Katarzyna Wycisk

Falcon II

Na rozstaju dróg

© Katarzyna Wycisk, 2018

Po katastrofalnej w skutkach akcji ratunkowej, Alex zostaje zamknięta w odizolowanym pomieszczeniu Głównej Kwatery.

Dziewczyna nie wie, co stało się z towarzyszącą jej dwójką i resztą grupy. Obawia się, że zdrada Siedem przyniosła w rezultacie fatalne skutki.

Nie widząc innego wyjścia, postanawia zawrzeć umowę z dowódcą Organizacji.

Co dziwne, nie wszystkie słowa ludzi Falconu brzmią jak szaleństwo.

ISBN 978-83-8126-446-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Przed przeszłością nie uciekniesz

Jestem zamknięta w ciasnym pokoju, na jednym z wyższych pięter Głównej Kwatery Falconu. Pomyśleć, że to nie pierwszy raz, kiedy traktują mnie jak więźnia. No cóż, ostatnio znajdowałam się przynajmniej w przytulnym pokoiku z widokiem na piękny ogród. Tutaj nic nie jest przytulne czy piękne. Gdzie tylko nie spojrzeć, widać biel. Powoli rzygam tą przeklętą bielą! Nawet łóżko wygląda jak cholerna kozetka szpitalna. Na suficie wisi olbrzymia, podłużna lampa, której ostre światło nieprzerwanie drażni moje oczy. W pomieszczeniu nie ma okien, co jeszcze bardziej pogarsza moją sytuację. Czuję się jak w wariatkowie. Żadnego stolika, krzesła czy innych mebli. Brakuje tylko miękkich ścian, o które mogłabym się obijać. Z jednego mogę być jednak zadowolona. Na przeciwko mojej pryczy znajduje się maleńka łazienka. Przynajmniej nie jestem zmuszona do załatwiania swoich fizjologicznych potrzeb pod siebie.

Przed drzwiami do pokoju stoi dwóch strażników. Co jakiś czas słyszę ich ciche rozmowy i śmiechy. Nieraz próbowałam podsłuchać, o czym mówią. Wytężanie uszu na nic się nie zdaje. Albo niczego nie wiedzą, albo są na tyle inteligentni, by nie gadać o ważnych rzeczach tuż pod drzwiami mojego prywatnego więzienia.

Jeśli chodzi o Jeden, Trzy i Cztery, nie mam bladego pojęcia, co się z nimi dzieje. Trzymam się dobrej myśli, że Cztery zdołał uciec, schować się, ujść z życiem, ale Trzy… Ta nieświadomość w końcu mnie zabije.

W noc naszej katastrofalnej akcji ratunkowej widziałam go po raz ostatni. Do teraz nie mogę uwierzyć, że to Siedem nas zdradziła. Osobiście założyła kajdanki na ręce Trzy, po czym nakazała strażnikom zaprowadzenie go do dawnej celi. Mogę się tylko domyślać, co w tej chwili z nim robią.

O Sześć też niczego nie wiem. Prawdopodobnie schwytali go jeszcze przed nami. Siedem wiedziała o wszystkim, znała każdy szczegół naszego planu. Wiedziała, kto nam pomaga. Raczej mało prawdopodobne, że zostawiła Sześć w spokoju i wydała tylko nas. O reszcie grupy nawet nie wspomnę. Boję się, że coś im się stało. Co ja mówię, z całą pewnością coś się stało. Pytanie jest jedno — czy jeszcze żyją? Próbuję wyrzucić z głowy obraz wołających o pomoc Nany, Dwa i Pięć.

Nie jestem pewna, jak długo tutaj siedzę. Wydaje mi się, że minęło dobrych parę tygodni. Nikt nie pokazuje mi się na oczy. Nikt mnie nie odwiedza. Nikt nie otwiera drzwi i nie przekracza progu mojej izolatki. Nie wiem, czego ode mnie chcą. Co planują, jako następne? Dlaczego jeszcze żyję? Czyżby byli tak głupi i naiwni, by myśleć, że zgodzę się na współpracę z nimi? Możliwe, że chcą mnie wykorzystać, by móc sterować Jeden. Ale w międzyczasie musieli się domyślić, że nigdy nie stanę po ich stronie. Nie posunęłabym się do czegoś tak niemoralnego, nawet za cenę własnego życia. Przynajmniej tak myślę. Jednak, gdyby popatrzeć na całą tę sprawę trzeźwym okiem, nie mam pojęcia, co by się stało, jakby przyłożyli mi lufę pistoletu do skroni i kazali wydać Jeden jakieś polecenie. Nie mogę być w stu procentach pewna, że od razu im odmówię. Chcę wierzyć, że właśnie tak bym postąpiła, ale człowiek nie może być niczego pewny, zanim nie znajdzie się w danej sytuacji.

Najgorsze, że i beze mnie poradzą sobie z Jeden. Jedynie Trzy jest odporny na ich eksperymentalne mieszanki, które ważą się nazywać lekarstwami. Zrobili z Jeden na powrót robota, który ślepo wykonuje każdy ich rozkaz. Nie wątpię w to. Tak bardzo chciałabym znaleźć sposób, by go uratować. Niestety, nie potrafię ocalić nawet samej siebie. Trzy miał rację mówiąc, że do niczego się nie przydam i będę tylko niepotrzebnym balastem. Ale nawet, gdybym go wtedy usłuchała i została w kryjówce, co by to zmieniło? Tak czy siak skończylibyśmy w tym samym miejscu.

Zbyt dużo pytań krąży po mojej głowie. Dziesiątki przypuszczeń, które przyprawiają mnie o mdłości i ból głowy. Byłoby mi o wiele łatwiej, gdyby ludzie odpowiedzialni za ten cały syf postawili sprawę jasno. Mam serdecznie dość ciągłego domyślania się, czego tak właściwie ode mnie chcą i co stało się z resztą.

Niewielka klapa, znajdująca się w dolnej części stalowych drzwi, otwiera się trzy razy dziennie. Żołnierze Falconu przesyłają mi przez nią plastikowy tablet z jedzeniem i piciem. Przez pierwszych kilka dni niczego nie ruszyłam. Postanowiłam zastrajkować. Moja głodówka nie trwała jednak zbyt długo. W końcu zdałam sobie sprawę z własnej głupoty. Martwa, nikogo nie ocalę. Osłabiona, nie będę w stanie się obronić, gdyby w końcu ktoś zdecydował się przekroczyć próg mojej samotni.

Teraz pochłaniam każdy posiłek, jakby był moim ostatnim. Nie zostawiam żadnych resztek. Chcę być gotowa stawić opór, kiedy tylko pojawi się taka okazja. Ale póki co, nie widząc innego wyjścia — czekam.

***

Głośne pukanie do drzwi wyrywa mnie ze snu. Zrywam się gwałtownie na równe nogi, otwierając szeroko oczy. Nie wiem, czego się spodziewać. Zaskoczenie jest tak wielkie, że tłumi mój trzeźwy tok myślenia.

Kiedy słyszę głuche kliknięcie otwierającego się zamka, instynktownie robię krok w tył. Moje serce przestaje na parę sekund bić, przeczuwając najgorsze. Zabiją mnie.

Zawiasy lekko piszczą. Stalowe drzwi w końcu się otwierają, wpuszczając do środka nieznajomą postać.

Wysoki mężczyzna ubrany w elegancki garnitur przekracza próg pomieszczenia, zamykając za sobą jedyną drogę ucieczki. Ostrożnie rusza w moją stronę, przeszywając mnie badawczym wzrokiem. Nie wygląda na groźnego, wprost przeciwnie. Sympatyczny wyraz twarzy i delikatny uśmiech sprawiają, że odrobinę się rozluźniam.

Mężczyzna nagle się zatrzymuje, chowa swoje długie ręce za plecami, splatając ze sobą kościste palce dłoni. Jego jasnoniebieskie oczy konsekwentnie mnie obserwują. Co dziwne, to intensywne spojrzenie wcale mi nie przeszkadza.

Na bladej, lekko pomarszczonej twarzy pojawia się subtelny uśmiech. Ciągle milcząc, siada na twardym łóżku i klepie miejsce obok siebie. Nabieram powietrza przez nos i powoli wypuszczam ustami. Nie mogę nikomu ufać, powtarzam sobie w myślach. Niepewnie do niego dołączam, siadając w jak największym dystansie.

— Z góry chciałbym cię przeprosić za karygodne zachowanie moich żołnierzy — zaczyna donośnym, ale ciepłym głosem. — Nie powinni byli cię w ten sposób traktować.

Automatycznie otwieram usta. Coś jest ewidentnie nie tak. Facet wydaje się być całkiem pokojowo nastawiony. Stwarza wrażenie miłego, a może to tylko moja wybujała wyobraźnia? Może jeszcze śnię? Minęło tyle czasu… Dlaczego akurat teraz miałoby się coś zmienić? Czyżby postanowili zagrać ze mną w jakąś chorą grę, której reguł nie rozumiem? To musi być podstęp.

— Zapewne jesteś zdezorientowana — stwierdza, widząc moją skołowaną minę.

— Kim pan jest? — wyduszam z siebie. Nie poznaję własnego głosu. Skrzypi i jest ledwo słyszalny. Z jednej strony nie ma się czemu dziwić. Nie pamiętam, kiedy ostatnio go używałam. — Co tutaj robię? Co z resztą? Co z…

— Wszystko po kolei, moje dziecko — przerywa mi spokojnym, opanowanym tonem.

— Nie rozumiem — przyznaję, po czym odchrząkuję, by doprowadzić mój głos do porządku. — Niczego nie rozumiem — powtarzam, lekko poirytowana.

— Mam na imię Jack — przedstawia się w końcu. — Sprawuję tutaj dowodzenie.

Jack. Jego imię odbija się echem w mojej głowie. To niemożliwe. Ta pogodna, przyjazna osoba nie może być TYM Jackiem. Osoba przy mnie siedząca nie byłaby zdolna do takich nieludzkich okrucieństw. Ta osoba nie może stać na czele Organizacji. Daleko mu do bezlitosnego kata czy dręczyciela. Ale przecież właśnie to przed chwilą mi wyznał. Prawda? Mówi, że jest tutaj dowódcą, więc to jego rozkazy doprowadziły do tego całego syfu, w którym wylądowałam. To on wydał komendę uchwycenia Trzy, Jeden… To on zamknął mnie w tych czterech ścianach, bez słowa wytłumaczenia. Nie pojmuję, dlaczego zgrywa przede mną potulnego baranka, któremu zależy, bym dobrze się czuła. W mojej głowie powstaje jeden, wielki, trudny do rozplątania mętlik.

— Gdzie jest Trzy? Co z nim zrobiliście? Co z Jeden? — pytam ostrym jak brzytwa tonem.

— Och — wzdycha, pochylając delikatnie głowę do boku. — Nie powinnaś się nimi dłużej przejmować — stwierdza ze stoickim spokojem.

— Niech pan wybaczy, ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie — rzucam zbulwersowana, rozkładając bezradnie ręce. — Chyba należy mi się jakieś wyjaśnienie? Zostałam tu zamknięta bez jakiegokolwiek uzasadnienia! Przed drzwiami stoją uzbrojeni strażnicy. Jeśli nie jestem waszym więźniem, to kim, do diabła?!

Nagle czuję, jak olbrzymia dawka adrenaliny uderza mi do krwi. Zrywam się z miejsca niczym wkurzona furia. Chcę odpowiedzi i mam dość ciągłego częstowania mnie kłamstwami.

— Spokojnie dziecko — mruczy starszy mężczyzna, patrząc na mnie jak na nieposłuszną córkę. — Nie byłem w stanie załatwić tego wcześniej. Zbyt dużo obowiązków i spraw, które miały priorytet. Jutro zabiorą cię z powrotem do twojej rodziny. Będziesz mogła znów żyć normalnym życiem. Daję ci na to moje słowo, a moje słowo jest święte — oznajmia przepełniony dumą, kładąc prawą dłoń na sercu. — Mogę ci obiecać, że już nigdy o nas nie usłyszysz, jeśli cię to uspokoi.

— O czym pan do mnie w ogóle mówi? — burczę skołowana. — Mam wrócić z powrotem do domu? Do babci? Zapomnieć o wszystkim? Zapomnieć o Jeden? O Trzy? O całej reszcie? — pytam, kiwając z niedowierzaniem głową. — Chyba sobie pan żartuje. Chcę wiedzieć, co się z nimi stało! Natychmiast! — domagam się zdesperowana.

— Nie miałem na myśli domu, w którym dorastałaś, dziecko — tłumaczy, nie zwracając uwagi na resztę mojej wypowiedzi. — Mówię o twoim prawdziwym domu, o Monic — wyjaśnia, lekko mrużąc jasnoniebieskie oczy. — Musisz zapomnieć o swojej przeszłości — radzi. — Powinnaś zostawić ją za sobą. Zacznij patrzeć przed siebie. Twoje życie było wielkim, tłustym kłamstwem. Nie masz do czego wracać. Im szybciej się z tym pogodzisz, tym lepiej dla ciebie — stwierdza stanowczo, ani na chwilę nie tracąc panowania nad sobą.

— Monic nigdy nie była, ani nie będzie moją prawdziwą rodziną. Nie znam jej, a ona nie zna mnie i wolałabym, żeby tak zostało! — syczę przez zaciśnięte zęby. — Ta kobieta jest zupełnie obcą osobą, a moja matka od dawna nie żyje — wyrzucam z siebie, przeszywając Jacka złowrogim spojrzeniem. Moje dłonie mimowolnie formują się w pięści.

Mężczyzna głośno wzdycha, wzruszając bezsilnie ramionami. Zrezygnowany, kiwa głową na boki, wykrzywiając usta w grymasie.

— Uwierz mi, dziecko — zaczyna zmęczony — tak będzie najlepiej. Nie tylko dla ciebie, także dla mnie i nawet dla tych — przerywa, szukając odpowiedniego określenia — dla naszego projektu — kończy dyplomatycznie, pretensjonalnie drapiąc się po brodzie.

— Projektu? — powtarzam z oburzeniem, nie mogąc uwierzyć własnym uszom.

— Projektu — potwierdza z drażniącym spokojem.

— Za kogo pan się uważa? Jak możecie traktować ich w taki sposób? To nieludzkie. Niemoralne! — warczę, przepełniona goryczą, która powoli staje się nie do zniesienia.

— Myślisz, że znasz te kreatury — mamrocze, spuszczając głowę i gorzko się uśmiecha. — Tak naprawdę, nic o nich nie wiesz — oznajmia twardo. — To nie my jesteśmy tymi złymi. Ile czasu spędziłaś w ich towarzystwie? Parę dni? Tygodni? Wątpię, że trwało to więcej niż miesiąc. Nie masz zielonego pojęcia, jak bardzo mylisz się na ich temat!

Zaciskam zęby i pięści. Brakuje mi słów. Nie wiem, co mu na to odpowiedzieć. Po części ma rację, nie znam ich zbyt długo. Każde z nich ma przede mną miliony tajemnic. Ale, czy to oznacza automatycznie, że są źli? Nic na to nie wskazuje. Są inni. Wyjątkowi. Niepowtarzalni. Ale, czy to czyni ich od razu bestiami? Z pewnością nie.

— Pozwól, że opowiem ci pewną historię — odzywa się nagle, kładąc bezwładnie swoje długie ręce na kolanach.

Powinnam go w ogóle słuchać? Mam wybór? Nie, prawdopodobnie nie mam żadnego wyboru. Odpowiedzi na moje pytania i tak nie dostanę.

Skołowana wzdycham bezsilnie, cofając się od niego jeszcze kilka centymetrów. Kiedy czuję za plecami zimną ścianę, zatrzymuję się i zjeżdżam po niej w dół, siadając na twardej podłodze wyłożonej białymi kaflami.

— A więc, dobrze — mruczy, spoglądając na mnie ukradkiem. Niespodziewanie poważnieje, odwracając wzrok. — Ludzie nigdy nie widzą tego, czego nie chcą widzieć. Myślę, że nikt z nich najzwyczajniej w świecie nie chce się wyróżniać. Większość woli pozostać niewidocznymi. Właśnie dlatego ludzie nic nie robią, nawet, gdy widzą, że coś jest nie tak. To wielka szkoda. Gdyby chociaż część z nich otworzyła szerzej swoje zaślepione oczy, rozpoznaliby, ile zła na tym zapchlonym świecie istnieje. Ale nie! Oni wolą beztrosko maszerować po swojej bezpiecznej ścieżce, nie zwracając uwagi na otaczające ich piekło.

Przełykam ślinę. Jego pesymistyczne słowa przyprawiają mnie o dreszcze. Najsmutniejsze jest jednak to, że dużo w nich prawdy.

Mówi spokojnie, płynnie, prawie bez emocji. Gdyby nie nerwowe drżenie jego prawej nogi, nigdy nie wpadłabym na to, że się denerwuje.

— Kiedyś poznałem pewną rodzinę — ciągnie dalej. — Szczęśliwą rodzinę — dodaje szybko. — Nawet sobie nie wyobrażasz, jak szczęśliwą. — Rzuca mi krótkie spojrzenie kątem oka, po czym ponownie spuszcza wzrok. — Dwójka zakochanych do granic możliwości ludzi, których los obdarzył wspaniałą córeczką. — Na jego twarzy pojawia się delikatny, ledwo widoczny uśmiech, ale to nie trwa długo. Znika niemal natychmiastowo, ustępując miejsca trosce, smutku i powadze. — Była oczkiem w głowie swoich rodziców. Była wszystkim. Jasnym promykiem, rozświetlającym ich życie. — Niepokoi mnie forma przeszła, jakiej używa, mówiąc o dziewczynce. — Niestety, radość nigdy nie trwa wiecznie. Prędzej czy później zostaje zmiażdżona przez brzemię tego niesprawiedliwego, bezwzględnego świata. — Widzę, jak przymyka powieki i zaciska mięśnie szczęki. — Istoty, które uważasz za niewinne, kruche i poszkodowane osoby, wcale takie nie są. Uwierz mi, to tylko pozory. Pokazują ci to, co chcą byś widziała. Ich prawdziwe oblicze jest głęboko ukryte. Nie daj się zwieźć tym słodkim spojrzeniom, tym anielskim oczom… To tylko skorupa maskująca potworne, ohydne wnętrze — mówi z nieodpartym przekonaniem i wzgardą. — Są niczym dzikie, nieokiełznane bestie, wtapiające się w tłum zwyczajnych, szarych ludzi. Jak krwiożercze wilki ukrywające się pośród stada niewinnych, niczego nieświadomych owiec. Potrafią tylko krzywdzić — stwierdza, przepełniony odrazą i gniewem. — Miała dopiero osiem lat. — Nie musi mi tłumaczyć, o kim mówi, wiem, że ma na myśli wspomnianą wcześniej dziewczynkę. — Nie zrobiłaby nikomu krzywdy — oznajmia zachrypłym, cienkim głosem, rozkładając ręce. — Nie miała żadnego problemu z nawiązywaniem nowych kontaktów. Wszędzie jej było pełno. Nie bała się zaczepiać innych dzieci. Była odważna, ciekawa świata. Przyjacielsko nastawiona do każdego, kogo na swojej drodze napotkała. Każdy normalny człowiek wziąłby to za zaletę. Ale właśnie ta otwartość i chęć poznawania innych, doprowadziły do jej zguby — wzdycha, zasłaniając dłońmi strapioną twarz. Po krótkiej chwili przejeżdża nimi w górę, odgarniając brązowe kosmyki krótkich włosów. — Tamtego dnia, cała trójka spędzała wolny czas nad morzem — kontynuuje. — Wieczorem postanowili przejść się na mały spacer wzdłuż plaży. Niebo było jeszcze jasne, ale kontury bladego księżyca powoli zaczęły się pojawiać na horyzoncie. Kiedy wracali z powrotem do swojego domu letniskowego, zauważyli dwójkę dzieci wpatrujących się ze spokojem w falującą wodę morza. Stały bezruchu, trzymając się za ręce tak mocno, jakby obawiały się, że ktoś ich rozdzieli. Bez wątpienia były rodzeństwem. Ich podobieństwo było uderzające. Brat z siostrą. Oboje mieli jasne, niemalże białe włosy. Ich skóra przypominała alabaster czy porcelanę. Było wystarczająco późno, by dwójka rodziców zaniepokoiła się faktem, że rodzeństwu nie towarzyszy nikt dorosły. Maleńka córeczka nie czekała na ich reakcję. Z uśmiechem na twarzy pobiegła w kierunku dzieci. — Jack zaciska zęby i pięści. Jego lekko zarośnięta broda drży. — Dziewczynka położyła dłoń na ramieniu chłopczyka, który razem z siostrą jednocześnie odwrócił się w jej stronę. Ich oczy miały nietypowy kolor. Trudno go opisać. Srebrny zmieszany z odrobiną błękitu, chyba najbardziej trafia. Poza tym, można było zobaczyć w nich dziwny blask, ciemność, pustkę, coś, co przeraziło nawet dwójkę rodziców. Nieznajomy chłopiec niespodziewanie odepchnął od siebie ich córkę, cofając się razem z siostrą do tyłu. Nagle zrobiło się nieprzyjemnie zimno, co było naprawdę dziwne, bo jeszcze kilka sekund wcześniej nawet w krótkich spodenkach i bluzce na szelkach umierało się z duchoty — przerywa, robiąc krótką pauzę. Wygląda na roztrzęsionego. Potrzebuje chwili, by móc opowiadać dalej. — Kiedy małżeństwo spojrzało na dłonie nietypowej dwójki, z przerażeniem ruszyło w kierunku swojego dziecka. Biała, gęsta mgła wydobywała się z palców rodzeństwa. Zdesperowani rodzice nie zdążyli na czas. Za późno rozpoznali zagrożenie. Ich córka była stracona, a oni nie mogli niczego zrobić, by temu zapobiec. Dziewczynkę otoczyła dziwna, tajemnicza aura, przypominająca wielką chmurę. Krzyk małej nie trwał długo, zaledwie kilka sekund, ale i tak zdążył rozedrzeć serca zrozpaczonej pary. Dziewczynka leżała bez ruchu na zimnym, złocistym piachu. Cała była zamarznięta i wyglądała jak piękna, lodowa rzeźba. Małżeństwo nie zdołało nawet wziąć jej w ramiona, pożegnać się, zapewnić, że czeka na nią lepsze miejsce, że wszystko będzie dobrze, że ją kochają. Byli zmuszeni obserwować, jak dosłownie znika na ich zapłakanych oczach. Jej delikatna skóra zaczęła pękać, dźwięcząc przy tym jak roztrzaskiwane szkło. Nie musieli długo czekać. Ciało dziewczynki rozprysło się na tysiące maleńkich bryłek kryształu.

Robi mi się niedobrze. Do tego jest mi słabo. Wszystko w środku mnie zaczyna się trząść. Zdaję sobie sprawę, że ta historia nie jest jakąś wyssaną z palca bajeczką, ona wydarzyła się naprawdę. Moje serce się ściska. Coraz mocniej i mocniej. Wyobraźnia częstuje mnie przeraźliwymi obrazami, które z pewnością już na zawsze pozostaną w mojej pamięć. Czuję, że coś mokrego spływa mi po policzku. Jedna, jedyna łza wywołująca zamęt i smutek.

— To była pańską córka, prawda? — pytam ostrożnie, intuicyjnie mrużąc oczy.

Mężczyzna nie odpowiada. Zdaje się być zamyślony. Może utkwił gdzieś głęboko w swoich traumatycznych wspomnieniach. Mimowolnie zaczynam mu współczuć. Nie potrafię inaczej. Dopiero po chwili przytakuje głową, potwierdzając moje przypuszczenie.

— Może dla ciebie to, co robię jest niemoralne — zaczyna — ale dla mnie, to jedyne wyjście. Nie widzę innego. Jeśli nikt inny się nimi nie zajmie, będą dalej zabijać niewinnych. Nie pozwolę na to. Te kreatury nie mają żadnej kontroli nad swoimi mocami. Gdyby nie to, że Jeden trafił do nas, jak myślisz, co by się z nim stało? — pyta, kiwając z niedowierzaniem głową na boki. — Zabijałby… Świadomie czy też nie. Zabijałby wszystkich, którzy znaleźliby się w jego pobliżu. Tym stworzeniom nie wystarcza dużo, by czuły się zagrożone. Są jak dzikie zwierzęta, już mówiłem. Nieokiełznane i nieprzewidywalne. Potrzeba kogoś, kto je poskromi i pokarze, gdzie ich miejsce. Nie mogę nic za to, że trafiło akurat na mnie — stwierdza, wzruszając obojętnie ramionami. — To samo tyczy się Trzy i reszty bandy, którą poznałaś. Dopiero w Organizacji nauczyli się kontrolować swoje umiejętności. Brak emocji sprawia, że nic nie jest w stanie ich sprowokować — tłumaczy. — Ty widzisz same minusy mojego Projektu, ponieważ ślepo wierzysz w słowa tych bestii. Ale, jakbyś była obiektywna, odkryłabyś mnóstwo pozytywów i może nawet przyznałabyś mi rację — oznajmia. Unosi głowę wysoko do góry, po czym opiera dłonie o kolana, powoli podnosząc się z miejsca. — Zastanów się w spokoju nad tym, co ci powiedziałem. Przejrzyj w końcu na oczy, dziecko. Sekcja Druga to banda zabójców, których, całe szczęście, mamy pod kontrolą.

Odwraca się ode mnie, podchodząc do drzwi wyjściowych. Kładzie dłoń na klamce. Zanim jednak wychodzi, spogląda jeszcze raz za siebie, spotykając się ze mną oczami.

— Później poślę do ciebie Siedem. Bardzo mi przykro, ale ja nie mam więcej czasu — przyznaje zrezygnowany. — Ona wszystkiego dopilnuje. Nie zrzucaj na niej winy — prosi. — Wszystko, co zrobiła, było dla naszego dobra. Mówiąc „naszego” mam na myśli również Jeden, Trzy i całą resztę bandy. Siedem pojawi się tutaj późnym wieczorem. W towarzystwie kilku moich żołnierzy, dostarczy cię całą i zdrową w ręce Monic. — Pcha klamkę w dół, otwierając drzwi i stawia pierwszy krok na zewnątrz. — Jeśli masz choć trochę rozumu w głowie, zapomnisz o Falconie, o całym Projekcie, twoich domniemanych przyjaciołach i o twojej przeszłości, która już i tak nie istnieje.

— Chwila! — krzyczę nagle, otrząsając się z szoku i gwałtownie zrywam z podłogi. — Co ma pan na myśli mówiąc, że nie istnieje?

— Myślę, że dobrze wiesz, co mam na myśli — odpowiada, ciężko wzdychając. — Nie mieliśmy innego wyboru. Musieliśmy pozbyć się wszystkich ewentualnych świadków. Nie byliśmy pewni, co Carry Hunter wie. Poza tym, nawet, jeśli nie wiedziałaby niczego, nadal byłaby zagrożeniem dla Organizacji. Nie mogliśmy sobie pozwolić na to, by zostawić ją przy życiu.

Zamieram. Moja zdolność mówienia gdzieś znika. Dosłownie czuję, jak uchodzi ze mnie wszelka nadzieja. Mam wrażenie, że od zemdlenia dzieli mnie tylko cienka linia. Stoję jak słup soli, tępo wpatrując się w mężczyznę przekraczającego próg pokoju.

— Prędzej czy później i tak by umarła — wtrąca, powoli zamykając za sobą drzwi. — To, że zniknęła z tego podłego świata parę dni wcześniej, nie robi wielkiej różnicy. Ale możesz być spokojna, moje dziecko, nie cierpiała, to była szybka śmierć — dodaje, po czym zamyka za sobą drzwi, zostawiając mnie ponownie samą.

Nie jestem w stanie się poruszyć. Zamieniam się w żywy posąg. Wokół mnie panuje nieprzyjemna cisza. Cisza, która przyprawia mnie o dreszcze i ból. Cisza, która nie pozwala mi nawet nabrać powietrza. Przytłacza mnie swoim ciężarem, zapierając dech w piersiach. Wypełnia mnie żrącym kwasem. Czuję, jak płynie w moich żyłach niczym śmiercionośna trucizna. Jeszcze nigdy przedtem tak nie bolało.

Bezsilnie opuszczam się z powrotem na zimne kafle. Chowam twarz za ramionami, podkurczając nogi. Opieram na kolanach czoło. Chcę zniknąć, rozpłynąć się, pozostawiając za sobą ten cały smutek i cierpienie. A może to tylko sen? Może ciągle śnie? Boże, spraw, by to był sen. Rano się obudzę i o wszystkim zapomnę. Tak, to musi być sen.

Niewybaczalne

Dom Hunterów

(Kilka tygodni wcześniej)

Przez krótką chwilę stał przed jej domem, wpatrując się w jedno z dużych okien. Za cienkimi, jasnobrązowymi firankami, dostrzegł siedzącą na bujanym fotelu postać. Starsza kobieta delikatnie huśtała się w przód i w tył, trzymając w rękach grubą książkę. Okrągłe okulary z metalową, cieniutką oprawką opierały się o końcówkę jej nosa. Na kolanach leżał gruby, kraciasty koc.

Coś było ewidentnie nie tak. Cichy głos szeptał mu do ucha, że popełni zaraz wielki, niewybaczalny błąd, którego nie będzie w stanie odwrócić. Starał się go zignorować. Tak właściwie, nie powinien on w ogóle istnieć.

Srebrzące się, maleńkie płatki śniegu beztrosko tańczyły tuż przed jego oczami. Spadały mu na twarz, zamieniając się w kropelki zimnej wody. Powoli spływały w dół, by w końcu upaść na zasnutą śniegiem ziemię. Jego czarne kosmyki włosów szarpał lodowaty, porywisty wiatr. Jest gniewny i niezadowolony, pomyślał chłopak. Może jemu także nie podobała się myśl wykonania tego rozkazu?

Biała mgiełka wydobywała się z lekko sinawych ust żołnierza, z każdym jednym wydechem. Znał to miejsce. Prawdopodobnie już kiedyś tutaj był. Niestety, nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ani z jakich powodów.

Drewniany, pomalowany brązową farbą płot. Maleńka, wąska furtka, prowadząca do ogrodu. Brukowany chodnik kończący się tuż przed schodami domu. Nawet róże, pnące się po szerokiej pergoli, wydawały się dziwnie znajome. Tylko pokrywająca je gruba warstwa puszystego śniegu była nowa.

Wzdychając ciężko, spojrzał za siebie na małą grupkę, uzbrojonych w karabiny mężczyzn. Byli jak on, ubrani w ciepłe stroje militarne. Polarowe, grube szale zasłaniały im usta i nosy, a wielkie kaptury kurtek, zaciągniętych na głowy, rzucały cień na ich twarze.

Sfrustrowany chłopak przymrużył swoje fioletowe oczy, nabierając w płuca suchego, zimnego powietrza. Dlaczego nie potrafił sobie przypomnieć? Czyżby tracił już wszystkie zmysły? A może to tylko jego wyobraźnia płata mu figle? Może wcale nie znał tego miejsca? Może tylko mu się tak wydawało — to byłoby bardziej prawdopodobne.

Zaśmiał się cicho pod nosem, kiwając głową na boki. Powinien, jak najszybciej pozbyć się tych absurdalnych, głupich myśli i w końcu skupić na swojej misji. Musi wykonać powierzone mu zadanie i wrócić z powrotem do Kwatery. Spisać sprawozdanie i zameldować powodzenie misji swojemu przełożonemu.

Przełknął ślinę, ściągając z prawej dłoni skórzaną, czarną rękawicę. Podał ją jednemu z towarzyszy. Smukłymi, długimi palcami przejechał po szorstkich, zmarzniętych ustach, po czym ruszył w kierunku bramy wejściowej.

Nie musiał wtargać do środka domu. Po co tracić cenny czas, skoro równie dobrze mógł załatwić sprawę na zewnątrz. Wystarczy, że dotknie murów.

Ostatni raz odetchnął głęboko zimowym, świeżym powietrzem i uniósł głowę, zawieszając wzrok na prawie czarnym niebie. W oddali dostrzegł blady księżyc, którego blask odbijał się w jego fioletowo-błękitnych, niezwykłych oczach. Był lekko przysłonięty przez poszarpane chmury.

Z niewiadomych powodów, widok ten był dla chłopaka kojący. Poczuł się bezpiecznie, jakby był zupełnie gdzie indziej, jakby był ptakiem… wolnym, niezależnym, słuchającym tylko siebie samego ptakiem.

Nie odrywając wzroku od swojej przystani, położył dłoń na zimnym, ceglanym murze. Przejechał opuszkami palców po chropowatej warstwie, zostawiając za sobą jarzące się, niebieskie płomienie. Cierpliwie i ostrożnie kroczył po brukowanym chodniku, zbliżając się do grupki żołnierzy. Za jego plecami malowała się coraz szybciej rosnąca fala gorącego, śmiercionośnego ognia.

Nie słyszał żadnych krzyków ani wołania o pomoc. Jedyne, co widział, to maleńkie gwiazdy, unoszące się wysoko nad jego głową i ogromny księżyc.

Kolejny cios w serce

Widząc usatysfakcjonowaną twarz Siedem, zrywam się burzliwie z łóżka, ruszając w jej kierunku. Jestem wściekła, ale również skołowana.

— Hej — wita się tym swoim złudnie przyjaznym i serdecznym głosem.

Nie odpowiadam. Nie potrafię rozgryźć jej mimiki. Jest spokojna, opanowana i taka… normalna. Jakby w ogóle nie zdawała sobie sprawy z tego, co zrobiła.

Podchodzi do mnie ostrożnym, płynnym krokiem. Zatrzymuje się zaledwie kilka centymetrów przed moją rozwścieczoną twarzą.

Ma na sobie dobrze dopasowany strój militarny i czarne, wysokie oficerki, które błyszczą, jakby były ledwo co wypolerowane. Spod cienkiej, materiałowej kurtki wystaje uchwyt pistoletu. Siedem i broń… któż by pomyślał. Ale Siedem, którą teraz widzę, nie ma nic wspólnego z tą, którą poznałam w bunkrze. Moja Siedem była przyjazną dziewczyną z dużą dawką optymizmu we krwi. Osoba przede mną jest zupełnie obca, inna.

— Myślałam, że zostałaś poinformowana o tym, że to ja będę cię eskortować? — pyta nagle, patrząc mi prosto w oczy.

Biorę głęboki oddech. Najchętniej rzuciłabym się na nią bez uprzedzenia i wyrwała choć parę kłaków z jej ślicznej, zdradzieckiej główki. Nie robię tego jednak. Próbuję zachować spokój, zaczekać na odpowiednią chwilę. Nie mogę pozwolić sobie na jakikolwiek błąd. Jestem sama. Nie mam żadnych szans na ucieczkę. Prawdopodobnie zanim zacisnęłabym ręce na jej szyi, do pokoju wparowaliby żołnierze i mnie obezwładnili. Poza tym, Siedem ma broń i obawiam się, że doskonale wie, jak jej skutecznie używać.

— Usiądź — nakazuje, wskazując na niskie łóżko za mną. — Mamy jeszcze trochę czasu — oznajmia, jakby nigdy nic. — Dobrze wiem, co w tej chwili o mnie myślisz, ale…

— Ale?! — wyrzucam w końcu z siebie, przerywając jej wypowiedź. Nabieram szybko powietrza przez zaciśnięte zęby. Czuję, jak rośnie we mnie złość. Przeszywam ją lodowatym spojrzeniem. Górna warga nerwowo mi drży z odrazy i pogardy do mojej rozmówczyni. — Jakiekolwiek wytłumaczenie sobie przygotowałaś, to nie wystarczy! — warczę, zakładając ręce na piersi, by powstrzymać się od szturchnięcia dziewczyny. — Zdradziłaś ich! Zdradziłaś ich wszystkich. Prawdopodobnie nigdy cię nie obchodzili. Przyznaj, że byli dla ciebie tylko żywymi pionkami — syczę, wykrzywiając twarz ze złości. Chce mi się płakać, ale brakuje mi już łez. — Jak mogłaś? — szepczę piskliwym, coraz cieńszym głosem. — Nie mogę pojąc, jak mogłaś im to zrobić?! — Tym razem wykrzykuję każde słowo. — Ty nie masz serca. — Kiwam automatycznie głową na boki. — Oni oddaliby za ciebie życie. Zrobiliby dla ciebie wszystko. Byli twoimi przyjaciółmi, twoją rodziną…

— Może i byli moimi przyjaciółmi, może i oddaliby za mnie życie, ale to Jack… Jack jest moją rodziną. To nigdy się nie zmieni. Przygarnął mnie. Zaopiekował się mną jak własną córką. Nigdy by mnie nie skrzywdził. Nigdy nie zostawiłby mnie na pastwę losu. Zawsze był dla mnie jak ojciec… ciągle jest — oznajmia twardo, po czym niespodziewanie spuszcza głowę, wpatrując się ślepo w białe kafle. — Nie oczekuję, że mnie zrozumiesz — dodaje po cichu. — Niczego od ciebie nie oczekuję. — Wzrusza delikatnie ramionami, ciężko wzdychając. Podnosi wzrok, by spotkać się z moimi zdezorientowanymi, zrezygnowanymi oczami. — Powinnaś odpuścić — radzi, a ja nie mogę uwierzyć własnym uszom. „Odpuścić”? Po tym wszystkim, co się stało? Wolne żarty. — Masz szczęście, że twoja rodzina się o ciebie martwi. Masz cholernie wielkie szczęście, że zrobili dla ciebie wszystko… wszystko, co było konieczne, byś była bezpieczna — mówi z lekkim niepokojem. — Uwierz mi, Alex. Najlepiej będzie, jak zapomnisz o tym, co się stało. Organizacja zostawi ciebie i twoją rodzinę w spokoju. Będziesz mogła wrócić do swojego beztroskiego życia. Będziesz znowu mogła robić normalne rzeczy… być jak inni…

— Jak możesz być tak naiwna? — pytam, wykrzywiając usta. Kiwam głową z niedowierzaniem. — Jak mam wrócić do dawnego życia? To niemożliwe! Po tym wszystkim, co mnie spotkało? Po tym, czego się dowiedziałam? Chyba nie wiesz, o czym mówisz, Siedem. Moje dawne życie nie istnieje! Zabraliście mi je! — mówię coraz głośniej i histeryczniej. — Moja babcia — dukam, przygryzając nagle dolną wargę, która zaczyna niekontrolowanie drżeć. — Zabraliście mi nawet ją — wyrzucam z siebie. Czuję kujący, nieprzyjemny ból w sercu. Mimowolnie przyciskam pięść do klatki piersiowej. Słowa, które właśnie ze mnie wyszły, bardziej bolą mnie niż osobę przede mną. Nie myślałam, że wypowiedzenie ich na głos będzie wiązało się z jeszcze większym cierpieniem. — Mówisz, że wrócę do rodziny, że będę szczęśliwa — mamroczę skrzypiącym, zachrypniętym głosem. — Nie mam rodziny. Twój ukochany, idealny ojciec mi ją odebrał. Powiedz mi więc, jak mam zapomnieć? Karzesz mi udawać, że wszystko jest w porządku? Jeśli myślisz, że potrafię wymazać z pamięci ostatnich kilka tygodni, to grubo się mylisz. Nie jestem dobrą aktorką. Nigdy nią nie byłam. Kiedyś próbowałam, ale to tylko pogarsza sprawę. Nie mam zamiaru traktować Monic jak matki. Zabraniam ci nazywać ją moją rodziną! — wrzeszczę w końcu, nie mogę się już powstrzymać.

Resztki łez zbierają się w kącikach moich oczu. Czuję ucisk w żołądku. Przełykam rosnącą gorycz w ustach i pociągam nosem. Nie będziesz przed nią płakać, Alex, powtarzam sobie w myślach. Nie waż się uronić choćby jednej łzy! Unoszę głowę, mrugając kilka razy powiekami. Nabieram powietrza i powoli go wypuszczam. Muszę się uspokoić. Obejmuję się rękoma, zaciskając palce dłoni na ramionach. Moje paznokcie nieświadomie wbijają się w skórę, przyprawiając o delikatny ból. Jestem tak spięta, że nie potrafię się rozluźnić.

Lepiej byłoby, gdybym o niczym nie wiedziała. Żyłabym dalej w słodkiej nieświadomości. Byłoby o wiele łatwiej, gdybym nadal mieszkała w tej wielkiej, bezpiecznej bańce mydlanej. Teraz, kiedy moja bańka pękła, nie ma już powrotu. Kiedy raz się czegoś doświadczy i odkryje prawdę, nie można wrócić. Nie jestem czarną tablicą, na której zapisane słowa można zmyć za pomocą gąbki. Bardziej przypominam pień drzewa, na którym wyryto wszystkie wspomnienia ostrym jak brzytwa nożem.

— Obawiam się, że nie masz innego wyboru, Alex — stwierdza Siedem, wyrywając mnie z namysłu. Beztrosko kładzie rękę na moim ramieniu.

Automatycznie wzdrygam, cofając się raptownie do tyłu. Nie chcę czuć na sobie jej dotyku, nie jestem w stanie znieść nawet jej widoku. Brzydzi mnie jej towarzystwo.

Mogłabym krzyczeć, splunąć jej w twarz. Mogłabym ją uderzyć, choćby spróbować. Mogłabym zrobić tysiące różnych rzeczy, by wyrzucić z siebie cały ten gniew i nienawiść… ale nie robię niczego. Wiem, że mój upór nie ma sensu. To byłoby nierozważne. Straciłabym tylko na sile, której i tak nie wiele mi zostało. Muszę odczekać. Nie mam innego wyboru. Przynajmniej nie widzę takowego w tym momencie.

— To jedyna droga, jaka ci pozostała — stwierdza zdradziecka dziewczyna. — To nie Jack jest tym złym — oznajmia, powtarzając słowa swojego przybranego ojca. — Niczego nie wiesz o Organizacji. Znasz tylko jeden punkt widzenia, a to nie wystarcza, by móc obiektywnie ocenić ludzi pracujących dla Falconu. Przedstawiono ci kilka negatywów, mankamentów i wad, ale nikt nie wspomniał o pozytywach naszego Projektu. Nikt nie opowiedział ci o plusach Organizacji. Może wydawać ci się, że wiesz, czym zajmuje się Falcon, ale w rzeczywistości nie masz bladego pojęcia.

— Nie rozumiem, jak możesz przypuszczać, że to nie oni są tymi złymi — nie dowierzam, gorzko się uśmiechając. — Czy to nie Falcon trzyma w celach niewinnych ludzi i miesza im w głowach, robiąc z nich zabójców, spełniających ich zachcianki? Czy to nie Falcon wymazuje im wspomnienia i robi pranie mózgu, obdzierając z uczuć? Czy to nie Falcon zlecił zamordowanie mojej babci? Czy…

— To było konieczne — przerywa mi nagle.

— Konieczne? Chyba sobie kpisz! — warczę, formując dłonie w pięści. Przełykam ślinę, by nie splunąć jej w twarz.

— Posłuchaj — zaczyna niewzruszona. — Organizacja robi dużo dobrego. Współpracuje z nami wielu ważnych ludzi, którzy w stu procentach zgadzają się z naszym zdaniem. Jeśli myślisz, że przeciwstawienie się Falconowi będzie łatwe, jesteś w błędzie. Dobrze wiem, co ci chodzi po głowie i myślę, że będzie lepiej, jak powiem ci coś jeszcze. To, że zwyczajni ludzie nie wiedzą o Organizacji, nie znaczy, że nie wie o niej Rząd. Nawet nie przypuszczasz, jak daleko sięga nasza władza.

Przechodzi mnie zimny dreszcz. Milczę, choć mam setki pytań. W gardle rośnie mi wielki, twardy głaz. Czekam z nadzieją, że dowiem się czegoś jeszcze.

— Główna Kwatera, w której się znajdujemy jest pod ochroną Rządu — ciągnie dalej Siedem. — Oficjalnie jesteśmy bazą wojskową. Musiałaś już wcześniej coś przypuszczać. Wiem, że nie jesteś aż tak głupia.

— Jakim cudem? — pytam półgłosem. — Nie mogę uwierzyć, że Władza tego państwa popiera to, co tutaj robicie! Przecież Falcon nie ma za grosz szacunku dla ludzkiego życia. Traktują innych jak przedmioty. Cała Organizacja jest czystym przeciwieństwem moralności. Macie się za jakieś bóstwa. Myślicie, że jesteście nietykalni, że nikt nie jest w stanie wam zaszkodzić. Ale w moich oczach jesteście tchórzami. Pozbawionymi serc mordercami. Cokolwiek mi powiesz, nic nie zmieni mojego zdania. Nic!

— Hmm — wzdycha, delikatnie się uśmiechając. — Zwyczajni ludzie mają gacie pełne strachu. Boją się inności. Dla nich jesteśmy jak aniołowie chroniący ich kruche życia przed demonami — tłumaczy, przepełniona dumą. — Jestem przekonana, że kiedyś to zrozumiesz. Mam nadzieję, że niedługo przejrzysz na oczy.

— Mam rozumieć, że twoim zdaniem dostarczenie Jackowi Jeden i Trzy było słuszne? — pytam, przepełniona odrazą.

— Trzy jest tutaj bezpieczniejszy — odpowiada bez zawahania, krzyżując ręce na piersi. — Prędzej czy później dostrzeże prawdę i do nas dołączy. Jest uparty, ale to się zmieni. Jestem pewna, że wkrótce odpuści. Musi! Gdyby nie jego, niczego nie warte, teorie spiskowe, już dawno wypuszczono by go z podziemi. Powinien wreszcie przestać się przeciwstawiać. Nie pojmuję, dlaczego mi to robi. Nic do niego nie przemawia. Ale ja jestem cierpliwa — przerywa, przymrużając na krótki moment swoje bursztynowe oczy. — Nauczę go wszystkiego. Pomogę zrozumieć. Wyciągnę go z tej bezpodstawnej rebelii, czy mu się to podoba czy nie.

— Siedem — wtrącam się. — To nie Trzy się myli. To nie on jest zaślepiony — kiwam głową na boki. — To ty nie dostrzegasz prawdy — odpieram sfrustrowana.

— Wystarczy — rzuca nagle twardym tonem. Ukradkiem spogląda na cyfrowy blat zegarka, zapiętego wokół nadgarstka. — Pora na nas — oznajmia surowo. — Wyprowadzę cię na zewnątrz. Przed bramą powinien już czekać samochód.

— Zaczekaj! — Wyciągam do niej rękę. — Wiesz, co stało się z resztą grupy? Dwa, Pięć i Nana. Pojmaliście ich? Są też tutaj? — pytam z niepokojem.

— Alex — zaczyna, spuszczając głowę. Mam złe przeczucie. — Żołnierze Falconu zostali wysłani do ich kryjówki z rozkazem eliminacji wszystkich żywych celów — oznajmia bez mrugnięcia okiem. — Nie mieliśmy innego wyboru. Zdrada jest surowo karana. Jeśli chodzi o Jeden i Trzy — przerywa, robiąc krótką pauzę, po czym ciągnie dalej. — Rekruci Sekcji Drugiej są rzadkością. Organizacja nie może pozwolić sobie na ich likwidację. Ale Sekcja Pierwsza ma wielu członków. Istnieją również inne osoby o zdolnościach Dwa czy Pięć.

— To nieprawda — dukam, wpatrując się w niewidzialny punkt przede mną. — To nie może być prawda. Nana… ona była jeszcze dzieckiem. — Mój głos drży i przerywa.

— Przykro mi, Alex — mówi z drażniącym spokojem. — To było konieczne.

— Konieczne? — powtarzam zszokowana. — Konieczne?!

— Hm — wzdycha. — Nie mam ci nic więcej do powiedzenia — oznajmia neutralnym tonem. — Weź się w garść — nakazuje. — Pora na nas.

Zrezygnowana, spuszczam wzrok. Oczami wyobraźni widzę Nanę, Dwa i Pięć. To musiała być rzeź. Nieludzkie, niemoralne… Brak mi słów. Tylko potwory bez serca byłyby zdolne do czegoś tak bestialskiego.

To nie ma sensu. Bezradnie stoję w miejscu, a wokół mnie słychać tylko cichy, głuchy pisk. To za wiele. Nie dam dłużej rady utrzymywać się na własnych nogach. Mam wszystkiego dość. Instynktownie przypieram plecy do ściany za mną, powstrzymując moje drżące ciało od upadku. Moje nerwy puszczają. Wszystko się kręci. Niech ktoś wyłączy tą pieprzoną karuzelę.

Moje życie jest maskaradą. Koszmarem, z którego nigdy się nie wybudzę. Nie mam już nikogo, komu mogłabym zaufać. Zostałam sama. Sama jak palec.

Moje nogi zaczynają się uginać. Są jak trzęsąca się galareta. Zjeżdżam w dół po chropowatej ścianie. Kulę się jak małe, przestraszone dziecko, chowając twarz za ramionami. Nie płaczę. Wydaję z siebie dziwne, ciche dźwięki przypominające łkanie, ale nie czuję nawet jednej słonej, cieplej łzy na policzku. Gorycz przepełnia mnie od środka. Serce łomocze jak zdesperowany więzień.

Powoli zaczynam myśleć, że to naprawdę koniec. Nie dam rady nikomu pomóc. Jestem zwyczajną, szarą dziewczyną. Nie mam się do kogo zwrócić. Może Siedem ma rację? Może powinnam o wszystkim zapomnieć? Zamienić się w sztuczną lalkę i zagrać w tym przerażającym teatrze życia? Nie… nie mogę tego zrobić. Moje serce i moja dusza mi na to nie pozwolą. Nawet, gdybym mocno zacisnęła oczy i postanowiła dryfować na ślepo, nie udałoby mi się uciec od prawdy.

Pozostało mi tylko czekać. Czekać na cud, na ratunek, na cokolwiek.

— Wstawaj — rozkazuje mi Siedem. — Musimy iść.

Po chwili czuję, jak dwie pary, ubranych w czarne, skórzane rękawiczki rąk, łapią mnie za ramiona, dźwigając gwałtownie do góry i stawiając na nogi.

— Frank już czeka — komunikuje brązowooka. Nie mówi do mnie. Zwraca się do dwójki, prowadzących mnie żołnierzy.

Bezsilnie podążam drogą, którą mnie wleką. Tępo wpatruję się w końcówki moich stóp. Białe skarpetki, z każdym następnym krokiem robią się coraz brudniejsze.

Moje oczy są całkowicie suche i szczypią, jakby ktoś nasypał do nich soli. Nawet przez chwilę nie unoszę głowy. Nie mogę, nie mam siły. Przecież kilka minut temu rozdarto mnie na małe kawałeczki i wrzucono do gorącego ognia. Spalono mnie… spalono, więc nie istnieję. To dziwne. Nielogiczne. Dlaczego ciągle czuję? Dlaczego ciągle boli? Dlaczego nie chce przestać? Niech przestanie… niech w końcu przestanie…

Błagam, pomóż mi nie czuć

Trzy

Kwatera Falconu

Podziemna izolatka

Wokół panowała, tak dobrze znana mu, ciemność. Nawet, gdy wytężał wzrok, nie był w stanie niczego dostrzec. Śmierdzące wilgocią powietrze wypełniało jego płuca, z każdym płytkim oddechem, przyprawiając o jeszcze większy ból. Połamane żebra nie pozwalały nawet na krótką chwilę zmrużyć oczu, by zasnąć. A on tak bardzo chciał odpocząć. Zniknąć stąd i schować się w jednym ze swoich snów.

Jego napuchnięte, przekłute na wylot, sine nadgarstki już od dawna były zdrętwiałe. Czubki palców tak lodowate, że praktycznie ich nie czuł.

Wisiał bezwładnie, przykuty znienawidzonymi przez niego kajdanami, których łańcuchy przewieszone zostały przez jeden ze szczebli ciasnej klaty, w której się znajdował.

Chwiał się z jednej nogi na drugą, próbując nie stracić równowagi. Zdawał sobie sprawę, że, gdy rozluźni mięśnie i opadnie w dół, poczuje jeszcze większy ból niż dotychczas. Resztką sił uporczywie trzymał się łańcuchów kajdan. Igły, które przeszywały nabrzmiałe nadgarstki, ocierały się o siebie z każdym, nawet najdelikatniejszym ruchem. Coraz mocniej uciskały ciało wokół siebie.

Chłopak przypominał opuchnięty, posiniaczony kawałek mięsa, na którym zasychała ciemnoczerwona krew. Czarne kosmyki włosów kleiły się do mokrego od potu czoła.

Przełykał co jakiś czas resztki śliny, myśląc, jak dobrze byłoby wziąć choć łyk zimnej wody. Jego zaschnięte usta były mocno popękane i przecięte w dwóch miejscach. Ciągle piekły i szczypały.

Każdą z ran zawdzięczał mężczyźnie, który odwiedzał go niemal każdego ranka. A przynajmniej wydawało mu się, że były to poranki. Tutaj, w podziemiach, nigdy nie było można stwierdzić, jaka w danej chwili była pora dnia. Nie miał pojęcia, ile czasu minęło, odkąd go schwytano i zamknięto. Może było to tylko parę dni, a może tygodni. Możliwe, że był jedynym, którego jeszcze nie zabili. Możliwe, że zestrzelili Cztery i Alex od razu, oszczędzając im bólu i tortur. Tak byłoby prawdopodobnie najlepiej. Znając metody przesłuchań Falconu, szybka śmierć byłaby nawet zbawienna. Myśl, że mogliby skrzywdzić tę niewinną, zagubioną istotę, przyprawiała go o dreszcze i mdłości. Nie mógł jednak zatrzymać obrazów, które ciągle i ciągle malowały się w jego głowie. Widział jej skąpaną we krwi twarz. Słyszał jej krzyki i wołanie o pomoc. Wyciągała do niego rękę, błagała, by ją uratował. Ale on nie mógł. Nie potrafił. Nie był w stanie się nawet poruszyć. Pozwolono mu jedynie patrzeć, obserwować, jak się od niego oddala.

Wyrzuty sumienia są najgorszą z możliwych tortur. Zjadały go od środka, z każdą następną sekundą. Nie powinien był jej ze sobą zabierać. Nie powinien był tak łatwo odpuszczać. Przecież dobrze wiedział, że ta cała akcja nie miała prawa dobrze się skończyć. To jego wina. Przez niego znalazła się w tym przeklętym miejscu.

Pomyśleć, że ona była pierwszą osobą, która traktowała go w miarę normalnie. Nie bała się go, a przynajmniej nie w takim stopniu jak inni. Rozmawiała z nim, słuchała go. Potrafiła spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, co o nim myśli. Próbowała do niego dotrzeć. Nie rozumiał, dlaczego. Prawdę mówiąc, mało go to obchodziło. Sam fakt, że chciała go poznać, naprawdę poznać, budził w nim dziwne uczucie, jakiego dawno nie doświadczył. Ale, co z tego? Nawet, gdyby się stąd wydostał, co było bardzo mało prawdopodobne, nie mógłby z nią być. Sama ta myśl była śmieszna i absurdalna. Incydent w lochach nie powinien się w ogóle wydarzyć. Wystarczy, że Jeden znalazłby się w jej pobliżu… Tak… wystarczyłaby jego obecność. Przy Jeden, Alex nawet nie spojrzałaby w jego stronę, nie mówiąc już o pocałunku. Alex nigdy nie była w Falconie. Nie potrafiła kontrolować więzi między nią, a Jeden. To wymagało praktyki i wielu ćwiczeń. W aktualnym stanie, choćby nie wiem, co robił, ona zawsze wybrałaby Jeden.

Pierdolony, okrutny świat, pomyślał. Tutaj nic nie jest normalne. Wszystko przypomina jeden, wielki syf. Jeśli Bóg istniałby naprawdę, już dawno skazałby wszystkich na śmierć. Ale Boga nie ma. Nie istnieje żadna wyższa siła, którą mógłby poprosić o pomoc. Nikt nie panuje nad tym pieprzonym chaosem. Tutaj, tylko wybrańcy obdarzeni są wolną wolą, a cała reszta to niewolnicy, słudzy, marne robaki, które w każdym momencie mogą zostać zdeptane.

Był skazany tylko i wyłącznie na siebie. Jak zwykle zresztą.

Wiedział, że prędzej czy później znowu trafi do tego cholernego miejsca. Okłamywał się przez długi czas, mając nadzieję, że jego los się odmienił. Ale tylko głupcy żyją nadzieją. Czy tego chciał czy nie — stał się jednym z nich.

Jego zmęczone oczy, co jakiś czas podejmowały próbę otworzenia się, co nie było wcale takie łatwe. Krew zdążyła już na nich zaschnąć. Zasychała w kilka godzin, czekając, aż dołączą do niej świeże strumienie, wyciekające z nowych ran.

Gęste, czarne rzęsy stały się dziwnie ciężkie. Oblepione czerwoną „farbą”, sklejały jego powieki, dając tylko wąskie szczeliny, przez które mógł patrzeć.

Wieczorami posyłano do niego uzdrowiciela. Sam nie wiedział, czy to dobrze czy źle. Zazwyczaj towarzyszyła mu Siedem. Nie był w stanie znieść jej widoku. Więź między nimi była silna, ale nie wystarczająco silna, by zburzyć jego wolę. Miał nad nią kontrolę, przynajmniej w małym stopniu. Wypełnianie rozkazów Siedem było nieuniknione, ale uczucie przywiązania do niej stało się o wiele słabsze. Walczył z nim, jak tylko mógł.

Kiedyś myślał, że nie może bez niej żyć. Był przekonany, że są dla siebie stworzeni. Zaślepiony więzią, wierzył, że ją kocha. Siedem była dla niego wszystkim. On dla niej oczywiście też. Nie liczyło się, że stała pod wpływem Falconu. Nie obchodziło go to. Jakby w ogóle nie chciał zwracać na ten fakt uwagi. Ignorował go. Wystarczyło, że spojrzał w jej karmelowe, wielkie oczy i wszystko było w porządku. Świat u jej boku zdawał się być dziwnie przyjazny. Siedem była dla niego niczym narkotyk. Zaburzała jego myśli, mąciła mu w głowie, zasłaniając widok na prawdę. Różowe okulary były jak przyspawane na jego nosie.

Ale z czasem udało mu się odzyskać kontrolę nad swoimi uczuciami. Lata praktyki i treningu silnej woli sprawiły, że nauczył się odróżniać prawdę od obłudy. Jego uczucia były perfidnym fałszem. Oszustwem przedstawionym przez tą przeklętą więź.

Teraz wszystko było jaśniejsze. Widział o wiele dokładniej. Nigdy nie kochał Siedem. Była dla niego ważna, ale nie w takim znaczeniu. A po tym, co zrobiła, straciła w jego oczach ostatnie resztki poważania. Gardził nią. Gardził jej słabością, naiwnością, ślepym zaufaniem. Nie potrafił zrozumieć, jak może ciągle stać po stronie Jacka. Chyba każdy, prędzej czy później, zauważyłby, że Organizacja jest niemoralnym, zadufanym w sobie bachorem, któremu dano w ręce berło władzy. Do cholery, nawet ślepiec dostrzegłby nie kończący się stos wad na barkach Falconu.

***

Słyszał je… zbliżające się kroki. To nie wartownik. Te kroki były inne. Powolne i równe, dziwnie znajome.

— Spójrz tylko na siebie. — Usłyszał nagle donośny, męski głos. — Dobrze wiedziałeś, że tak to się skończy. Nie mogło być inaczej. Gdybyś był ze sobą od początku szczery, przyznałbyś, że cokolwiek zrobisz, nigdy ze mną nie wygrasz.

— Pierdol się, skurwysynie — syknął zachrypniętym, ledwo co słyszalnym głosem. Resztką sił, nie zważając na przeszywający ból, uniósł głowę do góry i splunął w kierunku ubranego w czarny garnitur mężczyzny. — Cokolwiek powiesz, cokolwiek zrobisz, nie wywoła to na mnie najmniejszego wrażenia. Nigdy nie będę dobrowolnie spełniał twoich zachcianek. Nieważne, jak bardzo starasz się zrobić ze mnie posłusznego psa. Gdyby nie Siedem, już dawno rozszarpałbym ci gardło własnymi rękoma. Z uśmiechem na twarzy patrzyłbym, jak powoli się wykrwawiasz, zostawiając po sobie gnijące, śmierdzące truchło! — warknął przez zaciśnięte zęby.

— Trzy. — Mężczyzna wypowiedział jego „imię” z rozbawieniem, jakby było ono jakimś żartem. — Twój upór jest daremny. Mógłbyś oszczędzić sobie tych wszystkich tortur i nieprzyjemności. Naprawdę. Wystarczyłoby tylko po prostu odpuścić. Może jeszcze tego nie pojąłeś, ale, jak dla mnie, nie musisz chcieć z nami współpracować. Wystarczy, że Siedem tego chce. — Machnął ręką w jego kierunku, jakby chciał odgonić od siebie denerwującego owada. Zbliżył się do klaty, opierając łokcie o grube szczeble krat.

— Jesteś żałosny, Jack — wystękał chwiejący się chłopak. — Myślisz, że jesteś panem świata, że wszystko ci wolno, hm? — Uniósł lekko prawy kącik ust, ale od razu, kiedy poczuł piekący ból, z powrotem rozluźnił wargi. — Prędzej czy później przegrasz, a moja twarz będzie ostatnią rzeczą, którą zobaczysz przed śmiercią.

— Wiesz, synku. Jak na kogoś, kto wisi bezsilnie w zamkniętej klatce, masz całkiem dużo do powiedzenia — zauważył dowódca, drwiąco chichocząc pod nosem. — Przyzwyczaj się w końcu do myśli, że byłeś, jesteś i zostaniesz żałosnym kundlem — burknął twardo. — Kiedy wreszcie zmądrzejesz i zaczniesz traktować swojego pana z należytym mu szacunkiem? Może dostałbyś wtedy nawet wygodniejszy kaganiec i dużą kość na kolację — zadrwił rozbawiony. — Ale dopóki twoje zachowanie nie ulegnie zmianie… — Wzruszył ramionami, odpychając się od krat. — Dobrze wiesz, że nie cierpię nieposłusznych szczeniaków, które nie wiedzą, gdzie ich miejsce.

— Nienawidzę cię — wykrztusił czarnowłosy przez zaciśnięte zęby. — Jebany skurwysynie, nie zasługujesz nawet na moją uwagę! Spierdalaj stąd i zostaw mnie w świętym spokoju. Nigdy, ale to przenigdy nie dam zrobić z siebie pierdolonego niewolnika.

— Ha! — Jack parsknął śmiechem. — Przekażę ci te wieści z ciężkim sercem — zaczął, kipiąc ironią — ale ty już od urodzenia byłeś niewolnikiem. Zostałeś do tego stworzony, kochany. Już od najmłodszych lat traktowano cię jak szmatę, popychadło, nic nie znaczące gówno. I wiesz, co? To się szybko nie zmieni — wyszeptał usatysfakcjonowany.

To wszystko nie ma sensu, pomyślał chłopak. Jego życie nie miało sensu, jego opór również. Za każdym razem, gdy próbował biec pod wiatr, potykała mu się noga i spadał z hukiem na coraz ostrzejsze kamienie. Ile razy można się podnosić i iść dalej? Przecież jego kolana w końcu zaczną tak mocno krwawić, że nie będzie miał sił, by z powrotem wstać na równe nogi.

— Twoja duma doprowadzi cię w końcu do zguby — stwierdził Jack, zakładając ręce na szerokiej klatce piersiowej. — Weź przykład z Siedem — poradził, powoli odwracając się plecami do chłopaka. Posunął się parę kroków w stronę wyjścia, ale zanim przekroczył próg drzwi izolatki, zatrzymał się, spoglądając przez ramię. — Jestem pewien, że wiesz, jak dobrze ją traktuję. Wystarczy, że skończysz zgrywać twardego, nieustępliwego buntownika, Trzy. Zawsze byłem dobrodusznym, wspaniałomyślnym człowiekiem. Jestem w stanie wszystko ci wybaczyć i rzucić w niepamięć. Zaufaj mi. Przyjmę cię z powrotem, bez słowa. Siedem pyta mnie o ciebie każdego dnia. Martwi się twoim zachowaniem. Jest przekonana, że potrzebujesz tylko więcej czasu. Biedaczka. Byłoby o wiele lepiej, gdybyś nie skazywał mojej dziewczynki na takie katusze. Nie rozumiem cię, szczerze… Jeśli nie masz zamiaru zrobić tego dla siebie, zrób to dla niej. Siedem wierzy w ciebie, w to, że potrafisz się zmienić. Powiedziała mi, że mam być cierpliwy. Chce sama z tobą porozmawiać — oznajmił, po czym westchnął ciężko pchając wielkie, pancerne drzwi do przodu.

— Siedem nic dla mnie nie znaczy — wysyczał Trzy drżącym, przerywającym głosem. — Słyszysz? — warknął ostatkiem sił. — Jest dla mnie nikim! Jedyne, co w tej chwili do niej czuję, to odraza. — Wykrzywił usta w niechęci.

— A co z Alex? — zapytał Jack, szczerząc się tak szeroko, że jego twarz pokryły liczne zmarszczki.

Zaskoczony chłopak zamarł. Zrobiło mu się jeszcze bardziej niedobrze. Dosłownie czuł, jak mdłości wkradają się w każdy zakamarek jego wykończonego ciała. Bezsilność wymierzyła mu solidny cios w serce. Miał wrażenie, że traci grunt pod nogami. Do diabła, dlaczego los jest taki okrutny. Dlaczego życie stawia mu tylko i wyłącznie kłody na drodze.

— Co z nią zrobiliście? — wyjęczał z ledwością, wpatrując się w Jacka jak w ducha.

— Hm — mruknął zadowolony mężczyzna, masując teatralnie lekko zarośniętą brodę. — Nie jestem pewien, czy zasługujesz na tą informację. Twoje zachowanie jest karygodne, chłopcze — stwierdził, ciągle się uśmiechając. — Słodka niewiedza, dobrze ci zrobi.

— Jebany gnoju! — warknął zakrwawiony chłopak, wściekle szarpiąc za łańcuchy kajdan. — Zabiję cię! Do kurwy nędzy, przysięgam, że wyrwę ci twoje jebane serce z piersi! Zabiję cię! Słyszysz… Już nie żyjesz!

Rzucając się jak furiat, ignorował narastający ból. Gniew i bezsilność narastały w nim z każdą sekundą. Był zdesperowany i przepełniony goryczą.

— Zostawię cię samego. Zastanów się dobrze nad swoim postępowaniem. Jeśli nie zmądrzejesz, czekają cię naprawdę trudne dni — zakomunikował spokojnie Jack, kręcąc bezradnie głową na boki. — Tylko ze względu na Siedem czekam z pozwoleniem przekazania cię do laboratorium. Mam wielką nadzieję, że wybierzesz mądrze. — Wyszedł, zatrzaskując za sobą stalowe drzwi.

Pakt z diabłem

Strażnicy, kroczący po obu moich stronach, otwierają wielkie, stalowe drzwi prowadzące na zewnątrz. Zimne powietrze raptownie wypełnia moje płuca, zapierając mi na kilka sekund dech w piersiach. W oddali słychać głosy żołnierzy. Nie wiem, o czym rozmawiają, są za daleko. Gdzieś w tle brzmią odgłosy wystrzałów i wykrzykiwanych komend. Mam poczucie, jakby nieopodal znajdował się poligon wojskowy.

Odważam się unieść głowę i spojrzeć przed siebie. Liście przestały spadać z drzew. Już dawno straciły swoje ciepłe kolory i ostatnie oznaki życia. Teraz leżą martwe na ziemi, przykryte cienką warstwą puszystego śniegu i gniją. Za niedługo znikną. W końcu ulotnią się z tego świata. Nie będą musiały dłużej oglądać naszych twarzy. Gdybym mogła, rozpłynęłabym się razem z nimi. Przecież już nic mnie tutaj nie trzyma, prawda? Wszystko, co miałam, zostało mi odebrane. Każda nadzieja została brutalnie zdeptana. Dla mnie nie istnieje żadna przyszłość. Nie rozumiem, jak Jack i Siedem mogą sądzić inaczej.

Na prawie nagich ramionach czuję nieprzyjemny, wywołujący dreszcze mróz. Całe szczęście pozwolono mi założyć na stopy buty. Trzęsę się jak osika i szczękam zębami. Porywisty, nieokrzesany wiatr szarpie moje długie włosy. Jest wolny i niezależny. Może robić, co chce. Może podążać, dokąd chce. Może robić wszystko, bo nikt go nie powstrzyma. Jak ma na to ochotę uderza ludzi po twarzach, nie przejmując się konsekwencjami. Nie musi. Nikt go nie złapie, nikt go nie skuje, nikt nie zdoła go zamknąć w klatce na klucz, nikt nie podejmie nawet próby oswojenia go.

Jasne kosmyki wirują przed moją twarzą niczym żyjące własnym życiem winorośle. Zasłaniają mi widok, tańcząc tuż przed przymrużonymi oczami.

Jak szmaciana, bezradna lalka daję się ciągnąć w stronę czarnego samochodu, którego dach i szyby zdążył już pokryć śnieg.

Nagle staję w miejscu, zadziwiając tym także samą siebie. Co ja robię? To nie może się tak skończyć. Naprawdę nie ma innego wyjścia? Mam dobrowolnie pojechać z nimi do domu Monic i udawać grzeczną córkę? Jest ze mną aż tak źle?

— Chcę z nim rozmawiać — wychodzi ze mnie. — Powiedz Jackowi, że mam dla niego propozycję nie do odrzucenia.

— O czym ty gadasz, dziewczyno? — burczy jeden ze strażników, szarpiąc mnie za ramię. — Wsiadaj do tego pieprzonego samochodu! — rozkazuje zniecierpliwiony.

— Siedem! — wołam moją ostatnią deskę ratunku, która zaczęła powoli się od nas oddalać. — Siedem!

— Czego chcesz, Alex? — warczy, zatrzymując się nagle i obracając na pięcie. Niechętnie podchodzi z powrotem do trzymających mnie żołnierzy. — Zamknij w końcu jadaczkę i wsadź swój tyłek do auta — burczy rozjuszona, wskazując otwarte drzwi samochodu. — Już ci wszystko wyjaśniłam. Frank zawiezie cię prosto do domu Monic…

— Poproś Jacka o jeszcze jedną rozmowę — przerywam jej desperacko, próbując wyrwać się w uścisku strażników. — Muszę z nim rozmawiać! — oznajmiam stanowczo.

— Jack ma ręce pełne roboty — odpowiada, wywracając swoimi wielkimi, brązowymi oczami. — Zmarnował wystarczająco dużo czasu na pogawędkę z tobą. I, na litość boską, przestań się szarpać! — syczy jak żmija, zauważając moje zachowanie.

— Błagam, Siedem — proszę z zawziętością, wrzucając całą dumę do kosza na śmieci. — Przysięgam ci, że to nie będzie marnowanie czasu, muszę z nim porozmawiać. Daj mi tylko kilka minut — próbuję ją przekonać. — Nie pożałujesz tego, obiecuję ci.

Dziewczyna ciężko wzdycha, opuszczając bezradnie ręce. Mamle jęzorem, poruszając nerwowo ustami. W końcu, po chwili namysłu, wyciąga z kapsy kurtki telefon komórkowy.

— Jeśli próbujesz grać na czas, osobiście ukręcę ci kark — ostrzega ostro, wybierając szybko numer na displayu.

Chwila ciszy. Moi wartownicy wymieniają się zdezorientowanymi spojrzeniami. Zauważam, że nie mają tutaj dużo do powiedzenia. Nawet nie próbują przeciwstawić się niskiej dziewczynie.

— Sir — zaczyna Siedem. Bierze głęboki wdech, jakby chciała dodać tym sobie odwagi, po czym ciągnie dalej. — Alex uparcie przeciwstawia się wypełnieniu naszych rozkazów. Prosi o jeszcze jedną rozmowę z wami, Sir. — Zaskakuje mnie to, jak Siedem zwraca się do Jacka. To dziwne, przecież jest jego przybraną córką. — Tak jest, Sir — odpowiada po krótkiej pauzie, po czym odkłada słuchawkę od ucha i chowa telefon do kieszeni.

— Lepiej, żeby twój pretekst był uzasadniony — komunikuje mi przez zaciśnięte zęby. — W przeciwnym razie, nie skończy się to dla ciebie dobrze — dopowiada, wykrzywiając usta w odrazie. — Idziemy — rozkazuje, kiwając delikatnie głową na znak, że mamy się ruszyć. — Za mną — rzuca krótko, kierując się z powrotem do Głównej Kwatery.

***

Biuro Jacka mieści się na parterze Głównej Kwatery. Nie wiem, czego tak właściwie się spodziewałam. Pomieszczenie wygląda zupełnie normalnie, można by nawet powiedzieć, że przytulnie. Wszędzie panują ciepłe kolory, a duże okna, sięgające prawie podłogi, wpuszczają dodatkowo mnóstwo światła.

Każdy z mebli wykonany jest z ciemnego drewna. Na parapetach stoją wiklinowe doniczki z kwiatami. Ściany są pomalowane jasną, beżową farbą, a pod naszymi stopami leży pokaźny perski dywan.

Jack zajmuje miejsce na wygodnie wyglądającym, skórzanym fotelu. Łokcie opiera o blat ogromnego, solidnie wykonanego biurka, na którym leżą stosy papierów, teczek i chaotycznie porozrzucanych długopisów. W rogu, na niewielkiej podstawce, znajduje się przymknięty laptop.

Mimowolnie przygryzam dolną wargę, zauważając niezadowoloną minę dowódcy. Nie trudno się domyślić, że nie lubi, jak ktoś przerywa mu w pracy.

— Sir. — Słyszę wyraźny, donośny głos Siedem.

Dziewczyna i towarzyszący nam strażnicy salutują, nienaturalnie prostując przy tym plecy i uderzając krawędziami oficerków o siebie.

— Zostawcie nas samych — rozkazuje Jack, powoli podnosząc się z miejsca.

Dwójka żołnierzy ponownie oddaje honor swojemu dowódcy, po czym wykonuje zwrot i opuszcza pokój.

— Ty też, Siedem — dodaje zniecierpliwiony Jack.

Dziewczyna za mną przełyka nerwowo ślinę. Nie jestem pewna, ale wydaje mi się, że jest rozczarowana i zaskoczona. Jakby to była dla niej nowość. Potrzebuje kilku sekund, by wziąć się w garść, po czym również odchodzi, zamykając za sobą drzwi.

— Myślałem, że wyraziłem się jasno — zaczyna, zbliżający się do mnie mężczyzna. — Czyżbyś mnie nie zrozumiała? — pyta, zakładając ręce za plecami.

— Chcę zostać — odpowiadam krótko, unosząc głowę do góry. Nie chcę, by pomyślał, że się go boję.

— Zostać? — powtarza po mnie, marszcząc ze zdziwieniem czoło.

— Monic nie jest moją rodziną — komunikuję, już chyba po raz setny. — Jedyne osoby, na których jeszcze mi zależy znajdują się w tym budynku. — Nie wliczając Sebastiana, ale, mając nadzieję, że Organizacja zostawiła go w świętym spokoju, nie wspominam o nim ani słowem. — Byłabym cholerną egoistką, gdybym opuściła Kwaterę, nie podejmując nawet próby spotkania się z nimi.

— He — wzdycha, formując swoje usta w wąską linię. — I co ja mam z tobą zrobić, dziecko? — zastanawia się, przejeżdżając po mnie badawczym wzrokiem.

— Czy nie tego właśnie pan chciał? — pytam z zawziętością, zaciskając pięści. — Przecież mnie szukaliście? Chcieliście sprowadzić do Kwatery. Mylę się?

— Zawarłem umowę z Monic — oznajmia szorstko, opierając się o kant masywnego biurka. — Nie ukrywam, że wolałbym cię tutaj zatrzymać. I oczywiście masz rację. Przez bardzo długi okres czasu próbowałem cię znaleźć. Po szkoleniu, byłabyś idealnym uzupełnieniem Jeden — stwierdza bez ogródek, zawadiacko się uśmiechając. — Ale nie jestem zwolennikiem łamania słów. Obiecałem Monic, że nic złego ci się nie stanie. Zawarliśmy umowę, z której mam zamiar się wywiązać.

— Chcę zawrzeć nową umowę! — wtrącam lekko podniesionym głosem. — Nie jestem własnością Monic. Potrafię sama za siebie mówić. Przecież nie odpowiada pan za moje wybory. Jeśli postanowię zostać i to z własnej woli, nie będzie to miało nic wspólnego z pańską umową — próbuję go przekonać.

— Mam rozumieć, że chcesz dobrowolnie dołączyć do Falconu? — upewnia się, delikatnie unosząc kąciki ust. — Stać się moim żołnierzem? Być mi posłuszna? — dopytuje, obserwując mnie jak kot przyszłą zdobycz.

— Tak, to część mojej umowy — potwierdzam, starając się wytrzymać jego intensywne spojrzenie. Muszę być twarda, nie okazywać strachu.

— Część twojej umowy, co? — Odpycha się od biurka i w mgnieniu oka staje tuż przede mną. — Z niecierpliwością czekam na drugą jej część, dziecko. — Unosi z zaciekawieniem jedną z brwi wysoko do góry.

— Mam kilka warunków…

— Naprawdę myślisz, że jesteś w pozycji, by stawiać mi warunki? — wtrąca się raptem.

— Dokładnie, tak myślę — rzucam, próbując brzmieć przy tym na pewną siebie.

— Jestem oczarowany twoim zadziornym charakterem — oznajmia, szczerząc zęby. — Założę się, że w środku cała się trzęsiesz ze strachu — dopowiada rozbawiony. — Proszę cię bardzo. — Macha teatralnie ręką. — Przedstaw mi swoje warunki… żołnierzu.

Kiedy słyszę, z jaką pewnością podkreśla ostatnie słowo, przechodzi mi dreszcz po plecach. Zaciskam mocno zęby. Czuję, jak zgrzytają. Biorę głęboki oddech przez nos, po czym wypuszczam ustami. To moja ostatnia szansa, więcej nie dostanę.

— Po pierwsze, chcę się zobaczyć z Jeden i Trzy — zaczynam, nie spuszczając Jacka z oczu. — Nie mówię oczywiście o jednym spotkaniu. Chcę móc widywać się z nimi przynajmniej raz dziennie. — Ciarki przechodzą mi po plecach, które powoli zlewają się potem. Celowo nie wspominam o Cztery, ciągle nie wiem, czy zdołali go pojmać. Trzymam się dobrej myśli, że uciekł, albo ukrył się tak dobrze, że nikt go nie znalazł. — Po drugie, nie będę szprycowana żadnym szajsem, wyprodukowanym przez wasze laboratoria. Nie mam zamiaru pozwolić wam na odebranie moich wspomnień. Po…

— Nie sądzisz, że wystarczy — przerywa mi niepokojąco spokojnym tonem, przechylając delikatnie głowę w bok. — Jestem w stanie zaakceptować dwa twoje warunki, ale na więcej nie licz, dziecko!

— Zgoda — mamroczę półgłosem, licząc, że wszystko pójdzie po mojej myśli. — Zgoda — powtarzam wyraźniej.

— Doskonale — stwierdza, wyciągając do mnie rękę. — Umowa stoi.

Przełykając gorycz w ustach, ściskam jego wielką dłoń i mam nieodparte wrażenie, że właśnie zawieram umowę z samym diabłem. Nie spodziewałam się, że pójdzie tak gładko. Dowódca zgodził się na moje warunki w zdumiewająco krótkim czasie, co sprawia, że mimowolnie się niepokoję.

— Od teraz, zwracasz się do mnie „Sir” — nakazuje, wykrzywiając twarz z satysfakcji. — Zanim pozwolę ci na spotkanie z Jeden, będziemy musieli postawić kilka spraw jasno — oznajmia po krótkiej chwili. — To, że ja nie jestem kłamcą, nie oznacza, że ty nim nie jesteś. Muszę mieć pewność, że nie obrócisz Jeden przeciwko mnie. Najpierw złożymy wizytę Soulowi. Później dam ci kilka dobrych powodów, dla których nie będzie warto łamać naszej umowy.

***

To dziwne uczucie, kiedy kroczysz korytarzem w towarzystwie uzbrojonych żołnierzy i jednego z najważniejszych ludzi w Kwaterze. Każdy ze strażników salutuje, gdy tylko się do niego zbliżamy, stając na baczność. Jack tylko kiwa głową, sunąc dumnie przed siebie z satysfakcją wypisaną na bladej twarzy.

Nie wliczając jego prywatnego biura, panuje tutaj surowość. Bo, jak inaczej miałabym to nazwać. Ściany są zrobione z szarawego betonu. Do wszystkich pomieszczeń, przynajmniej tych, które po drodze widzę, prowadzą stalowe drzwi. Gdzie tylko nie spojrzeć kryją się maleńkie kamery. Okna są wystarczająco wielkie, by promienie słońca skutecznie oświetliły cały korytarz. Mimo tego, wszędzie święcą się podłużne, wielkie lampy.

Nagle zatrzymujemy się przed dwustronnymi drzwiami, obok których wbudowany jest zamek szyfrowy. Od razu poznaję to miejsce. Laboratorium. Jestem niemal pewna, że ciągle pamiętam kod podany mi przez Sześć.

Jack najpierw rozgląda się w prawo i lewo, po czym zaczyna wystukiwać PIN.

— Tak dla twojej wiadomości — zaczyna, krzywo się uśmiechając. — Każdy z zamków w Kwaterze został na nowo zaprogramowany, a niektóre z pomieszczeń są dodatkowo chronione przez interaktywne klucze — komunikuje, jakby czytał w moich myślach.

A więc o tym też wiedział. Czy to oznacza, że Sześć również nas zdradził? Dopóki nie będę tego pewna, nie powinnam nawet wymieniać jego imienia. Jeśli naprawdę stoi po naszej stronie i nie został jeszcze pojmany jest jedyną osobą, którą mogłabym poprosić o pomoc. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz, jeśli ciągle żyje, dlaczego jeszcze się ze mną nie skontaktował? Minęło wystarczająco dużo czasu.

— Panie przodem — oznajmia dowódca, przepuszczając mnie i Siedem do olbrzymiego pomieszczenia. Strażnicy zostają przy wejściu.

Nie raz widziałam tę salę. Byłam tutaj. Poznaję niemal każdy szczegół. Nigdy nie zapomnę widoku Jeden, leżącego na jednym ze stołów operacyjnych.

Nic się nie zmieniło. Wszystko wygląda prawie tak jak wtedy, w moich snach.

Ta biel zaczyna mnie przerażać. Dodatkowo chemiczny zapach uderzający do nozdrzy, mąci mi umysł.

Falcon nie traci na czasie. Laboratorium przepełnione jest ludźmi pracującymi nad dziwnymi substancjami. Gdzie tylko nie spojrzeć leżą różnej wielkości szklane fiolki z niewiadomego pochodzenia cieczami. Przechodzi mnie dreszcz. Przełykam nerwowo ślinę, mimowolnie wyobrażając sobie, jak jedna z leżących na wózku zabiegowym strzykawek, wbija się w moją skórę.

— Sir — wita się podchodzący do nas mężczyzna. Ma na sobie kitel lekarski. Dokładnie taki, jaki widziałam w swoich snach.

— Alex. — Jack spogląda w moją stronę. — To dr. Nicolas Soul — przedstawia mi zbliżającą się postać.

— Alex? — pyta nieznajomy. — Ta Alex? — dziwi się, unosząc swoje siwe brwi wysoko do góry. — Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek będzie mi dane cię u mnie gościć — oznajmia, obdarzając mnie sztucznie przyjaznym uśmiechem.

— To męczące — wychodzi ze mnie. — Najlepiej by było, gdybyście w końcu przestali udawać uprzejme niewiniątka — burczę, częstując doktorka złowrogim spojrzeniem. — Nie oszukujmy się, nie jestem tutaj pieprzonym gościem hotelowym. Z własnej woli czy też nie, pozostaję więźniem — oznajmiam twardo, zakładając ręce na piersi.

— Niewyparzony język, co? — spostrzega Soul.

— Soul — odzywa się dowódca. Spogląda pospiesznie na zegarek zapięty wokół nadgarstka i ciężko wzdycha. — Nie mam więcej czasu — oznajmia. — Zajmij się nią — rozkazuje. — Pomiń procedurę Memo. Poza tym, cały program Sekcji Pierwszej.

Mimowolnie uderza we mnie fala obaw. Nie jestem całkowicie pewna, czy moja decyzja zostania tutaj była słuszna. Boję się, że wbrew temu, co mówią o dowódcy Falconu, zostanę wykiwana i skończę, jako niczego nie świadoma maszyna bez uczuć.

— Tak jest, Sir — odpowiada przesadnie wychudzony doktor, stając na baczność.

— Siedem. — Jack odwraca się do stojącej obok mnie dziewczyny. — Po procedurze zaprowadzisz ją do Trzy. — Na dźwięk jego imienia moje serce zaczyna szybciej bić. — Pokaż jej, jakie będą konsekwencje złamania naszej umowy — nakazuje ostrym jak brzytwa tonem. — Wiesz, co mam na myśli?

— Oczywiście, Sir — odpowiada brązowooka, również stając na baczność.

— Zadbaj również o to, by dostała swój własny pokój, czysty mundur i resztę niezbędnych rzeczy.

— Myślałam, że będzie dzielić pokój z Jeden. Tak jak reszta rekrutów, którzy przeszli selekcję? — pyta zdezorientowana dziewczyna, nieświadomie dając mi tym samym małą nadzieję.

— To za wcześnie — stwierdza Jack, zdzierając mi delikatny uśmiech z twarzy. — Wszystko w swoim czasie. Zostawienie tej dwójki samych w jednym pomieszczeniu, byłoby nierozsądnym posunięciem. Alex musi się najpierw nauczyć, gdzie jest jej miejsce. Jestem święcie przekonany, że wystarczy kilka dni, by zrozumiała swoje położenie i nie sprawiała żadnych kłopotów — oświadcza pewny siebie. — Alex — zwraca się ponownie do mnie. — Nie wiem, kiedy znowu się zobaczymy. Muszę wziąć udział w jednym z mitingów, który niestety nie będzie miał miejsca w naszej Kwaterze — mówi, zbliżając się do drzwi wyjściowych. — Siedem zaprowadzi cię po zabiegu do podziemi. Myślę, że na dzisiaj to powinno wystarczyć. Jeden i tak jest poza terenem Kwatery.

Przytakuję, nie widząc innych możliwości. Dyskutowanie z dowódcą nie ma większego sensu. Muszę działać z głową. Ułożyć idealny plan i urzeczywistnić go w najmniej oczekiwanym momencie. Powinnam zachować trzeźwość umysłu. Tylko w taki sposób będę w stanie cokolwiek zdziałać. Najpierw dobra strategia, później działanie. Nigdy nie na odwrót.

Moje wszystkie mięśnie boleśnie się napinają, utrzymując mnie w skrępowanej, ale za to bezpiecznej pozycji. Z trudem powstrzymuję się od zatrzymania Jacka i podjęcia histerycznej próby przekonania go, by zmienił swoje zdanie i pozwolił mi zobaczyć także Jeden. Minęło tak wiele czasu, odkąd go nie widziałam. Więź między nami jeszcze bardziej utrudnia mi zachowanie spokoju. W środku cała krzyczę, pragnąc jego bliskości.

Jack kładzie dłoń na drobnym ramieniu Siedem, pochyla się do niej i szepcze coś do ucha. Nie jestem w stanie niczego zrozumieć. Nie umyka mi jednak reakcja dziewczyny. Głośno przełyka ślinę, robiąc wielkie oczy.

Kiedy dowódca znika w końcu za drzwiami, z ulgą wypuszczam powietrze przez lekko rozchylone usta. Jestem roztrzęsiona i zdezorientowana. Nie wiem, co zaraz mnie czeka. Próbuję być spokojna i nie pokazywać innym, jak bardzo się boję.

— Muszę wszystko przygotować — stwierdza profesor. — Zajmij miejsce — prosi mnie, wskazując na owiniętą w folię kozetkę.

Bezmyślnie biorę kilka głębokich oddechów, wypełniając płuca śmierdzącym chemicznym powietrzem. Zamiast się uspokoić, jeszcze bardziej tracę nerwy. Muszę być dzielna, powtarzam sobie w myślach. Dam radę.

Na parę sekund przymykam delikatnie oczy, po czym ostrożnie ruszam przed siebie. Z walącym jak dzwon sercem, siadam na kancie kozetki. Niespokojnie błądzę wzrokiem tam i z powrotem. Zatrzymuję się na plecach doktora. Krząta się przy jednym ze stołów. Pod szeroką ladą kryje się kilka szuflad. Mężczyzna w kitlu otwiera jedną z nich, wyjmując maleńką skrzyneczkę. Stawia ją na srebrnym tablecie. Po chwili dołącza do niej sterylnie zapakowana, dziwna strzykawka, kilka wacików i maleńka buteleczka.

— Co zamierza pan z tym wszystkim zrobić? — odzywam się przerażona.

— Ręka czy szyja? — pyta, ignorując moją wypowiedź.

— Nie rozumiem — mamroczę. Mój głos robi się coraz bardziej piskliwy i cienki.

— Muszę wszczepić ci nadajnik GPS — tłumaczy w końcu. — To nic nie boli — uspokaja. — Chip jest mniejszy od ziarenka ryżu. Poczujesz jedynie delikatne ukłucie, to wszystko.

Przygryzając dolną wargę, wyciągam lewą rękę. Soul namacza biały wacik w substancji znajdującej się w małej butelce.

— To tylko płyn odkażający — wyjaśnia, zauważając moją wylęknioną minę.

Łapie mnie swoją kościstą, szorstką dłonią. Przejeżdża wacikiem po zagięciu łokciowym, oczyszczając skórę, po czym powoli przykłada do niej wcześniej przygotowaną strzykawkę.

— Zaraz będzie po wszystkim — komunikuje opanowanym, spokojnym głosem.

Kiedy końcówka ostrej igły wbija się w moje delikatne ciało, automatycznie syczę, choć nie czuję jakiegoś większego bólu.

— No i gotowe — stwierdza, patrząc na mnie jak pediatra na swojego pacjenta. — Najstraszniejszą rzecz mamy za sobą — ciągnie dalej, powoli oddalając się w stronę Siedem. — Myślę, że jakiekolwiek badania są zbędne — komunikuje dziewczynie, kręcąc nosem, jakby miał zaraz kichnąć. — Posiadamy jej kartę pacjenta i mamy wgląd w całą historię chorób i tak dalej.

— Też tak myślałam — zgadza się Siedem.

— Moją kartę pacjenta? — wtrącam się skołowana i poirytowana równocześnie. — Skąd, do jasnej cholery, macie moją…

— Uspokój się — przerywa mi Siedem. — Odkąd wiemy, kim jesteś, czyli mniej więcej od tej samej chwili, kiedy spotkałaś Jeden po raz pierwszy, zbieramy informacje na twój temat. Myślałam, że to oczywiste — dodaje, wzruszając obojętnie ramionami i wywraca teatralnie oczami.

— Nic nie jest oczywiste — burczę zdenerwowana, zaciskając ze złością pięści. — Nie macie prawa — mamroczę.

— Przestań się nad sobą użalać, Alex — warczy, ponownie wywracając swoimi sarnimi oczami. — Soul wykonał swoją pracę. Nie musisz przechodzić przez standardowe badania, więc jesteśmy gotowi.

Raptownie wstaję na równe nogi. Wypełnia mnie dziwne uczucie. Mój żołądek mocno się kurczy, a wszystkie palce mrowiom. Zaraz go zobaczę. Przełykam głośno ślinę. Na przemian otwieram i zamykam dłonie. Są mokre od potu. Cała się trzęsę. Nie mogę tego powstrzymać.

— Czy to znaczy, że zaprowadzisz mnie teraz do Trzy? — upewniam się. Przygryzam dolną wargę, bo niekontrolowanie zaczyna wibrować.

— Taki dostałam rozkaz — odpowiada przez zaciśnięte zęby. Nawet ślepiec zauważyłby, że nie podoba jej się to, iż pozwolono mi zobaczyć się z jej partnerem. — Nie mam innego wyboru — dopowiada, patrząc na mnie z wyraźną pogardą.

Jest zła. Nie, to coś więcej niż złość. Jej oczy płoną czystą nienawiścią. Mam również nieodparte wrażenie, że dostrzegam w nich iskrę zazdrości. Ale czego Siedem miałaby mi zazdrościć? Nie może przecież chodzić o Trzy. To absurdalne. Pewnie to tylko moja wyobraźnia płata mi figle. Trzymajmy się tego, mówię sobie w myślach.

— Idziemy — syczy niezadowolona dziewczyna, łapiąc mnie za ramię z taką siłą, że nie powstrzymuję cichego, lekko stłumionego pisknięcia.

Poświęcenie

Podziemna kryjówka

(Kilka tygodni wcześniej)

— Coś poszło nie tak — wymamrotała zdenerwowana dziewczyna. — To wszystko trwa za długo, Pięć — zwróciła się do wysokiego, rudowłosego chłopaka.

— Nie musisz mi tego mówić, Dwa — odpowiedział z niepodobną do niego szorstkością w głosie.

Wczorajszego wieczoru widzieli ich po raz ostatni. Domyślali się, że cała misja nie będzie łatwa, ale każde z nich trzymało się nadziei, dobrej myśli. Próbowali być optymistycznie nastawieni do tej trudnej sytuacji. Ale teraz, kiedy wybiła dwudziesta druga, a oni nadal nie dostali żadnej wiadomości od swoich przyjaciół, niepokój narastał z każdą następną sekundą. Nie mogli się dalej oszukiwać. W głębi dobrze wiedzieli, że ich towarzyszy spotkało coś złego.

— Musimy im pomóc! — Niebieskooka dziewczyna raptownie zerwała się z miejsca i drżącymi dłońmi przeczesała kosmyki rozczochranych włosów do tyłu. — Musimy zacząć działać!

— I skończyć, jako więźniowie Falconu? — zapytał rozzłoszczony chłopaka. — Pojawienie się w Kwaterze byłoby fatalnym posunięciem. Przecież oni właśnie na to czekają! — warknął, kiwając bezradnie głową. — Jack nie ośmieli się skrzywdzić Alex. Wiesz o tym, tak samo dobrze jak ja. Dowódca Falconu jest tyranem, ale nigdy nie nazwałbym go kłamcą. Złożył Monic obietnicę — przypomniał.

— Ale, co będzie z Cztery? Co z Trzy?

Chłopak ciężko westchnął, przymrużając delikatnie powieki. Jego mięśnie zaczynały boleć od ciągłego skurczu. Co, do jasnej cholery, miał jej na to odpowiedzieć? Nie mógł zapewnić, że wszystko będzie dobrze, że cała trójka wróci w nienaruszonym stanie. Nawet, gdyby poczęstował ją tymi pięknymi kłamstwami, nie sprawiłby, że się uspokoi. Biedna Dwa, pomyślał. Najpierw Jeden, teraz Cztery. To, jakby naraz straciła dwóch swoich braci. Jej serce musi niewyobrażalnie boleć.

— Powinniśmy w końcu wywlec Siedem z jej pokoju — stwierdził w rezultacie. — Boję się o nią. Nie chcę, by dłużej siedziała tam sama.

— Już dawno o tym myślałam, ale ona chciała być sama — oznajmiła zaniepokojona dziewczyna. — Próbowałam z nią wczoraj porozmawiać. Nie miała nawet zamiaru wysłuchać mnie do końca. Zatrzasnęła mi drzwi przed nosem. Po części ją rozumiem. Trzy nie dba o swoje życie. Ryzykuje, czasami bezmyślnie…

— Taki już jest — przerwał jej. — Nie mamy najmniejszego wpływu na jego zachowanie. Różni się od nas. Pamięta każdy szczegół. Nigdy mu nie zazdrościłem.

— Zajrzę do niej — oznajmiła Dwa. — Razem musimy podjąć jakąś decyzję. Nie zostawię ich na pastwę losu, Pięć.

Chłopak skinął głową. Brakowało mu już słów. Sami nigdy nie dadzą rady uratować swoich przyjaciół. Ich jedynym wyjściem będzie więc poszukanie pomocy. Obawiał się, że nie będą mieli innego wyboru, jak udać się do Monic.

Czarnowłosa dziewczyna opuściła jego pokój, zamykając za sobą drzwi. Pięć ostrożnie usiadł na kancie łóżka. Spojrzał z troską na małą dziewczynkę otuloną w puchatą kołdrę. Delikatnie pogłaskał ją po złocistych lokach. Na samą myśl, że mogłoby jej się coś stać, przeszywał go zimny dreszcz. Oddałby za nią swoje życie. Oczywiście doskonale zdawał sobie sprawę, że za jego uczucia po części odpowiedzialna była więź między nimi. Mimo to, był święcie przekonany, że nawet bez niej, nic by się nie zmieniło.

Nie minęło nawet kilka minut, jak przerażona Dwa wparowała do jego pokoju. Jej oddech był tak niespokojny i przyspieszony, że z ledwością mówiła.

— Siedem — zaczęła zdyszana. W jej błękitnych oczach pojawiły się przejrzyste łzy. — Nigdzie jej nie ma! — oznajmiła, obejmując się rękoma. Sprawiała wrażenie, że zaraz straci wszystkie zmysły. Co chwilę przygryzała dolną wargę i bezcelowo krążyła w tę i z powrotem.

— Jak to, nigdzie jej nie ma? — Chłopak gwałtownie zerwał się na równe nogi. — Co masz na myśli, mówiąc, że nigdzie jej nie ma? — powtórzył, robiąc wielkie oczy.

— Jej pokój stoi pusty — odpowiedziała, pospiesznie wycierając łzy z policzków. — Jak mogliśmy nie zauważyć, że opuściła bunkier?

— Jesteś pewna, że…

— Tak! — weszła mu w zdanie.

— Chyba nie myślisz, że…

Głośny trzask przerwał jego wypowiedź. Nana cicho pisnęła, budząc się z głębokiego snu. Podkurczyła nogi i kurczowo objęła je swoimi maleńkimi, drobnymi rączkami.

— Musimy stąd uciekać — oznajmił szeptem Pięć, po czym bez uprzedzenia podniósł dziewczynkę z łóżka. — Natychmiast.

Mała instynktownie zaplotła nóżki wokół jego talii i skryła twarz w zagłębieniu jego szyi.

— Kanały? — zapytała skołowana ciągle Dwa.

Chłopak tylko skinął głową.

— Szybko! Zanim będzie za późno — ponaglił. — Weź Nanę i uciekaj. — Przekazał jej małą.

— Pięć — zaprotestowała dziewczynka.

— Musisz teraz być bardzo dzielna — powiedział, całując jej czoło. — Musisz słuchać Dwa — dodał, przejeżdżając palcami po jej zapłakanym policzku. — Musisz pozwolić mi odejść — wyszeptał, gorzko się uśmiechając. — Kocham cię — przyznał, ponownie całują jej czoło, po czym ruszył w stronę korytarza, nie oglądając się więcej za siebie.

***

— To musi być tutaj — odezwał się jeden z żołnierzy. — Generał powiedział, że bunkier znajduje się pod chroniącą go barierą. Mamy rozkaz wysadzić całą kryjówkę i zlikwidować wszystkich, którzy przeżyją.

Pozostali czekali. Przypominali stado wygłodniałych wilków, odliczających sekundy, dzielące ich od rozszarpania swoich ofiar.

Jeden z zamaskowanych mężczyzn wziął do rąk kilka ładunków wybuchowych. Umieścił je w wyznaczonym przez starszego oficera miejscu. Upewniając się, że są uzbrojone, zabrał ze sobą detonator i pospiesznie się oddalił.

Cała grupa zajęła bezpieczne pozycje, chowając się za wielkimi pniami drzew. Mężczyzna wyciągnął antenkę detonatora, wyłączył bezpiecznik i nacisnął czerwony guzik. W tym samym momencie rozległa się eksplozja.

Olbrzymia klapa, stanowiąca wejście do podziemnego bunkra, została rozwalona na małe kawałki. Wokół utworzył się gęsty, szary dym.

Starszy oficer, charakterystycznym ruchem ręki, wydał komendę do ataku. Grupa żołnierzy zerwała się z miejsc, po kolei wpadając do kryjówki.

Każdy z mężczyzn trzymał w rekach duży karabin. Celowali prosto przed siebie, jeżdżąc czerwonym laserem tam i z powrotem, szukając potencjalnych ofiar.

— Czysto — krzyknął idący przodem żołnierz.

— Wy dwaj — zaczął starszy oficer — pójdziecie w prawo, a my — wskazał na siebie i paru innych żołnierzy — w lewo.

Ruszyli niemalże bezszelestnym krokiem. Skoncentrowani na swoim zadaniu, czujni i ostrożni.

***

Pięć został sam. Musiał. Jeśli chciał mieć pewność, że Dwa zdoła uciec, nie miał innego wyboru. Ustawił się tuż przy wyjściu awaryjnym, prowadzącym do podziemnych kanałów. Rozłożył ręce na boki, skupiając się na tworzeniu bariery. Stanowił tarczę, która miała za zadanie chronić drogę ucieczki. Napastnicy będą musieli najpierw rozwalić jego przeszkodę, by dostać się dalej. Wygra w ten sposób trochę czasu. Prawdopodobnie nie wiele, ale teraz, każda minuta była cenna.

Słyszał zbliżające się kroki. Byli coraz bliżej. Żołnierze Falconu to idealnie zgrana armia, która współgrała jak dobrze naoliwiona maszyna. Może, gdyby niczego o nich nie wiedział, byłby spokojniejszy. Niestety, nie raz miał z nimi do czynienia. Tym razem było jednak inaczej. Nie stał po ich stronie, nie będzie obserwował, jak pozbywają się swojego celu. Tym razem to on był celem.

Serce chłopaka biło coraz szybciej. Czyli tak to jest, czekać na własną śmierć, pomyślał. Był przerażony. Strach obezwładnił go od środka, zjadając po kolei każdą kroplę krwi.

Z trudem przełknął ślinę. Jego gardło było mocno ściśnięte. Zapewne, nawet, gdyby chciał krzyczeć i wołać o pomoc, nie dałby rady.

— Czysto! — Usłyszał donośny głos jednego z żołnierzy.

Nie zostało mu już dużo czasu. Jeszcze jeden zakręt. Dosłownie parę metrów i spojrzy śmierci w oczy. Przymrużył drżące powieki, nabierając zimnego powietrza w płuca. Wyobraził sobie Nanę. Siedziała na kolanach Dwa z szerokim uśmiechem na twarzy. Była szczęśliwa, bezpieczna. Machała do niego swoją drobną, bladą rączką, radośnie chichocząc pod nosem.

Kąciki ust Pięć zadrżały. Powoli uniosły się do góry. Postąpił słusznie. Przynajmniej umrze z czystym sumieniem, jako dobry człowiek.

Mimowolnie zaczął zastanawiać się, co go czeka. To, że żołnierze Falconu nafaszerują go ołowiem i potraktują jak śmiecia nie było tajemnicą. Trapiło go coś innego. Co będzie potem? Czy po prostu zniknie, nie zostawiając po sobie ani śladu? Pęknie niczym bańka mydlana? Nigdy nie wierzył w siłę wyższą i życie po śmierci. Możliwe, że popełnił błąd. Może, gdyby wierzył w niebo i Boga, byłby teraz spokojniejszy?

— To jeden z nich! — zawołał zamaskowany mężczyzna, wskazując na Pięć.

— Zlikwiduj cel i szukaj pozostałych — odezwał się głos w krótkofalówce, przymocowanej do ramienia żołnierza.

— Zrozumiałem — przyjął zamaskowany mężczyzna.

Pięć nie słuchał już dalej. Starał się wygłuszyć wszystko wokół siebie i zatopić się we własnych myślach. Chciał widzieć zadowoloną twarz Nany, kiedy na zawsze odejdzie z tego świata. Skupił się na jej rozpromienionych zielonych oczach i spadających na czoło złocistych kosmykach włosów. Najważniejsze, że jesteś bezpieczna, pomyślał. Nic więcej się nie liczy.

Zamaskowany mężczyzna bez wahania oddał pierwszy strzał. Kula nie trafiła jednak w chłopaka, zamiast tego, uderzyła w niewidzialną przeszkodę, spadając na betonową podłogę. Żołnierz zaklął wkurzony, po czym wypróżnił cały magazynek pistoletu. Nie widząc żadnego rezultatu, chwycił za przewieszony przez ramię karabin. Wycelował i powtórzył całą procedurę. Kule z głośnym hukiem trafiały, jedna po drugiej, w barierę Pięć.

Osłona, chroniąca chłopaka, powoli zaczynała słabnąć. Żołnierz Falconu z niecierpliwością czekał, aż wreszcie całkowicie zniknie.

— Nie mamy na to czasu! — warknął zbliżający się drugi mężczyzna.

Żołnierz od razu skończył strzelać, odwracając się w kierunku mówiącego.

— Zamiast marnować amunicję — burknął nowo przybyły, łapiąc za rozgrzany karabin szeregowego — może wpadłbyś na pomysł, by użyć granatu — oznajmił twardo.

Mężczyzna przełknął nerwowo ślinę. Dopiero od niedawna był w jednostce Falconu. Ciągle nie rozumiał panujących tu zasad. Dziwił go na przykład fakt, że dowódca nie zawsze posyłał na misję swoich dziwolągów. Po co, do jasnej cholery, byli mu ludzie jak on, kiedy miał do dyspozycji armię potworów? Ale swoje myśli zachowywał dla siebie. W żadnej innej pracy nie zarobiłby tak pokaźnej sumy. Nie chciał stracić swojej posady.

— Na co czekasz? — Zniecierpliwiony głos oficera przeniósł go z powrotem do rzeczywistości. — Wykonaj rozkaz, żołnierzu!

— Tak jest, Sir — odpowiedział pospiesznie, sięgając po granat ręczny.

Ostatni raz spojrzał na twarz chłopaka przed sobą. Stał niewzruszony, uparcie tamując im drogę. Nie odzywał się. Wyglądał tak, jakby duchem już dawno nie był obecny.

Mężczyzna wziął głęboki wdech, po czym wyciągnął zawleczkę i rzucił granat w stronę niewidzialnej bariery.

Razem z oficerem cofnęli się i uchylili głowy, zatykając dłońmi uszy. Kilka sekund później rozległ się głośny wybuch. Duszący dym wkradł się do płuc żołnierzy, zmuszając do kaszlu. Niespokojnie czekali, aż kurtyna szarej chmury zniknie.

Z gęstego smogu wyłoniła się w końcu postać chłopaka. Ciągle żył, choć z wielkim trudem nabierał powietrza do płuc.

***

Pięć wiedział, że moc granatu będzie w stanie zniszczyć jego bariery. Ostatkiem sił zbudował jeszcze jedną. Ta miała na celu zakamuflowanie wejścia do kanałów. Żołnierze będą widzieć jedynie ceglaną ścianę za jego plecami. Oczywiście nic nie było pewne. Pięć nie wiedział, czy któremuś z żołnierzy nie wpadnie do głowy, by sprawdzić, czy mur jest prawdziwy. Pozostało mu tylko trzymać się nadziei, że tak nie będzie.

Zacisnął mocno zęby, szykując się na nieunikniony wybuch. Przez lekko rozchylone powieki obserwował, jak młody mężczyzna wyciągnął zawleczkę z granatu, po czym mocno się zamachnął, rzucając nim przed siebie.

Następne, co poczuł, to tępy, obezwładniający ból. Nawet nie wiedział, kiedy wylądował na ziemi. Wszystko działo się za szybko. Duszący dym wypełnił jego płuca niczym trujący jad żmij. Nie mógł się poruszyć, nie był w stanie nawet otworzyć oczu. Czyżby było już po wszystkim? W jego uszach piszczało, a z nosa ciekła strużka krwi.

— Gdzie są pozostali? — zapytał szorstki głos jednego z żołnierzy. A więc ciągle żyję, pomyślał chłopak. — Gadaj gnoju!

Pięć nie miał zamiaru nawet otworzyć ust. Było mu obojętne, co z nim zrobią.

— Gadaj! — powtórzył zamaskowany mężczyzna, częstując go kopniakiem w brzuch.

Pięć automatycznie się skulił, wypluwając zgromadzoną w ustach krew na betonową podłogę. Im szybciej go zabiją, tym lepiej, przeszło mu przez myśl.

Nagle poczuł, jak ktoś złapał za jego ramiona i podniósł do góry. Nie miał siły, by stać na własnych nogach. Był jak szmaciana lalka, podtrzymywana przez dwóch osiłków.

— Wiemy, że nie byłeś tutaj sam! — oznajmił podchodzący do niego mężczyzna, ten sam, który wydał rozkaz użycia granatu. Prawdopodobnie ich dowódca, przypuszczał Pięć.

Kolejny cios wylądował w okolicy jego żeber. Zaciśnięta pięść przesłuchującego zatopiła się boleśnie w ciało chłopaka.

Pięć wydał z siebie cichy jęk, wypluwając jeszcze więcej krwi. Głosy żołnierzy były coraz mniej wyraźne. Ich twarze, z każdą następną sekundą, bardziej rozmyte. Zamiast cokolwiek odpowiedzieć, wykrzywił usta, próbując się uśmiechnąć.

— Czego się szczerzysz, skurwysynie! — ryknął dowodzący. — Jak wypruję z ciebie flaki, nie będzie ci już do śmiechu! — ostrzegł, ponownie częstując go ciosem, tym razem w twarz. — Ostatnia szansa.

Chłopak, ostatkiem sił, pokiwał głową na boki. Bał się. Trudno było się nie bać w takiej sytuacji. Zdawał sobie sprawę, że nie dostąpi zaszczytu szybkiej śmierci. Żołnierze będą się nad nim znęcać. Możliwe, że potrwa to nawet kilka godzin. Nie zabiorą go jednak do Kwatery. To było pewne.

— On niczego nie powie — stwierdził jeden z trzymających go mężczyzn.

— Wysadzimy cały bunkier. Skoro nie chce nam powiedzieć, gdzie ukryli się pozostali, pogrzebiemy ich żywcem! — burknął naburmuszony dowodzący. — Zabijcie go — rozkazał, cynicznie wzdychając, po czym oddalił się, kierując ku wyjściu

Mężczyźni od razu rzucili Pięć na podłogę. Oboje zaczęli brutalnie kopać chłopaka, chichocząc niczym hieny, pastwiące się nad swoją ofiarą.

Kałuża krwi, w której leżał rudowłosy, ciągle rosła. Klejąca, czerwona substancja zalewała mu nawet oczy. Jeszcze trochę, mówił do siebie w myślach. Zaraz będzie po wszystkim.

Przeszywający go ból obezwładnił całe ciało. Pięć nie zasłaniał dłużej twarzy, jego mięśnie odmówiły mu posłuszeństwa. Dosłownie czuł, jak uchodzi z niego życie. Uderzenia były coraz mniej odczuwalne. Miał wrażenie, że gdzieś się oddala, pozostawiając po sobie bezwładne ciało.

Nie wiedział, kiedy stracił przytomność. Nie miał pojęcia, kiedy przestało boleć. Ale, czy to było ważne? Dla niego liczyła się tylko jedna rzecz. Dwa i Nana były bezpieczne. Falcon będzie myślał, że nie żyją. Nie będą ich szukać.

Pozwól sobie pomóc

Posłusznie podążam za Siedem, nie odzywając się ani słowem. Mam spuszczoną głowę. Obserwuję, jak moje stopy powoli suną do przodu. Próbuję nie myśleć dłużej o babci i osobach, które zostały w kryjówce. Zamartwianie się nic ci nie da, powtarzam sobie ciągle w myślach. Ale, czy tego chcę czy nie, dręczą mnie wyrzuty sumienia. Bo to przecież tylko i wyłącznie moja wina. To ja sprowadziłam na babcię nieszczęście. Jestem pieprzoną, chodzącą śmiercią. Nigdy tego sobie nie wybaczę. Staram się odsunąć żal oraz smutek na bok i skupić na reszcie, która jest jeszcze przy życiu. Muszę zrobić wszystko, co w mojej mocy, by choć im pomóc.

Za parę minut go zobaczę. Trzy. Zastanawiam się, co do niego powiedzieć? Obawiam się, że jest w fatalnym stanie. Boję się jego reakcji na mój widok. Ucieszy się, że postanowiłam zostać? Będzie zły? To wcale nie byłoby najgorsze. Mógłby się na mnie wściekać, ile chce, byleby tylko nie był obojętny.

Kiedy schodzimy po stromych schodach prowadzących do podziemi, przechodzi mnie zimny, nieprzyjemny dreszcz. Wspomnienia z tamtej nocy samoczynnie pojawiają się w mojej głowie. Nerwowo żuję dolną wargę. Powoli zaczyna mnie szczypać. Nie dziwię się, jestem tak nieuważna, że przygryzam ją do krwi. Czuję jej metaliczny smak na końcu języka.

Mijamy ciasno usadzone, małe cele, w których siedzą przeważnie młodzi chłopcy. Obserwuję ich kątem oka. Każdy z nich gapi się tępo przed siebie. Są jak roboty. Nawet nie mrugają. Noszą te same stroje. Czarne materiałowe spodnie i szarawe podkoszulki, na których gdzieniegdzie dostrzegam ślady zaschniętej krwi. Przełykam głośno ślinę, mimowolnie obejmując się rękoma. Pocieram dłońmi moje zmarznięte ramiona, odrywając wzrok od tych biednych dzieci. Nie rozumiem, jak Jack może uważać swoje postępowanie za słuszne? Odnoszę wrażenie, że jest wręcz przekonany o nieomylności swojego Projektu. Czy on naprawdę sądzi, że w ten sposób pomaga tym dzieciom?

— To tutaj — oznajmia nagle Siedem, zatrzymując się przed pancernymi, stalowymi drzwiami.

Pozostałe cele są wyposażone w kraty, przez które bez problemu widać więźniów. Tutaj podjęto o wiele większe środki ostrożności. Mam nieodparte wrażenie, że zamiast Trzy, zobaczę zaraz kogoś w stylu Hannibala Lectera.

— To izolatka — tłumaczy Siedem, przejeżdżając po mnie badawczym spojrzeniem, jakby pragnęła odgadnąć moje myśli. — Nie mieliśmy innego wyboru. Musieliśmy go zakuć i zamknąć w odosobnionym pomieszczeniu — komunikuje bez jakichkolwiek wyrzutów sumienia.

— Myślałam, że ci na nim zależy — mamroczę pod nosem, spoglądając ukradkiem w jej karmelowe oczy. Podświadomie liczę, że choć trochę ją moją wypowiedzią trafię.

— Bo zależy — warczy z irytacją. Nie trudno zauważyć, że drażni ją fakt, iż nie jestem w stanie zrozumieć jej postępowania. — Zgadzam się na to wszystko dla jego dobra — oświadcza, wykrzywiając twarz w złości. — Nie obchodzi mnie twoje zdanie — dodaje po krótkim namyśle, ale ja nie jestem do końca przekonana, czy to prawda. — Jesteś zbyt ograniczona, by mnie zrozumieć — syczy, patrząc na mnie z pogardą i obrzydzeniem.

Bezradnie kiwam głową na boki, ciężko wzdychając. Nie mam już siły na bezsensowne kłótnie. I tak niczego nie wskóram. Siedem jest tak zaślepiona, że nawet nie wysłucha do końca moich argumentów. Po co więc bezskutecznie się produkować? To jak rzucanie grochem o ścianę. Cholernie tępą ścianę.

— Alex — odzywa się nagle, kładąc dłoń na klamce drzwi. — Kiedy wejdziemy do środka, będę zmuszona zrobić coś, czego za żadne skarby nie chciałabym powtarzać — oznajmia twardo, spuszczając na kilka sekund wzrok. Bierze głęboki oddech, po czym ponownie spogląda mi prosto w oczy, tym razem ostrzegawczo. — Niestety, ja nie mam wpływu na tę decyzję — stwierdza, gorzko się uśmiechając.

— O czym mówisz? — pytam zdezorientowana, z niecierpliwością czekając, aż w końcu otworzy drzwi.

— Jeśli choć trochę ci na nim zależy — ciągnie dalej, nie zważając na moje pytanie — wybijesz sobie z głowy wszystkie plany ucieczki, które z pewnością zaczęłaś już knuć — syczy, przepełniona złością i niechęcią. — Będziesz posłusznie wykonywać każdy rozkaz — warczy szorstkim jak brzytwa tonem. — W przeciwnym razie będę musiała to znowu zrobić!

— Co zrobić? Nie rozumiem — mamroczę, marszcząc ze zdziwieniem brwi.

— Zaraz zrozumiesz — odpowiada z grymasem na twarzy.

Wyciąga wolną rękę, na której zapięta jest dziwna bransoletka przypominająca opaskę do biegania. Kieruje maleńki monitor do czarnej płytki wbudowanej w drzwiach i powoli przejeżdża nim w dół. Domyślam się, że jest to pewnego rodzaju zabezpieczenie, chroniące wejście do izolatki. Niemal od razu słychać ciche pipnięcie i dźwięk otwierających się zamków.

— Nie ruszaj się z miejsca, dopóki ci na to nie pozwolę — rozkazuje, zerkając na mnie przez ramię. — Nie chcę, by musiał cierpieć jeszcze bardziej, tylko dlatego, że ty nie potrafisz trzymać się dyscypliny!

Na krótki moment zastygam. Moje oczy robią się nienaturalnie wielkie, a gardło totalnie zasycha. Jej słowa nie zwiastują niczego dobrego.

Nie mogąc wydusić z siebie słowa, kiwam tylko pospiesznie głową, komunikując jej, że rozumiem.

Dziewczyna nie czeka dłużej, naciska klamkę w dół i ostrożnie otwiera solidne, stalowe drzwi. Mój oddech samoczynnie się zatrzymuje. Tysiące kłócących się ze sobą uczuć obezwładnia mój umysł. Serce staje w miejscu. Podekscytowane do granic możliwości, czaka na bieg wydarzeń. Czuję się, jakbym z zawiązanymi oczami miała właśnie wkroczyć w jakieś tajemnicze, nieznane miejsce. Mam złe przeczucie, ponownie.

Waham się, zanim przekraczam próg pomieszczenia. Nie jestem w stanie niczego dojrzeć. W środku panuje całkowita ciemność. Dopiero, kiedy Siedem zapala światło, zdaję sobie sprawę, jak źle jest.

Po środku pomieszczenia stoi stalowa, solidnie wykonana klata. Jej podłoże umazane jest zaschniętą i świeżą krwią, która zdobi również grube szczeble. Przez jeden z prętów, stanowiących część wierchu klaty, przewieszone są masywne łańcuchy kajdan. Szerokie obręcze więżą spuchnięte nadgarstki ledwo co przytomnego chłopaka. Nie muszę się długo przyglądać, by zauważyć wystające, skąpane w bordowej krwi kolce, przekłuwające ciało w miejscu stawów pod dłońmi. Nie jestem w stanie powstrzymać mdłości. Panicznie zasłaniam usta rękoma, by stłamsić krzyk rozpaczy. Nie udaje mi się jednak wygrać z pchającymi się do oczu łzami. Czuję, jak bezwstydnie spływają mi po policzkach, lądując na szarawej podłodze. Zaczynam niekontrolowanie dygotać.

Nie mogę dostrzec jego twarzy. Ma spuszczoną bezwładnie głowę. Widzę jedynie zasłonę czarnych jak pióra kruka włosów, których kosmyki zlepia czerwona ciecz. Zasycha mi w gardle, kiedy słyszę jego cichy, stłumiony jęk. Widzę, jak próbuje unieść głowę. Kosztuje go to nie lada wysiłku. Moje stopy poruszają się, jakby same z siebie, sunąc powoli ku niemu.

— Ani kroku dalej! — Słyszę rozwścieczony głos Siedem. — Jesteś taka głupia czy tylko głucha? — pyta z wyrzutami. — Powiedziałam, że masz się nie ruszać z miejsca! — przypomina mi szorstkim tonem.

Zatrzymuję się, przełykając gorycz, która rośnie mi w ustach. Pociągam nosem i czuję, jak wszystko wokół zaczyna się obracać. Jest mi słabo, stoję krótko przed utratą przytomności. Moja psychika zaczyna wariować. Zbyt wielki ciężar siedzi mi na barkach. Ciągnie mnie w dół. Chce, żebym zatonęła w morzu bólu i cierpienia.

Siedem wzdycha bezceremonialnie, macha subtelnie ręką, jakby chciała tym gestem znieść moją osobę z powierzchni ziemi, po czym zbliża się do klatki.

— Zapamiętaj, Alex — odzywa się nagle, przejeżdżając palcem wskazującym po jednym ze szczebli klaty. — Za każdym razem, gdy zrobisz coś, z czego nie będziemy zadowoleni, Trzy poniesie tego konsekwencje. — Mój żołądek kurczy się do granic możliwości, zapierając mi dech i sprawiając, że dostaję jeszcze większych mdłości.

— Nie słuchaj jej — stęka zachrypnięty, ledwo co słyszalny głos. Na samo jego brzmienie dostaję dreszczy, a serce postanawia przyspieszyć, silnie waląc o klatkę piersiową. — Nie powinno cię tutaj w ogóle być — duka, krztusząc się własną krwią. Nie widzę jego oczu, ciągle ma spuszczoną głowę. — Wynoś się stąd, póki jeszcze możesz — nakazuje, zaskakująco głośno i twardo.

— Dość tego — warczy Siedem. Z przymrużonymi ze złości powiekami, kopie w krawędź klaty, zaciskając kurczowo pięści.

— Tobie nie mam nic do powiedzenia — mamrocze Trzy, mozolnie unosząc głowę. Na jego zakrwawionej twarzy pojawia się krzywy, pełen pogardy uśmieszek. — Nie istniejesz dla mnie — szepcze, przeszywając Siedem lodowatym spojrzeniem.

Ku mojemu zdziwieniu, dziewczyna cofa się o krok do tyłu. Wygląda, jakby właśnie wbito sztylet w jej serce. Mogłabym przysiąc, że w jej oczach pojawiają się łzy. Nabiera łapczywie powietrza, ponownie wracając do swojej niewzruszonej, oschłej postawy.

— Wystarczy tej farsy — burczy, spoglądając na mnie przez ramię. — Jestem tutaj, by nauczyć Alex posłuszeństwa. Nie mam czasu na kolejną, nic nie znaczącą kłótnię z tobą.

Przygryzam boleśnie dolną wargę, nie spuszczając Trzy z wzroku. Chcę dodać mu otuchy, zrobić coś, by nie musiał dłużej cierpieć, ale nie potrafię. Trzęsę się jak osika, z ledwością trzymając na własnych nogach. Milczę, choć w środku krzyczę niczym furia. Mam wrażenie, że zaraz eksploduję.

— Ręce w dół, żołnierzu — zleca Siedem.

Trzy, praktycznie od razu po wydanej komendzie, brutalnie szarpie obiema rękoma w dół.

— Nie! — krzyczę niepohamowanie, histerycznie podbiegając do klatki, w której jest.

— Jeszcze nie zrozumiałaś? — fuka, zbulwersowana dziewczyna. Niespodziewanie łapie gwałtownie za mój nadgarstek i odpycha od klaty. — Masz być posłuszna! — nakazuje surowo.

Jej słowa brzmią jak echo w mojej głowie. Nie mogę oderwać wzroku od Trzy. Po jego przedramionach ciekną strumienie krwi, wydobywające się z ran w miejscach stawów. Jak tak dalej pójdzie, zwichnie sobie bark. Igły obręczy kajdan, przeszywające jego nadgarstki, stabilnie utrzymują kończyny w swojej pułapce.

— Tylko na tyle cię stać?! — wrzeszczy Siedem, ciągle ściskając moją rękę. — Wysil się i pokaż naszemu gościowi, dlaczego nie warto łamać umowy z Jackiem.

Trzy próbuje wykonać jej rozkaz, z jeszcze większą siłą ciągnąc ramionami w dół. Zaciska zęby z bólu, ale nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Tłamsi cały ból w sobie, przymykając jedynie swoje piękne dwubarwne oczy. Znosi wszystko z dumą wypisaną na twarzy.

— Przestań! — drę się na całe gardło, wyrywając z jej uścisku. — Zakończ to! Zrobię, co zechcesz! Będę posłuszna! Błagam! — proszę ją ze łzami w oczach i histerycznym szlochem.

Dziewczyna beznamiętnie wpatruje się w zmordowanego chłopaka. Dowódca Falconu, wie, jakie są moje słabości i skutecznie wykorzystuje je przeciwko mnie. Ma moją osobę w garści i może spać spokojnie, nie marnując czasu na zamartwianie się moim buntem.

— Jeszcze chwila — mruczy pod nosem Siedem, zakładając ręce na piersi.

— Trzy — szepczę jego imię, obejmując się trzęsącymi ramionami.

Nagle słychać głuchy, stłumiony chrzęst, który przyprawia mnie o ciarki na całym ciele. W tym samem momencie z ust chłopaka wymyka się cichy, ale za to pełen bólu jęk. Kość prawej ręki musiała wyskoczyć ze stawu, albo, co gorsza, całkowicie się złamać. Miejsce przy barku powoli zaczyna nabrzmiewać i sinieć.

— Wystarczy — odzywa się Siedem. — Mam nadzieję, że to czegoś cię nauczyło — zwraca się do mnie. Pospiesznie przytakuję skinięciem głowy. — Masz kilka minut na rozmowę z nim– oznajmia twardym tonem. — Poślę po kogoś z Sekcji Pierwszej. Muszą go jak najszybciej uzdrowić. Nie chcemy, by wykrwawił się na śmierć.

— Zaczekaj! — krzyczę, wyciągając do niej rękę. — Otwórz tą cholerną klatę! — rozkazuję sfrustrowana. — Rozkuj go! Choć na kilka minut! Przecież on nie ma nawet siły, by stać na własnych nogach. Nie możesz być aż tak nieczuła! Już dość się nacierpiał. Proszę cię. Tylko na chwilę. Błagam, daj mu chociaż parę minut odetchnąć.

— Nie jestem w stanie mu zaufać, Alex — oznajmia zaskakująco spokojnym głosem. — W każdej chwili może użyć swoich mocy i spróbować się wydostać. I wiesz, co później z nim zrobią? — Spogląda na mnie wystraszonymi, wielkimi oczami, co wyprowadza mnie z kontekstu. — To, co przed chwilą zademonstrowałam jest niczym w porównaniu z torturami, jakie będzie musiał przejść. Nie pozwolę na to!

— Gdyby nie twoja zdrada, Trzy byłby cały i zdrowy — wychodzi ze mnie, zanim zdążam to przemyśleć.

— Nie próbuj zrzucać całej winy na mnie — warczy, wykrzywiając usta niczym rozwścieczony wilk. — Niczego nie pojmujesz! Trzy jest tutaj bezpieczniejszy…

— Bezpieczniejszy? — powtarzam z niedowierzaniem. — Chyba sobie żartujesz! Spójrz na niego! — wrzeszczę, pokazując na nieprzytomnego chłopaka w klatce. — Traktujecie go jak dzikie, nieposkromione zwierze! Krzywdzicie go, nie mając ku temu żadnych podstaw! — wykrzykuję, płacząc jak małe dziecko. — Dlaczego tego nie widzisz? Dlaczego jesteś tak zaślepiona? Siedem! W tym, co robicie nie ma nawet krzty moralności.

Wyraźnie widzę, jak Siedem zaciska mięśnie szczęki i przełyka nerwowo ślinę. Nie mogę zrozumieć jej zachowania. Czyżby jej także zrobiono pranie mózgu i podano jakieś dziwne medykamenty? Nie wygląda na to. Siedem nie jest jak inni żołnierze Falconu. Ma uczucia i emocje. Nie faszerują jej żadnymi lekami, zauważyłabym to. Może nie jest w stanie rozróżnić dobra od zła? Może spędziła u boku Jacka wystarczająco dużo czasu, by popaść w tę samą paranoję. Możliwe, że naprawdę wierzy w te wszystkie brednie i chce, na swój chory, pokręcony sposób, pomóc Trzy.

— Piętnaście przyjdzie za parę minut i uzdrowi jego rany — komunikuje beznamiętnie. — Jestem w stanie zgodzić się na otworzenie klaty, ale kajdanki zostaną na swoim miejscu — oznajmia surowo, z powrotem podchodząc do klatki. — Jak wrócę, zaprowadzę cię do twojego nowego pokoju. Muszę wszystko przygotować, więc — przerywa, przygryzając lekko dolną wargę i pogrąża się na kilka sekund w zadumie. — Będziesz miała trochę więcej czasu, by z nim porozmawiać — mamrocze, przykładając monitor opaski do płytki pod zamkiem klaty.

Od razu, kiedy wejście się otwiera, ruszam do środka.

— Dziękuję — szepczę, rzucając Siedem pełne wdzięczności spojrzenie.

— Piętnaście przyniesie mu trochę wody i coś do zjedzenia — komunikuje, kierując się w stronę wyjścia.

Nie jestem w stanie rozpoznać, co Siedem w tej chwili czuje. Mogę tylko snuć przypuszczenia i teorie, ale prawdopodobnie nigdy nie będzie mi dane dowiedzieć się prawdy. Co kieruje jej zachowaniem? Są momenty, kiedy jestem niemal pewna, że zrobiłaby dla Trzy wszystko. Niestety, one nie trwają długo.

Z niecierpliwością czekam, aż dziewczyna opuści pomieszczenie. Kiedy w końcu zamyka za sobą stalowe drzwi, raptownie odwracam się do nieprzytomnego chłopaka.

Czuję nieprzyjemne kłucie w sercu. Moje wnętrze zostaje zaatakowane przez tysiące maleńkich igiełek. Tak bardzo chciałabym wiedzieć, co zrobić i jakich słów użyć. A może lepiej milczeć? Nie… milczenie nigdy nie było moją mocną stroną.

— Trzy — szepczę, ostrożnie odsłaniając hebanowe kosmyki jego przydługawej grzywki. — Słyszysz mnie? — pytam niepewnym, cienkim głosem. — Trzy?

Tak delikatnie, jak tylko mogę, dotykam jego policzka. Jest lepki od krwi i potu. Na krótką chwilę przymykam powieki, nie mogąc znieść tego widoku. Patrząc na niego z takiego bliska, cierpię jeszcze bardziej. Nie fizycznie. Moja psychika lega w gruzach. Próbuję wyrzucić z głowy obrazy, które samorzutnie pojawiają mi się w myślach. Nie potrafię jednak ich zatrzymać. Jakie nieludzkie katusze musiały doprowadzić do czegoś takiego? Jego ciało jest poharatane, jakby padło w ręce bezlitosnego rzeźnika. Z trudem znajduję na nim miejsca, które nie są zbrukane krwią.

— Alex — mamrocze nagle, wprawiając mnie w osłupienie.

Pospiesznie cofam drżącą dłoń, chowając ją za plecami. Jakbym podświadomie chciała ukryć swoją troskę. Peszę się i czuję, jak rośnie we mnie niepewność. Mimowolnie wstrzymuję oddech, wpatrując się w smętną twarz Trzy.

Wycieńczony chłopak powoli podejmuje próbę otworzenia oczu. Jego gęste, długie rzęsy zlepia zeschnięta krew. Słyszę szczęk łańcuchów, kiedy delikatnie się porusza. Nie umyka mi, że każdy jego gest wiąże się z niewyobrażalnym cierpieniem.

— Po twojej minie, śmiem wnioskować, że nie wyglądam zbyt zachęcająco — wydusza z siebie, siląc się na uśmiech.

Jestem zakłopotana i zdezorientowana. Jego reakcja wprowadza mnie w takie skołowanie, że zapominam języka w gębie. On naprawdę się uśmiecha. Jeszcze kilka sekund temu był całkowicie nieprzytomny, a przynajmniej tak mi się wydawało, a teraz? Prawdę powiedziawszy podziwiam go. Dzielnie znosi każdy zadany mu cios. Nie robi z siebie ofiary, choć ma do tego całkowite prawo. Na jego miejscu zwijałabym się z bólu i błagała o pomoc. Obawiam się, że już dawno postradałabym zmysły. Ale chłopak przede mną jest o wiele silniejszy. Teraz widzę to wyraźniej niż kiedykolwiek przedtem. I nie chodzi mi, tylko i wyłącznie, o siłę zewnętrzną. Dużo bardziej znacząca jest ta wewnętrzna. Jeszcze nigdy nie poznałam kogoś o tak mocnej psychice.

Mimowolnie przejeżdżam wzrokiem po jego spuchniętym, sinym ramieniu. W miejscu stawu barkowego pojawił się wielki obrzęk i fatalnie wyglądająca opuchlizna, zniekształcająca całą rękę. Z cichym sykiem wciągam powietrze przez zaciśnięte zęby.

— Co tutaj robisz? — pyta, zmieniając ton na szorstki i poważny. Jego głos drży i przerywa, co zdradza mi, jak bardzo musi cierpieć. — Nie powinno cię tu być. Nie rozumiem… Jack zawarł umowę z Monic — duka, co chwilę zaciskając mięśnie szczęki, jakby chciał powstrzymać się od jęku. — Już od dawna powinnaś być poza terenem Kwatery. Miałem nadzieję, że zawieźli cię z powrotem do twojej matki.

— Nie nazywaj jej tak — wyduszam z siebie, spuszczając wzrok.

— Dlaczego jeszcze tutaj jesteś? — powtarza z rezygnacją. — Jack nie złamałby swojego słowa…

— Jestem tutaj z własnej woli — wtrącam się. — Sama chciałam zostać — tłumaczę, odważając się spojrzeć mu prosto w oczy. Przeraża mnie bijący od nich chłód.

— Ze względu na kogo? — pyta ostrożnie. — Jeden? — szepcze, po czym przygryza mocno dolną wargę. Nawet ślepiec zauważyłby, że z ledwością dusi w sobie jęk cierpienia.

Bezwiednie obserwuję jego popękane, spieczone od gorączki usta. Gdybym tylko mogła, odebrałabym cały ból, który mu towarzyszy. Z trudem powstrzymuję się od płaczu, choć i tak pewnie zauważył już zaschnięte łzy na moich policzkach.

— Ze względu na was wszystkich — odpowiadam półszeptem.

— Jakich wszystkich, Alex? — pyta, mozolnie kiwając głową na boki. — Ci, którzy zostali w bunkrze, nie żyją — stwierdza przez zaciśnięte zęby. — Byłbym naiwnym głupcem myśląc, że Cztery udało się uciec — oznajmia, przepełniony żalem. — Został więc, tylko i wyłącznie, Jeden — mówi, akcentując każde słowo.

— To nieprawda — zaprzeczam, patrząc w jego zmęczone, dwubarwne oczy.

— Nie — przerywa twardo. — Nawet się nie waż brać mnie pod uwagę — cedzi, przeszywając mnie gniewnym, niewzruszonym spojrzeniem.

Otwieram usta, by móc coś mu odpowiedzieć, ale od razu, kiedy Trzy zauważa mój protest, wchodzi mi w słowo.

— Nie jesteś mi nic winna. Nic nas nie łączy. Jestem dla ciebie zupełnie obcą osobą…

— Trzy — wtrącam się, zaciskając pięści.

— Jeśli myślisz, że kiedykolwiek mi na tobie zależało, grubo się mylisz — syczy surowym, oziębłym tonem.

Automatycznie odczuwam tępy, kujący ból w okolicy klatki piersiowej. Moje dłonie same z siebie wędrują w to miejsce, chcąc ukryć przed Trzy otwartą ranę, która powstała w moim sercu.

— Jesteś nikim — ciągnie dalej, jakby było mu mało. — Nie zrobiłoby mi żadnej różnicy, gdybyś nagle znikła.

Jego słowa tną jak dobrze naostrzony nóż. Każde z nich brutalnie rozszarpuje mi duszę. Ale coś, głęboko w środku mnie, rozpoznaje nagle prawdziwe przesłanie tej krzywdzącej treści.

— Wiesz — zaczynam piskliwym głosem. Przełykam gorycz w ustach, zbierając się w sobie. — Tak właściwie, nie powinnam spodziewać się po tobie niczego innego. Ale — przerywam, robiąc krótką pauzę, po czym mówię dalej, dzielnie znosząc jego zimne jak lód spojrzenie. — Gdyby naprawdę ci na mnie NIE zależało, miałbyś gdzieś fakt, czy tutaj zostanę czy nie. To, że podjąłeś desperacką próbę odepchnięcia mnie od siebie paroma nieprzyjemnymi zdaniami, tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że coś dla ciebie znaczę.

Wyraźnie widzę zaskoczenie i zmieszanie malujące się na jego twarzy. Musi minąć kilka sekund, zanim jest w stanie cokolwiek mi odpowiedzieć.

— Jak tylko będziesz sam na sam z Jeden, dasz mu rozkaz wyprowadzenia was z tego syfu — nakazuje, otrząsając się z krótkiego szoku. W sumie, nie dziwi mnie wcale jego brak reakcji na moją wypowiedź. — Z jego pomocą uda ci się stąd wydostać i uciec jak najdalej.

— Ale ja…

— Jeszcze nie skończyłem — przerywa mi stanowczo. — Będziesz musiała się dobrze ukryć, ale to nie powinien być aż taki kłopot. Jeden będzie potrzebował paru dni, by dojść do normalnego stanu, ale zaraz potem zapewni ci schronienie. Musicie jak najszybciej zniknąć…

— Nie! — sprzeciwiam się kategorycznie. — Jak możesz w ogóle brać pod uwagę, że cię tutaj zostawię — wykrztuszam z siebie.

Coś we mnie pęka, rozpadając się na maleńkie kawałeczki. Brakuje mi siły, by ciągle powstrzymywać łzy. Daję upust złości i frustracji, wpadają w bezdźwięczny, żałosny szloch.

— Chcesz, żebym błagał? — pyta niespodziewanie. — Mogę błagać — zapewnia, mrużąc na moment powieki. — Jeśli to coś zmieni… Jeśli dzięki temu w końcu mnie usłuchasz — przerywa, przełykając głośno ślinę. Kiedy dalej mówi, widzę, jak jego wargi delikatnie drżą. — Będę błagał.

Przeszywa mnie zimny dreszcz. Stoję jak zahipnotyzowana, gapiąc się tępo w jego zrezygnowaną, zgnębioną minę. Potrzebuję paru sekund, by dojść do siebie. Instynktownie wyciągam do niego rękę. Po raz drugi dotykam jego ciepłego, zakrwawionego policzka.

— Próbować odejść od czegoś, co się kocha, to jak próbować utonąć — szepczę, nie myśląc w ogóle nad tym, co robię. — To wbrew naturze, nie pragnąć powietrza. Twoje ciało się go domaga, twój umysł mówi, że go potrzebujesz. Ostatecznie i tak przebijasz się na powierzchnię, ciężko dysząc i nie mogąc sobie go odmówić.

— Alex…

Odgłos otwierających się drzwi, przerywa jego wypowiedź. Osłupieni, kierujemy wzrok w stronę hałasu. Nikt z nas się nie odzywa. Chyba oboje jesteśmy oszołomieni i wstrząśnięci. Ja, bo wypowiedziałam skryte od dawna myśli na głos. On, bo je usłyszał.

Zza drzwi wyłania się postać niskiego, drobnego chłopaka. Ma na sobie podobny mundur, co Siedem. Kręcone, kasztanowe włosy są starannie związane w kitkę z tyłu głowy. Zielone, kocie oczy, ukryte za szkłami okularów, błądzą po całym pomieszczeniu, płochliwie unikając Trzy.

Nieznajomy nieśmiało przekracza próg i niepewnym krokiem podąża w moją stronę.

— Siedem jeszcze tutaj nie ma — zauważa półgłosem, ostrożnie zbliżając się do klatki.

— Piętnaście? — zgaduję, widząc w jego ręku butelkę wody.

Subtelne skinięcie głowy, potwierdza moje przypuszczenie. Nie czekam ani chwili dłużej. Podchodzę do niego i bez ostrzeżenia łapię za ramię.

— Przyszedłeś go uzdrowić. — Moje pytanie brzmi bardziej jak stwierdzenie.

Nie zwracając uwagi na jego ciche protesty, ciągnę go w kierunku Trzy. Chłopak nie ma jednak zamiaru zbliżać się do klaty. Gwałtownie wyrywa się z mojego uścisku, cofając dwa kroki do tyłu.

— Zwariowałaś! — burczy rozwścieczony, poprawiając rękaw eleganckiego, czarnego munduru. — Myślisz, że życie mi nie miłe, czy jak? — pyta, nieufnie przejeżdżając po mnie krytycznym wzrokiem.

— Siedem powiedziała, że przyśle cię, byś mu pomógł — tłumaczę moje zachowanie.

— Nie mam najmniejszego zamiaru zbliżać się do tej nieobliczalnej, szalonej furii bez wsparcia Siedem! — oznajmia zirytowany.

Za plecami słyszę ciche, pełne ironii westchnięcie i stłumiony, krótki protekcjonalny śmiech. Raptownie odwracam się do Trzy, mrużąc w złości oczy.

Robi to specjalnie, przechodzi mi przez myśl. Chce jeszcze bardziej spłoszyć Piętnaście. Nie pojmuję tego.

— Przecież on nic ci nie zrobi — zapewniam wylęknionego chłopaka, modląc się w duchu, by moje słowa wreszcie do niego trafiły. — Jest ciężko ranny, wykrwawia się na śmierć. Musisz mu natychmiast pomóc. — Mimowolnie zaciskam dłonie w pięści.

— Drugi raz nie popełnię tego samego błędu — oznajmia, rzucając plastikową butelkę z wodą w moją stronę. — Łap! — woła.

Dzięki mojemu wyrobionemu refleksowi udaje mi się pochwycić butelkę w ostatnim momencie.

— Siedem powinna pojawić się lada chwila — komunikuje mi. — W międzyczasie możesz dać mu pić. Najwyraźniej jesteś jedyną osobą, która może czuć się w miarę bezpiecznie w pobliżu tej bestii — stwierdza, zakładając ręce na piersi, po czym opiera się o jedną z ceglanych ścian, zawieszając wzrok na lekko uchylonych drzwiach.

Staram się ze wszystkich sił ignorować jego lekceważący ton i obraźliwe przesłanie. Biorę głęboki oddech, by ukoić nerwy. Powoli wypuszczam powietrze ustami, pozbywając się zgromadzonego naładowania złej energii.

Nie tracąc więcej czasu na tego gbura, wracam z powrotem do Trzy. Coś w nim mówi mi, że nieznajomy chłopak ma dobre, uzasadnione powody do obaw.

— Dlaczego on się ciebie boi? — pytam po cichu, odkręcając zakrętkę butelki.

— Poznaliśmy się w niezbyt sprzyjających okolicznościach — odpowiada po krótkim namyśle, sarkastycznie się uśmiechając.

Postanawiam nie drążyć dłużej tego tematu. Delikatnie przystawiam butelkę do jego spieczonych ust.

— Pij — nakazuję.

Trzy zaciska szczelnie zęby, pospiesznie odwracając głowę w bok.

— Co robisz? — syczę, tracąc powoli cierpliwość. — Pij, mówię! — powtarzam lekko poddenerwowana.

— Nie jestem spragniony — mruczy z niechęcią.

— Owszem, jesteś! — zaprzeczam, uparcie podejmując drugą próbę podania mu tej cholernej wody.

— Zabierz to ode mnie! — warczy, patrząc na mnie, jakbym właśnie próbowała go otruć.

— Nigdy się nie nauczysz — odzywa się melodyjny, znajomy głos.

Odruchowo odwracam się do źródła hałasu. Na widok zbliżającej się Siedem, żołądek podchodzi mi do gardła. Robi mi się niedobrze, jak przejeżdżam po niej wzrokiem.

— Ja się tym zajmę — mówi szorstkim tonem, wyrywając mi butelkę z rąk.

— Co jest w środku? — pytam, zaczynając powoli rozumieć niechęć Trzy.

— No proszę? — Zaskoczona dziewczyna unosi swoje idealnie uformowane brwi do góry i cicho chichocze. — Czyli jednak nie jesteś taka głupia i naiwna, jakby się zdawało — stwierdza, wzruszając obojętnie ramionami. — To tylko niewinna mieszanka uspakajająca — tłumaczy, sarkastycznie szczerząc zęby. — Na ujarzmienie jego nieokrzesanego temperamentu — dodaje, rzucając Trzy kąśliwe spojrzenie.

— Nie rozumiem, dlaczego to robisz — szepczę sama do siebie, spuszczając bezsilnie głowę.

Zżera mnie fakt, że nie mogę mu pomóc. Gdybym tylko spróbowała, pogorszyłabym jeszcze bardziej sytuację. Wpatruję się tępo w jego nagie, oblepione krwią stopy i modlę w duchu, by nie musiał już dłużej cierpieć. Nie mam odwagi spojrzeć mu w oczy. Wstydzę się, że jestem w tej chwili tak bezużyteczna.

— Pij! — Od razu, kiedy słyszę, jak Siedem powtarza moją komendę, dostaję ciarek na całym ciele.

Mimowolnie przymykam drżące powieki i przygryzam dolną wargę. Zaraz potem słyszę odgłos łykania. Moje pięści zaciskają się same z siebie, a paznokcie wbijają boleśnie w wewnętrzne strony dłoni. Każdy mój płytki oddech tłumi krzyk rozpaczy.

— Nie stój tak — burczy Siedem.

Momentalnie otwieram oczy, pośpiesznie mrugając, by nie uronić więcej łez. Powoli przejeżdżam wzrokiem po postaci chłopaka przede mną. Jego czarne, zakurzone dżinsy są poszarpane i umazane czerwoną cieczą. Koszula, która kiedyś była biała, teraz przypomina potargany kawałek szmaty zbrukany zaschniętą krwią. Kiedy docieram do jego twarzy, czuję, jak kolejna fala szlochu niebezpiecznie zbliża się do granic mojej wytrzymałości. Pełne życia, piękne dwubarwne oczy prawie całkowicie straciły swój blask. Są niczym wypłowiałe, puste płótna, na które jeszcze nikt nie zdążył położyć farby. Zupełnie bez wyrazu… martwe.

Moja broda drży, zdradzając wszystkie uczucia, które próbuję w sobie stłumić. Serce zaczyna robić się dziwnie ciężkie. Z trudem utrzymuję się na własnych nogach. Kolana trzęsą mi się jak galaretka.

— Pomóż mi — rozkazuje dziewczyna obok mnie. — Myślałam, że chciałaś, bym go rozkuła.

Biorąc głęboki oddech, zbieram się w sobie. Muszę być silna, nie mogę pozwolić sobie na słabości. Potrząsam energicznie głową, próbując zachować trzeźwość umysłu.

Dopiero po kilku sekundach dochodzi do mnie sens wypowiedzianego przez Siedem zdania.

— Trzy jest na tyle odurzony, że nie będzie mógł samodzielnie stać, kiedy otworzę kajdanki — tłumaczy. — Złap go za ramię, a kiedy dam znak, pomóż mu usiąść — mówi, klikając coś na displayu swojej elektronicznej opaski.

Przytakuję, łapiąc lewą rękę nieprzytomnego chłopaka. Siedem przykłada mały monitor opaski do kajdan, po czym kiwa do mnie głową, podtrzymując drugie ramię Trzy.

Z ciężkim sercem obserwuję, jak długie igły mozolnie się cofają, uwalniając opuchnięte nadgarstki swojej ofiary. Strużki świeżej krwi spływają po przedramionach omdlałego chłopaka, kapiąc na szarawą podłogę.

Chwilę później czuję na barkach ciężar bezwładnie upadającego ciała. Przypuszczałam, że Trzy nie należy do lekkich, ale nie spodziewałam się tak przytłaczającej wagi. Zataczam się, próbując odzyskać równowagę. Z pomocą Siedem, ostrożnie kładę nieprzytomnego Trzy na zimnym betonie podłoża klaty. Instynktownie siadam obok niego, pełniąc rolę podpórki. Czując na sobie gniewny wzrok Siedem, pospiesznie spoglądam w jej kierunku. Prostuje się, otrzepując z rękawów swojego czarnego, eleganckiego munduru nieistniejący kurz.

— Na dzisiaj koniec wizyty — oznajmia szorstko. — Piętnaście zajmie się resztą. My idziemy do góry. Pokażę ci, gdzie będziesz mieszkać.

Nie odpowiadam. Z zaciśniętymi zębami wracam do Trzy. Wygląda, jakby spał. Jego klatka piersiowa równomiernie unosi się i opada. Delikatnie opieram mu głowę o grube szczeble klaty. Drżącą dłonią odgarniam czarne kosmyki z czoła, po czym gładzę po policzku. W oczy rzuca mi się rana nad brwią, której wcześniej nie zauważyłam. Rozcina cienką skórę przy skroni, barwiąc prawą część twarzy czerwoną farbą.

— Idziemy — upomina mnie zniecierpliwiona dziewczyna. — Wstawaj! — nakazuje twardo, wychodząc z klatki. — Piętnaście — zwraca się do nieznajomego chłopaka. — Uzdrów go i doprowadź do porządku. Jak będziesz ze wszystkim gotowy, od razu się do mnie zamelduj.

— Nie wiem, czy mnie słyszysz — szepczę, pochylając się do ucha nieprzytomnego chłopaka — ale wiedz, że wszystko, co wcześniej powiedziałam… każde słowo… to prawda — przyznaję, pozwalając sobie na krótką chwilę zapomnienia.

Ignorując wszystko i wszystkich wokół, zbliżam się do Trzy, przykładając usta w miejscu ciętej rany. To może głupie i naiwne, ale jakaś mała cząstka mnie ma nadzieję, że tym pocałunkiem zmaże cały ból, który mu towarzyszy. Zastygam na kilka sekund w tej pozycji, po czym opornie się oddalam. Mimowiednie biorę dolną wargę między zęby, czując słodko-metaliczny smak jego krwi zmieszany ze słonym potem.

— Alex! — warknięcie Siedem brutalnie wyrywa mnie z przemyśleń. — Powiedziałam idziemy!

Niechętnie podnoszę się z miejsca, mozolnie sunąc w stronę wyjścia. Wypłukana z wszelkich emocji, wpatruję się apatycznie w plecy kroczącej przede mną dziewczyny. Obawiam się, że z każdym spędzonym tutaj dniem, będę tracić kolejną cząstkę samej siebie. Ogarnia mnie strach. Boję się, że to miejsce odbierze ostatnie iskry nadziei tlące się ciągle w moim sercu.

***

Śledząc Siedem, nie zwracam większej uwagi na otoczenie. Wiem tylko tyle, że znajdujemy się na pierwszym piętrze. Jestem tego świadoma dlatego, bo zaobserwowałam, jak Siedem wciska guzik z „jedynką” w przeszklonej windzie. Z tego, co zdążyłam wcześniej zauważyć, cały budynek posiada cztery piętra, nie wliczając oczywiście parteru i lochów znajdujących się w podziemiach. Prędzej czy później będę musiała zapoznać się z tą olbrzymią przestrzenią. Jak na razie jestem totalnie zdezorientowana.

Wychodzimy z windy na długi korytarz. Spoglądam w prawo, zaraz potem w lewo i czuję się, jakbym wylądowała w jakimś gigantycznym hotelu. Wszystkie pokoje ustawione są w równych odstępach, a każdy z nich ma swój numer zapisany na tabliczce wiszącej nad wejściem. Zatrzymujemy się przed jednymi z wielu białych drzwi.

— Rozmawiałam wcześniej z Jackiem — wtrąca nagle Siedem. — Zdołałam go przekonać, żebyś od razu dzieliła pokój z Jeden — oznajmia, wprawiając mnie w zdziwienie i skołowanie. — Na twoim miejscu, właśnie tego bym chciała — mamrocze, wyciągając z kapsy wojskowej marynarki czarną opaskę, łudząco podobną do tej, którą sama posiada.

Dostrzegłszy moje zainteresowanie, zaczyna tłumaczyć:

— Każdy z nas posiada taką bransoletkę. Ta należy do ciebie — mówi, wyciągając do mnie wolną rękę. — Otwiera tylko i wyłącznie drzwi do waszego pokoju — dodaje pospiesznie.

Posłusznie pozwalam jej zapiąć opaskę na lewy nadgarstek, po czym badawczo się jej przyglądam. Mały monitor wygląda jak elektroniczny blat zegarka. Pasek jest wykonany z mocnego, skórzanego materiału.

— Można powiedzieć, że jest to coś w rodzaju klucza — stwierdza Siedem. — Tyle, że bardziej bezpiecznego. Urządzenie w nim automatycznie łączy się z chipem, który został ci wszczepiony przez dr. Soula. Działa tylko i wyłącznie w twoich rękach. To samo tyczy się innych opasek. Nawet, gdyby udało się komuś ukraść klucz mający dostęp do innych zamków, nie mógłby go użyć. Całkiem sprytne, co nie? — pyta, podejrzliwie przeszywając mnie wzrokiem. Jakby wiedziała, co przed chwilą przeszło mi przez myśl.

— Wystarczy, że przyłożę ekran displaya do tej płytki? — upewniam się, pokazując ciemną, metaliczną tabliczkę, wbudowaną nad klamką drzwi.

— Dokładnie — potwierdza, przytakując subtelnie głową.

Od razu śledzę jej wskazania i otwieram wejście do mojego nowego pokoju. Przepełniona mieszanymi uczuciami, stawiam pierwszy krok do środka. Pomieszczenie nie jest jakoś specjalnie wielkie, ale tak właściwie, niczego mu nie brakuje. Przypomina pokój hotelowy. Nie ma w nim niczego osobistego, wszystko jest neutralne. Panuje tutaj nadzwyczajny porządek. Ściany są pomalowane kremową farbą, a lampa, która włączyła się automatycznie, daje ciepłe, delikatne światło. Podłoga wyłożona jest brązowymi, przypominającymi drewno panelami. Po prawej stronie znajdują się wąskie drzwi, prawdopodobnie prowadzące do łazienki. Przy przeciwległej ścianie stoi niskie łóżko, które jest idealnie zaścielone. Dopiero, gdy widzę militarną, męską kurtkę przewieszoną przez oparcie krzesła, dociera do mnie, co powiedziała wcześniej Siedem. To nie tylko mój pokój… to także jego pokój.

— Jeden powinien wrócić za kilka godzin — oznajmia brązowooka, odpowiadając na moje niezadane pytanie. — Jest już bardzo późno — stwierdza, spoglądając na zegar, wiszący nad metalowym biurkiem. — Najlepiej, jak weźmiesz prysznic i położysz się spać — radzi. — Po prawej stronie szafy znajdziesz swoje nowe ubrania — oznajmia, pokazując skinięciem głowy na niewielką garderobę. — W łazience jest wszystko, czego będziesz potrzebować. Jakieś pytania?

Tysiące, przechodzi mi przez myśl. Ale w tym momencie nie jestem w stanie się skupić, by zadać choć jedno z nich. W milczeniu rozglądam się po całym pomieszczeniu. Nie tak wyobrażałam sobie miejsce, w którym przebywa Jeden. Może i nie jest tu przytulnie, ale ciasnej, ciemnej celi też to nie przypomina.

— Ten pokój — zaczynam nieśmiało. — To nie wygląda jak więzienie…

— Dlaczego miałoby tak wyglądać? — pyta zaskoczona, marszcząc czoło. — Aha, rozumiem — kontynuuje nagle. — Myślałaś, że Jeden jest zamknięty w celi… w podziemiach — przypuszcza słusznie. — Tak było na początku, kiedy był rekrutem — tłumaczy, zakładając ręce na piersi. — Po zakończeniu szkolenia, wszyscy żołnierze zostają skierowani na pierwsze piętro. Każdy dostaje swój własny pokój, który zazwyczaj dzieli z opiekunem. Nie martw się, wkrótce zrozumiesz panujące tutaj zasady. Organizacja nie jest taka, jaką ją sobie wyobrażasz. Zdaję sobie sprawę, że sięgamy po kontrowersyjne środki, ale przynajmniej osiągamy zadowalające rezultaty. Z pewnością będzie musiało minąć trochę czasu zanim do wszystkiego przywykniesz, ale przeczuwam, że prędzej czy później zrozumiesz nasze postępowanie.

Wątpię, odpowiadam jej w myślach. Próbuję zagłuszyć sceptyczny głos w mojej głowie. Falcon nie jest dobry. Koniec, kropka. To, co robią z Trzy, mówi przecież samo za siebie. Są potworami.

— Zostawię cię samą. Na dzisiaj wystarczy — oświadcza Siedem. — Musisz wszystko na spokojnie sobie przemyśleć i poukładać. Wiem, że nie jest ci łatwo… Musiałaś przejść przez tak wiele, w tak krótkim czasie…

Wpatruję się w nią z niedowierzaniem. Nie mogę jej rozgryźć. Raz wydaje mi się, że najchętniej ukręciłaby mi kart, a zaraz potem mam dziwne wrażenie, że stoi po mojej stronie.

Ciągle milczę. Nie jestem w stanie wydusić z siebie słowa. Jakbym zapomniała języka w gębie.

— Jeden wytłumaczy ci resztę — wtrąca po chwili Siedem. — Odpocznij. Spróbuj się wyspać. Jutro czeka cię długi dzień. Musisz zapoznać się z panującym tutaj systemem.

— Uhm. — Tylko tyle przechodzi mi przez gardło.

Siedem ma rację. Muszę zregenerować siły. W obecnym stanie do niczego się nie przydam. Nie potrafię dłużej racjonalnie myśleć. Powinnam odetchnąć, naładować się od nowa.

Zdumiewa mnie jej przyjazny uśmiech, którym mnie obdarza, zanim wychodzi. Boję się, że tracę zmysły. Cała ta sytuacja jest tak pokręcona, że wcale by mnie to nie zdziwiło.

Oderwana od rzeczywistości, udaję się do łazienki. Nie potrafię się na niczym skupić. Jedyne, co jestem w stanie jeszcze zrobić, to przemycie twarzy zimną wodą. Wszystko wokół wydaje się być zamazane. Szarawe kafle pod moimi nogami spowija gęsta mgła. Muszę się jak najprędzej położyć, zanim stracę przytomność i walnę głową o twardą podłogę. Chwiejnym krokiem wychodzę z łazienki, kierując się w stronę łóżka. Wykończona, opadam bezwładnie na twardawy materac, rujnując perfekcyjnie ułożoną pościel.

Zamykam oczy, kuląc się jak małe dziecko. Łapię za róg cienkiej kołdry i wtulam się do niego, jakby był moim najlepszym przyjacielem. W tej chwili jest moim jedynym przyjacielem. Częstuję go słonymi, gorzkimi łzami. Szkoda, że nie może mnie pocieszyć.

Mimowolnie przypomina mi się dzień, w którym dowiedziałam się o morderstwie rodziców. Wpadam w jeszcze większy szloch. Wtedy miałam chociaż kogoś, kto trzymał mnie w ramionach. Szeptał kojące słowa do ucha, delikatnie gładząc po plecach. Brakuje mi go. Mam cichą nadzieję, że nie został wciągnięty w to bagno, tak jak moja babcia. Liczę, że żyje swoim beztroskim życiem, nie mając o niczym pojęcia. Błagam w duchu, by choć jemu nic się nie stało. Wystarcza, że odebrali mi Annę i babcię. Nie pozostaje mi nic innego, jak modlić się, by zostawili Sebastiana w spokoju.

Szarość

(Kilkanaście minut wcześniej)

— Proszę cię — zaczęła Siedem — wytłumacz mi, dlaczego? — zapytała z wyrzutem. — Nie mogę cię zrozumieć. Nie jestem w stanie pojąć tego, co zrobiłeś — przyznała, unosząc ręce w bezradności.

Jack westchnął zmęczony, po czym zajął miejsce na miękkiej sofie. Nie spiesząc się z odpowiedzią, sięgnął po kubek wypełniony gorącą kawą i powoli zaczął sączyć intensywnie pachnący trunek.

— Tato! — zawołała zniecierpliwiona dziewczyna, mimowolnie zaciskając pięści.

Dowódca Falconu poczuł lekki ucisk w sercu. Niemal każdego dnia dręczyły go wyrzuty sumienia. Traktował przybraną córkę jak jednego ze swoich żołnierzy. Nazywał ją nawet Siedem. Ale przecież robił to tylko i wyłącznie dla jej dobra. Nie mógł pozwolić sobie na faworyzowanie.

Tym bardziej czerpał przyjemność z każdej chwili spędzonej z nią sam na sam. Mógł wtedy, bez żadnych konsekwencji, poczuć się jak prawdziwy rodzic. Mógł rozkoszować się na dźwięk słowa „tata”, które przecież tak sporadycznie padało z ust Alice.

— Masz mi za złe, że nie oddałem jej w ręce Monic? — odpowiedział pytaniem na pytanie. — A może bardziej dręczy cię fakt, iż zezwoliłem na spotkania z Trzy? — dodał, patrząc prosto w karmelowe, wielkie oczy.

Blondynka automatycznie wzdrygnęła. Nerwowo zamrugała kilka razy, nie mogąc się powstrzymać od tego krępującego odruchu. Po chwili nabrała głęboko powietrza w płuca i odważyła się mówić dalej.

— Trzy jest moją bronią — oznajmiła surowo, zbliżając się kilka kroków do brązowej sofy. — To chyba normalne, że się o niego martwię. — Wzruszyła ramionami, próbując znieść przenikliwe spojrzenie starszego mężczyzny. — Alex nie powinien on w ogóle obchodzić! — podniosła mimowolnie głos. — Może, gdybyś od razu pozwolił na to, by dzieliła pokój ze swoją bronią, zapomniałaby o mojej! — rzuciła stanowczo.

Dowódca pokiwał głową na boki, odstawiając kubek z powrotem na blat okrągłego, niskiego stolika. Nie podobało mu się, że Alice była w aż tak wielkim stopniu przywiązana do Trzy. Choć brała udział w szkoleniach mających na celu nauczenie się panowania nad emocjonalną więzią, nie wiele z tego wyniosła. Jack obawiał się, że uczucia jego przybranej córki prawdopodobnie nie miały nic wspólnego z więzią.

— Ten chłopak doprowadzi cię kiedyś do zguby — stwierdził w końcu, wskazując na przeciwległą pufę. — Usiądź — poprosił, delikatnie mrużąc jasnoniebieskie oczy.

Dziewczyna niepewnie zajęła miejsce, po czym oparła łokcie o kolana, przygryzając nerwowo dolną wargę.

— Nie sądzisz, że takie pobłażliwe traktowanie Alex jest lekkomyślne? — wypaliła, przymykając na moment powieki. — To do ciebie nie podobne — dodała, spoglądając na niewielką ramkę z czarno-białą fotografią, stojącą na drewnianej komodzie. — Przyznaj, że to ze względu na nią — wymamrotała w zamyśleniu, nagle smutniejąc.

Jack zastygł w bezruchu na kilka sekund, po czym również odszukał wzrokiem stare zdjęcie. Przedstawiało ono średniego wzrostu, szczupłą kobietę o długich blond włosach i zielonych oczach, trzymającą maleńkie dziecko na rękach.

Dowódca Falconu przełknął gorycz, która zebrała mu się w ustach. Wspomnienia z dawnych lat brutalnie wdarły się do jego myśli, pogrążając w nostalgii i przygnębieniu.

Choć minęło wystarczająco dużo czasu, on i tak nie mógł pogodzić się z brutalną przeszłością. Bywały dni, w których tracił resztki nadziei i był o krok od pójścia w ślady swojej żony. Gdyby nie Alice, pewnie już dawno nie byłoby go na tym świecie.

— Alex ci ją przypomina, prawda? — kontynuowała drobna dziewczyna. — Są do siebie bardzo podobne — dodała ostrożnie łagodnym tonem. — Twoja żona…

Usta Jacka mimowolnie mocno się zacisnęły, tworząc wąską linie na jego strapionej twarzy. Sophie była dla niego największym skarbem. To dla niej starał się być dobrym człowiekiem. Dla niej był gotowy zrobić wszystko. Ale Alice miała rację. Alex była jak jej lustrzane odbicie.

— Mam rację, hm? — wymruczała blondynka. — Nie mogę sobie tego w inny sposób wytłumaczyć. To jedyne racjonalne…

— To nie do końca tak, jak myślisz — przerwał jej nagle. — Choć nie powiem, że całkowicie się mylisz — przyznał niechętnie, ogarnięty uczuciem wstydu. — Alex z całą pewnością przyda się Organizacji. Dzięki jej słabości do Trzy — przerwał, kontrolując kątem oka reakcję swojej przybranej córki — możemy nią z powodzeniem dyrygować. Po przejściu szkolenia będzie tworzyć z Jeden idealną parę. Potrzebujemy jej. Falcon jej potrzebuje. Zobaczysz…

Dziewczyna o karmelowych oczach ciężko westchnęła, zawieszając wzrok na perskim dywanie leżącym pod jej stopami. Zdawała sobie sprawę, że posunięcia Jacka zawsze były dobrze przemyślane i zazwyczaj przynosiły same plusy, ale jej wewnętrzny głos nie chciał popuścić.

— Pozwól jej dzielić pokój z Jeden — wtrąciła stanowczo. — On i tak jej nie pamięta. Nie pamięta niczego, co działo się poza Kwaterą — przypomniała. — Zrozum mnie…

— Eh — mruknął zmęczony dowódca. — Nie trudno się domyślić, co chodzi po twojej roztrzepanej głowie, Alice — stwierdził, marszcząc brwi. — Myślisz, że jeśli Alex będzie spędzać więcej czasu u boku swojej broni, przestanie interesować się twoją — oznajmił spokojnie.

Spostrzegawczość Jacka nie była wielkim zaskoczeniem dla blondynki. Znała swojego przybranego ojca i doskonale zdawała sobie sprawę z jego inteligencji.

— Nie będę zaprzeczać — wymamrotała pod nosem, oblewając się mimowolnie rumieńcem. W nerwach zaczęła gnieść materiał swojej marynarki. — Jesteś w stanie się na to zgodzić? — zapytała nieśmiało.

— Mam inny wybór? — Kąciki ust dowódcy powędrowały do góry, malując subtelny uśmiech.

Alice odetchnęła z ulgą, czując napływ satysfakcji. Możliwe, że Alex całkowicie zapomni o Trzy. Możliwe, że Trzy dobrowolnie dołączy do Organizacji, kiedy spostrzeże brak zainteresowania ze strony Alex. Taka sytuacja byłaby po prostu idealna.

Jej życie wyglądałoby zupełnie inaczej, gdyby Trzy w końcu poszedł po rozum do głowy. Nie musiałby dłużej przesiadywać w lochach. Mógłby mieszkać razem z nią. Brać czynny udział w misjach. Tworzyć perfekcyjną, nieodłączną parę…

Przesłuchanie

(Kilka godzin wcześniej)

Pomieszczenie, w którym go zamknięto było tak ciasne, że czuł się niczym maleńka, przerażona myszka. Ostre, drażniące światło stroboskopów wydawało się wypalać mu oczy i rozsadzać mózg. Do tego piekielnie głośna muzyka, która powoli doprowadzała go do obłędu. Ciągle te same, mocne kawałki metalowe przeszywające jego uszy niczym sztylety.

Mężczyzna nie był do końca pewny, jak długo go tutaj trzymali. Prawdopodobnie było to zaledwie kilka dni, ale dla niego minęła cała wieczność. Nie pozwalano mu zasnąć, nie dawano mu jeść ani pić. Był niemal przekonany, że cielesne tortury byłyby niczym, w porównaniu z tym, przez co musiał teraz przechodzić.

Błagał w duchu o szybką śmierć. Nigdy wcześniej nie przypuszczałby, że będzie się modlił o kres swojego życia. Ale tak właśnie było… lepsza kulka w łeb niż te nieludzkie tortury. Pomyśleć, że ani razu go nie uderzono. Nikt nie podniósł na niego ręki, by wyrządzić mu jakąkolwiek krzywdę fizyczną.

Wariował. Wpadł w amok, z którego nie będzie można tak łatwo wyjść. Na przemian krzyczał, wył z bólu i śmiał się gorzkim, przepełnionym cierpieniem i bezradnością śmiechem. Szaleństwo wkradło się w każdą komórkę jego ciała. Zżerało po kolei wszystkie nerwy, siejąc chaos i spustoszenie.

Jeśli miałby kiedyś opisać piekło, wyglądałoby dokładnie tak. Wylądował w piekielnej otchłani, by pokutować za swoje grzechy. Gdyby tylko mógł odwrócić czas… Przysięgał na wszystko i wszystkich, że stałby się idealnym, wzorowym obywatelem tego świata. Do diabła, przeszedłby nawet samą Matkę Teresę. Byle tylko zakończyć te katusze.

***

Niespodziewanie muzyka ucichła. Brzęczenie i pisk w jego uszach ciągle jednak odbijały się echem w pulsującej czaszce. Oślepiające światło powoli się ściemniło. Jego zaczerwienione oczy nadal szczypały, jakby ktoś nasypał do nich soli. Dygocząc, zaczął nerwowo rozglądać się dookoła, szukając źródła hałasu. Jego ruchy były nieskoordynowane i raptowne.

Był spanikowaną zwierzyną, która czekała na atak przyczajonego drapieżnika. Jego serce waliło nienaturalnie szybko, pompując wrzącą krew w nabrzmiałych żyłach. Płytki, niespokojny oddech, co chwilę przerywał, dając ujście zrozpaczonemu, cichemu jękowi.

Do pokoju wszedł wysoki, ubrany cały na czarno, młodzieniec. Nie miał przy sobie żadnej broni, ale więziony mężczyzna nie był pewny, czy to dobra czy zła wiadomość. Nieznajomy chłopak sunął ku niemu z finezyjną gracją. Jego postawa była nienaganna, a każdy ruch niemal perfekcyjny. Przenikliwe, ametystowe oczy patrzyły prosto na niego, przyprawiając o zimne dreszcze. Ciemne kosmyki błyszczących włosów zasłaniały mu czoło, delikatnie dotykając gęstych brwi.

Czyżby przysłano do niego anioła śmierci? Może faktycznie trafił do piekła? Przeszło mu przez myśl.

Mimowolnie zaczął się cofać. Nie uszedł jednak daleko. Twarda ściana, którą poczuł na plecach, tamowała mu drogę ucieczki. Dygocząc niczym osika, wgapiał się w kroczącą ku niemu smukłą postać.

Nieznajomy obserwował go jak jastrząb. Jakby miał zaraz ruszyć na niego i rozerwać kawałek po kawałku.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.