Copyright © Anna Bichalska

Copyright © Wydawnictwo BIS 2024

Ilustracje © Beata Zdęba, Wydawnictwo BIS

ISBN 978-83-7551-832-0

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01–446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Dla Amelki – każdego dnia odkrywaj

i zauważaj małe WIELKIE rzeczy.

One naprawdę mają moc!

– Adelko, pora wstawać!

Adelka słyszy głos mamy. Otwiera oczy, ale zaraz je zamyka, ziewa przeciągle i chowa głowę pod kołdrę.

– Nie, jeszcze wcześnie… – mruczy w poduszkę i ani myśli wstawać.

– Jest już bardzo późno. Mówiłam wieczorem, żebyś szła spać, ale nie słuchałaś. – Mama odsłania kołdrę i gładzi dziewczynkę po włosach, a potem lekko łaskocze w stopę. Adelka chichocze i chowa nogę pod kołdrę.

– Bo miałam do zrobienia bardzo ważną rzecz – wyjaśnia i znowu ziewa.

A, właśnie! Adelka przypomina sobie o ważnej rzeczy i pomyśle, na który wpadła wczoraj. Przeciąga się i biegnie do kuchni. Lucynka i Kreska już nie śpią. Jedzą ze swoich miseczek. Na Adelkę też czeka już na stole miseczka z owsianką i owocami. Ona jednak przystaje przy lodówce i przygląda się przyczepionej magnesami kartce. Jest tam narysowanych aż trzydzieści kwadratów i każdy oznacza jeden dzień. Adelka sama je narysowała, chociaż nie umie jeszcze liczyć do trzydziestu, ale tata powiedział, że to tyle samo co trzy razy dziesięć. U góry kartki napisała: DO WAKACJI. Trochę krzywo jej wyszło i napisała bez „J”, które potem musiała dopisać u góry, ale da się przeczytać. Adelka bardzo czeka na wakacje, bo wtedy mają całą rodziną wyjechać na wycieczkę. Wszystko już z rodzicami zaplanowali. Nawet zaznaczyli na mapie miejsca, które odwiedzą. Adelka już nie może się doczekać. To będzie naprawdę wspaniała wyprawa! I właśnie tyle dni wczoraj zostało do wakacji – trzydzieści. Dziś może już skreślić jeden kwadrat. Bierze kredkę i rysuje w nim duże „X”. Przygląda się kartce. Przydałoby się ją jeszcze pokolorować. Każdy kwadrat miałby jakiś kolor. Odczepia magnesy, a potem biegnie z kartką do stolika i wyciąga kredki.

– Adelko, co ty tam robisz? – woła mama, wyglądając z łazienki. – Zjedz, proszę. Zostało mało czasu. To nie jest pora na rysowanie.

Adelka udaje, że nie słyszy, i dalej zawzięcie koloruje. Potrafi naprawdę dobrze udawać, że nie słyszy, kiedy tylko chce.

– Adelko! – ponagla mama.

Adelka wzdycha i odkłada kredki. Szybko zjada owsiankę i znów wraca do kolorowania.

Tym razem tata wygląda z łazienki, a w ręku trzyma golarkę, która potwornie hałasuje. Zupełnie jak okropnie wielki brzęczący komar. – Adelko, ty jeszcze w piżamie? Ubierz się prędko.

Adelka znowu wzdycha i odkłada kredki. Ubiera się szybko – majtki, skarpetki, bluzka, spodnie. No i już – myśli i znów zabiera się do kolorowania.

– Adelko, zęby! – woła tym razem mama. – Mówiłam przecież, że nie ma czasu na rysowanie – dodaje nerwowo. – Zaraz spóźnimy się do przedszkola.

Adelka znów niechętnie odkłada kredki i myje zęby. Bardzo dokładnie. Przez całe trzy minuty. Potrafi zrobić to naprawdę świetnie. Oczywiście, jeśli akurat chce.

Potem mama jeszcze ją czesze, a Adelka znów zabiera się do kolorowania. Mama przygląda się rysunkowi.

– Odliczasz dni do wakacji? – pyta z uśmiechem.

– Tak. – Adelka kiwa głową. Zostały jej już tylko dwa kwadraty do pokolorowania. – Właśnie wczoraj na to wpadłam. Jak wczoraj było trzydzieści dni do wakacji, to dzisiaj ile zostało?

– Dwadzieścia dziewięć.

– To strasznie długo – wzdycha Adelka i ziewa przeciągle. – I chyba nadal chce mi się spać.