Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Sofia Zhuravets/iStockphoto

© iLongLoveKing/Shutterstock

Tytuł oryginału

Say Yes To The Marquess

Copyright © 2015 by Eve Ortega

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6820-0

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

1

Och, panno Whitmore, tu jest po prostu okropnie!

Wysiadając z powozu, Clio ogarnęła spojrzeniem wąską brukowaną uliczkę między dwoma składami handlowymi.

– To zwykły miejski zaułek, Anno.

– Cuchnie krwią. Boże wielki, zamordują nas tutaj!

Clio ukryła uśmiech. Jej pokojówka nie tylko po mistrzowsku posługiwała się lokówką, ale miała też niezrównaną, dramatyczną wyobraźnię.

– Nikt nas nie zamorduje – uspokoiła ją i po chwili zastanowienia dodała: – A przynajmniej nie dzisiaj.

Panna Clio Whitmore pochodziła z dobrej rodziny, była doskonale wykształcona i wychowana, a do tego zaręczona z najbardziej obiecującym młodym dyplomatą w kraju. Nikt by się po niej nie spodziewał, że będzie się o północy przekradać podejrzanymi zaułkami z nienaładowanym pistoletem w kieszeni, poszukując najgorszego nicponia w całym Londynie.

Nie, to byłoby nie do pomyślenia.

W związku z tym, kiedy Clio wybrała się na poszukiwanie najgorszego nicponia w całym Londynie, odczekała do południa, wmaszerowała w podejrzane zaułki w towarzystwie lokaja, pokojówki i bynajmniej nie starała się skradać. Broni też ze sobą nie wzięła.

Na co by jej się to zresztą zdało? Zważywszy, że człowiek którego szukała, miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, ważył sto kilo i był zawodowym bokserem, pistolet – i to w dodatku nienabity – na nic by jej się nie przydał. Jego pięści były znacznie bardziej zabójczą bronią, i mogła mieć tylko nadzieję, że będą po jej stronie.

Rafe, proszę cię, weź moją stronę. Ten jeden jedyny raz.

Poprowadziła swój oddziałek zatęchłym, wąskim zaułkiem, starannie unosząc koronkowy skraj sukni i uważając, by obcasy półbucików nie uwięzły między nierównymi brukowcami.

Anna przeskakiwała z kamienia na kamień, wybierając najczyściejsze.

– Dlaczego drugi syn markiza skończył w takim miejscu?

– Z własnej woli. Tego akurat możesz być pewna. Lord Rafe wiele lat temu wzgardził londyńską socjetą. Uwielbia wszystko, co prostackie i brutalne.

Clio zamyśliła się w duchu. Ostatni raz widziała Rafe’a Brandona, swojego przyszłego szwagra, kiedy leczył się z ciężkich ran. Nie tylko odniesionych w walce, która zakończyła się najgorszą – i jedyną – klęską w jego karierze, ale również psychicznych – po nagłej śmierci ojca.

Był wtedy załamany. Upadł naprawdę nisko. Ale nie aż tak nisko jak teraz.

– Jesteśmy na miejscu. – Zastukała do drzwi i zawołała: – Lordzie Rafe? Jest pan tutaj? Tu panna… – ugryzła się w język. W takich miejscach lepiej nie przedstawiać się za głośno. – Zajmę panu ledwie parę minut.

Chodzi przecież tylko o podpis. Ścisnęła w garści plik papierów.

Żadnej odpowiedzi.

– Nie ma go w domu – stwierdziła Anna. – Panno Whitmore, wracajmy już, proszę. Najwyższy czas, jeśli mamy przed północą dotrzeć do Twill Castle.

– Jeszcze chwilę.

Clio przysunęła się do drzwi. W środku ktoś był. Słyszała szuranie krzesła przesuwanego po podłodze. I głuche uderzenia.

Był w domu. Tylko nie chciał jej wpuścić.

Przyzwyczaiła się do tego, że traktowano ją jak powietrze. Narzeczeństwo ją tego nauczyło.

Kiedy skończyła siedemnaście lat, lord Piers Brandon, przystojny, szarmancki następca markiza Granville poprosił ją o rękę, ku radości obu rodzin, które od dawna sobie tego życzyły. Uklęknął przed nią w salonie w Whitmore i wsunął jej na palec pierścionek z rubinem. Clio wydawało się wtedy, że to piękny sen.

Okazało się, że jest pewien haczyk. Piers niedawno rozpoczął obiecującą karierę w służbie dyplomatycznej, a Clio była zbyt młoda, by przejąć zarządzanie całym majątkiem. Mają przecież mnóstwo czasu, oświadczył jej wybranek. Nie będzie miała nic przeciwko długiemu narzeczeństwu, prawda?

– Skądże znowu – odpowiedziała.

Z perspektywy czasu zrozumiała, że powinna jednak wtedy udzielić innej odpowiedzi. Na przykład takiej: „Jak długiemu?”.

W osiem samotnych lat później dalej czekała na ślub.

Do tego czasu jej sytuacja stała się obiektem publicznych drwin. Brukowce nazywały ją Panną Niedoczekalską. Wszyscy plotkowali na jej temat. Z jakiego to powodu jego lordowska mość tak zwleka z powrotem do kraju i stanięciem do ołtarza? Czy to ambicja, czy obowiązkowość, czy jakieś rozrywki na boku?

Na przykład związek z jakąś zagraniczną kochanką?

Nikt tego nie wiedział na pewno. Z samą Clio włącznie. Naturalnie, zbywała żartami plotki i drwiny, ale w duchu…

W duchu cierpiała. I była kompletnie osamotniona.

Dzisiaj z tym skończy. Raz na zawsze. Od tej chwili przestaje być Panną Niedoczekalską.

Nacisnęła mosiężną klamkę i otworzyła drzwi.

– Zostańcie tutaj – poleciła służącym.

– Panno Whitmore, przecież to…

– Nic mi się nie stanie. Wiem, on ma okropną reputację, ale przecież znamy się od dziecka. Spędzałam wakacje w domu jego rodziców i jestem zaręczona z jego bratem.

– Mimo wszystko… panno Whitmore… Powinniśmy ustalić sygnał – nalegała Anna.

– Sygnał?

– Ostrzegawcze słowo, które pani wykrzyknie w niebezpieczeństwie. Na przykład „Tanger” albo… albo na przykład „winorośl”.

Clio spojrzała na nią z rozbawieniem.

– A staromodne „pomocy” nie wystarczy?

– No… chyba raczej nie.

– Dobrze. – Uśmiechnęła się, nie mogąc znieść rozczarowania na twarzy swej służącej. – W takim razie winorośl.

Weszła w półmrok korytarza, a potem do pustego, wysokiego pomieszczenia. To, co tam zobaczyła, sprawiło, że krew zastygła jej w żyłach.

Och, winorośl… – mruknęła pod nosem.

Zamrugała i zmusiła się, by spojrzeć drugi raz. Może to wcale nie był on.

Ale tego profilu nie pomyliłaby z żadnym innym. Krzywa linia nosa, połamanego w wielu walkach. Gęste, ciemne włosy, mocny zarys szczęki, imponujące, szerokie bary… To był lord Rafe Brandon we własnej osobie, przycupnięty na belce, kilka metrów nad podłogą. Trzymał w dłoniach sznur i starannie mocował go do belki. Drugi koniec był już zawiązany w pętlę.

Szubieniczną pętlę.

Rzeczywiście się załamał, tak jak się spodziewała.

Za chwilę zrobi mu się jeszcze gorzej.

Przyszła w ostatniej chwili.

Jej serce zabiło mocniej, w panice.

– Milordzie, nie rób tego. Nie warto.

Spojrzał na nią.

– Panna Whitmore?

– Tak. To ja.

Podeszła powoli, unosząc otwartą dłoń w geście pojednania.

– Panna Whitmore. Clio. Wiem, że nieraz się różniliśmy. A raczej, wszystko nas różniło. Ale jestem tu dla ciebie. I błagam cię, przemyśl to jeszcze raz.

– Przemyśl? – Rzucił jej twarde spojrzenie. – Chcesz mnie powstrzymać przed…

– Tak. Nie rób czegoś, czego będziesz potem żałował. Masz po co żyć.

Zatrzymał się.

– Nie mam żony ani dzieci. Moi rodzicie nie żyją. Z bratem nie rozmawiałem prawie od dziesięciu lat.

– Ale masz przyjaciół, prawda? I wiele pięknych cech.

– Jakich mianowicie?

Do licha. Clio powinna się tego spodziewać. Przebiegła myślą wszystko, czego dowiedziała się o jego życiu w ostatnich latach. Głównie z gazet, więc były to okropne rzeczy. Rafe Brandon był bezlitosny na ringu i bezwstydny poza nim. Jego wytrzymałość w łożu była legendarna, podobnie jak szybkość w walce. Dlatego nosił przydomek Zaprzedany Diabłu.

– Siła – powiedziała w końcu. – To piękna cecha.

Mocniej zacisnął węzeł.

– Woły też są silne. Ale mimo to idą na rzeź, kiedy już nie dają rady ciągnąć wozów.

– Nie mów tak. Wprawdzie straciłeś tytuł mistrzowski, ale nie stałeś się przez to bezwartościowym człowiekiem. – Gorączkowo szukała w myśli argumentów. – Przypominam sobie, że przekazałeś swoją nagrodę na fundusz wdów po poległych żołnierzach. Czy to prawda?

– Pewnie tak.

– Widzisz. Miłosierdzie to najpiękniejsza cnota.

Skończył węzeł i pociągnął go, żeby sprawdzić, czy dobrze trzyma.

– To na nic. Przypadkowy dobry uczynek nie zrównoważy moich grzechów. Weźmy na przykład te wszystkie kobiety, które uwiodłem…

– Ja… – Do licha. Jak tu rozmawiać na głos o takich rzeczach? – Ja… jestem pewna, że niektórym się to podobało.

Zaśmiał się. Ledwie słyszalnie, ironicznie – ale jednak się zaśmiał.

To dobry znak, prawda? Ludzie nie wieszają się przecież ze śmiechem na ustach. Wprawdzie śmiał się z niej, ale nie powinna się tym teraz przejmować.

– Zapewniam cię, moja panno Whitmore, że wszystkim się podobało.

Opuścił linę na dół, a potem zsunął się z belki i wylądował tuż przed nią. Był bosy, ubrany w szare spodnie i płócienną koszulę, rozpiętą pod szyją. Spojrzenie zielonych oczu rzucało jej wyzwanie, by zapomniała o przyzwoitości… na wiele skandalicznych sposobów.

A to przekorne skrzywienie ust?

To była drwina, bo wiedział, że ona się na to nie odważy.

– Może pani spokojnie odetchnąć – zapewnił ją. – Nie działo się tu nic drastycznego.

Skorzystała z jego rady. Powietrze napłynęło do płuc. Co za ulga…

– Skąd miałam to wiedzieć? Siedział pan na belce, i w dodatku ten sznur z pętlą… – Wskazała gestem dowody. – Co innego mogłoby to oznaczać?

Bez słowa poszedł w drugi koniec pokoju. Podniósł z podłogi płócienny worek z hakiem na czubku. Zaczepił go na linie i mocno zacisnął pętlę.

– Tak wygląda trening. – Uderzył w worek, żeby jej pokazać o co chodzi. – Rozumie pani teraz?

Zrozumiała. I poczuła się nieprawdopodobnie głupio. Kiedy byli mali, Rafe zawsze jej dokuczał, ale ze wszystkich jego sztuczek ta była chyba najgorsza.

– Przepraszam, że pani popsułem zabawę – powiedział.

– Mnie?

– To ulubiona kobieca rozrywka. Wszystkie próbujecie ocalić mnie przed samym sobą. – Popatrzył na nią z wyższością, przechodząc tuż obok.

Zarumieniła się. Łagodnie mówiąc, bo to słowo sugeruje delikatne zabarwienie skóry, a ona czuła, jak pali ją skóra na policzkach. Pewnie po prostu zrobiła się czerwona jak burak.

Co za podły, złośliwy typ.

Kiedyś w dzieciństwie widziała we wsi bójkę na pięści. Jakiś człowiek kupujący orzechy oskarżył sprzedającego, że oszukuje na wadze. Zaczęli się kłócić, krzyczeć i w końcu przepychać. Nigdy nie zapomni, jak w jednej chwili atmosfera zgęstniała. Wszyscy wokół to poczuli. W powietrzu zapachniało niebezpieczeństwem.

Nigdy więcej nie widziała bójki. Ale podobne emocje zawsze ogarniały ją w bliskości Rafe’a Brandona. Tak jakby nosił je ze sobą, niby walizkę albo laskę. Tylko że w jego przypadku to było napięcie i brutalna siła, którą ledwie trzymał na wodzy. Poczucie niebezpieczeństwa połączone z oczekiwaniem. I ryzyko, że w każdej chwili zasady współżycia społecznego mogą się obrócić wniwecz.

Jego podboje sercowe nie były żadną tajemnicą. Na jego widok tasiemki od gorsetów same się rozwiązywały.

– Myślałam, że pan zrezygnował z płatnych walk – powiedziała tylko.

– Wszyscy tak myślą. Właśnie dlatego mój powrót do sportu będzie taki sensacyjny. I opłacalny.

Był w tym jakiś pokrętny sens, pomyślała.

– A teraz proszę o wyjaśnienie. – Skrzyżował ramiona na piersi. Te potężne, mocarne ramiona. – Co tu pani robi, do licha? Powinna pani mieć dość rozsądku, żeby nie zjawiać się samotnie w takiej okolicy.

– Owszem, mam i wcale nie przyszłam tu sama. Na zewnątrz czeka dwójka służących. – Głupi impuls kazał jej dodać: – I uzgodniliśmy sygnał.

Czarna brew powędrowała do góry.

– Sygnał.

– Właśnie tak. Sygnał – potwierdziła i zaatakowała go, żeby zamknąć temat. – Nie musiałabym tu przychodzić, gdyby można było się z panem skontaktować w inny sposób. Próbowałam znaleźć pana w Harrington.

– Już tam nie wynajmuję pokojów.

– Tak mi powiedzieli i podali ten adres. – Ruszyła za nim do części budynku, która wyglądała na mieszkanie. – Naprawdę pan tu nocuje?

– Kiedy trenuję. Żeby się nie dekoncentrować.

Clio rozejrzała się. Widziała w życiu niewiele kawalerskich mieszkań, ale zawsze wyobrażała sobie, że panuje w nich nieporządek i zapach niemytych przedmiotów – naczyń, tkanin i ciał.

Skład, w którym zamieszkiwał lord Rafe, nie pachniał brzydko. Trocinami, kawą i nutą olejku golteriowego… Ale umeblowanie było naprawdę spartańskie. W kącie dostrzegła proste łóżko, kilka półek i niewielki stolik z dwoma stołkami.

Lord Rafe wziął z kredensu dwa kubki i postawił je na stole. Do jednego nalał nieco sherry. Do drugiego wsypał resztki kawy ze słoika, dodał jakiś aromatyczny syrop z tajemniczej brązowej butelki i wbił trzy surowe jajka.

Obserwowała z dziwną fascynacją, jak mieszał śliską masę widelcem.

– Chyba pan tego nie…

– Nie wypiję? – Podniósł kubek, wychylił zawartość jednym łykiem i z trzaskiem odstawił go na stół. – Trzy razy dziennie.

– Aha.

Podsunął jej sherry.

– To dla pani. Zdaje się, że dobrze pani zrobi.

Clio patrzyła na kubek, czując jak zbiera jej się na wymioty.

– Dziękuję.

– Nie mam nic lepszego. Jak pani widzi, jestem nie najlepiej przygotowany do przyjmowania towarzyskich wizyt.

– Nie zajmę panu dużo czasu, obiecuję. Przyszłam tylko po to, by…

– Dać mi zaproszenie na wesele. Przykro, ale nie skorzystam.

– Co takiego? Nie. To znaczy… Słyszał pan zatem, że lord Granville w końcu wraca z Wiednia.

– Owszem, słyszałem. Również i o tym, że pozwolił pani zaplanować najbardziej ekstrawaganckie wesele, jakie pani przyjdzie do głowy. Sam się podpisałem pod kredytem.

– Owszem. Skoro mówimy o podpisach… – Clio zacisnęła palce na pliku papierów, który miała w dłoni.

Odszedł od stołu.

– Proszę się streszczać. Nie mam czasu na pogawędki.

Zatrzymał się pod belką, zawieszoną o metr nad jego głową.

Doskoczył do niej jednym błyskawicznym ruchem, a potem zaczął się podciągać na rękach.

Bez końca.

– Proszę mówić dalej – zachęcił ją, dotykając belki brodą. – Mogę rozmawiać w tej pozycji.

On może i mógł, ale Clio miała trudności. Nie była przyzwyczajona do prowadzenia konwersacji z mężczyzną w negliżu, prężącym mięśnie podczas ćwiczeń. Całe jej ciało mruczało z emocji.

Uniosła do ust kubek i pociągnęła ostrożny łyk.

Pomogło.

– Pewnie pan nie słyszał, ale kilka miesięcy temu zmarł mój wujek Humphrey. – Machnięciem ręki powstrzymała go od składania kondolencji. – To nie była nagła śmierć. Dożył późnej starości. Ale ten kochany człowiek zostawił mi coś w spadku. Zamek.

– Zamek? – Rafe wydał basowy pomruk i podciągnął się po raz kolejny. Zastygł na belce, napinając mięśnie, by utrzymać pozycję. – Rozumem, że to jakaś kupa cegieł na wrzosowisku, obciążona długami.

– Szczerze mówiąc, nie. Znajduje się w hrabstwie Kent i jest bardzo piękny. Należał do majątku osobistego wuja. Pewnie pan sobie przypomina, że był hrabią Lynforth.

Wielki Boże, zaczynam gadać głupoty. Weź się w garść, Clio.

– Zatem będzie to świetne miejsce na ślub – powiedział Rafe z wysiłkiem.

– Może i tak. Kiedyś. Dla kogoś. Dzisiaj właśnie tam jadę i zatrzymałam się tu po drodze, żeby…

– Słucham.

Podciągnął się wyżej.

– …żeby właśnie…

– …poprosić o pieniądze.

Podciągnął się jeszcze raz.

– Mówiłem już, że może pani wydać na ślub tyle, ile pani sobie życzy. Proszę przesyłać rachunki administratorom mojego brata.

Clio zacisnęła powieki i otworzyła je znowu.

– Lordzie Rafe, proszę, czy mógłby pan na moment przestać…

– …kończyć za panią zdania?

Stłumiła gniewne warknięcie.

Zatrzymał się w połowie ćwiczenia.

– Proszę mi tylko nie mówić, że czegoś nie zrozumiałem.

Szczerze mówiąc, sama nie wiedziała, jak ma mu to powiedzieć. To było najtrudniejsze.

Za to on mówił dalej.

– Tak jak już pani wyjaśniałem, trenuję. – Każde swoje zdanie podkreślał, podciągając się na belce. – Tak się zachowują zawodowi bokserzy. Koncentrujemy się. Przewidujemy ruch przeciwnika. Reagujemy. Jeśli panią to drażni, proszę być mniej przewidywalną.

– Odwołuję wszystko – wyrzuciła z siebie. – Ślub, zaręczyny. Wszystko.

Zeskoczył na podłogę.

Powietrze wokół nich niemal strzelało iskrami.

Mroczny wyraz jego twarzy powiedział Clio, że tego akurat nie przewidział.

Rafe gapił się na nią zdziwiony.

Nie tak zaplanował sobie nadchodzący miesiąc. Zaszył się w tej dziurze, żeby trenować, przygotowując się do powrotu na ring. Miał się przecież po raz drugi spotkać z Jackiem Dubose i stoczyć największą walkę w swoim życiu, za największe pieniądze w historii Anglii. Żeby się do tego przygotować, musiał intensywnie szlifować formę, wysypiać się, najadać…

Przede wszystkim zaś nie rozpraszać uwagi.

I kto nagle staje w drzwiach? Panna Clio Whitmore, osoba, która zawsze potrafiła rozproszyć go jak nikt inny na świecie. We własnej osobie.

Zawsze byli przeciwieństwami, od dziecka. On był impulsywny, niegrzeczny, psotny jak szatan. A ona – jasnowłosa, niebieskooka, o porcelanowej cerze przypominała szlachetną angielską różę. Do tego była delikatna i dobrze wychowana.

I słodka nie do wytrzymania.

Jednym słowem – uosabiała cnoty arystokratycznego towarzystwa. Czyli wszystko, czym wzgardził po ukończeniu dwudziestu jeden lat i czego słabości obnażał przy każdej okazji.

Aktualnie najbardziej pragnął obnażyć pannę Clio.

Kiedy był blisko niej, nie potrafił się oprzeć, by jej nie zgorszyć pokazem brutalnej siły. Uwielbiał jej dokuczać i patrzeć, jak jej policzki przybierają niezwykły, egzotyczny odcień różu. Nie raz zastanawiał się, jak by wyglądała, gdyby rozpuścić ten węzeł złocistych włosów, gdyby ich pasma splątały się w miłosnych zmaganiach i zwilgotniały od potu.

Była narzeczoną jego brata. Nie powinien myśleć o niej w ten sposób. Ale poza ringiem bokserskim Rafe rzadko kiedy robił to, co powinien.

Odwrócił wzrok od delikatnej białej koronki ozdabiającej dekolt jej sukni.

– Chyba coś źle usłyszałem.

– Jestem pewna, że usłyszał pan dobrze. Mam tu wszystkie dokumenty. – Rozwinęła plik papierów, które zaciskała w okrytej rękawiczką dłoni. – Moi prawnicy je spisali. Chciałby pan, żebym streściła ich zawartość?

Zirytowany, sięgnął po dokumenty.

– Umiem czytać.

Przynajmniej trochę.

Podobnie jak wszystkie dokumenty przedstawiane mu od śmierci starego markiza, te również były napisane jak kura pazurem i niemal nieczytelne. Od pierwszego spojrzenia rozbolała go głowa.

Ale to jedno spojrzenie wystarczyło.

Sprawa była poważna.

– Są nieważne – powiedział. – Najpierw powinien podpisać je Piers.

– Owszem. Ale jest ktoś, kto ma jego upoważnienie do podpisywania wszystkiego podczas jego nieobecności.

Spojrzała na niego błękitnymi oczyma.

Nic z tego.

Rafe nie mógł uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.

– Więc po to pani przyszła. Żebym to podpisał, prawda?

– Owszem.

– W żadnym razie. – Oddał jej dokumenty, podszedł do worka treningowego i wymierzył mu solidny prawy sierpowy. – Piers właśnie wraca z Wiednia. A pani ma przecież planować ślub i wesele.

– Właśnie dlatego chciałam, żeby podpisał pan te dokumenty przed jego przyjazdem. To najlepsze rozwiązanie. Nie chciałabym stwarzać nieprzyjemnych sytuacji a…

– Bo nieprzyjemne sytuacje to moja specjalność.

Wzruszyła ramionami.

– Właśnie.

Rafe opuścił głowę i wymierzył workowi serię błyskawicznych prostych. Tym razem wcale się nie popisywał. Lepiej mu się myślało, kiedy ciało było w ruchu. Walka sprawiała, że jasno myślał, a to właśnie było mu teraz potrzebne.

Czemu Clio chce zerwać te zaręczyny, do diaska? Była debiutantką, wychowano ją jako doskonałą kandydatkę do małżeństwa. Tak samo jak konie gorącej krwi hoduje się do wyścigów. Luksusowy ślub z bogatym, przystojnym markizem powinien być spełnieniem jej najskrytszych marzeń.

– Nie znajdzie pani lepszego kandydata – ostrzegł ją.

– Wiem.

– Na pewno marzy pani o małżeństwie. Co innego mogłaby zrobić pani ze swoim życiem?

Zaśmiała się prosto w kubek z sherry.

– No właśnie, co innego? Przecież kobietom nie pozwala się na rozwijanie własnych zainteresowań ani potrzeb.

– Tak jest. Chyba… – Zatrzymał się w pół uderzenia. – Chyba że jest ktoś inny.

Zamilkła na moment.

– Nie ma nikogo innego.

– To znaczy, że straciła pani cierpliwość. Albo zimną krew.

– Wcale nie boję się ślubu. Nie o to chodzi. Po prostu nie zamierzam wyjść za kogoś, komu na mnie nie zależy.

– Dlaczego pani tak uważa? – Wycelował w worek prawy sierpowy, a potem dołożył mu lewym.

– Bo popatrzyłam sobie w kalendarz. Od jego oświadczyn minęło osiem lat. Gdyby pan pragnął jakiejś kobiety, czekałby pan na nią tak długo?

Opuścił pięści i odwrócił się ku niej, zdyszany. Płuca napełnił mu aromat fiołków. Do diabła ciężkiego, nawet jej zapach był taki słodki.

– Nie. Nie czekałbym.

– No właśnie.

– Ale ja jestem impulsywnym łajdakiem. Piers jest inny. To lojalny, szlachetny syn swego ojca.

Jej brew drgnęła ledwie zauważalnie.

– Jeśli wierzyć brukowcom, ukrywa gdzieś żonę z czwórką dzieci.

– Nie czytuję brukowców.

– Może pan powinien. Często o panu piszą.

Nie wątpił w to. Doskonale wiedział, jakie podłości o nim wypisują, i robił wszystko, żeby rozdmuchiwać te plotki. Dobrą reputacją nie wygrywa się walk ani nie napełnia kieszeni.

– Piers miał swoje powody do zwłoki. To poważny człowiek. – Rafe z trudem zachowywał powagę. Słuchajcie tylko, jak wychwala własnego brata. Rzadko mu się to zdarzało. A raczej nigdy. – Najpierw był na placówce w Indiach. Potem przyszła Antigua. Między tymi nominacjami był w domu, ale ślub się opóźnił.

Spuściła wzrok.

– Byłam chora.

– Właśnie. Potem trzeba było zakończyć jakąś tam wojnę, a później… Teraz, kiedy wreszcie podpisano w Wiedniu te wszystkie traktaty, Piers może wrócić do domu.

– Nie mam do niego pretensji o to, że pracuje – odpowiedziała. – Ani o to, że stał się tak ważną osobą dla Korony. Zrozumiałam po prostu, że ja nie jestem ważną osobą dla niego.

Rafe zakrył twarz dłońmi, tłumiąc gniewne warknięcie.

– Moi prawnicy mówią, że mogłabym złożyć pozew o zerwanie obietnicy małżeństwa. Ale nie chcę wystawiać go na pośmiewisko. Teraz, gdy mam Twill Castle, nie potrzebuję bezpieczeństwa finansowego, jaką daje małżeństwo. Zrezygnujmy z niego po cichu, tak będzie najlepiej dla wszystkich.

– Wcale nie. To nie będzie dobre dla nikogo.

Ani dla Piersa, ani dla Clio.

A już na pewno nie dla Rafe’a.

Po śmierci ojca zawiesił bokserską karierę. Nie miał wyboru. Piers wyjechał, więc Rafe chcąc nie chcąc, znalazł się za sterami fortuny rodu Granville’ów.

Jego żywiołem był ring, a nie biuro. Dobrze o tym wiedział, podobnie jak wszyscy prawnicy i zarządcy, którzy ledwie kryli pogardę. Przychodzili do niego uzbrojeni w foliały, księgi, przedstawiali sprawy wymagające jego uwagi i kiedy poradził sobie z jedną, przedkładali następną. Każda przyprawiała go o irytację. Dosłownie kipiał z urazy, czując się, jakby ktoś znowu zmusił go do studiowania w Eton.

Był przekonany, że ojciec przewraca się w grobie, pluje robakami na prawo i lewo i cedzi te same, znane mu na pamięć słowa.

„Żaden z moich synów nie będzie niewykształconym prostakiem. Żaden z moich synów nie przyniesie wstydu rodowi”.

Rafe zawsze go rozczarowywał. Nigdy nie był takim synem, jakiego pragnął jego ojciec. Ale żył swoim życiem, samodzielnie zdobył tytuł – wprawdzie nie lordowski, ale mistrzowski. Gdy tylko Piers wróci do Anglii i się ożeni, Rafe będzie mógł wreszcie powrócić na ring i odzyskać swoje mistrzostwo.

Tylko co będzie, jeśli Clio zrezygnuje ze ślubu?

Jego brat globtrotter może zawrócić na pięcie i przepaść gdzieś na kolejnych osiem lat.

– Piers pewnie cały czas miał nadzieję na takie rozwiązanie – powiedziała Clio. – Chciał wyplątać się z tych zaręczyn, ale honor mu nie pozwalał. Pewnie z ulgą przyjmie wiadomość, że to ja zrezygnowałam.

– Nie sądzę. Poza tym ja pani na to nie pozwolę.

– Nie będę się kłócić.

Zwinęła papiery i postukała w kartonową tubę, w której je przyniosła.

– Przepraszam za najście. Muszę się pożegnać. Wezmę te dokumenty ze sobą do Kentu. Gdyby pan zmienił zdanie w sprawie podpisu, będę w Twill Castle. Znajduje się w pobliżu wioski Charingwood.

– Nie podpiszę ich. Co więcej, pani też go nie poprosi o podpis. Gdy się spotkacie, natychmiast się pani zorientuje, że plotki były bezpodstawne. Przypomni sobie pani o powodach, dla których przyjęła pani jego oświadczyny. I wyjdzie pani za niego.

– Nie wyjdę.

– Przypominam, że będzie pani wtedy markizą.

– Nie będę. Nic z tego – odparła.

Jej spokojny, poważny ton zaniepokoił go bardziej, niż chciałby to przyznać nawet przed sobą. Do diabła, zaczęły mu się pocić dłonie. Tak jakby czuł, jak wyślizguje mu się z garści cała jego kariera, wszystko, na co tak ciężko pracował i wszystko, co nadawało jego życiu jaką taką wartość.

Ruszyła ku drzwiom. Jednym skokiem dopadł jej i złapał za ramię.

– Clio, zaczekaj.

– On mnie nie chce. – Jej głos się załamał. – Nie rozumie pan tego? Wszyscy o tym wiedzą. A ja dopiero po tylu latach dostrzegłam prawdę. Ale koniec tego wyczekiwania. On mnie nie chce, i ja jego też już nie chcę. Muszę zatroszczyć się o moje serce.

Do diabła. Więc o to chodziło. Powinien się domyśleć. Przyczyna jej nagłego oporu nagle stała się równie zauważalna, jak lew na herbowej tarczy Granville’ów.

Rafe był rodzinnym buntownikiem, zaś Piers nieodrodnym synem swego ojca. Sztywnym, dumnym i nieugiętym. A przede wszystkim nie okazującym emocji.

Rafe nie miał wprawdzie nic wspólnego z uczuciami londyńskiej debiutantki, ale doskonale wiedział, jak to jest, gdy człowiek czuje się niechciany przez markiza Granville. Przez całą młodość desperacko wyczekiwał choćby najmniejszej oznaki uczucia lub akceptacji ze strony ojca – i gardził sobą, gdy ich nie dostawał.

– Piers pani pragnie. – Uciszył sprzeciw, pocierając kciukiem jej ramię. Boże, ależ ono było miękkie. – Zapragnie pani. Proszę zaplanować ślub i wesele. Naprawdę, Clio. Bo kiedy zobaczycie się pierwszy raz po tej przerwie, zapragnie pani aż do bólu. Zapragnie zobaczyć panią w tej wspaniałej koronkowej sukni, z kwiatuszkami tu i ówdzie we włosach. Zapragnie zobaczyć, jak idzie pani do ołtarza, poczuć, jak pierś rozpiera mu duma, rosnąca z każdym pani krokiem. A przede wszystkim, zapragnie stanąć przed Bogiem, przed waszymi przyjaciółmi i rodziną, i przed całą londyńską socjetą i ogłosić im wszystkim, że pani należy do niego. Tylko i wyłącznie do niego.

Nie odpowiedziała.

– Pani też tego zapragnie.

Uścisnął lekko jej ramię a potem je puścił i połaskotał ją pod brodą.

– Wspomni pani moje słowa. Doprowadzę do pani ślubu z moim bratem już za miesiąc, nawet jeśli będę musiał sam zorganizować tę cholerną imprezę.

– Co takiego? – Otrząsnęła się z zamyślenia. – Chce pan sam zorganizować ślub i wesele?

Na jej wargach zaigrał uśmieszek, kiedy powiodła wzrokiem po nagich belkach pod sufitem, ceglanych ścianach, meblach zbitych z nieheblowanych desek… a potem spojrzała na niego. Na najbardziej prostacką, nieokrzesaną rzecz w tym pomieszczeniu.

– Prawie zrobiło mi się żal, że ślubu nie będzie – odpowiedziała, odsuwając się od niego. – Bo to byłoby naprawdę zabawne.

2

Jak myślisz, który pokój najbardziej spodoba się Daphne i sir Teddy’emu?

Clio stała w korytarzu między drzwiami do dwóch apartamentów. Niespokojnie wygładziła dłońmi szmaragdowy jedwab nowej sukni.

– Może dać im Błękitną Komnatę, z oknami wychodzącymi na park? A może ten większy pokój, choć widać z niego tylko zacieniony kawałek ogrodu?

Anna pracowicie wyjmowała papiloty z włosów Clio.

– Panno Whitmore, jeśli chce pani znać moje zdanie, to nie powinna się pani tym przejmować. Cokolwiek dla nich pani przygotuje, na pewno będą narzekać.

Clio westchnęła. Miała rację. Phoebe zadowoli każdy pokój, jeśli tylko będzie miał drzwi i świecę, żeby mogła spokojnie czytać. Ale Daphne była taka sama jak ich matka. Nie sposób było jej dogodzić.

– Niech będzie ten. Jest najlepszy.

Błękitna Komnata miała wysokie okna, z których roztaczał się wspaniały widok na śliczne ogrody Twill. Żywopłoty jak namalowane. Niezliczona ilość odmian róż. Altanki porośnięte rozkwitłymi pnączami. A za tym wszystkim łagodnie wzgórza Kentu skąpane w blasku letniego słońca. Pola równie szmaragdowe jak jej suknia. Powietrze pachnące kwiatami i przywiędłą trawą – jakby słońce było magnesem, wyciągającym życie z gleby. Zabierającym wszystko, co zielone i świeże.

Jeśli na jej siostrze coś w ogóle może zrobić wrażenie, to ten pokój. I ten widok.

I ten cudowny zamek.

Który, dzięki wujowi, należał teraz do Clio.

Twill Castle był jej szansą… szansą na wszystko. Na niezależność. Wolność. Bezpieczeństwo. Przyszłość, która mogłaby już należeć do niej, gdyby Rafe zechciał współpracować.

Nie powinna go w ogóle o nic prosić. Rafe Brandon po prostu nie współpracował z nikim – na tej samej zasadzie, na jakiej lwy nie przytulają się do zebr. To nie leżało w jego naturze. Ten wybuchowy, umięśniony człowiek był stworzony do buntu, sprzeciwu… i podnoszenia ciężarów.

Biały obłoczek kurzu na horyzoncie przykuł jej uwagę. To dwa powozy zbliżały się do żwirowanego podjazdu.

– Już są! – zawołała. – O, mój Boże. Już jadą.

Pobiegła korytarzem ku głównym schodom, po drodze zaglądając do każdego z pokojów.

Wszystko dobrze, dobrze. Doskonale.

Wcale nie doskonale.

Zatrzymała się na schodach i poprawiła przekrzywiony portret. Potem popędziła w dół, najszybciej jak potrafiła, żeby otworzyć frontowe drzwi.

Powozy zatrzymały się na podjeździe.

Z drugiego zaczęła wyskakiwać służba, rzucając się do rozpakowywania kufrów i waliz.

Lokaj pośpieszył otworzyć drzwi rodzinnego powozu.

Pierwsza wysiadła Daphne, odziana w lawendową suknię podróżną i żakiet z dodatkami tej samej barwy – najmodniejszy zestaw tego lata.

Clio ruszyła ku niej, otwierając ramiona.

– Daphne, kochanie. Jak wam się…

Daphne rzuciła znaczące spojrzenie w stronę służby.

– Opanuj się, Clio. Nie zachowuj się jak prostaczka. Jestem utytułowaną osobą.

Choć upłynął rok od jej małżeństwa, Daphne pozostała sobą.

Ponieważ matka inwestowała wszystkie wysiłki w wykształcenie i wychowanie Clio, jej druga, z lekka zaniedbana córka stała się modnisią, uganiającą się za mężczyznami. Wszyscy powitali z ulgą – w pewnym sensie – jej ucieczkę i pośpieszne małżeństwo z sir Teddym Cambournem ledwie w dwa miesiące po debiucie. Jej wybranek był płytkim, powierzchownym dżentelmenem, ale przynajmniej miał dochody i tytuł baroneta. Mogła trafić gorzej.

– Lady Cambourne. – Clio złożyła formalny ukłon. – Witam w Twill Castle. Jestem zachwycona waszym przybyciem.

– Cześć, kluseczko. – Szwagier wymierzył jej zwyczajową sójkę w bok.

– Ależ oczywiście, że przyjechaliśmy – odparła Daphne. – Nie pozwolilibyśmy ci czekać samotnie na powrót lorda Granville. A po jego powrocie trzeba zorganizować ślub i wesele.

Na szczęście w tym momencie wysiadła z powozu jej młodsza siostra, dzięki czemu Clio nie musiała wymyślać odpowiedzi.

– Phoebe, kochana. Tak się cieszę, że cię widzę.

Clio chętnie by ją uściskała, ale Phoebe nie lubiła uścisków. Osłoniła się grubą książką.

– Ale urosłaś tego lata – powiedziała więc tylko jej siostra. – I jesteś taka śliczna.

Szesnastoletnia Phoebe była wiotka, ciemnowłosa, urocza i błękitnooka. Wkrótce stanie się pięknością. Gdyby chodziło tylko o urodę, odniosłaby wielki sukces już podczas swego pierwszego sezonu. Ale Phoebe miała w sobie coś… dziwnego. Zawsze tak było. Clio miała wrażenie, że w głowie jej siostry za dużo się dzieje, i że przez to dziewczynka nie potrafi nawiązać kontaktu z otaczającymi ją ludźmi.

– Bylibyśmy tu parę godzin wcześniej, gdyby nie straszny korek przy Charing Cross – wyjaśnił Teddy. – Przejazd przez ten cholerny most zajął nam dwie godziny. Dwie godziny!

– Myślałam, że się pochoruję od tego smrodu – dodała Daphne.

Phoebe spojrzała na kieszonkowy zegarek.

– Wyjechaliśmy o niewłaściwej porze. Gdybyśmy ruszyli dwadzieścia minut wcześniej, bylibyśmy tu od pięćdziesięciu minut.

– Cieszę się, że przyjechaliście właśnie teraz – powiedziała Clio, prowadząc ich do łukowatego wejścia. – Chodźcie wszyscy.

Daphne przytrzymała ją za rękę.

– Ja wchodzę pierwsza, pamiętaj. Może za miesiąc będziesz markizą, może jestem twoją młodszą siostrą. Ale jako zamężna lady mam pierwszeństwo. Przynajmniej przez kilka następnych miesięcy.

Clio przepuściła ją przed sobą.

– Ależ oczywiście.

Przestronne wejście Twill Castle pochłonęło ich jak rozwarta paszcza. Podziw odebrał im na chwilę mowę.

Nawet czterysta lat temu wiedziano, jak budować, żeby zrobić wrażenie na wchodzących. Hall wejściowy był ogromny – na całą wysokość budynku. Łagodnie zakręcające schody prowadziły wzrok ku górze, coraz wyżej i wyżej. Obrazy i portrety w pozłacanych ramach – bynajmniej nie małe – zajmowały wszystkie wolne miejsca na ścianach, wisząc po cztery albo po pięć w rzędzie.

Po kilku chwilach Teddy cicho gwizdnął.

– Ładny, prawda? – powiedziała Daphne. – Całkiem nobliwy. Tylko szkoda, że jest taki… stary.

– To zamek – odparła Phoebe. – Jak może nie być stary?

Daphne uszczypnęła Clio w ramię, trochę serdecznie, a trochę złośliwie.

– Ale dom jest odbiciem swej właścicielki. Nie pozwól, żeby podkreślał, jak się zestarzałaś. Mogłabyś pokryć te brzydkie kamienne ściany nowymi tynkami. Na przykład francuskimi stiukami. A potem odzialibyśmy i ciebie w nowy jedwab.

Siostra ogarnęła Clio spojrzeniem, które sprawiło, że nowa suknia wydała jej się nagle byle jaka i pognieciona. Potem zacmokała językiem w sposób przerażająco przypominający ich drogą mamusię.

– Nic się nie martw – dodała, poklepując Clio po ramieniu. – Mamy parę tygodni, żeby to wszystko naprawić. Prawda Teddy?

– Oczywiście – zgodził się. – Spokojnie, kluseczko. Zrobimy wszystko, żeby jego lordowska mość nie zwiał po raz kolejny.

Clio uśmiechnęła się i odwróciła wzrok. Częściowo dlatego, że to był jedyny sposób, by poradzić sobie ze szwagrem, a częściowo dlatego, że coś innego przykuło jej uwagę.

Na karym koniu nadjeżdżał galopem samotny jeździec, wzniecając chmury kurzu na drodze.

– Czy zabraliście ze sobą z Londynu kogoś jeszcze?

– Nikogo – zapewnił ją Teddy.

– Czyżby to był… – Daphne w ślad za nią weszła pod łukowaty portal i zrobiła zeza. – Czyżby to był Rafe Brandon?

Tak jest.

To mógł być tylko Rafe Brandon.

Zawsze był wspaniałym jeźdźcem. Z końmi łączyło go coś w rodzaju zwierzęcego porozumienia. Bliski związek pierwotnych natur.

Jakby na dowód tego zatrzymał konia w galopie na podjeździe bez żadnych okrzyków ani ciągnięcia za wodze, po prostu mocnym naciskiem kolan, które sprawiło, że zwierzę zatoczyło ciasne koło.

Uspokoił wierzchowca jednym słowem i zwinnie zeskoczył na ziemię. Potężne buty zatupały na podjeździe. Miał zamszowe bryczesy. Większość mężczyzn takie nosiła. Ale można się było założyć, że na jego udach ten zamsz napinał się mocniej niż na udach zwierzęcia, z którego został zdarty.

Obszerna peleryna. Czarne rękawiczki. Bez kapelusza. Tylko kaskada ciężkich, kruczych włosów. Szelmowsko zwichrzonych wiatrem.

Był uosobieniem grzechu. Nic dziwnego, że nazywano go Zaprzedanym Diabłu. Lucyfer pewnie płacił mu za reklamę.

– Wielki Boże… – szepnęła Daphne. – Jak myślisz, czy on trenuje takie wejścia?

Clio ucieszyła się, że ktoś dzieli z nią to uczucie.

– Nie wyobrażam sobie, żeby robił jakieś próby na nasz użytek. Chyba po prostu taki jest.

– Nie spodziewałaś się go chyba.

– Nie.

Ale może powinnam.

– Och, tylko nie to. Wygląda na to, że przyjechał na dłużej.

Gdy kurz opadł, dostrzegli, że jego śladem podąża powóz. Tej nocy zamkowe stajnie będą pełne.

– Nie możesz go jakoś odprawić? – spytała Daphne. – To taki prostak i parweniusz.

– W dalszym ciągu jest synem markiza.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi. Wcale się tak nie zachowuje. Nigdy zresztą taki nie był.

– No cóż, każda rodzina ma swoich oryginałów. – Clio poklepała siostrę po ramieniu. – Pójdę się z nim przywitać. Anna z gospodynią pokażą wam pokoje, żebyście się mogli rozgościć.

Gdy Clio szła, by ich powitać, sylwetka Rafe’a rosła jej w oczach coraz bardziej. Czuła, że się rumieni.

Skinął głową na powitanie.

– Co za niespodzianka – powiedziała. – Widzę, że przyjechał pan z przyjaciółmi.

Z powozu wsiadł szczupły mężczyzna w obszernym płaszczu. Otaczała go aura niewzruszonej życzliwości – niezbędna osobom, przebywającym w bliskim kontakcie z Rafe’em. Pochylił się i wyciągnął z wnętrza najgrubszego, najbrzydszego, najstarszego buldoga, jakiego Clio widziała w życiu. Wielki Boże. Co za biedny starowina. Nawet jego zmarszczki były pomarszczone.

Kiedy tylko pies stanął na ziemi, zrobił pod sobą kałużę.

– To Ellingworth – powiedział Rafe, zdejmując rękawiczki.

Clio dygnęła.

– Dzień dobry, panie Ellingworth.

Rafe potrząsnął głową.

– Ellingworth to ten pies.

– Ma pan psa?

– Nie. Piers ma psa. – Popatrzył na nią tak, jakby powinna była to wiedzieć.

A ona nie wiedziała. To bardzo dziwne. Nie przypominała sobie, żeby Piers kiedykolwiek wspominał o psie. Poza myśliwską sforą, którą jego zarządca trzymał w Oakhaven.

– Pamiątka z czasów Oksfordu – wyjaśnił Rafe. – Wiąże się z nim pewna historia – to miał być jakiś dowcip albo maskotka. Albo jedno i drugie. W każdym razie pies został ze mną. Ma czternaście lat. Wymaga specjalnej diety i stałej opieki. Weterynarz wszystko mi szczegółowo zapisał.

Sięgnął do kieszeni i podał Clio notatki.

Trzy bite strony.

– Dobrze… – powiedziała. – Teraz, kiedy już wiem, że Ellingworth to pies, czy mógłby pan przedstawić mnie swojemu towarzyszowi?

– To jest Bru…

– Bruno Aberforth Montague – włączył się gładko przybyły. – Szlachcic.

Skłonił się i uniósł dłoń Clio do ust.

– Do pani usług.

– Jestem zachwycona.

Szczerze mówiąc, nie czuła specjalnego zachwytu. Ani z powodu tego całego pana Montague, ani Rafe’a.

Kiedy pan Montague wziął psa na smycz i zaprowadził go na trawnik, zaczęła zadawać pytania.

– Czyżby zdecydował się pan wpaść tylko na chwilę, by podpisać moje dokumenty?

– W żadnym wypadku. Rozmawialiśmy już o tym. Przyjechałem, żeby zorganizować ślub i wesele.

Zamarła.

– Och, nie.

– Och, tak.

Nie panikuj, upomniała się w myśli. Jeszcze nie teraz.

– Wydawało mi się, że pan trenuje. I nie można pana rozpraszać.

– Mogę trenować tu, w Kencie. Wiejskie powietrze świetnie wpływa na kondycję. A pani może ograniczyć zamieszanie do minimum, współpracując ze mną przy planowaniu ślubu. Piers chciał, żeby w ten wielki dzień miała pani wszystko, co pani zechce.

– Mam więc uwierzyć, że sam na to wpadł?

Wzruszył ramionami.

– Mógłby. Do jego powrotu mogę dysponować całą jego fortuną i tytułem.

Teraz, pomyślała. Teraz możesz już panikować.

– Rafe, nie mam czasu na takie zabawy. Nie w tym tygodniu. Właśnie przyjechały moje siostry, i szwagier.

– Wspaniale. Tej trójki gości nie będziemy musieli zapraszać.

Zacisnęła w palcach kartki papieru.

– Dobrze pan wie, że nie będzie żadnego ślubu.

Spojrzał w stronę zamku.

– Powiedziała już pani o tym swojej rodzinie?

– Nie – musiała przyznać. – Jeszcze nie.

– Aha. Więc nie podjęła pani jeszcze ostatecznej decyzji.

– Podjęłam ostateczną decyzję. A pan zachowuje się naprawdę niepokojąco. Wpada pan tu jak wichura na swoim karym koniu. Nieoczekiwanie i niezwykle dramatycznie. Żąda pan planowania ślubu i spełniania całej listy jakichś wymagań.

– Same ze mną kłopoty, zna mnie pani przecież. Ja także panią znam.

Na chwilę zaparło jej dech w piersiach. Ale zaraz przypomniała sobie, że ten pozorny flirt to tylko męskie stwierdzenie faktu.

– Nie zna pan mnie tak dobrze, jak się panu wydaje, panie Rafe Brandon.

– Znam na tyle, żeby wiedzieć, że mnie pani stąd nie wyrzuci.

Rafe obserwował ją z uwagą.

Nie wymagało to szczególnego poświęcenia. Ale dziś miał po temu dodatkowy powód.

Być może Clio jeszcze nie podjęła ostatecznej decyzji co do tego małżeństwa, ale widział wyraźnie, że nie życzy sobie teraz dodatkowej dwójki gości w domu.

A raczej kolejnej trójki gości, jeśli wliczać Ellingwortha.

Naśladując Bruisera, przykucnął przy psie. Był tak stary, że kompletnie ogłuchł, ale Clio nie musiała o tym wiedzieć.

– Nic się nie martw, Ellingworth. – Podrapał go za uchem. – Panna Whitmore jest uosobieniem etykiety i szczodrości. Nie wygnałaby starego, bezbronnego psa na mróz. – Spojrzał na Clio z ukosa. – A może jednak tak.

– Hm. Zdawało mi się, że bokserzy walczą fair.

– Nie jesteśmy na ringu. W każdym razie tak mi się wydaje.

Po chwili zastanowienia postanowił wykorzystać szansę.

– To nowa suknia?

– Ja… – Skrzyżowała ramiona, a potem je opuściła.

– Nie rozumiem, jakie to ma znaczenie.

Och, ogromne. Dobrze wiedział, jak ważne są takie rzeczy.

Być może nie miał pojęcia o organizacji ślubów i wesel, ale o kobietach wiedział to i owo. A nawet więcej.

Clio tylko tego potrzebowała. Odrobiny uwagi. Żeby ją ktoś docenił. Czekała tak długo… czuła się niechciana. To była kompletna bzdura. Wystarczyło na nią spojrzeć. Tylko kompletny głupek nie pożądałby takiej kobiety.

Piers nie był głupi.

Niestety, Rafe też nie.

– Do twarzy pani w tym kolorze – powiedział.

Tak było. Zieleń pięknie kontrastowała z jej złotymi włosami i cudownie opinała okrągłe kształty. Jak sen. Sen, do którego nie miał prawa.

Wstał i pozwolił sobie ogarnąć ją spojrzeniem po raz ostatni, od stóp do głów.

Zanim spotkali się wzrokiem, rumieniec na jej policzkach nabrał malinowej barwy. Uśmiechnął się z lekka. Cera Clio Whitmore potrafiła przybrać więcej odcieni, niż miały ich jedwabie w najmodniejszym składzie tkanin. Zawsze kiedy wydawało mu się, że widział je wszystkie, zaskakiwała go inną barwą.

Wyobraź sobie, jak ty zaskoczyłbyś ją w łóżku.

Nie, ty idioto. Nie wolno ci tego sobie wyobrażać.

Ale jak zwykle jego myśli wyprzedziły zdrowy rozsądek. W wyobraźni rozkwita scenka równie wyraźna, jak nieproszona. Clio bez tchu. Naga. Pod nim. Odarta z dobrych manier i zahamowań. Błagająca, by zobaczył, jak i gdzie się jeszcze rumieni.

Zamrugał. Potem zapamiętał ten obrazek i włożył go do przegródki zatytułowanej „Miłe, lecz niemożliwe”. Obok latającego powozu i fontanny z piwem.

Zajrzał jej głęboko w oczy.

– W takim razie przyślemy nasze rzeczy.

– Nie powiedziałam „tak”.

– Ale nie powiedziała też pani „nie”.

I nie powie. Oboje o tym wiedzieli. Niezależnie od tego, jak bardzo nie lubiła Rafe’a, i jak bardzo chciała, żeby odjechał… sumienie nie pozwoli jej odprawić go od drzwi.

Jej ciche westchnienie rezygnacji poruszyło go bardziej niż powinno.

– Powiem służącym, żeby przygotowały jeszcze dwa pokoje.

Skinął głową.

– Przyjdziemy, gdy skończę rozsiodływać konia.

– Mamy stajennych – odpowiedziała. – Na szczęście cała służba mojego wuja postanowiła zostać ze mną.

– Zawsze sam się nim zajmuję.

Rafe poprowadził wałacha na myjkę, żeby go porządnie wyszczotkować. Zawsze po wyczerpującej konnej przejażdżce – albo po biegu lub walce – potrzebował takich zajęć, żeby się uspokoić. Taka ilość energii po prostu nie była w stanie rozpłynąć się w powietrzu.

Tym bardziej że musiał poważnie porozmawiać z pewną osobą. Osobą, która właśnie przedstawiła się jako wielmożny pan Montague.

– Co za diabeł cię opętał? – zapytał, gdy tylko Clio oddaliła się poza zasięg słuchu. – Co to za pan Montague? Ustaliliśmy, że będziesz moim lokajem.

– To było, zanim zobaczyłem ten zamek. Kurczę, popatrz no tylko!

– Właśnie patrzę.

Zamek robił duże wrażenie, Rafe musiał to przyznać. Ale widział już wspanialsze. W jednym z nich się nawet wychował.

– Chcę mieć swój pokój w tej budowli – oświadczył Bruiser, wskazując na kamienne mury. – Albo jeszcze lepiej własną wieżę. W żadnym wypadku nie będę odgrywał twojego pokojowca. Nie zamierzam tkwić pod schodami i jadać w kuchni dla służby z pokojówkami. Co nie znaczy, że nie doceniam uroczych pokojóweczek. Albo nawet postawnych lokajów.

Cały Bruiser. Przeleciałby wszystko, co się rusza.

– Cóż za liberalne poglądy, panie Bruno Aberforcie Montague.

– Wielmożny panie. Proszę nie zapominać o szacunku.

Rafe robił, co mógł, żeby o tym zapomnieć.

– Jest tu siostra panny Whitmore, lady Cambourne. Razem z mężem, sir Teddym Cambourne’em.

– I co z tego? – spytał Bruiser. – Wiem, że starasz się o tym nie myśleć, ale też jesteś lordem. A ja rozmawiam z tobą bez większych problemów.

– To inna sprawa. Nie zwracam uwagi na swój tytuł. Skończyłem z tym wszystkim wiele lat temu.

– A teraz wracasz. Nietrudne, prawda?

Trudniejsze, niż sobie wyobrażasz.

Do diabła, Rafe czuł się prawie jak oszust, choć wychował się w takiej wspaniałej posiadłości.

– Słuchaj no – powiedział. – Jesteś synem praczki i barmana, i zarabiasz na życie ustawianiem nielegalnych walk. Właśnie wkręciłeś się w towarzystwo ludzi, którzy tak przewyższają bandę, w której się zazwyczaj obracasz, że równie dobrze mogliby chodzić po chmurach. Jak zamierzasz to wszystko ogarnąć?

– Spokojnie. Znasz mnie przecież, z każdym się dogadam. Sprawiłem sobie nowy kapelusz.

Rafe popatrzył na filcowe nakrycie głowy, którym Bruiser kręcił na palcu.

– To jest mój kapelusz.

– Po prostu będę cię obserwował i robił to co ty na tych wszystkich przyjęciach, i tak dalej.

Genialny plan. Rafe sam nie pamiętał całej tej etykiety.

– A to jest moja sekretna broń. – Rozglądając się na boki, wyjął z kieszeni niewielki przedmiot z mosiądzu. – Znalazłem to cacko w lombardzie.

Rafe przyjrzał się bliżej.

– Monokl. Też mi coś.

– Mówię ci, takie przedmioty załatwiają sprawę. Też powinieneś sobie taki sprawić, Rafe. Serio. Ktoś cię ignoruje? Monokl. Ktoś zadaje pytanie, na które nie znasz odpowiedzi? Lustrujesz go przez monokl.

– Naprawdę myślisz, że jeden durny monokl wystarczy, żeby udawać arystokratę?

Bruiser uniósł monokl i spojrzał na Rafe’a przez okular. Z wielką powagą.

Ten idiota niechybnie coś tu zmaluje.

– Tylko nic nie spieprz – ostrzegł go.

– Na pewno nic nie spieprzę. Przecież jestem twoim sekundantem. Zawsze w twoim narożniku.

Tyle że to nie była walka, ale coś o wiele bardziej niebezpiecznego.

Goszcząc w Twill Castle, znajdzie się w obcym dla siebie środowisku. A kiedy czuł się obco, zaczynał się czuć niepewnie. A kiedy czuł się niepewnie, budziła się jego impulsywna, bezkompromisowa natura. I różni ludzie padali jej ofiarą.

Będzie musiał bardzo uważać.

– Kiedy przyjeżdża ten ślubny konsultant? – zapytał.

Bruiser nagle podejrzanie ucichł.

– Zatrudniłeś przecież konsultanta do organizacji tego ślubu, prawda?

– Ależ oczywiście. Nazywa się Bruno Aberforth Montague.

Rafe zaklął.

– Nie do wiary.

Bruiser uniósł dłonie obronnym gestem.

– Skąd miałem wziąć ślubnego konsultanta? Nawet nie wiem, czy w ogóle tacy istnieją. Ale to nieważne. Wszystko się doskonale ułoży. Zobaczysz.

– Wątpię. Wiesz jeszcze mniej o ślubach niż ja.

– Skądże. To nieprawda.

W oczach Bruisera pojawił się ten jasny, pełen emocji błysk, który Rafe nauczył się już dawno rozpoznawać. I obawiać się go.

– Przemyśl to, Rafe. Jestem twoim trenerem i menadżerem. Ciągle zajmuję się takimi rzeczami. Znajduję dwie pasujące do siebie osoby. Rozsyłam wiadomości. Przyciągam tłumy, które koniecznie chcą je oglądać. A przede wszystkim umiem sprawić, że bokser skupia się na walce i myśli o niej na długi czas przedtem. – Z tymi słowy przytknął palec do głowy Rafe’a.

– Bruiser.

– Co tam?

– Zabieraj ten paluch, bo ci go złamię.

Usłuchał i zamiast tego poklepał Rafe’a po ramieniu.

– Takiego ducha walki nam potrzeba.

Rafe energicznie czyścił konia.

– To się nie uda. Wyjdzie z tego jedna wielka katastrofa.

– Uda się, obiecuję ci to. Odziejemy ją w jedwabie, zasypiemy kwiatami i eleganckimi tortami, aż będzie wariować z niecierpliwości. Aż wyobrazi sobie, jak idzie do tego ołtarza. Ja się na tym znam, Rafe. Nikt nie potrafi tak rozgrzać emocji, nikt nie potrafi zrobić takiego widowiska lepiej niż ja.

– Lepiej ode mnie – poprawił go Rafe.

Bruiser uniósł brew i przyłożył monokl do oka.

Rafe powiesił ogłowie na wieszaku.

– Chodźmy do zamku.

Wyszli ze stajni i ruszyli w stronę wiekowej budowli. Tuż przed bramą Rafe zatrzymał się nagle.

– Jeszcze jedno. Nie całuj jej więcej w rękę.

– Nie miała nic przeciwko temu.

Rafe zakręcił się na pięcie i złapał go za klapy.

– Nie całuj jej w rękę.

Bruiser uniósł dłonie w geście uległości.

– Dobra, nie będę.

– Nigdy. Pod żadnym pozorem.

Rafe odczekał chwilę i puścił swego towarzysza.

Bruiser pociągnął go za kamizelkę.

– Podoba ci się ta dziewczyna?

– To nie dziewczyna, tylko dama. Niedługo będzie markizą. Poza tym nie podoba mi się.

– To dobrze – odparł Bruiser. – Bo to by nie najlepiej wyglądało. No wiesz, w końcu jest narzeczoną twojego brata i w ogóle.

– Możesz być pewny, że o tym nie zapomniałem. Tylko dlatego tu przecież jesteśmy.

– Wiem, że podobają ci się piersiaste blondyny. Ale do tej pory żadna tak nie zawróciła ci w głowie. Co nie?

– Ona jest już zajęta, rozumiesz?

Piers ożeni się z Clio. Wszyscy od dawna o tym wiedzieli. Ten związek był bardzo rozsądny. Ich rodzice tego pragnęli. Piers też. I Clio, choć na chwilę o tym zapomniała.

Rafe też tego chciał. A raczej potrzebował.

– To zresztą nie ma znaczenia – dodał. – Dla niej jestem niedokształconym prostakiem, który ma nieliczne pozytywne cechy. A poza tym… jest taka niewinna i skromna, że pewnie nawet kąpie się w bieliźnie i bez światła. Co ja bym robił z taką kobietą?

Wszystko.

Z taką kobietą mógłby zrobić wszystko. I to nie raz.

– Nawet jej nie dotknę – mruknął. – Nie jest moja. I nigdy nie będzie.

– Jasne. – Bruiser wzniósł oczy do nieba i otrzepał kapelusz z kurzu. – W żadnym razie nie mamy do czynienia z wieloletnim, tłumionym pożądaniem. Jak to dobrze, że wszystko sobie wyjaśniliśmy.

Koniec wersji demonstracyjnej.