Copyright © by Bartłomiej Ludwisiak
Copyright for this edition © by Virtualo, 2022

Skład ebooka: Elibri
Projekt okładki: Anna Jędrzejak

Wydanie I
Warszawa 2022
ISBN 978-83-2727-319-2

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl
www.virtualo.eu

Chcesz wydać książkę? Napisz do nas: redakcja@virtualo.pl.

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

Biskupia Górka. Gdańsk. Rok 2017.

Znany ze swej łagodności nadmorski klimat, nawet jak na listopad, był tego roku wyjątkowo chłodny i deszczowy. Pomimo stosunkowo późnego wieczoru lokator mieszkania usytuowanego na poddaszu, w starej, przeznaczonej do rozbiórki kamienicy, wrócił nieco wcześniej niż zwykle. Rozmasował zziębnięte dłonie i chociaż panująca wewnątrz temperatura niewiele różniła się od tej za oknem, schronienie od zimnego wiatru dawało mu wystarczające poczucie komfortu. Niespiesznie minął próg pokoju i zamykając za sobą drzwi, włączył oświetlenie. Stary zegar z kukułką, zawieszony na ciemnej ścianie, tuż przy odpadającej na skutek wilgoci fototapecie, wskazywał dwadzieścia minut po dwudziestej. Mężczyzna otrzepał szybkim ruchem dłoni, przyklejone do błękitnego rękawa kombinezonu, drobne palmowe liście chico aztecy i spoglądając na pierś, odpiął znajdujący się przy kieszeni identyfikator.

– Nie… To jeszcze nie czas na odpoczynek, Panie Damianie… – powiedział z uśmiechem, wpatrzony w umieszczone na plakietce imię. – Jeszcze nie czas… – powtórzył w zamyśleniu, odkładając plastikowe etui na niski kawowy stolik i zawieszając wzrok na leżącym nieopodal notesie. Gruby, oprawiony w ciemnobrązową skórę notatnik zawierał zapiski i szkice zgromadzone w trakcie wielu przyrodniczych wypraw i chociaż prowadzono je na przestrzeni zaledwie kilkunastu ostatnich lat, mocne przetarcia grzbietu zeszytu, oraz napęczniałe od wilgoci kartki wskazywały na to, że ów przedmiot sporo już wycierpiał. Zawarte w nim informacje oraz własne przemyślenia, spisane w pośpiechu na marginesach, z uwagi na nieczytelny charakter pisma, z całą pewnością mógł odszyfrować jedynie ich autor.

Damian Lipski był właścicielem niewielkiej gdańskiej kwiaciarni od kilku lat zajmującej się dostarczaniem bukietów bezpośrednio do domu klienta. Pomimo dobrej reklamy, niezwykle urokliwej witryny sklepowej, osadzonej w starym ceglanym murze porośniętym bujnie zielonym bluszczem i zapału z jakim podszedł do nowego biznesu, jego interes nie szedł najlepiej, a prawdę powiedziawszy od samego początku ociężale pełznął. W przeciwieństwie natomiast do odsetek karnych kredytu „Sympatyczna ratka” jaki zaciągnął na starcie. Te, dla odmiany, wręcz galopowały, powiększając z każdym kolejnym dniem jego i tak spore już zadłużenie.

Pogodziwszy się z wizją nieuniknionego bankructwa Damian coraz częściej szukał pocieszenia w pieszych wędrówkach, obierając za swój cel trójmiejskie lasy i plaże. Prawdę powiedziawszy jego największą pasją od zawsze była przyroda i tylko w jej otoczeniu potrafił, przynajmniej na chwilę, zapomnieć o piętrzących się problemach. Problemach, które, odkąd sięgnąć pamięcią, od zawsze były jego nieodłącznym towarzyszem życia. Mężczyzna od ponad dekady, praktycznie każdego dnia, obserwował linie brzegową Morza Bałtyckiego na odcinku od mola w Brzeźnie po Gdynię. Fascynowały go zmiany jakie zachodziły na lądzie pod wpływem działania sił natury, aktywne nocą zwierzęta, ale nie tylko. Jego kolejną wielką pasją była fotografia. Szczególnie ta, wykonywana po zachodzie słońca, kiedy pełne turystów wybrzeże już opustoszało dając złudną namiastkę dziewiczych plaż, plaż za którymi zawsze tęsknił. Spośród wielu atrakcyjnych miejsc na Pomorzu, Damian nade wszystko upodobał sobie klif w Orłowie i to jemu, w ostatnich latach, poświęcił najwięcej czasu.

Mężczyzna jednym pociągnięciem dłoni rozpiął długi zamek błyskawiczny, znajdujący się w przedniej części kombinezonu i usiadł na przykrytej szarym pledem wersalce. Położył nogę na podnóżku sięgając równocześnie po białą kopertę wsuniętą pomiędzy ostatnią stronę notatnika, a jego okładkę. Oparł się wygodnie i wyjął umieszczone w niej zdjęcia. Początkowo zamierzał przyjrzeć im się za dnia, niestety nie dosłyszał budzika i w porannym pośpiechu wybiegł do pracy zupełnie o nich zapominając.

Fotografie zrobił poprzedniego wieczoru. Mocno wtedy padało, lecz pomimo niesprzyjających warunków udało mu się wykonać kilka naprawdę dobrych ujęć. Pierwsze z nich przedstawiało Cypel Orłowski, zwany również Orlą Głową. Strome urwisko, na skutek abrazji, swoimi zmianami zaskakiwało niemal każdego roku, cofając się średnio o jeden metr w głąb lądu. To niewiarygodne jak wszystko wokół nas bezpowrotnie się zmienia – pomyślał, spoglądając z nostalgią na stary portfel i wsunięte, w przezroczystą zakładkę, mocno już sfatygowane zdjęcie. Wykonał je wiele lat temu, podczas pieszej wycieczki na jaką zabrał go jego ojciec. Tamtego dnia, po ośmiu godzinach wyczerpującej wędrówki masywem Radan, dotarli do jednego z najbardziej tajemniczych miejsc w Serbii. Djavolja Varos – Diabelska Osada, to znajdujący się na zboczach góry i otoczony lasem, zespół około dwustu kamiennych słupów, sięgających piętnastu metrów wysokości i stojących na zupełnym odludziu.

Miał niespełna siedem lat, gdy ojciec opowiedział mu legendę powstania owych posągów. Zgodnie z nią, dawno temu, diabeł chciał doprowadzić do ślubu brata z siostrą i aby temu zapobiec siła wyższa zamieniła orszak weselny w skały. Od tego momentu, zawsze, gdy tylko przypominał sobie widziane nocą postumenty, dostrzegał uwięzionych w ich wnętrzu ludzi. Wspomniane miejsce odwiedził samotnie niespełna sześć lat temu. Niesamowity klimat tego miejsca i wspomnienia, sprawiły, że postanowił spędzić tam całą noc. Pomysł ten o mało nie przypłacił życiem, gdy kilka minut po północy, na skutek silnego wiatru, z jednej z kolumn zsunęła się tak zwana czapka, kamienny pięciotonowy głaz andezytowy znajdujący się na jego szczycie. Nad ranem, gdy spojrzał na dawną fotografię tego miejsca, dostrzegł, że od pamiętnej wycieczki z ojcem, z otaczającego go wzgórza, zniknęło bezpowrotnie kilka kolumn.

Mężczyzna zamknął portfel i zanim wcisnął go w tylną kieszeń spodni, spojrzał na wyszyty na jego grzbiecie napis DAKE. Skierował wzrok w stronę fototapety, przedstawiającej skąpane w słońcu i gęsto porośnięte lasem góry, a na jego twarzy pojawił się ledwie zauważalny uśmiech.

– Dake… – powiedział cicho pod nosem. To nie było jego prawdziwe imię, ale w ten właśnie sposób, odkąd sięgał pamięcią, zwracał się do niego ojciec. Nazwał go tak na cześć niewielkiej wioski, z której wyruszyli wtedy na ich pierwszą wspólną wyprawę, a która znajdowała się trzydzieści siedem kilometrów od Diabelskiej Osady. Swój wybór tłumaczył mu tym, że zamieszkują ją niezwykle odważni i waleczni ludzie, którzy na skutek tajemnych mocy, jakie posiedli dorastając w pobliżu wypływającego nieopodal diabelskiego źródła, nie muszą przestrzegać w swoim życiu żadnych zasad.

Dake zerknął na blat biurka i stojące na nim zdjęcie. Postrzępiona, lekko pożółkła fotografia, przedstawiała resztki postumentu Chrystusa Króla umieszczonego na skraju orłowskiego lasu w roku 1924. Obecnie całość pomnika zabrało morze i nie pozostało po nim ani śladu. Owe zdjęcie dostał od starszego człowieka, którego kilkanaście dni temu spotkał przypadkowo nad brzegiem morza. Doskonale pamiętał ten chłodny wieczór. Stał oparty o drewnianą poręcz orłowskiego molo ze spokojem dojadając przyniesioną z domu kanapkę i w czasie, gdy większość ze zgromadzonych wokół niego turystów z zainteresowaniem przyglądała się ostatnim znikającym na horyzoncie statkom, on skupił się bardziej na ich twarzach i zachowaniu, wyszukując spośród wielu podobnych sobie reakcji, uśmiechów i zachwytów, jedynie tych osobliwych i odmiennych niż z uwagi na okoliczności należałoby się spodziewać.

Minął kolejny kwadrans i gdy po ostatnim przełkniętym kęsie mężczyzna podjął decyzje o powrocie, niespodziewanie zerwał się silny, porywisty wiatr. Jego podmuchy były tak gwałtowne, że w ułamku sekundy poderwały miliony drobnych ziaren piasku, a te, niesione z dużą prędkością, poczęły dokuczliwie uderzać w twarze zgromadzonych wokół niego ludzi. Owa zamieć nie trwała długo, lecz gdy tylko ucichła, przed zupełnie zaskoczonymi spacerowiczami wyrosła ciemna ściana deszczu.

Nic wcześniej nie zapowiadało aż tak nagłego załamania pogody. Podczas, gdy obecne na plaży osoby, szukając schronienia, opuszczały w pośpiechu okolice molo, jego uwagę zwrócił pewien samotnie stojący człowiek. Nie zauważył go wcześniej, jednak teraz obserwowana przez niego postać zdecydowanie wyróżniała się na tle rozbieganego tłumu. Lekko przygarbiony, zakapturzony mężczyzna, pomimo ogólnego zamętu, jako jedyny tkwił spokojnie w bezruchu. Miał opuszczoną głowę i o dziwo sprawiał wrażenie, jakby szalejąca wokół niego nawałnica była dokładnie tym, na co czekał. Ubrany w szary, mocno przybrudzony waciak, w komplecie ze spodniami, na pierwszy rzut oka, nie sprawiał przyjemnego wrażenia i jeśli jego wygląd nie napawał kogoś lękiem, to z pewnością budził wyraźny niesmak. Przypominał mu pewnego druciarza, którego zapamiętał z czasów dzieciństwa, gdy ten odwiedzał odległą górską wioskę, w której się urodził. Od wspomnianego osobnika odróżniały go jedynie masywne wojskowe okulary, z szerokimi bocznymi osłonami przypominającymi do złudzenia okulary lodowcowe używane przez alpinistów.

Po kilku minutach, obserwowany przez niego obiekt począł oddalać się w kierunku przeciwnym do uciekających. W jego zachowaniu było coś nienaturalnego i zarazem tajemniczego, coś, co od samego początku, kiedy dostrzegł go po raz pierwszy, nie dawało mu spokoju. Nie namyślając się ani chwili postanowił pójść za nim. Po przejściu około dwustu metrów, zagadkowy mężczyzna zatrzymał się, ściągnął osłonę z oczu, a następnie uniósłszy powoli głowę, zaczął przyglądać się uważnie krawędzi urwiska. Z całą pewnością niewiele mógł widzieć, ponieważ górną część klifu spowiła już ciemność. Jednak, ku jego zdziwieniu, ów osobnik zareagował tak, jakby coś dostrzegł, bo w jednej chwili poprawił kaptur i pospiesznie skierował się w stronę schodów prowadzących na szczyt.

Przez kolejne sekundy Dake przyglądał się nieznajomemu, gdy ten z niebywałym zapałem pokonywał prowizoryczne stopnie prowadzące stromo na górę, do momentu, aż śledzony przez niego mężczyzna zniknął w zupełnych ciemnościach. Nie zamierzał mu towarzyszyć. Instynktownie wyczuwał, że otaczające go, surowe środowisko, jest dla tajemniczego osobnika miejscem, w którym czuje się on podejrzanie dobrze. Ukrył się pod rozłożystym drzewem z nadzieją, że burza zaraz minie, a obiekt jego obserwacji powróci tą samą drogą. Stało się jednak inaczej. Czarne, kłębiaste chmury jeszcze gęściej przykryły niebo i w krótkim czasie wokoło nastała prawie zupełna ciemność.

Gdy po kolejnym kwadransie, burza zaczęła przybierać na sile, a kołysane mocnymi podmuchami wiatru konary drzew, trzeszczały wyginane do granic wytrzymałości, Dake zrozumiał, że matka natura tak naprawdę dopiero zamierza pokazać na co ją stać. Sam był już doszczętnie przemoknięty, jednak ani myślał z tak błahego powodu wracać do auta. Wiedział doskonale, że teraz nie może tego zrobić i chociaż w tych ciemnościach wiązało się to z ogromnym ryzykiem, lepsza okazja na to, by poznać Druciarza, mogła się już nie powtórzyć.

Gdy po około pół godzinie nawałnica nasiliła się na tyle, że na prowadzącą w górę ścieżkę zaczęły spadać połamane ciężkie gałęzie, mężczyzna wyszedł z ukrycia i skierował się schodami na górę. Po przejściu kilkudziesięciu metrów zatrzymał się na moment. W otaczającym go mroku poczuł nagle, że jego buty z jakiś przyczyn stały się znacznie cięższe.

Odczepił zawieszoną na pasie latarkę, z długim metalowym chwytem i włączając ją skierował jej promień pod nogi. Zauważył, ciągnące się przed nim, głęboko odciśnięte ślady butów i zalewającą je ciemną błotnistą breję, która coraz intensywniej zaczęła spływać po wykopanych w ziemi, prowizorycznych stopniach. Przyspieszył nieco kroku idąc ich śladem. Po niespełna dwóch minutach dotarł na szczyt urwiska. Wyprostował się i zrobiwszy głęboki wdech ponownie ruszył na wprost.

– Halo! Gdzie pan jest?! – zawołał kilkukrotnie z całych sił, idąc krawędzią klifu i starając się przekrzyczeć głośny szum wiatru. Nie usłyszał jednak żadnej odpowiedzi. Po kolejnych minutach marszu przystanął na chwilę i oświetlił ścieżkę przed sobą. Była pusta. W długim promieniu latarki dostrzegł jedynie wielkie krople deszczu rzucane gwałtownie we wszystkich możliwych kierunkach.

Mężczyzna zrobił jeszcze parę kroków i po przekroczeniu leżącej przed nim kłody, zatrzymał się nagle. Mógłby przysiąc, że tuż przed kolejnym zakrętem, znajdującym się w odległości kilkudziesięciu metrów od niego, mignęła mu przelotnie ciemna sylwetka człowieka. By się upewnić podszedł nieco bliżej i ponownie skierował światło w to miejsce. Nie mylił się. Z całą pewnością ktoś tam był. Widziana przez niego postać była odwrócona plecami i klęcząc na obu kolanach, prawdopodobnie pochylała się nad czymś.

– Halo! Człowieku! Życie ci niemiłe?! Musimy stąd uciekać! – krzyknął ponownie. Pomimo ogólnego chaosu odniósł wrażenie, że nieznajomy go usłyszał, bo po tych słowach instynktownie skierował głowę w jego stronę i wstał nie odwracając sylwetki. – Tu naprawdę jest zbyt niebezpiecznie! – dodał jeszcze głośniej, przytrzymując się mocno pnia drzewa w obawie przed tym, by trwający właśnie silny podmuch nie zepchnął go w dół skarpy. Widziana przez niego postać tkwiła przez jakiś czas w bezruchu. Po czym odwróciła się i powłócząc prawą nogą zaczęła iść w jego kierunku. Obserwował ją uważnie. W świetle migającej latarki dostrzegł moment, w którym powolne i ociężałe ruchy mężczyzny, poczęły się nagle robić jakby nieco szybsze i gwałtowniejsze. Gdy dotarło do niego, że obserwowany osobnik zaczyna biec, latarka niespodziewanie zgasła. Zrozumiał, że musi przygotować się na odparcie ataku. Błyskawicznie obniżył postawę. Asekuracyjnie wysunął przed siebie prawą dłoń, po czym sięgnął lewą ręką do kabury z nożem, odrzucając uprzednio niesprawną latarkę. Ta upadając, na skutek uderzenia o ziemię, zaświeciła się ponownie.

Dake spojrzał przed siebie. W delikatnej poświacie dostrzegł stojącego przed nim człowieka. Wyglądający na starca mężczyzna tkwił nieruchomo z lekko pochyloną głową, wpatrzony w jego wyciągniętą dłoń, a mówiąc precyzyjniej, w najmniejszy palec dłoni, na której znajdował się okazały sygnet. Wiedział, że w trwającej przez kilka sekund ciemności, nieznajomy miał wystarczająco dużo czasu na to, by się na niego rzucić, jednak z jakiś przyczyn tego nie zrobił.

– Bóg mi pana zsyła – powiedział Druciarz, ochrypłym, zmęczonym głosem. Sprawiał wrażenie mocno roztrzęsionego i wpatrując się nieustannie w sygnet, z wyraźnym trudem łapał oddech. – Oberwałem w głowę czymś ciężkim i przewracając się zwichnąłem stopę. W tych ciemnościach, bez latarki, nie dałbym rady wrócić na dół – dodał, chowając poranione dłonie w rękawy grubego waciaka.

Po kilkunastu minutach marszu obaj mężczyźni zeszli z klifu i przystanęli w pobliżu znajdującego się przy plaży parkingu. Tajemniczy osobnik nadal stał w mroku i chociaż Dake usiłował przyjrzeć mu się dokładniej, poza ciemnym zarysem zakapturzonej sylwetki niewiele był w stanie dostrzec. Czuł jedynie trudny do opisania smród, przypominający mu odór padliny, na jaką nie raz natknęli się w trakcie górskich wycieczek z ojcem. Ten, wyczuwalny teraz, mógł być jednak spowodowany bliskością stojącego tuż obok niego, kontenera na odpadki.

Zapewne moment, podczas którego na nabrzeżu pojawił się duży terenowy samochód, był dla Druciarza idealną okazją do tego, by zakończyć ich spotkanie, ponieważ korzystając z chwilowego zamieszania, mężczyzna zniknął bezszelestnie. W tym samym miejscu, w którym wcześniej stał nieznajomy, Dake dostrzegł w trawie niewielki przedmiot. Podniósł go i przyjrzał mu się dokładniej. Owa rzecz wyglądała na stary notes. Przeszyta grubymi nićmi oprawa i niedbale odciśnięty na skórzanej okładce cytat pozwalały przypuszczać, że ktoś wykonał go własnoręcznie.

– Szczęście oglądania Boga zostało obiecane ludziom czystego serca. Oczy bowiem przyzwyczajone do ciemności nie mogą patrzeć na blask prawdziwego światła. To co dla dusz jasnych będzie szczęściem, dla zbrukanych stanowić będzie karę. Św. Leon – przeczytał na głos, po czym zajrzał do środka. Po świeżych śladach krwi na okładce i ostatnim, niedokończonym zapisku, z dzisiejszą datą, uświadomił sobie, że zguba z całą pewnością należy do osoby, która opuściła go przed momentem bez pożegnania. Doskonale wiedział, że w obecnej sytuacji stanowi ona jedyną wskazówkę, mogącą dopomóc mu w odnalezieniu jej właściciela. Nie tylko dlatego, że odszukanie mężczyzny było to dla niego niezwykle ważne, ale w obawie przed tym, by ów Druciarz nie dotarł do niego jako pierwszy.

Po niespełna kwadransie Dake wszedł do auta. Zablokował drzwi i zapadł się w fotelu. Dopiero teraz poczuł, jak spada z niego całe napięcie. Zdawał sobie sprawę z tego, że osoba, którą napotkał, nie była zwyczajnym entuzjastą spacerów na świeżym powietrzu i że ich drogi z pewnością ponownie się skrzyżują. W późniejszych dniach analizował tamto zdarzenie wielokrotnie i zrozumiał, dlaczego nie mieli okazji zobaczyć się wcześniej. Powodem tego był z pewnością fakt, że jego tajemniczy kompan upodobał sobie wędrówki wyłącznie pod osłoną nocy i tylko w wyjątkowo niesprzyjającą aurę.

Dake odwrócił instynktownie głowę na odgłos zegarowej kukułki oznajmiający wybicie dwudziestej pierwszej. Zmarszczył w skupieniu czoło i ponownie spojrzał w stronę trzymanej w dłoni fotografii. Ujęcie przedstawiało wysoką stromą ścianę klifu widzianą od jego podnóża. Porównał je ze starym zdjęciem, które kilka dni temu przypadkowo znalazł pod sofą, po czym zacisnął wargi i twierdząco kiwnął głową. Istotnie, zmiany w postaci kilku osuwisk były widoczne gołym okiem, a mocno podmyta skarpa w wielu miejscach groziła nagłym zawałem. Mężczyzna wyjął szkło powiększające i przyjrzał się jej dokładniej. Jedynie potwierdził swoje przypuszczenia. Klif bez wątpienia zmieniał się w oczach i kolejne pokolenia z pewnością zastaną go w zupełnie innym stanie niż jest obecnie, podobnie jak kamienne kolumny Diabelskiej Osady – pomyślał, przegryzając ciastko i popijając je zimną zieloną herbatą. W chwili, gdy odkładał zdjęcie, nagle zatrzymał rękę.

– Zaraz… A jednak wczorajszego wieczoru nie byłem na plaży sam – powiedział i ponownie zbliżył fotografię, wraz z lupą, do twarzy. W powiększeniu, tuż na wysokości urwiska, dostrzegł niewielką wiosłową łódkę, a w niej jakąś postać. No proszę… Proszę. Że też wczoraj cię nie zauważyłem, kolego. Zapewne przyczyniła się do tego wyjątkowo gęsta mgła. Jednak dzisiaj nie popełnię już tego błędu, zwłaszcza, że pogoda znowu ci sprzyja – pomyślał, podnosząc się z fotela i ruszając żwawo w kierunku przedpokoju.

Gdy tylko znalazł się przy drzwiach założył ciemny przeciwdeszczowy płaszcz i chowając do plecaka mocną, dziesięciometrową linę oraz kilka niezbędnych drobiazgów, spojrzał dla pewności na mały palec prawej dłoni. Duży srebrny sygnet z wypukłym oczkiem, w kształcie celtyckiego krzyża, był jego talizmanem i znakiem rozpoznawczym, z którym nigdy się nie rozstawał.

Po niespełna trzech kwadransach jazdy autem, z krótkim przystankiem na ulicy Olsztyńskiej 7 w Gdańsku, gdzie zostawił paczkę z kwiatami, Dake zaparkował w pobliżu mola w Orłowie. Od kilku godzin było już ciemno, a przenikliwy chłód z pewnością przepłoszył najwytrwalszych nawet miłośników spacerów. Przed wyjściem z auta mężczyzna sięgnął do samochodowego schowka. Zabrał z niego racę świetlną i latarkę, upewniając się wcześniej czy jest sprawna. Następnie zarzucił na siebie plecak i opierając dłoń o maskę solidnie już wysłużonego forda, zaczerpnął mocno zimnego powietrza. Znieruchomiał przez chwilę, zatrzymując je na dłużej w płucach. Odniósł wrażenie, jak gdyby poczuł jego smak.

Zamknął na chwilę oczy. Nie wiedział dlaczego, ale uzmysłowił sobie, że było ono jakieś inne niż zazwyczaj. Obce. Po raz pierwszy w życiu dotarła do niego myśl, że jest daleko od swojego rodzinnego domu w którym spędził dzieciństwo i że najwyższa pora na to, aby rzucić to wszystko i wracać. Poczuł przeszywający go lekki niepokój. Cofnął się i odruchowo chwycił za klamkę samochodu, gdy nagle do jego uszu doleciał skrzek spłoszonych w oddali mew. Stłumiony hałas dobiegał z lasu, od strony pogrążonego w ciemności, wysokiego klifu.

– No co jest z tobą Dake? Nie szukaj wykrętów żołnierzu! Mamy do wykonania bardzo ważne zadanie – powiedział do siebie, mobilizującym głosem swojego ojca, w sposób, w jaki ten zagrzewał go do większego wysiłku. Robił tak często zwłaszcza podczas wyczerpujących górskich wycieczek, gdy brakowało mu już sił. To zawsze na niego działało i uruchamiało w nim pokłady ukrytej energii. Mężczyzna spoważniał w jednej chwili, po czym uniósł prawą dłoń w kierunku suwaka i gdy tylko wysoki kołnierz płaszcza osłonił szczelnie jego szyję, ruszył pewnie w mrok okalający plaże.

Od czasu, kiedy wyszedł z domu, pogoda uległa znacznemu pogorszeniu i choć silny, porywisty wiatr nieustannie napierał uderzając w jego twarz zimnym, ostrym jak drobne igły deszczem, nie zwracał na to uwagi. Szedł pustym brzegiem morza zbliżając się powoli do dolnej ściany urwiska. Gdy był już kilkanaście metrów od skarpy, zatrzymał się i uniósł głowę. Górna krawędź klifu, która za dnia tak ujmowała swym urokiem, teraz majaczyła w głębokiej ciemności sprawiając wrażenie surowego, nieprzyjaznego miejsca. Widziałem w swym życiu zbyt wiele, by brać to do siebie – pomyślał. Sięgnął dłonią w okolice pasa i chwycił za latarkę. Z chwilą, gdy miał ją załączyć, do jego uszu dobiegł mechaniczny dźwięk przypominający odgłos pracy silnika. Zsunął z głowy kaptur, by zlokalizować jego źródło.

Ledwie słyszalny warkot z każdą sekundą stawał się coraz wyraźniejszy i z całą pewnością dochodził od strony wody.

Mężczyzna stał przez moment nieruchomo patrząc ślepo przed siebie. Po niespełna minucie zauważył pojawiające się i znikające światła topowe płynącej wolno jednostki, która kołysząc się mocno na falach, sunęła równolegle wzdłuż linii brzegowej. Czyżby ktoś nie zdążył wrócić do portu przed zmrokiem, a teraz rzucany przez fale próbuje przycumować w jakimś bezpiecznym miejscu? Nie wydaje mi się. Myślę, że ten ktoś świadomie ryzykuje, ponieważ ma tu coś ważnego do załatwienia – pomyślał, uśmiechając się i zakładając ponownie kaptur. W trakcie tej czynności, mężczyzna odwrócił się od wody i zrobiwszy kilka kroków, zbliżył się do dużego pnia, leżącego w niewielkiej odległości od dolnej ściany skarpy. Wstrzymał na moment oddech. Teraz odniósł wrażenie, jakby pomiędzy głośnym szumem wiatru i łoskotem uderzających o kamienny brzeg fal, dosłyszał czyjeś głosy. Ukrył się za leżącą kłodą i spojrzał w stronę falującego żywiołu. Po kilku sekundach, z mglistej ciemności, wyłoniła się niewielka wiosłowa łódka. Rozpoznał ją po charakterystycznym srebrnym dziobie. Była to ta sama drewniana łódeczka, którą dostrzegł na fotografiach zrobionych wczorajszego wieczoru. Gdy jednostka znalazła się niecałe dwadzieścia metrów od niego, siedzący w niej człowiek, wyskoczył za burtę i będąc po pas w wodzie przyciągnął łajbę do brzegu. Po tym jak czubek łódki zarył mocno w piaszczysty ląd, Dake zauważył, jak znajdujący się na niej mężczyzna pochyla się i podnosi z pokładu duże prostokątne opakowanie, a następnie błyska dwukrotnie światłem latarki kierując jej promień w stronę morza.

– A więc dzisiaj spotykamy się ponownie – wyszeptał pod nosem, kontrolując, czy aby dobrze ukrył się za kłodą. Po kilku sekundach obserwowany przez niego osobnik wsunął paczkę pod pachę i ruszył w głąb plaży. On odczekał chwilę i w momencie, gdy zdecydował się postawić pierwszy krok za nieznajomym, ponownie usłyszał głośny skrzek mew.

Zatrzymał się i odruchowo spojrzał w stronę klifu. Jego uwagę zwrócił ledwie widoczny cień nienaturalnie szybko zbliżający się w kierunku idącego piachem mężczyzny. Z chwilą, gdy stawał się on coraz wyraźniejszy, zauważył, że swoim zarysem przypomina on postać człowieka nadbiegającego z uniesioną wysoko dłonią. Mężczyzna z łódki mógł coś przeczuć, bo instynktownie odwrócił się w kierunku atakującego, ale było już za późno na reakcję.

Został uderzony w głowę i osunął się bezwładnie na piach. Dake przykucnął nieco głębiej, znikając zupełnie za powaloną kłodą. Odczekał kilkanaście sekund, po czym spojrzał ponownie w miejsce, gdzie doszło do napaści. W niewielkiej odległości od siebie, dostrzegł leżącą na piachu postać. Nie był do końca pewien, ale miał wrażenie jakby ofiara ataku poruszyła nieznacznie ręką. Prawdopodobnie jeszcze żyje. To dobrze – pomyślał, wychodząc ostrożnie z ukrycia.

Loft na ulica Ogarna. Gdańsk. Trzy lata później.

Gdy w mieszkaniu rozległ się głośny dźwięk dzwonka, Bruno zakręcił kurek od prysznica i wyszedł z kabiny. Mężczyzna obwiązał ręcznik na pasie i po minięciu salonu otworzył główne drzwi.

– A… To ty. No trudno. Wejdź – powiedział udając rozczarowanie, na widok stojącego za progiem przyjaciela. Tomek wszedł i po chwili uścisnęli się mocno na powitanie.

Znali się od czasów dzieciństwa, gdy jeszcze jako nastolatkowie wspólnie uczęszczali do jednej z sosnowieckich podstawówek. Po studiach jego znajomy przeprowadził się do Gdańska, a on dołączył do niego zaraz po tym, gdy po dwudziestu latach pracy w policji, przeszedł na wcześniejszą emeryturę.

– Kiedy wróciłeś? – zapytał Tomek, zdejmując mokrą od deszczu kurtkę.

– Kilka minut po czwartej, ale spałem do południa.

– A więc miło słyszeć, że naładowałeś w końcu baterie, bo pracy mamy jak nigdy dotąd.

– To świetnie – powiedział Bruno, ubierając się. Wiedział, że ich wspólny interes, polegający na przewozie osób luksusowymi autami, dopiero się rozkręcał i każde nowe zlecenie było na wagę złota. Tomek wszedł do salonu i usiadł na sofie.

– Czego się napijesz? – zapytał gospodarz.

– Czegoś zimnego – odpowiedział gość, po czym westchnął ciężko. Bruno spojrzał na przyjaciela. Nie wyglądał zbyt dobrze i miał wrażenie, że poza zmęczeniem coś wyraźnie go trapi. – Niestety prowadzę, a za godzinę jadę z Olą do restauracji. Mamy dziś takie nasze małe święto. Z tej też okazji jutro organizujemy kameralne przyjęcie. Jeśli nie masz ważniejszych planów, możesz czuć się zaproszony.

– Co to za okazja?

– Czas tak szybko leci… To nasza kolejna… – mężczyzna zrobił dłuższą przerwę, dając wyraźnie do zrozumienia, że nie był pomysłodawcą tego spotkania i z lekko skwaszoną miną dokończył. – Rocznica.

– Aaa rzeczywiście… – powiedział Bruno, chcąc sprawiać wrażenie zorientowanego w temacie i pomimo tego, iż zupełnie nie był w stanie przypomnieć sobie daty ślubu swoich znajomych, postanowił wyjść z twarzą z niezręcznej sytuacji. – Która to… Zaraz… Przecież to już trzecia.

– Piąta.

– Owszem piąta, ale trzecia w której, będę miał przyjemność uczestniczyć osobiście – wybrnął. – Bardzo dziękuję za zaproszenie i z pewnością nie przepuszczę okazji zjedzenia niezapomnianych specjałów kuchni pani domu, bo mam nadzieję, że tym razem to Ola będzie odpowiedzialna za stronę kulinarną – powiedział, spoglądając z niepewnością na gościa.

Nadal miał w pamięci talerz z przypalonymi skwarkami, z którymi musieli się zmagać poprzednim razem.

– Owszem. Dałem Oli szanse.

– Uff. Dzięki – wyraźnie odetchnął Bruno.

– A teraz pozwól, że przejdę do rzeczy, która mnie tu sprowadziła. Na początku chciałem ci pogratulować. Doskonale poradziłeś sobie w Krakowie. To była naprawdę trudna sprawa. Masz u mnie ogromny szacun.

– Dziękuje – odpowiedział Bruno. Rzeczywiście spędził kilka dni w Krakowie. Zjawił się tam na prośbę pewnego starego przyjaciela, który obawiał się o życie bliskiej mu osoby.

Udało mu się wyjaśnić zagadkową śmierć kilku ludzi, niemniej jednak sam omal nie otarł się o śmierć.

– Dobry jesteś. Ech… Gdybyśmy wtedy działali razem… – powiedział Tomek, unosząc do góry rękę i spoglądając w zamyśleniu na trzypalczastą dłoń. – Być może wydarzenia potoczyłyby się zupełnie inaczej. A tak… – dodał, zawieszając na chwilę głos. – Ale cóż. Czasu już nie cofniemy. Za to teraz, kiedy przekonałeś mnie, że w roli detektywa radzisz sobie całkiem nieźle, opowiem ci pewną historię, która przydarzyła mi się kilka lat temu. Niestety ta sprawa do dziś nie daje mi spokoju i chociaż zamierzałem nie mówić o niej nikomu, czuje, że nadszedł odpowiedni moment na to, by się nią z tobą podzielić.

Bruno usiadł naprzeciw przyjaciela i pochylił się lekko w jego kierunku. Tomek spoważniał jeszcze bardziej i zaciskając usta, sięgnął do skórzanego plecaka, by po chwili wyjąć z niego papierową teczkę.

– To zdarzenie, przyjacielu, zakończyło moją przygodę w zawodzie detektywa i to zaledwie po tygodniu od momentu, kiedy przyjąłem zlecenie.

Bruno dobrze pamiętał ten dzień, gdy pewnej jesiennej nocy, w przydrożnym rowie pod miastem, znaleziono pobitego do nieprzytomności Tomka. Miał zmiażdżone palce lewej dłoni i dwóch z nich nie udało się niestety uratować. – To sprawa zaginięcia pewnego przedsiębiorcy – kontynuował. – Do mojego biura zgłosiła się jego siostra. Niespełna trzydziestoletnia piękna dziewczyna, z prośbą, bym go odnalazł – dodał lekko stłumionym głosem, wpatrzony w teczkę z dokumentami. Bruno zauważył w oczach przyjaciela duże przygnębienie i zrozumiał, że to niepowodzenie z pewnością wyryło mocne piętno w jego psychice. – Wyjątkowo chłodny listopad dwa tysiące siedemnastego roku nie tylko dla mnie okazał się pechowy. Około drugiej w nocy, przy molo w Orłowie, patrol policji natknął się na pojazd z wybitą boczną szybą. Nie było w nim nikogo. Jednak jego zakrwawione wnętrze szybko uświadomiło im, że nie mają do czynienia z wandalizmem, czy też zwykłą kradzieżą radia. Zabezpieczono ślady krwi znajdujące się na fotelu kierowcy, jak również te obok auta. Na podłodze samochodu znaleziono jedynie pusty plecak, racę świetlną i telefon. Założono, że należał on do właściciela pojazdu. Na jego wyświetlaczu widoczny był wybrany numer 11.

Zapewne, coś musiało zaniepokoić kierowcę i prawdopodobnie chciał zadzwonić pod alarmowy 112. Najwyraźniej ktoś mu w tym skutecznie przeszkodził. Kamera monitoringu, znajdująca się przy molo, nie obejmowała miejsca zdarzenia.

– Jacyś świadkowie?

– Nie. Jedynie trzydziestokilkuletni przechodzień. Zauważono go jakieś dwieście metrów dalej od miejsca zdarzenia, gdy przeczesywał kosze na śmieci rozstawione przy plaży.

– O tak późnej porze?

– Prawdopodobnie był pod wpływem alkoholu, bo gadał od rzeczy. Ponoć trudno go było zrozumieć. Sprawiał wrażenie niezbyt zdrowego na umyśle. Z jego relacji wynikało, że opuścił dom w poszukiwaniu swojego psa, który dwa dni temu, w pogoni za ptakami, oddalił się w kierunku centrum Gdyni. Twierdził, że od tego czasu wychodzi tu co noc z nadzieją, że uda mu się odnaleźć pupila. Powiedział policji, jak się nazywa i gdzie mieszka wraz z ojcem. Sprawdzono go w bazie, pod kątem osób poszukiwanych, gdzie nie figurował. Potwierdzono dane. I to wszystko.

– Okej. A co wydarzyło się później? Natrafiłeś na coś?

– Raczej nie. Prawdę powiedziawszy nie bardzo wiedziałem od czego mam zacząć.

Jakimś cudem udało mi się zdobyć namiary na człowieka spotkanego nocą przy molo. Wiesz, że policja niechętnie dzieli się takimi informacjami, a ja na Pomorzu nie miałem wówczas w jej szeregach żadnych znajomości. Pomyślałem, że może uda mi się z nim porozmawiać osobiście i dowiedzieć czegoś więcej niż wycisnęli z niego policjanci. Udałem się do jego domu późnym wieczorem. Pod wskazanym adresem przywitał mnie jedynie posępny gargulec

– Tomek zbliżył zaciśniętą dłoń do ust i zakaszlał. – Starszy mężczyzna, który od kilkudziesięciu lat był właścicielem posiadłości, ponoć nie był zbyt rozmowny. I to się potwierdziło. Nie zastałem niestety jego syna i mówiąc krótko straciłem tam tylko czas. W trakcie powrotu do domu, przydarzył mi się ten drobny incydent, o którym już wiesz. I to wszystko.

– Czy do czasu nim odzyskałeś przytomność w szpitalu, potrafisz sobie przypomnieć coś jeszcze?

– Niewiele – odpowiedział Tomek, zawieszając na moment głos i skupiając swoją uwagę na ślubnej obrączce, którą nerwowo obracał na palcu. – Po drodze musiałem skorzystać z toalety. Chciałem zatrzymać się na stacji paliw pod miastem, ale drogę zajechał mi starym Chevroletem T10 jakiś nieostrożny kierowca, przez co minąłem prowadzący na nią zjazd. Po przejechaniu około dwóch kilometrów zatrzymałem się na poboczu, w pobliżu niewielkiego lasku i wyszedłem z pojazdu. Było zupełnie ciemno. Pamiętam, że gdy stałem w zaroślach, kilkanaście metrów od drogi, usłyszałem głośny stukot starego silnika. Odwróciłem na moment głowę i pomiędzy gałęziami ponownie zobaczyłem ten sam pojazd. To był amerykański pickup z lat siedemdziesiątych z mocno przyciemnianymi szybami. Dokładnie ten sam, którego spotkałem w okolicach stacji. Mocno przerdzewiały gruchot zatrzymał się na moment za moim autem, po czym odjechał. Gdy po około minucie podszedłem do swojego mercedesa, zauważyłem przebitą przednią prawą oponę. Około sto metrów dalej, na zakręcie, dostrzegłem ciemną bryłę znajomego mi już auta. Pomyślałem, że to nie może być przypadek i gościu coś do mnie ma. Pojazd miał włączone światła postojowe, a z rury wydechowej wydobywały się spaliny. Cofnąłem się do bagażnika i w momencie, w którym sięgnąłem do środka po lewarek, dostałem w głowę i urwał mi się film. Dałem się zrobić jak dziecko.

Przypuszczam, że kierowca pickupa zostawił auto dla zmyłki, cofnął się pieszo zaroślami i stojąc kilka metrów ode mnie, wykorzystał moją nieuwagę.

– O ile przyjmiemy, że działał w pojedynkę.

– To prawda… – zgodził się z nim Tomek, popijając zimny pomarańczowy sok.

– To zdarzenie… – Bruno zrobił nieco skwaszoną minę. – Przyznam, że nie wygląda mi na zwykły zbieg okoliczności. A zatem albo musiałeś nadepnąć komuś na odcisk, albo…

– Myślałem nad tym. Być może to pokłosie wcześniejszych spraw, które prowadziłem

– wtrącił Tomek, odstawiając szklankę.

– A jaki był dalszy ciąg tej historii?

– Jeszcze w szpitalu odwiedził mnie jakiś policjant z wydziału kryminalnego. Nie pamiętam, jak się nazywał, ale jakoś zabawnie. Opowiedziałem mu o epizodzie jaki wydarzył się na poboczu drogi. Jego jednak bardziej interesowała noc, w trakcie której przy molo w Orłowie znaleziono zakrwawiony pojazd. Pytał szczegółowo o moje postępy w prowadzonym przeze mnie śledztwie. Czy nie udało mi się dotrzeć do ewentualnych świadków, którzy mogli widzieć coś podejrzanego nie tylko w pobliżu tego miejsca, ale także na odcinku ciągnącym się wzdłuż całej długości plaży, aż do urwiska. W sumie niewiele mu pomogłem i z tego co mi wiadomo, po jakimś czasie, brak postępów w śledztwie spowodował, że cała sprawa wylądowała w dolnej szufladzie.

– A co z siostrą zaginionego?

– Po wyjściu ze szpitala już jej więcej nie spotkałem. Nie mieszkała w Trójmieście.

Udało mi się jedynie ustalić, że już jakiś czas temu sprzedała mieszkanie w Warszawie i wyjechała do pracy za granicę.

– No tak… – powiedział Bruno, przeczesując palcami kilkudniowy zarost. – Jednak z tego co widzę, nie możesz mieć do siebie o nic pretensji. To bardzo zagadkowe zdarzenie.

– Na to wygląda – powiedział jego rozmówca, ciężko przy tym wzdychając i najwyraźniej nadal nie mogąc pogodzić się z porażką. – Zostawię ci teczkę. Niestety zawiera ona niewiele informacji, ale może coś ci się przyda. Ciekawi mnie tylko, jak ty postąpiłbyś na moim miejscu. – Bruno doskonale znał Tomka i wiedział, że ma on wyjątkowy zmysł predysponujący go do pracy w charakterze detektywa i prawdopodobnie jedyną przyczyną tego, że prowadzone przez niego śledztwo potoczyło się tak nieszczęśliwie, mógł być co najwyżej niebywale pechowy zbieg okoliczności. – A teraz muszę już lecieć. Dzięki, że mnie wysłuchałeś. Nawet nie wiesz jak bardzo mi to pomogło.

– Od czego ma się przyjaciół – powiedział Bruno, odprowadzając gościa do drzwi. Zaraz po tym jak tylko się pożegnali, mężczyzna wrócił do salonu. Wziął w dłoń teczkę i po otwarciu jej, usiadł na sofie. – Damian… – powiedział cicho, spoglądając na znajdującą się pomiędzy kartkami fotografię. – Osiemdziesiąty drugi rocznik… – przeczytał na odwrocie. – Cholera. Taki młody człowiek. – Mówił tak zawsze, gdy odchodził ktoś, kto był zbliżony wiekiem do niego. Pod datą zapisany był adres zamieszkania i miejsce pracy nieszczęśnika. Bruno odłożył zdjęcie i uniósł do góry leżącą pod nim kartkę. – Natalia Witebska – ponownie przeczytał na głos. Obok danych osobowych kobiety widniała, otoczona kółkiem, cyfra dziesięć. Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Przypomniał sobie, że już od czasów podstawówki, Tomek zapisując imiona dziewcząt, umieszczał obok nich liczbę określającą, w skali od jeden do dziesięciu, poziom pierwszego wrażenia jaki wywarł na nim jej wygląd.

Tylko raz widział postawioną przez przyjaciela dziesiątkę. Należała ona do Oli, jego obecnej żony.

Bruno oparł się wygodnie i odchylił głowę do tyłu spoglądając w sufit. Zatem pani Natalia musiała zrobić na moim kumplu wyjątkowo mocne wrażenie. To zapewne będzie siostra ofiary. Ile to już…? – zamyślił się przez moment, zamykając oczy. – Zaraz. Od momentu porzucenia tej sprawy przez Tomka, minęły trzy lata. Czy jest jeszcze szansa na to, aby … – pomyślał i nie kończąc spojrzał w kierunku ceglanej ściany i opartego o nią, wysokiego na ponad dwa metry lustra w grubej drewnianej ramie. Zauważył w nim swoje odbicie. – I co Bruno? Jak myślisz? Pomożemy staremu przyjacielowi? Jakiś żartowniś lekko sobie z niego zakpił. Kim może być ta osoba? Ciekawe… No, ale nie dowiemy się tego siedząc w domu. Prawda…? – powiedział do siebie, zrywając się energicznie z fotela. – Być może, od tamtego czasu, na jaw wyszły dodatkowe fakty, które nieco rozjaśnią nam drogę prowadzącą do wyjaśnienia tej zagadki – dodał, zabierając z niskiego stolika klucze od samochodu.

Komenda Wojewódzka Policji ulica Okopowa 15. Gdańsk

Po zaledwie dziesięciu minutach jazdy auto Brunona stało już przy policyjnym parkingu, a on, po rozmowie z dyżurnym, został przez niego skierowany do pokoju na pierwszym piętrze. W bardzo wąskim korytarzu, którego przestrzeń dodatkowo zawężał rząd nowych metalowych szafek na ubrania, ustawionych wzdłuż lewej ściany, otarł się nieomal o mężczyznę, który spoglądając w jego kierunku, uśmiechnął się serdecznie, po czym zamachnął ręką na powitanie. Bruno kiwnął w jego stronę. Nie kojarzył go i nie pamiętał, aby się wcześniej spotkali, ale tamten sprawiał wyraźne wrażenie, jakby go już znał.

Minąwszy szeroki próg pokoju z numerem dwadzieścia pięć, Bruno wszedł do niewielkiego pomieszczenia, do którego jakimś cudem udało się komuś upchnąć cztery leciwe biurka, osiem krzeseł, zapadły fotel i imponujący swoim rozmiarem stos teczek, ułożonych niedbale w rogu pomieszczenia i zaczynający już powoli przysłaniać okno. Ten swoją wagą mógł ustępować jedynie półtonowej szafie pancernej, na której stała miska z jakąś parującą potrawą. W pokoju czuć było aromatyczny zapach dymu z elektrycznego papierosa i coś, co skojarzyło mu się z wonią gotowanego bobu, za którą, szczerze mówiąc, nie za bardzo przepadał. Po prawej stronie od wejścia, na ścianie obłożonej ciemną boazerią, wisiała okazała gablota o rozmiarach dwa na dwa metry z kolekcją naszywek noszonych na mundurach przez policjantów niemal na całym świecie.

– Piękna rzecz – powiedział z uznaniem Bruno, wskazując na wystawkę i spoglądając na siedzącego przy oknie pięćdziesięciokilkuletniego mężczyznę. Policjant miał na sobie białą koszulę, rozpiętą na pierwsze trzy guziki, z podwiniętymi do łokcia rękawami i szelki na broń z pustą kaburą. Pomimo dość pokaźnej postury i płaskim nosem boksera, robił dość pozytywne wrażenie. Funkcjonariusz, bez pośpiechu, skierował wzrok w stronę gościa równocześnie zakładając okulary w grubych ciemnych oprawkach. Te, pomimo swych okazałych rozmiarów, nie były w stanie przysłonić znajdującej się na jego twarzy głębokiej szramy biegnącej niczym południk geograficzny od górnej lewej części czoła, poprzez oczodół i kończącej się artystycznym zawijasem dopiero na środku prawego policzka.

– Dzięki kolego – powiedział policjant, głosem, który wyraźnie zdradzał zmęczenie. – Za kilka dni dostanę jeszcze dwie takie naszywki. Z Australii i Afryki. Tę z Zimbabwe od razu przyszyje sobie do munduru. Właśnie zapoznałem się z najnowszymi wytycznymi, które przyszły z Warszawy i wydaje mi się, że powoli osiągamy już poziom kolegów z tego rozwiniętego kraju. Mam na imię Cezary – dodał, wstając i wyciągając dłoń.

– Bruno. Przepraszam, jeśli przeszkadzam. Zajmę ci tylko chwilę – powiedział, podchodząc bliżej. Na biurku policjanta dostrzegł kilka obszernych teczek z dokumentami, z którymi najwyraźniej zmagał się jego rozmówca.

– Nie ma sprawy – westchnął z ulgą policjant, zamykając mocno segregator. Zdawał się być ucieszony z faktu, że ktoś oderwał go na moment od papierkowej pracy, na którą ewidentnie nie miał ochoty. – Dyżurny przekazał mi w czym rzecz. Nie znamy się, ale słyszałem co nieco o tobie i o tym, jak klasycznie skasowałeś tego chorego zboczeńca Gorga. Po takim przeżyciu też czułbym się pewniej mając przy sobie klamkę – powiedział mrugając okiem i wskazując dłonią na pistolet Walther, umieszczony w kaburze na szelkach, która na moment ukazała się spod kurtki gościa. – Mów w czym rzecz. Chętnie ci pomogę. W miarę oczywiście moich możliwości – dorzucił, szybko precyzując i sięgając po mocno pomiętą paczkę fajek. Policjant przypomniał Brunonowi zdarzenie jakie miało miejsce podczas jego ostatniej służby w Katowicach, gdy zwabiony w pułapkę przez seryjnego mordercę, ratując życie partnera i własne, posłał mu kilka pożegnalnych kulek. Niestety to rany, które odniósł podczas tej akcji, zmusiły go do przejścia na wcześniejszą emeryturę.

– Okej… Zatem jeśli pozwolisz… – powiedział Bruno, uśmiechając się lekko i siadając na krześle które wskazał mu funkcjonariusz. – Od razu przejdę do tematu. Interesuje mnie sprawa zaginięcia niejakiego Damiana Witebskiego. Zdarzenie miało miejsce przy molo w Orłowie… – powiedział i zawiesił na moment głos. Dostrzegł dłoń policjanta, która unosząc papierosa w kierunku ust, zastygła na moment w bezruchu. – Prowadziłeś ją – dokończył.

– Owszem – potwierdził Cezary, odpalając papierosa i zaciągając się mocno. Na krótką chwilę jego wzrok stał się wyraźnie nieobecny i wydawało się jakby błądził gdzieś bardzo daleko. – Wraz z Emilem Omle. Sam nalegałem na to, by przydzielono mi właśnie jego. Dołączył do mnie nieco później, a mówiąc precyzyjniej dopiero po trzech tygodniach od rozpoczęcia śledztwa i to na bardzo krótko, zanim został delegowany do prokuratury.

Przydzielono go do jakiejś ważnej sprawy, ale nie chciał o tym mówić. I w sumie już się raczej nie dowiemy co to było. Odszedł od nas kilka dni temu.

– Przykra sprawa – powiedział Bruno, przyglądając się przez jakiś czas swojemu rozmówcy, który kręcił z niedowierzaniem głową. – Jeśli pozwolisz… Według posiadanych przeze mnie informacji, tej nocy zniknął pewien mężczyzna. Na miejscu zdarzenia znaleziono liczne ślady krwi należące do zaginionego i prawdopodobnie do osoby przed którą się bronił. Można przypuszczać, że Damian został zabity, ale pomimo intensywnych poszukiwań, jego ciała nigdy nie odnaleziono. No chyba, że wydarzyło się coś o czym nie wiem.

– Masz całkowitą rację. Jego nie… – powiedział policjant, gasząc wypalonego w połowie papierosa. Bruno spojrzał na niego pytającym wzrokiem. – Dwie godziny po północy, w trakcie przeczesywania pobliskiego terenu w pobliżu klifu, chłopaki natrafiły na nieciekawy widok. Było jeszcze ciemno i burza nie ustawała, ale w świetle latarki zauważyli kołyszące się na wietrze ciało. Okoliczności wskazywały na samobójstwo i jeśli tak było w rzeczywistości, trzeba przyznać, że ofiara włożyła sporo trudu w to, by zakończyć swój żywot w iście spektakularny sposób. Nieszczęśnik przywiązał linę do drzewa rosnącego tuż przy krawędzi urwiska i skoczył w dół.

– Kim była ta osoba?

– Motywy jego działania pozostaną dla nas tajemnicą. Młody, wysportowany i dobrze ubrany gość, ze zmasakrowana twarzą, którą prawdopodobnie z dużą siłą uderzył o ścianę klifu. Bez dokumentów. Do dzisiaj widnieje u nas jako NN – tak oznaczano znalezione zwłoki o nieustalonej tożsamości. – Ale dlaczego na zakończenie swojego życia wybrał akurat to wyjątkowe miejsce…

– Fakt… To bez wątpienia gdyńska perełka. Nie można się z tobą nie zgodzić – powiedział Bruno, skupiając swój wzrok na zdjęciu w szklanej antyramie, stojące na biurku Cezarego. Znajdowała się na nim piękna dwudziestoparoletnia kobieta z długimi blond włosami, kolorowej flanelowej koszuli i krótkiej obcisłej spódniczce, do której przytulała się mała, na oko pięcioletnia dziewczynka – Jeśli nie będziesz miał nic przeciwko. Chociaż oba zdarzenia dzieliło od siebie kilkaset metrów odległości i być może zbieżność czasowa obu tych przypadków to zwykły zbieg okoliczności, poproszę cię o wszystkie informację jakie posiadacie również na temat tej osoby z klifu?

– Jasne – powiedział policjant, podpierając się mocno silnymi dłońmi o boki krzesła i wstając od biurka. Mężczyzna podszedł do szafy pancernej, otworzył ją i sięgnął po szarą teczkę znajdującą się pod stosem papierów na najniższej półce. – Czekaj dam ci też kopie notatki z tego zajścia. Młody posterunkowy, który był tam jako pierwszy, wyjątkowo nabazgrał, ale powinieneś się doczytać – dodał mrużąc oczy i zaglądając do środka teczki.

– Świetnie. Dzięki – odpowiedział Bruno w momencie, gdy do pokoju wszedł jakiś mężczyzna.

– Cześć kolego! – powiedział, przystając obok niego.

– Witaj – odpowiedział Bruno, odwracając się w jego kierunku i przyglądając mu się wyraźniej. Był to policjant, którego kilka minut wcześniej mijał na korytarzu. Zaraz…

Zaraz… Długa, lekko przerzedzona ruda bródka i znaczna, postępująca łysina, nie zbliżyły go ani na krok do odgadnięcia kim był ów człowiek, ale te oczy… Duże, okrągłe, wybałuszone, z wyraźnym zezem wpatrujące się w niego przez kilkanaście sekund bez najmniejszego nawet mrugnięcia. Teraz był pewien, że jednak skądś zna tę twarz.

– Widzę, że świetnie sobie radzisz jako detektyw. No brawo! – dodał, poszerzając jeszcze bardziej i tak okazały uśmiech.

– Ja pierdole! Gekon! Co ty tu robisz? – zapytał Bruno. Dopiero teraz rozpoznał znajomego, którego po raz ostatni widział ponad dwadzieścia lat temu w Szkole Policji w Katowicach, w czasach, gdy wspólnie rozpoczynali pracę.

– Przeniosłem się z południa jeszcze w dziewięćdziesiątym siódmym, zaraz po wielkiej powodzi. Pamiętasz Wiki? Moją żonę? Urodziła się w Sopocie, dlatego kilka tygodni po ślubie postanowiliśmy przeprowadzić się nieco bliżej morza.

– No jasne, że pamiętam! I jak wam się wiedzie? – zapytał, przypominając sobie młodą, zawsze uśmiechniętą, nieśmiałą dziewczynę, która nawet na chwilę nie mogła oderwać od Arka wzroku.

– No… Jakby to ująć… Całkiem nieźle. Nie mamy dzieci. Poza tym ujdzie. I chociaż miewam czasem poślizgi, staram się płacić alimenty na czas.

– A spróbowałbyś tylko nie płacić – odezwał się Cezary, przerywając na chwilę zapisywanie danych na kartce. – Dyżurny zaraz wyśle tam po ciebie patrol. To piękna, atrakcyjna kobieta, a takie nie tracą życia na siedzeniu w pracy. Zrozum wreszcie! – dodał i tak, by nie widział tego stojący policjant, uśmiechnął się do Brunona. Arek machnął jedynie ręką i zabierając teczkę ze stojącego w kącie biurka, bez słowa wyszedł z pokoju. Cezary usiadł z powrotem na swoim krześle.

– Biedny chłopak – powiedział szeptem, pochylając się nieco bliżej w kierunku gościa i spoglądając asekuracyjnie w stronę drzwi. – Przez cały okres swojej pracy wszystkie zarobione przez siebie pieniądze ładował w sklep spożywczy, który kiedyś miał być ich.

Jednak w dniu rozwodu był on jeszcze własnością teściów, a Wiki nie przypomniała sobie o jego wkładzie w ten interes. Dziewczyna jest na bezrobotnym. Dostaje ze cztery tysie kieszonkowego od rodziców, a do równej piątki dokłada się jeszcze nasz wspólny znajomy.

Zatem wystarcza jej na to, by w pełni korzystać z uroków życia, podczas gdy on… – tu urwał. Od strony korytarza, dobiegł odgłos szybko zbliżających się kroków. Po chwili w progu stanął Arek. Miał poważną minę i przez kilka sekund, w milczeniu, spoglądał na nich swoimi dużymi oczami, po czym zwrócił się do mężczyzny w białej koszuli.

– Co powiedziałeś Czarli?! – zapytał podniesionym głosem, unosząc wskazujący palec i celując nim w jego stronę. – Że wyślesz patrol?! – dorzucił, teraz dla odmiany udając rozbawionego i kiwając z niedowierzaniem głową. – Jak w końcu pęknę, to ściągaj kurwa bracie posiłki z miasta, bo sobie tylko wstydu narobicie! Lepiej zapamiętaj moje słowa! No… A teraz życzę miłej pracy, bo ja mam już wolne – dodał, uśmiechając się przez wyraźnie zaciśnięte zęby i odwracając zwinnie na pięcie zniknął ponownie za progiem. Podeszwa skórzanego sandała, założonego na czarną skarpetkę długą do połowy łydki, w zetknięciu z połyskującym gumolitem, wydała dość charakterystyczny piszczący odgłos. Tak… – pomyślał Bruno, przywołując wspomnienia, gdy mignęły mu jeszcze dresowe spodnie Arka długości trzy czwarte, podciągnięte prawie pod klatkę piersiową, w które wciśnięta była gładka koszula, nadająca się bardziej pod krawat. Oto i cały Gekon… Odkąd sięgnąć pamięcią, gość potrafi bawić się modą.

– No i super – podsumował na spokojnie Cezary. – Widziałem, że dzisiaj rano czyściłeś broń! Tylko nie zapomnij przed wyjściem zdać ją do magazynu! – krzyknął. – Masz zakaz wynoszenia! Pamiętasz?! – dodał za Arkiem, gdy ten oddalał się już korytarzem, po czym ponownie mrugnął do Brunona. – Jego Glock, od jakiegoś już czasu, zostaje u nas pod kluczem. Stało się tak po tym, jak doniesiono komendantowi, że kilka tygodni temu Arek, będąc po spożyciu, krzyczał na parkingu przy komendzie, że zastrzeli tę dziwkę zanim wykiwa kolejnego frajera. – Teraz na twarzy Cezarego pojawił się grymas okazujący wyraźny niesmak połączony ze współczuciem.

– A pocałuj torbę w jaja… – usłyszeli już niewyraźnie z oddali.

– No to dobra. Na czym to ja…? A, tak – powiedział Cezary, przechodząc jakby nigdy nic do rozpoczętego wcześniej tematu. – Masz tu notatkę policjantów z opisem sytuacji jaką zastali na miejscu zdarzenia przy klifie oraz drugą szczegółową notatkę dotyczącą zakrwawionego pojazdu marki ford. Ta dla odmiany zawiera dane osobowe zaginionego. Na kartce, którą do niej doczepiłem, zapisałem ci również numer telefonu do mnie. W razie potrzeby, nie krępuj się i to bez względu na porę dnia – dodał już nieco smutniej, zawieszając wzrok na stojącym na blacie biurka zdjęciu.

– Dzięki. W takim razie już ci nie przeszkadzam i jeśli uda mi się znaleźć coś interesującego, z pewnością dam ci znać.

– Świetnie – powiedział policjant, nie spoglądając już w stronę opuszczającego pomieszczenie gościa.

Ulica Ogarna. Gdańsk

Po dwóch kwadransach Bruno postawił samochód pod swoim mieszkaniem. Nie zamierzał jednak wejść do środka. Był wyjątkowo ciepły wieczór, a długa, przykryta jesiennymi liśćmi, jasno oświetlona alejka, ciągnącą się pod oknami jego loftu, zachęcała do choćby krótkiego spaceru. Postanowił skorzystać z tego zaproszenia, a przy okazji usiąść w jednym z pobliskich pubów i przemyśleć parę spraw. Po przejściu kilkudziesięciu metrów, mężczyzna skręcił w wąską brukowaną dróżkę, biegnącą pomiędzy kamienicami, po czym przystanął przy grubych, pięknie rzeźbionych drewnianych drzwiach, zza których dobiegał odgłos spokojnej jazzowej melodii. Usunął się na bok, by zejść z drogi parze elegancko ubranych czterdziestolatków, którym ewidentnie gdzieś się spieszyło, a następnie wszedł do środka. W momencie, gdy tylko zamknęły się za nim drzwi, stanął za progiem i rzucił okiem na salę. W jego ulubionym lokalu było zaledwie kilka osób, a znajoma barmanka przywitała go z oddali miłym uśmiechem. Przez niemal rok, od momentu jak zajrzał tu po raz pierwszy, kobieta zdążyła poznać już jego upodobania dotyczące ulubionego trunku, a po ostatnim sobotnim wieczorze, nie tylko te. Chwilę później Bruno zasiadł w wygodnym fotelu ze szklaneczką wódki, zaserwowanej na kostkach lodu. Pociągnął niewielki zapoznawczy łyczek napoju i spoglądając przez szybę na uliczkę rozjaśnioną ciepłym światłem ulicznych latarni, uśmiechnął się nieznacznie.

– Wiesz Tomek… – powiedział do siebie, czując chlebowy, niezwykle przyjemny w smaku i lekko słodki aromat, charakterystyczny dla wódek produkowanych z pszenicy i żyta.

– Po głębszym namyśle zdecydowałem, że podejmę się próby dokończenia twojej sprawy. Nie wyobrażam sobie nawet, że mógłbym postąpić inaczej. Tym bardziej, że zapowiada się ona wyjątkowo ciekawie – dodał, wykonując powolne, koliste ruchy trzymaną w dłoni szklanką i obserwując wirujący w niej alkohol. – Wspomniany przez ciebie policjant, ten sam, który pierwszego dnia odwiedził cię w szpitalu, z pewnością nie został tam skierowany z komendy. Przez pierwsze trzy doby, z uwagi na stan twojego zdrowia, nie zezwolono na twoje przesłuchanie i kontakt z tobą mógł mieć jedynie personel medyczny. Cezary, funkcjonariusz badający zdarzenie zaginięcia mężczyzny z Orłowa, za zgodą lekarza, rozmawiał z tobą dopiero po trzech dniach, odkąd pojawiłeś się na sali. Wygląda więc na to, że ktoś jeszcze, interesował się tym zdarzeniem, ktoś, komu cholernie się spieszyło do ciebie – powiedział, dopijając trunek.

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 2

Loft ulica Ogarna.

Bruno zjadł śniadanie i popijając gorącą herbatę spojrzał na gruby blat dębowego stołu. Leżały na nim kartki zawierające imiona i nazwiska osób, powiązanych z zaginionym Damianem, a także wszystkie dodatkowe informacje, jakie udało mu się zebrać na ich temat. Nie były one zbyt obszerne, ale bez wątpienia od czegoś należało zacząć. Mężczyzna pojechał późnym wieczorem nad morze – pomyślał, zamykając na moment oczy i próbując wyobrazić sobie to miejsce, wtedy, nocą, podczas szalejącej burzy. Jeśli rzeczywiście zamierzał wybrać numer 112, to albo sam poczuł się źle, albo musiał zobaczyć, bądź usłyszeć coś, co go wyraźnie zaniepokoiło. Zaraz… Czy to możliwe… Ciało samobójcy, które policjanci zauważyli na pionowej ścianie urwiska, kilkaset metrów dalej… Może Damian dostrzegł je, gdy zwisało bezwładnie z klifu i chciał… A jeśli to nie było samobójstwo, bądź poprzedziło je coś istotnego. Coś czego świadkiem był nasz zaginiony.

Po śladach walki, jakie znaleziono w pojeździe, oczywistym było, że poza kierowcą był tam ktoś jeszcze. Być może ten ktoś, ot tak, by nie czuć się samotnie w swoich ostatnich minutach ziemskiej egzystencji, tuż przed skokiem na „bungee” postanowił odebrać życie komuś jeszcze… Komuś zupełnie przypadkowemu.

Bruno uniósł się lekko i z tylnej kieszeni spodni wyjął mocno pomiętą kartkę. Położył ją na blacie stołu i rozprostował dłonią. Znajdował się na niej adres jednego z pubów przy ulicy Piwnej w Gdańsku. Wczoraj, gdy po rozmowie z Cezarym wyszedł z komisariatu, na parkingu za budynkiem zauważył Arka. Chłopak pochylony pod otwartą maską swojego dobrze już wysłużonego citroena z lat dziewięćdziesiątych, szukał usterki, która od dłuższego już czasu skutecznie uniemożliwiała mu odpalenie silnika. W pewnym momencie podeszła do niego elegancko ubrana, zgrabna kobieta, w bardzo obcisłej czarnej sukience do kolan i w dużym żółtym kapeluszu, spod którego wystawały lśniące jasne włosy. Stanęła za jego plecami i odezwała się do niego. Zaskoczony Arek prawdopodobnie zauważył najpierw jej długie nogi, bo prostując się gwałtownie, walnął głową o podniesioną klapę. Następnie z ręką położoną na przerzedzonych włosach, rozmawiał z nią przez chwilę, rytmicznie masując obolałe miejsce. Po kilku minutach kobieta wskazała dłonią na budynek komendy. Gekon spojrzał w tę stronę i zaśmiał się głośno, po czym wyprostował sylwetkę i uderzając piętą o piętę, w pozycji na baczność, skinął głową. Zapewne w ten oto efektowny sposób się przedstawił. Bruno nie słyszał co mówił, ale znając jego wrodzony brak skromności i skłonność do konfabulacji, był pewien, że jego kolega zaprezentował swoją osobę z jak najlepszej strony, dodatkowo ubarwiając swoje rzekome osiągnięcia o hollywoodzkie wręcz efekty, bo kobieta radośnie rozchyliła dłonie i wyglądało na to jakby jego właśnie szukała. Były policjant obserwował ich jeszcze przez chwilę i gdy rozmówczyni w końcu odeszła, obsypana uprzednio pocałunkami od dłoni prawie po łokieć, Bruno ruszył w stronę Arka.

Chciał zamienić z policjantem dwa słowa, dlatego niezbyt chętnie, ale zmuszony był zaproponować mu podwózkę. Arek zgodził się natychmiast.

Gdy jadąc Aleją Zwycięstwa, mijali rząd śnieżnobiałych apartamentowców z dużymi dachowymi tarasami, Gekon oparł się pewnie w fotelu i wyraźnie zadowolony odwrócił głowę w stronę kierowcy.

– Widzisz kolego… – powiedział powoli, bardzo niskim ciepłym głosem, który nie wróżył niczego dobrego. – Zawsze sobie powtarzam. Nie szarp się. Na spokojnie. Same przyjdą.

– Zaczyna się… – pomyślał Bruno, spoglądając kątem oka w kierunku swojego pasażera, któremu rozmarzony szeroki uśmiech ponownie zagościł na twarzy.

– I nie mówimy tu oczywiście o jednorazowym przypadku, jaki miał miejsce przed kwadransem. O nie! – otarł dłonią nos. – Widziałeś ją? – rzucił krótko, zbliżając swoją twarz na kilkanaście centymetrów do jego twarzy i spoglądając na niego swoimi mocno wybałuszonymi oczami. Aż za dobrze – pomyślał Bruno ściskając mocniej kierownicę. Bez wątpienia na nim również dziewczyna zrobiła niemałe wrażenie.

– A kogo miałem widzieć? – zapytał, udając zdziwienie i nie przyznając się do tego, że był świadkiem rozmowy ich dwojga. Miał nadzieję, że w ten sposób uda mu się uniknąć przechwałek, którymi Gekon potrafił wręcz zamęczyć.

– No to żałuj, bracie – podsumował, wyraźnie współczując. – Dlatego zawsze powtarzam staremu. Wyjdźmy do ludzi. Nie bójmy się. Społeczeństwo nas lubi. Ale on tylko praca biurowa i nocne moczenie kija w morzu. Ryby, grzyby – podsumował krótko z wyraźnym niesmakiem.

– Zatem pozostaje mi tylko pogratulować ci nowej znajomości. O czym rozmawialiście, jeśli można… – nie wytrzymał w końcu.

– O tym i owym. Wiesz, jak to jest. Dziewczyna wyraźnie próbowała się o mnie czegoś dowiedzieć. Ja o niej. Badaliśmy się wstępnie. – Bruno kiwnął jedynie głową. – Aaa… Widzisz! – dodał nagle Arek, tak jakby coś sobie przypomniał. – Na odchodne powiedziała, że tydzień temu była umówiona na rozmowę z jednym starszym policjantem z naszej komendy. Ponad metr osiemdziesiąt z brzuszkiem i przyciasną marynarką w kratę. Z pewnością chodziło jej o Cezarego. Czekała na niego u siebie w mieszkaniu. U siebie w mieszkaniu! Rozumiesz?! – krzyknął z niedowierzaniem. – Ale ten nie przyszedł. To dlatego zmuszona była pofatygować się do nas osobiście. A więc ryby, grzyby i skleroza do kompletu. Właśnie z takimi ludźmi przyszło mi tutaj pracować – dodał, kręcąc głową. – Aby uniknąć podobnych wpadek umówiłem się z nią na jutro koło czternastej, w pubie przy ulicy Piwnej. Komisariat to nie miejsce dla kobiety z tą klasą. – Bruno przewrócił oczami. – Rozpytam i mam nadzieję, dokładniej przebadam – kiwnął pewnie, zamyślając się i przybierając minę profesjonalisty. Dalszą drogę przebyli już w milczeniu. Jedynie pod koniec przejażdżki Arek zaczął nucić coś pod nosem i chociaż dobiegające do uszu kierowcy dźwięki, przypominające wycie cierpiącego na ból zębów niedźwiedzia, nie miały nic wspólnego z muzyką, zdecydowanie wolał je od rozmowy.

Bruno schował kartkę z umieszczonym na niej adresem, gdzie miało dojść do spotkania Arka z nieznajomą i zapadł się w swoim ulubionym skórzanym fotelu ustawionym pod dużym czarno-białym zdjęciem w szklanej antyramie, z którego z uśmiechem spoglądał na niego leżący nad basenem trzydziestokilkuletni Clint Eastwood. Przez jakiś czas siedział w milczeniu wpatrzony w kłócącą się za oknem, elegancko ubraną parę. Ta, nie wiedząc dlaczego, na czas wyjaśnienia porannego sporu wybrała sobie jego ganek. Kobieta, wyraźnie młodsza, zarzucała swojemu rozmówcy zdradę, po czym nie czekając na wyjaśnienia, rzuciła bukietem kwiatów o chodnik. Starszy o ponad dwadzieścia lat mężczyzna, z pewnością miał kilka całkowicie wiarygodnych i sensownych wersji na swoją obronę, jednak nie miał szans na to, by wybrać którąś z dostępnych opcji, bo dziewczyna wyraźnie nie pozwalała mu dojść do słowa. Chcąc jakoś załagodzić sytuację, próbował przytulić kobietę do siebie, lecz ona odepchnęła go i uciekła do mieszkania z dużym tarasem, znajdującym się po drugiej stronie uliczki, z trzaskiem zamykając za sobą drzwi. Mężczyzna, z miną zbitego psa, pozbierał rozrzucone kwiaty i po wrzuceniu ich na tylne siedzenie sportowego cabrio, odjechał z efektownym piskiem opon.

– Odpuść sobie bracie – powiedział Bruno, widząc, że przedstawicielka płci pięknej ewidentnie chciała zakończyć ten związek. Na balkonie znajdującym się na pierwszym piętrze kolorowej kamieniczki, tej samej do której wbiegła zapłakana dziewczyna, zauważył komplet seksownej bielizny z czarnej koronki i pończochami z paskami nośnymi w podobnym kolorze. Był to z pewnością ten sam zestaw, w którym owa niewiasta, przywitała wczorajszego wieczora trzydziestoletniego mężczyznę, a którego lśniący pojazd odjechał spod okien jego loftu dzisiaj wczesnym rankiem, budząc piskiem opon okolicznych mieszkańców.

Bruno oparł wygodnie głowę i spoglądając w sufit zamyślił się przez chwilę. Przed oczami ukazała mu się spotkana wczoraj przed komisariatem elegancka blondynka i Gekon ukryty pod maską przerdzewiałego gruchota, spod której wystawał jedynie skórzany sandał w czarnej skarpecie. W trakcie swojego życia, nie tylko sporo widział, ale też wiele słyszał o różnych dewiacjach seksualnych i jeśli ta miałaby być jedną z nich, z pewnością zajmowałby wysokie miejsce na jego liście.

Po południu Bruno miał zamiar odwiedzić galerię handlową Forum w Gdańsku, gdzie zamierzał kupić drobny prezent na wieczorną imprezę z okazji rocznicy ślubu swoich przyjaciół. Tak się przypadkiem złożyło, że jadąc na miejsce, w trakcie przejazdu w pobliżu ulicy Piwnej, zauważył znanego mu już citroena należącego do Gekona, zaparkowanego niedbale na miejscu przeznaczonym dla osób niepełnosprawnych. Przypomniał sobie o wczorajszej rozmowie, w trakcie której Arek wspomniał mu o umówionym spotkaniu z tajemniczą blondynką. Po czym rozejrzał się instynktownie i przystanął na poboczu.

Bynajmniej nie stęsknił się za przyjacielem, jednak jego uwagę zwróciła kobieta wychylająca się dyskretnie zza rosnącego kilkanaście metrów dalej żywopłotu. Postać zdecydowanie wyróżniała się na tle spacerujących wokół ludzi. Była wysoką, zgrabną trzydziestolatką z długimi blond włosami, ubraną w brązową spódniczkę w białe groszki, granatowy żakiet i rzucający się w oczy duży błękitny kapelusz. Przypominała mu Julie Roberts z filmu Pretty Woman, zaraz po zakupach zrobionych w luksusowych butikach Beverly Hills.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki