Rodzicom

Henryce i Andrzejowi

ROZDZIAŁ 1
Wspomnienia

Głośny dźwięk telefonu zmusił Sabinę, by zerwała się ze słodkiego snu. Wczoraj miała zakończenie roku w szkole, w której uczyła i wreszcie chciała się wyspać. Dzwonek telefonu uparcie dźwięczał. Sabina z ociąganiem wstała ze swojej starej, ale superwygodnej zielonej kanapy, i odebrała telefon. Była jeszcze w półśnie.

– Halo, to ja, twoja Ala. – Usłyszała znajomy głos w słuchawce.

– O, jak miło, że dzwonisz, siostro.

Sabinę zaskoczył ten telefon. Odkąd Alicja wyjechała do Austrii i zamieszkała na stałe w Wiedniu, straciły ze sobą kontakt. Jej siostra była pianistką i razem z mężem, Adrianem, grającym na skrzypcach, koncertowali latem po całej Europie. Grali po miastach i małych miejscowościach za niewielkie honoraria, ale pieniądzę nie były dla nich najważniejsze. Muzyka to ich pasja, poświęcali się jej całkowicie. Nie mieli własnych dzieci. Adrian, Austriak polskiego pochodzenia był wdowcem, miał pasierba Hansa, syna pierwszej żony. Małżeństwo z tą kobietą nie należało do udanych, dopiero z Alicją udało mu się stworzyć szczęśliwy związek. Połączyła ich miłość do muzyki. Oboje kochali Mozarta, Vivaldiego, Chopina, Liszta i Bacha, ale z chęcią słuchali również współczesnej muzyki rockowej.

– Sabino, musisz się zgodzić. Proponuję ci wspólną podróż w wakacje, o szczegółach opowiem później, i przepraszam, że cię wyrwałam ze snu. Zadzwonię później, bo dziś mam masę obowiązków.

Cała Ala, pomyślała Sabina, jak zwykle roztrzepana i zabiegana. Ziewając, odpowiedziała:

– Dobrze, Alicjo, za długo spałam i jestem jeszcze trochę nieprzytomna. Miło było cię usłyszeć, pozdrów ode mnie piękny Wiedeń i twego męża, mistrza wirtuoza, na razie.

„Sabino, musisz się zgodzić”, wesoły głos siostry dźwięczał jej jeszcze w głowie. Dziwne mam imię, pomyślała. Jej matka Zofia, dziś emerytowana starsza pani wiecznie kurująca się w sanatoriach, była kiedyś namiętną podróżniczką, geografem i pilotem wycieczek. Z Francji przywoziła jakieś ubrania z metkami, na których widniała nazwa „królowa Sabina” czy jakoś tak. Były bardzo kolorowe i w pewien sposób egzotyczne. Bardzo je lubiła, stąd pewnie pomysł na imię dla córki. Zawsze powtarzała, że wywodzi się ono z plemienia walecznych Sabinów, co wkurzało Sabinę. Nie czuła się bowiem wojowniczką, tylko zagubioną kobietą. Była za spokojna i zbyt wrażliwa. Czasem myślała, że jej naiwność jest przyczyną wielu rozczarowań. W życiu często kierowała się sercem, a czasem lepiej byłoby włączyć praktyczne myślenie.

Podziwiała swoją matkę. Nawet dziś ta starsza pani potrafiła nieźle się urządzić. Poznała starszego czarującego wdowca, właściciela leśniczówki na Mazurach. Pan Kazimierz, tak jak mama Sabiny, był miłośnikiem natury, razem pływali po jeziorach i czynnie działali na rzecz ochrony przyrody. Odwiedzali Sabinę z okazji świąt, a ona razem z córką Basią odwiedzała ich przytulny dom na obrzeżach Mikołajek, gdy tylko nadarzyła się ku temu okazja.

Drugą córkę Zofia nazwała Alicją, bo po prostu lubiła książkę o Alicji w krainie czarów. I taka właśnie była siostra Sabiny – pełna czarującego wdzięku i wyobraźni. Obdarzona talentem muzycznym praktycznie nie rozstawała się z pianinem. Ukończyła szkołę muzyczną, a potem dzięki stypendium wyjechała na studia do Wiednia. Obie dziewczyny pasjonowały się literaturą od najmłodszych lat. Sabinę fascynowała historia i kultura Anglii, dlatego wybrała studia na filologii angielskiej. Dziś Sabina ma 44 lata. Jest kobietą średniego wzrostu, o dużych, piwnych oczach, ładnych ustach, dość pucołowatej twarzy, lekkiej nadwadze, ale ze specyficznym poczuciem humoru. Nikt nie daje jej więcej niż trzydzieści pięć lat. Nie malowała się przesadnie, ubrania wybierała raczej klasyczne, ale czasem potrafiła kupić sobie jakieś złote lub srebrne buty. Złotobrązowe włosy opadały kaskadą naturalnych fal na ramiona, chociaż na co dzień czesała je w mały kok. Kochała kolor zielony, bo był barwą natury, a przyrodę Sabina uwielbiała. Szczególnie egzotyczne rośliny i sukulenty, które namiętnie kupowała. Nie czuła się ani za stara, ani zbyt młoda. Gdy była na studiach, wydawało jej się, że jeszcze niedojrzała do wielu spraw i nie rozumiała swoich rówieśniczek, które wiedziały o życiu o wiele więcej niż ona. Kiedy Basia była jeszcze mała i razem chodziły do wesołego miasteczka, z przyjemnością patrzyła na kręcące się dookoła kolorowe karuzele z bajkowymi kucykami i tygrysami. Żałowała, że nie może wsiąść na nie razem z córką. Zadumała się przez chwilę. Skończył się właśnie rok szkolny, więc dla Sabiny zaczął się tym samym czas wypoczynku. Nie miała pomysłu na te wakacje, a może tak naprawdę brakowało jej energii.

– Mamo, wychodzę. – Z zamyślenia wyrwał ją głos córki. – Idę na ping-ponga.

Basia ma piętnaście lat i uwielbia sport, zwłaszcza tenis stołowy, w którego gra jej się bardzo dobrze, szczególnie w gronie przyjaciół z klubu osiedlowego Iskry. Miała twardy i uparty charakter. Umiała postawić na swoim i często wykazywała cechy egocentryczki. Była uzdolniona w przedmiotach ścisłych. Znajomi lubili ją za inteligencję i wesołość.

Sabina nie rozumiała własnej córki. Tak bardzo się od siebie różniły. Zarówno charakterem, jak i wyglądem. Sabina, podobnie jak jej nieżyjący ojciec artysta, często bujała w obłokach. Całe życie spędzał na jakichś zlotach, plenerach artystycznych. Świat, jak mawiał, jest po to, by się nim cieszyć, poznawać nowe prądy umysłowe, ludzi o różnych ideologiach, a przede wszystkim, aby być wolnym od nienawiści, uprzedzeń i innych obsesji. Do tego wszystkiego nie trzeba wielkich religii i dewocji.

Sabina rozumiała te słowa. Ojciec nie był człowiekiem aktywnym zawodowo, żył na swój sposób i nikogo tym stylem życia nie krzywdził.. Był często zamyślony, zadumany nad niegodziwościami świata. Czasem wspominał, że resztę życia chętnie spędziłby w jakimś zamkniętym klasztorze, z dala od zgiełku. Lubił, zupełnie spontanicznie, robić dobre uczynki. Sabina pamięta, jak pewnego razu przy corocznym sprzątaniu jej pokoju, spakował jej stare zabawki, klocki i książki, mówiąc:

– Jedziemy z tym pakunkiem w świat.

Pojechali na daleką wioskę, w której małe dzieci biegały przy drodze. Tata Sabiny zatrzymał się i wystawił torbę z zabawkami. Dzieci przybiegły zaciekawione zawartością paczek. Gdy zobaczyły, ile kryje się w nich zabawek, były wręcz onieśmielone, ale jednocześnie szczerze uradowane tym podarunkiem. Mężczyzna też cieszył się jak dziecko. Do dziś Sabina wzrusza się tą sceną. Jej tato był poczciwym człowiekiem o niezmiernie dobrym sercu. Na co dzień zagubiony, nie rozumiejący współczesnego świata. Samotnik oderwany od rzeczywistości. Był trochę jak święty Franciszek, zachwycał się przyrodą, obrazami starych mistrzów i lubił pomagać znajomym w potrzebie. Z pasją malował świętych. Zimą zabierał Sabinę do Szklarskiej Poręby na narty.

Utrzymaniem domu zajmowała się mama. Najpierw jako przewodnik wycieczek jeździła po całym wschodnim obszarze Europy, a potem pracowała jako planistka w biurze rozwoju miasta.

Słońce wyjrzało przez okno i oświetliło pistacjowo-wrzosowy pokój. Sabina spojrzała na komodę, na której stało jej zdjęcie ślubne z Tomaszem. Podeszła i schowała je do szuflady. Nie chciała już przypominać sobie tych wielu gorzkich chwil z czasów byłego już teraz małżeństwa. Mąż Sabiny odszedł trzy lata temu. Pewnego dnia po przyjściu z pracy poczuł się źle, a wieczorem był już w szpitalu. W nocy miał udar. Na krótko przed śmiercią rozmawiali w szpitalu.

– Nawet nie wiesz, jak mnie ta walka zmęczyła – powiedział wtedy Tomasz. – Byłem zbyt spięty przez całe życie, aby na chwilę się z tego wyłączyć.

Sabina wróciła myślami do przeszłości, dość niedawnej, bo do czasów sprzed około piętnastu lat. Tomasza poznała tuż przed ukończeniem studiów na filologii angielskiej. Pomyślała, że zostając wdową, zamknęła za sobą pewien rozdział. Tomasz zapewnił jej w miarę dostatnie życie. Pracował w dużej firmie budowlanej jako inżynier. Nie zajmował żadnego ważnego stanowiska, ale miał wysokie ambicje. Po pracy często stawał się bardzo wybuchowy. Czasami przejawiał despotyczne wręcz zachowania. Wtedy całą złość przelewał na Sabinę lub Basię. Trudno było z nim porozmawiać. Któregoś dnia dowiedziała się, że spłacał duży kredyt, bo władował się w jakiś mało intratny interes. Był człowiekiem porywczym, ambitnym i ciągle niespokojnym. Sabina nie wiedziała, dlaczego wciąż miał do niej jakieś pretensje. Przecież starała się być dobrą matką, żoną i wybaczyła mu nawet zdradę. Jeszcze raz wróciła wspomnieniami do dnia ich wspólnej pierwszej randki w Gdańsku…

Późny, wrześniowy wieczór. Na dworze wiało i padał deszcz. Sabina była tuż przed obroną pracy magisterskiej na temat rozwoju zdolności uczniów w klasach początkowych w zakresie pisania w języku angielskim. Razem z Lucyną, koleżanką z roku, wracały z irlandzkiego pubu.

– Lucyna, studia minęły nam tak szybko jak lot kamienia do studni, jak skok żaby do jeziora – powiedziała wówczas Sabina do koleżanki.

– Saba, ale wiele jeszcze przed nami. Nie myśl o tym, co było, patrz w przyszłość. Zostań w Gdańsku, nie wracaj do domu. Tam za bardzo zakopiesz się w wątpliwościach. Aha, za tydzień, po obronie, przychodzisz do mnie, do akademika, zrobimy sobie pożegnanie studiów.

– OK, Lucyna. – Sabina machnęła jej na pożegnanie i pobiegła w stronę przystanku.

Jesienny wieczór zmienił się w nieprzyjemną szarugę. Wiatr potargał jej włosy, a cienki, bordowy płaszcz przepuszczał chłód. Było po osiemnastej. Dookoła widniały tylko światła jakiejś budki z hamburgerami. Rozejrzała się wokół siebie. Nie była sama. Powiał chłodny wiatr. Jakiś młody mężczyzna w kurtce z kapturem stał w kącie przystanku. Sabina coraz bardziej marzła i marzyła o powrocie na stancję. Dziwny chłopak podszedł do niej i spytał, która godzina. Spojrzała na zegarek zawieszony na łańcuszku, pamiątkę po ojcu. Złote wskazówki na zielonej tarczy wskazywały kwadrans po osiemnastej. Nieznajomy podziękował za informację i oddalił się. Kątem oka dostrzegła, że trzyma on w lewej ręce owiniętą w celofan czerwoną różę. Stał się nagle nerwowy.

– Głupia Agniecha – zaklął głośno i róża wylądowała z impetem w śmietniku.

Sabina ucieszyła się na widok świateł autobusu. Skończy się to mrożenie skóry, pomyślała. Odwróciła się i wesoło zawołała w kierunku nieznajomego chłopaka:

– Mamy autobus.

Weszła do środka. O dziwo, nieznajomy też wszedł, ale drugim wejściem. Szedł w jej stronę. Czyżby to jakiś namolny adorator szykował się do mnie na stancję? O, niedoczekanie, powiedziała do siebie w myślach. Jednym ruchem zdjął kaptur i zobaczyła całkiem niebrzydką twarz o męskich rysach, z półdługimi, brązowymi włosami, rozdzielonymi pośrodku przedziałkiem i założonymi za uszy.

– Tomasz – przedstawił się.

– Sabina.

– Może pogadamy w jakimś fajnym lokalu, znam jeden, w skandynawskim stylu, bardzo nastrojowy. Prowadzi go Islandczyk – zaproponował mężczyzna.

Sabina była zdziwiona tą jego bezpośredniością, ale pomyślała, że w sumie co jej szkodzi. Nie było jeszcze późno, a ona chciała napić się po prostu jakiejś ziołowej, gorącej herbaty. Bo piwa nie lubiła, wolała wino. Z drugiej strony nie chciała się upijać, bo miała jeszcze dopracować swoją pracę magisterską, a został jej na to tylko jeden dzień.

– Dobrze – odpowiedziała. – Chodźmy gdzieś, potrzeba mi tylko ciepłego napoju i miłej rozmowy.

Spędzili w pubie dobre dwie godziny i umówili się na następne spotkanie.

Sabina zamyśliła się, wspominając te wydarzenia z przeszłości. W czasie całych studiów nie poznała żadnego wartego uwagi mężczyzny, z którym mogłaby zaplanować wspólną przyszłość. Jej rówieśnicy byli w większości rozwydrzonymi, niedojrzałymi osobnikami, nie myślącymi o poważnym związku. Albo rozczochrani fani death metalu albo znów fani reggae ze splątanymi dredami na głowie, jeżdżący na rowerach wieczni imprezowicze i fani taniego piwa. A ona szukała po prostu miłości. Jak większość młodych dziewczyn na pewno idealizowała miłość i oprawiała ją w romantyczne ramy. Gdyby istniał konkurs na największą romantyczkę i idealistkę spraw sercowych, Sabina stanęłaby na podium. Rzeczywistość okazała się dla niej bardzo brutalna. Życie studenckie mijało powoli. Kilka miesięcy przed pierwszym spotkaniem z Tomaszem na jednej z imprez urodzinowych w akademiku u koleżanek zobaczyła Konrada, chłopaka w jej wieku, kumpla jej kolegi z roku. Od razu wpadł jej w oko. To był taki błysk, jakby jakiś harpun zaczepił się w jej sercu i wzniecił najpierw małą rankę o słodkim smaku pożądania, a z czasem już tylko dużą ranę żalu, że on w ogóle jej nie zauważył. To znaczy zagadał do niej coś w stylu: „miło mi cię poznać, Sabino” i spojrzał jej bardzo głęboko w oczy.

Ech, szkoda że nie wyjdzie z tego nic więcej, pomyślała wtedy Sabina, bo kobiet wielbiących Konrada było tam chyba cały tuzin.

Na początku nie wierzyła, że mu się spodobała. Był wysokim, postawnym chłopakiem z kasztanowymi lokami związanymi w śmieszny kucyk i przenikliwymi zielonymi oczami. Dobrze grał na gitarze, chociaż był samoukiem i dlatego wszyscy chętnie przebywali w jego towarzystwie, szczególnie dziewczyny. Tak, te dziewczyny go rozpuściły, pomyślała Sabina. Konrad od początku wywarł na niej ogromne wrażenie. Nawet gdy zaczęli ze sobą chodzić, nigdy nie wierzyła do końca, że jest jego jedyną. Na początku spotykała go na jakichś imprezach i juwenaliach. Umawiali się na randki w akademiku lub szli do kina. Był między nimi nawet delikatny młodzieńczy seks i wtedy, po paru zbliżeniach, Sabina bardzo się zaangażowała. Myślała o wspólnej przyszłości. Czekała, kiedy Konrad powie coś na ten temat, ale on sprawiał wrażenie, jakby związek z nią był tylko luźnym i w niczym niekrępującym go układem. W końcu powiedziała mu, że nie traktuje jej jak swojej dziewczyny, tylko jak kolejną, naiwną panienkę. Nawet napisała kiedyś do niego list i wetknęła w szparę jego drzwi do pokoju w akademiku. Zarzuciła mu, że się nią bawi, traktuje ją jak przelotną zabawkę, a ona dłużej tego nie zniesie. Zażądała, żeby dał jej spokój. On oczywiście zaprzeczał, mówiąc, że jest jego księżniczką. Sabina po tym rozstaniu bardzo cierpiała. Dowiedziała się, że Konrad imprezuje i spotyka się z kimś nowym. Jednak widywali się jeszcze na uniwersytecie. Studiował geologię, był pasjonatem wspinaczki skałkowej i jaskiń. Zbierał różne kamienie i minerały z rejonów górskich, gdzie razem ze swoimi kumplami robili weekendowe wypady. Kiedyś byli na spektaklu wystawianym przez studentów Wyższej Szkoły Aktorskiej. Poszli razem, ale już nie jako para. Wiedziała, że nie traktuje jej poważnie. Chciała porozmawiać z nim o nich i odwiedziła go w akademiku, ale znajomy powiedział, że wyszedł na jakąś imprezę. Właśnie wtedy, wbrew temu co do niego czuła, definitywnie zakończyła tę znajomość. Konrad poznał w tym czasie Luizę, studentkę prawa. Wysoką, ambitną, postawną blondynkę i Sabina już całkiem zamroziła swe uczucia do niego. A teraz, po latach, znowu dopadły ją wspomnienia…

Przypomniała sobie, jak świeżo po rozstaniu z Konradem, jechała z nowo poznanym Tomaszem do pubu. Padało jak jasna cholera i Sabina cieszyła się, że znaleźli jakiś otwarty lokal. Usiedli wreszcie na drewnianej, rzeźbionej w celtyckie wzory ławie, w pubie o wystroju jakby żywcem wziętym z osady wikingów. Przyjrzała się Tomaszowi, był lekko nieśmiały, jąkał się. Sabina przeprosiła go i wyszła do toalety. Zdjęła przemoczony płaszcz, wyjęła czerwona szminkę i umalowała usta. Przyjrzała się sobie w łazienkowym lustrze. Owal ust miała naprawdę ładny, oczy wyglądały jak kształtne migdały o piwno-zielonym kolorze. Nie wiedziała, że za kilka lat, kobiety, aby uzyskać podobny wygląd ust, będą stosowały kwas hialuronowy. Podmalowała oczy, pociągnęła błyszczykiem usta. Na jej widok Tomasz uśmiechnął się. Zaczęli rozmawiać. Mężczyzna opowiadał o swoich trudnych studiach na politechnice. Po chwili nawet zaprosił ją do siebie. Mieszkał w małym mieście koło Gdańska.

– Nie znam cię za dobrze… – Sabina wahała się. – Pomyślę nad tym, ale dam ci swój telefon. Bała się, że znów się rozczaruje.

To dziwne, przez moment przeszła jej przez głowę błyskawiczna myśl, że to ten facet zostanie na stałe w jej życiu, a może Sabina miała po prostu intuicję? W przyszłości ta intuicja miała ją zawieść, i to bardzo boleśnie.

Wróciła na stancję dość późno. Nie wiedziała już czego chce. Zmęczona rzuciła się na tapczan i leżala, patrząc na grafiki japońskie z żurawiami i gałązkami kwitnącej jabłoni. Te delikatne wzory i kolory na tapecie relaksowały ją.

Pokój wynajmowała od pani Wandy, wdowy po kapitanie żeglugi wielkiej. Była kiedyś piękną kobietą. Wielką wagę przywiązywała do swojego wyglądu. Miała czarne włosy i zawsze starannie wykonany makijaż. Z pasją szyła sobie sama kostiumy i płaszcze. Nosiła piekną, wschodnią biżuterię i jedwabne, cudownie lekkie i kolorowe szale. Kiedyś Sabina zapytała ją, skąd ma takie ozdoby. Pani Wanda odpowiedziała, że dostała je od męża, który kupił je dawno temu w Japonii od jakiegoś oficera. Ozdoby te były bardzo stare i drogocenne. Często opowiadała jej zabawne historie ze swojej młodości i o tym, jak spotkała swojego męża.

Jechał on, czyli Władek, jeszcze student, do Gdańska do domu i pomylił stacje kolejowe. Musiał się przesiąść i późnym wieczorem wylądował na jakiejś małej stacji. Było bardzo zimno, a chłopak miał na sobie tylko lekką marynarkę. Ojciec pani Wandy był kolejarzem i zaprosił chłopaka do ich domu koło stacji, by poczekał na następny pociąg. Poznali się na obiedzie u jej rodziców.

Pani Wanda pracowała teraz jeszcze w szkole, jako sekretarka. Czuła się samotna i dlatego postanowiła przyjąć kogoś do siebie na stancję. Pokój Sabiny urządzono w stylu orientalnym. Tapety były wytłaczane w kwitnące kwiaty wiśni, a na ścianach wisiały obrazy przedstawiające na ogół żurawie w różnych pozach, nad jeziorem, na niebie lub spacerujące w ogrodzie.

Pani Wanda sprezentowała kiedyś Sabinie jeden ze swoich jedwabnych szali, przywiezionych przez jej męża z Japonii. Kremowy jedwab z wyhaftowanymi żurawiami japońskimi. Te ptaki zapadły jej głęboko w serce. Miały czerwone łebki i czarne końcówki skrzydeł. Były takie wysmukłe, wyrafinowane. Stały na brzegu jakiegoś jeziora i patrzyły na siebie, jakby z miłością i tęsknotą zarazem. W tle widniał klucz żurawi. Całość była prosta, ale jednocześnie wyrafinowana i piękna. Wręczając jej szal, pani Wanda powiedziała:

– Niech przyniesie ci szczęście i radość życia, tak jak mnie.

Sabina lubiła przebywać w domu pani Wandy. Zarówno wystrój domu, jak i sam pokój mógł według niektórych osób uchodzić za siedlisko kiczu, taka cukrowa dziupla z japońskimi makatkami, figurkami buddy z laki, czarkami do herbaty, ikebanami, wachlarzami na ścianach, ale Sabina czuła się tu dobrze. Zaczęła nawet fascynować się sztuką i literaturą Dalekiego Wschodu. W jednej z książek wyczytała, że Japończycy podczas porannej toalety myją oczy, zanurzając twarz pod wodą w specjalnym naczyniu. Czyste oczy to według ich wierzeń czysta dusza. I z reguły są minimalistami. Dlatego styl ten jest tak oszczędny w formie.

Już na stancji Sabina spojrzała w lustro. Oczy jej błyszczały, a usta nadal były czerwone, jak po wypiciu napoju z krwi. Nie ma co, nabrałam ognia po wypiciu jednego drinka, pomyślała. Powodem był Tomek, nowo poznany chłopak, w którym myślała, że się zakochała. Ale przyszłość zweryfikowała to złudzenie.

Następnego dnia miała zanieść pracę magisterską i przygotować się do obrony. Zaczęła czytać, ale po chwili zasnęła. Rano zadzwonił jednocześnie budzik i telefon.

– Halo – powiedziała sennym głosem do słuchawki. – A, to ty, Aga. No pewnie, przyjadę do was, na razie.

Sabina nie wyszła jeszcze ze stancji. Dziś miała odwiedzić koleżanki w akademiku. Po raz ostatni spotkają się, a potem każdy odjedzie do siebie, do swoich spraw. Podjechała tramwajem. Pogoda była przyjemna, bo po ulewnym deszczu wyjrzało słońce. Weszła na pierwsze piętro i zapukała do pokoju dziewczyn. Otworzyła jej Agata, witając od progu słowami:

– Cześć Saba, jak ty elegancko się ubrałaś.

Sabina miała na sobie czerwoną bluzkę i ciemne obcisłe spodnie. Założyła też czarne, zamszowe szpilki. Usiadła na krześle, zrzuciwszy najpierw skórzaną brązową kurtkę.

– Dziewczyny, jak mi tu z wami było dobrze – powiedziała. – Przyniosłam wam ciastka, te ptysie i markizy śmietankowe, które tak lubicie, zaraz zrobię herbatę.

– Sabina! – Agata wyrwała ją z rozmarzenia. – Przynieś nam czajnik bezprzewodowy z portierni. Nasz akurat dziś rano się przepalił. Leć, to zaraz poświętujemy naszą końcówkę studiów.

– Jak załatwisz czajnik, to pozwolimy ci waletować na naszej zielonej nocy – dodała Marzena. – Musimy mieć koniecznie ten czajnik, bo bez kawy nie funkcjonujemy.

Koleżanki wypędziły ją z pokoju. Sabina lubiła te dziewczyny i atmosferę akademika. Tu zawsze coś się działo. Najfajniej było przygotowywać razem posiłki w kuchni na piętrze, gdzie schodziły się różne indywidua i maruderzy, a czasem pojawił się ktoś fajny, jak Konrad…

Sabina zeszła na dół. Pani Zofia z portierni gdzieś wyszła i zamknęła drzwi, czajnik czekał więc niedostępny w środku. Na okienku widniała za to kartka z napisem: „Zaraz wracam”. No cóż, Sabina postanowiła zaczekać, bo dziewczyny uwielbiały pić kawę. Może włączę telewizor, pomyślała. Zeszła kilka schodków na dół, do sali telewizyjnej. Dookoła panowała cisza, jakby wszystkich gdzieś wywiało. Zbliżyła się do telewizora. Chciała go włączyć, ale coś ja tknęło. Poczuła dreszcz na plecach. Odwróciła się za siebie. Nie do wiary, w sali ktoś był. Dopiero teraz zauważyła, że pod ścianą, na fotelu, siedzi Konrad i bacznie jej się przygląda. Zrobiło jej się duszno. Patrzył na nią jakby coś sobie przypominał. Sabinie załomotało serce. Konrad bardzo jej się podobał od czasu pamiętnej imprezy, kiedy pierwszy raz natknęli się na siebie w akademickiej kuchni, gdzie Sabina robiła wszystkim kanapki z pasztetem i ogórkami. Z burzą kasztanowych loków, twarzą młodego Apollo, przenikliwymi jasnymi oczami w ciemnej oprawie, był cholernie przystojnym chłopakiem. Wiele razy spotkali się w akademickim pubie, on wypił piwo, ona kawę, pożartowali. Podobała mu się, bo zaproponował jej spotkanie we dwoje. Sabina jednak nie czuła się z tym dobrze. Obawiała się, że po spędzonej razem nocy po prostu ją rzuci. Chciała być kochana, ale nie tylko przez jedną noc. Teraz jednak byli sami i wszystko szło w złym kierunku. Tak czuła. Obraz poznanego dzień wcześniej Tomasza rozmazał się kompletnie w jej pamięci. A Konrad patrzył i uśmiechnął się diabelsko, tak, aby ją zgubić. Poraziło ją, nie mogła powiedzieć ani słowa, ale jego uśmiech podziałał jak katalizator. W dodatku mrugnął do niej z wdziękiem.

– Witaj Sabino. Widzę, że masz ochotę na herbatę.

– Cześć – odpowiedziała. – Tak, pijemy herbatę z kumpelami i będziemy oblewać koniec studiów. Spieszę się, muszę kończyć pracę magisterską, poza tym obiecałam pani Wandzie zrobić zakupy w markecie. – Spojrzała na zdezelowany zegar wiszący nad portiernią. Dochodziła godzina osiemnasta.

– Poczekaj Sabinko, przecież coś nas kiedyś łączyło ze sobą. – Konrad nie dawał za wygraną. – Porozmawiajmy.

Jak zbłąkana owca, bez woli i siły, podeszła i usiadła blisko niego.

– Kończysz anglistykę? – zapytał, zaglądając głęboko w jej piwne, duże i zdziwione oczy.

– Tak, kończę już i wyjeżdżam. – Była onieśmielona. – Konrad, my już nie jesteśmy razem i…

Konrad chwycił jej dłoń.

– Nie odchodź, Sabino. Lubię cię, i to bardzo. – Konrad spojrzał na nią, uśmiechając się filuternie. – Sabino?

Poczuła się niepewnie.

– Co, Konradzie, co chcesz ode mnie? – Spojrzała na niego zdziwionymi oczami pełnymi wzruszenia.

– Sabina, przecież byliśmy kiedyś blisko, chodź, wyjdziemy gdzieś, będziemy sami, to fajniej będzie się gadało.

Sabina chciała uciec do swoich przyjaciółek, ale nie potrafiła. To co nadal czuła do Konrada, było silne i nie pozwalało jej się temu przeciwstawić. Zrobiło jej się głupio. Niedawno nawiązała znajomość z Tomkiem, a tu znów Konrad. Zachowuję się irracjonalnie, uśmiechnęła się do swoich myśli.

Wyszli. Pomimo wiatru, pogoda była bardzo przyjemna, a słońce łagodnie ślizgało się po wierzchołkach kolorowych koron drzew klonów i dębów, nadając im poświatę starego złota.

Nagle, ku jej zdumieniu, Konrad przyciągnął ją do siebie. Nie protestowała, chociaż wiedziała, że prawdopodobnie będzie kolejną zdobyczą w jego kolekcji oddanych mu kobiet. Wiedziała to, ale była zgubiona. Była pod jego szatańskim urokiem, ale nie mogła mu się oprzeć. Nie miała takiej mocy wobec mężczyzny, który był teraz tak blisko.

– Chcę cię tu i teraz – powiedział Konrad.

Szli dalej w rząd drzew, które tworzyły coś na kształt bramy prowadzącej do ukrytej kryjówki w głębi lasu. Nie mogła mu się oprzeć, był smukły, silny, zdecydowany, a ona wręcz przeciwnie – krucha i delikatna. Opętały ją zmysły, czuła, że moc, rozsądek i wola uciekły od niej i pozostało tylko pragnienie spełnienia, tu i teraz. Nie powiedziała „nie”, nie uciekła ani nie wyrwała się, kiedy objął ją i zaczął całować. Najpierw powoli, jakby muskając jej usta, a potem bardzo gwałtownie i namiętnie. Poddała się. Nie zauważyła, jak jedwabny, japoński szal z wyhaftowanymi żurawiami, podarunek od pani Wandy, zsunął jej się z szyi podczas miłosnych uniesień. Czuła tylko, że za chwilę nastąpi coś, co ją może zranić i będzie to gorzka, a jednocześnie słodka rana. Rana wypalona w jej sercu po kres jej dni, niezatarte wspomnienie innego wymiaru szczęścia. Pomyślala, że jest jednak uczuciową masochistką. Poddała się urokowi chwili wiedząc, że nie powinna, że nic to nie zmieni. I doszło do tego szybko, gwałtownie i namiętnie, tak jak tego pragnęła. To pożądanie w najczystszej postaci. Po wszystkim nagle otrząsneła się i oddalając się prędko, zdążyła tylko szeptem powiedzieć do Konrada:

– Proszę, nikomu nie mów o tym spotkaniu. Proszę – powtórzyła i zła na siebie pobiegła, a właściwie uciekła do akademika.

Nie oglądała się za siebie, czuła się winna, że dała się ponieść swym emocjom. Wpadła do portierni, wzięła czajnik i pobiegła na górę do dziewczyn. Czuła się jak robot, jak ktoś bez serca, myślący wyłącznie zmysłami. Chciała zniknąć i azyl znalazła właśnie w pokoju koleżanek z roku. Na pytanie gdzie była tak długo, odpowiedziała, że dopadły ją sensacje żołądkowe. Razem z dziewczynami żartowała, śmiała się. Wypiły nawet po kieliszku advokata. Nic im nie powiedziała. Nawet po latach nikt, ani Tomek, ani córka Basia, ani jej matka i siostra nie wiedzieli o całej historii. Często w duchu wstydziła się za siebie, że była aż tak naiwna, aby zrobić to z Konradem, właśnie po rozstaniu z nim. I w końcu znała już Tomka…

Sabina powoli układała swoje życie. Spotykała się z przyjaciółkami, kończyły się studia. W noc przed obroną magisterską Sabina nie mogła zasnąć. Denerwowała się egzaminem, ale nie tylko on spędzał jej sen z powiek.

Napiła się wody, włączyła komputer i zaczęła czytać swoją pracę magisterską. Egzamin już jutro, pomyślała, muszę zdać, zapomnieć i wyjechać. Nie mogłabym tu żyć, widząc Konrada. Nie po tym, co zrobiłam, zachowałam się jak napalona, spuszczona ze smyczy nastolatka.

Zaczęła układać swoje ubrania i zorientowała się, że nie ma jedwabnego szalu od pani Wandy. Szkoda, taka ładna rzecz, i to z prawdziwego jedwabiu. Oby tylko nie opuściło mnie szczęście, pomyślała w duchu.

Przez następne dni po zdaniu egzaminu zaczęła umawiać się z Tomaszem. Była artystką w sercu, wrażliwą i delikatną kobietą, a jednocześnie poważną panią magister z tajemnicą ukrytą głęboko w sercu, bo chyba nawet Konrad nie wiedział, co czuła. Tak sądziła. Wspomnienie mężczyzny, jego twarzy w blasku latarni i pasji, z jaką zbliżył się do niej, miało jej towarzyszyć do końca życia. To jakby mistrz zagrał na strunach jakiegoś instrumentu, a ten wygrywał za nim tęskną melodię.

A potem był Tomasz. Sabina nie wiedziała sama, czy go pokochała, czy to było tylko zauroczenie jednej chwili, dążenie do zapomnienia o Konradzie. Chodzili z Tomaszem jako para przez pół roku i planowali wspólne życie, a potem pobrali się cicho i spokojnie w jego rodzinnym małym mieście koło Gdańska. Tam zamieszkali, tam urodziła się Basia i tam Sabina pracowała w gimnazjum, ucząc języka angielskiego.

Wróciła myślami do teraźniejszości. Tomka już nie było. Życie z nim było różne. Na pewno nie słodkie. Raz wydawało jej się, że go kocha, a niekiedy nie umiała z nim rozmawiać na żaden temat. Czasem był zbyt porywczy i opryskliwy, i wtedy coś w niej pękało. Zajmowała się czytaniem lub malowała obrazy. Za sprawą pani Wandy zainteresowała się sztuką japońską. Od razu przypomniała sobie o szalu. Żałowała, że go zgubiła.

Sabina zamyśliła się. Pani Wanda także już nie żyła. Zmarła kilka dni po ślubie Sabiny, na którym nawet nie zdążyła przybyć, bo już wówczas przebywała w szpitalu.

Sabina w głębi duszy była bardzo wrażliwą i kruchą kobietą. Ucząc w szkole, widziała wiele różnych dzieci, nastolatków. Rozumiała co czują – ból, bunt, kompleksy… Trudno było to ogarnąć, ale próbowała. Mówiła uczniom, że ważne jest to, by uczyć się rzeczy praktycznych, by rozmawiać w każdej sytuacji, i właśnie na dialog kładła nacisk. Czytała im czasem wiersze znanych poetów angielskich. Pokazywała piękno krajobrazu Anglii i Walii w filmach oraz albumach. Wskazywała na tych bohaterów historycznych i literackich, których życie było walką z różnymi ograniczeniami, szczególnie lubiła Dickensa, siostry Brontë. Zawsze powtarzała uczniom, aby dzielili się dobrocią z potrzebującymi, ale równocześnie dbali o własny rozwój, pielęgnując swój talent, i szukali zawsze nowych wyzwań. Uczniowie ją uwielbiali. A ona ich.

Królowa Sabina i żurawie

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-110-7

© Monika Sobańska i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Marta Grochowska

KOREKTA: Małgorzata Szymańska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.