Tytuł oryginału: Alone in the Night

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Redakcja: Ewelina Wolna

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: MEDIA SPEKTRUM

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2009

Illustrations copyright © Sophy Williams, 2009

ISBN 978-83-265-0396-2

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22-576-25-50, fax 22-576-25-51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Dla Toma

Rozdział pierwszy
1-3_jpg

– Jadziu! Pospiesz się! Spóźnisz się do szkoły! – mama Jadzi zerknęła na zegarek, a potem na pozostałe dzieci, ubrane w takie same mundurki jak córka, maszerujące w kierunku końca drogi.

Dziewczynka podniosła wzrok.

– Oj, ale właśnie witałam się z Tygryskiem, mamo!

Rudy, pręgowany kot, który siedział na murze, pochylił głowę, by Jadzia mogła go pogładzić po uszach. Potem wstał i bokiem łebka potarł jej policzek. Dziewczynka czytała wiele książek o kotach i wiedziała, że to nie tylko pieszczota. Wcierał w nią swój zapach. Co zresztą było bardzo miłe. Wszystkie koty mieszkające przy tej ulicy lubiły Jadzię. Właśnie dlatego droga do szkoły zawsze zajmowała jej tyle czasu.

– Jadziu, wyszłyśmy z domu dziesięć minut temu, a nie dotarłyśmy jeszcze nawet do sąsiedniego! – mama westchnęła. – Spóźnisz się.

– Przepraszam, mamo – dziewczynka posłała jej skruszony uśmiech. – Biegiem!

Już podnosiła swoją szkolną torbę, ale znowu się zatrzymała.

– O, mamo, zobacz! W oknie obok! – wskazała okno za ogródkiem.

– O, kotek.

– Mamo! Jest cudowny! Wcześniej go nie widziałam. Wiedziałaś, że nasi nowi sąsiedzi mają kotka?

Zwierzątko było malutkie i przycupnęło pośrodku dużego parapetu, przez co wydawało się jeszcze mniejsze. Jadzia dostrzegała piękne, czekoladowe prążki.

– Nie – przyznała mama, odciągając ją. Dziewczynka szła tyłem, wciąż patrząc na kotka, który też na nią patrzył. – Wiesz, właściwie tylko się przywitaliśmy, kiedy się rozpakowywali i nie mieliśmy okazji zbyt wiele porozmawiać.

– Biedna, mała kicia. Pewnie została zupełnie sama, a oni poszli do pracy – powiedziała Jadzia ze smutkiem.

– Oj, Jadziu! Kotom nie przeszkadza to, że przebywają same – kobieta roześmiała się. – Poza tym skąd wiesz, że to „ona”? Może to kocurek.

– Wyglądała jak kotka – stwierdziła dziewczynka. – A kotom doskwiera samotność, zwłaszcza wtedy, kiedy są jeszcze małe.

– Na pewno się z nią pobawią, jak już wrócą – pocieszyła ją mama. – A teraz biegiem!

Okazało się, że Jadzia miała rację – to była kotka. Mama zaprosiła panią Helenę, nową sąsiadkę na kawę, i dowiedziała się wszystkiego o tej ślicznej kotce.

– Nazywa się Gwiazdka – opowiadała Jadzia swojej najlepszej przyjaciółce, Oli, gdy razem wracały ze szkoły. – Ma takie śliczne prążki. Jest naprawdę piękna – westchnęła. – Wygląda zupełnie jak moja wymarzona kotka… Wiesz, właśnie taką chciałabym kiedyś mieć.

– Masz wielkie szczęście, że mieszka w domu obok. Może przyjdzie do twojego ogródka – powiedziała Ola z zazdrością w głosie. – Znasz jej wiek?

– Ma prawie trzy miesiące. Sąsiadka dostała ją od koleżanki, której kotka się okociła. Trochę się niepokoili, jak zniesie przeprowadzkę, ale wszystko poszło gładko. Tyle że bardzo chce wyjść na dwór!

– Nie mogą jej wypuścić? – spytała przyjaciółka.

– Nie, dopóki przez kilka tygodni nie dostanie wszystkich szczepień – wyjaśniła Jadzia. – Do zobaczenia jutro! – zawołała, gdy doszły do furtki.