czoła smutnej rzeczywistości. A rzeczywistość była taka, że postępował niewybaczalnie. Zranił ją i haniebnie zaniedbał. Niestety nie pamiętał, jak ani dlaczego. A skoro niewiele pamiętał, to jak zdoła jej to wynagrodzić? Przytłoczony poczuciem winy zachwiał się nieporadnie i opadł ciężko na kamienną ławkę.

Gdy na niego patrzyła, w jej ciemnych oczach czaiła się nieufność. A przecież nie tak miało być. Miała spoglądać na niego z czułością i nadzieją. Uzmysłowił sobie, jak bardzo tego pragnie. Aprobata żony raptem stała się dla niego kwestią najwyższej wagi. Potrzebował jej jak powietrza.

– Wybacz – szepnęła skruszonym tonem. – Nie powinnam była tego mówić. – Sprawiała wrażenie bardzo poruszonej. Jakby nie mogła sobie wybaczyć chwilowej gruboskórności.

Sprawiła mu przykrość, ale miała prawo dać wyraz swoim uczuciom. Nie chciał, żeby robiła sobie z tego powodu wyrzuty.

– Owszem, powinnaś – opowiedział spokojnie. – Nie ma sensu udawać, że nagle wszystko między nami jest w porządku, skoro nigdy tak nie było. Po ślubie większość czasu spędziliśmy oddzielnie. Prowadziliśmy osobne życie. Mógłbym próbować się usprawiedliwiać. Powiedzieć ci, że zwyczajnie nie miałem szansy sprawdzić się jako mąż, ale nie zamierzam umniejszać swojej winy. Przeciwnie, chcę cię przeprosić. Wybacz, że cię zraniłem, Avaline. Wiedz, że bardzo tego żałuję. – Mówił całkiem szczerze. Istotnie żałował, że zepsuł ich wzajemne relacje. A jeszcze bardziej żałował, że właściwie nie wie, czemu to zrobił. – Nie będziemy się spieszyć. Oswoimy się z moim powrotem i zobaczymy, jak nam się ułoży. Jeśli zechcesz dać mi jeszcze jedną szansę, postaram się naprawić stare błędy. – Uśmiechnął się z nadzieją. Zrobi wszystko, żeby ją uszczęśliwić. Zmieni się dla niej. Będzie lepszym człowiekiem i lepszym mężem. Postara się, żeby kiedyś była z niego dumna.

– Przeklęty Fortis Tresham! – jęknął Tobin, rozmasowując policzek płatem surowej wołowiny. – Za kogo on się uważa? Dzikus i pomyleniec jeden! Do czego to podobne, żeby wdzierać się na przyjęcie i urządzać burdy? A na dobitkę, nokautować gospodarza! Należałoby go zamknąć w Bedlam, pomiędzy innymi szaleńcami. – Wciągnął przez zęby łyczek brandy. Poturbowana szczęka dokuczała mu tak bardzo, że nie mógł otworzyć ust. Nie wiedzieć czemu ból nasilił się dopiero nazajutrz po tym, jak zainkasował ciosy. O zjedzeniu większego posiłku nie mogło być mowy. Jedyne, co od wczoraj przeżuwał, to gorzki smak porażki. Był niemal pewien, że ma zgruchotane kości, choć łapiduch, którego zbudził w środku nocy, twierdził, że to nic poważnego. Doktor od siedmiu boleści, niech go piorun strzeli…

Obolała żuchwa i urażona duma nie były niestety jego najpoważniejszym problemem. Znacznie bardziej martwił go zaskakujący rozwój wypadków. Jeszcze wczoraj rano był przekonany, że Fortis nie żyje. Postawiłby na to wszystkie pieniądze. No, może nie wszystkie, ale dużo. Tym większe było jego zdumienie, gdy Tresham raptem objawił się na balu w jego własnym domu. Ów nieoczekiwany powrót rzecz jasna niweczył marzenia Tobina o ożenku z Avaline i przejęciu Blanford. A przecież wiązał z tym małżeństwem tak wiele nadziei. Jako córka barona, Ava mogła mu zapewnić tytuł. W każdym razie z nią jako żoną łatwiej by mu było to osiągnąć. Sęk w tym, że jego wybranka miała już męża, który jak na złość postanowił wrócić z zaświatów. Tak poważnej przeszkody prawnej nie był w stanie pokonać nawet wyjątkowy spryt Tobina Heywortha. Diabli nadali.

Swoją drogą Fortis „zmartwychwstał” w wyjątkowo newralgicznym momencie. Z punktu widzenia jego małżonki, można by rzec, nad wyraz fortunnym. Czyli akurat w chwili, gdy on zamierzał złożyć w sądzie wniosek o uznanie go za zmarłego. Szczęśliwy zbieg okoliczności? Hayworth nie wierzył w przypadki. Sprawa była mocno podejrzana. Ostatni raz Treshama widziano pod Bałakławą. Mimo intensywnych poszukiwań zniknął bez śladu na długie miesiące. A potem, po blisko roku, nagle cudownie się odnalazł? Zbyt grubymi nićmi szyte. Takie rzeczy zdarzają się tylko w tanich romansidłach. Już on się postara, żeby nikt w tę bajeczkę nie uwierzył. Mężczyzna, którego przywiózł z Krymu Lithgow, to zwykły oszust. Nie on pierwszy i nie ostatni podszywa się dla zysku pod kogoś innego.

Tobin był w pełni świadom, że Cowden zwyczajnie nim gardzi, choć książę nigdy jawnie tego nie okazał. Zapewne nie pozwalały mu na to jego wielkopańskie maniery. Jednak Hayworth wyczuwał niechęć Cowdena za każdym razem, gdy znalazł się w pobliżu. Ich wzajemne relacje pozostawały na pozór bez zarzutu. Wydawało się nawet, że wiele ich łączy. Byli sąsiadami i obaj mieli głowę do interesów. Jeden i drugi zbili fortunę na serii lukratywnych przedsięwzięć i inwestycji. Stary Tresham zasiadał także na czele elitarnego towarzystwa inwestycyjnego o wydumanej nazwie Klub Prometeusza. Chodziło zdaje się o niepowstrzymany żywioł innowacji, który miał spopielić obecny porządek świata i zaprowadzić zupełnie nowy ład. Literackie aluzje nie robiły wrażenia na Tobinie. Nie rozumiał ich ani nie pochwalał. Nie miał czasu na tego typu brednie, nie był człowiekiem wyrafinowanym. Całe jego życie kręciło się wokół pieniądza oraz ludzi, którzy mogli mu pomóc ów pieniądz zdobyć.

Na tym właśnie polegała różnica pomiędzy nim i Cowdenem. Książę nie podzielał jego zasad i nie uznawał jego metod działania. Miał go za człowieka całkowicie pozbawionego skrupułów. Cóż, nie mylił się. Do diabła ze skrupułami.

Zabębnił palcami w blat stolika i oparł stopy o kratkę kominka. W wygodnej pozycji myślało mu się znacznie lepiej. Jego sprawny umysł obmyślał już zarys intrygi. Nie darowałby sobie, gdyby chociaż nie spróbował dopiąć swego. Nie było gwarancji, że jego plan się powiedzie, ale miałby tak łatwo dać za wygraną? To nie w jego stylu. Hm, zastanówmy się. Rzekomo zaginiony żołnierz odnajduje się po długiej nieobecności i w żaden sposób nie potrafi wyjaśnić, co się z nim działo przez blisko rok. Zapomniał, gdzie się podziewał? Wolne żarty. Aż się prosi, żeby podać tę bzdurną historyjkę w wątpliwość. I zażądać, żeby delikwent przedstawił jednoznaczny i wiarygodny dowód swojej tożsamości. Najlepiej, żeby oskarżenie wniosła jego własna rodzina. Sprawa z miejsca nabrałaby odpowiedniej wagi. W końcu syn księcia, choćby i trzeci w kolejce do dziedziczenia, to jednak nie byle kto. Z takim koneksjami wiąże się całe mnóstwo przywilejów. Na przykład urodziwa żona oraz jej majątek i włości. Ktoś taki jak Fortis z samej tylko racji urodzenia mógł robić w życiu, co chciał. Mógł też zupełnie nic nie robić. Z pewnością było go na to stać. Miał przecież nieograniczony dostęp do zasobów nieprzyzwoicie majętnego papy. Nie zapominajmy także o wstępie na salony, gdzie można spotkać wiele wpływowych osób.

Czyżby Cowden nie dostrzegał, że są na świecie ludzie, którzy nie potrafią oprzeć się takiej pokusie? Kto by nie chciał wślizgnąć się podstępem do szanowanej arystokratycznej rodziny i dzięki oszustwu stać się jej pełnoprawnym członkiem? Wystarczy tylko zwietrzyć odpowiednią okazję. A może stary jest z gruntu zbyt uczciwy i nieskalany, by tak odrażająca myśl w ogóle wpadła mu do głowy? Albo uważa się za niesłychanie ważną personę i sądzi, że nikt nie ośmieliłby się skrzywdzić jego bliskich. Tobinowi nietrudno było sobie coś takiego wyobrazić. Dlatego zamierzał jak najprędzej zadbać o to, żeby Cowden także przejrzał na oczy. Gdy tylko podleczy zmaltretowaną szczękę, wybierze się doń z wizytą i jak przystało na „szczerze” zatroskanego sąsiada, szczegółowo wyłuszczy swoje obiekcje. Nie mógł przecież pozwolić, aby ktoś tak niecnie wykorzystał naiwność księcia. Tymczasem zacznie zbierać informacje na temat okoliczności powrotu najmłodszego Treshama. Ma się rozumieć dyskretnie i z zachowaniem należytej ostrożności. Nie należał do rodziny, więc nikt nie miał obowiązku odpowiadać na jego pytania. To oczywiście żaden kłopot. Jego rozliczni szpiedzy działali praktycznie wszędzie. Hayworth doskonale wiedział, jak rozwiązać ludziom język, poza tym z wieloma z nich robił intratne interesy. Jego znajomi z całą pewnością podzielą się z nim wiedzą, do której on sam nie miał dostępu. Uśmiechnął się pod nosem i jęknął z bólu. Jeśli wszystko pójdzie po jego myśli, to będzie skandal nadchodzącego sezonu. Cowden nie zdoła wmieść tak grubej sprawy pod dywan, zwłaszcza jeżeli uda się dowieść, że stary od początku wiedział, co jest na rzeczy i uznał za stosowne ukryć to przed światem. Zresztą jeśli jego rzekomy syn okaże się oszustem, to nawet jeżeli książę niczego nie podejrzewał, i tak wyjdzie na głupca. Ucierpi na tym jego reputacja, a co za tym idzie interesy. Ludzie zaczną myśleć, że się starzeje i powoli traci kontakt z rzeczywistością. Naturalnie można będzie temu zapobiec. Utrzymać prawdę w tajemnicy. Tobin był w tym bardzo dobry. Znał mnóstwo cudzych sekretów. Za odpowiednią cenę potrafił ich dochować. Uniósł szklankę z brandy i pogratulował sobie rychłego zwycięstwa. Jeśli istnieją jakieś dowody, wyciągnie je choćby spod ziemi. Na szczęście nigdy nie brakowało mu wytrwałości.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Na szczęście nigdy nie brakowało mu wytrwałości. To właśnie wytrwałość pozwoli mu wydostać się o własnych siłach z pola bitwy. Nie zginie na krwawych bagnach Bałakławy. Nie po to znosił tak długo znój wojaczki, żeby się teraz poddać. Przeczołgał się z mozołem kawałek dalej, ku wzniesieniu, które mogło mu posłużyć za kryjówkę. Okropnie bolało go ramię. Znaczna część krwi, którą przesiąknął jego mundur, na pewno należała do niego. Wiedział, że jest ranny. Pamiętał jak przez mgłę, że ktoś ciął go bagnetem w udo. A może to była szabla? Miał szczęście, że uszedł z życiem. Teraz musiał wykaraskać się z placu boju, zaglądając w oczy poległym towarzyszom broni. Jeśli nie opanuje lęku i nie zachowa resztek rozsądku, niebawem zasili ich szeregi. Im dłużej zostanie na pobojowisku, tym większe ryzyko śmiertelnego postrzału.

Wraz z nadchodzącym zachodem słońca ogarniała go coraz większa panika. Nie mógł wpaść w jej szpony. Jeśli do tego dopuści, będzie zgubiony. Ściemniało się. Wkrótce pojawią się bezwzględni padlinożercy. Przeklęte ścierwojady nigdy nie okazują litości. Przetrząsają kieszenie, ściągają odzienie z martwych i z konających. Gotowi są zabić dla pary butów, płaszcza czy kilku świecących guzików. Tyle jest dla nich warte ludzkie życie. A on kompletnie opadł z sił. Kiedy przyjdą, nie zdoła się przed nimi obronić.

Ostatnim wysiłkiem przesunął się po ziemi jakieś trzy kroki dalej. Przeszywający ból niemal pozbawił go przytomności. Gdy znalazł się wreszcie na skraju pola, słońce zdążyło już zniknąć za horyzontem.

Właśnie wtedy usłyszał nieopodal rozpaczliwy szept.

– Pomocy… Ratunku…

Powinien puścić to mimo uszu, myśleć wyłącznie o ratowaniu własnej skóry. Ledwo żywy, nie był w stanie pomóc samemu sobie. Jak niby miał uratować kogoś innego? Już słyszał zbliżające się głosy bezlitosnych szabrowników. A mimo to zawrócił. Może dlatego, że wiedział, do czego są zdolni. Nie potrafił skazać nikogo na taki koniec. Przeturlał się niezdarnie w stronę, z której dobiegło wołanie. Chryste, dopadli mnie! – pomyślał w popłochu, czując na ramionach czyjeś ręce. Szarpnął się z całych sił i wierzgnął, próbując zrzucić napastnika. Nie podda się bez walki. Nie pozwoli, żeby zaszlachtowali go jak zwierzę.

– Fortis! Już dobrze. Obudź się! Jesteś w domu. Nic ci nie grozi. To tylko zły sen.

Gorączkowe słowa przebijały się do jego świadomości ze znacznym opóźnieniem. Mocował się z przeciwnikiem jeszcze przez dobrą minutę, nim wreszcie pojął ich znaczenie.

– Fortis! To ja, Avaline!

Otworzył oczy i spojrzał z przerażeniem na Avę, która leżała pod nim przyciśnięta do materaca. Wciąż ściskał w dłoniach jej białą koszulę, a ona spoglądała na niego z mieszaniną niedowierzania i przerażenia. Nie miała pojęcia, na co się naraża, kiedy postanowiła go obudzić.

Puścił ją pośpiesznie i przewrócił się na wznak. Przez kilka sekund próbował dojść do siebie. Był otumaniony i zlany potem. W końcu dotarło do niego, że nic mu nie jest. I że zaatakował bezbronną kobietę, własną żonę… Boże, co ona sobie o nim pomyśli? Cóż, w ten sposób raczej nie wkradnie się z powrotem w jej łaski.

– Wybacz mi, Avaline. Nie wiedziałem, co robię.

Leżała tuż obok niego, z trudem łapiąc oddech. Wpatrywała się w sufit, jakby próbowała zebrać myśli. Zaraz uzna, że jest słaby na umyśle i czym prędzej ucieknie do siebie. Był pewien, że wybiegnie z pokoju, gdy tylko otrząśnie się z szoku.

Zamiast tego, odwróciła głowę, żeby na niego spojrzeć.

– Nic się nie stało. To ja powinnam przeprosić ciebie. Ferris wspominał, że koszmarne sny mogą być niebezpieczne. Nie powinnam była cię budzić, ale kiedy usłyszałam, jak krzyczysz, nie mogłam zostawić cię samemu sobie. – Z dobroci serca usiłowała mu pomóc i niemal przypłaciła to życiem. Zamroczony snem mógł ją nawet zabić.

– Co właściwie krzyczałem? – zapytał niepewnie. Oby nic krępującego.

Jego żona wykazała się niemałą odwagą. Ludzie zwykle nie skaczą prosto w ogień. W większości przypadków uciekają jak najdalej od niebezpieczeństwa. Nie ona. Nie jego nieustraszona Avaline. Przyznała otwarcie, że nie wie, czy cieszy się z jego powrotu, a mimo to bez namysłu rzuciła mu się na ratunek. Jej gest miło go zaskoczył. Może, wbrew temu, co mówiła w ogrodzie, jednak nie był jej całkiem obojętny. Twierdziła, że potrzebuje go tylko ze względu na Haywortha. Jego nazwisko osłaniało ją przed Tobinem jak tarcza, lecz poza tym doskonale radziła sobie sama. I dała mu to jasno do zrozumienia. Tyle że wtedy całkowicie panowała nad emocjami i nad sytuacją. Z rozmysłem zachowywała dystans. Teraz w środku nocy, ruszyła mu na pomoc pod wpływem impulsu.

– Nic szczególnego – odpowiedziała na jego pytanie. – Wzywałeś pomocy.

Wzywałem pomocy? – pomyślał poirytowany. Skoro usłyszała mnie przez drzwi, raczej darłem się jak opętany. Wspaniale, pewnie postawiłem na nogi całą służbę. Co za wstyd. Jeszcze trochę, a jego lokaje i pokojówki zaczną patrzeć na niego jak na pomyleńca. Tylko tego mu było trzeba…

Avaline uśmiechnęła się i pogłaskała go po policzku. Jej dłoń była ciepła i niosła ukojenie. Zapragnął czuć jej dotyk jak najdłużej. Czy ona wie, że go dotyka? Czy zdaje sobie sprawę z tego, że leży obok niego w samej koszuli, która niewiele zakrywa? Kiedy spacerowali rano w ogrodzie, wyraźnie unikała bliskości. A teraz nagle… Czyżby się nad nim litowała? Nie chciał jej litości. Ścisnął ją za nadgarstek i odsunął jej dłoń. Delikatnie, ale stanowczo.

– Nie jestem kaleką.

Zastygła na moment. Jego nieprzyjemne słowa wyraźnie ją zmroziły.

– Wiem, ale jesteś weteranem. Wróciłeś z wojny, która odcisnęła na tobie okrutne piętno. Jeszcze nie w pełni doszedłeś do siebie, ale wszystko będzie dobrze. Potrzebujesz odrobiny czasu, nic więcej.

Tak, zdecydowanie potrzebował czasu. Tylko ile? Jak długo to potrwa? Wyszedł z lasu ponad trzy miesiące temu. Mimo to nadal niewiele pamiętał. Co gorsza był jeszcze bardziej zdezorientowany i zagubiony niż przedtem, zanim wrócił do koszar i zanim wiele mu „przypomniano”. Nie przypuszczał, że to pogorszy jego stan, ale tak się stało.

– Pozwól sobie pomóc, Fortis.

Tym razem nie odepchnął jej ręki, kiedy pogłaskała go po skroni. Nie był w stanie jej się oprzeć. To wszystko przez to, że od tak dawna nie był z kobietą.

– Opowiesz mi, co ci się śniło?

– Nie. – Nie ma mowy. Nie obarczy jej potwornymi opowieściami o krwawych jatkach i trupach. Nie ma powodu, żeby przechodziła przez to piekło razem z nim. Zrobi wszystko, żeby jej tego oszczędzić. W zwiewnej białej koszuli, z rozpuszczonymi włosami wyglądała jak anioł. Nie zasługiwał na nią.

– Może w takim razie powinieneś porozmawiać o tym z Ferrisem? – zasugerowała po chwili. – Albo spisać sny? Mówią, że to pomaga.

– Może rzeczywiście tak zrobię. – Tyle mógł jej obiecać. Nic go to nie kosztowało. – Już mi lepiej, Avaline. Możesz wracać do siebie. – Był pewien, że nie zmruży oka aż do rana. Jak zwykle. Kiedy budziły go koszmary, nigdy potem nie mógł zasnąć. W drodze do domu często wychodził z kajuty i przesiadywał na pokładzie, obserwując wschód słońca. Czasem dotrzymywał mu towarzystwa Camden. On też miewał złe sny. Jego żona, Pavia, pomogła mu się z nimi uporać specjalną mieszanką ziół, które wypijał przed zaśnięciem. Fortis był zbyt dumny, żeby leczyć się jakimiś miksturami, ale teraz uznał, że to nie najgorszy pomysł. Musiał zatroszczyć się o bezpieczeństwo Avaline. Nie chciał, żeby dzisiejszy incydent kiedykolwiek się powtórzył. Tym razem tylko się z nią siłował. Bóg raczy wiedzieć, czym skończyłaby się jej interwencja, gdyby w amoku sięgnął po broń.

Wyszła z łóżka bez słowa protestu i zaczęła poprawiać koszulę. Sprawiała wrażenie podenerwowanej.

– Gdybyś czegoś potrzebował, będę za drzwiami. Wystarczy zawołać.

– Nie mi nie jest – odparł stanowczo. – Jestem pewien, że to z nadmiaru wrażeń. W końcu człowiek nie co dzień wraca do rodziny po tak długiej nieobecności. Wkrótce zacznę się porządnie wysypiać i wszystko wróci do normy. – Doszedł do wniosku, że musi się czymś zająć. To jedyny sposób, żeby oderwać się od przeszłości. Jeśli będzie miał ręce pełne roboty, przestanie rozpamiętywać okropieństwa wojny. Najprościej będzie zaangażować się na poważnie w spawy dzierżawców i zarządzanie majątkiem. Tak, to najlepsze rozwiązanie. Jutro z samego rana poprosi Avaline, żeby oprowadziła go po włościach. Ludzie wycieńczeni ciężką pracą mają twardy sen. Nie nawiedzają ich koszmary. Udowodni żonie, że jest silny. Da jej powody, by mogła cieszyć się z jego powrotu.

Niewdzięcznik! Zwyczajnie ją zbył! Ava usiadła ciężko na łóżku. I po co pędziła do niego na złamanie karku? Wrzeszczał jak człowiek na skraju szaleństwa. Gdy jego rozpaczliwe krzyki wyrwały ją ze snu, bez namysłu pobiegła do jego sypialni. Skupiona na tym, by ulżyć mu w cierpieniu, zapomniała o wszystkim, nawet o przestrogach Ferrisa. Szwagier ostrzegał ją, że człowiek w takim stanie nie panuje nad swoim zachowaniem i może okazać się niebezpieczny.

Fortis wziął ją za nieprzyjaciela i rzucił się na nią jak rozwścieczony niedźwiedź. Nie spodziewała się, że ją zaatakuje, więc zareagowała za późno. Nie zdążyła mu się wyrwać, a potem nie miała siły się ruszyć. Przyciśnięta do materaca, ledwie była w stanie złapać oddech. Na szczęście udało jej się go obudzić. Szkoda tylko, że kiedy się ocknął, nie był zachwycony jej widokiem. Owszem, starał się zachować pozory. Rozmawiał z nią bardzo uprzejmie, ale niemal natychmiast wyprosił ją za drzwi.

Zapaliła lampę i sięgnęła po książkę. Wiedziała, że nieprędko zaśnie. Była zbyt rozstrojona. I rozczarowana rozwojem wypadków. Po rozmowie w ogrodzie nabrała nadziei, że jakoś się między nimi ułoży. Fortis obiecywał, że postara się być lepszym mężem. Choć wciąż miała wątpliwości, uwierzyła w jego zapewnienia i zaczęła z otuchą spoglądać w przyszłość. Może rzeczywiście chciał poprawić ich wzajemne relacje, ale dobre chęci czasem nie wystarczą. Dobrane pary, którym zależy na udanym pożyciu, stale ze sobą rozmawiają. Mówią sobie o wszystkim, nie tylko o tym, co dobre.

Fortis nie chciał jej nawet opowiedzieć, co mu się śniło. Próbowała go pocieszyć, a on ją przepędził. Nie wróżyło to dobrze na przyszłość. I niewiele się różniło od tego, jak ją potraktował poprzednim razem, kiedy odważyła się przekroczyć próg jego sypialni.

– Wychodzisz? – zapytała wówczas, przystanąwszy niepewnie w drzwiach. Był już spakowany. Jego kufer stał w kącie gotowy do drogi. Pomyślała ze zgrozą, że być może nigdy się nie rozpakował. Zgodnie z umową po ślubie zamieszkali w domu, który przypadł jej w posagu. Nie była w tym pokoju, odkąd wniesiono jego rzeczy.

– Owszem, wychodzę – oznajmił zwięźle, odwracając się, żeby na nią spojrzeć. – Nie czekaj na mnie. Umówiłem się z przyjaciółmi. Wybieramy się do gospody we wsi. Raczej nie wrócimy na noc. Wkrótce rozjeżdżamy się każdy w swoją stronę, więc chcemy się ostatni raz wyszumieć. Sama rozumiesz… Kto wie, kiedy się znowu zobaczymy.

– No właśnie… – zaprotestowała nieśmiało. – Przecież jutro wyjeżdżasz. – Żegna się z kolegami, a o niej nawet nie pomyślał? – Sądziłam, że zjemy razem kolację. Tylko my dwoje. – Kazała kucharce przygotować jego ulubione danie: potrawkę z zająca ze świeżym chlebem i z warzywami. Od dnia ślubu trzy tygodnie temu praktycznie nie bywali sami. Jako nowożeńcy musieli udzielać się towarzysko, więc co wieczór chodzili na przyjęcia. Przez to wszystko nie zdążyli się poznać, ale jej mężowi najwyraźniej to nie przeszkadzało. Wydawał się w pełni zadowolony z życia. Po każdym przyjęciu odsyłał ją do domu, a sam balował dalej ze znajomymi. Poza tym jednym razem tuż po ceremonii nigdy nie odwiedzał jej w sypialni. Dziś miała ostatnią szansę, żeby temu zaradzić, naprawić to, co zepsuła podczas nocy poślubnej. Nie interesował się nią więcej, więc musiała wtedy zrobić coś nie tak.

– Zaczekam na ciebie – spróbowała ponownie.

– Nie czekaj. Mówiłem już, że nie wrócę na noc. Wpadnę do domu tylko na chwilę, żeby zabrać bagaż. O ósmej mam pociąg. – Oznajmił to jak gdyby nigdy nic, bez cienia skruchy.

– Kto wie, może nawet zdążysz pocałować żonę na do widzenia – odparła poirytowana. Nie zdołała się powstrzymać. Rozczarowanie i złość wzięły górę nad zdrowym rozsądkiem. Nie wiedziała, z czym się wiąże małżeństwo, więc nie miała wielkich oczekiwań. Jednak nie przypuszczała, że mąż będzie ją ignorował.

Jej ton wreszcie zwrócił jego uwagę.

– Jak długo zamierzasz zachowywać się jak rozpuszczone dziecko? – Popatrzył na nią zrezygnowany i pokręcił głową. – Mówiłem twojemu ojcu, że jesteś za młoda, żeby zostać żoną. Nie chciał słuchać, a miałem rację. Ożeniłem się z rozpieszczoną pannicą, która nie ma zielonego pojęcia o prawdziwym życiu. Bez powodu stroi fochy i oczekuje, że mąż będzie na każde skinienie spełniał jej zachcianki.

Zabolało ją. Uważał, że nie wie nic o życiu i jest kapryśna? Tylko dlatego, że domagała się od niego odrobiny uwagi?

Urażona zadarła hardo podbródek.

– Nie jestem dzieckiem. Po prostu nie tak to sobie wyobrażałam. Miałam nadzieję, że będzie inaczej.

– Inaczej? Czyli jak? – Wyjął z kieszeni zegarek i demonstracyjnie sprawdził godzinę. Zmarnowała zbyt wiele jego cennego czasu. – Zdaje się, że nadal nic nie rozumiesz. Pozwól zatem, że wyjaśnię ci to obrazowo. Życie to nie bajka. Ja nie jestem królewiczem, a ty nie jesteś królewną. Nie zapałamy do siebie płomiennym uczuciem i nie będziemy żyli długo i szczęśliwie. – Z tymi słowy wymaszerował z pokoju, nie oglądając się za siebie. Zupełnie go nie obchodziły ani ona, ani jej uczucia. Jeśli miała jakiekolwiek złudzenia, że być może kiedyś ją pokocha, to właśnie rozwiał je na dobre.

Dziś postąpił podobnie. Nie był aż tak okrutny i obcesowy, ale zrobił dokładnie to samo. Znów ją odrzucił. Instynkt słusznie jej podpowiadał, że nie powinna mu ufać. Raz już ją zranił, nie miała ochoty przeżywać tego ponownie. Na szczęście pozostała ostrożna i nie zrobiła z siebie idiotki. Wyczerpana zdmuchnęła lampę i przyłożyła głowę do poduszki. Jak mówi stare porzekadło, im więcej się zmienia, tym bardziej wszystko zostaje po staremu. Fortis twierdził, że chce być dobrym mężem, a potem zamknął się w sobie i przepędził ją, gdy próbowała mu pomóc. Jak miała wierzyć w jego zapewnienia?

ROZDZIAŁ PIĄTY

Jak tak dalej pójdzie, padnie z wyczerpania jeszcze przed kolacją, pomyślała Ava, spoglądając z daleka na męża, który pomagał naprawić dziurawą strzechę. Może właśnie tak to sobie zaplanował. Postanowił harować do upadłego, żeby za dnia unikać żony, a w nocy twardo spać, bez sennych koszmarów.

Zauważyła w nim wiele zmian, ale to jedno akurat się nie zmieniło. Nadal nie miał dla niej czasu. Zapewne zabrał ją ze sobą na obchód tylko dlatego, że potrzebował przewodnika. I kogoś, kto przedstawi go mieszkańcom Blandford. Im szybciej pogodzi się ze swoją nową rolą u jego boku, tym lepiej. Nie ma sensu na próżno karmić się nadzieją.

Obiecywała sobie, że będzie trzymać emocje na wodzy, ale nie było to łatwe. Przyglądała mu się z prawdziwą przyjemnością. Cieszyło ją, że interesuje się sprawami dzierżawców i stara się być pomocny. Wcześniej sprawy majątku niewiele go obchodziły. Jak sam kiedyś zauważył, ich wspólne życie nie będzie bajką ze szczęśliwym zakończeniem, ale to nie znaczy, że musi się stać źródłem wiecznej zgryzoty. Obojgu zależało na tym, żeby utrzymać Blandford w dobrej kondycji i zapewnić jego mieszkańcom godny byt. Łączył ich zatem wspólny cel, który mógł posłużyć za podstawę udanego pożycia. Może z czasem, pracując ramię w ramię, zaczną się nawzajem szanować. Na przyjaźni zbudowano niejedno zgodne małżeństwo. Wystarczy, że zapomni o romantycznych mrzonkach, którymi karmiła się za młodu, a nauczy się być szczęśliwa bez płomiennej miłości. Łatwo powiedzieć… Zwłaszcza kiedy ma się tak przystojnego męża. Który pręży muskuły, wymachując młotkiem… w rozchełstanej koszuli…

Przyłożyła rękę do skroni, żeby zasłonić oczy przed słońcem i zapewnić sobie lepszy widok. Surdut i kamizelka Fortisa leżały zapomniane na ławce, reszta jego ubrania była więcej niż przybrudzona. O dziwo w tym nieco niechlujnym stanie wyglądał jeszcze lepiej niż zwykle. Uniósł ramię i otarł rękawem czoło. Nawet z tak daleka widziała wyraźnie jego mocno zarysowane mięśnie i błyszczącą od potu skórę. Miał zachwycające ciało. Szerokie barki, wąskie biodra i długie muskularne nogi, które w obcisłych bryczesach prezentowały się szczególnie atrakcyjnie.

– Nie ma sensu niszczyć nowych spodni – oznajmił rano, kiedy przed wyjściem zwróciła uwagę na jego nietypowy strój. Przed laty nie był wprawdzie dandysem, ale zdecydowanie podążał za modą. I nie zwracał przy tym uwagi na koszty.

Szkoda, że bryczesy stały się przeżytkiem. Nie narzekałaby, gdyby nosił je częściej. Z drugiej strony trudno jej było na czymkolwiek się skupić. Zamiast pomagać w przygotowaniu lunchu, gapiła się na męża.

– Proszę pozwolić – odezwała się z uśmiechem pani Baker, wyjmując jej z ręki koszyk z jabłkami. – Ja się tym zajmę.

Ava poczuła się jak idiotka. Od kilku minut tkwiła w miejscu przez mężczyznę, który nie dalej jak wczoraj wyprosił ją z sypialni.

– Przepraszam, właśnie miałam je zanieść na stół – powiedziała pośpiesznie.

Pani Baker spojrzała na nią ze zrozumieniem.

– Pan Tresham to przystojny mężczyzna – stwierdziła, zerkając na Fortisa. – Musi się pani bardzo cieszyć z jego powrotu, zwłaszcza że wyjechał tak prędko po ślubie. Teraz będziecie mogli nadrobić stracony czas.

– Oczywiście – odparła odruchowo Avaline. Chyba powinna wziąć przykład z męża i pogrążyć się w pracy. Jeśli znajdzie sobie absorbujące zajęcie, przestanie bez przerwy o nim myśleć. I rozpamiętywać przeszłość. Nie ma sensu porównywać tego, co było, z tym, co jest. Lepiej skupić się na teraźniejszości i zaakceptować fakty. Nie mogła zmusić Fortisa, żeby ją pokochał. To nie jego wina, że kiedyś tak głupio się w nim zadurzyła.

Przy śniadaniu był bardzo miły, ale już na wstępie oznajmił, że chce poznać dzierżawców. Zadał jej także mnóstwo pytań związanych z zarządzaniem Blandford. Pomyślała, że to dobry prognostyk na przyszłość. Jednak jego nieoczekiwane zainteresowanie sprawami majątku wytrąciło ją z równowagi. Do tej pory zajmowała się wszystkim sama, z pomocą pana Benninga, którego zatrudniła jako rządcę. I choć z początku nie przychodziło jej to łatwo, wiedziała, że radzi sobie doskonale. Była z siebie naprawdę dumna, bo lubiła wyzwania. Takie jak na przykład planowanie budżetu i unikanie długów. Tymczasem mąż zamierzał ją odsunąć na boczny tor. Nie była z tego do końca zadowolona, wolałaby dzielić z nim obowiązki i brać udział w podejmowaniu decyzji. Przez siedem lat miała we wszystkim wolną rękę. Od dziś jej rola w Blanford znów zacznie się sprowadzać do składania kurtuazyjnych wizyt i roznoszenia żywności potrzebującym. Poczuła się niepotrzebna.

Podskoczyła, gdy ktoś nagle sięgnął po jabłko.

– Jestem głodny jak wilk!

Fortis roześmiał się z jej spłoszonej miny i pochłonął owoc w kilka sekund. Wyglądał bardzo młodo. Jak jeden z chłopów ze wsi, z którymi naprawiał strzechę, a nie jak dystyngowany arystokrata, którego ojciec nosił z dumą tytuł książęcy. Spodobała jej się ta myśl. Pasował do krajobrazu, jakby naprawdę stał się częścią Blandford. Nie zawsze tak było. Przed wyjazdem traktował gospodarstwo jak źródło wiecznego utrapienia. Ot, kolejna połać ziemi, którą trzeba było się zająć, żeby nie zmarniała. Dla niej Blandford znaczyło znacznie więcej. Wychowała się tu. To był jej dom, jej miejsce na ziemi. Tylko tutaj czuła się jak u siebie. Może teraz będzie inaczej, może zbudują swój związek na nowo właśnie dzięki Blandford.

– Mamy też chleb i wędliny – powiedziała, odwzajemniając uśmiech. Jego dobry nastrój wyraźnie jej się udzielił. Uznała, że nie ma w tym nic złego. Nie zaszkodzi, jeśli trochę się z nim pośmieje. Musi tylko pamiętać, żeby nie oczekiwać zbyt wiele. Słyszała, jak żartował wcześniej z mężczyznami. Był sympatyczny i ludzie z miejsca go polubili. Nie znała go od tej strony. Cóż, przecież nie wiedziała o nim zbyt wiele. Nie zdążyła go dobrze poznać. Niewykluczone, że miał z natury pogodne usposobienie, a ona zwyczajnie tego nie zauważyła. Była zbyt pochłonięta sobą i własnymi pragnieniami, żeby to dostrzec.

– Podać ci coś?

– Nie trzeba, poradzę sobie. – Znów wyciągnął rękę, żeby dosięgnąć jedzenia. Stał tak blisko, że niemal ją obejmował. Poczuła charakterystyczny zapach mydła i odrobinę potu. Hipnotyzująca mieszanka podziała na jej zmysły i wyobraźnię.

Fortis mrugnął do niej, wkładając na talerz kilka kawałków mięsa i stertę pieczywa.

– Chodź, siądziemy na chwilę, zanim John znów zaprzęgnie nas do pracy.

– John? – powtórzyła ze zdumieniem. Niebywałe, jej dystyngowany mąż postanowił bratać się z pospólstwem.

– Tak, John Wicks – odparł, opadłszy bezceremonialnie na trawę.

Podwinęła spódnice i usiadała obok niego.

– Oczywiście. Znam pana Wicksa. Zacny człowiek. Cieszy się ogromnym autorytetem wśród mieszkańców Blandford. Pomaga rządcy i mnie doglądać najważniejszych spraw. To znaczy pomagał, kiedy cię nie było.

Podniosła wzrok, gdy szturchnął ją w ramię.

– Co to? – zapytała bez sensu, wpatrując się w kromkę chleba z szynką w jego wyciągniętej dłoni.

– Kanapka – roześmiał się. – Dla ciebie. Nie sądziłaś chyba, że naładowałem cały talerz wyłącznie dla siebie? No bierz, śmiało.

– Dziękuję. To miło, że o mnie pomyślałeś.

– John wychwala cię pod niebiosa – oznajmił. – Mówi, że majątek nie utonął w długach tylko dzięki tobie. I panu Benningowi. Ponoć zna się na rzeczy.

Nienawykła do pochwał, zarumieniła się po czubek nosa.

– Owszem, jest z gruntu uczciwy i przykłada się do pracy. Pewnie chciałbyś obejrzeć księgi rachunkowe i zdecydować, co dalej? – Nie miał pojęcia, jak wiele ją kosztowały te słowa. Wszystko, co jej zostało po rodzicach, co było jej drogie, miało trafić w jego ręce. Nie była pewna, czy kiedykolwiek zdoła się z tym pogodzić. Zwłaszcza że był dla niej praktycznie obcym człowiekiem. Owszem, dorastali w bliskim sąsiedztwie, ale z racji różnicy wieku niewiele ich łączyło. Kiedy skończyła trzynaście lat, on miał dwadzieścia i był już w wojsku.

Zmarszczył brwi.

– Ja mam decydować, co dalej? – zdziwił się. – Nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł. Z nas trojga to właśnie ja wiem najmniej. Nie jestem należycie wdrożony w sprawy majątku. Oczywiście chcę się wszystkiego nauczyć, ale przypuszczam, że zajmie to trochę czasu. Wydaje mi się, że dla dobra ogółu powinniśmy omawiać wszelkie kwestie i podejmować najważniejsze decyzje co najmniej we czwórkę. Mam na myśli nas dwoje, pana Benninga i Johna Wicka. Będę ci naprawdę zobowiązany, jeśli zgodzisz się zarządzać gospodarstwem razem ze mną. Co ty na to, Avaline?

Niewiele brakowało, a udławiłaby się kawałkiem wędliny.

– Naprawdę chcesz, żebym ci pomagała? – wymamrotała, z trudem przełykając ślinę.

– Naturalnie. Chyba że wolałabyś odpocząć od tego rodzaju obowiązków. Domyślam się, że są dość uciążliwe.

– Nie, skądże – zaprotestowała pospiesznie. – Cieszę się, że postanowiłeś się ze mną naradzać. I oczywiście zawsze chętnie ci pomogę.

– Znakomicie. – Posłał jej szeroki uśmiech i przełknął ostatni kęs kanapki. – Zdaje się, że John zagania nas z powrotem do pracy. – Wstał i wyciągnął dłoń, żeby pomóc jej się podnieść. Wiedziała, że to zupełnie niewinny gest, a mimo to się zawahała. Jakby podanie mu ręki miało przypieczętować coś więcej niż współpracę w kwestii zarządzania Blandford. Czy była na to gotowa? Pewnie nie, ale chyba nie miała wyboru. Fortis wrócił do jej życia na dobre. Podała mu dłoń z nadzieją, że kiedyś naprawdę połączy ich znacznie więcej.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Wątły płomyk nadziei tlił się w niej przez cały następny tydzień. Przestała walczyć i niemal bez przerwy snuła nieśmiałe rozważania na temat przyszłości.

Kolejne dni płynęły spokojnie, zamieniając się powoli w przyjemną rutynę. Fortis zrywał się z łóżka o świcie. Potem siadywali wspólnie do śniadania, żeby omówić plany na najbliższe godziny. Zupełnie niepotrzebnie, bo jego plany zawsze wyglądały tak samo. Wyjeżdżał z domu tuż po porannym posiłku i wraz z innymi mężczyznami harował w pocie czoła aż do wieczora. Zbliżała się zima, więc trzeba było załatać dziury i zabezpieczyć domostwa przed przymrozkami. Wracał późno, tuż przed kolacją, po której padał jak kłoda na posłanie i spał snem sprawiedliwego aż do rana. Rano wstawał wypoczęty i zaczynał od nowa. I tak na okrągło.

Innymi słowy nadal jej unikał, tak jak na początku małżeństwa, tyle że teraz był wobec niej zdecydowanie bardziej uprzejmy. W ogóle traktował ją o wiele lepiej niż dawniej. Po namyśle doszła do wniosku, że choć wojna niewątpliwie zmienia człowieka, to nie jest to zmiana gruntowna.

Biorąc przykład z męża, Avaline także popadła w rutynę. Prawdopodobnie próbowała w ten sposób nadać swojej egzystencji pozory jako takiej normalności. Po śniadaniu odprowadzała Fortisa do wyjścia, po czym zaszywała się na kilka godzin w gabinecie. Przeglądała korespondencję, wypełniała księgi albo naradzała się z rządcą. Wczesnym popołudniem wybierała się na przejażdżkę albo spotykała się w Bramble z resztą kobiet z rodziny. Lubiła spędzać czas na rozmowach i robótkach z teściową i szwagierkami. Wspierały ją od samego początku, kiedy została sama po ślubie i przez wszystkie trudne samotne lata, które spędziła bez wieści od męża. Nigdy nie krytykowały ani jej, ani Fortisa, za co była im niezmiernie wdzięczna.

Poklepała po grzywie kasztankę i odetchnęła głęboko rześkim jesiennym powietrzem. Pomyślała, że niebawem nadciągną mrozy i zrobi się zbyt ślisko, żeby pracować na wysokościach. Całe szczęście, że Fortis i reszta właśnie kończą naprawiać dachy. Korzystając z dobrej pogody, popędziła klacz w stronę posiadłości teściów. Spędzi popołudnie na niezobowiązującej pogawędce i jak zwykle wróci do Blandford przed mężem, żeby dopilnować przygotowań i przebrać się przed kolacją.

Nie mogła narzekać na nudę, a nagły powrót męża nie wstrząsnął znacząco jej życiem. Nie było sensu oczekiwać niczego więcej. Ich relacje, choć boleśnie powierzchowne, układały się bardzo poprawnie. Najwyższa pora zaakceptować fakty. Nie dzieje jej się przecież żadna krzywda, a spokój i stabilizacja to nic złego. Niejedna na jej miejscu wznosiłaby modlitwy dziękczynne. Skoro Fortis był w pełni zadowolony i odpowiadał mu obecny stan rzeczy, to czym tu się przejmować? Nie kwapił się, by omawiać kwestie intymne w ich związku. Tym lepiej. Ona także nie zamierzała ich poruszać. Przynajmniej oszczędzi sobie rozmowy na wstydliwe tematy. Nie chciał podzielić się z nią tym, co przeszedł na wojnie. Trudno. Niech radzi sobie sam. Nie zmusi go przecież do zwierzeń. Zresztą nowa wersja Fortisa Treshama i tak była o niebo lepsza od starej, więc nie ma co się uskarżać. Nowy Fortis interesował się sprawami Blandford, pracował ramię w ramię z dzierżawcami i bez wysiłku zdobył ich szacunek. Owszem, nadal chodził spać sam, ale jadał z nią posiłki, konsultował z nią swoje decyzje, no i patrzył na nią zupełnie inaczej niż dawniej. Z uwagą, jakby obserwował każdy jej ruch, jakby uważał, że jest piękna.

Właśnie te różnice pozwalały jej zachować odrobinę nadziei, że kiedyś coś się między nimi zmieni. I właśnie dlatego tak często rozmyślała o tym, jak wyglądałoby ich wspólne życie, gdyby zechciał stać się jej prawdziwym mężem. Dzielić z nią nie tylko sypialnię, lecz także swoje myśli i marzenia. Jej bezbarwna codzienność z pewnością nabrałaby kolorów. Oboje mieli wiele do zaoferowania i mogli być razem szczęśliwi. Tyle że ryzyko wydawało jej się czasem zbyt wielkie. Nie chciała, żeby znów złamał jej serce, więc jeszcze nie umiała odsłonić wszystkich kart. Na razie zaczęła go lubić i miała poważne obawy, że jej sympatia zamieni się w zacznie głębsze uczucie.

Zajechawszy na dziedziniec w Bramble, zeskoczyła z konia i oddała wodze stajennemu.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedziała, wchodząc do salonu, w którym zebrała się reszta pań. – Zamarudziłam trochę rano i za późno wyruszyłam z domu.

Szwagierki wymieniły między sobą znaczące spojrzenia.

– Naturalnie, doskonale cię rozumiemy.

Ava oblała się ognistym rumieńcem. Święci Pańscy! Sądziły, że spędziła ranek w łóżku z Fortisem. Miały to wypisane na twarzach.

– Wcale nie rozumiecie – zaprotestowała, wygładzając nerwowo spódnicę. – Siedziałam kilka godzin w gabinecie nad papierami – wyjaśniła. – A potem podziwiałam po drodze widoki. – Jej tłumaczenia tylko pogorszyły sprawę.

– Oczywiście, że podziwiałaś widoki, a masz co podziwiać. To bardzo „przystojne” widoki. Jest na czym zawiesić oko, zwłaszcza po tak długim okresie posuchy.

Anna roześmiała się z własnego żartu.

– Nie przejmuj się nią, moja droga – powiedziała Helena. – Chodź, siadaj z nami i opowiadaj, jak wam się układa. Fortis jest w domu już od kilku dni. Słyszałam, że zakasał rękawy i haruje za dwóch.

Avaline zajęła miejsce na kanapie i uniosła do ust filiżankę. Po namyśle przedstawiła krewnym okrojoną i ocenzurowaną wersję wydarzeń minionego tygodnia. Nie wspomniała o koszmarnych snach ani o tym, że Fortis właściwie nie rozmawia z nią o niczym, co nie jest związane z Blandford. Rzecz jasna zataiła także, że bezceremonialnie odprawił ją ze swojej sypialni. Dopiero teraz, kiedy zaczęła mówić o tym na głos, zrozumiała, jak wiele brakuje jej do szczęścia. Gdy roztrząsała kwestię pożycia z mężem w samotności, sytuacja, choć daleka od ideału, nie wydawała jej się aż tak beznadziejna.

– Z tego, co słyszę, oboje szybko odnaleźliście się w nowych okolicznościach – stwierdziła zachęcająco Anna. Z pewnością miała dobre intencje, ale zabrzmiało to, jakby chciała ją pocieszyć.

Obie szwagierki miały kochających mężów i same były zakochane. Może myślały, że każda para ma tyle szczęścia i dlatego było im jej żal. Avaline nie potrzebowała litości. W drodze do Bramble usiłowała przekonać samą siebie, że spokój i stabilizacja w związku w pełni jej wystarczą. Uzmysłowiła sobie właśnie, że to stanowczo za mało. Spokój i stabilizacja nie pomogą im się uporać z trudnymi początkami małżeństwa ani nie rozwiążą obecnych problemów. Stagnacja i chowanie głowy w piasek przekreślą ich szanse na udane pożycie. Nie będzie to łatwe ani przyjemne, ale prędzej czy później będzie musiała doprowadzić do konfrontacji i nakłonić męża do szczerej rozmowy.

– Zastanowiłaś się już, co podarujesz Fortisowi na Gwiazdkę? – zapytała Helena. Zgodnie z tradycją kobiety z rodziny Treshamów co rok dawały mężom coś, co same uszyły albo wyhaftowały.

W tym roku Ava po raz pierwszy miała dla kogo zrobić prezent.

– Najlepiej koszulę – podsunęła z psotnym uśmiechem Anna. – Żebyś mogła ją z niego zdjąć.

– Bez przesady – wtrąciła z rozbawieniem Helena. – Nie musi przecież czekać aż do Gwiazdki, żeby rozebrać własnego męża.

Księżna spojrzała na synowe z mieszaniną sympatii i rozdrażnienia.

– Doprawdy, moje drogie… nieco więcej taktu, jeśli łaska. Fortis i Avaline mają chyba prawo do odrobiny prywatności, prawda?

Ava popatrzyła na teściową, nie kryjąc ulgi. Przyjaźniła się zarówno z nią, jak i ze szwagierkami. Żadna z tych wspaniałych kobiet nigdy nie winiła jej za wyjazd Fortisa na wojnę. Nawet jeśli miały do niej żal, zachowały to dla siebie. Widziały, jak jej ciężko. Darzyła je wszystkie ogromną sympatią, ale to nie znaczy, że miała ochotę dyskutować z nimi o intymnych szczegółach swojego małżeństwa. Mogłyby pomyśleć, że skarży się na Fortisa, a tego wolała uniknąć. Nie chciała być wobec niego nielojalna.

Księżna miała rację. Ona i Fortis powinni poukładać swoje sprawy bez pomocy rodziny.

Fortis stanął ostrożnie na dachu i popatrzył na horyzont, zakrywając oczy przed ostatnimi promieniami słońca. Do zmierzchu zostało nie więcej niż pół godziny. Potem temperatura gwałtownie spadnie, zrobi się zbyt ślisko i ciemno, żeby pracować na wysokościach.

– Musimy przyspieszyć, John – zwrócił się do Wicksa. – Jeśli nie skończymy przed zmrokiem, trzeba będzie zapalić latarnie. – Miał nadzieję, że nie zajdzie taka potrzeba. Ogień w pobliżu strzech to zdecydowanie kiepski pomysł.

– Czekajcie, pomogę wam – odparł John, podchodząc do drabiny. – Szybciej pójdzie.

– Uważaj, nie wiem, czy strop wytrzyma. To niezbyt stabilna konstrukcja. – Tresham od początku sądził, że należało wymienić belki podtrzymujące sufit, ale nie było na to ani czasu, ani środków. Im szybciej się z tym uporają, tym lepiej. Oby skończyli, zanim któryś się ześlizgnie i wpadnie prosto do kociołka z gulaszem, który pani Debner przygotowała na wieczorny posiłek.

Fortis wolał jadać kolacje w domu. Z żoną. Między innymi dlatego tak bardzo mu się spieszyło. Nie chciał się spóźnić i stracić ani minuty z ulubionej pory dnia. Uwielbiał wracać do Blandofrd Manor, spoglądając z daleka na światła w oknach jadalni. Wiedział, że Avaline już na niego czeka. Czasem nie mógł w to wszystko uwierzyć. Miał wrażenie, że to tylko bajka albo piękny sen.

Z przeszłości pozostały mu zaledwie skrawki wspomnień, lecz choć tak niewiele pamiętał, był przekonany, że jego obecne życie jest o wiele lepsze i pełniejsze niż poprzednie. Nie chciał na razie psuć tej nieoczekiwanej harmonii, choć coraz częściej kusiło go, żeby sięgnąć po więcej.

Czy Avaline też pragnęła czegoś więcej? Nie miał pojęcia. Nadal była przy nim ostrożna i pełna rezerwy. Nie winił jej za to. Doskonale rozumiał jej obawy. Zdawał sobie sprawę, że musi się wykazać i odzyskać jej zaufanie. Właśnie dlatego obiecał jej, że nie będą się spieszyć. I dlatego do tej pory nie próbował zagościć w jej sypialni. Wstrzemięźliwość przychodziła mu jednak z coraz większym trudem. Wspólne kolacje i błahe rozmowy o gospodarstwie już mu nie wystarczały. Marzył o tym, żeby wziąć ją w ramiona, całować i sypiać z nią u boku każdej nocy.

Otarł pot z czoła i skupił się na pracy. Jakiś czas później usłyszał w pobliżu odgłos pękającego drewna. Jedna z belek nie wytrzymała ciężaru. Odwrócił się, żeby ostrzec pozostałych, ale było już za późno. Wick ześlizgiwał się w dół, próbując uczepić się strzechy, która rozpadała mu się w rękach.

Fortis w mgnieniu oka rzucił się na brzuch w poprzek dachu.

– John! Chwyć mnie za rękę! – wrzasnął, wyciągając ramię. Udało mu się złapać w porę dłoń towarzysza. – Mam cię! Trzymaj się! – Pociągnął go z całych sił w górę i odetchnął zdyszany. Dopiero gdy obaj znaleźli się bezpiecznie na ziemi, zaczął trząść się na całym ciele jak osika.

– Co ci jest? – spytał z niepokojem Wicks.

Pozostali mężczyźni otoczyli ich, żeby sprawdzić, czy nic im się nie stało.

– Wszystko w porządku? – powtórzył John.

– Nie – odparł Fortis, rozglądając się dookoła nieprzytomnym, rozgorączkowanym wzrokiem. – Musimy uciekać. Prędko, zraz dopadną nas padlinożercy.

– Tresham, ocknij się, chłopie. Nic ci nie grozi. Jesteś u siebie w domu, w Blandford.

Ktoś do niego mówił. Słyszał wokół jakieś głosy, ale nie docierał do niego sens słów.

– Poślijcie któregoś do Bramble po doktora Treshama. Tylko chyżo, ile sił w nogach!

Nie! Tylko nie to! Ścierwojady wezwały posiłki. Spanikowany rzucił się do ucieczki, rozpychając się łokciami. Byle jak najdalej od nich, byle znaleźć jakąś kryjówkę i przeczekać najgorsze. Udało mu się trochę odbiec, ale wciąż czuł za plecami pościg. Przeklęte bestie! Dorwą go i ubiją jak psa. Opadł na ziemię i zaczął się czołgać. Ten ranny wciąż tam leży. Musi do niego dotrzeć. Nie zostawi go na pastwę krwiopijców.

Ledwie żywy huzar leżał nieopodal przygnieciony trupem własnego konia. Z rany na skroni sączyła się obficie krew.

– Wytrzymaj, bracie. Zaraz nadejdzie pomoc. – Nie był pewien, czy pojawią się posiłki, ale co innego mógł powiedzieć? Próbował dodać otuchy im obu. – Pójdziesz o własnych siłach, jeśli cię wyciągnę? – Wiedział, że nie ściągnie z niego konia, ale może uda mu się unieść martwe zwierzę na tyle, żeby go wydostać. Rozejrzał się w poszukiwaniu czegoś przydatnego. Przesunął się kilka stóp w bok i przytargał kawałek drąga, prawdopodobnie pozostałości połamanego dyszla od wozu z zaopatrzeniem. Wsunąwszy go pod wierzchowca, zebrał się w sobie.

– Na trzy. Wyturlaj się, jeśli zdołasz. Raz. Dwa. Trzy… – Zacisnął zęby i z całych sił nacisnął prowizoryczną dźwignię. Udało się za drugim razem. Jego towarzysz wyglądał nadspodziewanie dobrze. Zdawało się, że poza raną od bagnetu na głowie nic mu nie dolega. – Dasz radę wstać?

Wspierając się nawzajem, zaczęli posuwać się z wolna w stronę drzew. Gdy dotarli do skraju pobojowiska, stało się jasne, że huzar oberwał znacznie ciężej. Wyraźnie opadł sił i z trudem łapał oddech. W grę wchodziły zatem obrażenia wewnętrzne – zdradliwe i zwykle nieuleczalne. Diabli nadali. Fortis zawlókł go na plecach do pobliskiego potoku i ułożył ostrożnie na trawie.

– Będzie dobrze. Zajmę się tobą. Tu nas nie znajdą. – Na szczęście miał plecak, a w nim zapasową koszulę, trzy racje żywnościowe, kubek i mały blaszany garnek. Nabrał wody ze strumienia i zabrał się do opatrywania ran. Najpierw zabandażował skrawkami koszuli własną nogę, która krwawiła i dokuczała mu coraz bardziej. Potem usiadł koło kompana, napoił go i oczyścił cięcie na jego skroni. To tylko draśnięcie.

– Gdzie jeszcze cię boli? – Domyślał się, że to z powodu konia, którego niebagatelny ciężar przygniatał go przez dłuższy czas. Nie mylił się. Cały tors żołnierza pokrywały brunatne siniaki. – Nie możesz oddychać? Myślę, że masz… poturbowane żebra. „Poturbowane” brzmiało znacznie lepiej niż „zmiażdżone” albo „złamane”. Obaj wiedzieli, co może oznaczać choćby jedno pęknięte żebro. Nie zamierzał odbierać nadziei człowiekowi, który uszedł z życiem z krwawej bitwy.

Huzar popatrzył na niego przejrzystym, błękitnym spojrzeniem. Jego niebieskie oczy miały niemal identyczną barwę jak jego własne. Przypomniał sobie nagle, że jakaś kobieta nazwała je kiedyś lazurowymi.

– Poturbowane, powiadasz? – Jego towarzysz nie dał się zwieść. Jak to żołnierz, widział niejedno. – Nie ma sensu owijać w bawełnę. Wkrótce się przekonamy, czy z tego wyjdę.

– Owinę je. Będzie ci lżej oddychać.

– Dziękuję. Moja rodzina suto wynagrodzi twoje wysiłki.

– Nie wyciągnąłem cię z tego piekła po to, żeby zgarnąć nagrodę. Nikt nie zasługuje na to, żeby paść ofiarą tych potworów. Słyszysz? Nadchodzą. – Fortis sięgnął pospiesznie po broń i zamarł. Wiedział, że ich szanse są marne, ale nie zamierzał poddać się bez walki.

– Już dobrze… Bracie, ocknij się! To ja! Ferris!

Fortis nie miał pojęcia, co się wokół niego dzieje. Ktoś znów uporczywie do niego mówił, ale znajome słowa wciąż nie chciały nabrać sensu. Zmagał się z nimi, na próżno próbując otworzyć oczy. Mdliło go, a jego ciałem wstrząsały dreszcze. Jęknął coś niewyraźnie, czując, że zbiera mu się na wymioty. Czyjeś ręce uniosły go i pomogły mu usiąść. W samą porę, by zwrócił zawartość żołądka, nie brudząc ubrania. Odetchnął głęboko i spojrzał mgliście na brata, który klęczał tuż obok niego. Kątem oka zauważył też Johna i pobladłą Avaline.

– Jesteś w lesie w Blandford – odezwał się Ferris, sprawdzając mu puls.

Jak to możliwe? Przecież jeszcze przed chwilą był na Krymie… I jak to możliwe, że widzi tyle znajomych twarzy?

– Wiesz, jak się tu znalazłeś? – Tym razem brat przyłożył dłoń do jego czoła.

– Nie – odparł zwięźle. Może powinien powiedzieć coś więcej?

Ava przycupnęła na ziemi i ścisnęła go za rękę.

– Pamiętasz cokolwiek z ostatnich kilkunastu minut?

Fortis zerknął na Johna, jakby szukał u niego ratunku.

– Pracowaliśmy na dachu, prawda? W pewnej chwili spadłeś, a ja cię złapałem… – Zaraz… To bez sensu. Niemożliwe, żeby był jednocześnie w Rosji i we własnym domu. Czyżby do reszty postradał zmysły? – Gdzie się podział ten drugi? – Popatrzył niepewnie na Ferrisa. – Ranny huzar, który ze mną był?

Brat zajrzał mu prosto w oczy.

– Nie ma żadnego rannego huzara, Fortis – oznajmił spokojnie.

– Niemożliwe. Jestem pewien, że tu był. Wyciągnąłem go spod konia i opatrywałem mu rany. Kiepsko z nim. Musimy mu pomóc. Proszę cię, Ferris. Nie możemy go tak zostawić. Obiecałem, że się nim zajmę…

Ferris powstrzymał go, gdy próbował wstać.

– To tylko bolesne wspomnienie. Nie znalazłeś się ponownie na polu bitwy. Łatałeś z Johnem i innymi dziurawą strzechę. To Johna wyratowałeś przed upadkiem, nie rannego żołnierza. Bałakława to już przeszłość. Walki zakończyły się rok temu.

Fortis zmarszczył brwi. Huzar tylko mu się przywidział? A wydawał się taki realny… Nie, coś jednak musi być na rzeczy… – Pociągnął brata za rękaw. – Ferris, tam naprawdę był drugi żołnierz. Nie byłem w lesie sam. Mam na myśli las na Krymie. Nie tutaj… Pamiętam, że ukrywaliśmy się w jakiejś jaskini…

– Wracajmy do domu, Fortis – odezwała się raptem Avaline. Łagodnie, ale stanowczo. – Gorąca kąpiel i ciepły posiłek postawią cię na nogi. – Próbowała uspokoić nie tylko jego, lecz także samą siebie. Martwiła się o niego i była wyraźnie przerażona. Najpierw poturbował ją we śnie, a teraz to.

– Wybacz, Avaline. Nie chciałem znów cię wystraszyć. – Marny z niego mąż. Na co kobiecie mężczyzna, który nie potrafi odróżnić przeszłości od teraźniejszości? Spojrzał na siebie jej oczami. Oczami Johna i reszty mieszkańców Blandford. Nie spodobało mu się to, co zobaczył. Rzucił się do ucieczki jak szaleniec, wykrzykując jakieś niestworzone rzeczy. Był cały umorusany i pokryty igłami. Znów czołgał się po ziemi?

Żona ujęła go mocno pod ramię.

– Nie rób sobie wyrzutów, Fortis – poleciła głosem nieznoszącym sprzeciwu. – Nie chcę tego więcej słyszeć. Nie ma się czego wstydzić. Idziemy do domu.

Zaczerpnął głęboko tchu.

Tak, do domu. W oknach na pewno palą się już światła, których co dzień wypatrywał.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Avaline weszła do sypialni i oparła się o drzwi. Nie tak wyobrażała sobie powrót do domu, kiedy jechała w południe do Bramble.

Widok Fortisa zwiniętego w kłębek pod drzewem wstrząsnął nią do głębi. Miała wrażenie, że jej bezpieczny świat runął w posadach. Jeszcze kilka godzin temu była pewna, że jej mąż świetnie odnalazł się w sytuacji i już wkrótce przystosuje się do nowej rzeczywistości. Nic dalszego od prawdy. Właśnie przekonała się na własne oczy, jak bardzo się myli. Zrozumiała, że wojenna trauma Fortisa jest o wiele poważniejsza, niż się na pozór wydawało.

W porównaniu z tym, co przeszedł, jej nieustające żale i obawy wydawały się nieistotne i śmieszne. Pojęła wreszcie, że ich małżeństwo i ona sama nie są w tej chwili najważniejsze. Fortis spędzał całe dnie poza domem i zaharowywał się na śmierć nie dlatego, że usiłował jej coś udowodnić. Nie dlatego też, że nagle zapragnął zarządzać majątkiem. Robił to, bo próbował zagłuszyć wspomnienia. Ciężka praca pozwalała mu zapomnieć o okrucieństwach wojny. Niestety tylko na chwilę. Koszmary często powracały i nawiedzały go nawet za dnia. Tak jak dzisiaj. Najgorsze było to, że nie miała pojęcia, jak mu pomóc.

Kochaj go i bądź cierpliwa, poradził jej szwagier. Ferrisowi łatwo było mówić o miłości, bo sam miał kochającą żonę. Ona i Fortis to zupełnie inna historia. Ava nie była pewna, czy potrafi jeszcze raz oddać mu serce. Z drugiej strony skłamałaby, twierdząc, że mąż nie wzbudza w niej żadnych uczuć. Choć broniła się przed tym z całych sił, przy śniadaniu zwykle wpatrywała się w niego jak w obraz. Podobało jej się w nim wszystko: rosła postura, przystojna twarz i muskularne ciało. Przede wszystkim jednak urzekł ją jego zaraźliwy uśmiech. I błękitne oczy, które błyszczały jaśniej i spoglądały na nią częściej niż dawniej. Oczywiście nie chodziło wyłącznie o atrakcyjny wygląd. Nowy Fortis był także znacznie milszy i poświęcał jej o wiele więcej uwagi. Zapamiętywał, co lubi, i starał się jej dogadzać. Problem w tym, że jego udręczona dusza nie potrafiła zaznać spokoju. Przeszłość mieszała mu się z teraźniejszością, a niektóre zdarzenia kompletnie zatarły się w jego pamięci. Znał jedynie skrawki własnego życia. Nietrudno było sobie wyobrazić, jak mu ciężko. Czy miała w sobie dość siły, by pokochać człowieka obarczonego takim bagażem?

Kiedy pokojówka pomagała jej się przebrać, poprosiła, żeby do kolacji nakryto w pokoju Fortisa. Wciąż była mocno rozstrojona. Może jeśli zjedzą przy świecach, z dala od ciekawskich oczu służby, zdoła się w końcu uspokoić. Wiedziała, że nie pomoże mężowi, jeśli nie ujarzmi najpierw własnych nerwów. Przy okazji upora się też z demonami przeszłości. Jego sypialnia nie kojarzyła jej się najlepiej, choć gościła w niej zaledwie kilka razy.

Gdy naciskała klamkę, spodziewała się lawiny niemiłych wspomnień. Na pewno nie była przygotowana na to, że zastanie Fortisa nagiego i ociekającego wodą po kąpieli. Odkąd wrócił do domu, zdarzało jej się rozbierać go oczami. Jej wyobrażenia zdecydowanie bladły w zderzeniu z rzeczywistością. Był zwyczajnie piękny. Na ramieniu i udzie miał długie białe blizny. Blizna na nodze biegła od kolana w górę, w okolice przyrodzenia.

Powinna odwrócić wzrok, ale nie potrafiła. Pomyślała, że natura hojnie go obdarzyła.

– Wyglądam tak samo jak kiedyś? – zapytał, podążając za jej wzrokiem. – Poza kilkoma bliznami, oczywiście… To pamiątka po bagnecie, a ta na ramieniu po szabli.

Próbował rozładować atmosferę, ale i tak zarumieniła się po czubek nosa. Ich noc poślubna nie należała do szczególnie czułych i romantycznych. Oboje byli niemal całkiem ubrani. To znaczy mieli na sobie koszule nocne.

– Nic nie powiesz? – zapytał, sięgając po ręcznik. – Nie podoba ci się to, co zobaczyłaś?

– Trudno powiedzieć – oznajmiła zgodnie z prawdą. Prędzej czy później będą musieli zdobyć się na szczerą rozmowę. Równie dobrze mogą zacząć już teraz. Powinien wiedzieć, jakie były ich dawne relacje. – Nigdy wcześniej nie wiedziałam cię nagiego. Nie całkiem. I nie w świetle dnia.

Własna żona nie wiedziała go bez ubrania? Czy to znaczy, że on też nie widział jej nagiej? Usiadł pośpiesznie, żeby ukryć dowody podniecenia.

– Musimy to jak najszybciej naprawić – oznajmił na poły poważnie, poklepując wolne miejsce na kanapie. – Siądziesz ze mną czy za bardzo cię dziś wystraszyłem? Kiedy ostatnio znaleźli się w tej samej sypialni, prawie ją udusił. Dzisiaj też się nie popisał. Najpierw czołgał się w popłochu i bredził o nieistniejącym rannym, a potem paradował przed nią bez ubrania. Prawdę mówiąc, dziwił się, że w ogóle chce z nim rozmawiać.

Podeszła do niego z ociąganiem. Być może czuła się onieśmielona. Nadal miał na sobie tylko ręcznik. Tak czy owak, przystała na jego prośbę, więc jeszcze nie spisała go na straty. Na razie musiało mu to wystarczyć.

– Powiedz, czy przed wyjazdem byłem bardzo marnym mężem? – Skoro nie widziała go wtedy nagiego, to z pewnością nie zaznała przy nim przyjemności. Nie mógł sobie tylko przypomnieć, dlaczego. Wiedział, że w jakiś sposób ją skrzywdził. Ale jak? Co takiego zrobił? Jego pamięć była jak sito. Jak miał naprawić swoje małżeństwo, nie wiedząc, co właściwie zepsuł?

– Marnym? – powtórzyła z namysłem. – Nie, po prostu obojętnym – dodała cicho, jakby stłumiony głos mógł złagodzić mocne słowa.

– Obojętność rani czasem bardziej niż jawna niechęć. – Nagle coś sobie przypomniał. Nie chodziło o konkretne zdarzenie, lecz o nieokreślone uczucie, a raczej echo intensywnych emocji. Jak przez mgłę widział ludzi, którzy przechodzą obok niego, kompletnie go ignorując, jakby jego obecność nie była godna uwagi. Spójrzcie na mnie! – krzyczał raz po raz. – Zauważcie mnie wreszcie! – Równie dobrze mógł przemawiać do obrazu. Nikt go nie słyszał albo nie chciał słyszeć. – Wybacz mi, Avaline. – Ostatnio ciągle za coś przepraszał. Głównie żonę. Im więcej się o sobie dowiadywał, tym mniej się lubił. Wplótł palce w jej dłoń. Uwielbiał, gdy była blisko i mógł ją trzymać za rękę. Najchętniej dotykałby jej przy każdej sposobności.

– Wiesz chociaż, co konkretnie mam ci wybaczyć? – zapytała, wpatrując się w ich splecione dłonie.

– To, że cię zaniedbywałem, że nie byłem mężem, na jakiego zasługiwałaś. I pojechałem na wojnę, nie zważając na twoje uczucia. – Tego także nie pamiętał, ale nietrudno się było domyślić, że praktycznie nie zauważał jej istnienia. Z jakiegoś powodu zachowywał się, jakby w ogóle nie miał żony. Na dnie jego kufra wciąż spoczywała sterta listów, które do niego wysyłała – listów, na które nigdy nie odpowiedział. To najlepszy dowód na to, że kompletnie się z nią nie liczył. – Zrobiłem coś jeszcze? – Oby nie. Lista jego przewin i bez tego była długa. – Nie mogę zawrócić czasu ani zmienić przeszłości. Mogę za to postarać się odmienić przyszłość. Nie musi być między nami tak jak dawniej. Wierzę, że jeśli damy sobie szansę, będziemy szczęśliwi. – Ścisnął mocniej jej palce, modląc się, by uwierzyła w szczerość jego intencji.

– Już się zmieniłeś, Fortis. Jesteś teraz zupełnie inny. Mniej skupiony na sobie, wrażliwszy. Zacząłeś zwracać uwagę na ludzi, troszczysz się o innych i masz na względzie ich uczucia.

– Jeśli wierzyć Ferrisowi, to pewnie skutek wojny. – A może zwyczajnie dojrzał? Gdy się pobierali, miał zaledwie dwadzieścia pięć lat. Avaline ledwie skończyła osiemnaście. Oboje niewiele wiedzieli o życiu, a jeszcze mniej o małżeństwie.

– Podobają mi się te zmiany – oznajmiła, zaglądając mu w oczy. – Takiego jak teraz lubię cię znacznie bardziej.

Jej słowa podziałały na niego jak balsam.

– Mimo że biegam po lesie jak szaleniec, szukając niewidzialnych ludzi?

– Tak – odarła bez namysłu. – Poradzimy sobie z tym. Jestem przekonana, że pewnego dnia wszystko sobie przypomnisz i na dobre uwolnisz się od przeszłości. Musisz tylko uwierzyć, że jesteś w domu i nic ci już nie grozi.

– Mógłbym powiedzieć to samo o tobie. Mam nadzieję, że ty także zapomnisz o naszych niefortunnych początkach i poczujesz się przy mnie bezpieczna. Myślisz, że zdołasz mi kiedyś zaufać?

Nie zdążyła odpowiedzieć. Uratowała ją służba, która wniosła kolację i dyskretnie się wycofała. Cóż, powiedział, co mu leżało na sercu. Oby Avaline nie trzymała go w niepewności zbyt długo.

Uznał, że nie wypada siadać do posiłku w samym ręczniku i sięgnął po szlafrok.

Tymczasem Ava nałożyła jedzenie i rozlała do kieliszków wino.

– Potrawka z zająca z młodymi ziemniakami – oznajmiła, podając mu talerz. – Kiedyś to była twoja ulubiona potrawa.

– Po latach żołnierskiego wiktu lubię wszystko, co wygląda i pachnie jak jedzenie.

– Sądziłam, że dobrze was karmią. Oficerowie chyba nie mogą narzekać?

Nie był tego taki pewien. Kiedy po kilku miesiącach znalazł się z powrotem w obozie, racje żywnościowe były mizerne dla wszystkich.

– Zależy, co się rozumie przez „dobrze” – odpowiedział z uśmiechem. – Nie ma to jak posiłek w domu, w uroczym towarzystwie. – Jego żona była nie tylko czarująca i piękna. Miała też dobre serce i potrafiła wybaczać.

W wątłym świetle jej włosy lśniły, a delikatne rysy przyciągały wzrok jak magnes. Miał ochotę pogłaskać ją po policzku, przesunąć palce w dół i poczuć pod nimi puls… Najchętniej ściągnąłby z niej sukienkę, żeby nasycić oczy widokiem jej obnażonych ramion i piersi. Poprawił się niecierpliwie na krześle, usiłując stłumić podniecenie. Nie miał pojęcia, jak długo zdoła utrzymać ręce przy sobie. Była taka piękna...

– Znów się na mnie gapisz – powiedziała, podając mu kieliszek. – Aż tak bardzo się zmieniłam?

Nie odpowiedział od razu. Uważał, że jest idealna w każdym calu, ale kiedyś najwyraźniej myślał inaczej, więc tego raczej nie mógł jej powiedzieć. Swoją drogą jak mógł kiedykolwiek sądzić, że jest mało atrakcyjna? Nie mieściło mu się to w głowie. Nie będzie więcej zasłaniać się niepamięcią. Miał tego serdecznie dość. Jeśli wkrótce sobie czegoś nie przypomni, niedługo naprawdę zwariuje.

– Jesteś dokładnie taka jak trzeba. I właśnie taką cię chcę. – Uśmiechnął się, wznosząc toast. – Za moją piękną żonę i naszą wspólną przyszłość.

Zarumieniła się uroczo i umoczyła usta w winie.

– Skończyliśmy dziś naprawiać dachy – zagadnął po chwili. Postanowił zmienić temat na nieco bardziej prozaiczny. Miał nadzieję, że dzięki temu przestanie choć na chwilę myśleć obsesyjnie o jej wdziękach. – W samą porę, bo robi się coraz chłodniej. Niebawem nadciągną mrozy. Zostało jeszcze coś pilnego do zrobienia przed pierwszym atakiem zimy? – Przyziemna rozmowa niewiele pomogła. Nadal był podniecony.

– Trzeba załatać kilka murowanych ogrodzeń, żeby owce i krowy nie uciekały z zagród. Ale wiesz chyba, że nie musisz zajmować się tym osobiście? Mamy od tego ludzi. Możesz dla odmiany posiedzieć nad rachunkami i płodozmianem. – Roześmiała się na widok jego skwaszonej miny. – Niezbyt zachęcająca perspektywa? Cóż, obawiam się, że życie na wsi nie jest szczególnie urozmaicone – dodała, wyraźnie markotniejąc. – To z pewnością nie to samo, co służba w wojsku i…

– Tutaj jest przynajmniej bezpiecznie – zapewnił pospiesznie. Boi się, że znów wyjadę i zostawię ją samą, olśniło go nagle. Avaline była bardzo silną kobietą, ale miała swoje słabości. Musi ją przekonać, że nie ma się czego obawiać. – Opowiedz mi, jak będziemy obchodzić Gwiazdkę. Nie spędzałem jeszcze świąt w Blandford, więc nie wiem, jakie macie tu zwyczaje.

Uśmiechnęła się i opowiedziała mu o świątecznych potrawach, prezentach i dekoracjach.

– W wigilię i Boże Narodzenie pojedziemy oczywiście do Bramble. Na pewno chciałbyś pobyć w tym czasie z resztą rodziny.

Ścisnął ją za rękę.

– Z tobą też. Już nie mogę się doczekać.

Świece na stole zaczęły powoli dogasać, aż w końcu się wypaliły.

– Pora na mnie – odezwała się niepewnie Ava. Poczuła się niezręcznie i wstała z krzesła. – Zrobiło się późno.

– A czy to ważne? – zapytał, nie kryjąc rozczarowania. – Przecież nikt na nas nie czeka. Możemy rozmawiać nawet całą noc. – Rozmawiać albo robić coś znacznie przyjemniejszego, pomyślał, spoglądając na jej usta.

Nie znalazła odpowiedzi, więc postanowił nie zasypiać gruszek w popiele. Najwyższy czas rozpocząć nowy etap ich małżeństwa.

Podszedł bliżej i ujął ją lekko za ramiona, a potem uniósł dłonie i objął nimi jej twarz. Nie czekając na reakcję, pochylił głowę i pocałował ją w usta.

– Fortis? – wymamrotała zaskoczona, gdy w końcu oderwał od niej wargi.

– Mówiłaś, że traktowałem cię kiedyś obojętnie – szepnął jej wprost do ucha. – Chcę ci pokazać, jak daleki jestem teraz od obojętności. – Miał ochotę porwać ją na ręce i zanieść prosto do łóżka. Objęła go za szyję, ale wyczuł jej rezerwę. Była powściągliwa, bo bała się przed nim otworzyć. I nic dziwnego. Niczego innego nie mógł się spodziewać. W końcu zaniedbywał ją praktycznie od dnia ślubu. Poza tym pozostało jeszcze wiele rzeczy, które powinni sobie wyjaśnić.

– Ale… Fortis… – Potrząsnęła głową, próbując znaleźć wiarygodny pretekst do ucieczki.

– Cii… nic nie mów, Avaline. – Przyłożył jej palec do ust. – Powiedz tyko, że zostaniesz dziś ze mną na noc. Nie musimy nic robić. Po prostu połóż się obok mnie i śpij u mego boku. – Zajrzał jej głęboko w oczy. – Nie zażądam niczego więcej. Nie chcę cię ponaglać. Zaczekamy, aż będziesz gotowa.

Poczuł, że odpręża się w jego ramionach, i odetchnął z ulgą.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Kiedy nazajutrz uchyliła powieki, pomyślała, że coś jest nie w porządku. Łóżko było jakieś inne, jakby nie jej własne. I ten niesamowity zapach… Sandałowiec z domieszką czegoś nieokreślonego. Zdecydowanie męski, jak… Fortis. Otworzyła szeroko oczy, bo nagle wszystko sobie przypomniała. Spędziła z nim noc, to znaczy w jego sypialni… I nadal w niej była. Nie było za to śladu po jej mężu. Zamrugała i rozejrzała się dookoła. Zasnęła, tak jak stała, w sukience, wsłuchując się w jego opowieści o pracach we wsi. Zamierzała poczekać, aż zmorzy go sen i wymknąć się z powrotem do siebie. Nie udało się. Przespała przy nim całą noc.

Nagle otworzyły się drzwi i stanął w nich Fortis. Trzymał w rękach tacę z parującym dzbankiem i dwoma talerzami obładowanymi jedzeniem.

– Podano śniadanie – oznajmił z uśmiechem, podchodząc do stołu, na którym jedli wieczorem kolację. Usiadł i napełniwszy filiżankę, uniósł ją w stronę Avy.

– Gorąca czekolada? – zapytała, w jednej chwili wyskakując z łóżka. Uwielbiała czekoladę o poranku, a on to zapamiętał.

– Na dworze zrobiło się mroźnie – poinformował, wysuwając dla niej krzesło. – Zaczęła się prawdziwa zima. – Nałożył na chleb jajecznicę i zaczął jeść.

Avaline popijała nieśpiesznie czekoladę, przyglądając się, jak mąż pałaszuje z apetytem kanapkę. Był w pogodnym nastroju, co znaczyło, że dobrze spał i nie dręczyły go koszmary. Wyglądało na to, że doszedł już do siebie po wczorajszym ataku. Ferris na pewno się ucieszy.

– Spałem jak dziecko. A ty? – spytał, posyłając jej zaraźliwy uśmiech.

– Ja też.

– Czyli od dziś powinniśmy sypiać razem. Bylibyśmy najbardziej wyspaną parą w całym hrabstwie.

Popatrzyła na niego i oblała się rumieńcem.

– Wieczorem mówiłem całkiem poważnie. Domyślam się, że potrzebujesz czasu i nie zamierzam cię ponaglać. Nie musimy się z tym spieszyć. Zaczekamy, aż będziesz gotowa.

– Dziękuję – odparła, czerwieniąc się jeszcze bardziej. Nie mogła się nadziwić, że o tym rozmawiają. Wiedziała, że mąż jej pragnie i chce dzielić z nią łóżko nie tylko do spania, ale dawny Fortis nie prosiłby o zgodę. Uznałby, że jako mąż ma prawo do jej ciała. Nie przyszłoby mu do głowy, żeby wziąć pod uwagę jej uczucia. Nowy, zreformowany Fortis wiedział, że powinien o nie zapytać i zrobił to nie tylko dlatego, że wyczuł jej wątpliwości. Postąpił tak, jak postąpiłby każdy porządny człowiek, który nie myśli wyłącznie o sobie. Cieszyła ją ta zmiana. I wszystko byłoby w idealnym porządku, gdyby nie jedna niepokojąca kwestia. Czasem odnosiła wrażenie, że ma do czynienia z zupełnie innym człowiekiem. Wciąż zadawała sobie pytanie, co wywołało w nim tak radykalne zmiany. I wciąż nie potrafiła na nie odpowiedzieć. Odepchnęła od siebie tę zatrważającą myśl. Powinna zwyczajnie przejść nad tym do porządku dziennego. Wojna zmienia ludzi. Sądziła, że zwykle na gorsze, ale skoro jej męża zmieniła na lepsze, to tym lepiej dla nich obojga. Dzięki temu mieli szansę na szczęście, a przecież o tym zawsze marzyła.

Fortis pochylił się nad stołem, żeby szepnąć jej coś do ucha.

– Na wszelki wypadek powinnaś wiedzieć, że zamierzam zrobić wszystko, żebyś poczuła się gotowa jak najszybciej. Będę zabiegał o twoje względy na wszelkie możliwe sposoby. Nie spocznę, dopóki nie zdołam cię uwieść. – Uśmiechnął się szeroko i uniósł dzbanek. – Może jeszcze odrobinę czekolady, kochanie?

– Nic z tego, mój drogi. – Zaśmiała się, podając mu filiżankę. – Przejrzałam cię. Próbujesz wkraść się w moje łaski przez żołądek.

– Stare sprawdzone metody – odparł z przesadnie poważną miną. – Ponoć bardzo skuteczne.

Kto by pomyślał? Nie sądziła, że kiedykolwiek spędzi tak miły poranek w jego towarzystwie. Dawno temu porzuciła nadzieję na to, że mąż kiedykolwiek się nią zainteresuje. Ale to już przeszłość. Fortis wrócił do domu kompletnie odmieniony. Przyszłość zapowiadała się całkiem zachęcająco. Dostali od losu drugą szansę. Ich zaaranżowane małżeństwo nie musi być nieudane i nieszczęśliwe.

Gdyby nie wizyta Ferrisa, pewnie siedzieliby przy śniadaniu aż do lunchu. Fortis miał szczerą ochotę odprawić brata do domu, ale wiedział, że po wczorajszym incydencie nie uniknie rozmowy.

Ubrał się pośpiesznie i zszedł do gabinetu.

– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam? – zapytał, szczerząc zęby starszy Tresham.

– Przeszkadzasz, ale tym razem ci daruję. Mamy do omówienia ważne sprawy. Napijesz się czegoś? Może kieliszek brandy?

– Nie, za wcześnie na alkohol. Jak się dzisiaj czujesz? Żadnych niepokojących objawów?

– Nie, nic z tych rzeczy. Wszystko w jak najlepszym porządku. Mam za to mnóstwo pytań. Wczoraj, kiedy straciłem kontakt z rzeczywistością, byłem przekonany, że nie jestem sam. Był ze mną inny żołnierz. Razem wydostaliśmy się z pola walki, a potem ukrywaliśmy się w jaskini. W raporcie Cama nie ma o tym wzmianki.

– Kiedy wróciłeś do obozu, nikogo z tobą nie było. Cam na pewno by o tym wspomniał.

Dziwne, pomyślał Fortis. Rękę dałby sobie odjąć, że nie zaginął w pojedynkę.

– Niepokoi mnie coś jeszcze. Zabrzmi to bezsensownie, ale w tym wspomnieniu nie ma mnie we własnym ciele… To znaczy, wydaje mi się, że przyglądam się wszystkiemu z boku. Patrzę na siebie z góry, a jednocześnie wyciągam rannego spod konia.

– To ciebie wyciągnięto spod konia. W tego rodzaju reminiscencjach to całkiem normalne, że oglądasz coś, co ci się przytrafiło, z zewnątrz, jak widz w teatrze. Te wspomnienia są jak sny, a w snach często nie jesteśmy sobą. Nie wszystko, co nam się śni, śni się w pierwszej osobie.

– Nadal nic z tego nie rozumiem. To wcale nie wyjaśnia, skąd się wziął ten drugi żołnierz. W każdym razie to wspomnienie jest bardzo realne. Może rzeczywiście było na odwrót. Może to on wyciągnął spod konia mnie, a nie ja jego? Tylko co się z nim potem stało? Dlaczego nagle zniknął?

– Bo ja wiem? Postanowił sam wrócić do swoich?

– I zwyczajnie mnie zostawił? Po kilku miesiącach wspólnej tułaczki? Żaden szanujący się żołnierz by tak nie postąpił. Nie robi się takich rzeczy towarzyszom broni.

– Racja – przyznał Ferris. – Skoro zapuścił się gdzieś w pojedynkę i do ciebie nie wrócił, to znaczy, że pewnie został zabity albo zmarł z powodu wcześniejszych obrażeń.

Fortis zamyślił się i skinął głową. Ta teoria miała sens. Obydwaj byli ciężko ranni. Ledwie trzymali się na nogach. Takie rany czasem dają o sobie znać z opóźnieniem.

– Nie przypominasz sobie konia, który cię przygniótł? – drążył Ferris.

– Nie. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek leżał pod koniem. Takiego szczegółu raczej bym nie zapomniał. Myślisz, że Cam mógł się w tej kwestii pomylić? Dlaczego jestem pewien, że czołgałem się przez bagna, ale nie pamiętam żadnego konia? Poza tym... ten okropny ból, pamiętam go bardzo wyraźnie. I mam dowody na to, że cierpiałem katusze. Avaline może to potwierdzić. Widziała wczoraj moje blizny.

– Błagam, oszczędź mi detali – zaśmiał się Ferris. – Doprawdy nie muszę wiedzieć, które części ciała pokazujesz żonie.

– Bądźże przez moment poważny. Mam długie szramy na udzie i na ramieniu. Doskonale wiem, skąd się tam wzięły, a żołnierz, którego widzę we wspomnieniach, nie miał widocznych obrażeń. Może rzeczywiście wypadłem z siodła, ale nie zostałem przygnieciony? Cam przyznaje, że nie ma co do tego pewności.

– W porządku – zgodził się Ferris. – Twoja wersja wypadków też jest całkiem prawdopodobna. Może to nie ciebie znaleziono przygniecionego. Może to ty znalazłeś kogoś uwięzionego pod koniem.

Fortis odetchnął z ulgą, ale jego radość nie trwała długo.

– Niestety – kontynuował brat. – Nie możemy wykluczyć, że odniosłeś rany wcześniej, a twój umysł zwyczajnie myli fakty. Zapewniam cię, że w takich razach to całkiem normalne. – Pochylił się i poklepał Fortisa po kolanie. – Jesteś wreszcie w domu. Z czasem poczujesz się bezpieczny i wszystko wróci do normy. Przypomnisz sobie wszystko, a na razie niczym się nie przejmuj i spokojnie czekaj.

Fortis przesunął dłonią po czole. Niczego więcej się dzisiaj nie dowie. Musi uzbroić się w cierpliwość.

– Przyszedłem sprawdzić, jak się miewasz – odezwał się po chwili Ferris. – Ale jest jeszcze jedna rzecz, o której powinniśmy pomówić. Hayworth złożył niedawno wizytę ojcu. – Nie zdążył powiedzieć niczego więcej, bo w drzwiach pojawiła się Avaline.

Fortis usłyszał szelest spódnic i odwrócił się, żeby spojrzeć na żonę. W niebieskiej sukience wyglądała uroczo.

– Naradzacie się, jak przejąć władzę nad światem? – zażartowała od progu. – Utknęliście tu na dobre pół godziny.

– Próbujemy rozwikłać zagadkę moich zagmatwanych wspomnień – przyznał niechętnie Fortis. Nie chciał jej tym obarczać, ale wieści o wizycie Haywortha dotyczyły całej rodziny, więc należało ją wtajemniczyć. – Przyszłaś w samą porę. Ferris mówi, że Hayworth pojawił się w Bramble, żeby rozmówić się z naszym ojcem.

Uśmiech zgasł na jej ustach niczym zdmuchnięta świeca.

– Co on znowu knuje? Czy ten człowiek da nam kiedykolwiek spokój?

– Dobre pytanie – skwitował Ferris. – Otóż wyobraźcie sobie, że przybył do ojca w charakterze „przyjaciela rodziny”, żeby wyrazić swoją „głęboką troskę”. Głównie o ciebie, Avaline. Twierdzi, że padłaś ofiarą ohydnej mistyfikacji i dałaś się wywieść w pole perfidnemu oszustowi, który nie jest wcale twoim mężem, a jedynie się za niego podaje. Wykorzystując w tym celu twoją naiwność i dobroduszność.

Ava oniemiała z oburzenia.

– Że co, proszę?! – krzyknęła z niedowierzaniem. – To niedorzeczne! Skąd mu to w ogóle przyszło do głowy?

– Jak to skąd? – zirytował się Fortis. – Dureń durzy się w tobie od lat. Na balu obłapiał cię, jakby miał do tego święte prawo!

– Nie prosiłam o jego awanse – odparła rozsierdzona. – Nigdy go nie zachęcałam. Wręcz przeciwnie. Próbuję się od niego uwolnić, odkąd wyjechałeś, choć chroni mnie przed jego umizgami wyłącznie twoje nazwisko.

Czyżby sądziła, że chcę jej coś zarzucić? – zdziwił się Fortis. To Haywortha miał ochotę ukatrupić. Za to, że śmiał podnieść na nią rękę. Nie pojmował, skąd ten nagły atak zazdrości. Przecież nigdy nie posądziłby Avaline o niewierność…

– Oczywiście, że nie dałaś mu żadnych nadziei – wtrącił pospiesznie Ferris. Poczuł się nieswojo, bo zanosiło się na małżeńską kłótnię. – Z początku zależało mu wyłącznie na twoim majątku, ale teraz chodzi o coś więcej. – Popatrzył wymownie na brata. – Zrobi wszystko, żeby cię zniszczyć, bo stoisz pomiędzy nim a Blandford i Avaline. Jest przekonany, że jeśli cię nie usunie, nie dostanie upragnionego tytułu.

– W takim razie cierpi na urojenia – prychnął Fortis. – Jak niby miałbym mu w tym przeszkodzić?

– Łudzi się, że pomogą mu koneksje i pochodzenie Avaline, a przez ciebie nie może się z nią ożenić. Przekonywał ojca, że twój nieoczekiwany powrót jest wielce podejrzany, dlatego należy zbadać dokładnie jego okoliczności.

– Co na to ojciec?

Ferris posłał bratu szeroki uśmiech.

– A jak myślisz? Kazał wyrzucić go za drzwi. Ale możecie być pewni, że to nie koniec – dodał znacznie poważniejszym tonem. – Hayworth nie ma zwyczaju odpuszczać. Uznałem, że należy was ostrzec.

– Nie ośmieli się przyjść z tym do Blandford – stwierdził z przekonaniem Fortis, odprowadzając Ferrisa do wyjścia.

Avaline nie podzielała zdania męża. Obawiała się, że jego pewność siebie może nie wystarczyć, żeby skutecznie odstraszyć Haywortha. Fortis nie znał go tak dobrze jak ona. Ludzie pokroju Tobina nie cofali się przed niczym. Nie straszne im były skandale, zdrady czy publiczne upokorzenia. Wyznawali zasadę po trupach do celu. Innymi słowy byli nieobliczalni.

W tym konkretnym wypadku chodziło o wysoką stawkę. Hayworth pragnął zagarnąć dla siebie majątek, kobietę i tytuł, a Fortis stał mu na przeszkodzie. Żeby się go pozbyć, wystarczyło udowodnić, że cudownie odnaleziony Tresham w rzeczywistości nie jest Treshamem, lecz zwykłym oszustem. Jakkolwiek idiotycznie to brzmiało, coś musiało dać mu do myślenia. Tobin nie wpadłby na taki nonsensowny pomysł bez konkretnego powodu. Czyżby udało mu się znaleźć jakieś dowody? Nie poszedłby przecież do księcia Cowdena z pustymi rękami. A może postanowił postawić wszystko na jedną kartę i zaryzykować blef? Nie, to do niego niepodobne. Hayworth nigdy nie zdawał się na łut szczęścia. Inwestował czas i pieniądze tylko w to, co mogło mu przynieść wymierne korzyści. Zaczęła się poważnie niepokoić. Od samego początku próbowała zagłuszyć własne wątpliwości, a teraz okazało się, że mieli je także inni. Kto jeszcze dostrzegł znaczące różnice w zachowaniu Fortisa? I co to wszystko oznacza?

– Spacer? – odezwał się Fortis, podając jej ramię.

Przez jakiś czas maszerowali obok siebie w milczeniu. Minęli kaplicę, w której przed laty brali ślub i przystanęli przy stawie. Ava wyjęła z kieszenie torebkę z okruchami i zaczęli wspólnie karmić kaczki.

– Martwisz się Hayworthem? – zapytał, zauważywszy jej rozkojarzenie. – Niepotrzebnie. Odkąd to człowiek musi udowadniać przed sądem, że naprawdę jest tym, kim jest? Na szczęście świat nie zszedł jeszcze całkiem na psy. Pokrzyżowaliśmy Tobinowi szyki, a on nie potrafi się z tym pogodzić, zatem sprawa jest oczywista. To wymysł desperata, któremu odebrano, na co długo czynił zakusy. Przemawia przez niego gorycz porażki, więc nikt nie potraktuje jego zarzutów poważnie.

Jednak Avaline nie była w stanie zlekceważyć gróźb Haywortha. Wiedziała, że jest twardym przeciwnikiem, który nie rzuca słów na wiatr. Miała nadzieję, że Fortis potraktuje jej ostrzeżenia poważnie.

– Znam go trochę lepiej niż ty. Wiem, że nie podejmuje ryzyka, kiedy nie jest pewien wygranej. Poszedł z tym do twojego ojca, żeby wybadać grunt. Chciał sprawdzić jego reakcję. Niewykluczone, że dotarły do niego wieści o wczorajszym incydencie. I z pewnością słyszał, że pracujesz i bratasz się z pospólstwem.

– Nawet jeśli, to cóż z tego? Nie ja jeden miewam tego rodzaju ataki. To tylko dowodzi, że jestem żołnierzem, który sporo przeszedł i do tej pory nie uporał się z traumą. Nikt, kto spędził prawie rok w lesie, nie wyszedłby z tego bez szwanku. Ale to jeszcze nie znaczy, że nie jestem Fortisem Treshamem.

Szkopuł w tym, że Tobin może mieć przeciwko niemu coś więcej.

– Pamiętasz cokolwiek z tego, co ci się przydarzyło po Bałakławie? – Nie pytała go o to wcześniej. Uznała, że powie jej o tym, kiedy odzyska pamięć. I kiedy będzie gotowy do zwierzeń. Niestety sytuacja znacznie się skomplikowała.

– Niewiele – odparł. Sądząc po mocno zaciśniętej szczęce, wolałby uniknąć tego tematu. – Zachowałem tylko skrawki wspomnień, które w dodatku często mi się mieszają i nie mają sensu. Ale jestem pełen nadziei. Po dzisiejszej rozmowie nabrałem pewności, że Ferris zdoła mi pomóc.

– Czyli jesteś zdezorientowany – powiedziała ostrożnie Ava. – I nie wiesz, co się z tobą działo przez blisko rok. Hayworth będzie próbował to wykorzystać. Im szybciej wrócą ci wspomnienia, tym lepiej. Z nimi będzie nam o wiele łatwiej odpierać jego ataki. – Uśmiechnęła się zachęcająco i ścisnęła go za rękę.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Fortis nie miał ochoty roztrząsać przeszłości, z której prawie nic nie pamiętał. Jeszcze mniej zachęcająca wydawała mu się perspektywa rozmowy o nieobliczalnym sąsiedzie. Miał ważniejsze sprawy na głowie. Na przykład żonę, z którą powinien naprawić relacje. Był jej winien przeprosiny. Nie mógł sobie darować nagłego wybuchu zazdrości.

Wciąż miał przed oczami obraz, który zobaczył rano zaraz po przebudzeniu. Leżała tuż obok niego pogrążona w śnie. Z rozpuszczonymi włosami wyglądała jak anioł. Nic nie mogło się równać z tym widokiem. Przyglądał jej się jak urzeczony przez dobrych kilka minut. Ledwie się powstrzymał, żeby nie obudzić jej pocałunkiem. Może nawet zdołałby ją przekonać, żeby pozwoliła mu na coś więcej, ale przecież dał jej słowo. Wiedział, że samo intymne zbliżenie niczego nie załatwi, zwłaszcza że w przeszłości najwyraźniej zawiódł ją w tym względzie.

W drodze powrotnej Avaline opowiadała mu ze swadą o uprawach i zwierzętach, które hodowali w Blandford. Miała ogromną wiedzę i lubiła się nią dzielić.

– Jesteś bardzo przywiązana to tej ziemi. Zazdroszczę ci tego. Ja nigdy nie byłem szczególnie związany z domem.

– To zrozumiałe. Jak to żołnierz, większość czasu spędzałeś z dala od rodzinnych stron. Nie musiałeś się niczego uczyć, bo jesteś najmłodszym z braci. Majątkiem Cowdenów będzie zarządzał Frederick. – Gdy się uśmiechnęła, poczuł wokół serca przyjemne ciepło. Jak to możliwe, że potrafiła jednym uśmiechem rozświetlić cały jego świat? – Pewnie zanudziłam cię na śmierć.

– Nie, skądże. Lubię cię słuchać. Obojętnie, o czym mówisz. – Jej głos działał na jego duszę jak balsam. Dzięki niemu zapominał o niejasnych wspomnieniach i cieszył się chwilą. W każdym razie zamierzał zmierzyć się z przeszłością jeszcze dzisiaj. Avaline miała rację. Będzie im o wiele łatwiej, jeśli przypomni sobie stracony rok.

Kiedy znaleźli się w holu i pomagał jej zdjąć płaszcz, pochylił się, żeby cmoknąć ją w kark.

– Dziękuję za udany spacer – szepnął jej do ucha. Pachniała wanilią, jak świeżo upieczone ciasteczka. Niedługo znów się zobaczą, ale i tak niełatwo mu było rozstać się z nią. Kusiło go, żeby zabrać ją do łóżka, zdjąć z niej ubranie i kochać się z nią w dogasającym świetle dnia. Byłoby cudownie, ale to ona powinna zrobić pierwszy krok. Przynajmniej tym razem. – Do zobaczenia przy kolacji, droga żono – powiedział na pożegnanie.

W gabinecie nalał sobie brandy i usiadł za biurkiem, żeby przestudiować ponownie raport Cama. Znajdowały się w nim między innymi zeznania lekarza, który go opatrywał oraz towarzyszy broni spod Bałakławy, w tym relacja samego Camdena. To właśnie od niej postanowił zacząć lekturę.

Usiłowaliśmy zarządzić odwrót, ale okazało się na to za późno. Rosjanie bezlitośnie ostrzeliwali formacje uwięzione w dolinie. Byli ze mną Tresham oraz Paget. Próbowaliśmy zgrupować wokół siebie rozsianych w pobliżu piechurów. Fortis dostał się w wir walki na grzbiecie swojego konia Khana. Z uniesioną szablą przywoływał podkomendnych. Trafiony wystrzałem Khan nagle stanął dęba i runął na ziemię, pociągając za sobą Treshama. Ruszyłem ku nim, ale nie udało mi się do nich dotrzeć. W powietrzu świstały kule, nie sposób było biec. Kiedy czołgałem się, zepchnięto mnie w przeciwnym kierunku. Z miejsca, w którym się znalazłem, niewiele było widać, ale jestem niemal stuprocentowo pewien, że wierzchowiec Treshama już się nie podniósł.

Fortis przełknął alkohol przez ściśnięte gardło. Cam próbował go ratować z narażeniem własnego życia. Poruszony ledwie powstrzymał łzy. Więc to jednak prawda... Jego koń padł i przygniótł go do ziemi. Skoro mimo to przeżył, musiał się jakoś spod niego wydostać. To znaczy, że ranny w ramię i nogę został później, już po upadku. Westchnął, przykładając rękę do skroni. Nadal nic mu się nie składało w spójną całość. Było raczej mało prawdopodobne, że wykaraskał się spod tak wielkiego ciężaru bez pomocy. Ktoś ewidentnie przybył mu na ratunek, a przecież we wspomnieniach to on wyciągał żołnierza spod konia, a nie na odwrót. Może rzeczywiście jest tak, jak twierdzi Ferris? Może z jakiegoś powodu we wspomnieniach myśli o sobie w trzeciej osobie? Zresztą czy to takie istotne? Najważniejsze, że pamięta niemal dokładnie to samo, co znalazło się w raporcie Camdena, czyli nie ma się czym martwić, bo to wszystko zdarzyło się naprawdę. Na pewno przypomni sobie całą resztę, ale nie dziś. Dziś zapomni na moment o wojnie, o zaginionym towarzyszu niedoli i o roku usuniętym z życiorysu. Poświęci czas żonie, w której się zakochał.

Avaline nie była w stanie przestać myśleć o mężu, zwłaszcza odkąd oświadczył, że powinni dać sobie drugą szansę i zacząć od nowa. Kiedy był w pobliżu, nieustannie rozbierała go oczami. Nie musiała nawet uciekać się do wyobraźni. Widziała go przecież nagiego i ociekającego wodą. Czerwieniła się za każdym razem, kiedy przywoływała ten obraz w pamięci, czyli praktycznie bez przerwy. Kiedy była sama, Fortis stale towarzyszył jej w myślach. Nie mogła na niczym się skupić, zrobić niczego do końca.

Rozpamiętywała jego dotyk, to, jak obejmował ją na spacerze albo trzymał za rękę podczas wspólnych kolacji i długich rozmów przy winie. Ostatnio przytulał ją i całował przy każdej sposobności. Jego pocałunki stawały się coraz bardziej namiętne i zaborcze, a ona już nie umiała i nie chciała się opierać. Przeciwnie, reagowała na jego bliskość z coraz większym entuzjazmem.

Powoli przyzwyczajała się do zmian, które w nim zaszły. Uwielbiała jego pogodne usposobienie i poczucie humoru. Lubiła, kiedy znienacka zachodził ją od tyłu i szeptał jej do ucha czułe słówka albo ją rozśmieszał.

Westchnęła i utkwiła wzrok w robótce. Przypuszczała, że ta obsesyjna fascynacja nie będzie trwała wiecznie. Wyszła za mąż bardzo młodo, nie bywała wcześniej na salonach, żaden mężczyzna nigdy jej nie adorował. Zapewne dlatego awanse Fortisa tak bardzo zawróciły jej w głowie. Podobało jej się, że poświęca jej tyle uwagi. Nadrabiał stracony czas, a ona nie miała nic przeciwko temu.

– Tu jesteś! – Fortis wkroczył energicznie do pokoju, wnosząc ze sobą zapach wiatru. – Znów przyglądałaś mi się ukradkiem przez okno? – zapytał z uśmiechem. – Przyłapałem cię co najmniej raz, kiedy zbieraliśmy z panią Pimm ziemniaki. – Jak zwykle nie przepuścił okazji, żeby się z nią podroczyć.

– Może akurat zerknęłam w twoją stronę, ale nie schlebiaj sobie – odparła, posyłając mu promienny uśmiech. – Sprawdzałam tylko, czy się ściemnia.

– Sprawdzałaś, czy się ściemnia, bo nie mogłaś się doczekać, kiedy wrócę.

– Och, dobrze, niech ci będzie…

– Wiedziałem! – Przysunął sobie krzesło i usiadł obok niej.

– Pomagałeś pani Pimm przy ziemniakach? Kiedyś nie cierpiałeś takich zajęć. Nie lubiłeś brudzić sobie rąk przy gospodarstwie.

– Czy to źle, że zmieniłem upodobania, kochanie?

– Nie, skądże – powiedziała skruszona. Zamiast wytykać mu błędy z przeszłości, powinna się cieszyć, że wrócił do niej w nowym, ulepszonym wcieleniu. – Idzie o to, że… chciałabym zrozumieć, co cię tak bardzo odmieniło. Może wtedy przestałabym się zamartwiać, że znów cię stracę.

Zabrał jej robótkę i ścisnął ją za ręce.

– Nie ma powodu do obaw. Nie stracisz mnie, bo nigdzie się nie wybieram. Chodzi o wymysły Haywortha czy o coś więcej?

– Chodzi o wszystko, Fortis. O to, co zaszło między nami kiedyś. I o to, co się dzieje teraz. – Zajrzała mu w oczy i poczuła, że serce zatrzymuje jej się w piersi. Spoglądał na nią tak otwarcie, jakby sam miał serce na dłoni. Jakby się nie bał, że zajrzy mu w głąb duszy. Jak miała mu powiedzieć, że cierpiała kiedyś z powodu jego bezduszności i lekceważenia? Zmienił się przecież na lepsze i robił, co w jego mocy, żeby odkupić dawne winy. Wierzyła w jego szczere intencje i nie chciała go zranić. Czy nie dość się już nacierpiał? Zamrugała, żeby odpędzić łzy. – Jesteś teraz zupełnie inny, a ja nie wiem, dlaczego. – Bała się, że pewnego dnia znów zobaczy obok siebie starego zimnego i nieczułego Fortisa. Nie była pewna, czy dałaby radę znieść jego obojętność.

– Rozumiem, co czujesz – powiedział, bawiąc się jej palcami. – Co dzień budzę się przy tobie rano i nie mogę uwierzyć, że spotkało mnie tak wielkie szczęście. Mam wspaniałą żonę, piękny dom i rozległe włości. Wiem, że nie zasłużyłem na taki dar losu. Mnie też się wydaje, że to nie potrwa wiecznie, że kiedyś wszystko stracę i znów zostanę sam.

– Jesteś arystokratą, synem księcia. Takie rzeczy należą ci się z racji urodzenia.

– Tak, ale… nie to miałem na myśli. Raz już prawie cię straciłem. Przez własną głupotę i niewłaściwe decyzje. Nie pozwolę, żeby to się powtórzyło. Nie pamiętam, a raczej nie chcę pamiętać szczegółów. Pewnie jestem zbyt wielkim tchórzem, by stawić czoła temu, co kiedyś zrobiłem lub powiedziałem. Jednak pamiętam, że byłem wobec ciebie okrutny. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz. Do końca życie będę się starał wynagrodzić ci krzywdy i zasłużyć na twoją miłość.

Rozpłakała się ze wzruszenia. Czuła, że jej opór słabnie. Wszelkie obawy i wątpliwości zeszły na dalszy plan. Życie w strachu nie miało większego sensu. Jej mąż naprawdę się zmienił. Walczył o jej uczucie, bo naprawdę mu na niej zależało. Hayworth próbował ją zdobyć bogactwem, zasypywał prezentami, które nie miały dla niej znaczenia. Fortis obsypywał ją pocałunkami, uśmiechami i czułymi słowami. Podarował jej serce, a przecież tylko tego zawsze pragnęła.

Przysunęła się i pocałowała go w usta. Wiedziała, że prędzej czy później ulegnie jego urokowi. To była tylko kwestia czasu. Nie wahała się już, bo uznała, że właśnie nadeszła właściwa chwila i nie chciała z tym zwlekać.

– Może pójdziemy na górę? – szepnęła pomiędzy pocałunkami. – Pora, żebyś zabrał żonę do łóżka.

– Jesteś pewna, że tego chcesz? – upewnił się.

– Tak – odparła z przekonaniem. Jeśli miała jeszcze jakieś obiekcje, zepchnęła je w najodleglejsze zakamarki umysłu. Jeśli nie teraz, to kiedy? – pytała samą siebie. Im dłużej będzie to odkładać, tym trudniej jej będzie przezwyciężyć lęk. Dziś będzie zupełnie inaczej niż kiedyś. Dla obojga. Potraktują to jak nowy początek, a nie przykry obowiązek. I tym razem będą nadzy. Odsłonią przed sobą nie tylko ciała, lecz także dusze.

– W takim razie chodźmy. – Wziął ją za rękę i wyprowadził na korytarz.

W drodze do sypialni raptem dopadły ją obawy. A jeśli się myli? Jeśli to tylko złudzenia naiwnej dzierlatki? Skąd pewność, że wszystko pójdzie dobrze? Może znów go rozczaruje? Albo to on nie spełni jej oczekiwań i zmarnują szansę na szczęście? Następna godzina miała zadecydować o całej ich przyszłości. Zdenerwowana zadrżała z niepokoju.

Fortis zamknął za sobą drzwi i popatrzył na nią pociemniałymi oczami.

– Nie bój się, Avaline. Będzie dobrze. Zrobię wszystko, żeby cię nie zawieść. Nie mógłbym tego zepsuć, to dla mnie zbyt ważne. Ty jesteś dla mnie zbyt ważna.

Uwierzyła mu. Kiedy tak na nią patrzył i ją całował, wierzyła we wszystko, co mówił. Czuła się uwielbiana i godna pożądania. Gdy zsunął jej z ramion sukienkę, wszelkie protesty i zastrzeżenia uleciały jej z głowy. Postanowiła zapomnieć o przeszłości i postawić na przyszłość.

Chwilę później prawie cała reszta jej ubrania znalazła się na ziemi. Fortis objął ją od tyłu, przykrywając dłońmi jej piersi, które wyprężyły się pod jego palcami. Oparła się o niego całą sobą i przymknęła powieki. Wspaniale było czuć bijące od niego ciepło, a to dopiero początek. Mógł jej dać o wiele więcej.

Przesunął dłonie w dół i ściągnął jej przez głowę koszulę.

– Odwróć się do mnie, kochanie. Tak długo na to czekałem…

Zrobiła, o co poprosił, ale zakryła nagość rękami. Nie była pewna jego reakcji. Kiedyś nie była dla niego wystarczająco ładna.

– Spójrz na mnie, Avaline – szepnął stanowczo.

Podniosła powoli wzrok. Obawiała się, że zobaczy na jego twarzy rozczarowanie. Niepotrzebnie. To, co z niej wyczytała, przeszło jej najśmielsze oczekiwania.

– Nie wstydź się. Zabierz ręce. Chcę widzieć cię całą. – Obejrzał ją nieśpiesznie od stóp do głów. Jego roznamiętnione spojrzenie dodało jej odwagi. Miała wrażenie, że pieści ją oczami. Uśmiechnęła się uszczęśliwiona. Jej mąż uważał, że jest piękna.

Przygarnął ją do siebie i przycisnął wargi do jej karku.

– Twoja kolej. Możesz mnie rozebrać. Kiedyś się nie spisałem, ale to nic. Dziś dam ci taką noc poślubną, na jaką zasługujesz.

– Noc? Jest dopiero popołudnie.

– Tym lepiej. Przynajmniej nie będzie ciemno. Będę mógł nacieszyć oczy twoim widokiem. – Posłał jej szeroki uśmiech. – Pomożesz mi z koszulą?

Nigdy przedtem nie rozbierała mężczyzny, więc delektowała się każdą chwilą. Najpierw wyjęła mu z krawata szpilkę, potem nieśpiesznie opróżniła kieszenie kamizelki. W jednej z nich znalazła oprócz zegarka swój miniaturowy portret.

– Naprawdę go ze sobą nosisz – zauważyła zdziwiona. – Nawet teraz.

– Zawsze. To on zaprowadził mnie do domu. Chcę cię mieć przy sobie, więc nigdy się z nim nie rozstaję.

Zdjęła z niego koszulę i zafascynowana powiodła palcami po umięśnionym torsie usianym ciemnymi włoskami.

– Lubię czuć na sobie twoje ręce – mruknął, cmokając ją w skroń.

– A ja lubię cię dotykać – odparła z uśmiechem. Nie tylko dlatego, że był pięknie zbudowany. Podobało jej się przede wszystkim to, że jej na to pozwalał.

– Jeszcze spodnie i będę cały twój.

Pomógł jej, a gdy w końcu stanął przed nią nagi, długo nie mogła nasycić nim wzroku.

– Mam nadzieję, że to, co widzisz, przypadło ci do serca? – Popchnął ją lekko w stronę łóżka i ułożył na posłaniu. – Wreszcie będę mógł nacieszyć się tobą do woli. – Jego czułe usta i dłonie pieściły ją, jakby była bezcennym skarbem. Gdy zaczął ssać jej sutki, uniosła się, prosząc o więcej. Nie miała pojęcia, że można odczuwać tak wielką przyjemność. Otworzyła się przed nim bez wahania i objęła nogami jego biodra. Nie spieszył się. Zespolił się z nią powoli, bo oboje chcieli zapamiętać ten moment na zawsze.

Przylgnęła do niego całą sobą, szybko podchwytując jego rytm. Miała wrażenie, że wznosi się ponad ziemią, a każdy kolejny ruch wzbija ją coraz wyżej. Czuła go głęboko w sobie, ale wciąż nie miała dość, wciąż pragnęła więcej. Było jej wspaniale, tak dobrze, że nie potrafiłaby opisać tego słowami. Nie chciała, żeby to się kiedykolwiek skończyło. Nie miałaby nic przeciwko temu, gdyby zostali tak do końca świata, połączeni w jedno, mknąc ku bezkresom przyjemności. Ale wszystko ma swój kres, więc w końcu dotarli do krawędzi rozkoszy i zmęczeni opadli bez sił na poduszki.

Fortis oddychał ciężko, z twarzą wciśniętą w jej ramię. Przytuliła go mocno i wplotła mu palce we włosy. Pomyślała, że dokładnie tak to się powinno odbyć za pierwszym razem, w ich noc poślubną. Właśnie tak wyglądał prawdziwy związek ciał i dusz dwojga ludzi. Przypomniały jej się słowa przysięgi małżeńskiej, którą składali sobie przed laty w kościele: „ I wielbić cię będę ciałem swym i duszą swoją.” O tak, mąż bez wątpienia pokazał jej dzisiaj, jak bardzo ją wielbi.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Fortis śnił o Avaline i o kryjówce w lesie.

Znów był z żołnierzem, którego wyciągnął spod konia. Pośrodku groty tliło się niewielkie ognisko. Nieopodal, z dala od ognia widać było dwie prowizoryczne prycze z gałęzi sosny. Przy wyjściu leżały sterta drewna na opał i jego zapomniana strzelba. Nie używał jej nawet do polowań. Obawiał się, że huk wystrzału mógłby ściągnąć im na głowy patrol nieprzyjaciela. Ukrywali się głęboko za linią wroga, ale chwilowo byli bezpieczni. Mieli zapas żywności i schronienie przed żywiołami. Ich jaskinia była przytulna i ciepła. Zdarzało mu się mieszkać w gorszych miejscach.

Miał sporo szczęścia. Jego rany powoli się goiły, więc nabierał sił i czuł się coraz lepiej. Znacznie gorzej było za to z jego towarzyszem. Stało się jasne, że nieszczęśnik nie wydobrzeje. Nie odczuwał bólu, tylko kiedy leżał w kompletnym bezruchu. To cud, że przetrwał tak długo. Albo wręcz przeciwnie… Zapewne byłoby dla niego lepiej, gdyby odszedł w spokoju z tego świata i przestał się męczyć.

Nie, nie wolno mu tak myśleć. Tliła się w nim jeszcze iskierka nadziei. Nie podda się. Będzie się nim zajmował tak długo, jak trzeba. Po czterech miesiącach w ukryciu, kiedy mogli liczyć wyłącznie na siebie nawzajem, stali się sobie bardzo bliscy. Zostali więcej niż przyjaciółmi, wspólna niedola uczyniła z nich braci.

Podniósł się i otrzepawszy spodnie, podszedł do wyjścia.

– Idę sprawdzić wnyki. – Nie chciał zostawiać przyjaciela samego, ale zwykle zapuszczał się w las przed zmrokiem, zanim zrobiło się ciemno i niemiłosiernie zimno.

Jego kompan wyciągnął na oślep rękę.

– Nie idź. Proszę cię, posiedź ze mną chwilę. Jedzenia starczy nam jeszcze na kilka dni.

Fortis z miejsca się zaniepokoił. Przyjaciel nigdy o nic go nie prosił. W ogóle nie miał zwyczaju używać słowa “proszę”, jakby ten czasownik nie istniał w jego słowniku. Po prostu wydawał polecenia albo mówił, czego chce, i oczekiwał, że to dostanie. Musiał pochodzić z wyższych sfer. W tych kręgach to normalne.

– Dobrze, oczywiście. – Usiadł obok rannego i uścisnął jego dłoń. – O czym masz ochotę porozmawiać?

To była ich jedyna rozrywka, więc rozmawiali niemal bez przerwy. O wielu rzeczach, ale najczęściej o Treshamach. O Fredericku i Helenie, która co chwila spodziewała się kolejnego potomka, o Ferrisie i Annie, z którą ten niedawno się ożenił. Czasem wspominali także o uciążliwym sąsiedzie, który mieszkał w pobliskim majątku i wiecznie zatruwał im życie.

– O kobietach – odparł z szerokim uśmiechem chory. – Pomówmy o kobietach. – To był ich ulubiony temat.

W jaskini zrobiło się zupełnie ciemno, ale przywykli do tego, że się nie widzą. Fortis słyszał teraz tylko dwa przemieszane głosy i słowa – cały potok słów. Nie był nawet pewien, który z nich je wypowiada.

– Ktoś czeka na ciebie w domu? Nie przypominam sobie, żebyś mówił o kimś ważnym.

– Nie, nie poszczęściło mi się. Nie mam żadnej rodziny, nikogo bliskiego…

– Chodzi mi o żonę.

– Nie, nie jestem żonaty. Nie miałbym niczego do zaoferowania żonie. Żadna kobieta nie powinna marnieć w samotności, czekając na męża, który wiecznie wojuje na jakiejś wojnie. A w dodatku może w każdej chwili zginąć i odebrać jej jedyny dochód w postaci mizernego żołdu. – Który z nich to powiedział? On czy jego kompan? We śnie nie miało to większego znaczenia.

– Czemu o to pytasz? Czy to znaczy, że na ciebie czeka jakaś kobieta? – Znów nie był pewien, czyje to słowa.

– Owszem – padła nieoczekiwanie poważna odpowiedź. – Mam w domu żonę.

– Musisz ją bardzo kochać.

Przez cztery miesiące w jaskini nigdy nie było mowy o żonie.

– Z czego to wnosisz?

– Nie wspominałeś o niej wcześniej. Wiadomo, kiedy ma się wielki skarb, nie rozprawia się o nim na prawo i lewo. Żeby nie kusić losu. Jaka jest?

– Ma na imię Avaline. Pobraliśmy się kilka lat temu, kiedy ostatni raz byłem na przepustce. Jej rodzina ma ziemie sąsiadujące z majątkiem mojego ojca. Mariaż wydawał się korzystny dla obu stron. Jestem najmłodszy z trójki braci, więc padło na mnie.

– Chodziło wyłącznie o interesy? Nie kochałeś jej?

– Nie zależało mi na niej tak, jak powinno było zależeć.

Ich przytulna jaskinia nagle się skurczyła i jakby powiało w niej chłodem.

– Mieliśmy tylko trzy tygodnie, żeby przywyknąć do życia w małżeństwie. Byłem bardzo młody, chyba za młody, żeby zostać mężem z prawdziwego zdarzenia. Nie, nie w tym sensie. Nie myśl, że nie słyszę twoich kosmatych myśli. Wszystko odbyło się jak należy, to jest skonsumowaliśmy związek, tyle że… nie w tym rzecz. Dobry mąż sprawdza się nie tylko w sypialni, troszczy się o żonę także poza nią, poświęca jej czas, spełnia zachcianki i pragnie ją jak najlepiej poznać. Wstyd przyznać, ale ja niestety byłem w tym do niczego. Myślałem wyłącznie o sobie, większość z owych trzech tygodni przehulałem z przyjaciółmi. Wracałem do domu w środku nocy i niczym się nie interesowałem, a już najmniej żoną. Nie zadałem sobie nawet trudu, żeby odwiedzić swoich nowych dzierżawców. Bo i po co? Co mnie obchodzą oni i ta ziemia? Przecież za chwilę wyjeżdżam, a od zarządzania majątkiem są rządcy, do tego się ich najmuje, prawda? Poza tym to były jej ziemie i jej dom. To ona tam dorastała, nie ja. Sam widzisz, okazałem się nieodpowiedzialnym bufonem i gburem. Jestem pewien, że sprawiłem Avaline ogromny zawód.

Ściskał coś ręku. Pomięty list i medalion, w którym nosi się podobizny bliskich. Jak do niego trafiły? Wyjął je z kieszeni? A może dał mu je ten drugi?

– Za to ona nigdy mnie nie rozczarowała – usłyszał kolejne niewyraźne słowa, które brzmiały w jego głowie jak echo. – Pisała do mnie regularnie co miesiąc przez cały ten czas, To jej ostatni list. Wysłany w październiku, na krótko przed Bałakławą.

Fortis otworzył medalion i przyjrzał się Avaline. Spoglądała na niego z miniatury mądrymi, ciemnymi oczami, jakby próbowała przeniknąć w głąb jego duszy. Podał podobiznę przyjacielowi.

– Piękna dziewczyna, bracie. Oddałbym wszystko, żeby spędzić resztę życia u boku takiej kobiety.

Obudził się i otworzył zaspane oczy. We śnie znów przysłuchiwał się rozmowie z perspektywy swego rannego towarzysza albo jako postronny obserwator. Teraz, na jawie, przez chwilę nie wiedział, gdzie jest. Upłynęło kilka sekund, nim uzmysłowił sobie, że leży w łóżku obok wtulonej w niego Avaline. Więc nie była jedynie sennym marzeniem. Prawdziwa i ciepła spała w jego ramionach. I należała do niego. Znów jej zapragnął.

– Avaline… – szepnął, przygryzając wargami jej ucho. – Kochanie, nie śpisz już?

Mruknęła coś niezrozumiale i jeszcze ciaśniej wtuliła się w niego plecami.

– Nawet jeśli śpię, to na pewno zaraz się obudzę.

Jego spragnione ciało nie mogło i nie chciało czekać. Zanurzył się w niej od tyłu, zaciskając dłonie na jej piersiach. Teraz, gdy znalazł się dokładnie tam, gdzie chciał, przestało mu się spieszyć. Poruszał się z wolna, rozkoszując się chwilą i słodkimi pomrukami żony. Tak, żony. Wciąż jeszcze nie mógł uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. Dostał od losu drugą szansę i jak mu Bóg miły, zrobi wszystko, żeby należycie ją wykorzystać. Każdego dnia i każdej nocy. Do końca życia. Przyspieszył gwałtownie, ponaglany jej ekstatycznymi okrzykami. Gdy dochodził, głęboko w niej, na moment pociemniało mu przed oczami. Nie mogłoby być wspanialej, pomyślał mgliście, próbując uspokoić oddech.

– Właśnie po to wróciłem do domu. – Przytulił ją mocniej, żeby jeszcze chwilę w niej zostać. Zadowolony i zaspokojony przycisnął twarz do jej ramienia, wdychając różany zapach jej włosów. – Żeby się z tobą kochać i odpokutować za stare grzechy. Naprawię wszystko, co kiedyś zepsułem, będę dla ciebie dobrym mężem. Śniłaś mi się dziś w nocy. Znów byłem w jaskini. Razem z żołnierzem, którego uratowałem pod Bałakławą. Wspominaliśmy dawne czasy i rozmawialiśmy o tobie. Nawet we śnie miałem przy sobie twój portret. Cudownie było się obudzić i zastać cię obok siebie na jawie. Cieplutką i prawdziwą…

Odwróciła się i oparła czoło o jego tors.

– Cieszę się, że przestały cię dręczyć koszmary. Wierzę, że najgorsze masz za sobą i że od dziś będzie już tylko coraz lepiej. Może kiedyś zdołasz zapomnieć o tych okropnościach.

– Może… – powiedział z namysłem, obracając w palcach pasmo jej włosów. – Obyś miała rację. Poszczęściło mi się, dla mojego towarzysza niedoli los nie był aż tak łaskawy. Nie pozwolił mu przeżyć. – Ferris się mylił. Przyjaciel nie zostawił go samego. Spędzili razem kilka miesięcy, ale jaskinię opuścił w pojedynkę. To mogło oznaczać tylko jedno.

– Czujesz się winny? – zapytała cicho Avaline. – Dlatego, że ty przeżyłeś, a on nie?

– Tak, chyba tak. Próbowałem go ratować, lecz niewiele mogłem dla niego zrobić. Był w tak ciężkim stanie, że nie można go było ruszać. Nie dałbym rady przedostać się z nim poza linię wroga i znaleźć doktora. A nawet gdyby jakimś cudem mi się udało, lekarz pewnie i tak niewiele by wskórał. – Odchylił głowę, żeby na nią spojrzeć. – Trudno to wytłumaczyć, ale chodzi o znacznie więcej niż poczucie winy. Czuję się, jakbym stracił najlepszego przyjaciela, jakby razem z nim umarła też cząstka mnie. To dziwne, bo nawet go nie znałem. Nie był moim podkomendnym, więc przed bitwą nigdy z nim nie rozmawiałem. Dopiero potem, po wspólnej ucieczce staliśmy się sobie bardzo bliscy, jakbyśmy byli braćmi. Zostawił po sobie pustkę, której nie umiem zapełnić.

Spojrzała na niego z uśmiechem, który rozczulił go niemal do łez.

– Kiedyś ci się uda. On na pewno chciałby, żeby ci się udało, żebyś znów był szczęśliwy. Jak się nazywał? Może mógłbyś skontaktować się z jego rodziną?

– Chciałbym, ale on nie miał rodziny. Mówił, że jest na świecie zupełnie sam. Jego matka zmarła, a ojca nigdy nie poznał. – Skąd ja to wiem? – pomyślał zdziwiony. W żadnym ze snów o tym nie rozmawiali. A jednak był pewien, że to prawda. Może to dobry znak. Może rzeczywiście niebawem wrócą mu wspomnienia. Oby, bo miał już serdecznie dość tej niemocy i mętliku w głowie. Jak to możliwe, że zgubił cały rok życia? – Pamiętam mnóstwo szczegółów, jaskinię, nasze codzienne rozmowy, sidła, które zastawiałem w lesie, żebyśmy mieli co jeść, ale nie pamiętam jego imienia. To straszne, Avaline. Ten człowiek był mi jak brat, a nie mogę sobie przypomnieć, jak się nazywał. Co jest ze mną nie tak? – Załamał mu się głos.

– Nie zadręczaj się. Pamiętasz o nim ważniejsze rzeczy. Imię to tylko szczegół. Zresztą jestem przekonana, że kiedyś sobie przypomnisz. Tak jak całą resztę. Daj sobie trochę czasu. Na razie cieszmy się tym, że wróciłeś do domu i jesteś bezpieczny.

Westchnął i objął ją ciaśniej.

– Tak, wróciłem do domu, do kobiety, którą kocham.

Zmarła z dłonią na jego torsie. Miała ochotę zaprotestować, powiedzieć, że za wcześnie na takie deklaracje. Zgodziła się dzielić z nim sypialnię, oddała mu swoje ciało, ale jeszcze nie do końca wierzyła w szczęśliwe zakończenie ich wspólnej historii. Nadal miała wątpliwości i nie była pewna, czy może mu ufać.

– Cii… nie musisz odpowiadać. Pozwól tylko, że czasem ja ci to powiem. – Wszystko inne, całe jego dawne życie wydawało się wielką niewiadomą. Jakby przeszłość spowiła gęsta mgła, której nie mógł przeniknąć. Błądził w jej zawiłościach po omacku, ale na pewno kochał Avaline. Urodził się po to, żeby ją kochać. Dziś mu to wystarczy. Na resztę przyjdzie pora później.

Prawda bywa nieuchwytna. Tobin Hayworth sporo o tym wiedział, bo odgrzebywanie wstydliwych sekretów było jego specjalnością. Uczynił z tego intratny interes, w chwili gdy pojął, że ludzie gotowi są zaprzedać duszę samemu diabłu, byle tylko ukryć swoje tajemnice. Jak najgłębiej i jak najdyskretniej. To właśnie dzięki ludzkim słabościom od lat tak skutecznie się bogacił.

Do zdobywania informacji zwykle konieczne były banknoty o sporych nominałach oraz odpowiednie koneksje. Warto było jednak ponosić owe drobne koszta. Tego rodzaju inwestycje zwracały się w stu procentach. Nierzadko z nawiązką.

Tym razem odkrywanie prawdy przywiodło go do Londynu, a ściślej do ciasnej piwnicy, w której mieściły się biura Ministerstwa Wojny. Trafił tu rzecz jasna poprzez znajomości. Pewien jegomość, który usilnie pragnął nabyć akcje jego plantacji indygowców, w zamian za udziały w firmie pokierował go do swego znajomego, człowieka o nazwisku Marbury. Pan Marbury pracował w rzeczonym ministerstwie jako jeden z licznych podsekretarzy i znany był z tego, że dorabia do pensji, sprzedając poufne dane. Przedsiębiorczy urzędnik miał bystry umysł, oczy jak paciorki oraz ogromny brzuch – namacalny dowód bezgranicznej zachłanności. Jego główną życiową pasją były luksusy, w których wręcz uwielbiał się pławić, Hayworth zaś mógł mu owe luksusy zapewnić.

– Wojna na Krymie to organizacyjna katastrofa – stwierdził z przekonaniem Marbury. – Od przepływu informacji począwszy, na zaopatrzeniu skończywszy. Nic nie trafia tam, gdzie powinno.

– W rzeczy samej – podchwycił Tobin. – Syn księcia Cowdena zawieruszył się na blisko rok. Nie pojmuję, jak naszej armii udało się go zgubić. Jego rodzina odchodziła od zmysłów. Najpierw sądzili, że nie żyje, potem niby się odnalazł, ale tak naprawdę nie wiadomo, kto to właściwie jest. Jego dowódcy długo nie mogli się zdecydować, czy potwierdzić jego tożsamość. Przyjechałem tu, żeby raz na zawsze wyjaśnić tę kwestię.

Na wzmiankę o Cowdenach jego rozmówca wyraźnie się zdenerwował.

– Czy to książę pana przysłał? Nie słyszałem, żeby przyglądał się bliżej tej sprawie.

– A powinien. Cóż, przypuszczam, że jako ojcu jest mu ciężko. – Hayworth zrobił wielce zatroskaną minę. – Dlatego to ja – jego oddany sąsiad i przyjaciel rodziny – postanowiłem wziąć ów ciężar na siebie. Nie chciałbym, żeby Cowden padł ofiarą oszusta. Sam pan przyznaje, że organizacja armii ostatnio mocno szwankuje, więc tym bardziej uzasadnione wydają się moje obawy. – Nie czekając na odpowiedź, pochylił się konspiracyjnie w stronę urzędnika. – Doszły mnie słuchy, że oficerom, którzy pomagali odnaleźć Fortisa Treshama, obiecano awans. Idę o zakład, że przy takiej zachęcie znalazło się wielu śmiałków, którzy ochoczo rzucili się do poszukiwań. Rozumie pan, o co mi idzie?

– Nie bardzo. – Marbury przyjrzał mu się spod oka. – Co konkretnie pan sugeruje, jeśli łaska?

– Och, chyba sam pan się domyślił. – Tobin uraczył go lodowatym uśmiechem. – Grajmy w otwarte karty, panie Marbury. Pańska reputacja pozwala mi sądzić, że mam do czynienia z człowiekiem inteligentnym. Otóż twierdzę, że oficerom, o których wspomniałem, mogło bardzo zależeć na tym, żeby młody Tresham się odnalazł. Niewykluczone, że dla własnych wymiernych korzyści podsunęli jego rodzinie zupełnie innego żołnierza. Nie zaprzeczy pan, że to możliwe. Nie żądam, żeby zweryfikował pan moje podejrzenia. Proszę jedynie o kopie dokumentów, które zgromadzono w sprawie Fortisa Treshama. Chciałbym także wiedzieć, co się działo w koszarach przed przyjazdem majora Lithgowa. – Z tymi słowy położył na stole kilka funtowych banknotów.

Marbury’emu natychmiast zaświeciły się oczy.

– Byłbym zapomniał – dodał Hayworth. – Będzie mi też potrzebna lista nazwisk wszystkich innych zaginionych na Krymie żołnierzy.

Jego rozmówca przyjrzał się pieniądzom i podjął ostateczną decyzję. Zgarnąwszy łapówkę, schował ją do kieszeni, po czym wstał zza biurka.

– Zechce pan chwilę zaczekać. Myślę, że mam dokładnie to, czego pan szuka.

Tobin uśmiechnął się zadowolony i zaczął planować kolejne posunięcie. Mógł przekazać papiery policji. Ta z pewnością poradziłaby sobie sprawnie z namierzeniem żołnierzy, którzy zaginęli. Na armię nie można było liczyć, upłynęłyby pewnie całe lata, zanim wojskowe władze wszczęłyby śledztwo. Hayworth nie miał aż tyle czasu. Opieszałość władz była mu bardzo nie na rękę. Im dłużej będzie zwlekał, tym trudniej mu będzie zakwestionować tożsamość człowieka, który od kilku tygodni uchodził za Fortisa Treshama. Wytworne towarzystwo powoli przyzwyczajało się do myśli, że syn Cowdena cudownie się odnalazł i wrócił na łono rodziny. Londyńska śmietanka niedługo zaakceptuje w pełni jego obecność, a wtedy sprawa będzie przesądzona. Tobin nic już wówczas nie wskóra. Jego wątpliwości zostaną potraktowane jak złośliwe pomówienia desperata, któremu przeszedł koło nosa smakowity kąsek. Jeśli chciał wyjść z tej potyczki zwycięsko, musiał działać natychmiast.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Mąż naprawdę ją kochał. Okazywał jej to na każdym kroku, więc była pewna jego uczuć. Sęk w tym, że nie miała pojęcia, co z nimi począć. Czuła się co najmniej dziwnie, jak osoba, która marzyła o czymś przez całe życie, a kiedy los wreszcie zesłał jej ów dar, nie bardzo wiedziała, jak go przyjąć. Pragnęła troskliwego męża, który będzie ją hołubił i zechce zbudować z nią zgodne i udane życie. Fortis dawał jej znacznie więcej. W najśmielszych snach nie sądziła, że okaże się taki wspaniały. Spędzała z nim mnóstwo czasu. Razem doglądali interesów i wspólnie obmyślali plan wyplątania się z trudnej sytuacji finansowej. Blandford wciąż tonęło w długach. W dodatku codziennie budziła się i zasypiała w jego ramionach. Nie mogła żądać więcej.

Choć starał się robić dobrą minę do złej gry, wiedziała, że wciąż walczy z demonami przeszłości. Nie chciała, żeby zmagał się z bolesnymi wspomnieniami samotnie. Usiłował za wszelką cenę wszystko sobie przypomnieć, ale pamięć nie wracała, a on miotał się coraz bardziej i zadręczał poczuciem winy. Na okrągło zadawał sobie te same pytania. Jak się nazywał żołnierz, którego wyciągnął z pola bitwy? I jak umarł? Wieczorami przesiadywał nad raportami, które sporządzono w jego sprawie. Łudził się, że zawarte w nich informacje obudzą jakieś istotne wspomnienia.

Niepamięć dokuczała mu jak niezabliźniona rana, a Ava przyglądała się temu z żalem i niemocą. Była kompletnie bezradna. Zdarzało się, że znajdowała go zwiniętego w kłębek na podłodze pod biurkiem. Budził się zdezorientowany, bo wydawało mu się, że wciąż ukrywa się w jaskini. Wracał do rzeczywistości, dopiero kiedy klękała obok i zaczynała do niego mówić. Widok jej twarzy przypominał mu, że jest w domu i nic mu nie grozi. Miewał także dobre dni, kiedy nie nękały go żadne wizje z przeszłości. Kochali się wtedy często w gabinecie przy kominku, zbyt spragnieni siebie nawzajem, by przenieść się do sypialni. Potem leżała w jego ramionach, ogrzewając się ciepłem jego czułych szeptów. Całował ją i powtarzał, że ją kocha. W dodatku nigdy nie oczekiwał, że odpowie tym samym. Nie wiedział, że choć jego słowa zapadają jej głęboko w serce, jednocześnie wzbudzają podejrzenia. Nie potrafiła sobie wytłumaczyć, co ją tak bardzo niepokoi. A jednak, wbrew własnej woli, nie mogła przestać tego roztrząsać. Ten żarliwy kochanek w niczym nie przypominał męża, którego zapamiętała. Jego oddanie było jak wezbrana rzeka, której wody wystąpiły z brzegów. Pragnęła dać się ponieść jej nurtowi, a jednocześnie wzbraniała się przed tym, żeby nie utonąć.

Fortis ją kochał, a mimo to nadal miała wątpliwości. Wydawało jej się to zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe. Zaczęła się obawiać, że pretensje Haywortha okażą się uzasadnione.

Fortis Tresham, ten, którego poślubiła siedem lat temu, nie żywił do niej żadnych uczuć poza niechęcią. Ten mężczyzna szczerze ją kochał, a skoro tak, to nie mógł być tym samym człowiekiem. Innymi słowy mężczyzna, który wrócił do domu jako jej mąż, w rzeczywistości nie był jej mężem.

Nie, nie wolno jej tak myśleć. Jest inny, bo zmieniła go wojna. Zaczął patrzeć na życie zupełnie inaczej. To nic niezwykłego po tak ciężkich przejściach. Uczepiła się tej myśli jak tonący chwyta się brzytwy, ale niewiele to pomogło. Trawił ją coraz większy niepokój.

– O czym tak dumasz? – zapytał, nakrywając ich kocem. Leżeli na podłodze przed kominkiem, skąpani w blasku zachodzącego słońca.

– O tym, że moglibyśmy zostać tu na zawsze. Tylko ty i ja. Zostawilibyśmy troski za drzwiami i zapomnielibyśmy o całym świecie. – Przesunęła palcem po jego sutku, który natychmiast stwardniał. Gdyby nie wyszli już nigdy z tego pokoju, nie musiałaby się niczym przejmować. Przestałaby się zamartwiać własnymi lękami oraz wymysłami Haywortha.

Zaśmiał się i przewrócił ją na wznak.

Zastanawiała się, czy kiedykolwiek spowszednieje jej jego cudowny głos. Nieco szorstki, ale pozbawiony dawnej arystokratycznej maniery.

– Szybko byśmy zgłodnieli – zauważył i pocałował ją w usta. – Ale i tak uważam, że to znakomity pomysł. – Otarł się o nią biodrami.

Rozchyliła uda i objęła go nogami. Stłumiwszy czarne myśli, skupiła się na własnym ciele i na odczuwaniu przyjemności. Do diabła z przyszłością. Postanowiła, że będzie szczęśliwa. Nie pozwoli, żeby ktokolwiek jej to odebrał.

– Albo mi się zdaje, albo jesteś dziś bardziej zadowolona z życia. – Helena popatrzyła na nią przenikliwie znad robótki.

Tym razem spotkały się w Bramble tylko we dwie. Anna wybrała się gdzieś z mężem, a księżna, która nigdy na nic się nie uskarżała, wymówiła się bólem głowy i poszła się położyć. To mogło oznaczać tylko jedno - teściowa uznała, że Avaline powinna rozmówić się ze szwagierką sam na sam.

– Nie wydaje ci się. Rzeczywiście jestem o wiele szczęśliwsza niż poprzednio.

– Rozumiem, że to zasługa Fortisa? Czy to znaczy, że zaczęło wam się lepiej układać? – Helena jak zwykle nie owijała w bawełnę. Nietrudno było odgadnąć, co jej chodziło po głowie.

– Pytasz, czy mąż zaciągnął mnie już do łóżka? – spytała równie bezpośrednio Ava. – Lady Tresham pewnie udała się na spoczynek tylko po to, żebyś mogła mnie wybadać?

Szwagierka zaśmiała się.

– Cóż, po twojej ostatniej wizycie doszłyśmy do wniosku, że ta kwestia może stanowić problem. W końcu mieszkacie pod jednym dachem już od dwóch tygodni. To cała wieczność, gdy w grę wchodzi miłość. Dobrze pamiętam, jak to było między mną i Frederickem. Nie mogliśmy się sobą nacieszyć, zwłaszcza na początku.

– Z nami też trochę tak jest – wyznała Avaline. – Jakby to były nasze początki.

Szwagierka ścisnęła ją za rękę.

– Cieszę się. Zasłużyłaś na więcej, niż dostałaś za pierwszym razem. Fortis nie był dobrym mężem, a teraz próbuje ci to wynagrodzić. Sądząc po twojej minie, spisuje się na medal. Nie ma potrzeby się krygować. Jesteśmy jak siostry. Możemy rozmawiać o tych sprawach otwarcie.

– Tobie jest znacznie łatwiej. Wyszłaś za spadkobiercę tytułu i co rok rodzisz syna. – Za to ja nadal nie mam dzieci, siedem lat po ślubie.

– Jeśli Fortis jest choć trochę podobny do brata, w ciągu roku na pewno zostaniecie rodzicami.

Avaline zapatrzyła się nieobecnym wzrokiem w przestrzeń. Na obecnym etapie dziecko byłoby najlepszym, a zarazem najgorszym, co mogłoby ich spotkać.

– W czym problem? – drążyła Helena. – Widzę, że coś cię gnębi. Mówiłaś, że jesteś szczęśliwa.

– Jestem. Czasem wydaje mi się, że aż za bardzo. – Ava odłożyła na bok robótkę. Nie miała ochoty tego roztrząsać, ale wątpliwości okazały się silniejsze. Musiała się komuś wyżalić, żeby nie postradać zmysłów. – Obawiam się, że nasze szczęście nie potrwa długo, bo coś tak cudownego nie może trwać wiecznie. Martwię się, że wkrótce znów go stracę. – Głos uwiązł jej w gardle. – Fortis… on… powiedział, że mnie kocha. Mówi mi to bez przerwy.

– Coś podobnego – skwitowała Helena. – Wróciły mu wspomnienia?

– Niektóre. Z każdym dniem przypomina sobie coraz więcej, ale czasem… Czasem wolałabym, żeby niczego nie pamiętał, żeby wszystko zostało tak jak teraz. Czy to znaczy, że jestem egoistką?

– Boisz się, że kiedy Fortis przypomni sobie przeszłość, przestanie cię kochać? Że znów stanie się oschły? Moim zadaniem nie ma się czym przejmować. Wojna zmienia ludzi. Twojego męża zmieniła na lepsze. Zaufaj mu i uwierz, że tak będzie już zawsze.

Ava potrząsnęła głową. Nie chodziło o jego uczucie. Nie miała powodu w nie wątpić. Wręcz przeciwnie, była pewna, że jego miłosne deklaracje są szczere. Sama też chyba go kochała.

– Sęk w tym, że niepokoją mnie właśnie te zmiany, które w nim dostrzegam. Fortis, za którego wyszłam, z całą pewnością mnie nie kochał. Co więcej nigdy nie robił z tego tajemnicy. Mówisz, że wojna go zmieniła? Wybacz, ale jakoś trudno mi w to uwierzyć. Zniknął dopiero rok temu, po bitwie pod Bałakławą. Wcześniej miał całe sześć lat, żeby spróbować naprawić nasze relacje, a jednak tego nie zrobił. Nie odpisał na żaden z moich listów. Zaniedbywał mnie przez cały ten czas, można powiedzieć, że praktycznie mnie porzucił. Potem na kilka miesięcy zapadł się pod ziemię. Odnalazł się całkowicie zdezorientowany i pozbawiony wspomnień. Do tego stopnia, że przez chwilę nie pamiętał nawet własnego nazwiska. A gdy w końcu wrócił do domu, raptem zapałał do mnie gorącym uczuciem? W tym wszystkim nie ma odrobiny sensu.

– Coś go jednak odmieniło – upierała się Helena. – Jeśli przyjmiemy, że to nie wojna, to może przyczyniło się do tego pół roku w ciemnej jaskini?

– Nie tylko o to idzie. Widziałam go bez ubrania. Ma blizny na udzie i na ramieniu. Po bagnecie albo szabli. Tak nie wyglądają obrażenia człowieka, którego przygniótł koń.

– Nie zapominaj, że brał udział w więcej niż jednej bitwie. Te blizny mogą być starsze, sprzed Bałakławy.

– Nie. On sam mówi, że został ranny właśnie pod Bałakławą. Do tej pory śni mu się to po nocach. Zresztą to akurat jedna z rzeczy, które pamięta. Opowiadał mi, że czołgał się po ziemi z krwawiącą ręką i nogą. – Ava zasłoniła ręką usta. Bała się, że jeśli wypowie swoje myśli na głos, jej obawy nagle się potwierdzą.

– Co właściwie próbujesz mi powiedzieć? – zapytała Helena, choć jej przerażona mina świadczyła o tym, że domyśliła się, w czym rzecz.

Avaline wciągnęła głośno powietrze, próbując zebrać się na odwagę.

– Nie jestem pewna, czy ten mężczyzna to naprawdę Fortis – oznajmiła w końcu.

– Nie pozwól, żeby wpłynęły na ciebie insynuacje Haywortha. Błazen pojechał do Londynu. Mam nadzieję, że nigdy stamtąd nie wróci i przestanie nas wreszcie dręczyć. Nie musisz się go już bać.

– Nie muszę. Dopóki mam u boku męża. Pomyślałaś o tym, co ze mną będzie, jeśli się okaże, że mój mąż tak naprawdę wcale nie jest moim mężem?

– Nie, nie pomyślałam. Nie zamierzam w ogóle brać tego pod uwagę. Hayworth nie posiadałby się z radości, gdyby wiedział, że udało mu się zasiać w tobie ziarno wątpliwości. Nie możesz dopuścić, żeby ten łotr spod ciemnej gwiazdy użył cię jako narzędzia do swoich chorych knowań. Jak możesz mówić, że to nie Fortis? Przecież kiedy się odnalazł i trafił do koszar, miał w kieszeni twoją podobiznę. I ostatni list, który dostał od ciebie przed bitwą. A potem, na balu u Haywortha, od razu cię rozpoznał. Haywortha zresztą też. Zwracał się do was obojga po imieniu i nawet się nie zawahał. Poza tym przywiózł go do domu jego najbliższy przyjaciel, człowiek, który był z nim na wojnie i zna go jak własną kieszeń. Więc jakim cudem to miałby być ktoś inny? Wystarczy na niego spojrzeć. Wygląda jak Fortis, że nie wspomnę o tym, jak bardzo jest podobny do swoich barci.

– Istotnie – odetchnęła z ulgą Avaline. – Trudno się z tym nie zgodzić. – Słowa Heleny podziałały na nią jak kubeł zimnej wody. W świetle rzeczowych argumentów jej wątpliwości brzmiały niedorzecznie. Szwagierka miała rację. Za bardzo wzięła sobie do serca oskarżenia Haywortha.

– Skoro Fortis twierdzi, że cię kocha – dodała łagodniejszym tonem Helena – to na pewno tak jest. Treshamowie słyną z tego, że żenią się z miłości. Najmłodszemu z barci zajęło to trochę dłużej, ale on też się zakochał i podtrzymuje rodzinną tradycję. Jak to mówią, lepiej późno niż wcale. A teraz stara się, jak może, żeby nadrobić stracony czas. – Uśmiechnęła się zachęcająco.

Avaline odwzajemniła uśmiech, choć przyszło jej to z niejakim trudem.

– Wiem, że przez ostatnie lata sporo wycierpiałaś – ciągnęła Helena. – Początki twojego małżeństwa nie były udane, straciłaś także oboje rodziców. Zostałaś zupełnie sama z majątkiem, który tonął w długach. Takie przeżycia, podobnie jak wojna, zmieniają człowieka. Najważniejsze, że masz to już za sobą. Przed tobą cała przyszłość. Twój mąż wrócił do ciebie żywy i skruszony. Prosi o drugą szansę, więc grzechem byłoby z tego nie skorzystać. Pozwól sobie na szczęście. Zasłużyłaś na nie. Zresztą czy masz jakiś inny wybór?

– Dziękuję za radę. Tak właśnie zrobię.

– A dziś wieczorem przyjdźcie razem do obozu Cyganów. Właśnie zjechali do wsi na zimę. Rozbili się jak zwykle pomiędzy Bramble i Blandford. Zapraszają nas na tańce. Trochę muzyki i dobrej zabawy na pewno wam nie zaszkodzi.

– Dobry pomysł. – Avaline od dziecka lubiła odwiedzać Cyganów. Ich obecność zwiastowała zbliżające się Święta Bożego Narodzenia. Przypomniało jej się, że Fortis niedługo obchodzi urodziny i postanowiła wydać z tej okazji przyjęcie.

W drodze powrotnej do domu rozmyślała o słowach Heleny. Jeśli dopuści do głosu wątpliwości, przysłuży się Hayworthowi, człowiekowi, który próbował zmusić ją do małżeństwa, żeby pozyskać jej dobra. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby nieświadomie mu pomogła. Nie przyłoży ręki do jego knowań. Nawet za cenę ukrywania oszusta? Odepchnęła od siebie tę myśl. Niczego nie zyska, snując takie rozważania. Helena prawdopodobnie miała rację. Była nieszczęśliwa tak długo, że kiedy los się do niej uśmiechnął, nie mogła w to uwierzyć i zwyczajnie szukała dziury w całym. Nie pamiętała, jak to jest, być zadowolonym z życia. Najwyższa pora sobie o tym przypomnieć.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Fortis przyklęknął nad swoim kufrem i położył ręce na mosiężnych sprzączkach. Nie miał wyboru. Musiał wreszcie otworzyć skrzynię. Po powrocie do domu nie zajrzał do niej ani razu. Nie chciał tego robić. Doskonale znał jej zawartość. Używał jej co dzień, gdy czekał w koszarach na przyjazd Camdena. Na górze trzymał zapasowe ubranie. W szufladce poniżej spoczywały naczynia oraz przybory toaletowe. Nic szczególnego. Tak naprawdę bał się tylko drugiej szuflady, tej, w której trzymał lisy od Avaline. Przeczytał je wszystkie kilka razy jeszcze w obozie. Działały na jego znękaną duszę jak balsam. Opowieści żony o domu i rodzinie pomogły mu przetrwać najgorsze. Trzymały go przy życiu, kiedy wszędzie dookoła, a przede wszystkim w jego własnej głowie, zapanował kompletny chaos. Ale to było, zanim się dowiedział, że wszystkie pozostały bez odpowiedzi. Jak to możliwe, że nigdy do niej nie napisał? Choćby jednej linijki? I dlaczego? Co z niego za człowiek? Jak można w tak haniebny sposób zaniedbywać własną żonę? Obawiał się odpowiedzi na te pytania, ale uznał, że nadeszła pora, by stawić czoła bolesnej prawdzie. Zwiesił głowę. Okazał się samolubnym i okrutnym mężem. W ogóle nie liczył się z uczuciami Avaline. Niełatwo było zmierzyć się z tym, jak bardzo ją skrzywdził, ale cóż innego mu pozostało? Ponowna lektura listów może mu przypomnieć jakieś szczegóły, nie tylko z ich pożycia przed laty, lecz także z tego, co zaszło w jaskini. Kto wie, może dzięki nim przypomni sobie także imię zmarłego towarzysza?

Warto zaryzykować. W końcu był żołnierzem, a żołnierz nie chowa głowy w piasek i nie ucieka przed odpowiedzialnością.

Zebrawszy się w sobie, otworzył szufladę i wyjął obwiązany niebieską wstążeczką plik korespondencji. Uporządkował i związał listy, dopiero kiedy opuścił kryjówkę i wrócił do koszar. Gdy natknął się na nie po raz pierwszy, leżały porozrzucane bez ładu na dnie kufra. Przeczytał wszystkie i ułożył chronologicznie w równy stos: dwadzieścia siedem listów wysyłanych co miesiąc przez sześć lat, łącznie z tym, który dostał przed bitwą i nosił w kieszeni. Dlaczego na żaden nie odpisał? Avaline nie naciskała, ale na pewno też chciałaby to wiedzieć.

Otworzył jeden z listów na chybił trafił i uśmiechnął się, spojrzawszy na datę. Opisywała w nim Gwiazdkę w Bramble: dekorowanie drzewka, suto zastawiony stół, świece… Niemal czuł zapach pieczonej gęsiny…

– Tu jesteś! – zawołała od progu Avaline. – Szukałam cię na dole. Mam nowiny. – Nie zdjęła jeszcze płaszcza, więc dopiero co wróciła z Bramble. I przyszła prosto do niego. Zrobiło mu się cieplej na sercu.

– Co robisz? – zapytała, ściągając rękawiczki.

– Czytam. – Uniósł dłoń, w której wciąż trzymał list. – Pomyślałem, że może coś sobie dzięki nim przypomnę.

Zbladła, a jej dobry nastrój w jednej chwili wyparował.

– Marnujesz czas na te banialuki? Dziwię się, że wciąż je trzymasz. Nie sądzę, żeby ci w czymkolwiek pomogły.

Chwycił ją za rękę i pociągnął na podłogę.

– Po pierwsze to nie są żadne banialuki – stwierdził, kiedy usiadła obok niego na dywanie. – Czytałem je, kiedy czekałem na Cama w koszarach. Pomogły mi się wyciszyć i uspokoić. Dzięki nim nabrałem nadziei i zapragnąłem wrócić do domu. Do ciebie. – Westchnął i przeczesał nerwowo włosy. W zderzeniu z rzeczywistością jego słowa musiały zabrzmieć idiotycznie. – Uznałem, że jeśli znów do nich zajrzę, być może zrozumiem, dlaczego nie odpisywałem. Kiedy zwrócono mi w obozie osobiste rzeczy, wszystkie twoje listy były otwarte. To znaczy, że ich nie zignorowałem. Tym bardziej nie pojmuję, czemu nigdy nie napisałem do ciebie ani słowa. Nie daje mi to spokoju.

– Przypomniały ci o czymś konkretnym?

– Tylko o tym, jak wiele dla mnie znaczyły, gdy opuściłem jaskinię i wróciłem do swoich. Byłem tak oszołomiony i zdezorientowany, że nie rozpoznałem własnego namiotu ani rynsztunku, ale ani na chwilę nie zapomniałem ciebie. Zawsze wiedziałem, kim jesteś. Nosiłem w kieszeni twoją miniaturę i twój ostatni list. Kiedy czytałem pozostałe, czułem się jak w domu. Pamiętałem ludzi, o których pisałaś, członków rodziny, a nawet Haywortha. Te listy pomogły mi przetrwać najgorszy okres w życiu. Nie mogę zrozumieć, czemu sam nie napisałem do ciebie ani słowa. – Ścisnął ją za rękę. – Ale ty wiesz dlaczego, prawda? Proszę cię, powiedz mi. Zniosę najgorsze. Nie próbuj mnie chronić. Muszę zmierzyć się z tym, kim kiedyś byłem. I co zrobiłem… – Modlił się, żeby to nie było nic haniebnego. Na pewno nie dał jej takiej nocy poślubnej, na jaką zasługiwała. Pytanie, czym jeszcze ją zawiódł. Zdradzał ją? Afiszował się z kochanką? A może pił na umór i przepuszczał pieniądze w szulerniach?

Zabrała dłoń i odwróciła głowę. Nie chciała mu powiedzieć. Chryste, pomyślał w popłochu. Czemu uparła się, żeby to przede mną ukrywać? Co ja takiego zrobiłem? Czyżby dopuścił się czegoś tak strasznego, że nie potrafiła o tym mówić? Podniósł na nią rękę?

– Avaline, błagam cię, cokolwiek to jest, nie oszczędzaj mnie. Będę musiał sobie z tym poradzić.

Potrząsnęła głową.

– Unikaliśmy tego tematu przez ponad miesiąc. Nie widzę potrzeby, żeby to zmieniać. Przeszłości nie da się zmienić. Zapomnijmy o tym, co było kiedyś. Żyjmy chwilą i cieszmy się tym, że teraz jesteśmy szczęśliwi.

– Avaline, bardzo cię proszę. Nie powinniśmy mieć przed sobą żadnych sekretów.

Popatrzyła na niego z bólem. Dostrzegł w jej oczach rezygnację, jakby pogodziła się z tym, że musi wyznać mu prawdę.

– To proste, Fortis. Nie odpisywałeś na moje listy, bo mnie nie kochałeś. Nie chciałeś mieć ze mną nic wspólnego. – Przynajmniej nigdy jej nie uderzyłem, pomyślał z niejaką ulgą. Szkoda tylko, że okrutne słowa ranią czasem bardziej niż pięści.

Wstał i zaczął maszerować nerwowo po pokoju.

– Nie wierzę… To… to niemożliwe… Czemu miałbym cię nie kochać? – Nie potrafił sobie tego nawet wyobrazić. Na pewno coś do niej czuł, może nie był wtedy aż tak zakochany jak teraz, ale przecież miłość przybiera różne formy. Avaline nie mogła być mu obojętna. – Może tylko tak ci się wydawało? – drążył zdesperowany. – Jestem niemal pewien, że darzyłem cię uczuciem.

– Nasze małżeństwo zostało zaaranżowane. To był pomysł rodziców, nas nikt nie pytał o zdanie. Chodziło o ratowanie majątku przed Hayworthem. Wiesz, że od dawna czyni nań zakusy. Nie mam braci, więc spadkobiercą mojego ojca jest daleki kuzyn. Niestety Blandford nie przeszłoby w jego posiadanie, ze względu na ograniczone prawo do dziedziczenia. W akcie nadania własności wymieniony jest ojciec, a po nim wyłącznie jego ewentualni synowie lub mąż córki, czyli w naszym wypadku ty. Gdybym po śmierci ojca pozostawała niezamężna, posiadłość i ziemie stałyby się własnością państwa. Hayworth mógłby je zwyczajnie kupić, chociaż o wiele prościej i taniej byłoby przymusić mnie do małżeństwa. Zostałabym na świecie zupełnie sama, bez dachu nad głową i środków utrzymania. Musiałabym za niego wyjść, żeby nie skończyć w przytułku albo nie umrzeć z głodu. Dzięki temu zostałby największym właścicielem ziemskim w całym hrabstwie Sussex. Hayworth mógłby z powodzeniem rywalizować o wpływy z twoim ojcem. Ma na tym punkcie obsesję.

– Wśród arystokratów aranżowane małżeństwa są na porządku dziennym – stwierdził z przekonaniem. – Z pewnością spodziewałem się, że rodzina może tego ode mnie oczekiwać.

– Sam ożenek nie był dla ciebie problemem. W każdym razie nie wydaje mi się. Chodziło raczej o mnie. Mówiłeś, że jestem dzieckiem. Kiedy się pobraliśmy, miałam zaledwie osiemnaście lat. Nigdy nie byłam w Londynie, nie zostałam wprowadzona do towarzystwa. Prosto ze szkoły trafiłam przed ołtarz. Mój ojciec mocno wtedy niedomagał. Baliśmy się o jego życie, a ty akurat przyjechałeś do domu na przepustkę. Nasze rodziny uznały, że należy skorzystać ze sposobności i jak najszybciej doprowadzić do ślubu. Toczyła się wojna. Nie wiedzieliśmy, jak długo cię nie będzie. – Spuściła wzrok i spojrzała na splecione na kolanach ręce. Nadal nie mówiła mu wszystkiego.

– Ty też nie chciałaś za mnie wyjść? – zapytał cicho. W głowie kłębiło mu się mnóstwo myśli. Skoro nie paliło mu się do żeniaczki, zapewne miał żal do całego świata i odgrywał się na niej.

– Denerwowałam się, rzecz jasna, ale nie miałam nic przeciwko temu – odparła, nie patrząc mu w oczy. – W swej naiwności wierzyłam, że wszystko się ułoży. Wydawało mi się, że życie to bajka. Miałam poślubić przystojnego arystokratę, syna księcia. Byłam pewna, że mąż mnie pokocha i będziemy żyli długo i szczęśliwie.

Sarkazm w jej głosie zabolał, jakby ktoś ugodził go nożem. To on pozbawił ją złudzeń. Przez niego straciła wiarę w szczęśliwe zakończenia.

– Traktowałeś mnie jak niemądrą smarkulę, którą obarczono cię na siłę. Nigdy nie robiłeś tajemnicy z tego, co o mnie myślisz. – Ona także nie próbowała ukrywać swoich uczuć. Wiedział, że się w nim zakochała, ale zlekceważył jej uczucia. Odrzucił ją jak zbędny mebel, który stał mu na drodze.

Fortis domyślał się, że był okrutny i postępował wobec niej haniebnie. Ale dopiero teraz, kiedy usłyszał szczegóły, poczuł się jak ostatni łajdak.

– Dlaczego to przede mną taiłaś? Jest jeszcze coś, o czym powinienem wiedzieć? – Miał nadzieję, że nie, ale musiał spojrzeć prawdzie w oczy.

Podniosła się i otrzepała spódnice. Wyraźnie grała na zwłokę. Nie miała ochoty kontynuować tej rozmowy. Wiedział, że spróbuje ją jak najszybciej zakończyć. Nie tak prędko, moja słodka, pomyślał, opierając się o futrynę. Nie pozwoli jej tak łatwo się wykręcić.

– Powiedz mi całą resztę – zażądał stanowczo, splatając ramiona na piersi.

– Niech ci będzie. Nie chciałam, żebyś sobie przypomniał, jak niewiele dla ciebie znaczyłam. Dlatego to przemilczałam. Próbowałam uchronić się przed cierpieniem. Zadowolony? – Podeszła do drzwi, ale skutecznie odciął jej drogę ucieczki.

– Nie bardzo. – Uśmiechnął się, spoglądając na nią z czułością. – Czemu nie chciałaś, żebym to pamiętał? – Chyba wiedział czemu, ale zapragnął to usłyszeć z jej ust.

– Cóż, zdecydowanie wolę cię takiego, jaki jesteś teraz. – Zacisnęła usta, ale i tak zauważył, że zadrżały jej wargi. – Bałam się, że znów się zmienisz i wszystko będzie po staremu. Za bardzo przywiązałam się do myśli, że mąż się we mnie zakochał.

Przytulił ją i pocałował w czubek głowy.

– Ja też wolę siebie takiego, jaki jestem teraz. – Raptem o wiele lepiej ją rozumiał. Obawiała się, że wróci do starych nawyków, stanie się nieczuły i zimny jak na początku ich małżeństwa. Nie chciała go stracić, bo go kochała. I choć nie powiedziała mu tego, wiedział, że zdobył jej serce.

Objęła go mocno i wtuliła twarz w jego koszulę. Spotkało go wielkie szczęście. Sam nie wiedział, czym sobie na nie zasłużył.

– Fortis? – szepnęła, zaglądając mu w oczy. – Zrobisz coś dla mnie?

– Co tylko zechcesz, kochanie.

Odwróciła się i stanęła do niego plecami.

– Pomóż mi rozpiąć suknię.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Avaline zdjęła sukienkę i odrzuciła ją na bok. Kiedy rozgorączkowana rozpinała koszulę męża, drżały jej palce. Spieszyło jej się, jakby gonił ich czas. Jakby jutro miało nigdy nie nadejść. Chciała, żeby oboje jak najprędzej pozbyli się ubrań i stanęli przed sobą nadzy. Chciała poczuć na sobie jego rozpaloną skórę. Jak nigdy wcześniej pragnęła bliskości, jakby miłosny akt i połączenie ciał mogły uleczyć ich udręczone rozterkami dusze. Wracała z Bramble zdecydowana pójść za radą szwagierki. Postanowiła cieszyć się chwilą i czerpać z życia pełnymi garściami. Zamiast zaprzątać sobie głowę przeszłością i zamartwiać się na zapas, pozwoli sobie na szczęście. Miała szczery zamiar wprowadzić ów plan w życie, ale Fortis zaczął jej zadawać niewygodne pytania. W gruncie rzeczy oboje chcieli poznać odpowiedź na to samo pytanie, tyle że każde z nich zadawało je sobie w inny sposób. On zastanawiał się, dlaczego nie kochał jej na początku małżeństwa, ona zaś zachodziła w głowę, dlaczego zakochał się w niej teraz. Niestety żadne z nich nie miało pojęcia, co go tak radykalnie odmieniło. Wolałaby uniknąć rozmowy na ten temat. Nie chciała go zranić, ale myślała także o sobie. Obawiała się, że za wcześnie odsłoniła karty. Niełatwo było przyznać, jak bardzo zaczęło jej na nim zależeć, ani jak bardzo się bała, że go straci. Im prędzej trafią do łóżka, tym szybciej zapomną o wątpliwościach.

Przyklęknęła i ściągnęła mu spodnie. Gdy chciała się podnieść, powstrzymał ją, kładąc jej rękę na ramieniu.

– Zaczekaj – powiedział urzekająco niskim głosem. – Zrobisz coś dla mnie?

– Co tylko zechcesz, kochanie – odpowiedziała, zaglądając mu w oczy. – Wiesz, że zrobiłabym dla ciebie wszystko.

– Chciałbym… poczuć na sobie twoje usta.

Avaline była równie podniecona jak on. Prosił, żeby jej wargi dotykały go w najintymniejszym miejscu…

– Dobrze – szepnęła, obejmując go ustami. Nie przypuszczała, że dla niej też to może być takie przyjemne. Słyszała jego przyspieszony oddech i coraz głośniejsze jęki. W końcu znieruchomiał, a jego dłoń zacisnęła się na moment na jej włosach.

– Avaline… – wymamrotał na skraju wytrzymałości.

Odsunęła głowę i zamknęła na nim dłoń. Po chwili opadł obok niej na klęczki i sięgnął po chusteczkę, żeby wytrzeć jej rękę.

– Zrewanżuję ci się, niech tylko trochę odsapnę – powiedział z uśmiechem. W kącikach oczu pojawiły mu się drobne zmarszczki i nagle wszystko inne przestało być ważne. Liczyło się tylko to, że byli razem. Dzięki temu, co ich łączyło, mogli pokonać każdą przeszkodę. – Dziękuję. Było cudownie. Nie przeszkadza ci, że o to poprosiłem?

– Nie, a powinno?

Położył się na podłodze i przytulił ją.

– Nie. Chyba nie. Choć niektóre kobiety powiedziałyby pewnie, że to nieprzyzwoite. To oczywiście nieprawda. – Obsypał pocałunkami jej czoło, nos i policzki. – Nie ma nic zdrożnego w tym, że kobieta i mężczyzna potrafią cieszyć się nawzajem swoim ciałem. – Przewrócił ją na wznak i przycisnął usta do jej szyi. – Twoje piersi są jak waniliowe ciasteczka z malinką pośrodku – powiedział, przesuwając usta w dół. Gdy prześliznął wzrokiem po jej nagim ciele, jego niebieskie oczy pociemniały. – Mam ci zrobić to samo, co ty zrobiłaś mnie?

– Czy to w ogóle możliwe? – zapytała z zaciekawieniem, unosząc się na łokciach.

– Oczywiście. Może nawet uda mi się doprowadzić cię do szaleństwa… Ale w zamian musisz mi powiedzieć, czemu szukałaś mnie po powrocie. Chciałaś mi coś powiedzieć, prawda?

– Nic podobnego – odparła, udając, że nie wie, w czym rzecz. Uznała, że nie zaszkodzi trochę się z nim podroczyć.

– Dobrze pamiętam. Wspominałaś o jakichś nowinach. Tak ci było pilno, że nawet nie zdjęłaś płaszcza. Zaczęliśmy rozmawiać, a potem zajęliśmy się czymś znacznie przyjemniejszym i zapomnieliśmy o Bożym świecie.

– Rzeczywiście mam nowiny. Helena mówi, że Romowie wrócili na zimę do wioski. Cała rodzina wybiera się wieczorem do obozowiska, żeby ich przywitać. Chciałbyś też pójść?

– Naturalnie. Skoro wszyscy idą, my też powinniśmy. – Uśmiechnął się, ale nie dostrzegła w jego twarzy szczególnego zapału. Zdecydowanie nie podzielał jej entuzjazmu. Nie wie, o czym mówię, pomyślała ze smutkiem. Nie pamięta naszych Romów, choć przyjeżdżają w te strony od blisko dwudziestu lat. A przecież dorastał i bawił się z nimi. Stracił tak wiele pięknych wspomnień… Musi mu być naprawdę ciężko. Obiecała sobie, że osobiście dopilnuje, żeby się dobrze bawił. – Jest coś jeszcze. Postanowiłam wydać przyjęcie z okazji twoich urodzin.

Przestał ją całować i podniósł głowę, żeby na nią spojrzeć. Przez moment wyglądał jak chłopiec, któremu obiecano gwiazdkę z nieba.

– Chcesz urządzić przyjęcie? Dla mnie? Naprawdę?

– Naprawdę. Pod warunkiem, że się dobrze spiszesz. Pozwalam ci zatem kontynuować to, co przerwałeś. – Zaśmiała się. – Przyjęcie to idealna okazja, żeby uczcić twój powrót do domu. Nie wypada nam dłużej unikać ludzi. Zwłaszcza sąsiadów. – Gotowi pomyśleć, że mamy coś do ukrycia, dodała w myślach. – Jestem pewna, że chcieliby cię powitać. – Wciągnęła głośno powietrze, kiedy Fortis wsunął dłoń między jej nogi. Przyjęcie raptem całkiem wyleciało jej z głowy.

– Podoba mi się ten pomysł. Przyjęcie na cześć moich ponownych narodzin. Podasz ciastka waniliowe z malinami?

– Oczywiście, jeśli chcesz. – Wysunęła biodra, spragniona jego dotyku.

– Na kiedy zaplanowałaś tę wielką uroczystość?

– Na początek grudnia. Dokładnie w dniu, w którym wypadają twoje urodziny. Mamy jeszcze dwa tygodnie. W sam raz, żebym zdążyła rozesłać zaproszenia i dopiąć wszystko na ostatni guzik. – Tylko nie każ mi planować teraz, jęknęła w duchu. Kiedy dotykał jej w ten sposób, nie była w stanie zebrać myśli.

– Będą prezenty? – dopytywał się z chłopięcym entuzjazmem, który oczarował ją niemal tak samo jak jego palce.

– Naturalnie… że… będą… – odpowiedziała, z trudem dobywając głos.

– Już wiem, co chciałbym od ciebie dostać.

– Cokolwiek, Fortis… – Wyprężyła się instynktownie. – Co tylko zechcesz.

– Co tylko zechcę? Chcę usłyszeć, jak ci dobrze.

Tak, mógłby słuchać jej jęków w nieskończoność. Zwłaszcza kiedy była bliska spełnienia. Kiedy zatracała się bez reszty w jego dotyku, a on patrzył z zachwytem na jej twarz i wiedział, że to on może podarować jej tak wielką rozkosz. Może dzięki temu choć w części odkupi dawne winy?

– Zaniosę cię do łóżka, Avaline – szepnął, biorąc ją na ręce. Powinien był to zrobić na samym początku, ale nie było czasu o tym pomyśleć. Za bardzo im się do siebie spieszyło. Spojrzał na jej włosy rozsypane na poduszce i pomyślał, że jest szczęśliwy. Postanowił trzymać się tego uczucia za wszelką cenę. Najwyższa pora zostawić przeszłość za sobą i zacząć żyć pełnią życia. Mówił całkiem poważnie. Naprawdę zamierzał potraktować to urodzinowe przyjęcie jak nowy początek. Wrócił do domu odmieniony. Na szczęście zmienił się na lepsze i potrafił teraz uszczęśliwić żonę.

Był mroźny zimowy wieczór. Aksamitne niebo rozświetlały gwiazdy. Wymarzona sceneria by pokazać, jak jeżdżą po okolicy kawalkadą wystawnych powozów.

Avaline parsknęła śmiechem, kiedy mąż podzielił się z nią tym spostrzeżeniem.

Ścisnęła go ukradkiem za rękę, spoglądając z uśmiechem na Ferrisa i Annę, którzy siedzieli naprzeciwko.

– Sama zobacz. – Wyjrzał przez okno. – Wyglądamy jak królewski orszak.

Istotnie. Z przodu jechali książę i księżna Cowdenowie, a za nimi Frederick z Heleną i dziećmi. Na końcu był jeszcze wóz obładowany podarunkami dla gospodarzy taboru.

– Cóż, Treshamowie to duża rodzina.

– Nie da się ukryć. – Cieszył się, że może być jej częścią. Poczucie przynależności jeszcze nigdy nie napawało go taką satysfakcją.

Gdy nieopodal rozległy się głośne śpiewy Fredericka i jego synów, pomyślał z rozrzewnieniem, że sam chciałby zostać ojcem. Może już wkrótce jego marzenie się spełni. Oby. Uśmiechnął się, spoglądając czule na żonę.

– Spójrz tylko! Wyszli nam na spotkanie! – Rozentuzjazmowana Avaline chwyciła go za ramię na widok lampionów, które zbliżały się do nich od strony obozowiska.

– Vano chce pewnie podziękować ojcu za gościnę. Tobie zresztą też. Tabor stoi częściowo na naszej ziemi – powiedział Frederick.

– Skoro tak mówisz. – Nie przyszło mu do głowy, że będzie oficjalnie sprawował obowiązki pana na włościach.

Kiedy wysiedli z powozów, natychmiast otoczyli ich Romowie. Witali się z nimi uściskami jak starzy przyjaciele.

– Widzę, że tym razem ma pani powody do radości – powiedziała do Avaline młoda kobieta o kruczoczarnych włosach. – Skoro pani przystojny mąż wrócił do domu…

– Zdecydowanie – odparła ze śmiechem Ava. – Fortis, pozwól, że ci przedstawię. To Selina, nasza wróżka. W zeszłym roku przepowiedziała mi, że znajdę szczęście.

– Pańska żona niestety mi nie uwierzyła, milordzie. A gołym okiem widać, że miałam rację! – Cyganka chwyciła go za rękę i pociągnęła za sobą. – Chodźcie. Będzie mnóstwo jedzenia i picia. A potem tańce do białego rana.

Żartom i śmiechom nie było końca. Fortis nie mógł się nadziwić, że wszyscy witają go tak serdecznie. Kiedy stał wśród Romów w otoczeniu rodziny, czuł się kochany i akceptowany. Żałował tylko, że nikogo nie pamięta. Obiecał sobie, że za rok to się zmieni.

– Jesteś zadowolony, prawda? – stwierdziła Avaline, przytulając się do jego boku. Siedzieli razem przy ognisku, zajadając gulasz. – Wiedziałam, że nie będziesz żałował, że ze mną przyszedłeś.

– Oczywiście, że nie żałuję – odparł z uśmiechem. – I zawsze jestem zadowolony, kiedy jesteś obok.

Wyjaśnili dziś kwestię listów i oczyścili atmosferę. Dzięki temu spoglądał w przyszłość z większym optymizmem. Wydawało mu się, że po tym, co oboje przeszli, zdołają pokonać każdą przeszkodę.

– Powróżę pani – oznajmiła nagle Selina, ujmując dłonie Avaline. Przez chwilę studiowała je w milczeniu.

– Co takiego pani widzi? – zaniepokoił się Fortis.

Romka posłała mu zagadkowy uśmiech.

– Sama nie wiem… Rok temu na pewno tego nie było… To raczej niespotykane. – Zwróciła się do Avy. – Pani ręką mówi mi, że będzie pani miała w życiu dwie wielkie miłości.

– To chyba nic nadzwyczajnego. – Roześmiała się zupełnie nieprzejęta Ava. – Kocham męża i na pewno będę kochała nasze dziecko, kiedy się urodzi. Może sama powinnam zostać wróżką? Tak dobrze mi idzie…

Selina śmiała się razem z nią, ale Fortis dostrzegł w jej oczach, że nie o to chodziło w tej wróżbie. Nie zdążył o to zapytać, bo jej leciwa babcia wyszła na środek i zaczęła snuć opowieść o pięknej czarodziejce, która zakochała się w zwykłym śmiertelniku.

Przyjemny głos staruszki niemal ukołysał go do snu. Spoglądając w płomienie, zasłuchał się w jego hipnotyzującą barwę i odpłynął do świata wspomnień. Przypomniały mu się inne głosy, inne ogniska i inne historie opowiadane w jaskini.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Podał rannemu blaszany kubek i kawałek pieczonego mięsa.

– Dobrze, że mamy chociaż gorącą herbatę. Wiem, że cię boli i chciałbym ci jakoś ulżyć.

– Opowiedz mi coś. Najlepiej o sobie. Powinienem chyba lepiej poznać człowieka, który mnie uratował.

– Nie ma o czym mówić. Wstąpiłem, a raczej zostałem przymusowo wcielony do wojska osiem lat temu. Nie protestowałem, bo uznałem, że lepsze to niż kilka lat w lochu. Nie żałuję. Byłem porywczym młokosem, któremu brakowało dyscypliny. Dzięki armii sporo się nauczyłem. O życiu, o szacunku dla innych i o samym sobie. Poza tym zwiedziłem kawał świata i nie musiałem się martwić o kolejny posiłek.

– Za co chcieli cię posłać do więzienia? – zainteresował się jego towarzysz.

– Za kradzież – przyznał bez ogródek. Nie zamierzał przebierać w słowach ani się usprawiedliwiać. Lepiej nazywać rzeczy po imieniu. Zwłaszcza że jego kompan najwyraźniej uważał go za bohatera. – Przyłapali mnie na gorącym uczynku. Akurat trzymałem w garści wysadzany rubinami diadem pewnej księżnej. Jestem pewien, że uszłoby mi to płazem, gdyby nie nakryła mnie jej pokojówka. Kiedy weszła do pokoju i narobiła rabanu, byłem już jedną nogą za oknem.

– Rubinowa tiara księżnej! Przednia historia, słowo daję… – Tresham parsknął śmiechem i natychmiast się skrzywił. – Chryste, co za paskudny ból.

Aidan pomógł mu usiąść i poklepał go po ramieniu.

– Wybacz. Postaram się już cię nie rozśmieszać. Dosyć opowieści o niechlubnej młodości. Twoje żebra na pewno wkrótce się zagoją. – Albo wręcz przeciwnie, dodał w duchu. Wszystko zależy od tego, czy są połamane, czy tylko stłuczone. Cóż, zaczną się tym martwić, kiedy przyjdzie pora.

Tresham przyjrzał mu się z zaciekawieniem.

– Przyznaj się lepiej, jak to się stało, że znalazłeś się w sypialni owej księżnej.

– A jak myślisz? – zachichotał Aidan. – Cóż, to bardzo miły epizod w moim życiu. I gdyby nie jego smętne zakończenie, do dziś wspominałbym go z czułością. Księżna smacznie spała, kiedy dorwałem się do szkatułki z jej biżuterią. Wiedziałem, że śpi, bo dopiero co wyszedłem z jej łóżka.

– Znów mnie rozbawiłeś. Masz talent do opowiadania. Nawet jeśli rzeczywiście byłeś kiedyś złodziejem, zawdzięczam ci życie. Mam wobec ciebie ogromny dług.

– Nic podobnego. Nie jesteś moim dłużnikiem. Na moim miejscu postąpiłbyś tak samo. Walczyliśmy przecież ramię w ramię. Jak się nazywasz? Z tego wszystkiego zapomniałem zapytać.

– Lord major Fortis Tresham z Czwartego Pułku Husarii – odparł, chwytając go nadspodziewanie mocno za ramię. – Zapamiętaj dobrze, to, co ci teraz powiem, przyjacielu. Jestem najmłodszym synem księcia Cowdena. Nasza rezydencja w Londynie mieści się przy Portland Square. Pójdziesz tam, gdy będzie już po wszystkim i powiesz im…

Aidan ścisnął go za rękę.

– Sam im powiesz. Możemy pojechać razem, jeśli tak bardzo ci na tym zależy. – Postanowił, że zrobi co w jego mocy, żeby Fortis trafił z powrotem do domu. Jego bliscy zapewne odchodzili od zmysłów. Prawdopodobnie myśleli, że nie żyje.

– A ty? Jak masz na imię? – zapytał Tresham.

– Aidan. Aidan Roswell, szeregowy piechoty.

Opowieść starej Cyganki powoli dobiegała końca. Wywnioskował to raczej z tembru jej głosu, bo z samej historii nie zapamiętał ani słowa. Zatracił się we wspomnieniach do tego stopnia, że zupełnie przestał zwracać uwagę na otoczenie. Znów miał wrażenie, że ogląda wydarzenia, które miały miejsce w jaskini, jako obserwator, tym razem jednak widział wszystko o wiele wyraźniej. Wiedział dokładnie, do kogo należą oba słyszane głosy. Przypomniał sobie także imię i nazwisko towarzysza niedoli.

Podniósł się i odszedł kawałek od ogniska, żeby spokojnie pomyśleć. Musiał się zastanowić, bo nie miał pojęcia, co to wszystko oznacza. Aidan Roswell… Zyskał pewność, że ów człowiek nie jest jedynie wytworem jego udręczonej wyobraźni. Obiecał sobie, że go odnajdzie. Jeśli Roswell przeżył, będą mogli raz na zawsze powstrzymać zapędy Haywortha. Świetna myśl, niestety raczej niewykonalna. Nawet jeżeli zdoła odszukać Aidana, to ani chybi znajdzie go sześć stóp pod ziemią. Tak czy owak, wolałby się upewnić. W końcu zawdzięczał temu człowiekowi życie. Tylko dzięki niemu wrócił do domu. Tak długo próbował odzyskać utracone chwile, a dziś po raz pierwszy kawałki łamigłówki zaczęły układać się w całość. Nagle uprzytomnił sobie, że owa całość wydaje się cokolwiek niespójna, jakby niektóre elementy do siebie nie pasowały. Coś było zdecydowanie nie tak. Nie potrafił określić, o co chodzi, ale ogarnął go raptem gwałtowny niepokój. Z wrażenia chwycił się drzewa i opadł na ziemię. Co go tak przeraziło? Aidan Roswell… Aidan Roswell… Chodzi właśnie o to nazwisko, uzmysłowił sobie i oblał się zimnym potem. Sądził, że przyniesie mu ulgę, kiedy je sobie przypomni, ale stało się zupełnie odwrotnie. Wraz z Roswellem pojawiły się kolejne pytania. Dlaczego w snach i wspomnieniach ogląda zdarzenia z przeszłości oczami Aidana? Dlaczego nosi jego blizny?

Ferris twierdził, że umysł płata czasem takie figle. Zwłaszcza ludziom ciężko doświadczonym przez los. Może rzeczywiście tak było. Z drugiej strony istniało inne, znacznie prostsze wyjaśnienie. Wcześniej nie przeszło mu to przez myśl, bo zbyt wiele się wokół niego działo. Wrócił do rodziny, próbował ratować swoje małżeństwo, zakochał się w żonie i miał mnóstwo pracy związanej z zarządzaniem Blandford. Poza tym przyjął za pewnik to, co usłyszał od swoich dowódców i od Cama Lithgowa – to, co później bez cienia wątpliwości potwierdzili jego bliscy – a mianowicie, że nazywa się Fortis Tresham i jest synem księcia Cowdena. Dlaczego żadne z nich nigdy nie zastanawiało się, czy człowiek, który do nich wrócił, to na pewno ich krewny? Dlaczego sam do tej pory na to nie wpadł?

Zadygotał na całym ciele. Chryste, jeśli rzeczywiście wmówił sobie, że jest kimś innym, to chyba najokrutniejszy dowcip, jaki mógł mu zgotować los. Niewykluczone, że Tobin Hayworth ma rację, a skoro tak, to może go oskarżyć o oszustwo i posłać wprost na stryczek. Złapał się za skronie, ale był tak roztrzęsiony, że nie potrafił się uspokoić. Tłumaczył sobie, że to wcale nie musi być prawda…

– Fortis? – usłyszał nieopodal głos Avaline. – Co z tobą? Co ci jest? – Usiadła obok niego. – Coś sobie przypomniałeś, prawda? Od razu się domyśliłam. Nie zatrzymywałam cię, bo widziałam, że chcesz zebrać myśli, ale nie wracałeś tak długo… Może zawołam Ferrisa?

– Nie, nie trzeba – odpowiedział dużo ostrzej, niż zamierzał. – To ty jesteś mi potrzebna, nie Ferris – dodał o wiele łagodniejszym tonem. Mówił całkiem szczerze. Podniosła go na duchu sama jej obecność.

– Chodzi o jakieś wyjątkowo przykre wspomnienie? – zapytała.

– Nie, raczej o to, co to wspomnienie może oznaczać.

– A co takiego może oznaczać?

Strach ścisnął go za gardło, na moment odebrał mu głos. Musiał jej o tym powiedzieć. Miała prawo wiedzieć, co się dzieje w jego skołatanym umyśle.

– To, że wcale nie nazywam się Fortis Tresham. Że to ja jestem tym drugim żołnierzem z jaskini, człowiekiem, którego nazwiska tak długo nie mogłem sobie przypomnieć.

Zawahała się, nim zareagowała na jego słowa. Dokładnie tak samo jak pierwszego dnia w ogrodzie, kiedy ją zapytał, czy wolałaby, żeby nie wrócił do domu.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– Już wiem, jak on się nazywał.

– To wspaniale – ucieszyła się. – Tak bardzo ci na tym zależało.

– Owszem, ale teraz… Cóż, dało mi to do myślenia. Zacząłem się zastanawiać, dlaczego we wspomnieniach i w snach widzę wszystko jego oczami. I czemu noszę jego blizny? Skoro przygniótł mnie koń, powinienem mieć połamane żebra, a nie rany po bagnecie.

– Ferris ci to przecież tłumaczył. Ponoć takie rzeczy zdarzają się dość często. Uważasz, że nie ma racji?

– Sam już nie wiem. Może naprawdę jestem kimś innym, niż myślę?

– A może po prostu niepotrzebnie się zadręczasz, bo zasugerowałeś się obrzydliwymi kłamstwami, które rozsiewa Hayworth? Jesteśmy tacy szczęśliwi. Naprawdę chcesz to zepsuć, dając wiarę nienawistnym plotkom? – Przyklęknęła przed nim i chwyciła go mocno za ręce. – Spójrz na mnie, Fortis. Masz wybór. Będziesz żyć w strachu i niepewności, nękany poczuciem winy, albo zapomnisz o lękach i rozpoczniesz życie na nowo. Jako lord Fortis Tresham.

– Avaline, co jeśli jednak nim nie jestem?

– Nigdy więcej tak nie mów. Ani nawet nie myśl. Właśnie o to chodziło Hayworthowi. Chce cię zniszczyć, dlatego próbuje zasiać w tobie ziarno wątpliwości. Byłby wniebowzięty, gdyby zobaczył cię w tym stanie. Nie pozwolimy mu postawić na swoim. Gra toczy się o zbyt wysoką stawkę.

Coś podobnego, pomyślał. Jego delikatna i krucha żona przemawiała tonem zawziętej jędzy. Albo raczej generała, który prowadzi swoje oddziały do walki na śmierć i życie. Walczyła o niego. O nich oboje i o ich wspólne szczęście. Spojrzał na nią i zrozumiał, że to najlepszy dowód jej uczuć. Choć nigdy nie wypowiedziała tych słów, był pewien, że go kocha. Podziwiał ją za odwagę. Postanowiła mu zaufać, chociaż kiedyś ją zranił. Miał nadzieję, że jest wart jej miłości.

Być może zwyczajnie zawodzi go pamięć. I nie ma sensu doszukiwać się w tym drugiego dna. Niektórzy tracili na wojnie kończyny, on stracił część wspomnień, których być może nigdy nie odzyska. Takie są fakty i powinien się z nimi pogodzić. Avaline miała rację. Życie w strachu to udręka. Poza tym mieli stanowczo za dużo do stracenia. Gdyby się okazało, że nie jest Fortisem, cała rodzina Treshamów byłaby zrujnowana. Nie mógł dopuścić do tego, żeby ludzie, którzy kochali go bez zastrzeżeń, cierpieli z jego powodu. Dla ich dobra, a przede wszystkim ze względu na żonę, zapomni o rozterkach i zacznie cieszyć się życiem.

– Nazywasz się Fortis Tresham i jesteś moim mężem – oznajmiła stanowczo Avaline. – Zapamiętaj to sobie. To jedyne, co musimy o tobie wiedzieć.

Wstał i pociągnął ją za sobą.

– Zatańcz ze mną, żono.

Jej uśmiech był prawdziwym błogosławieństwem. Przeszłość nie miała już większego znaczenia. Liczyła się wyłącznie ich wspólna przyszłość. Tego wieczora wreszcie odnalazł siebie i swoje miejsce w życiu.

Zemsta będzie słodka, pomyślał z satysfakcją Tobin Hayworth. Po takiej kompromitacji Treshamowie już nigdy się nie podniosą. Odszukanie Aidana Roswella zajęło mu wprawdzie dwa tygodnie, ale udało się. I było warto. Kawałki układanki zaczęły się układać w spójną całość. Dotarły też do niego wieści o tym, że Avaline planuje przyjęcie urodzinowe dla męża. Już on jej urządzi przyjęcie. Ona i ten jej oszust zapamiętają je do końca życia.

Zaczęło się od łapówki, którą wręczył w Ministerstwie Wojny. Dzięki niej skierowano go do pewnego policjanta z Bow Street, ten zaś zdobył dla niego wszelkie niezbędne informacje. Oprócz nazwiska oszusta, który podszywał się pod najmłodszego Treshama, Tobin poznał też dokładnie niechlubne dzieje jego nędznego żywota.

Pozostali żołnierze z listy zaginionych po Bałakławie w ten czy inny sposób się odnaleźli. Żywych lub martwych, ktoś ich prędzej czy później rozpoznał. Tylko o Roswella nikt się nie upomniał. Nie miał matki, żony ani siostry, nikogo, kto zainteresowałby się jego losem. Nikt nie kojarzył jego nazwiska ani nie słyszał o jego istnieniu. Jakby był człowiekiem znikąd. Tyle że ludzie nie biorą się znikąd, każdy ma jakąś przeszłość. Hayworth doskonale o tym wiedział i postanowił zrobić z tej wiedzy użytek. Ci, za którymi nikt nie tęskni, pochodzą zwykle z nizin, z rodzin, które żyją w skrajnej nędzy, bo mają zbyt wiele gęb do wykarmienia. Ich matki to zazwyczaj dziwki albo ubogie wdowy. Wystarczyło poszukać we właściwym miejscu, czyli w aresztach, szulerniach i domach rozpusty. Intuicja go nie zawiodła. Nazwisko Roswell pojawiło się w końcu w spisie więźniów wtrąconych do lochu za kradzież. W tym konkretnym przypadku chodziło o kradzież biżuterii należącej do niejakiej księżnej Chichester, którą łatwo było odnaleźć. Cowden będzie miał się z pyszna. Osobnik, który podawał się za jego zmarłego syna, to pospolity złodziej okradający arystokratów. Gorzej chyba być nie mogło. Cóż, im gorzej dla Cowdena, tym lepiej dla Tobina.

– Wygląda na to, że nasz gagatek wykręcił się od stryczka dzięki wcieleniu do armii – stwierdził, spoglądając na swojego umundurowanego pomocnika. Może jeszcze zawiśnie, kiedy z nim skończę, dodał w duchu, delektując się własnym okrucieństwem. – Zachował pan należytą dyskrecję? – zwrócił się do policjanta. – Nikt nie może wiedzieć, że rozpytywał pan świadków z mojego polecenia. – Lepiej, żeby pozostał anonimowy. Gdyby wyszło na jaw, że próbował świadomie zniszczyć reputację sąsiadów, straciłby bezpowrotnie szansę na tytuł. Arystokraci nigdy nie wpuściliby w swoje szeregi pozbawionego skrupułów zdrajcy. Za to jeśli cała batalia zakończy się po jego myśli, a fałszywy Fortis zawiśnie, Tobin Hayworth zostanie okrzyknięty bohaterem.

– Jak zwykle – zapewnił śledczy.

– W takim razie pańskie dzieło skończone. Może pan odejść.

Po wyjściu policjanta Hayworth podrapał się w policzek. Gdy jadł zbyt zachłannie, wciąż bolała go szczęka. Niech diabli porwą Fortisa Treshama, prawdziwego czy fałszywego. Swoją drogą tylko głupiec i desperat porywa się na tego rodzaju szwindel. Co go do tego skłoniło? Roswell musiał zdawać sobie sprawę z ryzyka. Z pewnością wiedział, że jeśli jego prawdziwa tożsamość wyjdzie na jaw, nie ujdzie z życiem. Za coś takiego karano śmiercią. Cóż, nie było niezbitych dowodów na to, że Roswell to oszust. Może to jednak prawdziwy Tresham? Bóg raczy wiedzieć. Tak czy owak, to właściwie bez znaczenia. Wystarczy, że ludzie uwierzą w jego winę, a będzie stracony. Tymczasem on zgarnie po nim schedę, na którą niewątpliwie zasłużył. Było mu wszystko jedno, czy pośle na szubienicę winnego, czy niewinnego. Najmłodszy Tresham stał mu na drodze, więc należało się go pozbyć. Tym razem Avaline przyjmie jego oświadczyny, nie będzie miała wyboru. Jeśli odmówi, straci dom i ziemię. Nikt inny jej nie zechce. Bo któż chciałby się zadawać z kobietą, która jest tak ślepa, że nie rozpoznała własnego męża? Głupia gęś. Jeszcze padnie przed nim na kolana i będzie błagać, żeby wziął ją za żonę. Poprawił się niezgrabnie na krześle. Podniecała go sama myśl o tym, że już wkrótce będzie mógł z nią zrobić, co tylko zechce.

Zarechotał pod nosem, jakby usłyszał sprośny dowcip.

Zamierzał wedrzeć się na urodzinowe przyjęcie Treshama. Nie tak dawno Fortis wdarł się na jego bal w Indigo Hall. Odpłaci mu pięknym za nadobne, a przy okazji zacznie rozsiewać plotki. Nic i nikt go powstrzyma.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Fortis nie mógł sobie wymarzyć lepszych urodzin, a przecież dzień jeszcze się nie skończył. Kamerdyner golił go właśnie przed uroczystą kolacją i balem, które żona wydała na jego cześć. Przeszła samą siebie, więc wieczór zapowiadał się wspaniale. Ale jemu i tak najbardziej przypadł do gustu poranek, który spędzili w łóżku. Avaline obudziła go o świcie pocałunkami. Miał nadzieję, że w ten sam sposób utuli go do snu.

– Błagam, niechże się pan nie rusza, milordzie – odezwał się z przyganą jego osobisty kamerdyner Robert, który powoli tracił cierpliwość. – Marny mój los, jeśli pojawi się pan na przyjęciu z pokiereszowaną buzią. Pańska żona nigdy mi tego nie daruje. Poleciła wystroić pana w nowe ubranie. Innymi słowy ma pan wyglądać jak książę z bajki.

Fortis z trudem powstrzymał szeroki uśmiech. Cała rodzina hołubiła go i dogadzała mu na wszelkie możliwe sposoby. Bracia specjalnie przyjechali wcześniej, żeby wybrać się z nim na przejażdżkę. Bratowe i rodzice dołączyli do nich na uroczystym śniadaniu. Łącznie z dziećmi zebrało się przy stole aż trzynaścioro osób. Cieszył się każdą chwilą spędzoną w otoczeniu bliskich. Marzył o tym, by wraz z Avaline wkrótce doczekali się własnego potomka. Nie rozmawiali o tym jeszcze, ale zawsze chciał mieć dużą rodzinę. Od jego powrotu upłynęły już ponad cztery tygodnie, a towarzystwo Ferrisa i Fredericka nie zbrzydło mu nawet na sekundę. Niemal codziennie jeździł też do Bramble, żeby pogawędzić przy herbacie z matką, a z ojcem przedyskutować sprawy majątku.

Po śniadaniu, z Avaline wspartą na jego ramieniu, udali się do wsi na zimowy targ. Opatuleni w ciepłe palta przechadzali się wśród straganów, kupując słodycze i wymieniając uprzejmości z dzierżawcami. Po raz pierwszy od dawna oddychał pełną piersią i cieszył się z prostych przyjemności. Śmiał się razem z żoną i rozpieszczał ją drobnymi prezentami. Przystawał niemal przy każdym kramie, żeby kupić jej jakiś drobiazg - wstążkę do włosów, gorący pasztecik albo kubek grzanego wina. Był młody, zdrowy i szczęśliwy. Wiedział, że jest kochany i pewnie dlatego wydawało mu się, że ma u stóp cały świat. Wojna się skończyła. Wrócił do żony i nic mu już nie groziło.

– Gotowe – oznajmił kamerdyner, odkładając na bok brzytwę i ręcznik. – Teraz możemy się ubrać. Służę panu, spodnie wyprasowane, buty wypolerowane na połysk – dodał wręczając mu po kolei odzienie. Zdaniem Fortisa jego staremu garniturowi niczego nie brakowało, ale Avaline nie podzielała tej opinii. Uznała, że jest przeraźliwie niemodny i zamówiła nowy. Robert cieszył się jak dziecko, gdy otworzył pudło, które nadeszło od krawca z Londynu.

Kiedy skończyli toaletę, rozległo się pukanie, a po chwili zza drzwi wyłoniła się Avaline. W błękitnej sukni ze srebrną koronką wyglądała olśniewająco. W uszach miała perłowe kolczyki, a na szyi wisiorek do kompletu. Upięte wysoko włosy odsłaniały jej zgrabny kark. Fortis oniemiał z zachwytu. Przez kilka sekund wpatrywał się w żonę jak urzeczony. Nie był w stanie wydobyć z siebie głosu. Dopiero kiedy się odezwała, zauważył, że trzyma w dłoniach małe ozdobne pudełeczko.

– Zechcesz nas zostawić, Robercie? – zwróciła się uprzejmie do służącego. – Dalej poradzimy sobie sami. Mam nadzieję, że mąż nie sprawił ci zbyt wiele kłopotu? Nie był, broń Boże, zanadto uciążliwy?

– Absolutnie, milady. Jaśnie pan wiercił się tylko przy goleniu. Poza tym nie mogę narzekać.

Fortis zaśmiał się dobrodusznie z ich żartów.

– Ładnie to tak drwić sobie w najlepsze z jaśnie pana? Oboje wiecie, że potrafię się ubrać bez waszej asysty.

– Pozwól, że sprawdzimy tę teorię przy nieco mniej uroczystej okazji – skwitowała z uśmiechem Avaline. – Śmiem twierdzić, że to tylko przechwałki.

Robert, któremu coraz trudniej było zachować powagę, ukłonił się pośpiesznie i wyszedł.

Tymczasem Avaline odstawiła na bok pudełko i zaczęła zapinać mężowi guziki.

Fortis natychmiast poczuł subtelną woń jej perfum. Pachniała jak zima, wanilią z domieszką sosnowego igliwia.

– Ile czasu ci zajęło włożenie tej sukienki? – mruknął jej wprost do ucha.

– Kilka minut. Czemu pytasz? – Sięgnęła do kołnierzyka i poprawiła mu krawat.

– Zastanawiam się, czy zdążymy ją zdjąć i założyć z powrotem, zanim będziemy musieli zejść na kolację.

– Nic z tego, mój drogi – odparła łagodnie, lecz stanowczo. – Nie możemy pozwolić, by goście na nas czekali. Już ja cię znam. Nie skończyłoby się na kilku minutach. Prawdopodobnie nie wyszlibyśmy z łóżka do rana.

– Może w takim razie dostanę chociaż buziaka? – Pochylił się i cmoknął ją w usta.

– Tylko jedno ci w głowie. – Uśmiechnęła się i oddała pocałunek. – Nie po to tu przyszłam. Chciałam ci wręczyć prezent – dodała o wiele poważniejszym tonem.

– Masz dla mnie kolejny prezent? – Usiadł i popatrzył na nią ze zdumieniem. – Dałaś mi dziś już tak wiele. To był cudowny dzień. Zamiast zabawiać gości, wolałbym wprawdzie zostać z żoną w sypialni, ale i tak dzięki tobie jestem najszczęśliwszym człowiekiem pod słońcem.

Przyklęknęła przed nim, sięgając po przewiązane wstążeczką pudełko.

– Jest coś, co sprawi, że będziesz jeszcze szczęśliwszy. Mam nadzieję.

Kiedy podawała mu pakunek, zadrżały jej ręce. Uprzytomnił sobie, jak bardzo jest zdenerwowana.

– Co to takiego? – Zdjął wieko i odsłonił błyszczący kryształowy sześcian, który mienił się urokliwie w świetle lampy. Wyglądał trochę jak ozdobny klocek do zabawy. Miał oszlifowane krawędzie i jakiś napis wygrawerowany na ściankach. DZI-E-C-KO – przeczytał na głos i niemal wypuścił kostkę z ręki. Dziecko. Będą mieli dziecko! Zostanie ojcem!

Spojrzał na żonę, która uśmiechała się do niego z wahaniem.

– Jesteś pewna?

Skinęła głową, a on opadł przed na kolana i porwał ją w objęcia. Chciał jej powiedzieć, jak bardzo się cieszy, ale nie potrafił wyrazić tego słowami.

Avaline zaśmiała się przez łzy.

– Nie masz nic przeciwko temu? Nie byłam pewna, czy się ucieszysz. Bałam się, że to może trochę za szybko.

Ujął jej twarz w dłonie i uciszył ją pocałunkiem.

– Jestem zachwycony. Nie mogłaś sprawić mi cudowniejszego prezentu.

– Czyli mogę liczyć na to, że zejdziesz ze mną do gości i będziesz się idealnie sprawował?

– Dla ciebie wszystko, kochanie. – Nie zaszkodzi pokazać sąsiadom, jak bardzo ubóstwia żonę. Niech wiedzą, że jest teraz innym człowiekiem i stara się być jak najlepszym mężem.

Kilka minut później znaleźli się w udekorowanym na niebiesko holu.

– Pozwolisz mi podzielić się dobrą nowiną z braćmi? – zapytał po cichu. – Dyskretnie, ma się rozumieć.

– Oczywiście. Zresztą i tak by się domyślili, że coś jest na rzeczy. Wystarczy spojrzeć na twój szeroki uśmiech.

Podczas kolacji doszedł do wniosku, że ma całe mnóstwo powodów do radości, wśród nich wyborne jedzenie, znakomite trunki i miłe towarzystwo. Nie wiedzieć czemu największy zachwyt wzbudził w nim dwukolorowy biało-błękitny tort. Misternej ośmiopiętrowej konstrukcji strzegły ogromne łabędzie z lodu. Każdą warstwę zdobiły dodatkowo białe lukrowe kwiatuszki i perełki.

– Wyglądasz jak chłopiec w składzie z zabawkami – zauważyła ze śmiechem Avaline na widok jego zafascynowanej miny. – Cieszę się, że ci się podoba.

– Mam nadzieję, że jest waniliowy – szepnął, ukradkiem przygryzając jej ucho. Nie dbał o to, czy ktoś ich przyłapie. Był tak zakochany w żonie, że nie obchodziło go nic poza nią.

– Tak, bezwstydniku. – Zarumieniła się, zgadując, co mu chodzi po głowie.– Jest waniliowy, specjalnie dla ciebie.

Kiedy orkiestra sięgnęła po instrumenty i rozległy się pierwsze takty muzyki, porwał ją do walca. Obejmował ją przy tym znacznie ciaśniej, niż nakazywała przyzwoitość.

– Mogę przetańczyć z tobą całą noc i nikt mi nie powie, że to nieprzyzwoite. To tylko niektóre uroki małżeństwa. Znam inne, o wiele ciekawsze, ale nie wypada wspominać o nich na głos.

– Mam nadzieję, że przyjęcie przypadło ci do gustu?

– Naturalnie. Niczego nie mógłbym wymarzyć sobie lepiej – Uśmiechnął się zadowolony. – Jest wprost idealnie. – O tak, w tej chwili wszystko – całe jego życie – wydawało się doskonałe. Chwilami było wręcz zbyt pięknie, a jak wiadomo, nic, co piękne, nie trwa długo. – Zdusił tę niewygodną myśl w zarodku. Nawet jeśli dzisiejszy wieczór to cisza przed burzą, nie zepsuje go ponurymi myślami.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Hayworth oddał lokajowi nakrycie i rozejrzał się dookoła okiem znawcy. Wnętrza Blandford nie były wprawdzie aż tak imponujące jak wystrój opływającego w dostatek Indigo Hall, ale mimo pewnych niedostatków prezentowały się całkiem znośnie. Wystarczy odrobinę zainwestować w renowacje, to i owo ulepszyć, a będzie się czym pochwalić. Cóż, wszystko w swoim czasie. Najpierw trzeba się pozbyć obecnego właściciela. Dziś miał się rozegrać pierwszy akt spektaklu, który Tobin zaplanował w najdrobniejszym szczególe. Sceneria wydawała się wprost idealna, w końcu nie co dzień świętowano czyjś powrót zza grobu. Na przyjęciu zgromadziła się cała okoliczna śmietanka. Same ważne i wpływowe persony, o których względy będzie zabiegał gospodarz. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, goście Treshama wrócą do domów pełni podejrzeń.

W drodze na salę balową wpadł „niechcący” na pierwszego napotkanego gościa, jaki się nawinął.

– Najmocniej przepraszam – rzekł młodzieniec, który niemal wytrącił mu z ręki kieliszek.

– Żaden kłopot – odparł wesoło Hayworth. – W tym tłoku nietrudno o wypadek. Wygląda na to, że zjechało się całe hrabstwo. – Badał, czy uda mu się przedłużyć rozmowę i skierować ją na odpowiednie tory.

– Cóż, trudno teraz o rozrywki – przytaknął nieznajomy. – Niektórzy pojawili się pewnie z nudów. Nie mają nic lepszego do roboty, a bal o tej porze roku to nie lada gratka. – Wyciągnął dłoń, żeby się przedstawić. – Elias Paul. Mój ojciec jest we wsi sędzią pokoju, a ja właśnie wróciłem z Oksfordu. Widział pan już tort?

– A tak, niesamowity, prawda? Od razu widać, że Treshamowie nie szczędzili środków. Zresztą trudno się dziwić. W końcu taki cud nie zdarza się co dzień. – Tobin ważył teraz każde słowo. Chciał, żeby padło na podatny grunt, i nie przeliczył się. Elias do niedawna przebywał z dala od domu, więc nie miał pojęcia, co się działo w jego rodzinnych stronach. Z całą pewnością nie wiedział, że to nie jest zwykłe przyjęcie urodzinowe, jakich wiele. Dla Cowdena i jego rodziny miało zapewne znaczenie symboliczne.

– Cud? Nie bardzo rozumiem…

Hayworth tylko na to czekał. Tym jednym niewinnym pytaniem Paul otworzył mu drogę wprost do upragnionego celu. Jak przystało na usłużnego sąsiada, oświecił młodego człowieka w kwestii najnowszych wieści, a na koniec nie omieszkał podzielić się z nim swoimi wątpliwościami. – Życzę im oczywiście jak najlepiej – skonkludował należycie strapionym tonem. – Ale byłbym niepocieszony, gdyby się okazało, że ktoś w haniebny sposób wykorzystuje księcia Cowdena. Na jego miejscu chyba jeszcze bym nie świętował. – Dla efektu pokiwał smętnie głową. – Moim zadaniem ta sprawa budzi wiele wątpliwości. Poszło zdecydowanie zbyt gładko, jeśli wie pan, o co mi idzie. Za wiele niesłychanych zbiegów okoliczności. Poza tym nikt nawet nie zadał sobie trudu, żeby rzetelnie sprawdzić szczegóły i potwierdzić tożsamość cudownie odnalezionego Treshama. Niewykluczone, że Cowdenowie padli ofiarą sprytnej mistyfikacji. Wprawny oszust mógł bez trudu wywieść ich w pole. Fortis przepadł na blisko rok. Jego bliscy odchodzili od zmysłów. Rodzina w rozpaczy gotowa jest uwierzyć we wszystko, to zrozumiałe. Niestety są wśród nas tacy, którzy dla własnej korzyści nie zawahają się wykorzystać ludzkiej słabości.

– Naprawdę sądzi pan, że to może nie być on? – Elias zmarszczył brwi i spojrzał z namysłem na Fortisa.

– Bóg raczy wiedzieć. Rzecz w tym, że Treshamowie prawdopodobnie nie są w stanie rozsądzić kwestii racjonalnie. Poza tym, jak mówi stare porzekadło, jeśli coś wydaje się zbyt piękne, by mogło być prawdziwe, to znaczy, że wcale piękne nie jest. Dlatego twierdzę, że należałoby się temu przyjrzeć bliżej. – Fortis i Avaline właśnie przemknęli obok w tańcu. Byli tak zajęci sobą, że zupełnie nie zwracali uwagi na otoczenie. – Niech pan tylko spojrzy. Owinął ją sobie wokół palca.

– Wyglądają na szczęśliwych – podsumował Paul. – Zresztą jaka kobieta nie rozpoznałaby własnego męża?

– Zdesperowana? – podsunął z udawaną troską Hayworth. W duchu nie posiadał się z satysfakcji. Nie musiał się nawet specjalnie wysilać, żeby ryba połknęła haczyk. Nie podobał mu się tylko zachwyt na twarzy Avaline. Przeklęty Tresham zawrócił jej w głowie w kilka tygodni. Jest zakochana, a to znaczy, że nie uda się przeciągnąć jej na swoją stronę. Ani chybi stanie w obronie męża i będzie go broniła jak lwica. Za nic nie uwierzy, że jej ukochany dopuścił się perfidnego oszustwa. Sądziła, że ludzie są dobrzy z natury. Z nielicznymi wyjątkami… Cóż, cała nadzieja w tym, że kiedy jej obecny mężulek sczeźnie w lochu, będzie potrzebowała nowego protektora, żeby uratować dom.

Pożegnawszy się z Eliasem, wmieszał się w tłum, żeby kontynuować rozsiewanie plotek. Gdy dokonał dzieła, stanął na uboczu i odczekał, aż pogłoski zaczną żyć własnym życiem. Za godzinę czy dwie Treshamowie sami będą chcieli z nim porozmawiać. Był tego więcej niż pewien. I wcale nie zamierzał się przed nimi chować. Chciał, żeby go znaleźli i choćby siłą zawlekli na rozmowę z Cowdenem. Zamierzał przedstawić księciu propozycję nie do odrzucenia. To on zaczął szerzyć podejrzenia wobec Fortisa, więc równie dobrze mógł ukręcić sprawie łeb. Za odpowiednią cenę, ma się rozumieć. Jeśli stary nie zechce przystać na jego warunki, gorzko tego pożałuje.

Ten plugawiec Hayworth miał czelność wedrzeć się na bal Avaline! Tylko po to, żeby rozpuszczać wyssane z palca plotki. Fortis zakipiał ze złości na sam jego widok. Bezczelny typ! Najchętniej wygarbowałby mu skórę i wyrzucił go na zbity pysk. Powstrzymał się przed tym wyłącznie ze względu na żonę.

– Spokojnie, bracie – mitygował go Frederick. – Nie chcemy robić scen. On tylko na to czeka.

– Rozpowiada o mnie niestworzone rzeczy. Nie pozwolę mu bezkarnie szerzyć kłamstw. – Fortis zauważył, że coś wisi w powietrzu już dziesięć minut temu. Trzeba było zareagować od razu i zdusić sprawę w zarodku. Przeklęty oszczerca zepsuł mu taki piękny dzień. Wystarczyło kilka zjadliwych uwag i znów ogarnęły go niepewność i lęk. Sądził, że się z nimi uporał, że najgorsze ma za sobą, lecz najwyraźniej się mylił. W jego głowie rozszalały się te same wątpliwości, które dopadły go przy ognisku Romów. Wciąż zadawał sobie te same pytania. A może rzeczywiście opacznie interpretował sny i wspomnienia z jaskini? Może rzeczywiście nie jest tym, za kogo się uważa? Może wcale nie nazywa się Tresham? Nie, nie będzie stał z boku i spokojnie patrzył, jak ten łajdak szarga jego dobre imię. Jeśli puści te zniewagi płazem, tylko go zachęci. Dobrze wiedział, że Tobin nie da za wygraną. Będzie intrygował i mącił, aż dopnie swego. Rozejrzał się w poszukiwaniu Avaline. Czy pomówienia Haywortha już do niej dotarły? Walczyli o szczęście tak długo. Miałaby je zniszczyć nienawiść jednego podłego człowieka? Nigdy.

– Posłałem do niej Helenę i Annę – odezwał się Ferris, bezbłędnie odczytując jego myśli. – Jeśli coś słyszała, pomogą jej się z tym uporać. Jeśli jeszcze nic nie wie, lepiej, żeby dowiedziała się od rodziny.

– Racja – zgodził się Fortis. – Chociaż wolałbym jej oszczędzić tych ohydnych insynuacji. Myślę, że pan Hayworth zabawił w Blandford wystarczająco długo. Zwłaszcza że nikt go tu nie zapraszał. Nie sądzicie, że nadeszła pora, by go wyprosić?

– Owszem, ale bądź ostrożny – doradził Frederick. – Zgadzam się, że powinniśmy zareagować na jego zaczepki. Sęk w tym, że on doskonale o tym wie, może wręcz na to liczy. Nie zdziwiłbym się, gdyby próbował nas sprowokować do jakichś gwałtownych czynów. Pamiętaj o tym, bracie, i postaraj się powściągnąć gniew. Będzie mu na rękę, jeśli znów użyjesz na nim pięści, na co bez wątpienia zasłużył. Sam chętnie przefasonowałbym mu jadaczkę, ale czasem człowiek musi się powstrzymać, sam rozumiesz.

– Naturalnie. Lepiej bym tego nie ujął. – Fortis popatrzył kolejno na braci. Dobrze było mieć ich na wyciągnięcie ręki. Ich wsparcie wiele dla niego znaczyło. – Chodźmy. Nie mogę patrzeć, jak opycha się naszym jedzeniem.

Kiedy przechodzili przez salę, bardzo szybko stało się jasne, że oskarżenia Tobina zrobiły swoje. Atmosfera stała się cokolwiek napięta, a goście zaczęli mu się podejrzliwie przyglądać.

W końcu dotarli do stołu, przy którym Hayworth obżerał się ciastkami z bitą śmietaną. Jego pełen satysfakcji uśmieszek podziałał na Fortisa jak płachta na byka. Oddałby wszystko, żeby zetrzeć mu go z twarzy precyzyjnie wymierzonym sierpowym.

– Nie przypominam sobie, żeby ktoś cię tu zapraszał – zaczął bez zbędnych wstępów. Nie zamierzał silić się na uprzejmości.

– Ty też wdarłeś się niedawno na moje przyjęcie – odparł kpiąco Tobin. – Odpłacam tylko pięknym za nadobne. – Wzruszył ramionami i wyciągnął rękę po kolejnego ptysia.

Tresham ścisnął go za nadgarstek, nim Tobin dosięgnął półmiska.

– Ja przynajmniej nie pasłem się twoimi wypiekami i nie szkalowałem twojego imienia. – Zabrałem tylko, co moje, i wyszedłem. W tym domu nic nie należy do ciebie, więc nie masz tu czego szukać. Bądź zatem łaskaw uwolnić nas od swojego towarzystwa. Nie będę prosił dwa razy.

– Prosił, powiadasz? – zadrwił Hayworth. – Widzę, że nabrałeś wielkopańskich manier. Wraz z nabyciem wytwornego garnituru, jak mniemam? Zadajesz szyku, słowo daję. Gdybym nie znał prawdy, powiedziałbym, że mógłbyś z powodzeniem uchodzić za arystokratę. Kto wie, może nawet syna wpływowego księcia? Bo zdaje się, o to ci idzie, nieprawdaż?

– Jestem synem księcia – stwierdził dobitnie Fortis. Na szczęście nikt się nie zorientował, jak wiele kosztowały go te słowa. – I mało mnie obchodzi twoje zdanie na mój temat.

– Czyżby? A skąd ta pewność, że urodziłeś się jako Tresham?

– Twierdzisz, że nie jestem tym, za kogo się podaję? – Hayworth był wysoki i dobrze zbudowany, ale w walce wręcz nie miał z nim szans. Nie spędził dekady w wojsku.

– Twierdzę, że sam nie wiesz, kim jesteś, a to znaczy, że jesteś nikim. Kiedy po kilku miesiącach w lesie wróciłeś do koszar, nie pamiętałeś nawet własnego nazwiska. Musieli ci je podsunąć, bo nie mogłeś sobie przypomnieć, jak się nazywasz. Do tej pory niewiele sobie przypomniałeś, prawda? Jesteś wrakiem człowieka. Nie panujesz nad własnym umysłem.

Fortis trzymał się w ryzach ostatkiem sił. Obelgi Tobina podsycały jego własne wątpliwości, więc tym bardziej działały mu na nerwy. Był niebezpiecznie bliski wybuchu.

– Jeśli zamierzasz wysunąć wobec mnie jakieś oskarżenia, to wybrałeś niewłaściwy moment. Moja żona raczej się nie ucieszy, że zepsułeś jej przyjęcie.

Hayworth miał odpowiedź na wszystko.

– Kto wie, może kiedyś sama mi za to podziękuje – stwierdził z przekąsem. – Chociaż pewnie jest już dla niej za późno. Zdążyłeś zrobić z niej dziwkę. Jeżeli faktycznie nie jesteś Treshamem, to jak by na to nie patrzeć, dopuściła się zdrady.

– Starczy tego dobrego – zirytował się Frederick. – Zabieraj się stąd, Hayworth, bo nie ręczę za siebie. A jeżeli koniecznie chcesz kontynuować rozmowę, to zrobimy to na zewnątrz.

Tobin roześmiał mu się w twarz.

– Trzech na jednego, panowie? Czy to wypada? Wolę zostać tutaj, przy świadkach. Chyba że macie coś do ukrycia i nie chcecie dyskutować o tym publicznie.

– Z tobą nie mamy ochoty dyskutować o niczym – oznajmił ozięble Ferris. – Chcemy za to, żebyś natychmiast opuścił dom Fortisa i Avaline. Przyszedłeś tu wyłącznie po to, żeby siać zamęt. Rozpowiadasz kłamstwa, bo próbujesz im zaszkodzić. Ale my doskonale znamy twoje niskie motywy. Nietrudno cię rozgryźć, Hayworth, zachłanność i obłudę masz wypisane na twarzy.

– Jesteście pewni, że to tylko moje wymysły? – upierał się Tobin. – Wiem o tobie wszystko – zwrócił się pogardliwie do Fortisa. – Mam im powiedzieć, kim jesteś? – Przeniósł wzrok na pozostałych Treshamów. – To nie wasz brat, panowie, lecz Aidan Roswell, pospolity złodziej.

Nie, pomyślał w popłochu Fortis. Roswell umarł w jaskini. Nagle poczuł, że zaczyna mu dudnić w skroniach i oblał się zimnym potem. Dobrze wiesz, że Hayworth ma rację, szepnęło jego sumienie. Sam do tego doszedłeś, ale boisz się prawdy. Boisz się, bo prawda wszystko tłumaczy. Wyjaśnia, dlaczego w snach widzisz siebie jako Roswella i dlaczego przed laty nie kochałeś Avaline. Nie mogłeś jej kochać. Nie byłeś wtedy jej mężem. Teraz też nim nie jesteś i nie nazywasz się Fortis Tresham . Nie! – przywołał się do porządku. To stek bzdur. Istnieją inne wyjaśnienia i tego będzie się trzymał. Jest synem księcia Cowdena, bratem Fredericka i Ferrisa Treshamów, mężem Avaline i właścicielem Blandford Hall. Hayworth usiłuje się go pozbyć dla własnych korzyści, dlatego nigdy nie odpuści. Będzie go opluwać i oczerniać do skutku. Dopóki nie zdyskredytuje go w oczach innych. Był tylko jeden sposób, żeby skutecznie uciszyć tę kanalię, a jednocześnie zachować twarz.

– Z nas dwóch to ty masz kłopoty z głową, Hayworth. Najwyraźniej coś ci się w niej pomieszało. Mnóstwo osób potwierdza, że nazywam się Fortis Tresham. I jako pan tego domu każę ci się wynosić! Zrozumiałeś?! – Dla lepszego efektu uniósł ramię i mocno się zamachnął. Tobin spodziewał się ciosu, ale nie był dość szybki. Nie zdążył uskoczyć. Pięść Treshama wylądowała na jego szczęce – dokładnie tam, gdzie za pierwszym razem – i posłała go na stół z deserami. Próbując złapać równowagę, Hayworth chwycił się lodowej rzeźby łabędzia i ześlizgnął się wraz z nią oraz stertą talerzy prosto na ziemię. Przeraźliwy brzęk tłuczonej porcelany zwrócił wszystkie oczy i uszy na uczestników zajścia.

W pełnej napięcia ciszy, która zapadła chwilę potem, dałoby się usłyszeć odgłos upadającej szpilki.

– Fortis! – przerwał ją w końcu rozpaczliwy damski głos.

Tresham odwrócił się, żeby odszukać wzrokiem żonę, ale nigdzie nie mógł jej znaleźć. Jakby zapadła się pod ziemię. Gdzie się podziała? Gdzie oni wszyscy się podziali? Sala balowa raptem zaczęła znikać. W jej miejsce pojawiły się las i jaskinia. Zacisnął powieki, a kiedy je otworzył, nie był już w Blandford. Widział tylko drzewa i skały.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Roswell podniósł kawałek zwęglonego drewna i nabazgrał nim na ścianie kreskę. Zaznaczał w ten sposób upływające dni.

– Jaki mamy miesiąc? – zapytał ze swojej pryczy Fortis. Był coraz bledszy i słabszy.

– Luty. – Ukrywali się w jaskini od trzech miesięcy, ale stan Treshama się nie poprawiał. Aidan wiedział, że na próżno karmi się nadzieją. Żebra rannego się nie zagoją, a ból nie ustąpi. Nie mogli wrócić do swoich, bo nie można go było ruszyć. Poza tym nie mieli pojęcia, gdzie dokładnie stacjonują Brytyjczycy.

– Luty, powiadasz. Najkrótszy miesiąc w roku, ale i tak raczej nie doczekam marca. Wiesz, że możesz w każdej chwili odejść? Trzymam cię tu stanowczo za długo. W dodatku bez powodu. Nie zdołasz mi pomóc, wkrótce umrę. Rozpal mi tylko przed wyjściem ognisko, żebym mógł zajrzeć w oczy kostusze. Niech wie, że się jej nie boję. Kiedy ogień przygaśnie, zgasnę i ja. Wystarczy, że próbuję się raptownie podnieść… Albo lepiej zostaw mi naładowany pistolet.

– Przestałbyś pleść te swoje ponure androny. Nigdzie się nie wybieram. Zostanę, ile będzie trzeba, a ty wydobrzejesz. – Aidan ścisnął towarzysza za rękę i uśmiechnął się, próbując dodać mu otuchy. – Nie trać wiary, bracie. Dasz radę, wytrzymałeś tak długo. – Kłamał, bo nie potrafił inaczej. Fortis na pewno o tym wiedział, ale obaj udawali, że jest inaczej. Wczoraj zaczął kasłać i pluć krwią. Wtedy zrozumieli, że nie ma dla niego ratunku, a koniec jest bliski. Któreś z żeber było pęknięte i prawdopodobnie przebiło płuco. Aidan nie potrafił przyjąć tego do wiadomości. Nie mógł go stracić. Fortis był jego przyjacielem, a w całym dwudziestoośmioletnim życiu miał zaledwie garstkę bliskich znajomych. Prawdziwych przyjaciół mógłby policzyć na palcach jednej ręki.

– Prawdziwy z ciebie przyjaciel – odezwał się Fortis. Jakby czytał w jego myślach. – Podarowałeś mi kilka cennych miesięcy. Zyskałem mnóstwo czasu, żeby zrobić rachunek sumienia i pogodzić się z losem. I z sobą samym. Nie martw się. Jestem prawie gotowy na śmierć. Została tylko jedna rzecz, której muszę dopilnować. Pamiętasz, opowiadałem ci sporo o żonie. Mógłbyś mi ostatni raz pokazać jej miniaturę?

Roswell sięgnął do płaszcza Treshama i wyciągnął z kieszeni portrecik.

– Piękna kobieta. Los się do ciebie uśmiechnął.

– Szkoda, że nie potrafiłem tego docenić. Nigdy więcej jej nie zobaczę. Nie dostanę drugiej szansy, żeby naprawić krzywdę, jaką jej wyrządziłem. Dlatego muszę wiedzieć, czy na pewno nie jesteś żonaty. To bardzo ważne. Mówiłeś, że nikt na ciebie nie czeka. To prawda?

– Przecież wiesz, rozmawialiśmy o tym. – Aidan przyłożył mu rękę do czoła. Martwił się, że Fortis zaczyna bredzić w malignie.

– W takim razie o coś cię poproszę. – Tresham ścisnął go mocno za nadgarstek. – Obiecaj mi, że to zrobisz – dodał gorączkowo, jakby obawiał się protestów. – Pora przestać udawać, że nagle wstanę i wyjdę z tej przeklętej dziury. Spójrzmy prawdzie w oczy. Niedługo nie będzie mnie już wśród żywych. Wiem, że pewnie żądam zbyt wiele, ale to moje ostatnie życzenie.

– Oczywiście zrobię, co tylko zechcesz – zgodził się Roswell, jakby jego obietnica mogła utrzymać przyjaciela przy życiu.

– Chciałbym, żebyś do niej pojechał. Po wszystkim, kiedy mnie pochowasz.

– Daj spokój, Fortis, to niedorzecz…. – Aidan urwał w pół słowa, bo raptem zdał sobie sprawę, że marnuje czas. Nie zostało im go wiele. Liczyła się każda sekunda. Tresham gasł w oczach. Każde kolejne słowo mogło się okazać ostatnim. – Dobrze – rzekł z powagą. – Pojadę do twojej żony. Opowiem jej, jak bardzo chciałeś do niej wrócić i poprosić ją o wybaczenie, o jeszcze jedną szansę.

Fortis potrząsnął głową.

– Nie. Nie w tym rzecz – powiedział, z trudem dobywając głos. – Widzisz, Avaline wyszła za mnie głównie po to, żeby ratować dom i ziemię przed Tobinem Hayworthem. Potrzebuje mojego nazwiska. Tylko ono może ją uchronić przed małżeństwem z tym typem spod ciemnej gwiazdy. Martwy na nic jej się nie zdam. – Zmęczony, zaniósł się krwawym kaszlem. W jego oczach pojawiło się przerażenie. Bał się, że nie zdąży powiedzieć wszystkiego. – Chcę ci podarować swoje życie, Aidan – wyszeptał pośpiesznie. – Posłuchaj uważnie. Pojedziesz tam i zajmiesz moje miejsce. Jesteśmy do siebie łudząco podobni, jak bliźniacy. Mamy tę samą sylwetkę, niebieskie oczy i ciemne włosy. To na pewno jakiś znak, zrządzenie losu. Tyle ci opowiadałem o swojej rodzinie, że wiesz o nich prawie wszystko. Znasz mnóstwo faktów z mojego życia, zwłaszcza przygód z dzieciństwa. Nikt poza mną i braćmi nie wie, że zamknęliśmy na klucz nauczyciela łaciny, żeby uniknąć lekcji. Takie historie potwierdzą twoją tożsamość. Jeśli przyłapią cię na tym, że czegoś nie wiesz, zasłaniaj się wojenną traumą. Mów, że szwankuje ci pamięć.

Plan Treshama wydawał się z gruntu szalony. Gdyby nie zaskakująca dbałość o szczegóły, Aidan byłby przekonany, że to zwykłe majaczenia konającego.

– Jak długo nad tym myślałeś? – zapytał ostrożnie.

– Wystarczająco długo. Odkąd poczułem, że koniec jest bliski. Moja rodzina na pewno po mnie rozpacza. Kiedy cudownie się odnajdę, będą tak szczęśliwi, że nawet nie przyjdzie im do głowy, żeby cokolwiek podejrzewać. Uwierzą ci, bo będą chcieli uwierzyć.

– A Avaline? Jesteś pewien, że przyjmie cię z powrotem?

– To ciebie musi przyjąć, nie mnie. Wiem, że podobasz się kobietom. Jesteś przystojny i potrafisz być czarujący. Myślę, że zdołasz ją do siebie przekonać. I bez wątpienia okażesz się znacznie lepszym mężem niż ja. Liczę na to. Jest śliczna i słodka, ale ma silny charakter. Zawsze chciała mieć rodzinę, dzieci… Marzyła o tym, ale ja nie zważałem na jej marzenia. Myślałem tylko o sobie, o karierze wojskowej, o swoich bohaterskich wyczynach i awansach. Ona była wyłącznie ozdobą, którą zresztą wybrał dla mnie ojciec. Zupełnie jej nie zauważałem, czasem traktowałem ją jak uciążliwy obowiązek. Żałuję, że nie będę mógł sam jej tego wynagrodzić. Chciałbym, żeby pozwoliła mi zacząć od nowa. Mam nadzieję, że pozwoli tobie.

Roswell popatrzył na niego uważnie.

– Fortis, chyba zdajesz sobie sprawę, że podszywanie się pod kogoś innego to przestępstwo, prawda? – Propozycja Treshama była niezwykle kusząca, ale mogła się dla niego bardzo źle skończyć. – Poza tym nie rozumiem, skąd pomysł, że będę lepszym mężem niż ty? Przecież byłem kiedyś złodziejem.

Tresham zaśmiał się i przypłacił to kolejnym atakiem kaszlu.

– Gdyby każdy złodziej był taki jak ty, świat stałby się o wiele lepszym miejscem. Jesteś najzacniejszym człowiekiem, jakiego znam. Wyciągnąłeś mnie spod konia, nie zważając na to, że sam możesz zginąć, a potem opiekowałeś się mną jak bratem przez kilka miesięcy. A mogłeś odejść i zostawić mnie na pewną śmierć. Większość na twoim miejscu właśnie tak by postąpiła. Może i jesteś na świecie zupełnie sam, ale wiesz, co znaczy kochać drugiego człowieka. – Znów zaczął kasłać. Tym razem z trudem odzyskał oddech. Aidan uniósł go w ramionach, żeby choć trochę mu ulżyć. Gdy najgorsze minęło, ułożył go z powrotem na ziemi.

– Obiecaj mi… Aidan. – Fortis ścisnął go boleśnie za ramię. – Obiecaj, że do niej pojedziesz. W moim kufrze w koszarach są jej listy. Kiedy mnie pochowasz, wrócisz do naszych i powiesz im, że nazywasz się Fortis Tresham, że po bitwie ranny, otumaniony i zdezorientowany tułałeś się samotnie po lesie. Na potwierdzenie masz blizny. Potem każesz im się odesłać do domu. Nikt nie śmie zakwestionować twoich słów. Możesz zyskać wszystko, o czym zawsze marzyłeś.

Pokusa była ogromna.

– Oszczędzaj siły, Fortis.

– Po co? Mój czas się skończył. Czekam tylko, żebyś mi obiecał…

– Fortis… – Aidan poczuł ucisk w gardle. Nie był w stanie opanować emocji. To nie może się tak skończyć. Czy to jego wina? Co zrobił nie tak? Czego nie dopilnował?

– Oddaję ci swoje życie. I Avaline. Obiecaj mi. Nikt się nie dowie… Proszę cię…

Roswell wziął przyjaciela za rękę i zajrzał mu w oczy.

– Dobrze, obiecuję. Zrobię to, o co mnie prosisz. – Trzymał jego dłoń i był przy nim do samego końca, aż do chwili, gdy uszło z niego życie. Tak umarł i narodził się Fortis Tresham.

Chryste, pomyślał przerażony Aidan. Nie nazywam się Fortis Tresham. Fortis nie żyje. Umarł w jaskini. Nieoczekiwanie odzyskał pamięć. Wspomnienia wróciły nagle, wszystkie naraz, jakby czaiły się gdzieś w zakamarkach jego umysłu i czekały na iskrę, która je uwolni. Uzmysłowił sobie, co to oznacza, i zadrżał. Ktoś przy nim siedział, opatulał go kocem i uspokajał, szepcąc mu do ucha słowa otuchy. Ferris, jego brat… Nie, to nie jest twój brat. Ty nie masz brata ani żadnej innej rodziny. Aidan Roswell nie ma nikogo…

– Fortis, ocknij się. Otwórz oczy. Jestem przy tobie. Nic ci nie grozi.

Avaline, pomyślał. To głos Avaline. Jego żony. Matki jego nienarodzonego dziecka. To nie twoja żona, poprawił się zdruzgotany. To żona Fortisa. Wdowa po nim. Ale matka twojego dziecka. Boże! Ich dziecko będzie żyło z piętnem bękarta… Jęknął bezgłośnie, gdy uświadomił sobie dramatyczne konsekwencje ostatnich wydarzeń. Nie był pewien, czy zdoła się z nimi zmierzyć. Co ma teraz zrobić? Jak wyznać prawdę Avaline? Co z nimi będzie? Musi być silny. Dla niej. Będzie potrzebowała jego ochrony i wsparcia. Obiecał to przecież Fortisowi. Poradzi sobie z tym bałaganem, tak jak na wojnie. Rozważnie i bez paniki, pokonując każdą przeszkodę i każdego wroga.

Uchylił powieki i rozejrzał się dookoła. Leżał na ziemi w bawialni. Ferris i Avaline klęczeli obok niego, czekając, aż oprzytomnieje.

– Fortis… – Avaline uśmiechnęła się czule i ścisnęła go za rękę.

Pomyślał, że nie powinna zwracać się do niego tym imieniem, ale nie potrafił powiedzieć tego na głos. Patrzyła na niego z takim uczuciem. Zapragnął jeszcze przez chwilę nacieszyć się jej widokiem i ogrzewać w blasku jej miłości. Straci ją, kiedy przyzna się, co zrobił. Nie będzie chciała go znać.

– Zepsułem ci przyjęcie.

– Wręcz przeciwnie – roześmiała się. – Nasz bal to wydarzenie miesiąca. Będą o nim krążyły legendy. Nie dbam o to, że doszło do bójki – dodała nieco poważniejszym tonem. – Domyślam się, że Hayworth cię sprowokował. Przyszedł tu tylko po to, żeby narobić kłopotu. Nie mam pojęcia, na co właściwie liczy. Jego oskarżenia są niedorzeczne. Nikt wcześniej nie kwestionował twojej tożsamości.

Poza mną samym, przemknęło mu przez myśl. Niestety intuicja go nie zwiodła.

– Osiągnął swój cel? – zapytał, zaglądając jej w oczy. Udało mu się wzbudzić powszechne wątpliwości? Czy słowo księcia Cowdena przeciwko słowu Haywortha przestało cokolwiek znaczyć? I co o tym myślała Avaline? Uwierzyła w zarzuty Tobina?

– Ojciec i Frederick zamknęli się z nim w gabinecie. Nie chciałby się jeszcze raz zderzyć z twoją pięścią. Furia księcia też mu w niczym nie pomoże. Tylko patrzeć, jak ucieknie z podwiniętym ogonem.

Usiłowała go pocieszyć, ale jej słowa nie przyniosły mu ulgi. W przeciwieństwie do niej znał fakty. Co gorsza pobił człowieka, który słusznie go oskarżył. I nieważne, że Hayworth miał jak najgorsze intencje. Racja leżała po jego stronie.

– Co z naszymi gośćmi? – zapytał rzeczowo. Jego nerwy powoli zaczynały się uspokajać.

– Helena i Anna odprawiły wszystkich do domu. Co się właściwie stało?

– Nie wiem. Pamiętam tylko, że coś się potłukło.

– Talerze. I lodowy łabędź.

– Usłyszałem przeraźliwy brzęk i nagle znów znalazłem się w jaskini. – Skrzywił się na myśl o tym, co jeszcze mógł zrobić. Uderzył Haywortha więcej niż raz? Wpadł w szał i porozbijał meble? Tak czy owak przyniósł wstyd całej rodzinie.

– Odciągnęliśmy cię z Fredem od Tobina – odezwał się Ferris. – Jestem pewien, że nikt się nie zorientował, o co poszło.

Bogu dzięki, westchnął w duchu Aidan. Choć to raczej marna pociecha. Avaline będzie musiała żyć pomiędzy tymi ludźmi, kiedy… już będzie po wszystkim. Nie, nie powinien teraz o tym myśleć. Nie wolno mu się załamywać.

– Przypomniałeś sobie coś nowego? – dopytywała się z niepokojem.

Prędzej czy później będzie musiał jej powiedzieć. Nie ma sensu z tym zwlekać. Zerknął wymownie na Ferrisa, który natychmiast pojął, w czym rzecz.

– Zostawię was samych. Gdybyście mnie potrzebowali, będę w pobliżu.

Gdy Tresham zamknął za sobą drzwi, Roswell wstał, żeby zebrać myśli. Musiał wyznać ukochanej kobiecie, że uwierzyła w kłamstwo. Uświadomić jej, że nie jest tym, za kogo go uważała. Nie miał pojęcia, jak się do tego zabrać. Może nie będzie tak źle, pocieszał się bez przekonania. Najważniejsze się przecież nie zmieniło. Kochał ją. To zawsze było prawdą.

– Muszę ci o czymś powiedzieć, Avaline. Moje słowa będą bolesne i mogą między nami wiele zmienić, ale nie zmienią najważniejszego. Pamiętaj, że cię kocham. Ciebie i dziecko, które powołaliśmy na świat. Jesteście dla mnie wszystkim i będę o was walczył. Kiedy poznasz prawdę, razem zdecydujemy, co należy zrobić.

– Ale… co się takiego stało? Przerażasz mnie, Fortis…

– Przykro mi, ale nie mogę cię uspokoić. Twoje obawy są uzasadnione.

– Fortis, powiedz mi wreszcie, o co chodzi. Jakoś temu zaradzimy.

– Nie mów do mnie Fortis – warknął ostrzej, niż zamierzał. – Pytałaś, czy przypomniałem sobie coś nowego. Tak, właśnie przypomniałem sobie wszystko. Jasno i klarownie. I tym razem nie mam żadnych wątpliwości. Nie nazywam się Fortis Tresham i nie jestem twoim mężem.

Zbladła gwałtownie, ale jeszcze nie dawała wiary temu, co słyszy.

– Jak to? Coś ci się pomyliło, kochanie. Miałeś przy sobie moje listy i swoje osobiste rzeczy…

Od razu zrozumiał, że protestowała wyłącznie pro forma. Widział to wyraźnie w jej zrozpaczonych oczach. Być może nigdy do końca nie wierzyła, że wrócił do niej ten sam człowiek, który ożenił się z nią przed laty. Niewykluczone, że od samego początku miała wątpliwości, lecz postanowiła je odrzucić, bo chciała dać im szansę na szczęście. Niestety nie mogli dłużej oszukiwać samych siebie i reszty świata.

– Wtedy w jaskini… wszystko odbyło się inaczej. To Fortis umarł, a ja przeżyłem. Wyciągnąłem go spod konia i próbowałem utrzymać przy życiu jak najdłużej. – Zrelacjonował jej całą historię aż do chwili śmierci Treshama. – Fortis bardzo żałował, że nie był dla ciebie dobrym mężem. Marzył o tym, żeby odpokutować za grzechy i zacząć od nowa. Przez jakiś czas obaj wierzyliśmy, że wydobrzeje i wróci, żeby błagać cię o przebaczenie. Kiedy zrozumiał, że jego dni są policzone, poprosił, bym zajął jego miejsce. Wiedział, że ktoś musi cię chronić przed Hawyorthem. – Urwał na chwilę, żeby zaczerpnąć tchu. Nie był pewien, jak ją przekonać, że nigdy nie próbował jej świadomie oszukać. A jeśli mu nie uwierzy i przepędzi go? Chryste, tylko nie to. Była dla niego wszystkim. Gdyby nie ona, już dawno postradałby zmysły.

Poczuł, że wyrywa ręce z jego uścisku. Nie potrafił jej niczego odmówić, więc puścił ją, gdy postanowiła uciec.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Avaline wybiegła na korytarz i popędziła do swojego pokoju. Nie dbała o to, że ktoś może ją zobaczyć. Niech patrzą, jeśli nie mają nic lepszego do roboty. Myślała tylko o tym, żeby znaleźć się we własnej sypialni i dać upust wezbranym emocjom. Była bliska utraty zmysłów. Kiedy wreszcie zamknęła za sobą drzwi, rzuciła się z płaczem na łóżko. Miała w głowie okropny mętlik, ale jedna prawda wybijała się na powierzchnię. Jej mąż wcale nie był jej mężem. Zawiodła się w miłości aż dwa razy. Kochała dwóch różnych mężczyzn. Jeden z nich wzgardził jej miłością, drugi perfidnie ją oszukał. Kompletnie obcy człowiek podszył się pod jej zmarłego męża i udawał wielkie uczucie. A wszystko po to, żeby ją w sobie rozkochać. Czemu jej to zrobił? Co próbował osiągnąć? Chciał zagarnąć jej dom i ziemię? Prawdziwego Fortisa znała tak słabo, że była łatwą ofiarą. Bezduszny łajdak. Pewnie ma ją za kompletną idiotkę. Jaka szanująca się kobieta nie potrafi rozpoznać własnego męża i wpuszcza do łóżka nieznajomego mężczyznę? Co za kompromitacja! Zdesperowana i spragniona odrobiny uczucia, gotowa była uchwycić się każdej iluzji szczęścia. Kiedy mówił, że ją kocha, zwyczajnie kłamał. Cóż, sama jest sobie winna. Dała się omotać. A przecież gdyby posłuchała głosu rozsądku, zdołałaby mu się oprzeć. Kto wie, może nawet odkryłaby podstęp?

O Boże, moje biedne, nienarodzone dziecko! – pomyślała i rozszlochała się jeszcze głośniej. Co oni teraz zrobią? Nie wyobrażała sobie życia z oszustem, ale czy miała wybór? W oczach świata ten człowiek musi pozostać Fortisem Treshamem, jej mężem, co nie znaczy, że będą mieszkali pod jednym dachem. Nie miała ochoty go nigdy więcej oglądać ani wysłuchiwać jego podłych łgarstw. Treshamowie będą chcieli uniknąć skandalu. Prawdopodobnie zapłacą mu i wyślą go na drugi koniec Anglii. Ale nie pora na takie rozważania. W tej chwili nie była w stanie jasno myśleć. Miała wrażenie, że pogrąża się w otchłani rozpaczy. O dziwo nie czuła gniewu, lecz bezbrzeżny smutek.

Mijały godziny, a ona wciąż płakała. Kiedy łzy w końcu wyschły, pozostał ból, który rozdzierał jej duszę na strzępy. Pokochała swoje nowe życie u boku lepszego, odmienionego męża. Przez ponad miesiąc żyła jak w pięknej bajce, a dziś czar prysł. Kiedy Fortis ją zostawił i wyjechał na wojnę, poradziła sobie, bo łudziła się, że kiedyś do niej wróci. Przetrwała, zajmując się majątkiem i doglądając codziennych spraw. Tym razem nie było sensu karmić się nadzieją.

Tuż przed świtem ktoś zapukał do drzwi. Sądziła, że to pokojówka, więc nie odpowiedziała. Chciała zostać sama.

– Avaline, to ja. Wpuść mnie. Pozwól mi się wytłumaczyć.

Fortis, pomyślała zaskoczona. To znaczy Aidan. Oszust i kłamca, w którym miała nieszczęście się zakochać. Podniosła się i wpuściła go do środka.

Wyglądał strasznie. Miał wymięte ubranie, potargane włosy i zaczerwienione oczy, a na policzkach smugi wyschniętych łez. Nie była w nastroju, żeby się nad nim litować, więc z miejsca przypuściła atak.

– Oszukałeś mnie! – wrzasnęła, nie pozwalając mu dojść do słowa. – Przez cały ten czas kłamałeś mi prosto w oczy! Jak mogłeś? Udawałeś Fortisa i wmawiałeś mi, że mnie kochasz!

– Nigdy cię nie okłamałem, Avaline. Wszystko ci wytłumaczę.

– Bardzo proszę, tłumacz – warknęła nieprzyjaźnie. – Może jeszcze powiesz, że twój podstęp nie będzie miał żadnych konsekwencji? Że to zwykła błahostka? – Opadła ciężko na krzesło i zaczerpnęła głośno powietrza. Czy on zdaje sobie sprawę, co im obojgu zrobił? Czy choć raz pomyślał, jak jego krętactwa wpłyną na ich dalsze życie? Jak miała się teraz bronić przed Hayworthem? I całą resztą świata, która nie przepuści okazji, żeby obrzucić ją błotem? Czuła się zdradzona i osamotniona.

Aidan oparł się krawędź łóżka, jakby z trudem trzymał się na nogach. Sprawiał wrażenie przybitego, ale jakimś cudem wydał jej się jeszcze bardziej przystojny niż zwykle.

– Kiedy Fortis umarł, byłem zdruzgotany. Rozpacz niemal odebrała mi rozum. Nie jestem pewien, czy będziesz w stanie to zrozumieć. Chodzi o to, że spędziliśmy razem kilka miesięcy. Tylko we dwóch, zupełnie odcięci od cywilizacji. Mój świat skurczył się do rozmiarów jaskini, która służyła nam za schronienie. Przez cały czas robiłem, co w mojej mocy, żeby pomóc mu wydobrzeć. Zdobywałem wodę i jedzenie, rozpalałem ogień. Co noc, tuż przed zaśnięciem, dziękowałem Bogu, że twój mąż przeżył kolejny dzień. Nie mieliśmy żadnych rozrywek, więc wypełnialiśmy sobie czas rozmową. Fortis opowiedział mi o was praktycznie wszystko. Trochę mu nawet zazdrościłem, że ma taką kochającą rodzinę. Ja nigdy nie miałem nikogo. – Urwał na chwilę, gdy z emocji zadrżał mu głos. W jego oczach pojawił się ból, nad którym starał się zapanować. – Żołnierze często o sobie opowiadają, zwłaszcza tuż przed bitwą. Snują przy ognisku swoje historie, bo wydaje im się, że jeśli zginą, świat będzie o nich pamiętał. Myślą, że dzięki tym opowieściom zapewnią sobie nieśmiertelność. W jaskini do samego końca miałem nadzieję. Wierzyłem, że stanie się cud i Fortis wyzdrowieje. Jednak on od początku czuł, że z tego nie wyjdzie, dlatego tak dużo mi o sobie powiedział. – Patrzył jej prosto w oczy, jakby chciał ją w ten sposób przekonać, że mówi prawdę. Avaline nie wiedziała, czy chce mu uwierzyć. Była przekonana, że w ciągu tych tygodni zdążyła go dobrze poznać. Niestety pozbawił ją wszelkich złudzeń.

– Co się stało potem? Po śmierci Fortisa?

– Cały mój świat legł w gruzach i kompletnie się załamałem. Moją jedyną misją było utrzymywanie go przy życiu, ale pęknięte żebro w końcu przebiło płuco. Przeczuwał to od dawna i starannie się do tego przygotował. Obmyślił cały misterny plan. Kiedy mi go wyłuszczył, byłem pewien, że majaczy w gorączce. Sprzeciwiałem się, ale nawet na łożu śmierci twój mąż pozostał wyjątkowo przekonujący. Był urodzonym przywódcą. Jego podkomendni zapewne bez wahania skakali za nim w ogień. Wiele razy pokazywał mi twoją podobiznę. Chciał mi podarować życie, o jakim zawsze marzyłem. Wiedziałem, że umiera, nie potrafiłem mu odmówić. Mówił o tobie tak często, że już wtedy byłem w tobie zakochany. Niczego ode mnie nie żądał. Prosił tylko, żebym się tobą zaopiekował. Musisz mi uwierzyć, Avaline. Nie zwodziłem cię świadomie. Do dziś byłem święcie przekonany, że nazywam się Fortis Tresham i jestem twoim mężem. W głębi duszy wiesz, że mówię prawdę.

Avaline podeszła do okna i wyjrzała na zewnątrz.

Miała zadecydować o ich dalszym losie, a wszystko zależało właśnie od tego, czy Aidan mówi prawdę. Jeśli rzeczywiście stracił pamięć, to w niczym nie zawinił. Sama była świadkiem tego, jak bardzo chciał sobie wszystko przypomnieć, jak zadręczał się tym, że nie pamięta wielu szczegółów, a zwłaszcza nazwiska swego towarzysza. Była pewna, że niczego wtedy nie udawał. Poza tym w obozie Romów podzielił się z nią swoimi rozterkami. Wtedy po raz pierwszy padło nazwisko Roswell i wtedy zaczął wątpić w swoją tożsamość. Gdyby z rozmysłem starał się ją oszukać, na pewno by się z tym nie zdradził. Zachowałby swoje wątpliwości dla siebie. Nie, poprawiła się natychmiast. Nie miałby żadnych wątpliwości, bo doskonale by wiedział, że nie jest tym, za kogo się podaje.

– Wierzysz mi, Avaline? – zapytał cicho. Jak powinna się do niego zwracać? Fortis czy Aidan?

Odwróciła się, żeby na niego spojrzeć. Jej odpowiedź przesądzi o całej ich przyszłości. O tym, czy spędzą ją razem, czy osobno. Popatrzyła na niego i poczuła w oczach łzy. Wierzyła mu. Miała sporo czasu, żeby mu się bliżej przyjrzeć. Widziała, jak bezinteresownie pomagał dzierżawcom i jak troszczył się o innych, a zwłaszcza o nią. Chciał być dla niej dobrym mężem, takim, o jakim zawsze marzyła. I był. Do samego końca ofiarnie opiekował się Fortisem i ogromnie przeżył jego stratę. Wiedziała, że jest dobrym człowiekiem, a to, jak się nazywał, nie miało żadnego znaczenia. Tak naprawdę od samego początku kochała właśnie Aidana Roswella, lojalnego i oddanego mężczyznę, na którym można było polegać.

– Tak, wierzę ci – powiedziała w końcu to, na co tak bardzo czekał.

Wierzyła mu. Aidan poczuł tak wielką ulgę, że z wrażenia ugięły się pod nim kolana. Gdyby nie trzymał się poręczy łóżka, upadłby.

– Dziękuję, Avaline. Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy. – Nie zwątpiła w niego. Najważniejsza dla niego osoba nie przestała mu ufać. Tylko ona i kiedyś Fortis tak mu wierzyli. Nie mógł im sprawić zawodu.

Dlaczego wciąż tkwiła przy oknie? Miał ochotę podejść i wziąć ją w ramiona. Całować do utraty tchu. Zrobiłby tak jeszcze poprzedniego wieczora, ale wszystko się między nimi zmieniło. Dziś nie byli już dwojgiem ludzi przekonanych, że są małżeństwem. W istocie nie byli mężem i żoną, bo przecież to nie on stanął z nią przed laty przed ołtarzem. Co gorsza Avaline nic o nim nie wiedziała. Nie znała niechlubnych epizodów z jego życia. Dzieliło ich wszystko. Ona była córką barona spowinowaconą z rodziną księcia, on zwykłym ulicznikiem i pospolitym złodziejaszkiem. Nie był godzien jej uczucia. Nie śmiał w ogóle o nie zabiegać. Wierzyła, że nie zamierzał jej umyślnie oszukać, ale to jeszcze nie znaczy, że zechce spędzić z nim resztę życia. Może zapragnie znaleźć sobie męża z własnej sfery. Właśnie dlatego nie ośmielił się jej dotknąć. Usiadł na łóżku i cierpliwie czekał na pytania.

– Czemu postanowiłeś to zrobić? Nie chciałeś spełnić prośby Fortisa, ale najwyraźniej zmieniłeś zdanie.

– Nie jestem pewien, czy podjąłem tę decyzję w pełni świadomie. Kiedy umarł, zostałem jeszcze jakiś czas w jaskini. Nie potrafiłem się zmusić, żeby go opuścić. Nie miałem nawet czym wykopać dla niego mogiły. Był moim przyjacielem, prawdopodobnie najlepszym, jakiego kiedykolwiek miałem. Nie mogłem zostawić go na pastwę dzikich zwierząt. Nie wyprawiłem mu porządnego pogrzebu, ale przykryłem jego ciało gałęziami i długo przy nim czuwałem. Pamiętam, że leżałem na ziemi, szlochając i obwiniając się o jego śmierć. Zastanawiałem się, czemu to on odszedł, a nie ja. Ja byłem nikim, nikogo nie miałem. On miał wszystko. Jego życie, w przeciwieństwie do mojego, było coś warte.

– Twoje życie też jest wiele warte, Aidanie – zaprotestowała zdecydowanie.

Podniósł wzrok i spojrzał na nią z uczuciem. Pierwszy raz zwróciła się do niego tym imieniem. Próbowała go pocieszyć, bo nie znała całej prawdy. Kiedy jej o sobie opowie, zmieni zdanie i nie będzie chciała mieć z nim więcej do czynienia.

– W końcu musiałem ruszyć w drogę – podjął przerwany wątek. – Skończyły mi się zapasy. Zabrałem osobiste rzeczy Fortisa i zasypałem kamieniami wejście do jaskini. Nie mam pojęcia, jak długo tułałem się po lesie, zrozpaczony, zdezorientowany i wycieńczony. Nie wiedziałem, kim jestem ani dokąd zmierzam. Pamiętałem tylko jedno: że mam przyjechać do ciebie. Ta jedna myśl pozwoliła mi przetrwać. Resztę już znasz. I wiesz, że nie jestem tym, za kogo mnie uważałaś. To wszystko zmienia.

– Owszem, to zmienia wiele rzeczy, ale nie zmienia najważniejszego. Sam to niedawno powiedziałeś. Kochasz mnie i nasze dziecko, a ja kocham ciebie – Aidana Roswella. W pewnym sensie wyrzekłeś się własnego życia. Zrobiłeś to dla Fortisa, bo poprosił cię o to na łożu śmierci. Trudno o większe poświęcenie.

– Nie znasz mnie, Avaline. Nic o mnie nie wiesz. Nie zasługuję na ciebie i na twoja miłość. Przepędziłabyś mnie, gdybyś wiedziała o okropnych rzeczach, które robiłem, zanim wstąpiłem do wojska.

– Wątpię. A nawet jeśli, myślę, że jestem gotowa wiele ci wybaczyć. – Zamyśliła się i zaczęła maszerować nerwowo po pokoju. – Twoje stare grzechy mogą poczekać, mamy teraz pilniejsze sprawy na głowie. Przede wszystkim trzeba zdusić w zarodku plotki, które zaczął rozpuszczać Hayworth.

Nie zdołał się powstrzymać. Chwycił ją za ręce i zmusił, żeby na niego spojrzała.

– Masz rację, to bardzo ważne, ale najważniejsze jest nasze małżeństwo. Powinniśmy coś postanowić, zdecydować, czego chcemy dla nas i dla dziecka. Wybór należy do ciebie. – Zanim zdobył się na tę rozmowę, długo o tym rozmyślał. Zastanawiał się, co zrobić, i uznał, że musi pozwolić jej odejść. Powinien też wyznać całą prawdę Cowdenom. Liczył na to, że książę okaże miłosierdzie i zamiast wtrącić go do lochu, każe mu zniknąć z życia Treshamów. – Jeśli zechcesz żyć osobno, nie będę ci robił trudności – powiedział, żeby oszczędzić jej kłopotu.

– Tego się właśnie obawiałam. Taki już jesteś. Masz zwyczaj przedkładać dobro innych ponad własne. To bardzo chwalebne, nie przeczę, ale pomyślałeś o swoim dziecku? Pozwolisz, żeby dorastało bez ojca? I co mam mu o tobie powiedzieć?

– Nie wiem. Możesz powiedzieć, że nie żyję. Że byłem żołnierzem i zginąłem na wojnie.

– Nie zamierzam okłamywać własnego dziecka. Tym bardziej że wcale nie muszę. Mamy inne możliwości. Możemy zatrzymać prawdę dla siebie. Wszystko, co mi dzisiaj powiedziałeś, zostanie między nami i nigdy nie wyjdzie poza ściany tej sypialni. Cowden zaświadczy, że jesteś jego synem i będzie bronił cię do upadłego. Zwłaszcza przed oskarżeniami Haywortha, z którym od dawna ma na pieńku. Tobin nie zdaje sobie sprawy, z kim zadarł. Książę cieszy się rozległymi wpływami. To będzie jego słowo przeciwko słowu parweniusza z wygórowanymi aspiracjami i obsesją na punkcie tytułu. Jak sądzisz, który z nich wyjdzie z tego sporu zwycięsko? Poza tym w ten sposób oszczędzimy Cowdenom żałoby. Raz już sądzili, że ich syn nie żyje, jeżeli im powiemy, że nie jesteś tym, za kogo się podajesz, będą musieli przechodzić przez to ponownie.

Aidan popatrzył na swoją piękną żonę. Nawet roztrzęsiona i przybita wyglądała ślicznie. I mogła zostać jego żoną na zawsze. Wystarczyło, żeby przystał na jeszcze jedno kłamstwo. Pokusa była ogromna. Tyle że nagle uzmysłowił sobie nieodwracalne skutki takiej decyzji.

– Czy to znaczy, że chcesz mnie przy sobie zatrzymać? Aidana Roswella, prawie obcego człowieka, o którym tak niewiele wiesz? Jeśli pozostanę twoim mężem, nie będzie już odwrotu. Nie będziesz mogła się później rozmyślić.

– Wiem o tobie wystarczająco dużo – oznajmiła zdecydowanie. – Niewiele brakowało, a straciłabym cię dzisiaj na dobre. Chyba bym tego nie przeżyła.

Aidan nie dowierzał własnemu szczęściu. Nie przypuszczał, że Avaline ma do niego aż tyle zaufania. Wiedział, jakie to dla niej trudne. Zawiodła się kiedyś, a mimo to gotowa była postawić wszystko na jedną kartę. Dla niego.

– Nigdy mnie nie zdradzisz – stwierdziła z przekonaniem. – I nie sprawisz mi zawodu. Prawdziwa miłość jest łaskawa, nie znosi kłamstwa.

Właśnie z tego powodu nie chciał z rozmysłem oszukiwać Cowdenów.

– Jeśli zrobimy tak, jak mówisz, pozostanę Fortisem Treshamem na zawsze. Przejmę jego tożsamość i będę nim do końca swoich dni. Oboje zostaniemy oszustami, a nasze wspólne życie będzie w pewnym sensie mistyfikacją. – Nie chciał jej w ten sposób zbrukać. – Nigdy więcej nie będę sobą. Aidan Roswell stanie się żołnierzem, który umarł w jaskini.

– Nie pomyślałam o tym– przyznała, spuszczając wzrok. – Ale masz rację, pewnie proszę o zbyt wiele. Nie powinnam wymagać, żebyś dla mnie umarł.

– Nie w tym rzecz. To ja nie mogę wymagać od ciebie takich poświęceń. Przeze mnie będziesz musiała przez długie lata dźwigać na swoich barkach ciężar kompromitującej tajemnicy. Nie chcę skazywać cię na nieustanne poczucie winy. Musiałabyś postąpić wbrew swoim zasadom, dlatego nigdy się na to nie zgodzę. Jesteś z gruntu uczciwa i dobra. I chcę, żebyś taka pozostała. – Umilkł i popadł w zadumę. – Gdyby zaszła taka potrzeba, umarłbym dla ciebie.

– Wolałabym, żebyś dla mnie żył, a nie umierał.

– To przesądza sprawę. Musimy wtajemniczyć Treshamów. Nie chcę i nie potrafię ich oszukiwać. Rodzice i bracia Fortisa powinni wiedzieć, jakie były jego ostatnie chwile i czego sobie życzył przed śmiercią.

– Ale… nie mamy pewności, jak zareagują. Co będzie, jeśli cię wypędzą? – W jej oczach pojawiła się panika.

– Trudno, zaryzykuję. Zmieniłem się, między innymi dzięki tobie. Jestem teraz uczciwym człowiekiem, nie zgodzę się na życie w kłamstwie.

– Lepsze życie w kłamstwie niż śmierć na szubienicy. Za podszywanie się pod inną osobę grozi stryczek. Pomyślałeś o tym, co się stanie ze mną i z dzieckiem? – Bliska płaczu, przykryła drżące usta dłonią.

Objął ją i pogłaskał po głowie.

– Już dobrze. Nie martwmy się na zapas. Rozumiem twoje obawy, ale wiesz, że nie mamy wyboru. Zrobimy to, bo tak trzeba. – Jeżeli książę istotnie się go wyrzeknie i każe mu odejść, Avaline stanie przed trudnym wyborem – mąż, wyrzutek i przestępca, czy protekcja Cowdena dla niej i dziecka? Modlił się, żeby do tego nie doszło. – Chodźmy na dół i rozmówmy się z nimi od razu. Nie wyjechali jeszcze do Bramble. Kiedy szedłem na górę, pani Pimm podawała im kawę. Razem będzie nam raźniej. – Z żoną u boku gotów był zstąpić do piekła i stawić czoła samemu diabłu.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

– Fortis był bardzo dzielny – zakończył swą opowieść Aidan. – Do samego końca myślał o rodzinie. – Z nadmiaru emocji ściskało go w gardle. Trzeci raz tego samego dnia wracał pamięcią do tamtych wydarzeń i przeżywał śmierć przyjaciela na nowo. Z cudownie odzyskanego syna i brata przeobraził się w posłańca z zaświatów. Choć był tym wszystkim przytłoczony, nie poddał się zmęczeniu. Jeszcze na to za wcześnie. Pozostało wiele ważnych kwestii do omówienia, zwłaszcza dotyczących Avaline. Musiał się upewnić, że ona i dziecko będą bezpieczni. Dla ich dobra gotów był znieść wszystko.

Po jego ostatnich słowach zapadło głuche milczenie, pełne bólu i niedowierzania. Upłynęło kilka dobrych minut, zanim Treshamowie przyjęli do wiadomości tragiczne wieści. Fortis nie żył i nigdy więcej nie będzie im dane go zobaczyć. Frederick i Ferris stracili brata, a książę i księżna najmłodszego syna. Wiosną przyjdzie na świat dziecko Avaline, ale to nie będzie ich rodzony wnuk ani bratanek. Dla Aidana chyba właśnie to było najgorsze. Od dziś nie był już w żaden sposób związany z Teshamami. Nie należał do rodziny. Nie sądził, że tak trudno mu będzie się z tym pogodzić. Przywykł do myśli, że ma krewnych, jeszcze kilka godzin temu razem z nimi obchodził hucznie urodziny. Teraz znów był na świecie sam. Gdyby nie Avaline i perspektywa ojcostwa, pewnie popadłby w rozpacz i całkiem się załamał. Aidan Roswell nie miał nic do zaoferowania żonie i dzieciom, nie miał domu, ziemi ani pieniędzy. Był nikim.

Pierwszy odezwał się książę. Mówił z namysłem, ważąc każde słowo, jakby nie był do końca pewien, czy chce je wypowiedzieć.

– Nie musiałeś nam tego opowiadać – stwierdził, spoglądając przenikliwie na Roswella. – Mogłeś zataić prawdę i sporo na tym zyskać. Czemu nie pozwoliłeś nam tkwić w przekonaniu, że odzyskaliśmy syna?

Aidan zamarł. Czyżby Cowden rzeczywiście zamierzał się go pozbyć? Cóż, należało się tego spodziewać. Arystokraci kierowali się własnymi zasadami. Wiedział coś na ten temat, bo kiedy był mały, jego matka zabawiała jaśnie panów, żeby zarobić na życie. Wielu z nich gardziło ludźmi i myślało wyłącznie o sobie. Kiedy się zestarzała i zaczęła chorować, nie mieli nawet na tyle przyzwoitości, żeby podarować jej trochę pieniędzy na lekarstwa. Zdarzało mu się w desperacji pukać do ich drzwi i błagać o wsparcie, ale wszyscy go przepędzali. Nawet jeśli Cowden okaże się taki sam jak tamci, musiał wyznać mu prawdę. Nie potrafił postąpić inaczej.

– Człowiek, który żyje w kłamstwie, jest nikim – powiedział bez wahania. – Przykro mi, że nie zdołałem uratować pańskiego syna. – Chciał, żeby wiedzieli, jak bardzo przeżył śmierć Fortisa. Opłakiwał go tak samo jak oni.

– Nie mogłeś go uratować – wtrącił Ferris. – Na połamane żebra niewiele można zaradzić. Nawet gdybyście sprowadzili lekarza, niczego by nie wskórał. To, co przed chwilą zrobiłeś, wymagało wielkiej odwagi – dodał książę. – Mogłeś stracić wszystko. Doceniam to i… dziękuję ci. – Popatrzył na synów i na żonę, która szlochała, ocierając oczy chusteczką. – Musimy się zastanowić, co robić, obmyślić wspólną strategię. Dziecko w drodze, a Hayworth nie odpuści. Dalej będzie rozpowiadał wszem wobec swoją wersję prawdy.

– Swoją wersję prawdy? – powtórzył ostrożnie Aidan. – Czyli co? – Tobin znał jego nazwisko. Bóg raczy wiedzieć, czego jeszcze się dowiedział.

Cowden podał mu teczkę pełną dokumentów.

– Nie wygląda to dobrze – stwierdził, kręcąc głową. – Hayworth twierdzi, że Aidan Roswell jest synem prostytutki, ulicznikiem, który dzięki sprytowi i urodzie wkradł się w łaski kilku dam z wyższych sfer. Przez jakiś czas okradał je ponoć z biżuterii. Aż pewnego dnia przyłapano go i pojmano podczas próby ucieczki. Wychodził przez okno z sypialni pewnej księżnej. Z jej rubinowym diademem w ręce.

Chryste, miej mnie w opiece, pomyślał Aidan, spoglądając z obawą na Avaline. Jak przyjęła te rewelacje? Niewykluczone, że zafundował jej najgorszy dzień w życiu. Najpierw dowiedziała się, że człowiek, któremu ufała, wcale nie jest jej mężem. Teraz w dodatku wyszło na jaw, że związała się z byłym przestępcą.

– Avaline? – zaczął ostrożnie. Kiedy mówiła, że chce, żeby pozostał jej mężem, nie wiedziała o nim wszystkiego. Jeśli zmieniła zadanie i wybierze życie bez niego, będzie musiał się z tym pogodzić. Lepiej, żeby jego dziecko wychowywało się pod opieką Cowdena, niż miało za ojca złodzieja bez perspektyw.

– Słusznie – podchwycił książę. – Trzeba zapytać o zdanie Avaline. Co postanowiłaś, córko? W całej tej kabale to ty jesteś najbardziej pokrzywdzoną stroną. Miałaś aż dwóch mężów, ale żadnego nie wybrałaś sama. Co gorsza obaj okazali się dalecy od ideału.

Aidan zmarszczył brwi. Nie powinni jej obarczać tak trudną decyzją. To ogromna presja, a ona zbyt wiele dzisiaj przeszła. Ułatwi jej zadanie i sam usunie się w cień.

– Zrobię, co zechcesz, Avaline. Jeśli wolisz, żebym zniknął z twojego życia, odejdę po cichu. Wiesz, że nigdy bym cię nie skrzywdził.

– Odejdziesz po cichu? – Uśmiechnęła się mimo ponurych okoliczności. – Wydaje ci się, że Hayworth ci na to pozwoli? Ja zresztą też ci na to nie pozwolę, choć z zupełnie innego powodu. – Popatrzyła na niego, jakby byli w pokoju zupełnie sami. – Już o tym rozmawialiśmy. Doskonale znasz moje zdanie. Chcę, żebyś nadal był moim mężem, jako Fortis albo Aidan, nie dbam o to, jak się będziesz oficjalnie nazywał.

Oby nigdy tego nie pożałowała, pomyślał uradowany. Kamień spadł mu z serca. Niestety jego radość mogła się okazać przedwczesna. Nie byli jeszcze bezpieczni.

– Twój mąż nie może się nazywać Aidan Roswell – oznajmił zdecydowanie książę. – To wykluczone. Roswell ma kryminalną przeszłość. Wtrącą go do więzienia za kradzieże. Jeśli dodać do tego zarzuty Haywortha… Cóż, nie ma sensu owijać w bawełnę. Za podszywanie się pod inną osobę grozi stryczek.

Tak, dla Aidana Roswella nie było przyszłości, więc musiał umrzeć. Co innego Fortis Tresham.

Cowden popatrzył kolejno na pozostałych członków rodziny. Aidan wstrzymał oddech jak człowiek, który czeka na wyrok. Nie był pewien ich aprobaty.

– Frederick?

Starszy z synów spojrzał na ojca, po czym uśmiechnął się szeroko do Aidiana.

– Co tu dużo mówić, Hayworth popełnił niewybaczalny błąd, nazywając mojego brata złodziejem. Najwyraźniej coś mu się pomyliło. Avaline wygląda kwitnąco i wreszcie jest szczęśliwa. Mielibyśmy jej to odebrać? Poza tym Blanford nigdy nie było w lepszej kondycji, dzierżawcy są zadowoleni, finanse podreperowane, a majątek powoli wychodzi z długów. To miejsce to przecież rodzinny dom Avaline. Nie pozwolimy, żeby go straciła.

Naturalnie, pomyślał Aidan. Avaline wprawdzie wychowała się w Blandford, ale kiedy wyszła za mąż, ziemie jej ojca stały się własnością Fortisa. Ona sama nie miała do nich żadnych praw. Gdyby zatem Fortisa uznano oficjalnie za zmarłego, jako wdowa po nim zostałaby z niczym.

Książę przytaknął i przeniósł wzrok na młodszego syna.

– A co ty o tym sądzisz?

Ferris zerknął na Roswella.

– Sądzę, że przyjęliśmy do rodziny niezwykłego człowieka. Cieszę się, że mogę go nazywać bratem. Mało kto na jego miejscu przedłożyłby życie rannego towarzysza ponad własne. Jestem przekonany, że w przeciwieństwie do Fortisa będzie kochającym mężem i ojcem. – Uśmiechnął się z żalem. – Kochaliśmy Fortisa, ale trzeba uczciwie przyznać, że nie był doskonały. Miał w sobie sporo oficerskiej buty i nieszczególnie przejmował się uczuciami innych. Jako człowiek honoru ożenił się dla dobra rodziny i dla dobra Avaline, ale małżeństwo nigdy nie było dla niego niczym więcej niż obowiązkiem. Stworzenie udanego związku to zapewne ostatnia rzecz, jaka kiedykolwiek go interesowała. Cieszy mnie, że w ostatnich chwilach życia pomyślał wreszcie o żonie i żałował tego, jak ją potraktował. Chciał o nią zadbać i dlatego przysłał nam przyjaciela, który wytrwał przy nim do samego końca. Takie poświęcenie nie powinno pójść na marne.

Aidan poczuł, że ściska go w gardle. Słowa Ferrisa poruszyły go do głębi.

– Dziękuję, Ferris – powiedział głosem pełnym emocji.

Tym razem książę zwrócił się do żony.

– Co ty na to, moja droga?

Księżna uśmiechnęła się przez łzy.

– Myślę, że Fortis jednak do nas wrócił. W dość nieoczekiwany i niezwykły, ale jakże cudowny sposób. – Podniosła się i podeszła do Aidana. – Witaj w domu, synu – powiedziała, zamykając go w matczynym uścisku.

Jej gest przełamał lody. Posypały się uśmiechy, pocałunki i kolejne uściski. Zapanowała ogólna radość, a świat znów stał się przyjaznym i szczęśliwym miejscem.

Frederick podał zebranym brandy i wzniósł toast.

– Niech żyje Fortis Tresham!

– Niech żyje – powtórzyli wszyscy zgodnym chórem.

Aidan przez cały czas obejmował Avaline, która uśmiechała się do niego z wyraźną ulgą. Nie zamierzał już nigdy jej puścić.

Treshamowie przyjęli go bez zastrzeżeń, bo byli zacnymi ludźmi. Ale po części zrobili to także po to, żeby uczcić pamięć zmarłego syna i brata. Roswell jeszcze nigdy nie był tak wzruszony jak w tej chwili. Za sprawą Fortisa zyskał rodzinę, której nigdy nie miał, wspaniałą żonę oraz dziecko, które będzie mógł otoczyć ojcowską miłością.

– Dziękuję, przyjacielu – szepnął bezgłośnie, wznosząc oczy ku niebu. – Zawsze będę ci za to wdzięczny.

Cowden odczekał, aż emocje nieco opadną, po czym znów zabrał głos.

– Pamiętajcie, do czego się tu dziś zobowiązaliśmy. To niezwykle ważne. Nie chodzi wyłącznie o uciszenie Haywortha. Zamierzamy zagrać na nosie całemu wytwornemu towarzystwu. Musimy trzymać się razem, bo od tej decyzji nie ma odwrotu. Nikt nie może zmienić zdania. – Popatrzył wymownie na Aidana. – Przede wszystkim ty nie możesz się rozmyślić.

Roswell skinął poważnie głową. Doskonale rozumiał swoją rolę w tym dramacie. Miał zapomnieć o dwudziestu ośmiu latach własnego życia i na zawsze stać się Fortisem Treshamem. To wielkie zmiany, ale małe poświęcenie. W porównaniu z tym, jak wiele zyskał, w gruncie rzeczy niewiele stracił.

– Prawdopodobnie będziemy musieli wtajemniczyć w sprawę jeszcze kilka osób – kontynuował książę. – Tych, którzy znali Fortisa najlepiej. Mam na myśli majora Lithgowa, wicehrabiego Tauntona i Suttona Keynesa. I musimy przygotować się na ewentualne trudności.

– Na przykład ze strony Haywortha – przytaknął Frederick. – Ta szuja nigdy nie da za wygraną. Powstrzymaliśmy go dzisiaj, ale tylko na chwilę. Był wielce niezadowolony, kiedy odprawiliśmy go z kwitkiem. Nie wystarczyły mu zarzuty pod adresem Fortisa, szafował groźbami także wobec nas. Krótko mówiąc, oskarżył nas wprost, że celowo daliśmy schronienie oszustowi. Ba, że sami wymyśliliśmy całą mistyfikację, żeby pokrzyżować jego śmiałe plany co do Avaline i Blanford.

– Dureń – zirytował się Ferris. – Wydaje mu się, że ma jakiekolwiek szanse w starciu z księciem? Co on niby może zrobić?

– Może kazać aresztować Fortisa pod zarzutem oszustwa i posługiwania się cudzą tożsamością. Jeśli zdoła udowodnić swoje racje, Fortis vel Aidan będzie sądzony także za kradzież, a stamtąd może trafić na szubienicę. Hayworth będzie oczywiście próbował wplątać w tę historię także nas. Uczyni z nas wspólników przestępstwa. Na swoje nieszczęście Tobin nie ma pojęcia, jak daleko sięgają wpływy arystokratów ani co znaczy prawdziwa władza. Przyjaciele staną za mną murem, ale z pewnością nie pójdzie gładko. Obawiam się, że zanim wyplączemy się z tej kabały, wybuchnie potężny skandal. To praktycznie nieuniknione. – Zerknął na synową. – Najgorsze spadnie niestety na ciebie, moja droga.

– Będę ją chronił na wszelkie możliwe sposoby – oznajmił zdecydowanie Aidan.

– Nie masz wyboru – odparł z powagą Cowden. – Wszystko w twoich rękach. Nie wolno ci ani na chwilę wyjść z roli. Musisz dowieść ponad wszelką wątpliwość, że nazywasz się Fortis Tresham i jesteś moim synem, a jej mężem. Tylko to ocali reputację Avaline i oszczędzi waszemu dziecku życia w hańbie, z piętnem bękarta. Jeśli ci się nie uda, Treshamowie wyjdą z tego bez większego uszczerbku, ale Avaline nic nie zdoła uratować. W najlepszym razie przestaną ją przyjmować na salonach, w najgorszym zrobią z niej kobietę upadłą i będą ją do końca życia opluwać.

– Rozumiem – rzekł posępnie Roswell, obejmując ciaśniej żonę, gdy ta się zachwiała. – Przyrzekam, że nie sprawię wam zawodu. – Był teraz częścią dużej rodziny, która pokładała w nim wielką nadzieje. Nie pozwoli, żeby kiedykolwiek żałowali przyjęcia go pod swoje skrzydła. Będzie walczył i bronił ich interesów do upadłego.

Aidan Roswell stał na straconej pozycji. Nic nie mogło go uratować. Hayworth siedział za biurkiem, obmyślając kolejne etapy krucjaty przeciwko Treshamom oraz oszustowi, który podszywał się pod jednego z nich. Najpierw będzie musiał wygrać proces cywilny w sądzie powszechnym. Kiedy już dowiedzie, że fałszywy Tresham to Roswell, wystarczy doprowadzić do kolejnej rozprawy, tym razem w sądzie karnym. Uśmiechnął się z satysfakcją. Na szczęście złodziei karano w Anglii stryczkiem. Niebawem przeklętego plugawca nie będzie już wśród żywych.

Spojrzał na prawnika, którego najął specjalnie na tę okazję. Clarence Montgomery, konserwatywny i dystyngowany jegomość w średnim wieku, idealnie nadawał się do tego nad wyraz delikatnego zadania. Wzbudzał powszechny szacunek samą powierzchownością, co w tym wypadku miało niebagatelne znaczenie. Chodziło wszakże o zjednanie sobie sympatii wyższych sfer. Tobin zamierzał przecież wykreować się na obrońcę pokrzywdzonych arystokratów. Miał odegrać w tej farsie rolę rycerza broniącego ich przed zakusami zuchwalców pokroju Roswella, którzy podstępem próbują wedrzeć się w szeregi szlachetnie urodzonych. W rzeczywistości Hayworth z całej duszy nienawidził tej bandy bufonów. Nie wiedzieć czemu mieli się za lepszych od reszty śmiertelników wyłącznie z racji swego pochodzenia. Gdyby mógł, zdeptałby ich wszystkich. Lekceważyli go stanowczo zbyt długo. Teraz wreszcie im pokaże, na co go stać. On, prostacki nuworysz, którym dotąd pogardzali. Popamiętają go na długo.

– Jestem pewien, że pójdzie jak z płatka – stwierdził, spoglądając na adwokata. – Prawda leży po naszej stronie, więc wygraną mamy w kieszeni. Roswell to pospolity złodziej. W przeszłości uwodził bogate damy, żeby je następnie okradać. Nietrudno będzie zatem dowieść, że Avaline Tresham padła jego kolejną ofiarą. – Dureń, sam zastawił na siebie sidła, dodał w duchu. – Od początku powielał ten sam schemat. Mamił bogate idiotki i ulatniał się z ich klejnotami. Ludzie są czasem tacy przewidywalni. Cóż, tym razem pan Roswell się przeliczył. Mierzył zbyt wysoko, dlatego upadnie boleśnie nisko. Naprawdę sądził, że nikt się nie połapie? Że będzie do końca życia udawał wielkiego pana, syna księcia?

– Pójdzie jak z płatka? – powtórzył Montgomery, unosząc sceptycznie brew. – Raczy pan żartować, drogi panie. Albo jest pan rozkosznie naiwny. Żąda pan, żeby wysoko postawiony arystokrata, książę, wyparł się i oficjalnie zadenuncjował własnego syna. Wszystko wskazuje na to, że Cowden nie ma najmniejszego zamiaru tego uczynić. Sam to panu oznajmił, o ile się nie mylę. Co więcej twierdzi, że nie ma i nigdy nie miał najmniejszych wątpliwości, że rzekomy Roswell to istotnie jego syn.

– Co mi pan opowiada – zjeżył się Hayworth. – Miał pan, zdaje się, opracować skuteczną strategię, a nie podważać niezbite dowody, które zebrałem. Poza tym zdanie Cowdena to nie wszystko. Mam świadków, którzy zaprzeczą jego słowom. Na przykład księżną Chichester, której Roswell ukradł rubinowy diadem.

Adwokat roześmiał mu się w twarz.

– Po pierwsze, drogi panie, owszem, opracowałem strategię, zgodnie z pańskim zaleceniem, ale to jeszcze nie znaczy, że jestem cudotwórcą. Po drugie, niektóre dowody można w sądzie łatwo obalić. A co się tyczy księżnej Chichester, nie liczyłbym na jej współpracę. Wątpię, by zechciała zeznać, że ów mężczyzna przebywał rzeczonej nocy w jej sypialni. Byłoby to równoznaczne z publicznym przyznaniem się do cudzołóstwa. Oczywiście może powiedzieć, że on włamał się do jej domu, ale wówczas popełni krzywoprzysięstwo, co może się dla niej źle skończyć, jeżeli Roswell wygra sprawę. W imię czego miałaby tak ryzykować i zszargać sobie opinię? – Montgomery westchnął ciężko i schował nos w papierach. – Radziłbym panu przygotować się na ciężką batalię, panie Hayworth – dodał, nie podnosząc wzroku. – Nie wątpię, że znalazł pan świadków. Śmiem za to wątpić, czy będą chcieli złożyć odpowiednie zeznania.

– Proszę ich zatem suto opłacić – rzekł rozeźlony Tobin. – Gruba sakiewka potrafi czynić cuda. Wiem to z doświadczenia. – Boże, broń mnie przed nadętymi idiotami, dopowiedział w duchu. Nie płacę mu chyba za to, żebym musiał za niego myśleć? – Księżna Chichester nie jest jedynym świadkiem. Znalazłem także innych, niekoniecznie szlachetnie urodzonych. Jestem pewien, że nie będą robili problemów, jeśli poczują w kieszeni garść miedziaków. – Na tym właśnie polegał problem z pyszałkami pokroju Montgomery’ego. Obnosili się ze swoimi zasadami jak paw z pstrokatym ogonem. Jakby było się czym chwalić.

Prawnik zatrzasnął zamaszyście skórzaną teczkę z dokumentami.

– Naturalnie, panie Hayworth. Poczynię stosowne przygotowania do procesu i spotkamy się ponownie po Nowym Roku. Do zobaczenia i wesołych świąt.

– A tak, dziękuję. Święta… całkiem o nich zapomniałem… – Tobin zamyślił się i zastukał palcami o blat. – Montgomery? Proszę niezwłocznie sporządzić akt oskarżenia. Trzeba kuć żelazo, póki gorące. Im szybciej go zamkną, tym lepiej. Po Bożym Narodzeniu spędzonym w lochach Newgate nasz fałszywy Fortis na pewno mocno skruszeje. Może nawet na tyle, że odechce mu się całej maskarady. – Uśmiechnął się zjadliwie. Cowden i Roswell nie mieli najmniejszych szans. Tobin Hayworth trzymał ich w szachu.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

– Szach-mat – oznajmiła z promiennym uśmiechem Avaline, gdy jej goniec zakończył partię.

Aidan roześmiał się i oddał jej swojego króla. Wygrał pierwszą rozgrywkę, więc mogli ogłosić remis.

– Gdzie się nauczyłaś tak dobrze grać? Sądziłem, że kobiety nie przepadają za szachami.

– W szkole. Uczęszczałam do pensji pani Finley, która uważała, że kobieta, oprócz tego, że musi mieć nienaganną prezencję, powinna także doskonalić umysł. Twierdziła, że niektórzy mężczyźni wybierając żonę, kierują się nie tylko jej urodą, lecz także intelektem. – Ustawiła pionki z powrotem na szachownicy. – Żony twoich przyjaciół też chodziły do tej szkoły.

– Tak, wiem – przerwał jej z rozdrażnieniem.

– Wybacz. – Skrzywiła się, zła na samą siebie. – Postaram się opanować. – Od kiedy wyszła na jaw prawdziwa tożsamość Aidana, nieustannie zarzucała go faktami z życia Fortisa, jakby na każdym kroku sprawdzała jego wiedzę. Była pewna, że go to denerwuje, ale nie potrafiła się powstrzymać. Próbowała go w ten sposób chronić. Musiał być bardzo czujny. Jakakolwiek pomyłka czy niewłaściwa odpowiedź mogły ich sporo kosztować. Jej irytujący zwyczaj drażnił go do tego stopnia, że zaczął się od niej oddalać. Zamknął się w sobie i wyraźnie przycichł. Co gorsza zrobił się znacznie bardziej powściągliwy w kontaktach z resztą rodziny, jakby nie czuł się jej pełnoprawnym członkiem.

Tłumaczyła sobie, że to zupełnie naturalne, że trzeba czasu, żeby oswoił się z sytuacją. Przeżył przecież ogromny szok. Był pewien, że jest kimś innym, że ma rodzinę, a potem nagle odkrył, że to wszystko było tylko iluzją. Treshamowie przyjęli go jak swego, z otwartymi ramionami. Niestety, życzliwość innych czasami nie wystarcza do pełni szczęścia. W głębi duszy Aidan nadal uważał się za złodzieja. To dlatego sądził, że nie jest godzien wstąpić w ich szeregi. Wydawało mu się, że jest od nich gorszy. Avaline nie potrafiła się z tym pogodzić. Najbardziej bolało ją to, że stał się nieprzystępny. Kiedy pytała go o przeszłość albo prosiła, żeby coś jej o sobie opowiedział, zwyczajnie ją zbywał. Twierdził, że jej to nie zainteresuje. Nie rozumiał, jakie to dla niej ważne. On był dla niej ważny, więc chciała wiedzieć o nim jak najwięcej. Nawet jeśli popełniał błędy i miał na sumieniu rzeczy, których się teraz wstydził. W końcu nikt nie jest doskonały. Każdy się czegoś wstydzi.

Westchnęła i wyjrzała przez okno. Na dworze od kilku dni lało jak z cebra. Nie przeszkadzało jej to. Paskudna pogoda nie sprzyjała długim podróżom. Dawało jej to złudne poczucie bezpieczeństwa. Wmawiała sobie, że przy takiej aurze nawet Hayworth nie będzie miał ochoty wyściubić nosa z domu, żeby ich niepokoić.

– Nie musisz za nic przepraszać, Avaline – odezwał się Aidan. – Wiem, że chcesz dobrze. To ja jestem przewrażliwiony, a ty nie powinnaś się niepotrzebnie denerwować. To może zaszkodzić dziecku. Tobie zresztą też. Nie chcę, żebyś się przeze mnie martwiła. – Uśmiechnął się i nagle było jak dawniej. Zniknęło całe napięcie, które ostatnio towarzyszyło im tak często. To był bardzo dziwny i trudny okres. Wszystkim było ciężko. Opłakiwali Fortisa, a jednocześnie cieszyli się, że rodzina zyskała nowego członka. Niepokoili się także o przyszłość, która na razie rysowała się wyjątkowo niepewnie. Nie mieli pojęcia, co zrobi Hayworth. Wiedzieli tylko, że jest nieobliczalny, a to nie wróżyło najlepiej. W związku z tym zadawali sobie w kółko te same pytania. Czy tyko blefował, czy jego groźby należało traktować poważnie? A jeśli przypuści atak, to jak i kiedy? Od przyjęcia upłynęły całe dwa tygodnie. Jak dotąd spokojne, bez wieści od Tobina. Czy to cisza przed burzą? Życie w ciągłym strachu coraz bardziej dawało im się we znaki. Bywały chwile, gdy lęk o Aidana kompletnie ją paraliżował i odbierał jej oddech.

Sięgnęła przez stół i ścisnęła go za rękę.

– A ty gdzie się nauczyłeś tak dobrze grać w szachy?

– Od jednego z żołnierzy z naszego regimentu. Zdaje się, że był synem jakiegoś dżentelmena. Graliśmy co wieczór… – zawiesił głos i raptem przestał się uśmiechać. – Poległ pod Almą, na miesiąc przed Bałakławą. Jego szachy wciąż leżą w kufrze z moim ekwipunkiem. Na dzień przed śmiercią powiedział niby żartem, że jeśli zginie, mogę je zatrzymać. – Wzruszył ramionami. – Na wojnie wisielczy humor pomaga przetrwać najgorsze. Nie przypuszczałem, że naprawdę zginie. Wydawało mi się, że jest w czepku urodzony, że takich jak on nie może dosięgnąć nic złego.

– O Fortisie pewnie myślałeś podobnie?

– Tak. – Zacisnął wargi, usiłując powściągnąć emocje. – Ja nie miałem nikogo. Nikt na mnie nie czekał, a jednak przeżyłem. Do tej pory nie mam pojęcia, dlaczego. On miał kochającą rodzinę, która za nim tęskniła i niecierpliwie wypatrywała jego powrotu. Potrzebowaliście go, a mimo to umarł. To zupełnie bez sensu.

– Mylisz się. Dla mnie to ma sens. To nieprawda, że nie jesteś nikomu potrzebny. Ja cię potrzebuję. Fortis też bardzo cię kiedyś potrzebował. – Uśmiechnęła się zachęcająco. Chciałaby ukoić jego ból, ale nie wiedziała jak.

Nie odezwał się. Zamiast tego przestawił figurę na szachownicy.

– Hetman na d4.

– Hetman? – zdziwiła się. – To raczej nietypowe otwarcie.

– Czyli pasuje do mnie w sam raz. Nie mam zwyczaju słuchać głosu większości.

– Szykujesz mi gambit hetmański? – Przesunęła czarny pionek na e6. Pasywne posunięcie, lecz tylko pozornie.

– Szczwana lisica – zaśmiał się. – Próbujesz przejrzeć moją strategię i czekasz, aż się odsłonię?

W poświacie ognia z kominka wydawał się jeszcze przystojniejszy niż zwykle. Pomyślała, że z takim wyglądem nietrudno mu było czarować i uwodzić bogate damy, o których wspominał raport Haywortha. Aidan wiedział, że znała jego treść, ale nie chciał o tym rozmawiać. Co nie znaczyło, że zamierzała dać za wygraną.

– Ile miałeś kobiet przede mną? – zapytała znienacka. Miała nadzieję, że element zaskoczenia zadziała na jej korzyść i łatwiej jej będzie wydusić z niego odpowiedź.

Zamarł z dłonią nad szachownicą.

– Pytasz, czy raport Haywortha jest prawdziwy? Przecież wiesz, że tak.

– Wszystko, co w nim jest, to prawda? – drążyła dalej.

– A czy to ważne? – odparł zdawkowo. – Nie musisz wiedzieć takich rzeczy.

– Oczywiście, ale chcę. Chcę wiedzieć o tobie jak najwięcej. Także to, z czego niekoniecznie jesteś dumny. Nie musisz przede mną niczego ukrywać. Nic mi nie będzie.

– Wiem, że nic ci nie będzie. Nie w tym rzecz. Moja przeszłość nie ma teraz najmniejszego znaczenia. Może ci tylko zaszkodzić. Jeśli Hayworth wniesie sprawę do sądu i wygra, niewiedza może cię uratować. Powiesz, że cię zwodziłem i żyłaś w kompletniej nieświadomości. Będziesz musiała całkowicie się ode mnie odciąć. To twoja jedyna szansa. Obiecaj mi, że to zrobisz.

Podeszła do niego i usiadła mu okrakiem na kolanach.

– Nie mów tak. Nie wolno ci nawet tak myśleć. – Jego też zżerał niepokój. Nie sypiał po nocach. Często nagle się budził i wystawał godzinami przy oknie, wypatrując wschodu słońca. Za dnia krążył po domu i objeżdżał majątek, doglądając mnóstwa drobnych spraw, albo przesiadywał w gabinecie nad księgami rachunkowymi. Czuła, że przygotowuje się na najgorsze i załatwia najważniejsze rzeczy, żeby nie musiała się niczym kłopotać, kiedy go nie będzie. Kochała go za to jeszcze bardziej. Natomiast z całej duszy nienawidziła Haywortha. Krzywdził ich z rozmysłem, bo sprawiało mu to przyjemność.

– Boisz się, prawda? – zapytała, zaglądając mu w oczy. Był taki silny. Od samego początku, od chwili, gdy porwał ją na ręce na balu w Indigo Hall. Nie dawał po sobie poznać, że się martwi, bo nie chciał, żeby ona się zamartwiała.

– Dobry żołnierz zawsze się boi. Tylko strach może go zachować przy życiu. A ludzie, których kocha, są dzięki temu bezpieczni. – Wplótł palce w jej włosy i pocałował ją w usta. – Spraw, żebym na moment zapomniał o strachu, Avaline. Nie chcę się teraz bać.

Żyła właśnie dla takich chwil. Kiedy istnieli tylko oni dwoje i nikt nie mógł im zagrozić. Uniosła się, żeby podniósł jej spódnice i odsłonił uda.

– Lubię cię taką – szepnął pomiędzy pocałunkami, wsuwając w nią palce. – Wilgotną i gotową. Dla mnie.

– A ja ciebie. Ty też jesteś gotowy. – Może i miał w przeszłości wiele kochanek, ale teraz liczyła się tylko ona. Nigdy nie będzie już żadnej innej poza nią. Nie wątpiła w to ani przez sekundę. Przesunęła się w dół i przyjęła go jedynym płynnym ruchem. Gdy zaczęła się nieśpiesznie poruszać, jęknął i zamknął dłonie na jej biodrach. Niedługo potem stoczyli się na podłogę przed kominkiem i zapomnieli o wszystkim z wyjątkiem przyjemności.

– Jesteś niesamowity – westchnęła Avaline. – Za każdym razem doprowadzasz mnie do utraty zmysłów. Nawet kiedy to ja dowodzę. Jak ci się to udaje?

– Ty robisz ze mną dokładanie to samo. – Przytulił ją mocno i zamknął oczy, próbując uspokoić oddech. – Opowiedz mi, jak obchodzicie święta w Bramble. Zastanawiam się, jak będą wyglądały.

Zaśmiała się i pogłaskała go po policzku. Mówiła mu o tym wiele razy. Od czasu urodzin nieustannie wypytywał o Gwiazdkę.

– Znów twój ulubiony temat? Cieszysz się na święta jak chłopiec, który spodziewa się wymarzonego prezentu. Nie obchodziliście Bożego Narodzenia, kiedy byłeś mały?

– Niestety. Pewnie się zdziwisz, ale Gwiazdka to bardzo gorący okres dla prostytutek. Domy uciech pękają w szwach od spragnionych towarzystwa klientów. Przypuszczam, że panowie uciekają w ten sposób od samotności. Tak czy inaczej nie życzą sobie, żeby plątały im się pod nogami jakieś wyrostki.

– Ale przecież Boże Narodzenie świętuje się właśnie ku uciesze dzieci. Po to są słodycze, drzewko i prezenty…

– Na pewno, ale nie w takim miejscu. Mężczyźni nie chcą oglądać dzieci, gdy zabawiają się kobietami lekkich obyczajów. Przypominają im o domu i wzbudzają w nich poczucie winy. Ja w każdym razie zwykle spędzałem święta na ulicy, czekając, aż od matki wyjdą klienci. Nie narzekałem, bo sporo wtedy zarabiałem. Pilnowałem im koni albo powozów, wszyscy płacili mi więcej niż zwykle, bo mieli wyrzuty sumienia, że wystaję na mrozie, kiedy oni się bawią. Jednego roku zarobiłem tak dużo, że mogłem kupić aż dwie pomarańcze.

Chryste, pomyślała smętnie. Dwie pomarańcze… A ja zajadam się nimi całe życie i nie dbam o to, ile kosztują. Nie mieściło jej się w głowie, że można żyć w takiej biedzie. W Blandford rozdawali pomarańcze nawet służbie. Odgarnęła mu włosy z czoła. Krajało jej się serce, kiedy słyszała takie opowieści, ale bała się o tym mówić. Gdyby dała coś po sobie poznać, zamknąłby się w sobie i przestałby się zwierzać.

– Nigdy więcej nie będziesz wystawał na mrozie na ulicy – powiedziała z uczuciem. – Święta w Bramble są cudowne. Rozwieszamy mnóstwo dekoracji, w kominku palimy ogromne świąteczne polano[1], a wieczorem siadamy do wielkiej uczty. Potem o północy idziemy do kaplicy na mszę, a rano jemy uroczyste śniadanie i otwieramy prezenty. Wszystkie żony robią coś własnoręcznie dla mężów. – W tym roku wreszcie będzie mogła dołączyć do reszty kobiet z rodziny. Nie będzie się czuła jak odmieniec, bo wreszcie miała męża.

Uśmiechnął się i położył jej rękę na brzuchu.

– Ty już coś dla mnie zrobiłaś.

– No tak, ale oprócz tego mam coś jeszcze.

– Co takiego?

– Nic z tego. Nie powiem ci. Będziesz musiał poczekać. Ale to tylko dwa dni, więc chyba jakoś wytrzymasz.

– Nie powiesz? – Przewrócił ją na plecy i zaczął bezlitośnie łaskotać. – A ja twierdzę, że powiesz.

– Nie powiem!

Śmiała się, kiedy nagle oboje usłyszeli jakiś dziwny hałas.

– Co to było? – zapytał zaniepokojony.

– Pewnie deszcz.

– Nie, nie pada już od kilku minut. Ktoś postanowił złożyć nam nieoczekiwaną wizytę. – Podniósł się pospiesznie i zapiął spodnie.

Raptem przestało im być do śmiechu. Wróciło nieznośne napięcie, które nie odstępowało ich od czasu przyjęcia. Popatrzyli na siebie w milczeniu. Słowa nie były potrzebne, doskonale rozumieli się bez nich.

– Niemożliwe. Nikt przy zdrowych zmysłach nie wychodzi w taką pogodę… – Próbowała uspokoić ich oboje, choć była pełna jak najgorszych przeczuć. Gdy wstała z podłogi i poprawiała sukienkę, na korytarzu rozległy się podniesione głosy kilku mężczyzn.

Drzwi otworzył kamerdyner, ale nieproszeni goście z Hayworthem na czele woleli zaanonsować się sami.

Tobin odepchnął bezceremonialnie służącego i przestąpił próg.

– Pojedziesz z nami – oznajmił, spoglądając na Aidana. – Mam nakaz aresztowania.

– Pod jakim zarzutem? – zapytał spokojnie Roswell.

– Posługiwania się cudzą tożsamością i podszywania się pod Fortisa Treshama. Dysponuję dowodami oraz zeznaniami świadków. Jesteś niebezpiecznym przestępcą, który prawdopodobnie oszukał tę kobietę oraz resztę rodziny Treshamów. Na tej podstawie zostaniesz przewieziony do Newgate, gdzie pozostaniesz do czasu procesu.

– Nie! Nie macie prawa! – Wrzasnęła Avaline, stając pomiędzy mężem a intruzem. Była półprzytomna ze strachu. – Zostaw nas wreszcie w spokoju! Mój mąż nie zrobił ci nic złego! Nie zabierzesz go z domu tuż przed świętami! Co z ciebie za człowiek? – Marny był z niej obrońca. Nie miała pojęcia, co mogłoby powstrzymać Haywortha. Żałowała, że nie ma z nimi Fredericka. Wiedziałby, co zrobić i co powiedzieć.

Tobin popatrzył na nią zimnym, beznamiętnym wzrokiem.

– Proszę się odsunąć i nie utrudniać. Mam po swojej stronie prawo. Pani opór jest bezcelowy. Zabierzemy go, czy się to pani podoba, czy nie. Wolałbym zostawić panią w spokoju, ale jeśli się pani nie opamięta, zabierzemy także panią. Uprzedzam, że Newgate to niezbyt przyjazne miejsce dla kobiet.

– Zabieracie go do Londynu? – Dopiero teraz dotarło do niej, co to oznacza. Newgate to prawdziwe piekło na ziemi. Mało kto wychodził stamtąd żywy. Zdaje się, że o to właśnie chodziło Hayworthowi. – Mój mąż nie popełnił żadnego przestępstwa. O ile wiem, człowiek pozostaje niewinny, dopóki nie udowodni mu się winy.

– Istnieje uzasadnione podejrzenie, że twój rzekomy mąż jest oszustem i złodziejem, a to czyni go niebezpiecznym. Groźni przestępcy oczekują na proces w areszcie. Takie mamy prawo. Nie będę tkwił tu i tracił czasu, żeby tłumaczyć ci rzeczy, których i tak nie zrozumiesz. Odsuń się i nie przeszkadzaj, Avaline, bo za chwilę odciągniemy cię siłą. Straciłem do ciebie cierpliwość.

Modliła się, żeby Aidan puścił zniewagę pod jej adresem mimo uszu. Mieli teraz znacznie większe zmartwienia. Niestety jej modlitwy nie zostały wysłuchane.

– Przypominam ci Hayworth – oznajmił ozięble – że rozmawiasz z lady Tresham, arystokratką z tytułem, w jej własnym domu. Radzę ci zwracać się do mojej żony z należytym szacunkiem. – To była demonstracja siły. W tej chwili nie było to może oczywiste, ale próbował uświadomić Tobinowi, kto w tym pokoju ma prawdziwą władzę. – Wydaje ci się, że jesteś górą, bo przyprowadziłeś ludzi, którzy wywleką mnie stąd przemocą, ale prawo pięści to prawo zbira. Działa na krótką metę.

– Mam na ciebie znacznie więcej niż pięści – zaśmiał się szyderczo Tobin. – Zniszczę cię, Roswell, bo mam za sobą prawo.

– Dla ciebie lord Fortis Tresham.

– To się jeszcze zobaczy. – Hayworth skinął na swoich sługusów. – Bierzcie go. Siłą, jeśli nie pójdzie po dobroci. Drogi są w opłakanym stanie, a musimy jechać w nocy.

– Nie! – krzyknęła Avaline na widok kajdan. – Zostawcie go!

– Avaline, kochanie, postaraj się uspokoić – szepnął jej do ucha Aidan. – Obawiam się, że muszę z nimi pójść.

– Nie. Nie pozwolę im cię zabrać. – Nie chciała płakać. Zwłaszcza w obecności Haywortha. Próbowała być silna, żeby mąż się o nią nie zamartwiał. Jej wysiłki na niewiele się zdały. Nie zdołała powstrzymać łez. – Mieliśmy spędzić razem święta. Śpiewać kolędy, pójść w nocy do kościoła i spacerować pod gwiazdami. I miałeś rozpakować prezent, który dla ciebie zrobiłam. Tak długo na to czekałam… – Na to, żeby mieć kogoś do kochania, dodała w duchu. I żeby ktoś mnie pokochał. A teraz próbują mi to odebrać. Chcą mi zabrać męża… Bóg raczy wiedzieć, co się z nim stanie w Newgate. Czy wytrwa do procesu? Może już nigdy więcej go nie zobaczę… Nie zdziwiłaby się, gdyby Hayworth usiłował go uśmiercić. Możliwe, że wcale nie chodziło mu o proces. Na samą myśl o tym, że Aidana może wkrótce zabraknąć wśród żywych, ugięły się pod nią kolana. – Nie wolno ci z nimi pójść – szepnęła, padając mu w ramiona. – Nie pozwalam ci, słyszysz? – zaszlochała, kompletnie załamana.

Objął ją i pogłaskał po włosach.

– Nie płacz, Avaline. Nie daj mu tej satysfakcji. Ta kanalia tylko na to czeka. Treshamowie gardzą takimi jak on. – Nie powinien był tego mówić.

Chwilę później ludzie rozwścieczonego Haywortha rozdzielili ich siłą. Jego zakuli w okowy, a ją zaczęli tarmosić.

– Avaline! – Rozdzierający krzyk Aidana ścisnął jej gardło. – Zabierz brudne łapska od mojej żony, bydlaku!

Rozpętała się regularna bójka. Nawet w kajdanach Aidan bez problemu poradził sobie z jednym z napastników. Uniósł ramiona i zacisnął mu wokół szyi łańcuchy, którymi był skrępowany. Gdy powalił go nieprzytomnego na ziemię, natychmiast się odwrócił, żeby podbiec do Avaline. Niestety Hayworth go ubiegł.

– Byłeś, jesteś i zawsze będziesz ulicznym ścierwem – wycedził z nienawiścią Tobin, przystawiając jej do gardła nóż. – Ostrzegam cię po raz ostatni. Moi ludzie lubią się zabawić z kobietą. Jeśli nie będziesz stawiał oporu, każę im zostawić twoją żonkę w spokoju. Opieraj się nadal, a pozwolę im z nią pofiglować.

– Obyś sczezł, tchórzliwa gnido! – Roswell był bliski wybuchu. – Gdzie twój honor? Tylko tacy jak ty napastują kobietę w ciąży i zasłaniają się nią jak tarczą. Mój ojciec miał rację. Nie masz w sobie ani odrobiny przyzwoitości.

– Twój ojciec? – roześmiał się szyderczo Hayworth. – Nie wiesz nawet, kto nim był. Wasz bachor też nie pozna nigdy tatusia. Już ja się o to postaram. Idziesz, czy chcesz, żebym naprawdę zrobił jej krzywdę?

– Pójdę, ale najpierw pożegnam się z żoną.

Tobin schował nóż i uśmiechnął się z triumfem.

– Nie będziesz mi stawiał warunków – warknął, popychając Aidana w stronę drzwi. – Wychodzimy.

– Nie martw się, Avaline – odezwał się zaskakująco spokojnie Roswell. Odwrócił się, żeby ostatni raz spojrzeć na żonę. – Dbaj o siebie i dziecko i czekaj na mój powrót. Wrócę, gdy tylko odeprzemy te nonsensowne zarzuty.

Tobin pchnął go jeszcze mocniej i wymierzył mu potężny cios w nerkę. Aidan zwinął się z bólu i uczepił klamki, żeby nie upaść.

Avaline patrzyła bezradnie, jak Hayworth i jeden z jego pachołków ciągną go do powozu. Jej dzielny mąż zachował zimną krew i ani na moment nie wyszedł z roli.

– Jedź natychmiast do Bramble – rzucił przez ramię. – Powiedz o wszystkim ojcu. Nie spodoba mu się, jak mnie potraktowano. Będzie wiedział, co zrobić. I nie martw się niepotrzebnie, bo to może zaszkodzić dziecku. Niedługo się zobaczymy.

– Dobrze, Fortis! – Uniosła dłoń na pożegnanie. – Przyjedziemy do ciebie do Londynu. Całą rodziną. – Nie mogła nic więcej zrobić. Patrzyła bezczynnie, jak zabierają jej ukochanego męża i odjeżdżają z nim w ciemność. Nigdy nie czuła się tak bezsilna. Zaczęła trząść się na całym ciele, ale siłą woli opanowała nerwy. Nie wolno jej się teraz poddać. Życie Aidana zależało od tego, jak szybko zaczną działać.

Przywołała kamerdynera i kazała przygotować powóz.

– Jadę do Bramble. Spakujcie mnie i męża do wyjazdu. – Wydawanie poleceń pomogło jej się uspokoić. – Niech kufry będą gotowe za kwadrans. – Zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. Tylko spokojnie. Nic mu nie będzie. Sprowadzę go do domu i już zawsze będziemy razem.

[1] Mowa o „Yule log”. Zwyczaj bożonarodzeniowy kultywowany dawniej w Wielkiej Brytanii. Tuż przed świętami rodzina starannie wybierała duże polano, które płonęło w kominku przez cały okres Bożego Narodzenia. Zapalano je codziennie pomiędzy 25 grudnia i 6 stycznia (przyp. tłum.).

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Aidan oparł się ramieniem o ścianę powozu, który podskakiwał niemiłosiernie na wybojach. Wpadł w szpony śmiertelnego wroga. Nie miał co do tego najmniejszych wątpliwości. Hayworthowi zależało wyłącznie na tym, żeby wyprawić go na tamten świat. Wiedział, że w tej chwili nie ochronią go ani tytuł, ani koneksje Cowdena. Znalazł się na łasce bandy zbirów i znów był zdany wyłącznie na siebie. Czuł się dziwnie, a przecież to życie wśród Treshamów powinien traktować jak odstępstwo od normy, nie na odwrót. Cóż, widać niepostrzeżenie stał się częścią rodziny. Nie potrafił już odwyknąć od myśli, że ma bliskich. Na razie jednak musiał sobie radzić sam. Hayworth w jednym miał rację. Zacni ludzie mogli przyjąć go w swoje progi, przygarnąć jak swego i wytwornie przyodziać, ale w gruncie rzeczy nie miało to większego znaczenia, bo w głębi duszy zawsze pozostanie „ulicznym ścierwem”. Nie zmienią tego ani salonowe maniery ani szykowna powierzchowność. Ulica wiele go nauczyła. Nie raz i nie dwa przyszło mu walczyć o życie w niezbyt honorowych pojedynkach. Bójki były na porządku dziennym, a jako broni używało się wszystkiego, co akurat było pod ręką. Noże, potłuczone butelki, kije, łańcuchy, a nawet spróchniałe deski z zardzewiałymi gwoździami. Żadne z tych narzędzi nie było mu obce. W dzieciństwie w mgnieniu oka potrafił zamienić zwykły przedmiot w śmiercionośny oręż. Teraz także wyobraźnia podsunęła mu kilka pomysłów na to, jak się uwolnić. Łańcuchy już raz okazały się pomocne. Mógł ponownie zrobić z nich użytek, ale najpierw musiałby rozbroić Haywortha, który za pazuchą nosił nóż. Dureń sam mu go pokazał, kiedy groził Avaline. Teoretycznie zadanie było wykonalne, tyle że dość ryzykowne. Przy okazji mógł stracić życie, a nie spieszyło mu się na sąd ostateczny. Z dwojga złego lepiej, żeby osądzili go na ziemi. Poza tym obiecał sobie, że pozostanie przy życiu dla Avaline. Nie chciał o niej teraz myśleć, zwłaszcza o tym, czego była świadkiem. Kiedy zrozpaczona padała mu w ramiona, miał ochotę ukatrupić zbirów, którzy doprowadzili ją do takiego stanu. I zrobiłby to, gdyby w ostatniej chwili nie powstrzymał go zdrowy rozsądek. Wystarczyło odrobinę mocniej zacisnąć łańcuchy na szyi oprycha, którego powalił na ziemię. Sęk w tym, że w ten sposób tylko by sobie zaszkodził. Równałoby się to z dodatkowym zarzutem morderstwa, a jego sytuacja i bez tego malowała się w niezbyt różowych barwach. Mimo wszystko był wdzięczny losowi, że ostatni raz przytulił żonę. Bóg raczy wiedzieć, kiedy się znów zobaczą. Do tej pory zdążyła już pewnie dotrzeć do Bramble i wszcząć alarm. O świcie Frederick, Cowden i Ferris ruszą mu z odsieczą. Oby książę przekonał kobiety, żeby zostały w domu. Newgate to paskudne miejsce. Przekonał się o tym na własnej skórze. Spędził w tamtejszym lochu cały tydzień, kiedy przed wcieleniem do armii przyłapali go na kradzieży rubinów u księżnej Chichester. Nie miał ochoty powtarzać tego przykrego doświadczenia, ale wierzył, że jakoś przetrwa. Nie miał innego wyjścia, ale to nie znaczy, że Avaline powinna oglądać na własne oczy to siedlisko zepsucia. O tym, co się tam wyprawiało, też nie powinien teraz myśleć. Całkiem podupadłby na duchu, a musiał zachować zimną krew. Zniesie wszystko, bo czekali na niego żona i dziecko. Miał dla kogo żyć.

– Radzę ci się przespać, Roswell – mruknął Hayworth. – Tam, dokąd się wybierasz, raczej nie zaznasz snu. Chyba że chcesz skończyć z poderżniętym gardłem.

– Przypuszczam, że byłoby ci to na rękę – odparł drwiąco Aidan. Doszedł do wniosku, że nie zaszkodzi wybadać grunt. Niewykluczone, że Tobin nie chciał brudzić sobie rąk i opłacił kogoś, żeby zabił go za kratami. Nie musiałby zaprzątać sobie głowy procesem, a jego cel zostałby osiągnięty. Fortis Tresham vel Aidan Roswell stałby się kolejną ofiarą ciężkich warunków panujących w Newgtate. – Gdybym się faktycznie jutro nie obudził, znacznie szybciej dostałbyś to, na czym ci tak zależy. Avaline byłaby wdową. – Oby do tego nie doszło. To by oznaczało, że nie potrafił jej ochronić i zawiódł Fortisa. – A ty znalazłbyś się w dokładnie takim samym położeniu jak w październiku.

– Owszem, ale nie mógłbym się zemścić na Cowdenie. Dlatego dopilnuję, żebyś dożył procesu. Jeśli książę cię wesprze i stanie po twojej stronie, wybuchnie skandal, który go zniszczy. Jego interesy podupadną, bo w oczach kontrahentów będzie odtąd ośmieszonym starcem.

– Jeśli mnie wesprze? – prychnął w odpowiedzi Aidan. – Jestem jego synem. Zawsze będzie mnie wspierał. Chyba zapomniałeś o faktach. To ty wyjdziesz na oszusta.

– Ja wyjdę na oszusta? – zaśmiał się Hayworth. – Zaczekamy parę tygodni i zobaczymy, czy nadal będziesz taki hardy. Uważaj, żebyś przypadkiem nie zaczął śpiewać falsetem. Proces odbędzie się nie wcześniej niż dwudziestego pierwszego stycznia.

Roswell nie dał po sobie poznać, jak bardzo go to zmroziło.

– Naprawdę liczysz na to, że aż tyle wytrwam? Obyś się nie przeliczył. Ktoś może mnie wykończyć bez twojej zachęty. Syn księcia to dość oczywisty i łatwy cel.

– Obaj wiemy, że nie jesteś synem księcia, więc masz ten problem z głowy. Poza tym wychowałeś się na ulicy, potrafisz walczyć o życie.

– Skąd ta pewność? Może sam ze sobą skończę i udaremnię w ten sposób twoją zemstę? Kiedy na ciebie patrzę, mam ochotę zabić się z czystej przekory. Tym bardziej, że Avaline nigdy nie zgodzi się za ciebie wyjść.

– Nie byłbym tego taki pewien. Zawsze mogę ją zaszantażować waszym bachorem. Fortis nie żyje od roku, więc nie może być ojcem. Wątpię, czy twoja pani zechce skazać dziecko na życie z piętnem bękarta. Zresztą nad czym tu deliberować? Na pewno nic sobie nie zrobisz. Masz zbyt wiele do stracenia. Proces się odbędzie i tylko jeden z nas wyjdzie z tej batalii zwycięsko. Zhańbiony albo oczyszczony z zarzutów.

Trudno się było z tym nie zgodzić.

Newgate niewiele się zmieniło. Było dokładnie takie, jak zapamiętał - zapuszczone, ciemne, zionące wilgocią, brudem i smrodem. Pełne robactwa i najohydniejszego zepsucia. Listę mało pochlebnych przymiotników można by ciągnąć w nieskończoność. Ludzi zsyłano do tego piekła na śmierć. Jeśli ktoś opuszczał te mury, to zwykle nogami do przodu. Porzućcie wszelką nadzieję, którzy tu wchodzicie, pomyślał niewesoło Aidan, gdy przetoczyli się przez bramę wjazdową. Jego własna nadzieja ulotniła się niemal natychmiast. Nie, zaprotestował w duchu. Nie pozwolę, żeby to przeklęte miejsce mnie zmieniło. Jestem żołnierzem, wiem, co to strach i dyscyplina. Nie dam się złamać. Bez względu na to, czy świat będzie go postrzegał jako Treshama, czy jako Roswella, z pewnością nie był już ulicznym ścierwem. Znał swoje ograniczenia, ale i siłę własnego charakteru. Żadne więzienie mu tego nie odbierze.

Hayworth bacznie mu się przyglądał. Zapewne odgadł, co się działo w jego głowie.

– Wspomnienia? – zapytał z szyderczym uśmieszkiem.

– Jakie wspomnienia? – odparł bez namysłu Aidan. – Nigdy tu nie byłem. – Nie mógł sobie pozwolić, żeby choć na moment wypaść z roli. Wystarczyła jedna niepozorna pomyłka, a Tobin zyska pewność, że jego oskarżenia są uzasadnione.

Gdy zatrzymali się na dziedzińcu, ludzie Haywortha wywlekli go bezceremonialnie z powozu. Traktowali go jak pospolitego kryminalistę. Wiedział, że to zaledwie pierwsza z licznych zniewag, jakie go dzisiaj spotkają. Dla Avaline zniesie najgorsze obelgi. Spojrzał ostatni raz w niebo. Nieprędko przyjdzie mu cieszyć się znowu jego widokiem. To nic, przetrzyma najgorsze i wyjdzie z tego bez większego uszczerbku. Za kilka godzin, góra dzień, zjawi się Frederick. Z tą myślą stanął twarzą w twarz z wartownikami, którzy skrupulatnie go przeszukali. Sprawdzali, czy nie ma broni, tak w każdym razie głosiła oficjalna wersja. W rzeczywistości polowali na kosztowności, które mogliby sobie przywłaszczyć. Nic nie znaleźli, więc wprawili w ruch pięści. Aidan zainkasował potężny cios w żołądek, ale nawet wtedy zdobył się na uśmiech. Udało mu się ich przechytrzyć i był z siebie dumny. Wiedział, co go czeka, dokładnie się do tego przygotował. Już nazajutrz po urodzinowym przyjęciu przestał nosić w kieszeniach cenne rzeczy. Zegarek, dewizka, wysadzane szpilki do krawata oraz miniaturowy portret Avaline – wszystko zostało schowane pod kluczem w szufladzie sekretarzyka. Zanim zaczęli grać w szachy, podwinął rękawy koszuli, więc nie miał nawet spinek do mankietów. Onyksowe cacka do tej pory leżały pewnie przy szachownicy.

– Przekażcie kolegom, że to wyjątkowo niebezpieczny więzień – poinformował strażników Hayworth. – Lepiej, żeby mieli się na baczności. Kiedy zabieraliśmy go z domu, już skuty rzucił się z łańcuchami na jednego z moich ludzi.

– Miałem powód – wycedził przez zęby Aidan. – Broniłem żony przed waszymi obmierzłymi łapskami. – Nazywał Avaline żoną, choć był boleśnie świadomy, że to nieprawda. Ona nigdy nie będzie jego żoną. Ani w sensie prawnym, ani nawet w oczach Boga. Jako Fortis Tresham nie musiał się z nią żenić, bo już to kiedyś zrobił. Z kolei jako Aidan Roswell nie mógł stanąć z nią przed ołtarzem, bo wówczas cała mistyfikacja wyszłaby na jaw.

– Przeklęty zuchwalec! – oburzył się dla efektu Tobin. – Ubrdał sobie, że jest wielkim panem i puszy się jak paw. Nie zaszkodzi przypomnieć mu, gdzie jego miejsce.

– Radzę panom powściągnąć te zapędy – oznajmił wyniośle Aidan. – Naprawdę jestem arystokratą. Mój ojciec, książę Cowden, będzie wielce niezadowolony, kiedy się dowie, jak mnie potraktowaliście.

Jeden z wartowników przyjrzał mu się uważnie.

– Jak nic pomieszało mu się w makówce – stwierdził, zerkając na kolegę. – Mało tu mamy takich, co im się wydaje, że są kimś innym? Wystarczy, że zobaczą te mury i z miejsca fiksują.

– Nic z tych rzeczy – sprostował pośpiesznie Hayworth. – Gwarantuję, że z rozumem u niego wszystko w porządku. To oszust. Podszywa się pod Fortisa Treshama, żeby wyłudzić od wdowy pieniądze i ziemię. Liczy, że i Cowden coś mu zostawi. – Położył na stole wypchaną sakiewkę.

Naturalnie, pomyślał Roswell. Łapówka. Obłąkanego nie można przecież skazać na śmierć. Szaleńcy kończą w Bedlam, a nie na szubienicy. Tobina oczywiście nie satysfakcjonowało takie rozwiązanie. Pewnie zapłaciłby każdą sumę, żeby go uśmiercić.

Wartownik wzruszył ramionami i zgarnął pieniądze. Było mu wszystko jedno, za co więzień trafiał do aresztu. Dla niego liczył się wyłącznie łatwy zarobek.

– Zapraszamy, lordzie Tresham – zakpił dozorca, pociągając Aidana w głąb budynku. – Zobaczymy, czy zdołasz wkraść się w łaski pospólstwa. Tutejszy motłoch nie przepada za paniczykami z dobrego domu. Pilnuj się i miej oczy dookoła głowy, inaczej rychło cię przenicują na podobne sobie rynsztokowe ścierwo.

Cenna rada, westchnął w duchu Aidan. Newgate było zdumiewająco egalitarnym miejscem. Mordercy oraz inni wszelkiej maści zwyrodnialcy siedzieli, jedli i spali obok drobnych rzezimieszków i zabiedzonych uliczników, przyłapanych na kradzieży bochenka chleba. Wszystkich traktowano z takim samym bezprzykładnym okrucieństwem.

Po kilkuminutowym marszu przez labirynt korytarzy strażnik wepchnął go do jednej z przeludnionych cel i przekręcił w zamku klucz.

– Widzicie tego trefnisia? – odezwał się przez kratę. – Twierdzi, że nazywa się Fortis Tresham, a jego papa jest księciem – oznajmił prześmiewczo, wywołując salwę śmiechu wśród więźniów. – Pożyjemy, zobaczymy. Ciekaw jestem, jak długo twój ojczulek każe ci gnić w tej norze, zanim przeniesie cię do eleganckiej rezydencji. Na wypadek gdyby zeszło mu się nieco dłużej, wiedz, że tutaj króluje niejaki Jimmy. Zacznij bić mu pokłony, to może doczekasz jutra. – Zarechotał z własnego dowcipu i odszedł.

Aidan przyjrzał się uważnie współwięźniom, szacując, na ile są groźni. Nie pozostali mu dłużni. Mierzyli się nawzajem wzrokiem przez dobrą minutę. Niemiłościwie im panujący Jimmy – nieokrzesany osiłek z oczami jak paciorki – rozpierał się na jedynej ławce w celi. Rzeczywiście wyglądał jak król na tronie, a cała reszta siedziała wokół niego na ziemi, jak przystało na prawdziwą świtę. Więzienne układy najwyraźniej też się nie zmieniły. O tym, kto rządził, a kto był poddanym, decydowały brutalna siła lub pieniądze.

– Jak wam się widzi nasz nowy gagatek, chłopcy? – zapytał Jimmy.

– Śliczniutki, taki picuś glancuś, że aż miło popatrzeć, no nie? – odezwał się chudy jak szczapa przyboczny Jimmy’ego. Roswell znał takich jak on. Bezmyślni pochlebcy gotowi byli zaprzedać duszę diabłu, byle przypodobać się temu, kto akurat dzierżył berło. – Chciałoby się przefasonować mu to gładkie lico i ociupinkę go przybrudzić – dodał ze śmiechem chuderlak. – Aidan uznał, że jeśli będzie trzeba, to właśnie jego zabije pierwszego.

– Za duży i jak dla ciebie o wiele za silny, Sligo – wtrącił brodaty wielkolud, który właśnie wyłonił się z cienia. – Zdmuchnąłby cię jak świeczkę i zostałby po tobie marny ogarek. – Wyglądał jak niedźwiedź i nie bał się Jimmy’ego. Nie uznawał jego rządów, więc był zapewne głównym kandydatem do przejęcia tronu.

Roswell skinął mu głową na powitanie i stanął nieco bliżej. Wiedział, że znalazł w nim sojusznika, ale miał nadzieję, że nie będzie musiał korzystać z jego pomocy. Oby Frederick pojawił się, zanim dojdzie do konfrontacji. Usiadł, opierając się plecami o ścianę i objął się za kolana. Tylko taka pozycja dawała złudne poczucie bezpieczeństwa.

Przez następnych kilka godzin czuwał, obserwując bacznie pozostałych osadzonych. Rozmyślał przy tym o Avaline, bo dzięki temu było mu raźniej. Wspominał jej śmiech, jej czułe gesty i spojrzenia. Oczyma wyobraźni widział ją i słyszał, jakby była tuż obok. Na pikniku u dzierżawców. W łóżku, kiedy próbowała odpędzić jego koszmary, i na podłodze przy kominku, gdzie często lubili się kochać. W błyszczącej srebrzystej sukience, kiedy tańczyli walca i świętowali z rodziną jego urodziny. To był jeden z najpiękniejszych dni w jego życiu, dopóki nie zepsuł go Hayworth. Avaline była całym jego światem, a jej dom stał się jego domem. Czy jeszcze kiedyś tam wróci? Czy dane mu będzie kiedykolwiek ją zobaczyć i wziąć w ramiona?

Rano pojawił się ten sam wartownik, który wtrącił go do celi. Mamrotał coś pod nosem i był wyraźnie nie w sosie.

– Hej, ty tam, jaśnie paniczu! – zawołał, otwierając kratę. – Wstawaj! A pospiesz się, bo nie mam czasu. Zdaje się, że rzeczywiście masz wysoko postawionych przyjaciół… Tfu, co za niefart. Kosztowałeś mnie pięć funtów.

– Nie trzeba się było zakładać – rzekł z satysfakcją Aidan, kiedy przemierzali długi korytarz. Przetrwał noc, a Frederick był już na miejscu. Kamień spadł mu z serca i natychmiast nabrał otuchy.

Po długiej wędrówce dotarli do małej celi na piętrze. W ciasnym pomieszczeniu nie było wprawdzie okna, za to wyposażono je w pryczę, chybotliwy stół oraz krzesło. Prawdziwe luksusy. Nie przeszkadzało mu, że jest ciemno i ciasno. Przynajmniej będzie sam i nie będzie musiał drżeć o własną skórę.

Ledwie zdążył usiąść, gdy w progu stanął Ferris. Skinąwszy na człowieka wlokącego po ziemi kufer, wszedł do środka i otworzył ramiona.

– Fortis, bracie! – zawołał, próbując go uścisnąć. Aidan wciąż miał na sobie kajdany, więc nie było to łatwe. – Co za parszywe miejsce – mruknął i wrzasnął w stronę wyjścia: – Straż! Lord Brixton wyraźnie kazał wam się pozbyć tych łańcuchów!

Gdy dozorca uwalniał Aidanowi ręce, wymienili z bratem porozumiewawcze spojrzenia. W innych okolicznościach pewnie by się roześmieli. Frederick używał tytułu „lord Brixton”, tylko kiedy chciał podkreślić, że jest dziedzicem księcia Cowdena. Roztaczał w ten sposób aurę władzy.

– Jak śmiecie traktować w ten sposób mojego brata?! – warknął Ferris, spoglądając z góry na wartownika. – Precz mi z oczu!

– Jak się czuje Avaline? – zapytał Aidan, gdy zostali sami. – Tarmosili ją, kiedy po mnie przyszli. Próbowałem z nimi walczyć, ale… – Był wtedy taki bezsilny. Obiecał sobie, że nigdy więcej żaden łajdak nie podniesie ręki na jego żonę.

Tresham usiadł obok niego na pryczy.

– Nie martw się, nic jej nie jest. Była bardzo dzielna. Zjawiła się u nas w ciągu godziny z kufrem wypchanym twoimi rzeczami.

– Jakbym wybierał się na wycieczkę po Europie, a nie do więzienia? – Za odpowiednią sumę do Newgate dało się przemycić nawet paczki od żony.

– Pomyślała o wszystkim. – Ferris otworzył wieko i zajrzał do środka. – Nie będziesz marzł ani chodził w jednej koszuli na grzbiecie. – Mam ci przekazać, że cię kocha.

Aidan poczuł ucisk w gardle i zamrugał, żeby powstrzymać łzy.

Kufer był pełen jego ubrań, koców i świeżej pościeli, ale przede wszystkim wypełniała go miłość Avaline. Wybrała starannie każdą rzecz, żeby czuł się w tej obskurnej celi jak w domu, żeby wiedział, że ona cały czas jest przy nim. I bez przerwy o nim myśli, tak samo jak on o niej.

Nie oparł się pokusie i przyłożył do nosa wyjętą ze skrzyni poduszkę. Pachniała wanilią, jak Avaline. Westchnął i wciągnął w nozdrza znajomy zapach.

Ferris poparzył na niego ze zrozumieniem i poklepał go życzliwie po ramieniu.

– Nie ma się czego wstydzić – rzekł, widząc jego zmieszanie. – To całkiem normalne, że za nią tęsknisz. Ona też tęskni. Uparła się, by tu przyjść.

– Wykluczone, nie zgadzam się. Nie zasługuję na nią. Tłumaczyłem jej to, ale nie chce mnie słuchać. Powinna trzymać się ode mnie z daleka. Kto wie, jak to wszystko się zakończy. Powiedz jej, żeby tu nie przychodziła. Niech zostanie w Bramble i spędzi święta z rodziną.

– Nic z tego, mój drogi. Jest już w drodze. Razem z matką i szwagierkami, więc nie masz tu nic do gadania. A święta spędzimy wszyscy w Londynie, jak najbliżej ciebie. Doprawdy, Fortis, można by pomyśleć, że nie znasz naszych kobiet. Jak coś sobie postanowią, żadna siła ich od tego nie odwiedzie. Prawdę mówiąc, nawet nie próbowaliśmy. I nie zamartwiaj się na zapas. Avaline włos z głowy nie spadnie. Zamieszka z nami przy Portland Square. Zaopiekujemy się nią.

– Dziękuję. – Aidan z miejsca poczuł się lepiej. Może jej wizyta to nie najgorszy pomysł. Jeśli się zobaczą, będą o siebie spokojniejsi.

Ferris wkrótce zaczął zbierać się do wyjścia.

– Nie pozwól jej do mnie przyjść więcej niż raz – poprosił Roswell, gdy uścisnęli się na pożegnanie. – To nie miejsce dla kobiet. W dodatku roi się tu od chorób. Musimy myśleć o dziecku. – Miał nadzieję, że nie postępuje jak egoista. Rozum podpowiadał mu, że Avaline powinna zostać w domu, ale tęsknił i bardzo chciał ją zobaczyć. Poza tym nie potrafił jej niczego odmówić.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Avaline zjawiła się w Boże Narodzenie. Wiedział, kiedy ma przyjść, więc czekał na nią w czystym ubraniu, niecierpliwiąc się i przestępując z nogi na nogę. Udało mu się nawet ogolić, bo odkrył na dnie kufra brzytwę. Wartownicy rzadko pozwalali przemycać za bramę ostre narzędzia. Frederick wydał pewnie fortunę, żeby ich przekupić. W ciemnym garniturze ze złotą kamizelką, nieskazitelnie białej koszuli i krawacie wyglądał, jakby wybierał się na przyjęcie.

W końcu usłyszał upragniony chrobot klucza w zamku. Avaline przebiegła krótki dystans, który ich dzielił, odstawiła wiklinowy koszyk i padła Aidanowi w objęcia. Przytulała go i całowała, jakby nie widzieli się od lat.

– Macie dwie godziny – oznajmił strażnik i zamknął drzwi.

Aidan pomógł Avaline zdjąć płaszcz.

– Pozwól mi nacieszyć sobą oczy – poprosił, ujmując ją za ramiona. Ona też starannie wybrała garderobę. Miała na sobie ciemnoczerwoną jedwabną sukienkę z mankietami i kołnierzem z białej koronki, a na szyi sznur pereł. Zabrali go z domu zaledwie dwa dni temu, a jemu wydawało się, że upłynęła cała wieczność.

– Wyglądasz jak Boże Narodzenie – szepnął z nosem na jej szyi. – Mmm... i nawet pachniesz jak Boże Narodzenie.

Roześmiała się i nagle w ciemnej celi zaświeciło słońce.

– To pewnie zapachy z koszyka. Przyniosłam ci parę smakołyków. Mam też obrus i świece. Pomóż mi nakryć do stołu. Urządzimy sobie świąteczny piknik.

Chwilę później zasiedli do prawdziwej uczty.

– Dziwię się, że pozwolili ci to wszystko wnieść. Zwykle konfiskują cenniejsze pakunki przy wejściu.

– Zrobili dla mnie wyjątek, bo też dostali koszyki. – Uśmiechnęła się zadowolona z siebie, rozkładając na talerzach wędlinę. – Są jak psy. Łagodnieją, kiedy rzucisz im kość. Widzisz? – zagadnęła z uśmiechem. – W blasku świec wszystko wygląda lepiej. Pomyślałam nawet o winie. Możesz otworzyć butelkę.

– Byle tylko stół się nie zarwał. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek dźwigał tyle jedzenia naraz. – Próbował zażartować, ale uwaga o stole przypomniała mu powagę sytuacji. – Nie takie święta planowaliśmy – stwierdził ponuro, siadając na pryczy.

– Ale takie mamy – odparła łagodnie, ścisnąwszy go za rękę. – Najważniejsze, że spędzamy je razem.

– Masz rację – przyznał o wiele pogodniejszym tonem. Dostali tylko dwie godziny. Nie zepsuje ich czarnymi myślami. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że przyszłaś – powiedział, kiedy skończyli jeść i poprawili sobie nastrój winem. – Bardzo chciałem cię zobaczyć. Będzie mi teraz o wiele lżej. Będę mógł pomyśleć o czymś miłym, zamiast… – Nie dokończył, bo dobrze wiedzieli, co chciał powiedzieć.

– Mnie też dobrze zrobi ta wizyta. – Uśmiechnęła się, ale nagle zadrżała jej warga.

– Proszę, tylko nie płacz, kochanie. – Uniósł jej dłoń do ust. – Nie chcę zapamiętać cię całej we łzach.

Skinęła dzielnie głową i wytarła oczy.

– To przez ciążę. Ostatnio płaczę niemal na okrągło. Helena mówi, że to normalne. – Próbowała się roześmiać, ale z mizernym skutkiem. – Święta nie mogą obyć się bez prezentu – powiedziała, sięgając do koszyka. – Zamknij oczy, mam coś dla ciebie.

Usiadła mu na kolanach i podstawiła pod nos coś, co pachniało cytrusami. Uwielbiał zapach cytrusów.

– Zgadniesz, co to?

Uśmiechnął się szeroko i rozchylił powieki, żeby na nią spojrzeć.

– Naprawdę przyniosłaś mi pomarańczę?

– Naprawdę. Mam dwie. Jedną na teraz i jedną na później.

– Dziękuję. – Przytulił ją mocniej i pocałował w usta. Nie mógł sobie odmówić tej małej przyjemności. – Przykro mi, ale ja dla ciebie nic nie mam.

– Oczywiście, że masz. Podaruj mi jakąś opowieść. Na przykład o tym, jak zostałeś złodziejem biżuterii.

– Wierz mi, raczej nie chciałabyś tego wiedzieć.

– Ależ chciałabym. To takie… niezwykłe… Jakby moim mężem był… następca Robina Hooda.

– Robina Hood? – zaśmiał się. – Owszem okradałem wyłącznie bogaczy, ale na tym kończą się podobieństwa. Byłem biedny i zdesperowany. Po śmierci matki żyłem na ulicy. Sypiałem, gdzie popadnie, marzłem i niedojadałem. O uczciwy zarobek nie było łatwo, więc radziłem sobie, jak mogłem. Pamiętam, że tęskniłem za czasami, kiedy mogłem spędzać noce przy piecu w domu uciech. Tam było przynajmniej ciepło i sucho. Pewnego dnia ktoś wysłał mnie jako posłańca do hotelu w Mayfair. Przyjrzałem się wtedy z bliska wielu bogatym arystokratkom. Nosiły mnóstwo klejnotów. Pomyślałem, że jedna perła, taka jak twoja, zapewniłaby mi wikt i dach nad głową na co najmniej miesiąc. Hotelowy lokaj szybko wyrzucił mnie z budynku, bo nie pasowałem do wytwornego otoczenia. Byłem zabiedzonym podrostkiem w łachmanach. Tacy jak ja nigdzie nie byli mile widziani. Zrozumiałem wtedy, że moje życie nigdy nie zmieni się na lepsze, jeśli sam o to nie zadbam. Miałem szesnaście lat, kiedy postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce.

– Co zrobiłeś?

– Zacząłem kręcić się koło tego hotelu. Przychodziłem tam codziennie i imałem się różnych drobnych prac, pilnowałem koni, roznosiłem wiadomości i tym podobne. Byłem pojętny, więc przy okazji podsłuchiwałem i uczyłem się naśladować jaśnie panów, których spotykałem na swej drodze. Zacząłem się lepiej wysławiać i podpatrzyłem, jak się noszą wytworni dżentelmeni. Zapamiętałem też, jak rozmawiają z kobietami. Wybrałem kilku, którzy wydawali mi się odpowiednio wpływowi i mozolnie wkradałem się w ich łaski. Powoli stałem się ich zaufanym chłopcem na posyłki. Cały czas odkładałem większość z tego, co udało mi się zarobić. Kiedy skończyłem dziewiętnaście lat, było mnie wreszcie stać na pierwsze porządne ubranie. Ludzie w Mayfair przywykli do mojego widoku. Zauważyłem, że podobam się wielu damom. Jedna z nich, znacznie ode mnie starsza, wzięła mnie pod swoje skrzydła. – Zawstydził się raptem i przerwał swoją opowieść. – Oszczędzę ci szczegółów. Sama je sobie dopowiedz, jeśli chcesz. Nie jestem dumy z tego, co robiłem, ale wydawało mi się wtedy, że nie mam wyboru. Moja pierwsza protektorka chyba się nawet nie zorientowała, że ukradłem jej bransoletkę ze szmaragdami. Miała tyle biżuterii, że mogłem przebierać. Na wszelki wypadek wziąłem coś, czego nigdy nie nosiła. Tym sposobem uniknąłem wpadki. Pierwszy raz w życiu miałem pieniądze, którymi nie musiałem się z nikim dzielić. I po raz pierwszy od bardzo dawna było mnie stać na ciepły posiłek i łóżko do spania. Nie musiałem nocować w deszczu albo na mrozie. Poczułem się bezpieczny. Kradłem z powodzeniem przez rok, aż w końcu przyłapała mnie pokojówka księżnej Chichester. Wtedy trafiłem do Newgate. I dobrze się stało, bo ta krótka wizyta w piekle sprowadziła mnie z powrotem na właściwą drogę. Miałem też sporo szczęścia. Zaproponowano mi, żebym zaciągnął się do wojska w zamian za umorzenie kary. Dziś wiem, że to była najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjąłem. Armia nauczyła mnie dyscypliny, a Fortis dał mi szansę na lepsze życie i prawdziwą miłość. Dał mi ciebie, Avaline. Zawsze będę mu za to wdzięczny. Bez względu na to, jak zakończy się proces, było warto. Nieważne, co ze mną będzie, niczego nie żałuję.

– Proszę, nie mów tak. – Przytuliła się do niego z całych sił. – Zniosę wszystko, tylko nie to. Okropnie za tobą tęsknię. Łóżko jest bez ciebie takie wielkie i puste. – Obsypała jego twarz pocałunkami. – Może moglibyśmy… – Zerknęła wymownie w stronę posłania.

Chętnie uległby pokusie, ale ich uczucie było zbyt piękne, żeby kalać je w takim miejscu. Avaline nie zasługiwała na takie traktowanie.

– Nie mamy na to czasu – wymamrotał ochryple.

– Zdążymy, jeśli się pospieszymy – odparła.

– Nie, Avaline. Nie tutaj. – Zerknął w stronę drzwi. – To, co nas łączy, jest wyjątkowe. Nikt nie powinien tego oglądać.

Westchnęła i oparła głowę o jego czoło.

– Masz rację.

Odgłos kroków i szczękanie kluczy na korytarzu przypomniały im, że pora się żegnać.

– Przyjść jeszcze raz i zażądać, żeby dali nam więcej czasu?

– Nie, Avaline. Wykluczone. Proszę, nie przychodź więcej. To nie miejsce dla ciebie. Ani dla dziecka. Muszę wiedzieć, że oboje jesteście bezpieczni. – Pocałował ją ostatni raz, gdy wartownik przekręcał klucz w zamku.

– Dorze, obiecuję – szepnęła, wciskając mu do ręki drugą pomarańczę. – Dziękuję, że mi o sobie opowiedziałeś. To najlepszy prezent, jaki mogłam sobie wymarzyć.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Avaline dotrzymała słowa i nie zjawiła się ponownie w Newgate. Nie mogła tego zrobić nie tylko ze względu na obietnicę daną mężowi. Zależało jej także na tym, aby nie ściągać na siebie i rodzinę jeszcze większej uwagi. W ciągu czterech tygodni, jakie upłynęły od aresztowania Aidana, sprawa fałszywego Treshama nabrała ogromnego rozgłosu i stała się skandalem dekady. Głodna sensacji śmietanka towarzyska zjeżdżała do miasta w poszukiwaniu rozrywki, która pomogłaby jej się uporać z poświąteczną nudą.

Prasa rozpisywała się zatem o nadchodzącym procesie i snuła spekulacje na temat prawdziwej tożsamości oskarżonego. Kwestia rzekomego oszustwa była o tyle wątpliwa i trudna do udowodnienia, że osadzony wyglądał jak Tresham. A nawet gdyby ktoś się upierał, że dostrzega w jego powierzchowności drobne zmiany, to był przecież o siedem lat straszy niż wtedy, gdy widziano go po raz ostatni. Siedem lat to szmat czasu, dowodzono, a ludzie się starzeją i zmieniają. Próbowano także dociekać szczegółów kariery wojskowej Fortisa, dlatego wścibscy reporterzy nachodzili w domach jego dawnych towarzyszy broni. Major Cam Lithgow w końcu nie wytrzymał i w przypływie gniewu zrzucił jednego z pismaków ze schodów swojej rezydencji. Księcia Cowdena i jego starszych synów zasypywano pytaniami dosłownie na każdym kroku. Nie oszczędzano nawet kobiet. Książna i jej synowe praktycznie przestały chodzić po mieście pieszo. Przemieszczały się wyłącznie w szczelnie zasłoniętym powozie. Avaline nie ruszała się nigdzie bez eskorty i woalki na twarzy.

– Ta ciągła nagonka i szykany są nie do zniesienia – poskarżyła się pewnego ranka, kiedy wraz z Heleną i Anną przeglądały korespondencję. Mężczyźni wyszli jak zwykle na spotkanie z Fortisem i jego adwokatem, żeby ustalić strategię obrony. – To będzie żałosna farsa, a nie uczciwy proces z bezstronną ławą przysięgłych. Cała prasa jest przeciwko niemu. Nie znają go. Nie mają pojęcia, kim jest ani przez co przeszedł, ale to ich nie powstrzymuje. Rozprawa jeszcze się nie rozpoczęła, a już uznali go za winnego.

– Myślę, że raczej są nim zafascynowani – stwierdziła Helena. – Twój mąż to wyjątkowo przystojny mężczyzna, a tacy zawsze wzbudzają zainteresowanie.

– W tym wypadku niezdrowe – zacietrzewiła się Ava. – Poza tym nie ograniczają się do omawiania jego wyglądu. Kiedy mówią, że jest przystojny, to zawsze w połączeniu ze słowem „oszust”. Nie słyszałam, żeby ktokolwiek nazwał go „niesłusznie oskarżonym arystokratą” albo „bohaterem wojennym”. Zrobili z niego uzurpatora, który musi udowodnić swoją niewinność. Z tego, co mi wiadomo, powinno być dokładnie na odwrót. To jemu powinni udowodnić winę, a konkretnie powinien to zrobić Hayworth, który wniósł oskarżenie.

Helena spojrzała na nią znad listu.

– Cóż, jeśli Tobinowi zależało na wielkim spektaklu, to niewątpliwie osiągnął cel. Ciekawe tylko, czy zdaje sobie sprawę, że ta wrzawa może się obrócić przeciwko niemu.

– Oddałabym wszystko, żeby gorzko tego pożałował – podchwyciła Avaline. – Ale nie mam pojęcia, co można zrobić, żeby przeciągnąć prasę na naszą stronę. Jestem taka bezsilna. Nic tylko siedzę i narzekam.– Właśnie to bolało ją najbardziej. Pozwoliła zrobić z siebie ofiarę. Nosiła woal albo przesiadywała w domu, bo zaczepiano ją na ulicy i wypisywano o niej okropne rzeczy. Bywała na przemian naiwną idiotką z ptasim móżdżkiem albo przebiegłą kurtyzaną, która dla własnych korzyści działa w zmowie z oszustem. A ona po prostu po latach pustki i samotności odnalazła szczęście u boku wspaniałego mężczyzny i zwyczajnie chciała to szczęście zatrzymać. Nie mogła stracić Aidana. Nie teraz, kiedy wreszcie wiedziała, co znaczy kochać i być kochaną. Potrzebowała go. Oboje z dzieckiem go potrzebowali.

– Może jednak dałoby się coś zrobić – odezwała się Anna, odkładając na bok pióro. – Przejrzyjmy zaproszenia. Zebrała się ich cała sterta. Co najmniej pół Londynu zabiega o spotkanie z nami. Grzechem byłoby tego nie wykorzystać. Zacznijmy udzielać się towarzysko i przy każdej sposobności przemawiajmy w obronie Fortisa.

Ava popatrzyła z błyskiem w oku na szwagierkę. Pomysł Anny z miejsca przypadł jej do serca.

– Zapraszają nas, bo chcą mieć pożywkę dla plotek – wtrąciła rzeczowo Helena.

– Tym lepiej – odparła Anna. – Niech mówią o Fortisie jak najwięcej, ale tylko to, co chcemy. Wybierzemy plotkarki, które mają najbardziej wpływowych mężów i nakarmimy je peanami na cześć Fortisa. Będziemy mówić o nim bez przerwy, oczywiście w samych superlatywach. One powtórzą to swoim mężom, a ci przekażą naszą wersję znajomym w klubach.

– Znakomity pomysł, Anno – przytaknęła z ożywieniem Avaline. – Nie będziemy się dłużej chować. Wychodząc do ludzi, pokażemy, że nie mamy czego się wstydzić. Przy okazji postaramy się zdyskredytować i ośmieszyć Haywortha. Na pewno nie zaszkodzi spróbować.

Jeszcze tego samego wieczora zaczęły wprowadzać swój plan w życie. Potem realizowały go z powodzeniem przez kilka dni. Avaline włożyła w kampanię na rzecz męża mnóstwo serca i wysiłku. Wreszcie miała przed sobą jakiś cel, nie czuła się już bezużyteczna. W mgnieniu oka doprowadziła sztukę składania wizyt do perfekcji. Przed każdym wyjściem starannie dobierała stroje. Zawsze wyglądała szykownie, ale skromnie, żeby jej prezencji i zachowaniu nie można było niczego zarzucić. Innymi słowy stała się uosobieniem wszelkich cnót: oddaną żoną bohatera wojennego oraz wzorową synową księcia. Co nie znaczy, że była bojaźliwa i pełna rezerwy. Wręcz przeciwnie, nie dawała sobie dmuchać w kaszę i twardo broniła swego. Dzielnie i z godnością stawiała czoła najohydniejszym insynuacjom, których oczywiście nie brakowało. Zwłaszcza na początku. Kiedy ktoś sugerował, że została wykorzystana przez oszusta, opowiadała bez wahania, że to Hayworth jest oszustem, który wykorzystuje ludzi, zwodząc ich ohydnymi pomówieniami. A poszkodowanym w tej sprawie jest wyłącznie jej mąż, pozbawiony wolności z powodu knowań nikczemnego intryganta. Potępiała także głośno prasę, która dla zysku żerowała na nieszczęściu Treshamów. Powtarzała z dumą, że nie potrzebuje niczyjej litości, bo uważa się za najszczęśliwszą kobietę pod słońcem. Jej mąż cudownie się odnalazł i wrócił do niej z wojny. Po długiej rozłące zaczęli z powodzeniem układać sobie życie na nowo, a wiedziony zawiścią Hayworth zwyczajnie nie mógł ścierpieć ich szczęścia i dlatego postanowił je zniszczyć.

Strategia Anny się sprawdziła i rychło przyniosła pożądany skutek. Sympatie przeważającej części wytwornego towarzystwa z czasem przechyliły się na stronę Fortisa. Obok narracji Haywortha na salonach krążyła teraz zupełnie inna wersja tej historii. Mówiono, że Treshamowie nie życzą sobie procesu, bo nigdy nie mieli wątpliwości, że człowiek, którego uwięziono w Newgate, to ich krewny. A skoro książę Cowden i jego małżonka potwierdzają zgodnie jego tożsamość, to czemu miałby w nią wątpić ktokolwiek inny? Odkąd to człowiek musiał udowadniać przed sądem, że naprawdę jest tym, kim jest? I nie chodziło o to, że Cowden ma tytuł i rozległe wpływy, lecz o wolność i godność osobistą obywatela. W tej wersji opowieści czarnym charakterem był Hayworth. Fortisa zaś okrzyknięto bohaterem czasów, w których nikt, nawet syn ustosunkowanego arystokraty, nie może stać ponad prawem.

Tak czy inaczej w dniu procesu nastroje wciąż były podzielone, a Avaline siedząc w sądzie, umierała z niepokoju. Niebawem miał się rozstrzygnąć los Aidana, a także jej własny. Czy zostanie oficjalnie ogłoszona wdową? Kobietą, którą niecnie oszukano i wykorzystano? Czy stanie się przedmiotem litości i wzgardy? Hayworth oczywiście nie omieszkał obwieścić całemu Londynowi jej ciąży. Czy za kilka godzin zaczną ją nazywać nieszczęsną idiotką, która urodzi dziecko przestępcy?

Odetchnęła głęboko i przyłożyła rękę do brzucha. Był jeszcze płaski, ale wkrótce będzie musiała sprawić sobie nowe stroje. Stare powoli robiły się za ciasne. Miała nadzieję, że Aidan wypatrzy ją w tłumie. Specjalnie na tę okazję włożyła niebieską sukienkę. W kolorze jego oczu, który symbolizował lojalność i prawdę. Pozostali Treshamowie i przyjaciele Fortisa też nosili się dziś na niebiesko. Tym sposobem demonstrowali wspólny front i deklarowali wsparcie dla Aidana. Nikt nie zawiódł, zjawili się wszyscy bez wyjątku, krewni i przyjaciele.

Avaline rozejrzała się dookoła, wachlując twarz. Zgodnie z przewidywaniami sala rozpraw wypełniła się po brzegi. Mało kto przepuściłby taką atrakcję.

Hayworth i jego prawnik byli już na miejscu. Nie miała ochoty ich oglądać. Odwróciła głowę i zamiast tego wyobraziła sobie moment, w którym ujrzy męża. Nie widzieli się prawie miesiąc. Na samą myśl, że za chwilę go zobaczy, mocniej zabiło jej serce.

W końcu otworzyły się boczne drzwi i stanął w nich adwokat Cowdena, dystyngowany starszy jegomość, Kenneth Wall, który słynął z ognistej retoryki oraz ciętego dowcipu. Pomyślała, że jedno i drugie mu się dzisiaj przyda, lecz prawnik wkrótce przestał ją obchodzić, bo za jego plecami pojawił się Aidan. Był ogolony i miał na sobie czyste i wyprasowane ubranie. Wyglądał schludnie i szedł z wysoko uniesioną głową, ale nawet z tak dużej odległości widziała, że jest blady i szczuplejszy. Schudł, mimo że starali się go jak najlepiej karmić.

Na jego widok rozległy się głośne komentarze i gwizdy. Niektóre przyjazne, inne wręcz przeciwnie.

Nie słuchaj ich, spójrz na mnie, próbowała ściągnąć na siebie jego wzrok, ale sztywno wyprostowany patrzył prosto przed siebie.

Gdy ławnicy zasiedli na swoich miejscach, zapanowała ogólna wrzawa. Licznie zgromadzeni gapie nawet nie próbowali ukryć podekscytowania.

– Spokój! – wrzasnął sędzia, huknąwszy młotkiem w stół. – Cisza, bo każę opróżnić salę – dodał dla efektu i zwrócił się do przysięgłych: – Zebraliśmy się, żeby rozsądzić ponad wszelką wątpliwość, czy obecny tu oskarżony jest w istocie Fortisem Treshamem, czy też nazywa się Aidan Roswell i dopuścił się oszustwa. Przypominam, że mają panowie obowiązek wysłuchać uważnie zeznań powołanych świadków, a następnie przeanalizować rzetelnie zebrany w tej sprawie materiał dowodowy. Proszę mieć na względzie, że werdykt, który panowie wydadzą, wiąże się z poważnymi konsekwencjami dla pozwanego. Jeśli rozstrzygną panowie na jego niekorzyść, zostanie oskarżony o krzywoprzysięstwo oraz przywłaszczenie cudzej tożsamości. W takim wypadku będzie mu także postawiony zarzut kradzieży, których dopuszczał się w przeszłości. Są to przestępstwa kryminalne karane śmiercią przez powieszenie.

Avaline musiała zakryć usta chusteczką, żeby powstrzymać szloch. Naturalnie zdawała sobie sprawę z tego, co może spotkać jej męża, ale dopiero gdy sędzia powiedział to na głos, jego słowa przekształciły się w realną groźbę.

– Nie martw się – szepnęła Helena, ściskając ją mocno za rękę. – Frederick mówi, że mamy wszelkie powody do optymizmu.

Ava chciała w to wierzyć. Całymi tygodniami przekonywała samą siebie, że nie ma się czym martwić, że niedługo wrócą razem do domu i zaczną znowu spokojnie żyć. Niestety prawnik Haywortha okazał się znakomity. Mówił jasno i zrozumiale. Przedstawiona przez niego wersja zdarzeń była spójna i prawdopodobna, a co gorsza brzmiała bardzo przekonująco. Montgomery dowodził, że Fortis Tresham nie może być obecny na sali z tej prostej przyczyny, że nie ma go już wśród żywych. Poległ podczas bitwy pod Bałakławą, zmiażdżony ciężarem zastrzelonego konia. Major Lithgow może to poświadczyć, bo widział go wypadającego z siodła. Tymczasem zasiadający na ławie oskarżonych mężczyzna to oszust, który wykorzystał fakt, że ciało lorda Treshama nigdy nie zostało odnalezione. Podszył się pod zmarłego i przekonał jego pogrążoną w żałobie rodzinę, że jest ich krewnym. Treshamowie przeżywali wówczas niezwykle trudne chwile, dlatego byli podatni na to oczywiste oszustwo. Pragnęli odzyskać ukochanego męża, brata i syna, więc mu uwierzyli. W dalszym postępowaniu zostanie udowodnione, że człowiek ów w rzeczywistości nazywa się Aidan Roswell i był w przeszłości złodziejem. Zakończywszy mowę wstępną, Montgomery wezwał kolejno kilku świadków, między innymi prostytutkę, która twierdziła, że była kochanką Aidana, oraz znanego pasera, który miał kupować od Roswella kradzioną biżuterię.

W tym miejscu Kenneth Wall zgłosił zdecydowany sprzeciw i bez większego kłopotu podważył wiarygodność obojga zeznających. Po pierwsze nie mogli potwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony to faktycznie Aidan Roswell, ostatni raz widzieli go bowiem dziesięć lat temu. Po drugie ich zeznania prawdopodobnie zostały kupione. Sprzeciw został podtrzymany, ale Montgomery zaszkodził Aidanowi, z powodzeniem malując jego przeszłość i charakter w jak najczarniejszych barwach. Zrobił z niego wyrachowanego przestępcę, który od najmłodszych lat kłamał, kradł i wykorzystywał ludzką naiwność.

Avaline była pełna najgorszych przeczuć. Ławnicy nie znali Aidana, nie wiedzieli, że jest dobrym i troskliwym człowiekiem. Wydawało się całkiem prawdopodobne, że uwierzą w jego winę.

Odwróć się i spójrz na mnie, błagała w duchu. Zobaczysz, że nie dbam o to, co o tobie mówią. Już dawno wszystko mi opowiedziałeś, a ja ci wybaczyłam. Zresztą nie było czego wybaczać. Próbowałeś przetrwać.

Niestety nie odwrócił się i ani razu na nią nie spojrzał. Czyżby się wstydził? Przecież nie było czego. Tak wiele się w życiu nacierpiał. Kiedy o tym myślała, krajało jej się serce. Matka osierociła go, gdy był jeszcze chłopcem. Do niedawna był na świecie zupełnie sam. Radził sobie, jak umiał w okrutnym świecie, który gardził takimi jak on.

– Bądź dobrej myśli, Avaline – odezwał się Sutton, który siedział obok niej. – Odrobina cierpliwości i zapomnimy o tej paskudnej sprawie.

Oby, westchnęła w duchu, choć cierpliwość była akurat ostatnią rzeczą, na jaką potrafiła się w tej chwili zdobyć. Im dłużej Montgomery wyłuszczał swoje racje, tym większa ogarniała ją panika. Kiedy sędzia ogłosił przerwę na lunch, ledwie trzymała się na nogach. Mdliło ją z nerwów i czuła, że jest bliska omdlenia, mimo to nie zgodziła się na powrót do domu. Nie mogła zostawić Aidana w takim momencie. Nie patrzył na nią, ale to nie znaczy, że jej nie potrzebował.

Gdy wrócili po przerwie, Aidan ponownie zajął miejsce obok obrońcy. Od początku rozprawy czuł na sobie zatroskany wzrok Avaline. Miał nadzieję, że nie będzie jej w sądzie. Chciał oszczędzić żonie zgryzoty, więc poprosił Fredericka, żeby zatrzymali ją w domu. Widać rodzinie nie udało się jej przekonać.

Nie miała pojęcia, ile go kosztowało, żeby ani razu na nią nie spojrzeć. Tęsknił za nią i marzył o tym, żeby wreszcie ujrzeć jej ukochaną twarz, ale czuł, że nie powinien na nią patrzeć. Jeszcze nie teraz. Gdyby zajrzał jej w oczy, zobaczyłaby, jak bardzo się boi, a to mogłoby się okazać fatalne w skutkach. Nie darowałby sobie, gdyby z powodu tego przeklętego procesu stracili dziecko.

Jeśli sprawa nie zakończy się po ich myśli, syn lub córka będą dla Avaline jedyną pociechą. Nie odbierze jej tego. Gdyby było trzeba, oddałby za nią życie. Nikt się nigdy nie dowie, twierdził Fortis, a on naiwnie mu uwierzył. Może dlatego, że już wtedy był zadurzony. Znał żonę przyjaciela z opowieści i potrafił godzinami wpatrywać się w jej miniaturę. Cóż, obaj się pomylili. Nie chcieli pamiętać, że przeszłość nigdy całkiem nie umiera. Można ją tylko pogrzebać i liczyć na to, że nigdy nie wypłynie.

Kenneth Wall był o dziwo dobrej myśli. Próbował podnieść go na duchu, ale Aidan nie podzielał jego optymizmu. Był przerażony, bo znał prawdę. Wiedział, że wszystko, co wygrzebali na niego Montgomery i Hayworth, rzeczywiście miało miejsce. Nie zgadzało się tylko jedno - wyrachowane oszustwo w celu pozyskania korzyści majątkowych. Ten zarzut był całkowicie bezpodstawny. Nigdy nie zwodził Treshamów w złej wierze i niczego nie próbował od nich wyłudzić. Miał dobre i szczere intencje. Usiłował chronić bezbronną kobietę przed zakusami człowieka, który zamierzał zmusić ją do małżeństwa, by zagarnąć jej ziemie i dom. To właśnie Hayworth był w tej opowieści prawdziwym czarnym charakterem, a siedział teraz naprzeciwko niego całkowicie bezkarny i zadowolony z siebie. To moja pokuta, pomyślał ponuro Aidan. Gdyby odważył się być kompletnie szczery, przyznałby, że nie kierowały nim wyłącznie szlachetne pobudki. Owszem, chciał spełnić życzenie umierającego przyjaciela i pomóc Avaline, ale pragnął też innego, lepszego życia dla siebie. Sięgnął po dobrobyt i poczucie bezpieczeństwa, których wcześniej nie zaznał. Mierzył zbyt wysoko i teraz przyjdzie mu za to zapłacić. Wzbił się na moment ku gwiazdom jak Ikar, i jak Ikar spadnie i roztrzaska się z powodu wygórowanych ambicji.

Wall wstał i podszedł do mównicy.

– Pozwolą państwo, że rozpocznę swoją mowę od prostego, lecz zasadniczego pytania – zwrócił się w stronę przysięgłych. – A brzmi ono: dlaczego? Tak, szanowni panowie ławnicy. Dlaczego jeden człowiek podważa tożsamość drugiego? Dlaczego pozywa go i każe mu udowadniać, że istotnie jest tym, kim jest od urodzenia? Jakie motywy kierują kimś, kto rzuca takie oskarżenia? Odpowiedź jest oczywista. Motywy takiego osobnika nie są czyste. Ktoś taki robi to, ponieważ próbuje coś zyskać, a w tym wypadku może zyskać wiele. Wykażę, że obecny tu lord Fortis Tresham został oczerniony i fałszywie oskarżony przez bezwzględnego parweniusza z wysokimi aspiracjami. Dowiodę, że człowiek ten nie cofnie się przed niczym, aby pomnożyć swój majątek. Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że Tobin Hayworth od dłuższego czasu pragnie przejąć posiadłość oraz ziemie lady Avaline Tresham. Jej mąż ewidentnie stoi mu na przeszkodzie. Gdy przedstawię zebrany materiał dowodowy, będą panowie mieli wszelkie powody sądzić, że lord Fortis Tresham padł ofiarą perfidnej intrygi.

Kenneth Wall wyłożył swoją linię obrony drobiazgowo i skrupulatnie. Na wstępie zaznaczył dobitnie, że materiał dowodowy Montgomery’rego dotyczy de facto Aidana Roswella, a nie Fortisa Treshama. Całe oskarżenie jego szacownego kolegi opiera się bowiem na założeniu, że pozwany w rzeczywistości nosi nazwisko Roswell, na to zaś nie przedstawiono żadnych wiarygodnych dowodów poza zeznaniami prostytutek i paserów. Następnie Wall przesłuchał samego Aidana, zadając mu szczegółowe pytania na temat członków rodziny oraz wydarzeń z wczesnej młodości i dzieciństwa. Dopiero po tym, niejako na deser, obrońca wytoczył ciężką artylerię, to jest skupił się na wspomnianych wcześniej motywach Haywortha. Rzeczowo i umiejętnie obnażył wrogie zamiary powoda i odwrócił sympatię tłumu na korzyść Treshama. Na sali rozpraw zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Hayworth zaczął jawić się w oczach zebranych jako zachłanny łotr spod ciemnej gwiazdy, intrygant, który czyha na majątek zamężnej kobiety i usiłuje pozbyć się jej męża.

Na koniec Wall powołał świadków obrony.

– Aby rozwiać ostatecznie wątpliwości panów ławników – powiedział z należytą powagą – przedstawię teraz osoby, które zaświadczą, że pozwany to istotnie lord Fortis Tresham.

Aidan oblał się zimnym potem. Nie był przygotowany na taki rozwój wypadków. Nikt z nim tego nie uzgadniał.

– Jako pierwszego wzywam lorda Conalla Everarda.

Chryste, przeraził się Roswell. Ten człowiek nigdy nie widział mnie na oczy. Jeśli zechce, jednym słowem pośle mnie na szubienicę.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Kiedy Conall Everard zajmował miejsce dla świadków, Aidan bezwiednie wstrzymał oddech. Znał go wyłącznie z opowieści. Wiedział, że Conall i Fortis są przyjaciółmi jeszcze z czasów szkolnych, ale nigdy dotąd nie miał okazji go spotkać.

Niepotrzebnie się obawiał. Conall spojrzał mu prosto w oczy i uśmiechnął się.

– Dziękuję, że zechciał pan do nas przybyć aż z Somerset – odezwał się tymczasem Wall. – Zadam panu tylko jedno pytanie. Czy może pan potwierdzić, że ten człowiek – tu wskazał na Aidana – to lord Fortis Tresham?

– Tak, jak najbardziej – padła odpowiedź.

– Dziękuję, może pan wrócić na miejsce.

Po Conallu zeznawali major Camden Lithgow, Sutton Keynes, bracia lorda Fortisa Treshama, a następnie ich rodzice, księżna i książę Cowdenowie. Wszystkim zadano to samo pytanie i wszyscy odpowiedzieli na nie tak samo. Z każdym kolejnym zeznaniem na sali robiło się coraz bardziej gwarno.

Aidan zaryzykował spojrzenie w stronę ławy przysięgłych. Wcześniej omijał ich wzrokiem, żeby jeszcze bardziej nie upaść na duchu.

– Lady Avaline Tresham – usłyszał raptem głos obrońcy i natychmiast zapomniał o ławnikach.

– Nie, proszę nie mieszać do tego mojej żony – powiedział, chwyciwszy prawnika za ramię. – Nie powinna przez to przechodzić w jej stanie.

– Zapewniam, że pańska żona chce zeznawać – odpowiedział Wall, gdy Avaline zajmowała miejsce dla świadków. – Sama mnie o to poprosiła.

Aidan nie mógł oderwać od niej oczu. Kiedy z ręką na Biblii składała przysięgę, patrzyła wprost na niego. Na sam jej widok ściskało go w gardle ze wzruszenia. Była taka piękna i silna. Oddałby wszystko, żeby móc do niej podejść, przytulić ją do serca, a potem zabrać do domu, jak najdalej od tego okropnego miejsca. Od razu zauważył nieznaczne różnice w jej wyglądzie. Sukienka opinała jej się na biuście, jakby była odrobinę za ciasna. Dziecko zdążyło trochę urosnąć, odkąd się ostatnio widzieli. Boże, siedziała na niewygodnej twardej ławce przez cały dzień. Musiała być wyczerpana, a jednak wytrzymała. Dla niego.

– Lady Tresham, czy ten człowiek to pani mąż?

Nie odpowiedziała od razu. Popatrzyła na niego czule, z miłością, którą wszyscy mogli wyczytać z jej twarzy.

– Tak, to jest mój mąż – oznajmiła pewnym głosem. – Człowiek, którego kocham i będę kochać do końca życia.

– Dziękuję. – Wall sprawiał wrażenie zadowolonego, kiedy z wysoko podniesioną głowę wracała na swoje miejsce.

W podsumowaniu obrońca przypomniał przysięgłym o ich obowiązkach i podkreślił, że przyjaciele i członkowie rodziny Fortisa Treshama nie mieli najmniejszych wątpliwości co do jego tożsamości. Podważał ją tylko jeden człowiek, który od dawna czyhał na majątek oraz żonę pozwanego.

Aidan słuchał mowy adwokata jednym uchem. Wciąż był lekko oszołomiony tym, co się właśnie wydarzyło. W najśmielszych marzeniach nie przypuszczał, że tak wiele osób udzieli wsparcia jemu, Avaline i Cowdenowi. Zwłaszcza jemu. Niektórzy z przyjaciół Fortisa nawet go nie znali, a mimo to postanowili obdarzyć go ogromnym kredytem zaufania.

Sędzia zamierzał odesłać przysięgłych na obrady, ale ich przewodniczący stanowczo potrząsnął głową.

– Nie ma potrzeby, Wysoki Sądzie – oznajmił, wyciągając dłoń ze złożoną kartką papieru. – Podjęliśmy już decyzję.

Aidan mógł się tylko domyślać, jak trudne chwile przeżywa teraz Avaline. Za chwilę miały się rozstrzygnąć ich dalsze losy. Czy to dobrze, czy źle, że ławnicy nie musieli się naradzać?

– W sprawie Hayworth przeciwko Treshamowi – zaczął przewodniczący ławników – my, sędziowie przysięgli, uznajemy pozwanego za legalnie posługującego się nazwiskiem Fortisa Treshama. Wszelkie pozostałe zarzuty pod jego adresem uznajemy za bezpodstawne.

– Niniejszym oddalam powództwo – obwieścił sędzia i uderzeniem młotka zakończył rozprawę.

Na sali podniosła się wrzawa. Obok entuzjastycznych okrzyków radości odezwały się też głośne protesty. Hayworth miał co najmniej kilku zwolenników, ale Aidan zupełnie się tym nie przejął. Liczyło się tylko jedno: był wolny. Mógł wrócić z żoną do domu. Do Blandford.

Avaline padła mu w ramiona, zanim w pełni do niego dotarło, co się dzieje. Rodzina i przyjaciele otoczyli ich ciasnym kordonem, żeby dać im odrobinę prywatności.

Aidan pocałował Avaline i popatrzył jej czule w oczy.

– Wracamy do domu – powiedział uszczęśliwiony.

Frederick i Ferris poklepali go po plecach, a ich żony wycałowały mu szczodrze policzki. Ojciec objął go, drugą ręką ściskając dłoń matki, która dyskretnie ocierała łzy. Boże, pomyślał z niedowierzaniem Roswell. Mam matkę, ojca i braci. Bratowe i pięciu bratanków. Już nigdy nie będę sam. Dzięki Fortisowi. To on podarował mi rodzinę. Do końca życia będę mu za to wdzięczny…

Gdy pierwsze emocje nieco opadły, Cam wziął sprawy w swoje ręce i odesłał całe towarzystwo w drogę powrotną do Cowden House. Z typową dla siebie dyskrecją zorganizował oddzielny powóz dla Avaline i Aidana.

– Myślałam, że przegramy – powiedziała bez tchu, kiedy zostali sami. Ani na chwilę nie wypuszczali się z objęć. Gdyby mógł, Aidan zatrzymałby ją w ramionach na zawsze. Trzy tygodnie rozłąki to stanowczo za długo. – Byłam prawie pewna, że się nie uda.

– Ja też się bałem – przyznał. – Kiedy pomyślę, co mogło się stać i jakie to by miało konsekwencje dla ciebie…

– Więc o tym nie myśl. To już za nami. Hayworth przegrał z kretesem. Po tym, co zrobił Cowdenowi, przestaną go przyjmować na salonach. Stanie się towarzyskim pariasem, bo takich rzeczy się nie zapomina.

– Zdaje się, że to wasze zeznania przekonały do mnie przysięgłych – mruknął z ustami na jej policzku. – Nie ukrywam, że byłem zaskoczony. Podjęliście ogromne ryzyko. Rozumiem pobudki rodziny, ale dlaczego zrobili to Taunton i cała reszta? – Nie powiedział tego na głos, ale oboje wiedzieli, że świadkowie dopuścili się krzywoprzysięstwa.

– Fortis był ich przyjacielem i chciał, żebyś zajął jego miejsce. Takie było jego ostatnie życzenie, a oni postanowili je uszanować.

– Nigdy nie miałem takich przyjaciół. Będę musiał im podziękować. W imieniu swoim i Fortisa.

– A mnie jak podziękujesz? – Uśmiechnęła się przewrotnie i usiadła mu na kolanach.

Odwzajemnił uśmiech i wsunął jej rękę pod spódnicę.

– Coś wymyślę. Spory dzisiaj ruch. Czeka nas długa jazda.

– Tym lepiej. Możemy zacząć świętować już teraz.

– O niczym innym nie marzę.

– W takim razie pozwól, że powiem to jako pierwsza z całej rodziny: Witaj w domu.– Roześmiała się i pocałowała go w usta.

Uznał, że jest największym szczęściarzem pod słońcem. Los zesłał mu prawdziwe błogosławieństwo – człowieka, z którym spędził kilka miesięcy w jaskini. Ten człowiek podarował mu własne życie. Prawdziwy Fortis Tresham odszedł ze świata żywych, ale dziś narodził się nowy Fortis, który przejmie jego rolę i odegra ją najlepiej, jak będzie potrafił. Aidan był w pełni gotowy, aby jako jeden z Treshamów rozpocząć przyszłość u boku Avaline.

EPILOG

Blandford, sierpień 1856 r.

Wnętrze kaplicy było kojąco chłodne. Na dworze panował niesamowity upał. Aidan zamknął drzwi i pomógł Avaline usiąść na ławce. Dziecko miało przyjść na świat lada dzień, więc była nieco ociężała. Rano skarżyła się na bóle w krzyżu. Między innymi dlatego zabrał ją na spacer. Chodzenie zwykle pomagało. Miał także inny powód, by przyprowadzić ją do kościoła. Chciał to zrobić już od dawna, a dziś poczuł, że nie może dłużej zwlekać.

– Lepiej ci? – zapytał, siadając obok.

– Tak. Nie. – Potrząsnęła głową. – Poczuję się dobrze dopiero po rozwiązaniu. Na razie mam wrażenie, że moje ciało nie należy do mnie.

Wziął ją za rękę i przyjrzał się wnętrzu jej dłoni.

– Chciałbym cię o coś poprosić.

– Dobrze. – Oparła głowę o jego ramię. – Ale nie patrz na moje palce, bo są okropnie zapuchnięte. Wszystko mam zapuchnięte. Jestem taka wielka i gruba.

– Dla mnie jesteś piękna. A najbardziej podobają mi się właśnie twoje palce. –Przyklęknął przed nią i pogłaskał ją po brzuchu.

Zacisnęła usta i chwyciła się nagle za plecy.

– Jeśli nie masz nic przeciwko temu, wolałabym, żebyś się pospieszył. Chyba powinnam wstać i znów trochę pochodzić.

– Oczywiście. To proste pytanie. Avaline, czy zechcesz zostać moją żoną?

– Słucham? – Zmarszczyła brwi. – Przecież jestem twoją żoną.

– Sęk w tym, że tak naprawdę nie jesteś. Wiesz, o czym mówię. Chcę się z tobą ożenić.

– Fortis i ja pobraliśmy się w tym kościele.

– Wiem. Dlatego postanowiłem to zrobić tutaj. Nie będzie księdza, świadków ani wpisu w księdze parafialnej, ale muszę cię poślubić przed Bogiem. – Wyjął z kieszeni prostą złotą obrączkę zawieszoną na cienkim łańcuszku.

– Avaline, weźmiesz mnie za męża?

Posłała mu promienny uśmiech.

– Przecież wiesz, że tak.

– Poślubiam cię tą obrączką, najdroższa Avaline. – Pocałował ją w usta. Była dla niego wszystkim. Całym jego światem.

– Obawiam się, że musimy wracać do domu – szepnęła, usiłując podnieść się z miejsca.

– Naturalnie… Wszystko w porządku? – Pomógł jej wstać.

– Nie martw się, już niedługo poczuję się lepiej. Zdaje się, że ożeniłeś się ze mną w samą porę.

– To już? – zapytał w popłochu. – Teraz? W tej chwili?

– Tak. W tej chwili. – Jęknęła głośno.

– W takim razie lepiej cię zaniosę – stwierdził i porwał żonę na ręce. – Kiedy niosłem cię pierwszy raz, byłaś chyba trochę lżejsza – zażartował, żeby przestała się denerwować.

– Za pierwszym razem niosłeś tylko mnie. Teraz dźwigasz dwie osoby.

Jej słowa przypomniały mu, że wkrótce będzie ich troje. Staną się pełną rodziną. Właśnie dla tej chwili przeżył wojnę. I po to wrócił do domu, żeby zostać mężem i ojcem.