Natalia Wasik

Creep

Prolog

Dziś wszystko się zmieni. Stoję przed ogromnym hotelem i drżąco wciągam powietrze. Gdy przekroczę próg tych drzwi, przejdę przemianę, do której dojrzewałam kilka lat.

– Ogarnij się, Neva – mówię sama do siebie najwyraźniej zbyt głośno, ponieważ przechodzień z psem spojrzał na mnie z niepokojem. Oczywiście, od razu skupiałam się na tym, co ten człowiek o mnie pomyślał, jak mnie ocenia i…

– Nie! – mówię do siebie jeszcze głośniej pewna swojego tonu i przełykam ślinę.

Dziś wszystko się zmieni i muszę przestać wciąż to robić. Koniec z analizowaniem każdego człowieka i jego niewypowiedzianych słów. A przynajmniej tych, które z góry odbieram jako negatywne.

Przecież ten mężczyzna mógł zainteresować się moim nietypowym zachowaniem zwyczajnie z troski lub wcale nie patrzył na mnie, lecz na kogoś za mną. A może pies za mocno pociągnął za smycz i całą frustrację włożył w to groźne spojrzenie?

Nieważne! Nie analizuj! – pouczam się w myślach.

To, co zaraz zrobię, jest ogromnym krokiem dla nowej mnie. Mam tylko jedno życie i chcę w końcu poczuć, że wykorzystuję je na sto procent. Zaciskam pięści i ruszam ku wejściu.

Rozdział 1

Dzień wcześniej

Siedziałam na łóżku w pokoju mojego rodzinnego domu. Dookoła mnie leżały porozrzucane notatki, rysunki i dziwne przedmioty, które kojarzyły mi się z czasem miło spędzonym ze znajomymi, oraz tak wiele wspomnień zamkniętych w zdjęciach.

Przeglądałam każdy przedmiot z uwagą i przypominałam sobie beztroskę tamtych chwil. Jedynym zmartwieniem było skombinowanie pieniędzy na papierosy czy piwo, które później ukradkiem przed rodzicami konsumowaliśmy w dziwnych miejscach. Na przykład któregoś razu w opuszczonym budynku siedziałam z grupą znajomych na podłodze w kręgu i grałam w butelkę. Marzyłam wtedy tylko o tym, żeby pocałować chłopaka, do którego wtedy wzdychałam. Był moją miłością z podwórka, wciąż próbowałam zwrócić na siebie jego uwagę.

Po kilku rundach zaczęłam analizować obrót butelki podczas wprowadzania jej w ruch i w przeciwieństwie do reszty już nie kręciłam nią bezmyślnie. Dokładnie wiedziałam, gdzie wypadnie. A raczej na kogo. Tak więc te trzy rundy, kiedy wypadała moja kolej, kończyły się niewinnymi pocałunkami z Andrew. Za każdym razem udawałam i poddawałam się temu niby od niechcenia.

Udawanie. Tak, to mi wychodziło zawsze perfekcyjnie. Nikt nigdy nie domyślił się, kto się kryje pod tą maską odważnej i pyskatej laski. Niespodzianka… Słaba dziewczyna. Rodzice, znajomi – nikt nie zdawał sobie sprawy z tego, że nie znają mojego prawdziwego oblicza, które skutecznie maskowałam.

Gra w butelkę się skończyła, gdy do rudery weszło kilku niewiele starszych od nas chłopaków i z szelmowskimi uśmiechami zaproponowali dołączenie do zabawy. Nietrudno było się domyślić, że nie mają dobrych intencji, zwłaszcza że nie cieszyli się dobrą opinią. Bogate dzieciaki z dobrych domów, które nie mają żadnych zahamowań, a tym bardziej kodeksu moralnego. Wiedzieliśmy, do czego są zdolni, bo wieści w tej małej mieścinie rozchodzą się z prędkością światła. Równie szybko, jak przelewy bankowe, które wysyłali ich rodzice, aby pokryć wyrządzone przez nich szkody. Zmierzyli mnie i resztę dziewczyn wzrokiem, co wprawiło nas w zakłopotanie. W obawie przed niechcianą bójką między nimi a naszymi chłopakami po prostu szybko się ulotniliśmy.

Do tej pory wspominam tę sytuację z uśmiechem, ponieważ chłopcy zaczęli się im odgrażać dopiero, gdy wyszliśmy z budynku i byliśmy już w bezpiecznej odległości.

Rozejrzałam się i zauważyłam białe bmw, które musiało należeć do nich. Gdy wszyscy zwrócili uwagę, na co patrzę, rzucili się biegiem w stronę jeziora. Dogonić nas na nogach nie mogli, samochodem jednak to nie był problem. Ucieczka nad jezioro wydawała się najodpowiedniejszą decyzją w tamtym momencie, szczególnie że nie prowadziła do niego utwardzona droga, a jedynie wąska ścieżka. Po dotarciu na miejsce zdyszani rzuciliśmy się na trawę. Śmialiśmy się z własnej głupoty, leżąc na ziemi. Do rana piliśmy piwo, patrząc na spokojną taflę wody.

To były czasy… Piękne czasy.

Rzuciłam się na łóżko i przykryłam twarz rękoma. Uśmiechnęłam się do tych wspomnień i szybko wyszukałam piosenkę, która mi się z nimi kojarzyła. Na telefonie wystukałam tytuł. Z głośnika dobiegły mnie pierwsze dźwięki Titanium Davida Guetty i Sii.

Podgłośniłam na maksa muzykę i podeszłam do lustra. Zaczęłam tańczyć, obserwując w odbiciu swoje ruchy – wyuczone, aby przykuwały uwagę płci przeciwnej. Rzadko byłam spontaniczna, a wszelkie zachowania, które prezentowałam innym, były przemyślane. Bałam się braku akceptacji, dlatego wypracowałam maskę, którą otoczenie aprobowało. Raz po raz przeczesywałam swoje falowane blond włosy do łopatek. Przerzuciłam je w końcu na lewą stronę i nastroszyłam odrobinę. Uwielbiałam nosić fryzury w nieładzie, idealnie pasowały do mojego roztrzepanego charakteru.

Klęknęłam i spośród rozrzuconych na podłodze przy lustrze kosmetyków wyciągnęłam bordową, matową pomadkę, którą ostrożnie nałożyłam na usta. Umiałam się malować i uwielbiałam to, że mogłam w ten sposób wyrażać siebie. Poza tym, jak pewnie większości kobiet, makijaż dodawał mi odwagi, której potrzebowałam każdego dnia.

Wstałam, wyprostowałam się i spojrzałam na swoje odbicie. Co widziałam? Wysoką, szczupłą dziewczynę w bordowych glanach, czarnych skórzanych legginsach i białej koszulce na jedno ramię z logo AC/DC, która trochę zakrywała tyłek. Moją szyję okalał gruby, złoty łańcuch, a nadgarstki pokryte były wieloma bransoletkami. Wyglądałam jak groupie przed koncertem rockowym. Uwielbiam ten styl i to, że niczego w nim nie udawałam. To był mój codzienny wygląd i był niczym druga skóra.

Nagle do drzwi zapukała mama. Na pewno zwabiła ją zbyt głośna muzyka. W końcu to nie byłby pierwszy raz, gdy zwraca mi na to uwagę. Szybko ściszyłam, gdy spojrzała na mnie tym swoim krytycznym wzrokiem spod granatowych okularów.

– Musisz to puszczać aż tak głośno? Nie słyszę swoich myśli – powiedziała zdenerwowana.

Widziałam, jak przygląda się panującemu w pokoju rozgardiaszowi.

– Już ściszyłam. Coś jeszcze? – odwarknęłam.

– Neva, czy w swoim mieszkaniu też masz taki syf?

Nigdy się nie patyczkowała. Prowadziła dom twardą ręką i również wobec mnie i taty potrafiła być stanowcza.

– Mówiłam ci zawsze, że to artystyczny nieład i to twój dom. W moim jest czysto.

To nie do końca była prawda, ponieważ faktycznie dbałam o porządek, ale jeszcze szybciej robiłam wokół siebie bałagan. Co mogę poradzić na to, że chcę robić milion rzeczy na raz? O tym jednak nie musiała wiedzieć.

– No, mam nadzieję – westchnęła. – Na dole czeka Alex. Spakowałaś wszystko, co chcesz jeszcze ze sobą zabrać?

– Prawie. Powiedz mu, żeby dał mi pięć minut. – Rozejrzałam się po pokoju i zmarszczyłam nos. – Piętnaście minut.

– Taa…

Wyszła, kręcąc głową z niedowierzaniem. Wzięłam wielkie, puste pudło i zgarnęłam do niego to, co leżało na łóżku. Następnie pozbierałam wszystko z podłogi. Nie wiem czemu, ale rozstanie się z tymi rzeczami nie przychodziło mi łatwo. Byłam bardzo sentymentalna i przywiązywałam się do przedmiotów. Czasem miałam wrażenie, że bardziej niż do ludzi.

Mniej więcej ogarnęłam bałagan. Trzymając pudło w rękach, popatrzyłam ostatni raz na mój pokój. Kiedyś liczne rysunki i zdjęcia na ścianach oraz artystyczny nieład odzwierciedlały moją duszę. Tego dnia jednak pomieszczenie wydało mi się opustoszałe i po prostu zwyczajne.

– Żegnaj, to były piękne lata – wyszeptałam i mimo że już nie mieszkałam tam od jakiegoś czasu, to tym razem definitywnie zamknęłam za sobą pewien rozdział.

Oczy mi się zaszkliły i zbiegłam po schodach. Wpadłam na plecy Alexa, który siedział na ich końcu.

– Sorry, nie widziałam cię. – Uśmiechnęłam się markotnie.

Złapał mnie za ramiona i potrząsnął delikatnie.

– Laska gotowa? Uśmiechnij się dla mnie, przecież dziś masz powód – mrugnął porozumiewawczo.

Kiwnęłam głową na zgodę i uśmiechnęłam się wymuszenie.

– Ona zawsze jest taka niezadowolona z życia – wtrąciła mama, kręcąc głową ze skwaszoną miną.

– Wcale nie, po prostu na jej uśmiech trzeba sobie zasłużyć – obronił mnie mój przyjaciel i przyciągnął ramieniem, dodając przy tym otuchy.

Mama tylko przytaknęła od niechcenia. Wiedziałam, że nie akceptuje tego, z jakim trudem przychodzi mi okazywanie uczuć. Zawsze miała mi to za złe, bo wypadałam słabo na tle córek jej koleżanek, które od wejścia wpadały każdemu w ramiona i całowały na przywitanie. Na samą myśl o takim zbliżeniu przeszły mnie ciarki.

– Zadzwoń, jak dojedziesz.

– Oczywiście.

Wiedziałam, że SMS to wszystko, na co będzie mnie stać. Był bezpieczny w kontaktach z bliskimi. Nie prowokował długich rozmów i można było odpisać na niego po dwóch dniach.

Chwilę później jechaliśmy już do naszego wynajętego mieszkania. Gdy dotarliśmy, odetchnęłam z ulgą. Tam mogłam być sobą – nieznaną mi jeszcze, nową wersją siebie. Nie wiem, dlaczego zmiana miejsca zamieszkania była taka oczyszczająca, ale cieszyłam się, że tam nikt mnie nie znał i nie kontrolował. Dawało mi to wewnętrzny spokój. Nie żeby rodzice ciągle nade mną wisieli, ale w końcu pochodzę z małego miasteczka, w którym wszyscy się znają i jakimś dziwnym trafem moja mama wiedziała więcej, niż bym chciała.

Odpaliłam papierosa i położyłam się na łóżku, wypuszczając dym. Bliscy nie wiedzieli, że palę i to była kolejna rzecz, którą mogłam robić bez oceniania. Nie chciałam ich martwić, bo w ich oczach byłam idealną córką. Po co niszczyć ten obraz prawdą? Widywaliśmy się rzadko, więc bez problemu mogłam wytrzymać bez papierosa dzień czy dwa na rodzinnym spotkaniu. Im mniej wiedzą, tym mniej pytań i pouczeń.

– Chcesz coś zamówić? – Alex oparł się o drzwi.

Musiałam przyznać, że mój przyjaciel zmężniał w ostatnim czasie i był niezłym ciachem. Kilka centymetrów wyższy ode mnie, dobrze zbudowany, krótko ścięte, blond włosy i rozbrajający uśmiech. Czego chcieć więcej? No, w moim przypadku tylko jednego – chemii.

– Tak, poproszę. Duża margherita. I jeszcze więcej sosu.

– Okej. Piwo do tego?

– Tak – jęknęłam z lekkim uśmiechem.

– I to mi się podoba. Prawdziwa kobieta. Pizza, piwo, do tego film i mamy najlepszy przepis na udany wieczór. – Uśmiechnął się szeroko.

– Alex? – zagaiłam.

– Tak? – Spojrzał w moją stronę, kładąc dłoń na klamce.

– Cieszę się, że jesteśmy już w domu.

– Wiem, laska. Widziałem, ile cię to kosztowało. – Mrugnął do mnie i wyszedł.

Taki właśnie był. Rozumiał mnie bez słów i, o dziwo, potrafił zaakceptować moje dziwactwa bez zadawania zbędnych pytań. Wiedział, że jeśli chcę coś powiedzieć, to ja muszę wyjść z inicjatywą, bo pod naciskiem wycofywałam się jeszcze bardziej. Nigdy nie był natarczywy, tylko cierpliwie czekał. Kochałam go za to, że dawał mi tę wolność w byciu sobą i nie ograniczał mnie w niczym. Jednocześnie był jednak bardzo przebojowy i próbował zarażać mnie swoim nastawieniem. Z różnym skutkiem. Czasem udawało mu się namówić mnie na imprezy czy spotkania ze znajomymi oraz na chodzenie w różne miejsca, w których nie czułam się komfortowo. Potrafił je jednak odczarować i muszę przyznać, że najczęściej świetnie się bawiłam.

To właśnie dla Alexa chcę się zmienić. Każdego dnia delikatnie próbuje wypchnąć mnie ze strefy komfortu, pokazując mi, jak żyć pełną piersią. Mimo obaw kłębiących się w mojej głowie wiem, że muszę to zrobić, żeby mógł przestać się mną opiekować i zaczął żyć swoim życiem.

W dużym stopniu to ja go blokuję. Odkąd się poznaliśmy, jest moim obrońcą i ratuje mnie z sytuacji, które innym mogą się wydawać prozaiczne, ale dla mnie jednak są nie do przejścia. Nie wiem, czym sobie na niego zasłużyłam.

Po miłym wieczorze przed telewizorem, spędzonym z najlepszym przyjacielem, wykąpałam się i nałożyłam krem na twarz. Ubrana w spodenki i koszulkę – bo nigdy nie nosiłam normalnej pidżamy – usiadłam na parapecie w swoim pokoju i zapaliłam papierosa. Wydmuchując dym przez okno, patrzyłam na spowite mgłą miasto. Uwielbiałam takie widoki – mroczne i tajemnicze. Skłaniające do refleksji. Dlatego często siedziałam w tamtym miejscu i po prostu myślałam.

To już jutro – przeszło mi przez myśl. – Rozmowa o pracę, która ma pomóc mi w mojej przemianie. Po wielu nieudanych ta musi pójść po mojej myśli.

Rozdział 2

I tak oto stanęłam w drzwiach recepcji – ubrana w bordowe glany, prześwitujące rajstopy i czarną, obcisłą, zabudowaną pod szyję sukienkę przed kolano z długimi rękawami. Na makijaż nie miałam wiele czasu, dlatego wytuszowałam mocno rzęsy i nałożyłam ciemnobrązową pomadkę, która dobrze komponowała się z moją odrobinę ciemniejszą karnacją oraz podkreślała pełne usta. Mogłam pozwolić sobie na mocniejsze akcenty w makijażu, ponieważ kształt mojej twarzy – oprócz zarysowanych policzków – był harmonijny. Odrobinę zaokrąglony nos, który wydawał mi się zawsze zbyt dziecięcy, został przekłuty i ozdobiony maleńkim, złotym kółkiem. Pofalowane włosy przerzuciłam na bok. Na ramieniu zawiesiłam bordową torebkę z ćwiekami. Była jednak bardzo elegancka i dobrze komponowała się z butami.

Stara Neva chciałaby się wszystkim przypodobać i założyłaby obcasy, ołówkową spódnicę i białą bluzkę, żeby wyglądać profesjonalnie. Nowa jednak chce być sobą, bo bycie tamtą wersją nie przyniosło nigdy nic nadzwyczajnego. Więc po co się katować?

Albo wezmą mnie taką, albo wcale – postanowiłam.

Podeszłam do recepcjonistki, która prezentowała się perfekcyjnie. Miała brązowe włosy, gładko zaczesane w niskiego koka, a usta muśnięte szminką w kolorze nude.

– Jestem umówiona na rozmowę kwalifikacyjną z panią Ashley… ummm… – Zażenowana spojrzałam na kobietę za ladą, bezgłośnie prosząc o ratunek z opresji.

Kurwa. Nie wierzę, że zapomniałam – pomyślałam.

Zmierzyła mnie wzrokiem i ze sztucznym uśmiechem spojrzała w komputer.

– Z panią Ashley Scott? Pani Tate, tak? – powiedziała, patrząc mi w oczy.

– Tak. Przepraszam. Nazwisko mi uciekło. Nie mam do nich pamięci. Ani do twarzy… – ciągnęłam, ale recepcjonistka nie była zainteresowana moim tłumaczeniem. Już wiedziałam, że ma mnie za skończoną idiotkę.

Dlaczego znowu to robię? – skarciłam się w myślach.

Bardzo trudno wyplenić stare nawyki. Zacisnęłam powieki i po chwili je otworzyłam. Zamrugałam szybko, żeby odpędzić galopujące myśli.

– Proszę usiąść. Pani Scott poprosi panią – powiedziała sucho.

Usiadłam na kanapie i odchylając się na oparcie, wzięłam głęboki wdech. Po chwili jednak wyprostowałam się i zacisnęłam pięści, czując narastające zdenerwowanie. Przypatrywałam się pięknym kobietom z idealnie upiętymi włosami w szytych na miarę uniformach. Słyszałam stukot obcasów, a ich pewne wyprostowane sylwetki powodowały u mnie skurcz żołądka.

Nie pasuję tu, co ja tu robię? Może wyjdę? Tak po prostu… przecież mogę… Nie! – krzyknęłam w swojej głowie.

Nie potrafiłam pohamować silnej potrzeby dopasowania się do tego towarzystwa, mimo że praca, o którą się ubiegałam, nie wymagała takich strojów. Dlatego czułam się bardzo nieswojo w tym otoczeniu. Wyciągnęłam gumkę z torebki i zrobiłam niski koczek na karku. Wypuszczone z przodu pasma okalały moją twarz.

Teraz bardziej pasuję. – Uśmiechnęłam się w duchu. – Żałosne, Neva. Naprawdę…

Nagle otworzyły się drzwi jednego z pomieszczeń. Wybiegła z nich kobieta koło pięćdziesiątki. Miała na sobie długie garniturowe spodnie, szpilki i koszulę zapiętą pod szyję. Ciemne krótkie włosy ścięte na boba kołysały się, gdy szybko przemierzała korytarz. Na jej twarzy wypisane były wściekłość i żal. Po chwili znikła w windzie.

Ciekawe, co ją tak zdenerwowało – zastanawiałam się.

Nagle recepcjonistka zerwała się z krzesła i podbiegła do otwartych drzwi biura. Po dłuższej chwili wróciła, stanęła za ladą i spojrzała na mnie beznamiętnie.

– Pani rozmowa niestety się dziś nie odbędzie – rzuciła zdawkowo i wróciła na swoje miejsce.

Siedziałam sparaliżowana, a milion myśli i scenariuszy przelatywało mi przez głowę.

Muszę się tylko odezwać. No dalej, do cholery! Czemu tak ciężko przychodzi mi zawalczenie o siebie? – karciłam się w duchu.

Przełknęłam ślinę i zacisnęłam mocniej pięść. Stara Neva podziękowałaby i wyszła. Nowa jednak nie zamierzała opuścić budynku bez wyjaśnień. Podeszłam do lady, ściskając torebkę w rękach. Czułam, że zaraz się rozpłaczę, ale byłam bardzo zdeterminowana.

– Jak to? Dlaczego? Może pani mi to wyjaśnić? – zapytałam, próbując się uspokoić.

– Proszę pani, nie mam na ten temat nic więcej do powiedzenia. Mamy pani telefon. Jeśli będzie taka potrzeba, zadzwonimy z propozycją nowego terminu. – Posłała mi wymuszony uśmiech i wróciła do komputera, czym wyprowadziła mnie z równowagi.

– Słuchaj, nie przyjechałam tu bez przyczyny. Odsyłasz mnie z kwitkiem i uważasz, że nie zasługuję na to, żeby chociaż usłyszeć powód odwołania mojej rozmowy kwalifikacyjnej? – powiedziałam stanowczo, pomijając silenie się na uprzejmości. Była mniej więcej w moim wieku, więc nie czułam skrępowania.

W tym momencie zadzwonił telefon. Recepcjonistka o imieniu Muriel, bo tyle zdążyłam przeczytać na identyfikatorze, odebrała bez mrugnięcia okiem. Spięła się i tylko przytaknęła rozmówcy, po czym odłożyła telefon. Nachyliła się ku mnie i powiedziała przez zaciśnięte zęby:

– Twój rekruter wybiegł stąd pięć minut temu, więc z łaski swojej rusz tyłek do wyjścia i nie marnuj mojego czasu.

Trochę zdezorientowana zaczęłam sklejać fakty i odpuściłam. Po chwili jednak spojrzałam na nią z autentycznym smutkiem.

– Proszę, czy ktoś inny nie może ze mną przeprowadzić tej rozmowy? Bardzo mi zależy i…

Nagle z pomieszczenia, z którego wybiegła rekruterka, wyszedł szybkim krokiem mężczyzna, na oko po trzydziestce. Wkurzony podszedł do recepcjonistki i stanął w odległości dwóch metrów ode mnie, oparł się o ladę i warknął wściekły:

– Czemu te papiery nie są jeszcze na moim biurku? Co cię zatrzymało, do cholery?

Nawet z tej odległości czułam zniewalający zapach jego perfum. Zaciągnęłam się nim i poczułam, jak mnie obezwładnia.

Muriel się wyprostowała i zaczęła podawać plik kartek facetowi, uśmiechając się przy tym zalotnie.

– Miałam już iść, przepraszam. Zatrzymała mnie pani, która nie rozumie, że jej rozmowa z panią Scott dzisiaj się nie odbędzie. – Kiwnęła lekko głową w moją stronę, czym wyrwała mnie z zamyślenia i dalej próbowała czarować swojego rozmówcę uśmiechem.

Mężczyzna zignorował jej umizgi, kierując swój przeszywający wzrok na mnie. Widziałam, jak zaciskał szczękę i jak poruszały się mięśnie jego żuchwy, gdy mi się przyglądał. Doszłam do wniosku, że nie chciałabym mieć z nim do czynienia w pracy. Wydawał się strasznie władczy i bezwzględny, nie wspominając o jakichkolwiek manierach.

Tak trudno się przywitać? – pomyślałam.

Im dłużej na mnie patrzył, tym bardziej mnie przerażał. Było w nim jednak coś magnetycznego, niebezpiecznego.

I czemu do cholery tak mi się przygląda? Jestem brudna czy coś? – analizowałam.

Nagle odwrócił się i bez słowa odszedł energicznym krokiem.

Dziwny facet – podsumowałam, wzięłam głęboki wdech i poszłam po mój smartfon, który zostawiłam na kanapie. – Nic tu po mnie – stwierdziłam w duchu i wyszłam.

Nacisnęłam guzik przywołujący windę i oparłam czoło o chłodny metal panelu sterowania.

– Kurwa – powiedziałam pod nosem.

Dlaczego znowu los tak ze mnie drwi? Ta rozmowa miała być początkiem, a okazała się klapą na całej linii. Co ja powiem Alexowi? – zadręczałam się.

Nagle zza rogu wyskoczyła Muriel.

– Poczekaj!

Odkleiłam czoło od windy i spojrzałam na nią beznamiętnie. Po chwili, gdy złapała oddech, znowu miała minę zimnej suki.

– Zostaniesz przyjęta na rozmowę kwalifikacyjną – powiedziała, dysząc. – Teraz – dodała stanowczo.

Gdy ta informacja dotarła do mojego mózgu, ruszyłam się z miejsca i bez wahania podążyłam za nią. W głowie próbowałam wytłumaczyć sobie, skąd ten nagły zwrot akcji, ale nie miałam wiele czasu, ponieważ po chwili stanęłyśmy pod drzwiami biura. Przełknęłam głośno ślinę i spojrzałam na Muriel.

– Powodzenia – powiedziała z chytrym uśmieszkiem i odeszła.

Zacisnęłam dłoń w pięść i zapukałam.

– Wejść – usłyszałam.

Wahałam się przez chwilę, ale zaraz potem weszłam do środka.

Rozdział 3

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Creep

ISBN: 978-83-8313-815-2

© Natalia Wasik i Wydawnictwo Novae Res 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Karolina Przybył

KOREKTA: Agnieszka Łoza

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek