Anika Marin

Trzydziestki

Trzy przyjaciółki, sekret i różne spojrzenie na miłość

Wszystkie zawarte w książce wydarzenia wynikają z wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci lub zdarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Korekta i redakcja Katarzyna Wróbel

© Anika Marin, 2022

Anita, Martyna i Jowita to młode pracujące kobiety, które poszukują wrażeń, wchodząc w różne niezobowiązujące, a niekiedy nawet niebezpieczne relacje z mężczyznami. Wiodą pozornie beztroskie życie, w którym istotną rolę pełnią randki, imprezy, seksowny ubiór i makijaż. Tak naprawdę jednak każda z nich na swój sposób poszukuje miłości, wsparcia i opieki, nawet jeśli nie chcą tego przed nikim przyznać. Ich związki z mężczyznami stają się z czasem powodem wielu rozczarowań, niepewności i rozterek.

ISBN 978-83-8273-226-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Aby być całkowicie, kompletnie i absolutnie zakochanym, trzeba w pełni zdawać sobie sprawę, że jest się obiektem pragnień i że inspiruje się miłość.

Mario Benedetti

Anita

Weszłam na trzecie piętro, ledwo się na nie wdrapując. Nigdy nie miałam nadwagi, wręcz przeciwnie — zawsze szczupła, o jasnych brązowych włosach i zielonych oczach, jednak każdego dnia wydawało mi się, jakby schodów przybywało. W tym bloku mieszkałam od trzech lat. Niby nowoczesny, a jednak bez windy, klatka niezbyt ładna, w jasnoniebieskim odcieniu. Kiedy wchodziło się do mieszkania, raził w oczy blask jasnego światła wpadającego przez duże okna, był jak niebywały dotyk ciepłych promieni słońca. Po energicznym otworzeniu szafy zawiesiłam na haczyku torebkę. Później, nie schylając się, ściągnęłam szpilki — najpierw jedną, potem drugą. Piękne, w kolorze soczystej czerwieni — moja ulubiona barwa. Powolnym krokiem poszłam do kuchni. Moje mieszkanie nie było zbyt duże: składało się z pokoju z aneksem kuchennym i sypialni, ale należało do mnie, udało mi się je kupić już po dwóch latach pracy. Pracowałam w ogólnokrajowej firmie deweloperskiej, w dziale księgowości, szybko awansowałam na specjalistę i zaczęłam zarabiać większe pieniądze. Czułam się spełniona, no właśnie… ale tylko pod względem zawodowym.

Zaparzyłam kawę i momentalnie w całym domu unosiła się jej woń. Z lodówki wyjęłam ryż z kurczakiem, zapakowany wczoraj w plastikowy pojemnik, i włożyłam potrawę do mikrofalówki na dokładnie minutę i trzydzieści sekund. Miałam już sprawdzone, ile potrzebuje czasu, aby było idealnie ciepłe, ponieważ gorącego nie znosiłam. Rozsiadłam się z talerzem w pokoju, przed telewizorem, aby zagłuszył panującą w domu ciszę. Ta cisza nie trwała jednak długo, gdyż z mojej monotonii wyrwał mnie wibrujący telefon. Kiedy sięgnęłam po niego, na ekranie pojawiło się zdjęcie Martyny. Przejechałam palcem i od razu usłyszałam jej słodki głos.

— Cześć, Anita, co robisz dzisiaj?

Uwielbiałam tego rodzaju pytania. Przecież co ja mogę robić w czwartek po pracy? Nigdzie nie wychodziłam, bo już nawet nie miałam z kim, a żyłam pracą, która przynajmniej pomagała mi się pozbierać po ostatnich miłosnych przeżyciach.

— Dopiero wróciłam z pracy, jem obiad, czyli krótko mówiąc: robię to, co zawsze.

— Kochana, zaraz będę u ciebie. Znalazłam fajną stronę i nie uwierzysz: możemy poznać tam faceta marzeń. — Słyszałam jej śmiech i zastanawiałam się, czy mówiła poważnie, czy mnie w coś wkręcała. — Wiem, wiem, myślisz, że zwariowałam, ale nic nie mów, zaraz przyjadę i wszystko na miejscu ci wytłumaczę.

Nadal miałam mętlik w głowie i nie byłam pewna, o czym mówiła, o jakim poznawaniu faceta przez internet. Zresztą nie miałam na to ochoty.

— Martyna, nic z tego, nie jestem zainteresowana. Nie, nie. Słyszysz?

Jednak jej już nie było. O matko, co ją napadło, jakie portale? Dopiero co zakończyłam jeden związek. Oczywiście standardowo nie pasowaliśmy do siebie. Zapomniał tylko dodać, że poznał inną księżniczkę. Jeszcze mi się płakać chciało, gdy o nim pomyślałam. A ja, głupia, planowałam ślub i marzyłam o dużej rodzinie. Zamknęłam oczy, wyobrażając sobie łąkę pełną kwiatów. Ten obraz zawsze mnie uspokajał, ale tym razem było inaczej — moje serce biło coraz szybciej, a ja widziałam jego. Ten uśmiech, mocne, a jednocześnie delikatne dłonie z pięknymi, długimi palcami. Zachwycały mnie jego dłonie, jak ja za nim tęskniłam.

Poznaliśmy się jeszcze na studiach. Igor chodził na ekonomię w Sopocie. Kiedyś upatrzył sobie mnie i… zdobył. Cóż to była za miłość… Odkrywałam jej smaki, zapoznawał mnie z każdym elementem zmysłowości. Wystarczyło, że stanął naprzeciwko, spojrzał mi głęboko w oczy, a jego czarne ogniste oczy działały na mnie tak, że w tej samej chwili płonęłam. Byłam tylko jego i chciałam tego na zawsze. Często czekał na mnie po zajęciach, zawsze z uśmiechem proponował spacer i jak to mówił: „kiedyś uciekniemy, ty i ja, tylko we dwoje”. Miałam ten obraz w głowie, jego uśmiech i tę magię.

Wróciłam do przytomności, słysząc dzwonek do drzwi. Pomału otworzyłam oczy: mój Igor zniknął, a ja byłam wściekła, że nawet w myślach nie mogłam się nim cieszyć. Pewnie Martyna już przyjechała. Wyłączyłam więc telewizor i powoli podreptałam w stronę drzwi. Kiedy je otworzyłam, Martyna wpadła do mieszkania jak burza.

— Powiedz mi, ile mam czekać pod drzwiami? Proszę, kupiłam wino, daj kieliszki. Anita, co jest? — Przeszywała mnie wzrokiem.

Miałam ochotę wykrzyczeć jej, że nie miałam nastroju na spotykanie się, tym bardziej na facetów, a w ogóle to niech wraca do siebie i da mi święty spokój. Kiedy jednak popatrzyłam na jej entuzjazm, rumiane policzki i na tę butelkę wina w ręku, zmieniłam zdanie.

— Nic, nic, jestem tylko zmęczona — skłamałam. — Dzisiaj mieliśmy dużo pracy, wiesz, koniec miesiąca.

— Nie myśl o pracy. Dzisiaj idziemy na randkę. Polujemy na faceta. Co ty na to? — piszczała Martyna. Nie czekając na moją odpowiedź, wyjęła z szafki kieliszki i nalała wino. — Proszę bardzo, nasze zdrowie — dodała.

Usiadłam na kanapie, wzięłam łyk wina, które swoim smakiem wprowadzało mnie w stan ukojenia. Było dobre, półsłodkie, dokładnie takie, jak lubiłam. Wiedziałam, że nie mogło być inaczej, w końcu znałyśmy się już bardzo długo i niejedno razem przeżyłyśmy.

Martyna włączyła komputer, czekała chwilę, aż ukaże się obraz. Na ekranie pojawiła się ikonka Lovseeker, duże serduszko, a w środku piękna zielona koniczynka. Patrzyłam na Martynę, z jakim zapałem i energią klikała kolejne ikony, jakby sprawiało jej to przyjemność, i doszłam do wniosku, że może tak właśnie było. W końcu wstałam, skierowałam się w stronę komody i włączyłam radio. Akurat leciał utwór One Republic Good Life.

— Chodź szybko, możemy zacząć! — usłyszałam krzyk Martyny.

— Już idę — burknęłam od niechcenia.

Martyna była piękną brunetką o niebieskich oczach. Szczupła bez stosowania diety. Tak naprawdę jadła wszystko i uwielbiała jeść. Nie chodziła na fitness, natomiast dużo biegała. Kiedyś przyszła do mnie ot tak i powiedziała: „Wkładaj spodenki, koszulkę, biegniemy. Wybiegasz smutek, zobaczysz!”.

Minęło już pół roku od mojego rozstania z Igorem. Fakt, wybiegałam ładne pośladki, zmysłowe nogi, piękny brzuch. Niestety nadal boli i gdy zamykam oczy, widzę jego.

— Daj zdjęcia, założymy ci profil — instruowała Martyna.

Wyszukałam swoje zdjęcie w komputerze — na tle gór w Szwajcarii. Był to ostatni nasz wspólny wyjazd. Igor mi je zrobił. Pamiętam dokładnie, jak mówił: „Anitko, spójrz na mnie, poproszę o uśmiech”.

— Proszę, tutaj jest zdjęcie. — Patrzyłam, jak zwinnie wkleiła je w mój profil.

— Gotowe! — krzyknęła i objęła mnie. — Możemy zapuścić się w świat randkowania.

Zaczęła pokazywać mi zdjęcia, jedno po drugim. Nagle zatrzymała się na wysokim brunecie z widocznym zarostem. Umięśniony, po prostu ideał każdej kobiety.

— Spójrz, jakie ciacho! — zaśmiała się.

Fakt, ciacho, wyrzeźbiona sylwetka, brunet i tylko o trzy lata starszy.

— Czy ma coś napisane? Kogo szuka, jaki jest? — spytałam.

— Zobacz tutaj, jest jego opis. — I zaczęła czytać, a ja z zainteresowaniem śledziłam tekst w komputerze: „Nie jestem tutaj przypadkiem, chcę poznać dziewczynę, taką zwyczajną. Chciałbym wypić z Tobą kawę, zabrać Cię na plażę, po prostu być”.

Taka zwyczajna, no tak, ja właśnie taka jestem.

— Sama nie wiem, wydaje się fajny, nie wiem jednak, czy jestem gotowa na nowe znajomości. — Przyglądałam się zdjęciu, potem jeszcze raz w myślach przeczytałam opis, aż w końcu zdecydowałam. — Dobrze, napiszę!

Martyna zaśmiała się. Wiedziałam, że dla niej wszystko było takie proste. Jeśli zapragnęła z kimś się spotkać, jej życzenie stawało się rzeczywistością i wracała z randki cała w skowronkach, opowiadała wszystko z najmniejszymi szczegółami.

— Tylko co mam napisać? — W głowie miałam kompletną pustkę.

— Słuchaj, Anita, najpierw się przywitaj, tak zwyczajnie, i zaczekamy, sprawdzimy, czy będzie zainteresowany.

Ręce zaczęły mi się trząść. Pomału położyłam dłonie na klawiaturze swojego laptopa. Jeszcze raz spojrzałam na zdjęcie: uśmiechnięty, duże oczy, mocne, męskie rysy twarzy, gęste czarne włosy, zaczesane lekko na bok. Zjechałam myszką w dół, widniało jego imię: Szymon, lat trzydzieści pięć. Zjechałam jeszcze niżej, opis zaczynał od słów: „Nie jestem tutaj przypadkiem…”. To inaczej niż ja — przecież jestem tu zupełnie przypadkowo.

Witaj, Szymon, przeczytałam twój opis. Chciałabym Cię poznać. Jeśli myślisz, że warto, odpisz. Anita.

— Świetnie napisałaś, jestem z ciebie dumna. — Objęła mnie, dodając mi tym samym pewności. — A teraz poszukajmy kogoś dla mnie. — Obróciła komputer w swoją stronę i przeszła na swój profil.

Zdjęcie za zdjęciem przewijała z taką prędkością, że aż zastanawiałam się, czy nadążała z czytaniem.

— Martyna, nie tak szybko, nie mogę się przyjrzeć, a już nie wspomnę o przeczytaniu opisu — zareagowałam w końcu.

— O, widzę, że się obudziłaś, nawet oczy ci się zaświeciły. — Klepnęła mnie w nogę. — No dobrze, co my tu mamy? — szepnęła.

„Radosław, 32 lata”. Piękny szeroki uśmiech, szatyn z lekko postawionymi włosami. Martyna szybko zjechała na dół i zaczęła czytać:

„Nie na raz, nie na dwa i nie na życie. Chcę się dobrze bawić w twoim towarzystwie…”.

— Daj spokój, co to za opis? Martyna, on chce tylko zabawy.

— A skąd wiesz, że ja nie chcę? — odpowiedziała z zalotnym spojrzeniem.

— Serio? Chcesz tylko zabawy? — pytałam całkowicie zdziwiona.

Wiedziałam, że Martyna długo była sama, tylko co jakiś czas angażowała się w przelotny romans i chyba jeszcze tak naprawdę się nie zakochała. Mawiała: „To mnie mają kochać i pragnąć”. W tej chwili usłyszałam jej słowa:

— To się przekonaj. „Nie na raz, nie na dwa i nie na życie, ale tu i teraz. Chcę się spotkać. Długo nie czekam. Martyna”.

Nacisnęła enter i… wiadomość została wysłana. Jakie to proste: klik, klik i randka. Nie czekałyśmy długo, ponieważ pokazała się wiadomość, oczywiście od Radosława.

Witaj, Piękna, chcę zabrać Cię jutro na spacer, kolację i wspólną zabawę tylko we dwoje. Bądź gotowa na 18.00. Ubierz się w sukienkę i szpilki.

— Widzisz, mówiłam, że szybko odpisze. Muszę natychmiast odpowiedzieć, aby wiedział, że jestem gotowa — piszczała Martyna.

Radku, oczywiście zgadzam się. Będę czekać na ciebie o 18.00. Przyjedź po mnie, to jest mój adres: ul. Grunwaldzka 245, Gdańsk. I jeszcze jedno… uwielbiam czerwone róże ;).

Dlaczego ja nie mam tego, czego pragnę? Straciłam jedynego mężczyznę, którego kochałam. Patrzyłam na Martynę — była taka uśmiechnięta, wiedziała dokładnie, czego chciała, i to dostawała. Ledwo wysłała wiadomość do Radka, a już jutro wybiera się na randkę.

Poczułam mocne szturchnięcie, aż zabolała mnie ręka.

— Jesteś? Anita, szybko sprawdźmy, co słychać u ciebie.

— Jasne, sprawdźmy — mruknęłam, trzymając się za rękę.

Nie spodziewałam się niczego, tak naprawdę założyłam ten profil tylko dla niej. Nie miałam ochoty na randki, nawet nie wiedziałam, czy wystarczy mi odwagi, aby się z nim spotkać. Po zalogowaniu pokazało się jakieś trzydzieści wiadomości.

— O rany, co to jest? — zapytałam zdziwiona.

— A tak, każdy może do ciebie napisać. Zapomniałam cię uprzedzić.

— Tego jest zbyt dużo, nawet nie chce mi się czytać — stwierdziłam ze stanowczością w głosie.

— Anita, skupmy się na naszym Szymonie. Sprawdźmy, czy coś odpisał.

Oczywiście byłam bardzo ciekawa. W końcu to ja go zaczepiłam i być może wcale się mu nie spodobałam. Nagle usłyszałam.

— Mam! — krzyczała z pełnym zadowoleniem Martyna. — Zobacz!

Ujrzałam krótki tekst zaczynający się od słów:

Anito,

patrzę na twoje zdjęcie, pięknie wyglądasz i jest mi bardzo miło…

Zrobiło mi się gorąco, serce zaczęło przyspieszać. Wróciłam do czytania:

…że napisałaś właśnie do mnie. Oczywiście, że chciałbym się z tobą spotkać. Im szybciej, tym lepiej. Czy masz jakieś plany na jutro? Jeśli nie, chciałbym z Tobą zjeść kolację.

Patrzyłam z niedowierzaniem i jeszcze raz wróciłam do ostatnich słów. „…chciałbym z Tobą zjeść kolację”. To się dzieje naprawdę, chce się ze mną spotkać.

— Anita, Anita, jesteś? — usłyszałam głos Martyny.

— Tak, przepraszam, jestem trochę zdezorientowana. Martyna… ja… ja naprawdę nie spodziewałam się, że tak szybko odpisze i że w ogóle odpowie.

Patrzyłam to na komputer, to na Martynę i czułam się jak mała dziewczynka, która nie wie, czy powinna w ten sposób poznawać kogokolwiek.

— Nie musisz odpowiadać, Anita. Jeśli wiesz, że to nie jest dobry moment, zaczekaj, aż będziesz gotowa. Dobrze?

Patrzyłam w jej duże niebieskie oczy, które działały na mnie uspokajająco. Odkąd Igor odszedł, martwiła się o mnie i chciałaby, żebym była szczęśliwa. Wiedziałam, że muszę iść do przodu, a skoro teraz nadarzała się okazja na spotkanie, powinnam spróbować.

— Masz rację, nie muszę odpowiadać, ale zrobię to, chcę się z nim spotkać!

Teraz miał się zacząć nowy etap, który, mam nadzieję, przyniesie więcej wzlotów niż upadków.

Przymknęłam na chwilę oczy, myśląc, od czego zacząć i jak napisać. Zaczęłam:

Cześć, Szymon,

dziękuję za szybką odpowiedź. Jutro akurat nie mam planów. No cóż, nie mam chyba innego wyjścia, jak wybrać się z Tobą na wspólną kolację.

Na koniec dodałam:

Zadowolona Anita.

Martyna wstała od stołu, poszła do szafki i pogłośniła radio.

— Słyszysz, co leci? Przecież to jest Ryan Paris, Dolce Vita.

Zaczęła tańczyć, a przy tym podskakiwała i oczywiście śpiewała.

— No chodź tutaj, dalej, udało się, jutro mamy nasze randki! — wołała i śmiała się głośno.

Nie zdążyłam wstać, gdy już do mnie podbiegła, chwyciła za rękę i pociągnęła.

— Już, nie ciągnij mnie, idę — krzyczałam.

Zaczęłam tańczyć w rytmie muzyki. Czułam, że wino zrobiło swoje, wyginałam się i kołysałam. Zaczęłyśmy skakać, a było mi tak przyjemnie, że przestałam myśleć o Igorze, o randce i o pracy. A kiedy skończyła się muzyka, opadłyśmy na kanapę i zaczęłyśmy się śmiać.

W tej chwili zaczął wibrować telefon Martyny. Wzięła go do ręki, popatrzyła, ale nie odebrała, tylko schowała do torebki. Spojrzałam na nią — jej twarz przybrała czerwony kolor, a w oczach miała wypisaną złość.

— Dlaczego nie odebrałaś?

Przymrużyła oczy.

— O tej porze nie odbieram telefonów z pracy — stwierdziła stanowczo, wykrzywiając usta.

Chwyciła butelkę wina, nalała sobie i dolała mi. Patrzyłam, jak szybko przełyka. Pusty kieliszek postawiła na stole, a przy tym ciężko westchnęła. Skierowałam wzrok na komputer. Na ekranie wyskoczyła wiadomość od Szymona.

— Patrz, napisał. — Szturchnęłam Martynę.

— Bardzo dobrze, czytaj, skarbie.

Otworzyłam wiadomość i zaczęłam czytać.

Anito,

cieszę się, że wyraziłaś ochotę na naszą kolację. Nie zdradzę ci miejsca… ale będziesz ZADOWOLONA jeszcze bardziej. Obiecuję!

Proszę, napisz mi, gdzie mam po ciebie przyjechać. Będę o godzinie 19.00. Liczę, że będziesz gotowa.

Szymon

Martyna zaczęła znowu piszczeć.

— Świetnie, ale się cieszę, że pójdziesz na to spotkanie. — Popatrzyła na mnie i dodała: — Pójdziesz, prawda?

Chyba widziała, że się waham. Znowu ta euforia gdzieś uleciała i pozostało tylko pytanie: czy ja tego chcę?

— Tak, Martyna, pójdę.

— Obiecaj mi, że się nie wycofasz, obiecaj!

— Postaram się, okej? — Chciałam już to zakończyć, byłam zmęczona, a jutro jeszcze czekał mnie ostatni dzień pracy.

Nie zastanawiając się długo, odpisałam:

Szymonie, czekaj, proszę, przy City Forum w Gdańsku, będę o 19.00.

Do zobaczenia, Anita.

Martyna

Dobrze, że Anita zgodziła się i pozwoliła sobie założyć profil. Wiedziałam, że bardzo kochała Igora — cały czas był przy niej, praktycznie nie odstępował jej na krok. Kiedy dowiedziała się, że ją zdradza, zadzwoniła do mnie, płacząc do słuchawki. Jak ona wyła, skomlała jak pies, którego pan wyrzucił z domu. Nie mogłam patrzeć na jej łzy, które tryskały jak woda z fontanny, na jej cierpienie, które z każdym dniem narastało. Najbardziej jednak zastanawiało mnie, jak można świadomie zrezygnować z innych mężczyzn na rzecz jednego. Kiedy błagała Igora, aby do niej wrócił, zadzwonił do mnie, prosząc, abym pomogła jej stanąć na nogi. I mimo że byłam zła za to, że zafundował jej tyle cierpienia, z drugiej strony cieszyłam się, że dołączy do grona singielek i zacznie się na nowo bawić. Niestety nie przewidziałam, że wstawanie na nogi zajmie jej aż tyle czasu.

Moje myśli znowu zaczęły krążyć wokół piątku. Zdecydowanie cieszyłam się, że udało mi się zaplanować ten dzień w towarzystwie przystojniaka, który może sprawić, że będzie to niezapomniany wieczór. Gdy tylko umawiałam się na randkę, czułam się wyjątkowo. Te przygotowania, nowy facet, nowe spojrzenie, komplementy, które wręcz ubóstwiałam — wtedy delektowałam się każdą minutą takiego spotkania. Chyba że całkowicie pudłowałam i po randce zostawały problemy.

Ostatnim takim kłopotem był Jakub, kolega z pracy, z którym się zabawiłam. Postanowiłam jednak, że już nigdy nie umówię się z żadnym ze współpracowników.

Na samą myśl o Jakubie od razu przechodzą po całym moim ciele ciarki. Każdego dnia zerkał na mnie, wiedziałam, że to robił, a mnie się oczywiście podobało. Jakub pracował jako informatyk, często wzywałam go do siebie pod byle pretekstem: a to ekran nie chce się włączyć, a to nie mogę się zalogować… Oczywiście zawsze przybiegał szybko. Wysoki, ciemnobrązowe włosy, zawsze ogolony i pachnący. Wiedziałam, że nadchodzi, wtedy siadał przy moim biurku, od razu zabierając się za rozwiązanie problemu. Byłam przygotowana, piersi lekko odsłonięte, siadałam na blacie i lekko odsłaniałam nogę. Biedak nie mógł się skupić, co chwilę patrzył to na nogę, to na dekolt, a gdy spotkał się ze mną wzrokiem, szybko odwracał speszony głowę. Jednego dnia zapytał, czy pójdziemy na kawę — to była najszybsza kawa, którą piłam w Costa Coffee. Później zaproponowałam dokończenie kawy u mnie i pojechaliśmy ekspresem. Byłam taka zadowolona, że się udało. Wylądowaliśmy w łóżku i nawet pozwoliłam mu zostać do rana. Niestety później było tylko gorzej.

Patrzę na Anitę, jak odpisuje na wiadomość. Widzę, że nie jest pewna, cała spięta, a przecież przyda jej się mężczyzna, choćby dla chwili zapomnienia. Napisała krótko, ale pokazała, że jest nim zainteresowana, i mimo że wątpiłam, dał się skusić.

Teraz tylko muszę dopilnować, żaby poszła na randkę. Radek miał przyjechać po mnie o osiemnastej, a spotkanie Anity zostało ustalone na dziewiętnastą. Najwyżej zadzwonię, zanim wyjdę z domu, i upewnię się, że nie zmieniła zdania.

Zaczął dobiegać do mnie głos Anity. Zbierałam myśli, aby zrozumieć, co do mnie mówiła.

— Martyna, słuchaj, jest już późno, zresztą nie chce mi się więcej przeglądać innych ofert. Muszę iść spać, jestem wykończona.

Pomału dochodziło do mnie: „muszę iść spać, jestem wykończona”. Podniosłam się i usiadłam wyprostowana na kanapie. Spojrzałam na zegarek, zbliżała się dwudziesta trzecia.

— Masz rację, jest już późno. Lecę do domu.

Poderwałam się z kanapy, puste kieliszki zaniosłam do zlewu. Wróciłam po butelkę, ale Anita już zdążyła ją podnieść i szła w stronę kuchni. Wyjęłam telefon z torebki i zadzwoniłam po taksówkę. Potem włożyłam czarne czółenka, z torebki wyciągnęłam błyszczyk, jasny róż Clarins, i jednym ruchem pomalowałam górną i dolną wargę, z szafy zaś wyciągnęłam beżowy sweterek i zarzuciłam go na plecy.

— No dobrze, kochana, za pięć minut przyjedzie taksówka, więc zejdę na dół i zaczekam.

Anita stała oparta o ścianę, patrzyła na mnie smutnym wzrokiem.

— Anita, skarbie, dopiero co mówiłaś, że późno, a teraz taka smutna, że wychodzę? — żartowałam.

— Martyna, wiesz, że z tobą czas tak leci, że nie wiadomo kiedy i jest noc. Martyna… chciałam ci podziękować, wiem, że ty to robisz dla mnie, żebym… żebym była szczęśliwa.

Nie zdążyłam nic odpowiedzieć, kiedy Anita podeszła i cmoknęła mnie w policzek.

— Czyżby ktoś tu się rozczulał? — szepnęłam i dodałam: — Zobaczysz, wszystko się ułoży, z facetami czy bez. A teraz lecę, bo zaraz będę zmuszona wracać na piechotę.

— Pewnie, leć, dziękuję — odpowiedziała cichutko Anita.

Otworzyłam drzwi na klatkę schodową. Światło automatycznie się zapaliło, a ja odwróciłam się do Anity z uśmiechem wypisanym na twarzy.

— Pa, jutro się zdzwonimy.

— Pa, Martyna.

Zaczęłam schodzić schodami, a w myślach nuciłam piosenkę: „Tyle słońca w całym mieście, nie widziałeś tego jeszcze popatrz, och, popatrz…”.

Wyszłam z budynku uśmiechnięta. Drzwi się za mną zamknęły właśnie wtedy, kiedy podjechała taksówka. Energicznie weszłam do środka i zadowolona rozsiadłam się na tylnej kanapie, odchyliłam głowę i przymknęłam oczy. Byłam taka zmęczona, że marzyłam o ciepłej kąpieli, pachnącej pościeli w swoim łóżku i głębokim śnie.

Chyba przysnęłam, ponieważ wyrwało mnie pikanie kierunkowskazu.

— Jesteśmy na miejscu — usłyszałam taksiarza.

Wyjęłam odliczoną kwotę, a wychodząc, życzyłam mężczyźnie dobrej nocy. Następnie taksiarz odjechał, a ja poszłam w stronę kamienicy, w której mieszkałam. Była to stara kamienica z ciemnym podwórkiem. Żeby dostać się na nie, należało przejść przez tunel w budynku, łączący je z centrum miasta. Z jednej strony centrum Wrzeszcza, a z drugiej podwórko i wejście do klatki. Szłam pewnym krokiem z torebką zawieszoną na ramieniu. Nagle poczułam szarpnięcie za ramię. Wystraszona, natychmiast się odwróciłam.

— Jakub? — zapytałam. — Co tutaj robisz o tej porze?

Chociaż było ciemno, czułam jego przenikliwy wzrok i zastanawiałam się, czego ode mnie chce.

— Martyna, gdzie byłaś?! — zapytał podniesionym tonem. — Dzwoniłem do ciebie, chcę porozmawiać.

Patrzyłam na niego z politowaniem. Kilka razy poszliśmy do łóżka, a on teraz myślał, że ma do mnie jakiekolwiek prawa. Męczyła mnie ta dziwna relacja, która wytworzyła się w jego umyśle.

— Jakub, nie twoja sprawa, gdzie byłam. Rozmawialiśmy, że było, minęło i koniec — odparłam.

— Nie możesz tak tego zakończyć, chcę, żebyś zrozumiała, że ja traktowałem cię poważnie. Chcę…

Przerwałam mu, nie mogąc słuchać tych bredni. Poza tym staliśmy przed moim domem i nie chciałam, aby sąsiedzi zaczęli się nami interesować.

— Słuchaj, dzisiaj jest już późno, wrócimy jeszcze do naszej rozmowy. A teraz wracaj do siebie.

Chwycił mnie za dwie ręce, ścisnął mocno, aż jego palce wbijały się w moją skórę, sprawiając mi ból.

— Jeśli myślisz, że to koniec, to się mylisz! — Puścił mnie, a odchodząc, dodał: — Dobranoc!

Stałam wystraszona, moje ciało drżało, a ręce piekły z bólu. Odprowadziłam go wzrokiem, nie mogąc wydusić słowa. Wtedy zapaliło się światło przed klatką, z której wyszedł sąsiad z psem. Przechodząc obok mnie, przywitał się, a ja cichutko odpowiedziałam i szybko zniknęłam w klatce.

Moje małe mieszkanie znajdowało się na pierwszym piętrze. Wynajmowałam je, odkąd przeprowadziłam się do Gdańska. Nie podjęłam jeszcze decyzji, czy zostanę w Gdańsku, czy wrócę do Olsztyna. Tak naprawdę nic mnie tutaj nie trzymało, nie miałam żadnej rodziny, tylko znajomych i oczywiście pracę, więc tym bardziej nie widziałam sensu kupowania nieruchomości.

Weszłam do domu, zamknęłam za sobą drzwi i osunęłam się na podłogę. Słyszałam swój oddech, który był szybki i głośny. Ledwo łapałam powietrze. Potem, ciężko wzdychając, pomyślałam, że Jakubowi udało się nieźle mnie wystraszyć. Byłam pewna, że już się poddał, ponieważ w pracy raczej mnie unikał, a od jakiegoś czasu przestał też wydzwaniać. Nie byłam przygotowana na spotkanie właśnie z nim. Czułam się okropnie, a jeszcze bardziej przybijała mnie świadomość, że nie mogłam zadzwonić do Anity i opowiedzieć o tym, co się wydarzyło, bo co niby miałabym jej powiedzieć? Że nachodzi mnie kolega z pracy, z którym sypiałam? Dlatego postanowiłam trzymać sprawę z Jakubem w tajemnicy.

Podniosłam się. Na ścianie w przedpokoju wisiało duże prostokątne lustro. Popatrzyłam na swoje odbicie, a w myślach zadawałam pytanie: jak zakończyć sprawę z Jakubem? Prędzej czy później musi się to rozwiązać. Powoli zrzucałam ubrania i zostawiwszy je w korytarzu, nago weszłam do łazienki. Jeszcze w taksówce marzyłam o gorącej kąpieli, ale teraz już nie miałam na nią ochoty, dlatego weszłam do wanny i puściłam wodę z prysznica. Powolnym strumieniem leciała zimna, wręcz lodowata woda. Włożyłam stanowczym ruchem głowę pod prysznic, a ta zaczęła spływać po mojej twarzy. Po chwili odkręciłam kurek z gorącą wodą, nałożyłam szampon na włosy — taki o pięknym zapachu tymianku — sięgnęłam po żel do mycia, mój ulubiony dziki olejek arganowy. Cała łazienka pachniała teraz tak subtelnie, słodko, a jednocześnie intrygująco. Wychodząc, założyłam szlafrok i poszłam do sypialni, w której, za sprawą światła wpadającego z ulicy, panował półmrok. Szlafrok rzuciłam na komodę, założyłam koszulkę i wciągnęłam spodenki do spania. W końcu opadłam na łóżko. Moje ciało zrobiło się ciężkie, powieki same się zamykały, a ja rozpływałam się w tym błogim stanie. Wtedy, gdzieś w oddali, usłyszałam wibracje telefonu, ale to już nie było ważne — odpłynęłam.

Anita

Jak zwykle rankiem piłam tylko kawę z mlekiem oraz zjadałam jedną kromkę ciemnego pieczywa posmarowanego masłem. Obudziłam się dość szybko, chociaż po wczorajszym wieczorze trudno było mi się podnieść z łóżka. Martyna nie napisała, czy dotarła do domu, a ja byłam taka zmęczona, że po jej wyjściu od razu położyłam się spać. Dzisiaj czekał mnie jeden z tych gorszych dni w pracy, w którym miałam do zaksięgowania wiele faktur, a do tego musiałam sprawdzić deklarację przed wysłaniem jej do urzędu. Popatrzyłam na zegarek: zbliżała się siódma, za piętnaście minut muszę wyjść z domu, żeby zdążyć na ósmą do pracy. Pustą filiżankę i talerz zaniosłam do kuchni, potem umalowałam usta szminką, włożyłam czarną spódnicę do kolana, białą koszulę w czarne pelikany, czarne szpilki i wyszłam.

Do pracy dotarłam szybciej niż zwykle, ale tylko dzięki temu, że nie było zbyt wielkiego tłoku na ulicach. Wchodząc do biurowca, zobaczyłam Jowitę, asystentkę szefa, która stała z nim w głównym holu, zacięcie rozmawiając. Widziałam, że jest spięta, jakby zdenerwowana, i zastanawiało mnie, czy wszystko u niej w porządku.

W swoim pokoju otworzyłam okno, wyjęłam z torby laptopa, podłączając monitor i wyszłam do kuchni, by zaparzyć kawę. W biurze znajdowała się kuchnia, w której można było przygotować jedzenie lub coś do picia albo kogoś spotkać. I tym razem też tak się stało. Przy stole, ku mojemu zdziwieniu, siedziała Jowita.

— Cześć, Jowita — przywitałam się.

Spojrzała na mnie, uśmiechając się, ale coś było nie tak, jakby jej uśmiech wymuszony.

— Hej, Anita — odpowiedziała.

— Widzę, że jesteś przygnębiona, czy wszystko w porządku?

— Tak, w porządku, po prostu jestem zmęczona. Sama wiesz, że ostatnio jest dużo pracy, a ja dostaję coraz to nowe zadania do wykonania.

— Rozumiem, ale nie martw się, wszystko się unormuje.

— Wiem, wiem, unormuje się… powinno.

Przypomniała mi się wczorajsza rejestracja w randkowej aplikacji.

— Jowita, muszę ci coś powiedzieć. — Ściszyłam głos, sprawdzając, czy nikt nie zmierzał do kuchni, a widząc, że było pusto, kontynuowałam: — Wczoraj przyjechała do mnie Martyna i zarejestrowałyśmy się na portalu randkowym.

— Naprawdę? — Otworzyła usta ze zdziwienia.

— Martyna mnie namówiła, sama umówiła się z takim jednym i nie uwierzysz… ja też.

Jowita niby słuchała, ale myślami znajdowała się gdzieś indziej.

— Przepraszam, ale muszę już iść, mam do przygotowania dokumenty dla szefa na dzisiejsze spotkanie.

— Ja też uciekam. Jowita, znajdź czas na spotkanie, już dawno nigdzie razem nie wychodziłyśmy. Dobrze?

— Dobrze, dobrze.

Zabrała filiżankę z kawą i szybkim krokiem opuściła kuchnię, a ja jeszcze chwilę siedziałam, myśląc o tym, że Jowitę coś ewidentnie trapiło.

Jowita

Tak bardzo nie chciałam rozmawiać z Anitą. Nie mogę nikomu powiedzieć o tym, co wydarzyło się wczoraj po kolacji firmowej. Najgorsze, że mi się podobało i chciałabym więcej. Najważniejsze, żeby nie dać niczego po sobie poznać. Zaraz przygotuję dokumenty, o które szef mnie prosił, a potem napiszę wiadomość do Anity, że mogłybyśmy się wybrać w sobotę do klubu, jak za dawnych czasów.

Zadzwonił telefon. Zerknęłam na wyświetlacz i sparaliżowało mnie.

— Pani Jowito, czy przygotowała pani wszystkie dokumenty, o które prosiłem?

— Będą gotowe za dziesięć minut. Czy przynieść do pana gabinetu?

— Gdy tylko będą gotowe, zapraszam do siebie — odpowiedział prezes i odłożył słuchawkę.

Co za gbur — pomyślałam. Zrobię to migiem i zaniosę te dokumenty. Wyjęłam z szafki papiery, podzieliłam na trzy skoroszyty, dodałam załączniki i już miałam zrobione. Potem podniosłam się, poprawiłam spódnicę, wzięłam segregator i wyprostowana równym, ale stanowczym krokiem poszłam do jaskini lwa.

Weszłam do środka i kroczyłam pewnie w stronę biurka. W gabinecie akurat przebywał radca prawny — głośno omawiali kwestie przetargu dotyczącego pozyskania nowych terenów pod budynki mieszkaniowe. Kiedy zostawiłam dokumenty na biurku, na chwilę zapanowała cisza. Obaj spojrzeli na mnie, a wtedy zaczęło mi się robić gorąco. Słyszałam dokładnie uderzenia swojego serca, a biło głośno jak dzwony w kościele. Liczę: jeden, dwa, trzy… kiedy przestaną tak głośno uderzać? Popatrzyłam na prezesa, który mówił, a ja starałam się uzmysłowić sobie co, i prosiłam swoje serce, aby już przestało tak walić.

— Pani Jowito, czy wszystko w porządku? — W końcu dotarło do mnie pytanie prezesa.

— Tak… tak, oczywiście — uśmiechnęłam się lekko.

— Cieszę się. Chciałbym, aby dzisiaj została pani dłużej. Trzeba będzie dokończyć umowy.

Ogarnęła mnie złość, akurat dzisiaj nie miałam ochoty spędzać popołudnia w biurze. Moja skóra się napięła, zęby zacisnęły, a twarz przybrała bordowy kolor.

— Naturalnie, praca ponad wszystko. — I wyszłam.

Szybko wróciłam do biurka, chwyciłam za telefon i napisałam wiadomość.

Anita, masz rację, ostatnio nigdzie nie wychodziłyśmy. Proponuję wypad w sobotę. Jak możesz, zapytaj Martynę, czy dołączy do nas. Jowita.

No dobrze, mam nadzieję, że dziewczyny się zgodzą, a ja się odprężę.

Anita

Usłyszałam wibracje telefonu, a na wyświetlaczu pojawiła się wiadomość od Jowity. Faktycznie musiała mieć dużo pracy, skoro nie mogła nawet przyjść i powiedzieć o sobotnim wypadzie, tylko napisała esemes. Nie myślałam, że tak szybko zareaguje na moją propozycję, ale cieszyłam się na możliwość wyjścia z domu, które może zdecydowanie poprawić mi samopoczucie. Przypomniałam sobie, że dzisiaj mam randkę z Szymonem. Próbowałam sobie go zwizualizować, ale zapamiętałam tylko tyle, że był dobrze zbudowany. Szybko odgoniłam myśli o nim, w końcu i tak jeszcze nie podjęłam decyzji, czy pójdę na to spotkanie. Zdawałam sobie sprawę, że w dzisiejszych czasach ludzie poznają się na portalach randkowych, jednak nie wierzyłam w tego typu randki. Wróciłam myślami do mojego Igora: z nim było inaczej, jakoś łatwiej. Poznaliśmy się jeszcze na studiach i to on zabiegał o spotkania. Na początku nawet byłam zdziwiona tym, że gdzie bym się nie ruszyła, wszędzie go spotykałam. Jednak teraz, przy swoim stylu życia, kiedy ciągle pracuję i rzadko gdziekolwiek wychodzę, pozostawał mi jedynie internet.

Włączyłam WhatsApp, kliknęłam na Martynę i zaczęłam pisać:

Hej, Martyna,

mam nadzieję, że po wczorajszym dajesz radę w pracy. Ja osobiście nie mogłam się podnieść, na szczęście prawie cały dzień pracy za mną. Jowita proponuje spotkanie w sobotę. Jestem za.

Nie czekałam długo na odpowiedź.

Kochana, znasz mnie, w pracy jest dobrze. Wczoraj praktycznie padłam, nawet nie wiem kiedy, rano troszkę bolała mnie głowa. Oczywiście, że idziemy. Proponuję spotkanie u mnie, a potem zamówimy taksówkę i pojedziemy do klubu. Aha, jestem podekscytowana na samą myśl o spotkaniu z Radkiem. Oczywiście mam problem, w co się ubrać. A ty? Cieszysz się na dzisiejsze wyjście z Szymonem?

Wczytywałam się w wiadomość od Martyny. Jak zwykle emanowała energią, tryskała nią, a przede wszystkim wiecznie była gotowa na zabawę. Jedyne problemy Martyny dotyczyły tego, co na siebie włoży, no ale każda z nas ma takie dylematy. Myśląc o tym, uśmiechnęłam się do siebie.

Wróciłam do telefonu i wybrałam w kontaktach Jowitę. Napisałam zadowolona, że udało się wszystko dograć.

Potem jeszcze raz wybrałam Martynę.

Martyna, nie wiem, czy się cieszę na spotkanie z Szymonem. Chciałabym, aby okazał się fajnym mężczyzną, ale czy ja zdołam pójść na to spotkanie?

Przechyliłam się do tyłu w fotelu, patrząc w telefonie na wiadomości, które wysłałam, i odczuwałam z jednej strony niebywałą radość, a z drugiej — niepokój. Na pewno jednak cieszyłam się, że po długim czasie wszystkie się spotkamy. Z całą pewnością nadchodził niezapomniany weekend.

Jowita

Spojrzałam na wyświetlacz w telefonie — nadeszła wiadomość od Anity. Czyli jednak wychodzimy w sobotę. Teraz muszę się postarać i stworzyć pozory, które utwierdzą dziewczyny w przekonaniu, że wszystko jest w porządku, a w szczególności muszę przekonać do tego Anitę.

Na zegarku wybiła szesnasta, pomału wszyscy opuszczali biuro. W piątek raczej nikt nie zostawał po godzinach, dlatego tym bardziej byłam wściekła, że musiałam tutaj siedzieć. Zajęłam się starymi sprawami, na które z jakiejś przyczyny nie miałam wcześniej czasu. Mój pokój był połączony z pokojem prezesa, dzieliły nas jedynie drzwi. Kiedy się otworzyły, dyskretnie zerknęłam na niego, ale widząc, że kieruje się do mnie, szybko udałam zapracowanie. Stanął przy moim biurku, wyprostowany. Wyglądał bardzo elegancko: ubrany w garnitur, koszulę, z krawatem przy szyi. Był starszy ode mnie. Gdy przyjęto mnie do pracy, myślałam nawet, że mógłby być w wieku mojego ojca. Teraz jednak uważam, że jest młodszy.

Podniosłam na niego wzrok. Stał przez chwilę w milczeniu, obserwując mnie. Nagle jakby wrócił myślami do rzeczywistości.

— Mam już przygotowaną umowę, należy ją tylko uporządkować. W poniedziałek będziemy podpisywać.

Podał mi stertę dokumentów, a kiedy chciałam je odebrać, musnął mnie swoją ciepłą, dużą dłonią i przez moment wpatrywał się w moją twarz. Przymrużyłam oczy, uśmiechając się z lekkim grymasem, i stanowczym ruchem odebrałam dokumenty.

— Dobrze, przygotuję wszystko zgodnie z pana poleceniem! — skwitowałam.

Stał, przeszywając mnie wzrokiem jeszcze przez chwilę i… wyszedł.

Czułam się zakłopotana, a jednocześnie pobudzona.

W radiu zaczęła lecieć akurat piosenka Blue Café Talk to me now. Pod biurkiem z zadowoleniem przebierałam nogami. Pomyślałam, że w końcu nie było jakoś megadużo do zrobienia. Zamierzałam się uwinąć ze wszystkim raz-dwa i pobiec do domu. Ostatnio studiowałam swój nowy nabytek, czyli Grzesznego doktora Whitney G. Już myślałam o tym, jak przeniosę się w świat romansu wypełnionego niegrzecznością.

Martyna

Dziwne, ale dzisiejszego dnia Jakub nie pojawił się w pracy. Rano odebrałam powiadomienie, że jeszcze w nocy do mnie dzwonił. Nic do niego nie docierało i nadal był namolny. Pewnie myślał, że w ten sposób mnie zdobędzie. W każdym razie nie pozwolę, aby popsuł mi humor. Zamierzałam być świeża i uśmiechnięta na randce z Radkiem.

Kiedy myślę o Radosławie, ogarnia mnie euforia. Muszę przyznać, że nie mogę się doczekać wieczoru. Marzę o nim, ale dlaczego aż tak intensywnie? Może jego oczy zrobiły na mnie wrażenie? Sama nie wiem, oby te zdjęcia były prawdziwe i żeby tak właśnie wyglądał.

Odliczałam czas do końca pracy — i nie dlatego, że była nudna. Wręcz przeciwnie, uwielbiałam ją. Skończyłam architekturę na Politechnice Gdańskiej, a pracowałam w biurze projektowym. Ostatnio wygraliśmy duże zlecenie dotyczące budowy biurowca wraz z zagospodarowaniem terenu. Niestety przy tego rodzaju inwestycjach przeważnie wyskakiwało wiele nieoczekiwanych problemów. I tak było tym razem. Napotkaliśmy problemy z zatwierdzeniem projektu przez miasto, dlatego już szykowaliśmy się do naniesienia poprawek.

Spojrzałam na zegarek, dochodziła prawie szesnasta. Posprzątałam na biurku, wyłączyłam laptopa, odłączyłam od monitora i wpakowałam go do torby. Komórkę schowałam do torebki i wyszłam. Dzisiaj wracałam prosto do domu, chciałam zrobić się na bóstwo. Pędziłam do wyjścia, gdy nagle usłyszałam wołanie.

— Nie oddzwoniłaś.

Odwróciłam się, ale zobaczyłam tylko pusty korytarz. Skierowałam wzrok w prawo, a wtedy ujrzałam stojącego przy ścianie Jakuba. Jego torba leżała przy nodze, miał na sobie koszulkę typu polo, był zarośnięty i jakiś nieświeży.

— Jakubie, nie zamierzałam i nie zamierzam dzwonić.

Podeszłam do niego bardzo blisko. Wyraźnie w wydychanym przez niego powietrzu unosił się odór alkoholu. Zaczęłam powoli mówić.

— W drodze wyjaśnienia: nie jestem tobą zainteresowana i nie możesz nic z tym zrobić. Nic!

Nie czekając na jego odpowiedź, skierowałam się w stronę drzwi i zaczęłam wychodzić z budynku. Kiedy się ponownie odwróciłam, aby zobaczyć, czy już odszedł, zobaczyłam jego szyderczy uśmiech.

— Dobrze, skoro tak mówisz — krzyknął.

Nareszcie się poddał. Teraz już wiedział, co o tym myślę, tylko dlaczego tak dziwnie się uśmiechał?

Jowita

Prawie wszystko już zrobiłam. W korytarzu stało wielkie ksero, musiałam jeszcze przygotować kopię wyciągu z KRS i na dzisiaj byłby to koniec.

Wyszłam z pokoju na korytarz i tanecznym krokiem przeszłam do kserokopiarki. Z mojego pokoju dało się słyszeć muzykę, nadawali właśnie Stuck with U Adriany Grande & Justina Biebera.

Otworzyłam klapę i położyłam pierwszą stronę, wcisnęłam guzik „Copy”. Nie mogłam się powstrzymać, więc zaczęłam ruszać pupą w rytm muzyki, podśpiewując przy tym cichutko. Włożyłam następną stronę, wcisnęłam „Copy” i akurat zaczął śpiewać Justin, a ja razem z nim:

Oh, oh, oh, oh

Got all this time in our hands…

I could stay here forever…

Chciałam położyć następną stronę, gdy usłyszałam aplauz. Odwróciłam się. Na środku korytarza stał prezes, jak zawsze wyprostowany, tylko tym razem wyjątkowo zadowolony. Bił brawo i patrzył na mnie swoim przeszywającym wzrokiem. Z pełną konsternacją poprawiłam spódnicę i delikatnie się uśmiechnęłam. Na mojej twarzy pojawiły się rumieńce i chciałam zapaść się pod ziemię.

— Pani Jowito, jednak chce pani zostać tutaj na zawsze, a już myślałem, że się pani gniewa — powiedział przekornie.

Dostrzegłam jego wielkie czarne źrenice, które wyjątkowo się powiększały.

— Panie prezesie, gniewam się na mojego kota, gdy rano budzi mnie miauczeniem. Została mi jeszcze ostatnia strona, kończę i wychodzę do domu — skwitowałam zdecydowanie.

Widziałam jego radość, frajdę z tego, że oto udało się mu wprowadzić mnie w stan zakłopotania. Odwróciłam się, aby dokończyć kserowanie, jednak nie słyszałam jego kroków. Czyżby nadal tam stał?

Na chwilę wróciłam myślami do wczorajszej kolacji. Może i było dobrze, wiem, że pragnę więcej, ale rozum mówi krótko: NIE.

Pozbierałam wszystkie papiery, wyłączyłam kserokopiarkę i… prezes wciąż stał w tym samym miejscu. Nasze spojrzenia spotkały się i na chwilę zastygły. Pierwsza zrezygnowałam, on jest silniejszy — przegrałam.

— Panie prezesie, zadanie wykonane, zbieram się do domu — obwieściłam.

Nadal patrzył, a mnie się wydawało, że rozbiera mnie z każdej warstwy ubrania i skanuje moje ciało milimetr po milimetrze. Wtedy usłyszałam, jak nabiera powietrze w płuca, a następnie wypuszcza je powoli.

— Proszę położyć cały komplet dokumentów u mnie na biurku i miłego weekendu.

— Dobrze, tak zrobię.

Przeszłam niepewnie obok niego, a on nie ruszył się z miejsca. Kroczyłam korytarzem do pokoju coraz bardziej pewnym krokiem, a idąc, zaczęłam kołysać biodrami. Patrz, chłoń mnie! — pomyślałam. Po drodze zebrałam pozostałą część dokumentów z biurka i przeszłam do jego gabinetu. Był już w środku, radosny, z iskrą w oczach siedział przy biurku.

No nie, muszę podejść do biurka, a ten wzrok jest magicznie niebezpieczny. Elektryzuje mnie, sprawia, że serce mi przyśpiesza. Tylko położę i wychodzę, dasz radę — pomyślałam. Wyciągnął rękę, oczekując, że podam mu dokumenty bezpośrednio do rąk, więc musiałam podejść jeszcze bliżej. Z trudem przełknęłam ślinę. Słyszałam kołatanie swojego serca, a w powietrzu wyczuwałam między nami chemię. Jak na złość w radiu zaczęła się piosenka Kygo I’m in Love. Moje ciało zaczęło wibrować, jakby chciało uciec ode mnie wprost do niego. Prezes siedział majestatycznie w swoim fotelu, trzymał rękę wyciągniętą, aby odebrać dokumenty. Widziałam, jak zagryza wargi, a wzrokiem zatapia się we mnie. Podeszłam do samej krawędzi dębowego biurka i wręczyłam mu umowę.

— Do widzenia, prezesie, i miłego weekendu — oznajmiłam z trudem.

Chciałam się odwrócić i wyjść, ale wtedy usłyszałam:

— Pani Jowito, czy ja widzę tutaj błąd? Proszę zerknąć.

W dłoni trzymał pióro wieczne, czarne, typu Aurora, i wskazywał w tekście wyraz. Nachyliłam się, aby zerknąć, i w skupieniu szukałam błędu. Nie dostrzegłam jednak niczego. Podniosłam wzrok, a wtedy zobaczyłam, że nie ukrywał, iż patrzy na moje piersi, dość dobrze teraz widoczne. Moja biała koszula była lekko rozpięta. Jego oczy błyszczały, oblizywał usta i przygryzał. Zamkniętym piórem dotknął mojej szyi. Wtedy mnie zmroziło, a on powoli schodził niżej i niżej. Piórem dotykał guzików, otaczał je, po czym rozpinał. Teraz było już widać biały koronkowy stanik. Zimne pióro musnęło jedną pierś, poczułam chłód, a następnie drugą. Włożył je do środka biustonosza i dotykał nim sutków. Byłam oszołomiona, jakby ktoś podał mi narkotyk. Nie protestowałam, tylko wysunęłam się jeszcze mocniej do przodu. Dosłownie objął mnie spojrzeniem i ze zwilżonymi wargami patrzył mi prosto w oczy, jakby całował. Następnie odłożył pióro na biurko i zaczął pomału zapinać guziki. Jego ciepłe palce muskały moją skórę, a mną wstrząsały dreszcze. Kiedy zapiął ostatni guzik, uśmiechnął się nonszalancko.

— Pani Jowito, faktycznie nie było pomyłki, musiało mi się przywidzieć. Może pani wracać do domu. Miłego weekendu.

Zaskoczona wyprostowałam się, poprawiłam koszulę, a następnie spódnicę.

— Oczywiście, panie prezesie. Miłego weekendu — wykrztusiłam z wypiekami na twarzy.

Wyszłam powoli. Stałam przez moment przy biurku. A kiedy dotarło do mnie, co się wydarzyło, miałam ochotę wrócić i dokończyć, ale nie mogłam. Przecież to był mój szef.

Anita

Dojechałam do domu. Wysiadłam ze swojego srebrnego polo, zamknęłam drzwi, a kluczyki do auta wrzuciłam do torebki. Idąc do klatki, jak zwykle szukałam kluczy do mieszkania. Na szczęście ostatnio przyczepiłam breloczek Victoria’s Secret w kształcie wielkiego różowego serca, więc błyskawicznie wpadły w moje ręce. Machając nimi, szłam po jakże nielubianej przeze mnie klatce. Jedyna pozytywna strona braku windy to darmowy trening na nogi i pośladki — i to bez płacenia abonamentu za fitness klub. Rozbawiły mnie moje myśli i zaczęłam chichrać się pod nosem.

Otworzyłam drzwi. Jak zwykle ściągnęłam szpilki, klucze zawiesiłam w szafie, torebkę również i boso weszłam do pokoju. Opadłam ciężko na kanapę, jakby uleciało ze mnie powietrze. Moje myśli znowu zaczęły krążyć wokół Igora. Kiedyś razem siadaliśmy na tej kanapie, zadzierałam na jego kolana nogi, a on delikatnie masował moje stopy. Co chwilę zabierałam jedną, a potem drugą nogę, nie mogąc wytrzymać tego masażu. Wtedy się śmiał i mówił, że może nie jest wyśmienitym masażystą, ale ma swoje ukryte talenty i jeśli chcę, pokaże mi je. Chcę, pokaż mi je — szeptałam w myślach. I wtedy, jak na złość, zadzwonił telefon. Wściekła, że ktoś mi przerwał, podniosłam się. Na wyświetlaczu dostrzegłam zdjęcie Martyny, przesunęłam więc palcem i włączyłam głośnik.

— Hej, Martyna, jak zwykle przeszkadzasz.

— Hej, a w czym, jeśli mogę wiedzieć?

— Niech pomyślę… nie możesz.

— Dobrze, nie dociekam, co tam robisz sama — słyszałam, jak chichocze — ale interesuje mnie, czy szykujesz się na spotkanie. — Nie odezwałam się, więc kontynuowała: — Halo? Chyba nie zapomniałaś? — Nadal milczałam, a ona wybuchnęła: — To ja specjalnie dla ciebie przyjeżdżam, szukam ci faceta, a ty… — Nie dokończyła, ponieważ jej przerwałam.

— Spokojnie, Martyna, pamiętam. — Zamknęłam oczy, widząc jeszcze, jak słońce wpada do pokoju, mieniąc się wieloma kolorami. — Jeszcze się nie szykuję. Nie chcę niczego wymyślać, włożę po prostu zwykłą sukienkę i tyle — stwierdziłam leniwie z nadal przymkniętymi oczami.

— Co? Anita, ubierz się ładnie, będziesz miała dla kogo.

Otworzyłam oczy.

— Zobaczę. A czy ty nie powinnaś się spieszyć? — W telefonie pokazała się siedemnasta, a o osiemnastej miał przyjechać po nią Radek. — Zobacz, która jest godzina.

— O matko, już siedemnasta. Anita, tylko słówko: obojętnie, co włożysz na siebie, chcę, żebyś poszła na to spotkanie. Dobrze?

— W końcu co mam do stracenia, najwyżej się wynudzę.

— Faktycznie, z takim mięśniakiem się wynudzisz.

— Dobrze, Martyna, zrobię to dla ciebie, pójdę. — Chwilę milczałam i wybuchnęłam śmiechem.

— Szalona, jak już się spotkacie, to pamiętaj, wyślij mi wiadomość, że wszystko jest dobrze, okej?

— Tak jest, Martyna, wyślę.

Była jak moja matka, która czuwa nad swoim potomstwem, ale to właśnie mi się niej podobało i za to ją kochałam.

— I jeszcze jedno: jeśli nie będzie dobrze, zdzwonimy się i dzisiaj też zaliczymy klub. To buźka.

— Pa, pa, baw się dobrze — odpowiedziałam bez entuzjazmu.

Telefon się wyłączył. Jeszcze przez chwilę siedziałam na sofie i patrzyłam na odbicie światła słonecznego na ścianie. W słońcu wszystko było inne, takie wyraźne, delikatne i… ulotne. Jakie to niezwykłe: w zależności od tego, jak padają promienie słoneczne, można zobaczyć różne jego barwy. Przymrużyłam powieki, dostrzegłam jakby bańki mydlane, które unosiły się i… pękały. Wiedziałam już, że to nadzieja, którą widzę na horyzoncie, chociaż boję się, że zniknie.

Wróciłam do rzeczywistości. Musiałam koniecznie coś zjeść, a potem: kąpiel, makijaż, sukienka i będę gotowa do wyjścia. Wcześniej przygotowałam grillowaną pierś z kurczaka, do tego ugotowałam ryż z zielonym groszkiem. Wyjęłam duży szklany dzbanek, nalałam do niego wody, włożyłam pokrojoną w ćwiartki limonkę, miętę oraz kostki lodu, a potem wstawiłam do lodówki.

Po chwili niosłam talerz z gorącym i pachnącym obiadem do stołu, a obok postawiłam szklankę z wodą. Tym razem nie włączyłam telewizora. Musiałam szybko zjeść i przygotować się na wyjście. Nie lubiłam się śpieszyć przy jedzeniu, ponieważ każdy kawałek pokarmu dostarczał mi wielu doznań. Moje podniebienie wiecznie prosiło o więcej i więcej, jednak dzisiaj jadłam szybko, nie zwracając uwagi na smaki. Myślałam o spotkaniu i… zaczynałam odczuwać strach.

Nie wyniosłam talerza do kuchni, poszłam do łazienki. Nalałam wody do wanny, wsypałam sól morską z olejem makadamia o zapachu pomarańczy z wanilią i całkowicie się zanurzyłam. Żałowałam jedynie, że nie mogłam poleżeć dłużej w wodzie i odprężyć się po całym tygodniu pracy, ale najwyraźniej taką cenę płaci się za randki, dlatego postanowiłam, że więcej się z nikim nie umówię.

Wyszłam z wanny, energicznie wytarłam całe ciało, wyjęłam balsam Victoria’s Secret Love Spell — mój ulubiony, cudownie słodki zapach — i nawilżyłam całe ciało. Owinęłam się ręcznikiem i przeszłam do sypialni. Wyciągnęłam koronkowe beżowe majteczki i stanik, komplet, który kupiłam w sklepie Victoria’s Secret podczas ostatniej wizyty w Londynie, i znowu przypomniał mi się Igor oraz to, że każdy element swojej garderoby kupowałam, będąc już z nim w związku. Ubrana w bieliznę otworzyłam szafę, w której wisiały różne sukienki. Nie zastanawiając się długo, od razu chwyciłam beżową z długim rękawkiem, idealnie dopasowaną, przed kolano, z wyciętym dekoltem na zakładkę. Założyłam ją, a następnie stanęłam przed szafą z lustrzanymi drzwiami, aby ocenić swój strój. Nie byłam pewna, który kolor szpilek będzie idealnie pasował do mojej kreacji. Nie było wątpliwości, że będą to szpilki, ponieważ wręcz je ubóstwiałam. Na dolnej półce w szafie stały równo poukładane: różowe, czerwone, niebieskie w kwiaty, zielone ze złotą szpilką i czarne z czerwoną podeszwą. Sięgnęłam właśnie po te ostatnie.

Wróciłam do łazienki. Nałożyłam podkład, delikatnie przypudrowałam policzki, nos i czoło, następnie nałożyłam złotobrązowy cień, umalowałam tuszem rzęsy, wyjęłam czerwoną szminkę i przejechałam usta. Na koniec otworzyłam szafkę i sięgnęłam po perfumy, którymi psiknęłam szyję. Pachniały cudownie i prowokująco. W lustrze widziałam piękną Anitę, ale w środku czułam się samotna i smutna.

— No dobrze, jestem gotowa, jadę — wypowiedziałam na głos, po czym chwyciłam brązową kopertówkę i wyszłam.

Martyna

Było już po siedemnastej. Został mi do zrobienia jeszcze tylko makijaż, więc wróciłam do łazienki. Moja łazienka była mała i bez okna, dlatego kiedyś mój tato zainstalował mi dodatkową lampę, aby zrobiło się jaśniej.

Zapaliłam lampkę przy lustrze i zajęłam się makijażem, musiałam wyglądać jak milion dolarów. Mocno wytuszowałam rzęsy, czarną kreską podkreśliłam oczy, nałożyłam podkład, puder, a na koniec jeszcze cień na powieki w kolorze różowego złota. Włosy zostawiłam rozpuszczone — ponieważ są kręcone, wystarczyło lekko je podsuszyć i zagnieść dłonią. Założyłam małą czarną, która pasowała idealnie, podkreślając moją figurę, a do tego srebrne czółenka i czarną kopertówkę. Podobało mi się, że Radosław zaznaczył, abym włożyła szpilki. Pamiętam, jak czytając o tym, zrobiło mi się gorąco. Właśnie tacy mężczyźni działali na mnie jak magnes.

Aby dodać sobie odwagi, wyjęłam z szafki kuchennej kieliszek i wódkę o smaku cytryny połączoną z kwiatem bzu. Napełniłam kieliszek i wypiłam duszkiem, po czym włożyłam do ust gumę miętową, a opakowanie gum wrzuciłam do torebki. Za dziesięć minut zamierzałam zejść na dół. Oczywiście wiedziałam, że nie należy przychodzić na czas. Ciekawiło mnie, czy będzie pamiętał o czerwonych różach.

Jowita

Co za drań, jak mógł tak zrobić? Jadąc autem do domu, myślałam o tym, co się dzisiaj wydarzyło. Przed oczami przemykał mi mój szef, siedzący w fotelu, jego niebezpieczne spojrzenie, to, jak wodził za mną wzrokiem i w jaki sposób zmieniał się wyraz jego twarzy: najpierw przygryzane usta, a następnie pewny siebie uśmiech przy zapinaniu mojej koszuli. Nagle zapaliło się czerwone światło i zahamowałam z piskiem opon. O mały włos wjechałabym na przejście dla pieszych. Przechodząca przez nie starsza pani patrzyła na mnie z pogardą. Zawstydzona tym, że jechałam bezmyślnie i mogłam spowodować wypadek, ale również tym, że moje myśli wirowały wokół mojego szefa, spuściłam wzrok.

Mieszkałam na jednym z gdańskich osiedli. Było to stosunkowo nowe miejsce, dość oddalone od centrum. Mieszkanie znajdowało się na ostatniej kondygnacji, mogłam więc zaadaptować poddasze, dzięki czemu zapłaciłam za jeden pokój z aneksem kuchennym, a zyskałam sypialnię na poddaszu.

Dotarłam pod blok, zaparkowałam auto i poszłam do klatki. Wcisnęłam guzik, winda się otworzyła, potem wybrałam czwarte piętro i już wchodziłam do mieszkania, rzucając szarą torebkę w kształcie worka na podłogę. Buty zostawiłam przy drzwiach, a wchodząc do pokoju, rzuciłam klucze na stół obok książki. Nie miałam pomysłu, co zrobić do jedzenia, więc upiekłam kawałek kiełbaski w piekarniku, a do tego ukroiłam dwie kromki chleba. W pokoju stała biała sofa, a przy niej mały stolik. Postawiłam na nim posiłek, przyniosłam sobie kieliszek wody z lodem i z cytryną. Przy jedzeniu otworzyłam książkę Grzeszny doktor i zaczęłam czytać. Co chwilę jednak wracałam do początku, nie mogąc się skupić. Myślałam o ostatniej kolacji firmowej. Nic nie zapowiadało tego, co się miało wydarzyć. Przymknęłam oczy i wróciłam do tamtego wieczoru…

Nasza firma wygrała przetarg. Szef jak zwykle zaprosił inwestorów, członków zarządu oraz dyrektorów na kolację do Piwnicy Rajców w Gdańsku. Siedzieliśmy wszyscy przy dwóch stołach, które były ze sobą złączone. Szef poprosił, abym usiadła obok niego — tak też uczyniłam. Zamówiłam sobie sznycla i — obowiązkowo — żur w chlebie. Rozmowy okazały się długie i nudne, a najbardziej zmęczona ciągłym uśmiechaniem się, dlatego też z niecierpliwością czekałam na zakończenie kolacji. W końcu nadszedł mój upragniony czas i wszyscy zaczęli się żegnać oraz wychodzić z restauracji. Kiedy zamierzałam opuścić lokal, usłyszałam prezesa, który zaproponował mi przejście do baru. Rzekomo chciał jeszcze omówić ze mną sprawę przygotowania dokumentów. Nie ukrywałam zdziwienia, ale zgodziłam się. Wszyscy już wyszli, zostaliśmy tylko my. Idąc do baru, przepuścił mnie pierwszą. Nie wiem dlaczego, ale czułam, że patrzy na mój tyłek, jednak nie przeszkadzało mi to, a nawet mnie bawiło.

Usiedliśmy przy barze, na wysokich czarnych hokerach, a w tle słychać było muzykę instrumentalną. Zamówił mi drinka Cosmopolitan, a sobie kieliszek wódki. Sączyłam drinka, a on mnie obserwował, aż zaczęłam się stresować. Nieoczekiwanie zapytał, jak pracuje mi się w firmie i czy jestem zadowolona. Zastanawiałam się, dlaczego zadaje mi takie pytania, przecież mieliśmy tylko omówić przygotowanie dokumentów, dlatego wyprostowałam się, nabierając do niego dystansu. Prezes pokazywał swoją pewność siebie, a wzrokiem dosłownie mnie zjadał, jak pochłania się z wielkim apetytem ciastko. Cieszyłam się, że światło było przyciemniane i nie dostrzegał, jak mnie tym zawstydza. Odpowiedziałam krótko, że każdy potrzebuje pracować w jakimś miejscu. Popatrzył chyba zdziwiony moją odpowiedzią. Przez chwilę panowała cisza i był jakby nieobecny. Jego kieliszek nadal był pełny, a on trzymał go w dłoni i nim kręcił. Nagle odwrócił się przodem do mnie i kiedy poprosił, abym się przybliżyła, wyczuwałam emanującą między nami niebezpiecznie siłę przyciągania. Kiedy nachyliłam się lekko w jego kierunku, słyszałam, jak zaciągał się moimi perfumami, po czym szepnął mi do ucha, że… pachnę uwodzicielsko, a to go pociąga. Oszołomiona nie wiedziałam, jak zareagować, a mój wzrok zastygł jak zahipnotyzowany prosto w jego wielkich źrenicach, które jeszcze bardziej się rozszerzały. Wtedy przysunął się do mnie i naraz jego ręce powędrowały na moje kolana. Nie spuszczając ze mnie wzroku, zanurzał je pod spódnicę i zmysłowo zaczynał przesuwać je po udach, w kierunku majtek. Gdy czułam dotyk jego palców, zaczynało mi się robić gorąco, aż drżałam. Wtedy podniosłam na niego wzrok, pytając bezgłośnie. Jego oczy błyszczały, a przygryzane wargi lekko się uśmiechały, co wywołało u mnie nieznaną mi wcześniej falę pożądania.

Oprzytomniałam, zdając sobie sprawę, że siedzimy przy barze, więc… kiedy już odchylał mi majtki, chwyciłam jego ręce od zewnętrznej strony spódnicy i razem zjechaliśmy w dół, do kolan, aż wyjął je, takie ciepłe duże dłonie spod mojej spódnicy. Zawstydzona nie pokazałam, czego doznałam, ale myślę, że był tego świadomy. Odwrócił się do baru, wypił wódkę duszkiem i oświadczył, że czas na nas. W pełnej konsternacji rozejrzałam się po sali, czy ktoś był świadkiem tego, co zaszło. Przy stolikach nie było zbyt wielu gości, jednak z drugiej strony baru siedział mężczyzna około pięćdziesiątki, nie spuszczając ze mnie wzroku. Kiedy ponownie na niego zerknęłam, puścił do mnie oko, szczerząc zęby. Zmarszczyłam brwi i energicznie wstałam, poprawiając spódnicę. Wtedy prezes rzucił odliczoną kwotę na bar i wyszliśmy. Na zewnątrz, jakby nigdy nic, stwierdził, że jutro czeka nas intensywny dzień i kazał mi się porządnie wyspać…

Wszystko już zjadłam, a książkę jednak zostawiłam — niestety nie mogłam czytać z tyloma myślami w głowie. Gdybym tylko wiedziała, czego prezes ode mnie chce i dlaczego mi się podoba ta jego gra. Z jednej strony chciałabym więcej, a z drugiej odczuwałam ogromny strach, który paraliżował mnie na samą myśl o tym, że jeśli ktoś z pracy dowie się o tym zdarzeniu, będę skończona i zrobią ze mnie dziwkę. Dlatego przyrzekłam sobie, że nie zdradzę swojego sekretu nawet Anicie, nikt, ale to nikt nie może się o tym dowiedzieć. Wyciągnęłam z szafy strój, który jednym ruchem wrzuciłam do torby, i pojechałam do fitness klubu, gdzie zamierzałam się zmęczyć i oczyścić umysł.

Martyna

Przed sportowym niebieskim autem zobaczyłam Radosława trzymającego bukiet czerwonych róż. Miał na sobie ciemną profilowaną marynarkę z chusteczką w kieszonce, różową koszulę rozpiętą u góry, a do tego beżowe spodnie oraz czarne buty.

W środku byłam niebiańsko zachwycona: przystojny facet, bukiet róż i szybkie auto. Szłam jak modelka po wybiegu, pewnie i z uśmiechem na twarzy.

Radosław podszedł do mnie z bukietem w ręku.

— Dobry wieczór, Martyna, przyjmij ode mnie te czerwone róże. — I pocałował mnie w policzek.

— Witaj, Radosławie, jest mi bardzo miło, że pamiętałeś o różach — odpowiedziałam z zachwytem w głosie.

— Jakbym mógł zapomnieć. Zapraszam do auta.

Otworzył drzwi samochodu i wskazał ręką, abym wsiadła. Usiadłam delikatnie, a kwiaty położyłam na kolanach. Auto pachniało skórą i jego perfumami, które przypominały mi zapach Hugo Boss The Scent. Zaciągnęłam się jeszcze raz i już byłam pewna, że miałam rację. Popatrzyłam, jak wsiadł do mustanga i wcisnął przycisk — rozległ się warkot silnika. Na jego lewej ręce świeciła tarcza zegarka zapiętego na brązowym skórzanym pasku.

— Pojedziemy na kolację do Sopotu — rzucił, ruszając.

Skinęłam głową, a on włączył radio. Leciała właśnie piosenka Fast Car Jonasa Blue. Radosław milczał, a to milczenie stawało się dla mnie niezręczne. Kiedy na wysokości Gdańska-Oliwy zapaliło się czerwone światło, pomału zahamował i podjął rozmowę.

— Cieszę się, że zgodziłaś się, Martyno, na nasze spotkanie. Wyglądasz jeszcze piękniej niż na zdjęciach — stwierdził entuzjastycznie.

Pomyślałam, że przecież moje zdjęcia były świetne, ale oczywiście miał prawo do swojego zdania.

— Dziękuję za twoje spostrzeżenie. Całkiem możliwe, że w przyszłości pojawią się nowe zdjęcia.

Samochód ruszył, a wtedy Radosław podjął temat Shakespeare’a i słynnego dramatu Makbet.

— Shakespeare jest moim ulubionym autorem. Gdy byłem młodym chłopakiem, często czytałem jego utwory w autobusie w drodze do miejskiej biblioteki.

— O, naprawdę — zaczęłam się chichrać. — Mówisz poważnie?

— Całkowicie poważnie. Mam też swój ulubiony fragment, a zaczyna się tak:

Życie jest tylko przechodnim półcieniem,

Nędznym aktorem, który swą rolę

Przez parę godzin wygrawszy na scenie

W nicość przepada — powieścią idioty.

Głośną, wrzaskliwą, a nic nieznaczącą.

Skończył recytować. Widziałam, jak się uśmiecha pod nosem. Interesowało mnie, czy to był tylko taki chwyt na kobiety, czy faktycznie uwielbiał teksty Williama Shakespeare’a.

— Radosławie, ten fragment jest taki prawdziwy mimo upływu czasu. Muszę przyznać, że wyrecytowałeś go genialnie — wydusiłam z uznaniem w głosie.

— Masz rację, jest to stary utwór, ale wiesz, co mnie w nim fascynuje? — Nie czekał na moją odpowiedź, tylko patrząc na drogę, kontynuował: — To, że usłyszenie przepowiedni może doprowadzić do jej spełnienia ponad wszystko. To, że nie patrzysz, czy działasz poprawnie, w zgodzie z sumieniem, chęć zdobycia władzy niszczy cię od środka, tak, jak stało się to z Makbetem. Usłyszał od wiedźmy przepowiednię, że zostanie królem, więc nie zamierzał czekać… — Spojrzał na mnie, widział, że siedzę w fotelu lekko znudzona i tylko dodał: — Mam nadzieję, że cię nie zanudzam. No dobrze, Martyno, dojeżdżamy do Sopotu i zaraz będziemy mogli usiąść obok siebie.

— Nie, nie, skąd — skłamałam. — Po prostu nie czytałam Makbeta, więc trudno mi się wypowiedzieć. Radosławie, dzisiaj jest piątek, skończyłam ciężki tydzień w pracy i wiesz… zamierzam się dobrze bawić!

Poprawiłam się uradowana na siedzeniu, a on z poważnym wyrazem twarzy zaczął parkować mustanga na parkingu przed Grand Hotelem. W głębi duszy miałam nadzieję, że nie będzie recytował mi wszystkich tekstów Shakespeare’a, bo zanim wejdziemy do restauracji, najzwyczajniej ucieknę.

Wyszedł z samochodu i momentalnie zjawił się przy moich drzwiach. Otworzył mi je i podał rękę. Wystawiłam jedną stopę, potem drugą i wstałam. W jednej ręce trzymałam kwiaty, wtedy puściłam jego dłoń i poprawiłam sukienkę.

— Może chciałabyś zostawić kwiaty w samochodzie? — zapytał zapewne zdziwiony, że je zabrałam.

— Słucham? Kwiaty w aucie, w którym będzie około trzydziestu stopni? Oczywiście, że zabieram ze sobą!

Ściskając bukiet, wyprostowana, byłam gotowa na spacer do restauracji. On zamknął samochód i pokazał głową, że czeka, abym chwyciła go pod rękę. Złapałam się jego ramienia i czułam się jak… stara baba, dosłownie taka, która miała zaraz upaść. Zacisnęłam usta, powstrzymując się od śmiechu.

Przeszliśmy na drugą stronę ulicy, podążając w stronę skweru Kuracyjnego. Mieliśmy końcówkę czerwca, było gorąco, a nawet upalnie. I mimo że dochodziła dziewiętnasta, wciąż było zupełnie widno, a wokół spacerowało pełno ludzi z rodzinami, z dziećmi. Z całą pewnością Sopot zasługiwał na miano kurortu — zapach piasku, szum morza, zapach ryb i jachty cumujące w marinie przy molo, które ciągnęło się daleko w głąb morza, każdego roku ściągały rzeszę turystów z różnych stron świata.

Skierowaliśmy się w stronę Gdańska i szliśmy deptakiem. Często bywałam w Sopocie, dlatego zastanawiałam się, którą z restauracji wybrał. Mimo że nie chciałam narzekać, odczuwałam ból stóp z powodu szpilek, które założyłam zgodnie z Radka życzeniem.

— Czy daleko jest ta restauracja? — zapytałam w końcu.

— Martyno, przed wykwintnym jedzeniem wskazany jest spacer — powiedział, przy czym mocniej przytrzymał mnie ramieniem, a jego oczy ewidentnie błyszczały.

— Okej… — I przewróciłam oczami.

Nie byłam zadowolona. Na początku takie wow, a teraz z każdą minutą ten zachwyt mnie opuszczał. Oby restauracja okazała się świetna i z dobrym jedzeniem.

Kiedy doszliśmy do białego niskiego budynku znajdującego się po stronie plaży, usłyszałam entuzjazm Radosława.

— Jest, proszę, to nasze miejsce na kolację.

Wskazał restaurację, a ja przeczytałam szyld White Rosa i zdziwiłam się, że nie miałam okazji jej odwiedzić. Wejście po jednej i drugiej stronie otoczone było donicami z białymi kwiatami, przypominającymi lilie.

— Świetnie, wejdźmy do środka — oznajmiłam uradowana, że pozwolę odpocząć swoim stopom.

Jak dżentelmen podszedł pierwszy do drzwi, otworzył je i przepuścił mnie przodem. Nie zostaliśmy jednak w środku — chwycił mnie za rękę i pociągnął do wyjścia na taras.

— Zarezerwowałem dla nas stolik na plaży — szepnął mi do ucha.

Niewiele mi trzeba było, abym ponownie zaczęła się uśmiechać — wystarczy kolacja na plaży z widokiem na morze.

Anita

Taksówka już czekała pod domem. Wsiadłam do niej, podając kurs do gdańskiego City Forum.

Jadąc, patrzyłam przez okno na bloki, domy, ulice i podążających gdzieś ludzi. Może powinnam rozmyślać, jaki będzie Szymon, ale nie obchodziło mnie to. Dawno nie spotykałam się z nikim i cud, że w ogóle zdecydowałam się na randkę. Czy będzie miło? Nie wiedziałam, ale byłam pewna, że nie zamierzam tracić czasu na coś bezwartościowego. Jeśli cokolwiek nie będzie mi pasowało, zakończę natychmiast tę znajomość.

Mijałam gdańskie Żurawie — wyglądały tak dostojnie, jakby ze sobą rozmawiały. Mieszkałam na Dolnym Wrzeszczu od trzech lat, dojazd do Gdańska, Sopotu czy też do Gdyni zajmował mi dosłownie chwilę. Do Gdańska Głównego miałam samochodem jakieś dziesięć minut, a tramwajem około piętnastu minut. Taksówkarz sunął przy Stoczni Gdańskiej, skręcił w Łagiewniki, a następnie w ulicę Wałową i już wyjechał na Rajskiej. Zatrzymał się z tyłu Hotelu Scandic. Zapłaciłam za kurs, a wychodząc z taksówki, spojrzałam na godzinę. Przyjechałam punktualnie, musiałam jednak jeszcze dojść na miejsce, więc z pewnością nieco się spóźnię, tak jak zresztą powinnam, zgodnie ze wskazówkami Martyny.

Udałam się w kierunku kina Krewetka i skręciłam w prawo. Został mi jedynie kawałek prostej i miałam się znaleźć przy głównym wejściu, dokładnie naprzeciwko City Forum. Zaczęłam się bać tego spotkania i rozmyślałam o powrocie do domu, gdy po chwili dostrzegłam wysokiego bruneta stojącego przy studiu foto. Z całą pewnością był nim Szymon — moje oczy się zaświeciły. Od razu rzuciło mi się w oczy, że był przystojny, wysoki, a przede wszystkim — to, co uwielbiałam — dobrze ubrany. Miał na sobie szarą marynarkę, podkreślającą jego sylwetkę, spod marynarki wystawała biała, lekko rozpięta koszula z widocznym torsem, a do tego bordowe spodnie i szare buty. Z każdym stawianym krokiem robiło mi się zimniej i byłam coraz mniej pewna, które z nas pierwsze ucieknie. Uśmiechnięty czekał, aż do niego podejdę. Zaczęło mi się robić słabo, moje nogi uginały się jak sprężyna, aż zrobiły się całkowicie jak z waty. Zestresowana powtarzałam w myślach: jeszcze kawałek, oddychaj głęboko, tylko że ten kawałek wydawał mi się kilometrem. W końcu się udało i stanęłam na wprost niego. Wyciągnął do mnie rękę, w której trzymał wcześniej za plecami jedną czerwoną różę. Wręczając mi ją, pocałował mnie w policzek. Kiedy jego miękkie pełne usta dały mi całusa, oczarowana pierwszym wrażeniem byłam gotowa na więcej.

— Anito, świetnie, że jesteś. Napisałem do ciebie jeszcze kilka wiadomości, ale nie odpisałaś., więc nie byłem pewien, czy przyjdziesz. — I powtórzył raz jeszcze: — Bardzo się cieszę.

— Tak? Pisałeś jeszcze do mnie? Nie zaglądam często na Lovseeker. — Pomyślałam, że nie będę zdradzać faktu, że to był mój pierwszy raz. — Skoro pisałeś, to może jednak powinnam? — Popatrzyłam zalotnie.

Nie mogłam uwierzyć, że jest przystojniejszy niż na zdjęciach, i zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właśnie ze mną zechciał się umówić.

— Anito, niedaleko zaparkowałem auto. Zabiorę cię w bardzo przyjemne miejsce, ale gdzie, na razie niech pozostanie to tajemnicą.

— Uchylisz chociaż rąbka sekretu? — spytałam z ciekawością w głosie.

— Tajemnica… Z pewnością będziesz zadowolona. — Mówiąc to, przymrużył oczy i delikatnie się uśmiechnął.

— No dobrze… ale wiesz, trafiłeś w dziesiątkę, bo lubię niespodzianki — i to bardzo.

Udaliśmy się w stronę parkingu znajdującego się naprzeciwko budynku „Solidarność”. Idąc, widziałam, jak zerkał na mnie kątem oka, i już byłam pewna, że też mu się spodobałam.

Zatrzymał się przy czarnym bmw X6. Wyglądało masywnie. Nie znałam się na autach, ale pamiętałam, jak opowiadał o nim Igor. Mówił, że mimo tego, że jest to SUV, ma kształt sportowego coupé. Szymon odprowadził mnie do drzwi, otworzył je i nie czekając, aż wsiądę, wrócił na swoją stronę. Weszłam do środka, myśląc, że do dżentelmena to jeszcze mu brakuje. W środku jednak zaskoczył mnie porządek: było czysto i całość sprawiała wrażenie, jakby dopiero co sprzątnął. Domyślałam się, że tak właśnie było.

Wyjeżdżając z parkingu, włączył radio z ledwo słyszalną muzyką i wjechał na główną ulicę. Obserwowałam go, z jakim zdecydowaniem i swobodą prowadził auto, i utwierdziłam się w przekonaniu, że mamy wspólne cechy, ponieważ tak jak ja lubił szybką jazdę.

— Jak to możliwe, że przy tak nieprzeciętnej aparycji, Anito, jesteś sama? — zapytał w końcu.

— Widocznie jeszcze nie spotkałam tego właściwego. Dziękuję natomiast za komplement — odpowiedziałam z łatwością.

Dawno nie słyszałam tak miłych słów. Teraz widziałam, że odwykłam od tego. Krótko przed rozstaniem Igor nie interesował się mną, byliśmy, bo byliśmy. Zaczynało do mnie docierać, że najzwyczajniej jedynie egzystowaliśmy. Szymon chyba pogłośnił radio, ponieważ dotarła do mnie melodia Don’t let me down Milky Chance & Jacka Jonsona, ostatnio często puszczana w radiu. Przez dłuższą chwilę jechaliśmy w ciszy, słuchając muzyki. Zbliżając się do Sopotu, w myślach obstawiałam, że skręci na plażę, tam pewnie pospacerujemy i coś zjemy, a potem mnie odwiezie. Kiedy jednak minęliśmy Sopot, rozmyślałam nad jego wyborem i doszłam do wniosku, że dzisiejszy wieczór zapewne spędzimy w Gdyni. Cisza działała na mnie krępująco. Skończyłam już wewnętrzne rozmyślania na temat miejsca randki, a że na tym etapie znajomości wykluczałam śpiewanie, postanowiłam pozadawać trochę niezręcznych pytań.

— Szymonie, powiedz mi, kogo szukasz na Lovseeker?

Zerknął na mnie zdumiony. Nie zdziwiłam się, ponieważ pytanie było mało ambitne.

— Kogo szukam? Widzisz… zawodowo jestem spełniony, od pięciu lat prowadzę firmę budowlaną, pieniędzy mi nie brakuje, ale… czuję się bardzo samotny w tym swoim świecie. Brakuje mi tego dopełnienia i myślę, że jestem gotowy na miłość.

— Wydaje mi się, że nie możesz narzekać na brak zainteresowania ze strony kobiet, czyż nie? — podkręcałam.

— Anito, ostatnio skupiałem się na pracy. Jakiś czas temu byłem w związku… ale nie poświęcałem mu tyle czasu, ile wymagał, i relacja najzwyczajniej się rozpadła. Wiem również, że to nie było to.

Słuchałam, jak mówił tak dokładnie, pomału, z akcentem na dany wyraz, widocznie na taki, na który powinnam zwrócić uwagę, więc jeszcze mocniej wszystko analizowałam, aby niczego nie przeoczyć.

Dotarliśmy do Gdyni Głównej, jechaliśmy prosto, aż Szymon skręcił na skwer Kościuszki. Czyli moje przepuszczenia się potwierdziły i wybrał Gdynię. Poprawiłam się radośnie na siedzeniu, utwierdzając się w przekonaniu, że jednak mam szósty zmysł.

Zatrzymał się na parkingu pomiędzy dwiema ulicami prowadzącymi do morza. Wysiadłam z samochodu w swojej beżowej sukience, a moje jasnobrązowe włosy, lekko pofalowane, opadały mi na ramiona. Szymon szybko zjawił się obok mnie.

— Już wiem, Szymonie, zabierasz mnie do… Akwarium Gdyńskiego — droczyłam się z nim.

— Zobaczysz już niedługo, cierpliwości.

Oj, gdyby wiedział, że nie miałam jej w sobie za grosz.

Szliśmy cały czas w stronę morza. Przed nami ukazała się fontanna, a zaraz na prawo wielkie koło widokowe, podobne do London Eye w Londynie.

Zatrzymałam się, chwytając go mocno za ramię.

— Szymonie, nie mów, że będziemy podziwiać widok z gondoli w kole widokowym? — wydusiłam.

— Przekonaj się!

Chwycił mnie za rękę i szliśmy teraz jak para z długoletnim stażem. Uścisk jego dłoni był pewny i mocny, ale nie musiał mnie ciągnąć, ponieważ szłam z ochotą, chcąc się przekonać, co przygotował dla mnie.

Przed kołem widokowym stał mężczyzna w czerwonej koszulce. Szymon skierował się do niego, podając bilet. Chwilę czekaliśmy, po czym przed nami pokazała się czarna gondola z otwartymi drzwiami. Szymon popatrzył na mnie wymownie.

— Anito, to jest ta niespodzianka, zapraszam panią do środka. — I wskazał na gondolę.

— Zaskoczyłeś mnie, Szymonie, zdecydowanie!

Nie kryłam radości, byłam taka szczęśliwa, że miałam ochotę rzucić mu się na szyję, a gdy weszłam do środka… oniemiałam z wrażenia.

Jowita

Jeszcze na koniec przebiegnę pięć kilometrów i kończę. Czułam, jak pot spływał mi po plecach aż do spodenek. Uwielbiałam podczas biegu patrzeć w okno, na jadące auta i przechadzających się ludzi. Dzisiaj było mniej osób w fitness klubie — w końcu to piątek i prawie dziewiętnasta, zapewne większość już szykowała się na imprezę lub na wyjście do klubu.

Ostatni kilometr. Czułam, że biegnę już resztkami sił, jeszcze sześćset metrów i będzie zaliczone. Po prawie godzinnym treningu byłam umysłowo zdrowsza. Jeszcze raz wszystko przerobiłam: czwartkową kolację i dzisiejsze zajście w pracy. Jednego byłam pewna: prezes mnie onieśmielał, a ta jego stanowczość i tajemniczość mnie podniecały i marzyłam o wspólnej z nim nocy. Pod prysznicem doszłam do wniosku, że aby przestać myśleć, muszę się czymś zająć, więc postanowiłam po powrocie do domu poczytać książkę lub oglądnąć dobrą komedię romantyczną.

Uwinęłam się dość szybko — górną część włosów spięłam spinką, a resztę zostawiłam rozpuszczoną, rzeczy schowałam do torby i zawiesiłam na ramieniu. Byłam gotowa do wyjścia. Zeszłam na dół, torbę wrzuciłam na przednie siedzenie swojej białej fiesty i ruszyłam.

Wracając do domu, zatrzymałam się jeszcze na rogu i kupiłam pudełko waniliowych lodów. Potem jak zwykle zaparkowałam auto na parkingu przed blokiem, zabrałam torbę, lody i wbiegłam do klatki. Wjechałam windą na czwarte piętro. W domu jak zawsze panowała cisza, nawet kot niemrawo leżał rozłożony przy balkonie. Strój po ćwiczeniach włożyłam do pralki, a w kuchni z szafki wyjęłam szklany pucharek — przełożyłam lody i dodałam kilka truskawek. Tak przygotowany deser zaniosłam do stołu, gdzie czekała moja książka. Usiadłam na sofie, zanurzyłam łyżkę w lodach, zahaczając o truskawkę — pysznie waniliowo słodki smak z lekko kwaskowatą truskawką dopełnił mój dzień. Otworzyłam książkę, wróciłam do pierwszej strony i zaczęłam czytać: „Jeśli prywatna klinika zostaje uznana za najlepszą w całym stanie…”.

Ułożyłam się wygodnie na sofie, poduszkę podłożyłam pod głowę i już wiedziałam, że do jutra muszę skończyć tę książkę.

Martyna

Pobyt na plaży wieczorową porą i zatapianie się w morskim krajobrazie wyzwalały we mnie ogromne pokłady euforii. Fale delikatnie odbijały się od brzegu, tworząc nowe wzory na piasku. Nasz stolik stał na końcu tarasu, a zarazem w pierwszej linii widoku na morze. Siedzieliśmy na bardzo wygodnych białych, dość szerokich krzesłach przy drewnianym okrągłym stoliku, również w kolorze białym. Nad naszymi głowami rozwieszone były kable z żarówkami świecącymi ciepłą białą barwą. Na środku stołu stało przezroczyste naczynie, w którym żarzyła się świeca.

Po przyjściu poprosiłam kelnerkę o wazon z wodą na moje róże, które postawiła na stole. Dostaliśmy również menu. Otworzyłam je i wertowałam kartki, zastanawiając się, na co miałam ochotę. Na pierwszej pozycji w przystawkach widniały krewetki w emulsji maślanej z grzanką, perfekcyjnie jako starter. Pozostało jeszcze tylko wybrać danie główne i mogłam zamawiać. Pierwszy na liście był burger wołowy — o nie, nie, to stanowczo nie dla mnie, o tej porze nie chciałam niczego ciężkostrawnego. Dalej była grillowana ośmiornica i… łosoś teriyaki z orientalną sałatką z ogórka i limonką. Dokonałam już wyboru, podniosłam więc wzrok na Radosława, który nadal analizował kartę dań. Po chwili odłożył ją i przesunął się z krzesłem w moją stronę — ujął moją rękę i zaczął ją całować.

— Pięknie wyglądasz. — Czułam jego wilgotne wargi wędrujące po mojej ręce. — Masz takie delikatne dłonie, mógłbym nie odrywać od nich swoich ust.

Uwielbiałam facetów zdecydowanych, szarmanckich, pachnących dobrymi perfumami, jednak nie udało mi się na takiego trafić, więc przymknęłam oczy, nie wierząc, że oto Radosław miał właśnie wszystkie pożądane przeze mnie cechy. Przesuwał niewyczuwalnie opuszkami palców po mojej skórze w kierunku ramienia, jakby wykonywał masaż. Przerwała nam kelnerka, która właśnie stanęła przy stoliku w oczekiwaniu na złożenie zamówienia.

— Czego się państwo napiją?

Radek bez zaglądania w kartę zaczął zamawiać.

— Poprosimy białe wino Sauvignon Blanc, Semillon.

— Doskonały wybór. Czy mogę już przyjąć dalsze zamówienie?

Radosław z kurtuazją wyprostował się i wskazał, abym złożyła zamówienie, więc otworzyłam kartę i poprosiłam o wcześniej wybrane przez siebie dania. Następnie Radek zamawiał z trzymanego przed sobą menu.

— Na przystawkę poproszę tatar z tuńczyka z guacamole, kolendrą i wasabi, a na danie główne grillowaną ośmiornicę z sosem aioli i młodymi ziemniaczkami.

— Dziękuję za złożenie zamówienia. Wino za chwilkę przyniosę, przystawka będzie za około dwadzieścia minut, natomiast na danie główne trzeba poczekać do czterdziestu minut — odpowiedziała kelnerka.

W piękny ciepły wieczór nad morzem z tak przystojnym mężczyzną mogłabym czekać nawet dwie godziny. Radek myślał zapewne podobnie, bo gdy tylko kelnerka odeszła, przysunął się jeszcze bliżej, obejmując mnie ramieniem.

— Przytul się.

Delikatnie oparłam głowę na jego ramieniu, rozkoszując się widokiem połyskujących morskich fal.

— Po kolacji chciałabym pospacerować plażą. Co o tym myślisz? — zapytałam.

— Oczywiście, będziemy spacerować w świetle księżyca, trzymając się za dłonie, a potem znikniemy razem w…

Przerwałam mu, podnosząc wzrok.

— O, znikniemy razem… to znaczy? Czy masz już jakiś plan?

Jego oczy zaczęły błyszczeć i domyśliłam się, że mógłby zrezygnować z restauracji, aby przejść do dalszego etapu swojego planu.

— Martyno, ja zawsze wiem, czego chcę, i na wszystko mam plan. — Miział mnie delikatnie, prawie niewyczuwalnie po ręce.

— Nie powiem, żeby mi się nie podobało — uśmiechnęłam się szeroko. — Zresztą sama też wszystko planuję.

Subtelnie odrzuciłam ręką swoje czarne kręcone włosy do tyłu, ukazując szyję. Nie czekał, nie pytał, tylko nieco się przechylił i zatopił swoje usta w mojej szyi. To było jak letni wiatr, który finezyjnie owiewał odkrytą skórę.

Na stole kelnerka postawiła dwa kieliszki, potem pokazała wino i na malutkim stoliku obok otworzyła je. Nalała najpierw do jednego, a następnie do drugiego kieliszka. Butelkę postawiła na stole i odeszła.

Radosław uniósł kieliszek i wzniósł toast.

— Za piękną kobietę — zrobił przerwę — i nasze spotkanie.

— Za udany wieczór — dodałam.

Jego usta musnęły moje wargi.

— Twoje piękno mnie onieśmiela, mógłbym pieścić cię słowami, ustami, rękoma i swoim ciałem… — I jego dłonie powędrowały na moje uda.

— Dziękuję, Radku, widzę, że wiesz, co lubię. — Pozwoliłam, aby wślizgnęły się pod sukienkę.

Obsługa przyniosła przystawkę. Zabrałam się za krewetki, delektując się sosem i grzanką. Podczas posiłku panowała między nami cisza, wypełniona muzyką Beautiful Life Lost Frequencies ft. Sandro Cavazza. Nie mogąc się pohamować, zaczęłam się kołysać. Wtedy rozbawiony Radosław oderwał się od jedzenia.

— Tak, jak myślałem, lubisz tańczyć. — Przeczesał ręką włosy i wychylił się, a potem delikatnie nosem zawadził o moją szyję, podążając do góry tak, że aż usłyszałam jego oddech. W końcu zatrzymał się przy uchu. — Zdradzę ci coś — przełknął ślinę — kręci mnie taniec… — I ugryzł mnie w ucho, a ja zaczęłam od środka płonąć.

— Kto wie, może zatańczę dla ciebie? — Zatrzepotałam swoimi długimi rzęsami.

— Jestem tego pewny! — I wrócił do jedzenia kolacji.

Skończyliśmy przystawkę. Kiedy podano nam danie główne, sięgnęliśmy po nowe sztućce i bez namysłu zajadaliśmy się tą wyborną kolacją. Robiło się już ciemno, woda morska błyszczała i mieniła się jeszcze bardziej w świetle księżyca. Można było wyczuć zapach jedzenia, frenezji i adrenaliny, która sterowała naszym wyczuwalnym pośpiechem ku rozkoszy.

Anita

W gondoli panował półmrok. Pośrodku stał okrągły stolik, przykryty białą serwetą, z przygotowaną kolacją na białej porcelanowej zastawie. Obok talerzy leżały małe elektroświeczki, żarzące się na czerwono. Po dwóch stronach stały dwie skórzane czarne kanapy. W rogach ustawione były dwie latarenki, świecące żółtym światłem, a na wprost wisiał telewizor.

Trzymałam dłoń przy ustach, a do oczu napłynęły mi łzy. Byłam pod wielkim wrażeniem, że ktoś tak się dla mnie wysilił. Odwróciłam się do Szymona i najzwyczajniej w świecie pocałowałam go w policzek.

— Warto było cię tu przywieźć, choćby dla tego całusa — skwitował, a ja milczałam, nie dowierzając.

Niepewnie weszłam do gondoli. Usiedliśmy naprzeciwko siebie i już myślałam, że to koniec atrakcji, gdy nagle młody chłopak, również w czerwonej koszulce, zjawił się z kieliszkami i z butelką prosecco. Kiedy Szymon odebrał butelkę i kieliszki, drzwi się zamknęły. Poczułam ruch i gondola jednostajnie poruszyła się. Wtedy spojrzałam w dół i zobaczyłam przez przezroczystą podłogę oddalającą się ziemię — serce prawie podeszło mi do gardła i ogarnął mnie strach.

Szymon, widząc moje zdenerwowanie, otworzył prosecco i płynnym ruchem napełnił kieliszki.

— To na odwagę, księżniczko — szepnął, podając mi jeden.

— Dziękuję. — Zamoczyłam usta, przymknęłam oczy i wychwyciłam ten delikatnie orzeźwiający smak, a wtedy strach pomalutku odpływał.

Na talerzach były dwa różne dania: na moim talerzu łosoś marynowany w winie i w zielonym pieprzu z pieczywem czosnkowym, do tego w małej miseczce sałatka grecka. Zastanawiałam się, jak to możliwe, że nie znając mnie, doskonale wiedział, co lubię. To było niesamowicie urocze.

U Szymona na talerzu był również łosoś, ale marynowany w sosie sojowym z sezamem i dressingiem cytrynowo-śmietanowym. Wyglądał także pysznie. Obok stała salaterka z sałatką ze świeżym tuńczykiem.

— Smacznego.

— Dziękuję i smacznego — odpowiedziałam grzecznie.

Podniósł pilota z siedzenia i włączył telewizor. Na ekranie momentalnie wyświetlały się slajdy Gdyni, a przy tym płynęła przyjemnie nastrojowa muzyka. Kiedy usłyszałam Umberto Tozzi e Monica Bellucci — Ti Amo — zrobiło mi się błogo i przestałam jeść. Nasze oczy spotkały się akurat wtedy, gdy Umberto zaśpiewał: „Ti Amo”…

— Szymon, czy muzyka cię wzrusza? Czy dotykiem sięga twoich emocji, unosi cię wysoko ponad wszelkie trudności?

— Anito, nie umiem śpiewać, ale bez muzyki, choćby z radia, nie potrafiłbym żyć.

— O, to zupełnie jak ja! — Zadowolona z jego odpowiedzi wróciłam do spożywania kolacji.

Gdybym mogła, zatrzymałabym czas, będąc wysoko nad ziemią jak wolny ptak i słuchając Ti Amo.

Jedząc, wydawał takie śmieszne odgłosy, a do tego pomrukiwał jak głaskany kot. Zauważyłam też, że co chwilę odrywał się od talerza, aby spojrzeć na mnie. Śmieszyło mnie to bardzo, ale udałam, że tego nie widzę.

Jak nigdy zjadłam wszystko, zaskakując samą siebie.

— Dziękuję, kolacja było smaczna…

Nie pozwolił mi dokończyć.

— Proszę bardzo, niestety… Jesteśmy wysoko nad ziemią i nawet gdybyś chciała wracać… to nie możesz.

Przewróciłam oczami.

— To już teraz rozumiem, skąd taki pomysł na spotkanie — chichotałam. — Ale muszę ci się przyznać, że nawet przez myśl mi nie przeszło wracać, jak dotąd bawię się wspaniale — dodałam szczerze i już wiedziałam, że całkowicie nieprofesjonalnie.

Wtedy Szymon zabrał butelkę wina i przeszedł na moją stronę. Usiadł blisko mnie, ze stołu chwycił napełnione kieliszki i wręczył mi jeden.

— Wypijmy za cudowne spotkanie — zrobił pauzę — w chmurach.

Zdecydowanie było to moje pierwsze spotkanie w chmurach i akurat znajdowaliśmy się w najwyższym punkcie.

— Zobacz, jak pięknie wszystko widać: morze, plażę, marinę, skwer Kościuszki, Dar Pomorza — wyliczałam podekscytowana.

Nie mogąc się opanować, wstałam, piszcząc i pokazując co chwilę nowe obiekty. Kiedy odwróciłam się do niego, zobaczyłam, że siedział na kanapie: w jednej ręce trzymał kieliszek, a drugą miał założoną na oparciu.

— Mógłbym tak siedzieć całą noc, tylko patrząc na ciebie. — Dostrzegłam niebezpieczny błysk w oku.

Jego wzrok zaczął wędrować po mojej twarzy, szyi, piersiach, brzuchu, aż do stóp i wracał z powrotem. Speszona nic nie odpowiedziałam, ale pomyślałam, że lepiej usiądę, aby się nie nakręcał. Kiedy spoczęłam, pozwoliłam, aby objął mnie swoim silnym ramieniem. Marząc, podziwialiśmy piękny widok za oknami gondoli.

— Interesuje mnie, czy taka piękna księżniczka ma jakieś marzenia? — zapytał z ciekawością w głosie.

Zamyśliłam się. Jeszcze nikt nie zadał mi tego rodzaju pytania — i to w dodatku na pierwszym spotkaniu. Czego pragnę najbardziej, o czym marzę? To oczywiste.

— Moim marzeniem jest zakochać się całkowicie, bez pamięci, poczuć motyle w brzuchu i dreszcze przechodzące przez moje ciało. Pewnego wieczoru, kładąc się do łóżka, na poduszce chciałabym znaleźć bilety lotnicze do… Meksyku. — Wybuchnęłam śmiechem i dodałam: — Nie jestem chyba zbyt wymagająca.

— Zdecydowanie nie jesteś.

— A ty o czym marzysz? Zdradzisz mi?

Widziałam, jak myśli nad odpowiedzią.

— Moim marzeniem jest spotkać kobietę, która wniesie do mojego życia światło, którego mi brakuje.

Kiedy skończył mówić, przysunął się bliżej, a jego ręce z czułością chwyciły mnie za głowę. Przez chwilę czytał jakby z mojej twarzy, po czym nasze usta się spotkały. Przygryzł delikatnie moją dolną wargę, wsunął swój wilgotny język i zataczał kółka. Smakował tak wyśmienicie, że nie myślałam kończyć. Przymknęłam oczy i odpowiedziałam krążeniem języka wokół jego. Potem chwyciłam w usta i przesuwałam, bawiąc się nim. W tle słyszałam Wildest Moments Jessie Ware.

Otworzyłam oczy, patrząc w jego twarz, a potem na piękny widok tuż za nim. Gondola pomału opadała, a na koniec tego długiego pocałunku on obsypywał mnie drobnymi całuskami, aż przytulił mocno do siebie, jakby chciał zatrzymać czas.

Drzwi się otworzyły, a wtedy wyszedł pierwszy, pociągając mnie za sobą, ja zaś, śmiejąc się, wybiegłam za nim.

— Moja droga… to jeszcze nie koniec naszej randki.

— Domyślam się!

Martyna

W jednej ręce trzymając kwiaty, a w drugiej zdjęte szpilki, kroczyłam obok Radka brzegiem morza. Mokry ubity piasek rześko dotykał stóp, co jakiś czas fala zasłaniała je, aby na nowo odsłonić. Gdzieniegdzie siedziały obejmujące się pary, w oddali widać było oświetlone molo. Ze stanowczością odebrał ode mnie buty, chwytając moją dłoń.

— Jakiś czas temu przeprowadziłam się do Gdańska… — podjęłam rozmowę. — Na początku byłam bardzo samotna, mimo wielu znajomych poznanych na uczelni. — Milczał w skupieniu, słuchając mojej opowieści, więc kontynuowałam: — Wynajęłam sobie mieszkanko, zresztą mieszkam tam do dziś, skończyłam studia, dostałam świetną pracę, ale stałam jakby w punkcie i nie wiedziałam, co dalej. I wiesz co? Dzisiaj, spacerując brzegiem morza, wiem jedno: chcę i zamierzam mieszkać nad morzem! — Przez chwilę się zamyśliłam, po czym dopowiedziałam: — Właściwie nie wiem, po co ci to mówię.

Stojąc naprzeciwko, przyciągnął mnie do siebie i nachylając się, złapał mnie za podbródek, a potem delikatnie pocałował.

— Bo chcesz właśnie ze mną tym się podzielić. — Odgarnął moje włosy do tyłu i znowu mnie pocałował.

Moja sentymentalność momentalnie odeszła i wróciła wyrachowana Martyna.

— Lećmy potańczyć, bawmy się, w końcu jest piątek.

Wyszliśmy z plaży. Otrzepałam stopy z piasku i założyłam szpilki, potem poprawiłam swoją małą czarną, odgarnęłam włosy i kiedy się wyprostowałam, zobaczyłam jego uśmiech.

— Aż tak zabawnie wyglądam?

— Skąd, nazwałbym to inaczej.

— Czyli jak?

— Słodko, wyglądasz słodko.

Nie wiem, czy zauważył, ale oblałam się rumieńcem. Na szczęście podał mi swoją dłoń i spacerkiem poszliśmy w stronę ulicy Monte Cassino. Zatrzymaliśmy się przed jednym z klubów przy molo, o nazwie Ekstaza, gdzie przed wejściem czekał tłum ludzi.

— Chcesz tutaj się bawić? — zapytałam zdziwiona.

— Tak, przecież chciałaś potańczyć.

Patrzyłam na tę liczbę ludzi i nie miałam zamiaru zmarnować godziny na czekanie przed klubem.

— Czy widzisz tych ludzi? Nie zamierzam…

Nie dokończyłam, bo szarpnął mnie za sobą. Doszliśmy do wejścia, a wtedy podszedł do jednego kafara w garniturze i coś powiedział mu na ucho, po czym ten w garniturze kiwnął głową i Radosław otworzył drzwi, wpuszczając mnie pierwszą.

W środku było dość dużo pięknie ubranych kobiet. Tańczyły prowokacyjnie, a mężczyźni je okrążali. Niektórzy stali, a wyglądali tak, jakby polowali na swoją zdobycz.

Radek trzymał mnie kurczowo za rękę. Skierowaliśmy się prosto do baru i tam zamówił po szocie. Barman postawił kieliszki i nalał, najpierw rum, a potem włoski likier amaretto. Radek wziął kieliszek do ręki i kiwnął głową, abym chwyciła swój. Jednym łykiem wypiłam i odstawiłam, jego już stał pusty na barze. Potem zabrał ode mnie kwiaty, widziałam, jak coś powiedział barmanowi i ten odebrał je od niego.

— Radek — krzyczałam, bo było dość głośno — co zrobiłeś z kwiatami?

— Kupię ci inne. — Chwycił mnie za biodra i krzyknął: — Zapraszam do tańca.

Zaczęła się piosenka Despacito Luisa Fonsiego i tanecznym krokiem przesuwaliśmy się w głąb sali. Stanęliśmy naprzeciwko siebie, a wtedy, poruszając biodrami, zaczęłam zmysłowo się kołysać. Radek stanął za mną, swoją rękę położył na moim podbrzuszu i naciskając, wprowadzał w okrężne ruchy moje pośladki. Moje obie dłonie wygięłam do tyłu, aby przytrzymać jego pupę. Razem zmysłowo wprowadziliśmy nasze ciała w jednostajny ruch. Wtedy odwrócił mnie przodem do siebie, patrząc na mnie pełen pożądania, przechylił mnie do tyłu i zataczając półkole, i łapiąc za szyję, podniósł w górę.

— Czas na nas! — I pociągnął mnie do wyjścia.

Megarozluźniona, a zarazem radosna podążałam za nim do wyjścia. Wybiegliśmy na zewnątrz i mimo że było około dwudziestej trzeciej, przed klubem nadal czekało mnóstwo osób. Wtedy przypomniałam sobie, że nie napisałam Anicie żadnej wiadomości. Puściłam jego dłoń i wyjęłam komórkę z torebki.

— Coś się stało? — zainteresował się.

— Nie, nie, wszystko w porządku, miałam tylko przyjaciółce napisać, gdzie jestem. — Uśmiechnęłam się. — Napiszę i jestem cała dla ciebie.

Na ekranie pokazała się wiadomość od Anity:

Martyna,

jak dotąd jest cudownie, jesteśmy w Gdyni. Jutro ci wszystko opowiem.

Pa, Anita

Pośpiesznie odpisałam:

Anita,

Cieszę się, u mnie też bosko, jutro koniecznie spotkanie, wszystko opowiem.

Pa, pa, Martyna

Schowałam telefon i z promiennym uśmiechem, przytulając się do niego, słodko spytałam:

— To gdzie teraz idziemy?

— Do hotelu Sheraton — odpowiedział krótko.

Anita

— W porządku?

— Tak, wszystko jest okej — odpowiedziałam.

W telefonie z zainteresowaniem przeglądałam wiadomości i z ulgą odetchnęłam, kiedy rzuciła mi się w oczy wiadomość od Martyny, na której najbardziej mi zależało. Zadowolona włożyłam telefon z powrotem do torebki. Oczywiście nie miałam zamiaru tłumaczyć Szymonowi, że przyjaciółka również była na randce — i to z nowo poznanym facetem.

— Świetnie, teraz chciałbym zabrać cię na plażę, ale nie tutaj… — Czekał na moją aprobatę.

— Dobrze, a więc gdzie?

— Niespodzianka.

Ta jego tajemniczość stawała się zabawna, cały czas starał się zrobić dobre wrażenie — bardzo mi tym imponował. Spacerem doszliśmy do samochodu, tym razem otworzył drzwi i zaczekał, aż wsiądę. Gdy wchodził do auta, dyskretnie spojrzałam na jego tors wystający z pod rozpiętej koszuli, wyglądał jak młody bóg. Samochód ruszył i zostawiliśmy za sobą statek Dar Pomorza, skwer Kościuszki i wtedy znowu przypomniał mi się Igor, nasze wspólne spacery, wyjazdy… Nie mogłam pojąć, dlaczego zdecydował się odejść. Wydawało mi się, że jesteśmy zwyczajną parą, czasami kłócącą się, ale… mimo wszystko kochającą. W każdy weekend wyjeżdżaliśmy — a to na Kaszuby, a to na Mazury lub na Hel promem. Zawsze coś się działo, związek z Igorem był cudowny, a przynajmniej tak mi się wydawało… Zachciało mi się płakać, moje oczy zrobiły się w jednej chwili szklane. Szymon właśnie zaczął do mnie mówić, jednak nie odwróciłam się, aby się nie zorientował, że byłam smutna.

— Na co masz jeszcze ochotę dzisiejszego wieczoru? — powtórzył ponownie.

Wzięłam głęboki oddech i pomału wypuściłam powietrze.

— Mam ochotę… potańczyć!

Powiedziałam to, co pierwsze przyszło mi do głowy. Tak naprawdę opuściła mnie euforia i myślałam tylko o powrocie do domu. Przestałam widzieć sens w poznawaniu Szymona, mało tego, zdałam sobie sprawę, że było na to zdecydowanie za wcześnie. Najgorsze w tym wszystkim okazało się jednak to, że wątpiłam, czy jeszcze się zakocham. Poza tym jak ktoś inny mógł dorównać mojemu Igorowi?

Dostrzegłam, że zmarszczył brwi i wyglądał na dość zdziwionego.

— A więc, moja Anito, zgodnie z twoim życzeniem potańczymy — mówiąc to, zrobił taką minę, jakby już miał w głowie uknuty plan.

— Cudownie — skłamałam.

Przejechaliśmy Gdynię Główną, później Redłowo, po prawej stronie minęliśmy Centrum Nauki i Techniki i wjechaliśmy do Gdyni-Orłowa, gdzie na światłach zaczął skręcać w lewo.

— Jedziemy na plażę w Orłowie, zgadłam?

— Zgadłaś! — I szybko dodał: — Wiem, wiem, plaża w Orłowie nie jest zbyt duża… ale za to piękna, a molo tam wygląda tak dostojnie, że lubię po nim spacerować i zachwycać się widokiem na klif, który aż zapiera dech w piersiach. — W tym momencie przerwał, aby po chwili kontynuować: — A poza tym nie ma zbyt wielu ludzi, to zaś lubię najbardziej… — I puścił do mnie oko, a ja główkowałam, czy chodziło mu o to, o czym myślałam, i wybuchnęłam śmiechem.

Jego oczy znowu błyszczały. Wjechał w ulicę prowadzącą do morza. Na dworze było już ciemno, spojrzałam na zegarek — było tuż po dwudziestej trzeciej. Zaparkował na końcu ulicy, chociaż nie musiał z racji tego, że parking świecił pustkami. Nie zdążyłam wysiąść z auta, gdy już otworzył mi drzwi i podając rękę, pomagał mi z niego wyjść. Potem otworzył bagażnik, wyjął z niego kosz wiklinowy i dwa koce. Wyglądał na podekscytowanego, a zadowolenie i radość miał wypisane na twarzy.

— Czyli nocny piknik na plaży? — zachichotałam.

— Zdecydowanie, noc na plaży ze śniadaniem. — Chwycił mnie za rękę.

Dochodziliśmy do molo, które nie było takie długie jak w Sopocie, ale również piękne. Białe balustrady, a przy nich ustawione ławki, przy których po dwóch stronach znajdowały się zdobione latarnie, w pełni je oświetlając. Kiedy kroczyliśmy po drewnianych deskach, słychać było stukot obcasów, odgłos, który — śmiało mogę powiedzieć — kochałam.

Doszliśmy na sam koniec i usiedliśmy na ławce. Wiał przyjemnie ciepły wiatr, w tle dało się słyszeć szum morza, a w powietrzu unosił się zapach morskiego powietrza. Nasz wzrok wędrował w kierunku klifu, gdzie spokojne morskie fale delikatnie uderzały o brzeg.

Poczułam, jak objął mnie ręką, co wydało mi się bardzo miłe i nawet zaczęłam zmieniać zdanie, że może jednak udałoby mu się zastąpić Igora. Nawet złapałam się na tym, że podobało mi się to, że wyglądaliśmy jak para, chociaż nawet nią nie byliśmy.

— Jesteś piękna, Anito — szepnął mi do ucha. — Gdy tylko cię zobaczyłem, moje serce zaczęło bić szybciej.

Zatkało mnie i nie wiedziałam, co odpowiedzieć.

— Dziękuję — wydusiłam w końcu.

— Podoba mi się twoja delikatność, to, jak się poruszasz, mówisz i patrzysz — kontynuował.

— Szymon, obsypujesz mnie taką liczbą komplementów, że nie wiem, co powiedzieć.

Podniósł się, podając mi rękę, a drugą zabrał kosz.

— Nie musisz nic mówić. Chodźmy na plażę.

Zaczęłam go obserwować i dostrzegłam u niego łagodny uśmiech, który z każdą minutą robił na mnie coraz większe wrażenie. Zeszliśmy z mola i udaliśmy się w stronę klifu. Zdjęłam buty, a moje stopy, zapadając się, dotykały jeszcze ciepłego i wilgotnego piasku. Pomyślałam, że spacer w środku nocy po plaży, i to boso, działał na mnie w pełni relaksacyjnie.

— Rozumiem, że wracamy do Gdyni? — zażartowałam.

— Widzisz tę łódź? — Wskazał zielono-żółtą łódkę, a ja kiwnęłam głową. — To właśnie tam się rozłożymy.

Kosz postawił na piasku i jednym ruchem rozłożył równiutko koc. Postawiłam kosz na kocu, swoje buty obok, a drugi koc Szymon położył złożony obok moich butów. Sam również zdjął buty, skarpetki i podwinął spodnie.

— Pięknie tu.

— Wiem, dlatego tutaj jesteśmy.

Podobała mi się ta jego pewność. Patrzyłam, jak podniósł klapkę koszyka, wyjął butelkę wina, dwa kieliszki, a następnie trzy plastikowe pudełeczka. Otworzył jedno — z zielonymi oliwkami, potem drugie — z pokrojonym w kostkę serem i na koniec trzecie — z kabanosami. Następnie wyciągnął jeszcze białą serwetkę, pudełeczko wykałaczek, korkociąg i latarenkę, w której znajdowała się świeczka. Zapalił ją i postawił w rogu koca. Wyglądało to bajecznie.

Byłam zaskoczona, jak dobrze przygotował się do tego spotkania. Rozłożyłam serwetkę na kocu, potem pomogłam rozstawić pudełka, a Szymon w tym czasie otwierał wino.

— Tym razem czerwone wytrawne Alberello Salento Rosso z Włoch.

— Szczerze to nie znam się na winach, ale ufam, że będzie dobre.

Trzymałam dwa kieliszki w rękach, a on je napełnił do połowy i usiadł blisko mnie.

— Za piękną kobietę i cudowny wieczór.

— Za cudowny wieczór — powtórzyłam.

Przez moment patrzyliśmy sobie w oczy, po czym leciutko musnął swoimi ustami moje usta. Kiedy, sącząc wino, podziwiałam morze, wyjął z kieszeni telefon i włączył muzykę.

— Kto to śpiewa?

— Jubel, Dancing in the Moonlight. Podoba ci się?

Moje oczy otwierały się jeszcze bardziej na niego, kiedy pomyślałam, że nawet wyszukał idealną piosenkę na tę okazję. Odłożył swój kieliszek, potem delikatnie ujął mnie za dłoń, w której trzymałam swój kieliszek, i przejął go, stawiając na serwecie.

— Chciałaś potańczyć. — I wstając, pociągnął mnie za sobą.

— Tutaj?

— Tak, idealne miejsce. Prawda?

Nie czekając na odpowiedź, objął mnie i znowu musnął delikatnie ustami. Usłyszałam akurat: „Everybody’s dancing in The Moonlight, dancing in the moonlight, everybody’s feeling warm and bright…” i moje stopy same zaczęły się poruszać w rytm muzyki. Szymon chyba nie był zbyt dobrym tancerzem — lekko kiwając się, obserwował, jak się wyginam. Widząc jego podniecenie, zaczęłam niegrzecznie wypinać piersi do przodu, a pupę do tyłu, kręcąc nią. W pewnym momencie wziął mnie w ramiona i zakręcił tak, że sukienka podniosła się bardziej, zakrywając już tylko pośladki. Przy ponownym obrocie zatrzymał mnie na wprost siebie. Patrzyłam na niego, śmiejąc się i dysząc z lekko otwartymi ustami. Dłonią chwycił mnie za głowę, a kciukiem przejechał od nosa do moich otwartych ust. Wtedy delikatnie zanurzył kciuk w moich ustach, a ja równie delikatnie dotknęłam językiem, po czym wyjął go, aby ponownie włożyć. Później złapał mnie za szyję — nasze twarze były bardzo blisko, czułam jego szybki oddech, wtedy jego usta muskały moją szyję, a po moim ciele przechodziły dreszcze. Pociągnął mnie na koc. Jego ręka wędrowała od moich stóp po całej swej długości, aż wsunął ją pod sukienkę, kierując na pośladki. Zaczęłam myśleć o tym, aby ponieść się chwili zapomnienia i zakosztować seksu z „nieznajomym” na plaży. Dlatego rozpięłam jego koszulę i zaczęłam dotykać jego torsu, umięśnionego brzucha. Nie mogłam wytrzymać z podniecenia, z którym zaczęłam walczyć. A on, wykorzystując moją walkę, zacisnął swoje dłonie mocniej na mojej pupie, przyciskając do siebie. Wtedy zaczęliśmy się namiętnie całować, a jego ręka wędrowała po moim brzuchu, całkowicie podnosząc w górę sukienkę.

I kiedy odchylił delikatnie majtki, wkładając rękę… zacisnęłam swoją dłoń na jego, wycofując ją. Stanowczym ruchem poprawiłam sukienkę i podniosłam się.

— Przepraszam, jednak nie jestem gotowa. Przykro mi, jeśli nastawiałeś się na coś więcej. — Milczałam, a po chwili dodałam: — Wiesz, że — i popatrzyłam w jego pełne pożądania oczy — dopiero co się poznaliśmy i tak naprawdę niczego o sobie nie wiemy — skończyłam.

Lekko oszołomiony nie wiedział, co się dzieje, ale przytulił mnie do siebie, a ja już zaczęłam żałować swojej decyzji, nie mając pojęcia, jak mogłam się wycofać mimo tego, że miałam na niego wielką ochotę.

— Rozumiem, oczywiście, że chciałem więcej, ale zaczekam — uśmiechnął się, gładząc mnie po nogach.

Już prawie wyrwałam się, aby dokończyć i oddać się tej euforii, jednak kiedy podał mi kieliszek z winem, zrezygnowałam. Siedząc na kocu, sączyliśmy wino, zajadaliśmy oliwki, ser, słuchaliśmy muzyki. Przytulił mnie do siebie i opowiadał o swoim dzieciństwie. Od zawsze mieszkał w Trójmieście, skończył Politechnikę Gdańską. Szybko założył swoją firmę, chcąc pracować na własny rachunek. Nie przerywałam mu, przepuszczałam, że chciał się wygadać. Z telefonu zaczął lecieć kawałek You and I Scorpionsów. Poczułam, jak Szymon jeszcze mocniej mnie przytula i wsłuchani w muzykę milczeliśmy. Kiedy zerknęłam na zegarek, zobaczyłam, że zbliżała się pierwsza w nocy, wtedy szturchnęłam swojego towarzysza.

— Szymon, musimy już wracać.

— Jednak? Rozumiem, że nie dasz się namówić na śniadanie na plaży.

Oczekiwał chyba, że zmienię decyzję, ale tylko ziewnęłam, dając ewidentnie znaki, że pora do domu.

Wstał z koca i zaczął zbierać pudełka. Wtedy powkładałam puste kieliszki i butelkę po winie do kosza, a Szymon przewiesił koc przez koszyk.

— W każdym razie było cudownie — uśmiechnęłam się.

— To może jednak przedłużymy naszą randkę?

— Przykro mi, ale jednak nie. — Nawet nie wiedział, ile kosztowała mnie ta odmowa. Zaciskałam usta.

— No cóż, w takim razie zamówię taksówkę.

Po opuszczeniu plaży nie zakładaliśmy butów, tylko szliśmy cały czas boso. Kiedy dotarliśmy do parkingu, taksówka już czekała. Weszłam do środka. Szymon zostawił kosz w swoim samochodzie, po czym wrócił do taksówki. Podałam swój adres i taksiarz ruszył.

— Nie masz wyjścia, jedziesz ze mną — powiedziałam prowokacyjnie.

— Jestem zaszczycony.

Kiedy podjechaliśmy pod mój dom, wyszłam z taksówki, a za mną wygramolił się Szymon.

— Chcesz, żebym został do rana?

Wybuchnęłam śmiechem, myśląc, że nadal próbuje wpłynąć na moje zdanie.

— Wiesz przecież, że jeszcze… nie. — I pocałowałam go, szepcząc mu do ucha: — Zaskoczyłeś mnie, całkowicie. I tak, jak zapewniałeś, jestem zadowolona!

Już odwracałam się, aby iść do klatki, gdy poczułam szarpnięcie.

Odwróciłam się, ale on od razu swoimi ustami wtopił się w moje.

— Chcę ciebie i zrobię wszystko, aby tak się stało.

Nic nie odpowiedziałam, tylko radośnie wróciłam do domu.

Martyna

W tę nadzwyczaj ciepłą noc szliśmy objęci w kierunku hotelu Sheraton. Jak dotąd czułam się usatysfakcjonowana, Radosław dostarczył mi dobrej rozrywki. Zabawa w klubie należała do najkrótszych, w jakich wzięłam udział, natomiast tańcem rozgrzał mnie do czerwoności. Dochodząc prawie do molo, skręciliśmy na lewo, w stronę hotelu. Od strony plaży drzwi były zamknięte, więc przeszliśmy do wejścia głównego.

Po wejściu do hotelu skierowaliśmy się od razu do windy. Nie musieliśmy na nią czekać, wystarczyło, że Radek nacisnął guzik i drzwi w tej samej chwili się otworzyły — mogliśmy wejść do środka.

— Widzę, że już wynająłeś pokój — zaśmiałam się. — Powiedz mi, skąd wiedziałeś, że zgodzę się pójść z tobą do niego?

Przyciągnął mnie do siebie.

— Zawsze dostaję to, czego chcę!

— Ja też, mój drogi Radku. — Wyswobodziłam się z jego uścisku.

Winda zatrzymała się na drugim piętrze i drzwi się rozsunęły.

— Zapraszam, mamy pokój z balkonem, będziesz mogła rozkoszować się widokiem morza o poranku.

— Jesteś pewien, że zostanę do rana?

— Powiem tak… sama będziesz chciała. — I dał mi klapsa w pupę.

— Aj — krzyknęłam, a on nonszalancko się uśmiechnął.

Przyłożył kartę i pchnął drzwi. Od razu zapaliło się światło i ukazał się przedpokój: po lewej stronie znajdowały się drzwi do łazienki, a dalej sypialnia. Łóżko stało na wprost ściany, na której, pomiędzy dwojgiem drzwi balkonowych, zawieszony był telewizor. Po obu stronach łóżka stały dwie szafki nocne z lampkami. Nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam na stoliku stojącym przy ścianie — był tam wazon, a w nim bukiet czerwonych róż, takich samych, jakie dostałam od niego wcześniej.

— Radku, czy te kwiaty są dla mnie?

— Tak, specjalnie dla ciebie, mówiłem, że kupię ci nowe… — I wyciągnął kwiaty. — Już wiem, że bez róż ani rusz! — Patrzył z poważną miną, a mi zbierało się na śmiech. — Proszę, przyjmij ode mnie ten bukiet.

— Szalony… ale nie powiem, cieszę się na ten bukiet, i to bardzo.

Potem podszedł do lodówki, która znajdowała się w dolnej części zabudowy stojącej po lewej stronie łóżka. Zabudowa była w kolorze wiśniowego drewna, natomiast pośrodku mieścił się barek, wyłożony mleczną szybą, na którym stały czajnik, dwa kubeczki, kilka herbat oraz kawa w jednorazowych opakowaniach. Wyjął z lodówki szampana Moët & Chandon, wziął dwa kieliszki i je nim napełnił. Siedziałam na łóżku. Podał mi w milczeniu kieliszek i usiadł przy stoliku. Sączyłam szampana, wpatrując się w Radka. W końcu zrzuciłam srebrne szpilki na podłogę, a nogi podwinęłam na łóżko. Wychylił się, aby sięgnąć po pilota, i rozległa się muzyka. Stanął naprzeciwko mnie, zdjął swoją marynarkę i rzucił ją na krzesło, zostając w swojej różowej koszuli.

— Martyno, załóż, proszę, szpilki!

Spodobał mi się jego władczy ton, więc patrząc mu w oczy, zdjęłam nogi z łóżka i wsunęłam stopy w buty.

— Proszę! — Podniosłam jedną nogę, eksponując szpilkę i dotykając jego spodni.

— Bardzo dobrze, a teraz wstań, chcę, abyś dla mnie zatańczyła.

— Taak? Może razem ze mną zatańczysz?

— Może… a teraz tańcz! — odparł stanowczo.

Usiadł na łóżku, a ja stanęłam przodem do niego, tyłem zaś do drzwi balkonowych. W tle leciał właśnie utwór No Name, No Face, No Number Modern Talking. Wtedy rozpoczęłam swój taniec. Lekko w rozkroku przeskakiwałam delikatnie z nogi na nogę, kołysząc się i kręcąc biodrami, moja sukienka podwinęła się, odsłaniając fragment majtek. Widziałam, że obserwując mnie, z trudem przełyka ślinę. Uginałam nogi w kolanach, ruszając się w rytmie grającej gitary. Teraz, jakby slalomem kręcąc biodrami, schodziłam w dół, patrząc mu prosto w oczy. Dotykając dłońmi stóp, rozszerzałam nogi i pomału przesuwałam z powrotem w górę, zatrzymując się na udach. Odwróciłam się tyłem do niego, podniosłam bardziej sukienkę, odsłaniając pośladki, zakryte tylko koronkowymi majtkami. Wypinając pupę, zgięłam się wpół, wymachując włosami. Wstał z łóżka, dotknął moich pośladków, wkładając rękę pod koronkę. Wyłam w środku na jego mocny dotyk, który wprowadzał mnie w stan odurzenia. Potem energicznie wyjął dłoń i klepnął mnie dość mocno w pupę.

— Aj, zabolało — pisnęłam.

— I dobrze — powiedział, przygryzając wargi.

Złapał mnie mocno za włosy i okręcając je wokół swojej dłoni, przysunął do siebie. Gryzł delikatnie moją szyję, jakby wiedział, jak lubię czuć siłę faceta, jego stanowczość. Każde dotknięcie mojej szyi wyzwalało we mnie ogniste żądze. Zadarł sukienkę całkowicie do góry, odsłaniając moje plecy — poczułam jego mokre usta i wilgotny język wędrujące po nich. Było mi tak dobrze, że chciałabym tak trwać całą noc. Z każdą sekundą rozpalał mnie jeszcze mocniej.

Odwróciłam się do niego i rozpięłam mu koszulę. Jego klatka piersiowa była szeroka i umięśniona. Całując jego stojące sutki, schodziłam niżej i niżej. Delikatnie wsunęłam dłoń w jego spodnie, a drugą ręką rozpięłam je, by uwolnić jego męskość.

Radek, chwytając moje włosy mocnym uściskiem, odchylił moją głowę i nachylił się, wkładając język w moje usta. Potem jednym ruchem rozpiął zamek i zdjął ze mnie sukienkę. Po raz kolejny przeszywały mnie dreszcze. Czułam narastające napięcie w piersiach. Najpierw całował je przez koronkowy stanik, potem wyjął z miseczek, dotykał i podgryzał. Zaczęłam jęczeć z rozkoszy, ale nie chciałam kończyć, byłam tak bardzo nienasycona. Trwając w tej ekstazie, czekałam na więcej i więcej… Wtedy podniósł głowę i rozkazał.

— Usiądź na łóżku i rozłóż nogi.

Posłusznie usiadłam, rozkładając nogi. Marzyłam o nim głęboko we mnie. Kucnął, trzymając mocno moje nogi, i zaczął całować po wewnętrznej stronie ud. Czułam, jak się napinam, że jeszcze trochę i eksploduję. Chwyciłam go za włosy i nakierowałam na środek, byłam gotowa i otwarta na więcej. Podniósł się, zdejmując spodnie i koszulę, po czym rzucił je na stojące obok krzesło. Posunął mnie w głąb łóżka, rozłożył moje nogi, odsłonił majtki, przejechał kciukiem z góry na dół, a potem wprowadził swoją męskość. Penetrował głęboko, zabierając mnie w otchłań, gdzie krzycząc, drapiąc jego plecy i wijąc się po pościeli, doszłam do niebywałej rozkoszy.

Leżeliśmy nadzy na łóżku. Dotykał delikatnie moich piersi, a muzyka nadal płynęła z telewizora.

— Muszę przyznać, że jesteś dobrym kochankiem! — Wysunęłam się, całując go w usta.

— Uwielbiam piękne kobiety. — Zaczął palcami dotykać moich sutków.

Jego palce wiedziały, jak je pieścić. Opuszkami muskał, naciskał, potem nachylił się i jego usta ssały moje sutki, a ręce pieściły ciało. Po chwili wstałam i nago poszłam do łazienki. Odkręciłam wodę i weszłam do wanny. Nie słyszałam, kiedy Radosław cichutko stanął w łazience.

— Czy znajdzie się miejsce dla mnie?

Wanna nie była zbyt duża, ale szybko zrobiłam mu miejsce obok siebie.

— Proszę, już jest.

Wchodząc do niej, kucnął. Siedziałam naprzeciwko, podniósł więc moją pupę, wślizgując się pode mnie. Siedząc na nim, czułam, jak wchodzi głęboko i pieści mnie od środka. Jeszcze bardziej kręciłam biodrami, czułam jego ręce trzymające moje pośladki. Później złapał mnie za biodra i energicznie przesuwał do przodu i do tylu. Co chwilę zerkał na mnie, mrużąc oczy i zagryzając usta. Zrobiłam się wilgotna, drżąc z podniecenia. Przyspieszając, patrzyłam, jak jego wzrok stawał się dziko obłędny. Widząc jego podniecenie, jego szybki oddech i czując zapach jego ciała, czułam się tak otwarta, że zaczęłam nieprzytomnie balansować to w górę, to w dół, coraz płynniej i głębiej. Starał się trzymać tempo, ale ekstaza ogarnęła i jego ciało, i moje. Leżałam jeszcze chwilę na nim, a on bawił się moimi włosami. Potem podniosłam na niego wzrok i się uśmiechnęłam.

— Już dawno nie było mi tak dobrze.

— Twoja pupcia jest cudna — mówiąc to, pocałował mnie w szyję, trzymając mocno za pośladki.

***

Obudziła mnie muzyka płynąca z telewizora. Przekręciłam się na bok, szukając Radka, jednak nigdzie go nie widziałam. Zatrzymałam wzrok na teledysku z filmu 183 metry strachu. Piękny widok fal, oceanu i serfującej po nim Blake dobudził mnie całkowicie. Drzwi balkonowe się uchyliły i mogłam wyraźnie dostrzec siedzącego na balkonie Radosława. Kiedy stanęłam w drzwiach, przywitał mnie ubrany, ze śniadaniem czekającym na stoliku.

— Dzień dobry!

— Dzień dobry. Tak mocno spałaś, że pozwoliłem ci dłużej rozkoszować się tym błogim stanem.

— Zmęczyłeś mnie wczoraj — mówiąc to, usiadłam przy stoliku.

— Tego chciałem, a teraz zapraszam na śniadanie.

— Ubiorę się i wracam.

Wyglądał bosko w tej swojej różowej koszuli, aż nie mogłam od niego oderwać oczu. W szlafroku wróciłam do pokoju, wyjęłam z torebki tusz do rzęs, puder i pomadkę, a następnie zrobiłam ekspresowy makijaż. Potem zrzuciłam szlafrok i nago sięgnęłam po sukienkę, która po wczorajszej nocy wisiała na krześle.

— Piękny widok — zachwycał się.

— Wiem, ale dziękuję. — Poprawiałam sukienkę.

Boso wróciłam na balkon. Odsłonił tacę — na talerzyku leżała pokrojona w plasterki szynka, pomidory i świeży ogórek. Z koszyka wystawało pieczywo, a obok, w małym naczyniu, wyłożone było masło. Na naszych talerzach stały w kieliszkach ugotowane jajka, a w filiżankach świeżo sparzona kawa.

— Muszę przyznać, że śniadanie na balkonie z widokiem na morze to bezcenne doznanie — piszczałam.

— Całkowicie się z tobą zgadzam.

Kiedy skończyliśmy posiłek, nachylił się, całując mnie w usta, a gdy próbowałam to przedłużyć, przerwał.

— Czas na nas — usłyszałam.

Z krzesła zabrał marynarkę, przewieszając ją przez rękę. Na koniec jeszcze raz spojrzałam na ten piękny widok, zaczerpnęłam powietrza i weszłam do hotelowego pokoju. Stał gotowy do wyjścia, więc wsunęłam stopy w szpilki, zabrałam ze stolika torebkę i gotowa podeszłam do niego.

— Możemy wychodzić — obwieściłam.

Przez moment liczyłam na to, że zerwie ze mnie ubranie, rzuci na łóżko i oddamy się znowu rozkoszy, ale nic takiego nie zrobił. Zwyczajnie zaczekał, aż wyjdę, i zatrzasnął za mną drzwi.

Dość szybko dotarliśmy do auta, stojącego na parkingu przed Grand Hotelem. Wskoczył w pośpiechu do samochodu i ruszył. Dzisiejszego dnia był zdecydowanie inny, jakbym już nie była ważna, jakby dostał to, po co przyszedł, i mógł ewentualnie odstawić mnie w miejsce, z którego mnie odebrał. Nie okazywałam tego, jak się czuję, wiedziałam zresztą, że stało się tak na moje życzenie. Podczas jazdy włączył radio. Pogłośniłam i śpiewałam razem z Magdą Femme i Nowatorem piosenkę Jestem na tak. Dostrzegłam, jak ukradkiem obserwował mnie, uśmiechając się pod nosem. Cieszyło mnie to, ponieważ jak żaden do tej pory facet pociągał mnie fizycznie i w głębi serca liczyłam na następne spotkanie.

Do Wrzeszcza dojechaliśmy ekspresowo. Zaparkował od strony podwórka, a wychodząc z auta, podszedł do mnie, chowając coś za plecami.

— Zamknij oczy — poprosił.

Zastanawiało mnie, dlaczego mam je zamknąć i co przygotował, ale zrobiłam to, o co prosił. Kiedy spojrzałam na niego, zobaczyłam, że w ręku trzymał moje róże.

— O, zabrałeś je, a już myślałam, że na zawsze je straciłam.

— Martyno, dziękuję za miły wieczór, noc i poranek.

Pocałował mnie z dzikością, a następnie oderwał usta od moich i je oblizał.

— Dobrze smakujesz, zapamiętam!

— Wiem — odparłam z pewnością siebie, jednak zastanawiało mnie, dlaczego powiedział „zapamiętam”.

Miał w sobie coś takiego, że miałam ochotę na więcej. Był taki pewny siebie, trochę niedostępny, ale jednak szarmancki, a w dodatku podniecał mnie jak mało który mężczyzna. Pomyślałam, że muszę coś zrobić, aby się ze mną znowu umówił. Jeszcze nigdy nie prosiłam żadnego faceta o spotkanie, ale tym razem było inaczej.

— Spotkamy się jeszcze?

Przez chwilę patrzył na mnie, jakby zastanawiał się nad odpowiedzią.

— Lubię świeżość, nowość a spotykam się tylko raz, ale było świetnie i spełniłaś moje oczekiwania. Miłego weekendu, Martyna.

Odwrócił się i wsiadł do samochodu. Uchylił szybę i odjeżdżając, pomachał.

Stałam jak wryta z różami w rękach, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszałam.

Jowita

Przetarłam oczy. Na stoliku przy łóżku leżała książka, obok stała do połowy opróżniona butelka wina i pusty kieliszek. Chyba przesadziłam — miałam wypić tylko jeden, a zrobiło się z tego całkiem sporo. Moja głowa pękała, ale Grzeszny doktor był nieokrzesanie grzeszny. Tak szybko się czytało, zresztą nie mogłam położyć się spać dotarcia do zakończenia.

Spojrzałam na zegarek, była już prawie ósma. Mogłabym jeszcze pospać albo marzyć o… właśnie, głowę tylko zaprzątał mi prezes. Jeszcze dwa tygodnie temu nawet nie patrzyłam na niego, odczuwałam nawet strach przed nim, a teraz marzę o tym, aby się z nim kochać. Wróciła do mnie obawa, że jeśli wyda się w pracy to, co zaszło między nami, będę musiała się zwolnić. Nie zniosłabym rozmów na swój temat.

Dzisiejszej nocy było dość gorąco, dlatego na cały czas zostawiłam otwarte okno w dachu. Wstałam z łóżka i weszłam na antresolę, gdzie po obu stronach znajdowała się moja garderoba. Otworzyłam pierwszą szafę. Na wieszakach wisiały przeróżne sukienki, zastanawiałam się, w co mam się ubrać na wieczorne wyjście z dziewczynami.

W końcu zdecydowałam się na czarną sukienkę. Chciałam zaraz napisać dziewczynom, aby też włożyły na siebie czarne sukienki — będziemy wszystkie wyglądać tak samo, poza tym mała czarna sprawdza się zawsze. Wyjęłam obcisłą sukienkę na ramiączkach, kończącą się przed kolano, i zawiesiłam ją na drzwiach szafy.

W drugiej szafie miałam trzy półki z butami. Sięgnęłam po jasnobeżowe czółenka, które wydawały się jak najbardziej właściwe na wyjście do klubu. Postawiłam je pod sukienką i otworzyłam trzecie drzwi — tam na półkach stały torebki, pozwijane paski, chusty i inne dodatki. Chwyciłam małą beżową torebkę na beżowym pasku, kończącą się złotym łańcuszkiem. Zawiesiłam ją na wieszaku i uradowana szybkim dokonaniem wyboru, w piżamie zeszłam na dół.

Przy kanapie stał zestaw stereo Yamaha. Włączyłam płytę Sylwii Grzeszczak i wyszukałam piosenkę Bezdroża — śpiewała razem z Mateuszem Ziółko. Początek zawsze przyprawiał mnie o gęsią skórkę: najpierw grające skrzypce, potem wejście fortepianu i śpiew Sylwii, a na koniec porywający głos Mateusza. Zamyśliłam się na chwilę, patrząc przez okno — na zewnątrz panował totalny spokój, było całkowicie pusto. W sobotni poranek zmęczeni ludzie po tygodniu pracy najzwyczajniej w świecie spali.

W kuchni wyjęłam filiżankę, wstawiłam do ekspresu i wcisnęłam guzik. Wydobył się dźwięk mielenia kawy, a po chwili do filiżanki ciurkiem leciała świeżo parzona, pachnąca kawa. Otworzyłam drzwi na balkon — stał tam mały stolik i dwa krzesła. Z filiżanką kawy usiadłam na balkonie, nogi oparłam na drugim krześle i myślami znowu wróciłam do prezesa. Zauważyłam, że często pojawia się w mojej głowie, przytulając mnie i mówiąc, jak bardzo mnie kocha.

Weszłam do mieszkania, na stole leżał telefon. Zabrałam go i wróciłam na balkon.

Wybrałam z kontaktów Anitę i napisałam krótko:

Cześć, Anita,

czy randka się udała? Mam propozycję: ubierzmy się wszystkie w czarne sukienki, taki dress code, co o tym myślisz? Będę u Martyny na dwudziestą.

Wysłałam wiadomość. Pozostało tylko jeszcze napisać do Martyny.

Hej, Martyna,

przyjadę do Ciebie na dwudziestą. Długo myślałam, jak się ubrać na nasze wyjście do klubu, i mam pomysł, abyśmy wszystkie ubrały czarne sukienki — taki dress code. Do później.

Wcisnęłam strzałkę i poszło do Martyny.

Nie spodziewałam się, że odbiorą. Balowały całą noc, więc domyślałam się, że odsypiają.

Anita

Przywitało mnie piękne słońce. Kiedy kupowałam mieszkanie, zależało mi na tym, aby okna sypialni wychodziły na wschód. Nie przepadałam za długim spaniem, a możliwość budzenia się w promieniach słońca dodawała mi pozytywnej energii na cały dzień.

Zadowolona podniosłam się z łóżka. Wczorajszego wieczoru udało mi się choć na chwilę zapomnieć o Igorze i nawet dobrze się bawiłam. Szymon sprawił mi wielką radość, zabierając mnie na tak cudowną randkę, jednak nie byłam w stanie pójść na całość. Nadal w mojej głowie gościł Igor i całując się z Szymonem, czułam się tak, jakbym zdradzała swojego byłego.

Zastanawiam się, ile jeszcze musi upłynąć czasu, abym całkowicie się z niego wyleczyła i czy to było w ogóle możliwe? Spojrzałam w telefon — miałam jedną nieodczytaną wiadomość. Kliknęłam i ukazała się wiadomość od Jowity. Uśmiechnęłam się pod nosem na samą myśl, że od rana szykowała się na wyjście do klubu. Zaczęłam rozmyślać, dlaczego tak szybko wstała i z jakiego powodu nie mogła spać. Przypomniałam sobie obraz z piątku: Jowitę stojącą z prezesem przed firmą, była zdecydowanie smutna. Może jednak w pracy było coś nie tak? Nasunęła mi się na myśl, że prezes pewnie chciał ją zwolnić. Szybko jednak porzuciłam ten kierunek myślenia, przypominając sobie, że wspominała o dużej liczbie obowiązków, czyli moje podejrzenie nie mogło być prawdziwe. W każdym razie ostatnio sprawiała wrażenie, jakby coś ją trapiło, i najwyraźniej miała jakiś powód, aby o tym nie wspominać. Postanowiłam dzisiejszego wieczoru wyciągnąć od niej powód zmiany w jej zachowaniu.

Odpisałam Jowicie krótko, że na randce było miło, a resztę opowiem wieczorem. Pomysł Jowity, abyśmy wszystkie ubrały się w czarne sukienki, był rewelacyjny. Trzy seksowne laski w czarnych obcisłych sukienkach — nie było innej możliwości, jak tylko taka, że dzisiejsza noc z całą pewnością będzie należeć do nas. Poczułam wielką ekscytację i ochotę na zabawę, tym bardziej że już dawno razem nie spędzałyśmy czasu.

Wróciłam znowu na chwilę myślami do Szymona. W ciągu jednego wieczoru bardzo dużo się wydarzyło. Przede wszystkim nie mogłam uwierzyć, że facet może się postarać i przygotować dla kobiety tyle atrakcji. A propozycją pozostania na plaży do rana dosłownie zwalił mnie z nóg. Wiedziałam, że kiedyś bez namysłu bym się zgodziła, jednak obecnie czułam się opętana miłością do Igora, którego — zdawałam sobie z tego sprawę — nie obchodziłam.

Wyjęłam z lodówki przygotowaną wczoraj wodę z limonką, nalałam do szklanki i wypiłam duszkiem. Dzisiaj nie miałam ochoty na jedzenie, wsypałam tylko płatki owsiane do miseczki i zalałam je mlekiem. Usiadłam przy stole, a jedząc, przeglądałam gazetkę reklamową jednego supermarketu. Zazwyczaj wyrzucałam je natychmiast do kosza na śmieci, ale odkąd zostałam sama, przeglądanie gazetek reklamowych stało się moją rutyną i wypełniaczem wolnego czasu.

Usłyszałam bzyczenie telefonu. Spojrzałam na ekran, myśląc, że znowu napisała Jowita, ale wyskoczyła wiadomość od Szymona.

Dzień dobry, Anito,

jak Ci się spało? Mam nadzieję, że tak samo dobrze jak mi. Dziękuję za miłe towarzystwo i — jakby to ująć — oczarowałaś mnie, zdecydowanie! Spotkamy się dzisiaj?

Miłego dnia 😘

Szymon

To zabawne, ale kiedy mi nie zależało, przyciągałam do siebie facetów. Wolałabym jednak przyciągnąć ponownie mojego Igora. Znowu poczułam, jak bardzo za nim tęskniłam i jak bardzo chciałabym mieć go przy sobie. Przeczytawszy wiadomość od Szymona, wyraźnie posmutniałam, ponieważ on był całkowicie idealny, a ja za cholerę nie czułam między nami chemii. Szybko odpisałam, że dzisiaj mam już inne plany i możemy się spotkać, ale innym razem. Nie chciałam dawać mu złudnej nadziei.

Dokończyłam śniadanie i poszłam pobiegać. Do dwudziestej miałam jeszcze dużo czasu, a dzisiaj pragnęłam się dobrze bawić i zapomnieć całkowicie o problemach sercowych.

Martyna

Weszłam do domu, ciężko dysząc. W uszach brzmiały mi jeszcze słowa Radka, dudniły i brzęczały, nie dając mi spokoju. Kwiaty od razu wstawiłam do wazonu, potem nalałam wody do wanny z nadzieją, że kąpiel pomoże mi pozbierać myśli. Ciuchy wrzuciłam do kosza na brudną bieliznę. Patrzyłam, jak woda leci i pomału napełnia wannę — jeszcze trochę i zamoczę się, a potem zmyję z siebie rozczarowanie.

Zakręciłam wodę, wlałam płyn do kąpieli i weszłam do wanny. Położyłam się wygodnie, myśląc o Radosławie.

Dawno nikt mnie tak nie rozpalił. Przymknęłam oczy… ta jego sylwetka, hm… ta stanowczość, błyskotliwość — to wszystko sprawiło, że działał na mnie niemożliwie energetyzująco. Kiedy zwróciłam już uwagę na faceta jako potencjalnego mojego faceta, jego sposób na życie był, no właśnie… taki jak mój. Teraz do mnie dotarło, dlaczego nie wymeldował się z hotelu, to jasne — dzisiejszej nocy przyprowadzi następną kobietę na zabawę.

Poczułam coś na kształt zazdrości, chciałabym być tą właśnie kobietą i spędzić następną noc w jego ramionach. Miałam z Radkiem dużo wspólnego: ja też nie chciałam związku, ograniczeń, tylko kokietowałam, sięgając po swoje. Zastanawiałam się, dlaczego bezpośrednio zapytałam go o następne spotkanie, a z drugiej strony byłam pewna, że się zgodzi, jeszcze nigdy bowiem od żadnego mężczyzny nie usłyszałam odmowy. Dlatego musiałam coś z tym zrobić, nie zamierzałam się poddawać i postanowiłam, że spróbuję wpłynąć na niego. Musiałam dokładnie się zastanowić, przeanalizować wszystko, jak sprawić, aby zechciał się znowu ze mną spotkać. Ależ z niego cwaniak — nawet nie dał mi swojego numeru telefonu, żebym nie mogła dzwonić. Dobrze, że mogłam chociaż skontaktować się z nim przez portal randkowy. To była świetna myśl, by napisać coś prowokującego, aby wpadł w moje sidła. Stwierdziłam, że zaryzykuję, w końcu kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Czułam, że ponownie ogarnia mnie ekscytacja, musiałam go zdobyć choćby na jeszcze jedną noc, chciałam więcej Radosława. Postanowiłam napisać do niego krótką wiadomość jeszcze przed przybyciem dziewczyn.

Wyszłam z wanny już w zupełnie innym nastroju. Mój plan dodawał mi siły i motywacji do dzisiejszego funkcjonowania. Przez moją głowę przelatywały co chwilę obrazy z Radkiem w roli głównej: jego zapach, ciało, usta, to, jak mnie stanowczo brał, doprowadzał do szaleństwa. Na samą myśl o nim czułam, jak robię się mokra, i gdyby tylko… tu był.

Anita

Tym razem sobota minęła błyskawicznie: pobiegane, posprzątane, poczytane, zostało tylko przygotować się na wyjście. Sukienka, którą zamierzałam włożyć, była bardzo seksowna — krótka, u góry obcisła, a na dole rozszerzana. Efektu dodawały przezroczysto-siatkowane rękawy oraz wycięcie w kształcie łzy, poprowadzone od podbrzusza aż do biustu. Oczywiście do tego planowałam założyć malinowe szpilki, które miały za zadanie ożywić czerń.

Poszłam do łazienki zrobić makijaż, koniecznie z naciskiem na mocne podkreślenie oczu. Mocno umalowałam szminką usta, włosy zostawiłam rozpuszczone. W bieliźnie podreptałam do pokoju, ubrałam sukienkę, założyłam kolczyki w kształcie sopli, na jedną rękę włożyłam bransoletkę Tous, a na drugą zegarek, następnie wsunęłam stopy we wcześniej przygotowane szpilki. Spojrzałam w lustrzane drzwi szafy i zachwycona sukienką oraz dodatkami wyjęłam perfumy o zapachu wanilii połączonej z liściem mandarynki, kwiatem pomarańczy — spryskałam szyję oraz nadgarstki. Wtedy rozległ się dzwonek domofonu. W przedpokoju podniosłam słuchawkę i usłyszałam tylko: „Poczta…” i coś jeszcze, ale dobrze nie zrozumiałam. Zdziwiona wcisnęłam guzik, tym samym otwierając drzwi do klatki. Spojrzałam na zegarek — dochodziła dziewiętnasta. Po chwili rozległo się dzwonienie do drzwi. Ostrożnie najpierw spojrzałam przez judasza — stał za nimi jakiś człowiek ubrany w żółto-czerwoną koszulkę, na głowie miał czapkę z daszkiem. Wyglądał na kuriera, więc otworzyłam drzwi, jednak nie zdążyłam nic powiedzieć, gdyż natychmiast został mi wręczony bukiet czerwonych róż. Kurier popatrzył na mnie z aprobatą.

— To pomyłka… nie oczekuję kwiatów — oznajmiłam szybko, oddając je i próbując zamknąć drzwi.

— Wszystkie tak mówią. Czy to jest adres Mickiewicza 43? — Patrzył, znając odpowiedź. — No właśnie, więc te kwiaty są dla pani. — Wręczył je ponownie i dodał: — Miłej zabawy! — Odwrócił się i zaczął zbiegać po schodach.

Spojrzałam na siebie. Byłam ubrana w kusą sukienkę i buty na obcasach. Zaczęłam się śmiać, a w myślach odpowiedziałam: „Dziękuję”.

Zaintrygowana weszłam do pokoju. Kwiaty były otoczone folią. Rozpakowałam je, szukając jakiejś wiadomości. Pomiędzy kwiatami wciśnięta była karteczka. Poruszona otworzyłam ją i pomału czytałam.

Anito,

jeszcze raz dziękuje bardzo za wspaniałą randkę. Wiem, że dzisiaj nie mogłaś się ze mną spotkać, ale jutro chciałbym wypić z tobą kawę.

Miłego wieczoru

Szymon

Dotknęłam delikatnie płatków róż, a przy tym zaciągnęłam się głęboko ich zapachem. Jeszcze raz w myślach przeczytałam liścik i uśmiechając się, odłożyłam go na stół, obok wazonu. Poczułam napięcie w żołądku, ale bardzo przyjemne, dodające energii. W myślach już widziałam reakcję Martyny i Jowity na wiadomość, że dostałam kwiaty. Szybko wystukałam numer w telefonie, by zamówić taksówkę.

Z szafy wyjęłam torebkę, małą czarną, na łańcuszku, jeszcze raz spojrzałam na kwiaty i w pozytywnym nastroju wyszłam z domu, zamykając za sobą drzwi.

Jowita

Przez otwarty balkon wpływało świeże letnie powietrze. Z placu zabaw dobiegał gwar bawiących się dzieci. Stałam na antresoli świeża, pachnąca i umalowana, wkładałam właśnie przygotowaną wcześniej sukienkę. Uwielbiałam ją, była prosta, ale podkreślała idealnie moje walory, odsłaniając ramiona oraz delikatnie dekolt. Widziałam w lustrze, jak układała się idealnie. Włożyłam beżowe czółenka, poprawiłam jeszcze raz sukienkę i mogłam wychodzić.

Na dzisiejszy wieczór sięgnęłam po swoje najlepsze perfumy. Pachnące kwiatowo z nutą drzewa sandałowego i wanilii, po użyciu zostawiały za sobą cudowny zapach. Schodziłam jak gwiazda po swoich ciemnych schodach na dół. Podeszłam do drzwi balkonowych. Kiedy je zamykałam, moją uwagę przykuł przystojny brunet na innym balkonie, w sąsiednim bloku. Patrzył najwyraźniej na mnie, opierając się o balustradę. Na chwilę nasze spojrzenia się spotkały, uśmiechnął się, pokazując dłonią znak „okej”, ale ja ze stanowczością zatrzasnęłam drzwi. Zastanawiające, ale wcześniej go nie widziałam, pewnie dopiero co się wprowadził. Obserwując przez firankę, oceniłam, że był przystojny, i ciekawiło mnie, jak długo już tak sterczał na balkonie i ile mógł zobaczyć ze swojej perspektywy. Przypomniało mi się, że wcześniej biegałam po domu w samej bieliźnie, to na górę, to na dół, i jeśli on to widział, zapewne nieźle się ubawił.

Sprawdziłam, czy wszystko włożyłam do torebki. W środku miałam jakieś drobne, kartę kredytową, pomadkę oraz puder. Zamówiłam taksówkę i uradowana wyszłam z domu. Czekając na taksówkarza, skierowałam się na ulicę. Wtedy, idąc wzdłuż chodnikiem, dostrzegłam, że podjeżdża taksówka. Pomachałam, dając znak kierowcy, więc zatrzymał się. Otworzyłam drzwi i już chciałam wsiąść do środka, gdy odwróciwszy głowę, spojrzałam w stronę balkonów i ponownie ujrzałam bruneta. Roześmiany wyraźnie machał do mnie i pokazywał kciuk w górę. Z pełną powagą odwróciłam wzrok i wsiadając, zamknęłam za sobą drzwi. Co za tupet! Zaprezentował znowu ten gest, jakby jego opinia była dla mnie ważna.

Podałam kurs do Wrzeszcza, na Grunwaldzką. Pomyślałam, że u Martyny czegoś się napiję, muszę odreagować piątkowe popołudnie w pracy. Oby tylko dziewczyny o nic nie pytały. Miałam już uknutą wymówkę, więc jakby co, zwalę wszystko na liczbę obowiązków.

Czekałam z niecierpliwością na poniedziałek jak dziecko na prezent urodzinowy, aby móc zobaczyć… prezesa.

Martyna

W końcu się udało, zainstalowałam program do randkowania w telefonie. Pozostało mi już tylko napisać do Radka. Wcześniej jednak postanowiłam zrobić się na bóstwo. W szafie wyszukałam obcisłą sukienkę, krótką, na ramiączkach, a z przodu marszczoną. Podobał mi się wierzchni materiał, który był świecący, transparentny, przykrywający halkę. Halka prowadziła od biustu do dołu, natomiast ramiączka oraz dekolt wyraźnie pozostawały przezroczyste. Włożyłam ją i usiadłam przy stole, aby zrobić mocny makijaż, chciałam bowiem dzisiejszego wieczoru czuć swoje piękno.

W szufladzie znalazłam bransoletki koła w kolorze srebra i wcisnęłam je na prawą rękę. Zmieniłam również kolczyki na duże srebrne koła. Do tego będą pasować zdecydowanie czarne sandałki na obcasie z paskiem przy kostce.

Wzięłam do ręki telefon, drugą zaś poprawiłam włosy na lewą stronę, wysunęłam piersi do przodu, uśmiechnęłam się prowokująco i zrobiłam zdjęcie.

Kliknęłam ikonę Lovseeker — ukazała się ostatnia konwersacja z Radkiem. O matko, jaki on jest przystojny! Chociaż na żywo jeszcze bardziej. Znowu ogarnęło mnie podniecenie. Niesamowite, jak on na mnie działał, przyciągał do siebie jak magnes.

Cały dzień myślałam nad tym, co mu napisać. Miałam w głowie już tyle różnych koncepcji, że ostatecznie ogarnęła mnie pustka.

Radku,

nie mam w zwyczaju pierwsza pisać do mężczyzny, natomiast ostatni wieczór był świetny i z całym przekonaniem chciałabym to powtórzyć. W załączeniu moje zdjęcie.

Martyna

Popatrzyłam jeszcze raz na to, co napisałam, i… wysłałam. Odłożyłam telefon, weszłam do kuchni, wyjęłam smakową wódkę, kieliszki i wszystko zaniosłam do pokoju. Włączyłam radio, podkręcając głośniej muzykę, i usłyszałam akurat piosenkę Szampan Sanah. Nie mogąc się opanować, wstałam i tańcząc, zaczęłam śpiewać: „Szampan wylewa się, toast mogę wznieść, a ten gość mówi coś, o co mu chodzi…”. Jak ta piosenka do mnie pasowała! Głośno śpiewałam, uwalniając emocje. Nagle usłyszałam walenie do drzwi, które było mocne i przerażające, ściszyłam więc radio, poprawiłam sukienkę, włosy i poczułam niepokój. Czyżby to Jakub?

Ostrożnie, z niepokojem poszłam do drzwi. Nie miałam wizjera, aby zobaczyć, kto to, dlatego spytałam: „Kto tam?”, a wtedy usłyszałam znajomy mi głos.

— Wpuścisz mnie czy mam wracać do domu?

To był głos Anity. Wzięłam dwa głębokie oddechy i otworzyłam drzwi.

Jowita

Drzwi od klatki były uchylone. Nie dzwoniłam domofonem, tylko weszłam do środka i wspinałam się po krętych schodach. Budynek, w którym mieszkała Martyna, był bardzo stary, z przestronną klatką schodową i dość wysokimi stopniami. Nagle usłyszałam jakiś szelest, przysunęłam się do poręczy, aby zobaczyć, czy ktoś schodził na dół, ale nikogo nie dojrzałam. Ponownie, odsuwając się, szłam dalej — zostało mi tylko jedno półpiętro i już miałam stać przed drzwiami mieszkania Martyny. Uśmiechnięta i gotowa na zabawę postawiłam ostatni krok i wtedy nagle, nie wiadomo skąd, pojawił się jakiś mężczyzna: wysoki, z bejsbolówką na głowie. Był wyraźnie zaskoczony i wydawało mi się, że ujrzawszy mnie, odsunął się od drzwi domu Martyny. Popatrzył przez chwilę, po czym szybkim krokiem zaczął zbiegać schodami w dół. Odwróciłam się, myśląc, o co chodzi i dlaczego stał przy jej mieszkaniu. Postanowiłam zapytać Martynę, czy wie coś na ten temat.

Nacisnęłam dzwonek, czekając, aż Martyna otworzy drzwi, a tymczasem sprawdzałam w telefonie, czy przyszły nowe wiadomości. Wtedy drzwi się otworzyły i Martyna złapała mnie za rękę, wciągając do środka.

— Czekałyśmy na ciebie — śmiała się. — Szybko, wchodź do pokoju, nalałam ci już wódki cytrynowej do kieliszka.

Chciałam zapytać o tego mężczyznę, ale zobaczywszy, jak dobrze się bawią, zrezygnowałam. Z radia dobiegała muzyka. Anita rozbawiona, tańcząc, trzymała już w dłoni kieliszek, a w pokoju unosił się piękny zapach zmieszanych perfum.

Gdy Anita mnie zobaczyła, od razu przybiegła się przywitać.

— No w końcu jesteś, my już wypiłyśmy po jednym.

Wzięłam ze stołu kieliszek i szybko przechyliłam, a następnie odstawiłam pusty na stół.

— Od razu lepiej — stwierdziłam z uśmiechem. — Anita, podkręć muzykę, potańczymy! — krzyknęłam.

Widziałam, jak podkręca radio stojące obok telewizora. Zaczęłam tańczyć przy Kings & Queens Avy Max, a wtedy Martyna podała każdej z nas następny napełniony kieliszek. Wzniosłyśmy toast.

— Za superpiękne singielki! — krzyczała rozbawiona Martyna. — Aby ta noc była niezapomniana!

Stuknęłyśmy się kieliszkami i w jednym momencie przechyliłyśmy, wypijając duszkiem.

Muzyka grała, a my w amoku, rozbawione, wolne od dręczących myśli, oddawałyśmy się tańcowi.

Anita

Usiadłam na kanapie, dziewczyny nadal tańczyły w dobrych humorach. Ściszyłam muzykę, a one w tej samej chwili krzyczały, abym pogłośniła, jednak pokiwałam wskazującym palcem na znak, że tego nie zrobię.

— Słuchajcie, laski, Szymon przed moim wyjściem przysłał kwiaty. — Przestały tańczyć i przybiegły z zainteresowaniem.

— Mów szybko, jakie? — spytała z zaciekawieniem Jowita.

Na chwilę rozmarzyłam się, widząc bukiet kwiatów stojących w wazonie na stole.

— Jak to jakie, oczywiście czerwone róże. — Przewróciłam oczami. — I prosi o następne spotkanie, ale…

— Nie mów, że się wahasz? Znowu?

Skąd Martyna wiedziała? Niestety, była to prawda. Wahałam się po raz kolejny, ale najbardziej nie chciałam zranić Szymona swoim brakiem zdecydowania.

— Słuchajcie, miałyśmy dzisiaj znaleźć dla Jowity faceta — zmieniłam temat.

Martyna przeszywała mnie wzrokiem. Doskonale wiedziała, że nie miałam ochoty rozmawiać o Szymonie. Widziałam, że czekała, aż jeszcze coś dopowiem, ale po chwili sama odpuściła.

— Szczerze, to mi na tym nie zależy. — Siedząc na kanapie, z nogą założoną na nogę, a przy tym energicznie nią machając, Jowita ucięła temat: — Ustalmy lepiej, gdzie jedziemy się bawić.

Z Martyną spojrzałyśmy po sobie i wybuchnęłyśmy śmiechem.

— Najpierw założymy ci aplikację w telefonie, a potem lecimy do Sopotu, tam dzisiaj będziemy się bawić — odparła Martyna.

Zrezygnowana Jowita wyjęła bez przekonania telefon. Ostatnio jej zachowanie wydawało się bardziej bierne, jakby czekała, aż wydarzenia potoczą się bez jej ingerencji. Zapewne formy poznawania przez internet nie traktowała poważnie, ale w końcu wszystkiego można spróbować. Kiedyś zazdrościłam jej optymizmu oraz wiary w prawdziwą miłość, w to, że przyjdzie taki dzień, w którym spotka księcia na białym rumaku, szaleńczo w niej zakochanego. Ostatnio była jednak jakaś przygaszona, wycofana i zbyt często uciekała do swoich myśli.

— Pobierz aplikację Lovseeker — instruowała Martyna — i napisz coś krótko o sobie.

— Co niby mam pisać? Swoje wymiary? — odpowiedziała tym razem całkowicie drwiąco Jowita.

— Krótko, jaka jesteś i kogo poszukujesz. — Czytając ankietę, Martyna dodała: — Ale wymiary też są wskazane — zachichotała.

Obserwowałam, jak dyskutowały na temat internetowego randkowania. A raczej był to monolog Martyny, wierzącej w moc internetu. Jowita wyszukała zdjęcie w telefonie, ale takie niepozorne. Oczywiście nie spodobało się ono Martynie i nalegała, aby je zmieniła.

Jowita słuchała Martyny jak matki. Było to podejrzane, że ta pyskata Jowita zgadzała się na wszystko bez najmniejszego protestu.

— Stań tutaj, wypnij cycki, uśmiechnij się, o, tak dobrze, teraz jest idealnie! — Martyna cykała zdjęcia telefonem.

Jowita była młodsza od nas o dwa lata. Zawsze śmiałyśmy się, że my już jesteśmy stare dupy po trzydziestce, a ona jeszcze młódka. Pamiętam, jak się poznałyśmy. Przyjęła się do pracy w mojej firmie jako asystentka, zdecydowanie pod względem urody nadawała się na to stanowisko — ładna blondynka o niebieskich oczach, przykuwała wzrok mężczyzn. Nasz prezes był zadowolony, nie dość, że miała kwalifikacje, to jeszcze odpowiednio prezentowała firmę. Szybko złapałyśmy dobry kontakt, miałyśmy podobne poczucie humoru. Kiedyś zabrała się ze mną na imprezę do kolegi Igora i tam poznałam ją z Martyną. Od tamtej pory przyjaźniłyśmy się we trzy — wspólna zabawa, płacz, wsparcie i zaufanie. Zamyśliłam się na chwilę… Skoro się przyjaźniłyśmy, to dlaczego Jowita ukrywała coś przed nami?

Jowita

„Jeśli jesteś księciem i szukasz swojej księżniczki, dobrze trafiłeś, wierzę w prawdziwą miłość i jestem romantycznie zwariowana” — napisałam krótki opis pokazujący, kogo chciałabym poznać, a przy tym uświadomiłam każdemu potencjalnie zainteresowanemu, że miał do czynienia z księżniczką.

— Napisałam — krzyknęłam. — Anita, zobacz, czy uważasz, że jest dobrze?

Anita, siedząca na kanapie, myślami była z całą pewnością nie z nami. Widziałam, że moje pytanie jakby ją wybudziło. Podałam jej swój telefon i obserwowałam, jak przygryza wargi w trakcie czytania — czyżby jej się nie podobał mój opis? Nie zdążyła skomentować, gdy Martyna, nachylając się, zasłoniła cały ekran telefonu.

— Jowita, nie chcę ci nic mówić, ale z takim opisem to na randkę raczej nie pójdziesz — zaśmiała się.

— Daj spokój, Martyna, niech pisze tak, jak chce — wtrąciła Anita.

Patrzyłam na nie i zachciało mi się śmiać. Podchodziły do randek poważnie, zupełnie inaczej niż ja.

— Zostawiam to tak, zobaczymy, czy ktoś napisze. — Patrzyłam na nie, czekając na fale komentarzy. — A teraz, Martyna, zamawiaj taksówkę i jedźmy się zabawić.

— Masz rację, ale tylko, jeśli chodzi o taksówkę — ryknęła Martyna.

Wstałam z kanapy. Od tego siedzenia robiłam się senna. Byłyśmy już u Martyny dobrą godzinę, a to całe rejestrowanie się na portalu randkowym było dość nudne. Mimo wszystko wolałam fizycznie, namacalnie poznawać jego obraz, zapach, wiedząc, czy wszystko się zgadza.

Stanęłam przy oknie. Odsłoniłam firankę, a potem okno i złapałam łyk świeżego ciepłego powietrza. Ogarnęłam wzrokiem podwórko, które wieczorem wyglądało bardziej ponuro, i rozmyślałam, jak Martyna mogła tu mieszkać. Budownictwo stare, nie było widać ręki dobrego zarządcy, na podwórku dominował piach z gdzieniegdzie pasmami trawa, z boku trzepak, a w bliskiej odległości śmietniki.

Moją uwagę zwróciła jednak postać stojąca blisko trzepaka. Wytężyłam wzrok, aby dokładnie jej się przyjrzeć. Już po chwili nie mogłam uwierzyć: przecież to był ten sam mężczyzna, którego minęłam na klatce. Wyraźnie patrzył w okno Martyny. Przerażona szybko je zamknęłam, zasunęłam firankę i odskoczyłam od niego.

— Martyna, chcę ci coś pokazać — krzyknęłam do niej, stojąc teraz za firanką,: — Podejdź tu!

Martyna z niechęcią ruszyła z kanapy i podchodząc, złapała mnie za biodra.

— O co chodzi? Co chcesz mi pokazać? — pytała z uśmiechem wyraźnie zaciekawiona.

Odsłoniłam delikatnie firankę — mężczyzna stał tam nadal, patrząc na nas.

— Spójrz, ktoś nas obserwuje, stoi tam, blisko trzepaka. — Pokazywałam palcem.

Martyna nachyliła się, długo patrzyła, jakby obejmowała wzrokiem całe podwórko, ewidentnie szukając opisanej przeze mnie osoby.

— Gdzie kochana? Nikogo nie widzę — odparła i uśmiechając się, szepnęła mi do ucha: — Jowita, jesteś chyba przewrażliwiona, coś się dzieje?

Oszołomiona otworzyłam okno, aby dokładniej poszukać go i udowodnić jej, że on tam stoi. Niestety już nikogo nie było, pozostało tylko puste, ciemne podwórko.

Martyna

Co on tam robił? I dlaczego przyszedł pod mój dom? Wystraszył tylko Jowitę. Widziałam, jak jej twarz przybierała blady wyraz, jednak nie mogłam dać po sobie poznać, że go znam. Zastanawiałam się, kiedy w końcu Jakub się opamięta i da mi święty spokój. W poniedziałek znowu muszę z nim porozmawiać, nie mogę pozwolić, aby nadal mnie nachodził, bo to już przestało być zabawne. Chociaż bardzo chciałam, nie mogłam zdradzić dziewczynom swojego sekretu. Bałam się, że dociekanie Jowity w końcu złamie mnie w moim postanowieniu. Zadarłam wysoko głowę, kierując się w stronę Anity, nadal siedzącej na kanapie.

— Za piętnaście minut będzie taksówka, słyszycie? Musimy się zbierać.

Widziałam, jak obie skierowały na mnie wzrok, a Anita momentalnie zerwała się z kanapy.

— Nareszcie — pisnęła — ale przed wyjściem zróbmy sobie fotkę.

Stanęłyśmy wszystkie na tle okna. W środku stała Anita, o jasnobrązowych włosach, z jej lewej była blondynka Jowita, a z prawej ja, z kręconymi czarnymi włosami. Oczywiście trzymałam telefon. Wszystkie się przytuliłyśmy, układając usta w pączek, a ja pstrykałam fotki.

Wyglądałyśmy seksownie, trzy szczupłe trzydziestki z długimi włosami i w pięknych czarnych sukienkach — marzenie każdego faceta.

— Pokaż, jak wyszło — powiedziała Anita.

Zawsze musiała wszystko zaakceptować, więc nauczona doświadczeniem klikałam większą liczbę zdjęć, aby mogła sobie coś wybrać. Na szczęście tym razem tylko jedna fotka nie spełniała jej wymogów.

Wyniosłam do kuchni kieliszki i butelkę. Anita wyłączyła radio, Jowita już malowała usta. Po chwili wychodziłyśmy na korytarz, było słychać głośny stukot naszych obcasów. Na klatce schodowej mijał nas sąsiad, który o tej porze wyprowadzał psa. Patrzył na nas zadowolony, a z zadowolenia aż przystanął.

— Gdzie to się wybierają piękne panie? — zapytał.

— Do klubu, potańczyć — odpowiedziałam.

Anita i Jowita zaczęły się śmiać i razem wybiegłyśmy z klatki.

Przed blokiem jeszcze nie było taksówki. Czekając, Jowita wskazała na trzepak i ponownie zaczęła rozpamiętywać.

— Mówię ci, Martyna, ten facet stał tam, koło trzepaka — westchnęła. — Jestem pewna, że patrzył w twoje okno.

— Martyna, musisz uważać na siebie, skoro Jowita widziała kogoś, to pewnie tak było — wtrąciła się Anita.

Ze spokojem w głosie oznajmiłam, że będę miała to na uwadze i zachowam ostrożność. Anita nie przejęła się aż tak tym zdarzeniem, najbardziej analizowała to Jowita, ale udało mi się i ją uspokoić. Sądziła, że jakiś psychol zaglądał w moje okna, a ja obiecałam na siebie uważać.

Na zewnątrz stałyśmy może z jakieś pięć minut, po czym podjechała taksówka. Wepchnęłyśmy się wszystkie na tylną kanapę. W środku siedziała Jowita, po lewej Anita, a ja usiadłam po prawej stronie. Wyjęłam telefon i otworzyłam apkę Lovseeker, aby sprawdzić, czy Radek odpisał. Niestety milczał, więc pozostało mi czekać. Wsunęłam telefon z powrotem do torebki, jednak nadal nie dawało mi spokoju to, czy Radek został jeszcze w hotelu, w końcu przy mnie się nie wymeldował.

Jadąc, Anita opowiadała o randce z Szymonem, jak ją zaskoczył kolacją w gondoli koła widokowego. Potem zabrał ją do Orłowa na plażę… Słuchając tego, rozmarzyłam się. Moja randka z Radkiem również była boska, a do tego pozostawałam nienasycona.

— Martyna, a jak twoja randka? — Dotarło do mnie pytanie Anity.

W myślach wracałam do Radosława siedzącego na łóżku ze wzrokiem wpatrzonym we mnie, gdy, tańcząc, pozwoliłam mu otworzyć drzwi do siebie.

— Dziewczyny, lepiej, niż się spodziewałam. Zabrał mnie do restauracji w Sopocie, potem na chwilę do dyskoteki, a na koniec… hm, powiem tylko tyle — jest cudownym kochankiem.

— Przespałaś się z nim? — piszczała Jowita. — Jak było? Opowiadaj.

Jej oczy świeciły, czekała, aż wszystko opowiem, ale tym razem nie byłam w nastroju.

— Powiem tak: było bardzo, bardzo dobrze, że aż chcę Radka więcej, tylko…

Anita wychyliła się, wyraźnie zaniepokojona.

— Tylko co? W czym problem?

— Anita, on spotyka się tylko raz, tylko raz — powtórzyłam.

Wypowiedzenie tych słów na głos sprawiło, że dotarło do mnie, jak bardzo było mi smutno, że nie miałam szansy na ponowne spotkanie.

— Pamiętasz, jak zawsze mówiłaś, aby brać to, co najlepsze, i iść dalej, no więc wzięłaś i koniec, nie rozmyślaj.

— Masz rację, Anita, wzięłam.

Anita

Trzymając się pod ręce, szłyśmy w dół ulicy Monte Cassino. Przewodnim tematem naszych rozmów byli mężczyźni, która jakiego by chciała, czy warto się zakochać oraz czy marzymy o ślubie. Usta nam się nie zamykały, trajkotałyśmy jedna przez drugą. Po tym, jak Igor odszedł, moje zdanie dotyczące miłości uległo całkowitej transformacji. Nie wierząc w miłość jedną na całe życie, obiecałam sobie nigdy więcej się nie zakochać.

Naszą zabawę postanowiłyśmy rozpocząć od dyskoteki w Krzywej Wieży. Weszłyśmy na piętro i wybrałyśmy jeden z klubów o dość zastanawiającej nazwie Zła Dama.

— Która z nas jest ta zła? — zadałam pytanie, chichocząc.

— A któraś z nas jest zła? — skwitowała Martyna. — Dziewczynki, zabawę czas zacząć!

Tanecznym krokiem Martyna weszła jako pierwsza, ja za nią, trochę nieśmiało, a na końcu Jowita. W środku panował półmrok, grała głośna muzyka, dookoła tańczyli ludzie, a pod sufitem na zamontowanych ekranach wyświetlały się teledyski. Nie tracąc czasu, przepychałyśmy się między ludźmi na środek parkietu.

Ta głośna muzyka działała na mnie jak lekarstwo, wyrzucając wszystkie natrętne myśli z mojej głowy, a tańcząc, z każdym ruchem czułam się lżejsza i lżejsza. Widziałam, jak Martyna, uśmiechnięta, wyginała się i tryskając energią, co chwilę przechylała głowę, zarzucając na boki włosami. Nawet Jowita, która ostatnio chodziła jakaś smętna, emanowała niespożytą energią.

— Idziemy się napić? — krzyczałam do ucha Martyny.

— Jeszcze jedna piosenka i wtedy, okej?

Przytaknęłam głową i kręcąc biodrami, weszłam ponownie w trans muzyczny. Mimo woli co jakiś czas dyskretnie rozglądałam się po sali za przystojnymi kąskami, z którymi można byłoby się zabawić. Jednak nikt szczególny nie wpadł mi w oko. W pewnym momencie poczułam na biodrach czyjeś ręce — kręciły moją pupą na boki. Wyciągnęłam w górę ręce i kręcąc biodrami, schodziłam w dół, a śmiejąc się przy tym odwróciłam się i zobaczyłam napompowanego jak materac dryblasa. Jednym ruchem odczepiłam się od niego i tanecznym krokiem zmieniłam miejsce. Teraz to Martyna przejęła dryblasa. Odkąd pamiętam, pociągali ją wielcy faceci, więc momentalnie przyciągnęła jego dłonie i razem z nim oddawała się tanecznej ekstazie. Jowita, nie patrząc na nikogo, wyginała się w rytm muzyki. Wokół tańczyło mnóstwo ludzi, niektórzy spoceni wpadali i dotykali mnie swoim lepkim ciałem. Odsuwałam się, jednak w tłumie ludzi nie miałam wielkiego pola manewru. Mimo wszystko nie znosiłam spoconych, obślizgłych ciał, jednak uwielbiałam siłę tańca i muzyki. Pomyślałam, że taniec mógłby stanowić pewną formę terapii. Często zapisujemy się do psychologów, terapeutów, aby rozwiązywać swoje problemy, wystarczyliby natomiast przyjaciele, głośna muzyka i… oczywiście taniec, a świat stałby się od razu bardziej kolorowy.

Teraz jeden wbił się pomiędzy mnie a Jowitę, chudy jak patyk, ale wił się jak wąż. Tańcząc, spoglądał to na mnie, to na Jowitę. Dałam jej znak, unosząc brwi i kiwając głową w kierunku typka. Śmiałyśmy się niemiłosiernie, a on chyba myślał, że jesteśmy nim zainteresowane, ponieważ przeszedł do bardziej zaawansowanych figur, skacząc w górę, robiąc obrót i kończąc ze skrzyżowanymi nogami. Parsknęłyśmy śmiechem i szybko zawinęłyśmy się na drugą stronę.

— Idziemy do baru — krzyknęła Jowita.

— A gdzie jest Martyna?

— O tam, koło ściany, tańczy z tym wielkim facetem — pokazała Jowita.

Tańcząc kierowałam się do Martyny, była w swoim żywiole. Zadowolona przewracała oczami, ciesząc się z obiektu, który ją podziwiał. Stanęłam blisko niej i krzyczałam do ucha:

— Powiedz, że za chwilę wrócisz, a teraz idziemy do baru. — Patrzyłam w jej przymrużone oczy.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.