Tytuł oryginału: Walk on Earth a Stranger

Redakcja: Marta Chmarzyńska

Korekta: Karolina Wąsowska

Skład i łamanie: Ekart

Typografia na polskiej okładce: Magdalena Zawadzka/Aureusart

Zdjęcia na okładce:

Copyright © Petruk Viktor

Copyright © Benoit Daoust

Copyright © agsandrew

Copyright © Olena Zaskochenko

Copyright © 2015 by Rae Carson

Map copyright © 2015 by John Hendrix

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-585-0

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

DLA MARTHY MIHALICK,
EDYTORKI NADZWYCZAJNEJ

Postacie występujące w powieści

W DAHLONEGA, w stanie GEORGIA

Rodzina Westfallów

Reuben „Szczęściarz” Westfall,
poszukiwacz złota

Elizabeth Westfall, jego żona

Leah „Lee” Westfall, ich piętnastoletnia córka

Hiram Westfall, brat Reubena

McCauleyowie

Pan McCauley, Irlandczyk, poszukiwacz złota

Jefferson McCauley, jego szesnastoletni syn

Państwo Smith

Sędzia Smith, sędzia w hrabstwie Lumpkin
i właściciel ziemski

Pani Smith, jego żona

Annabelle Smith, ich szesnastoletnia córka

Jeannie Smith, ich niewolnica

James „Wolny Jim” Boisclair, właściciel sklepu

Abel Topper, bezrobotny, dawny nadzorca
kopalni

W drodze do INDEPENDENCE,
MISSOURI

Przeklęci Bracia

Zeke Tackett

Emmett Tackett

Ronnie Tackett

Załoga barki

Kapitan Rodney Chisholm

Skrzypek Joe

Rudy Jack

Rodzina Joynerów

Andrew Joyner, dżentelmen

Rebekah Joyner, jego żona

Olive Joyner, ich sześcioletnia córka

Andrew Joyner Jr., ich czteroletni synek

Matilda „Ciotka Tildy” Dudley, kucharka

TABOR

Z Missouri

Frank Dilley, przywódca kompanii dwudziestu wozów z Missouri

Jonas Waters, zastępca Franka Dilleya

Z Arkansas

Major Wally Craven, przewodnik taboru

Josiah Bledsoe, hodowca owiec, właściciel dziesięciu wozów

Hampton, niewolnik Bledsoe’a

Studenci z Illinois

Jasper Clapp, student medycyny

Thomas Bigler, student prawa

Henry Meek, student literatury

Z doliny Ottawy

Charles Robichaud, kowboj

Lucie Robichaud, jego żona

Jeremy i Samuel, pięcioletni bliźniacy

Z Kentucky

Wielebny Ernest Lowrey, pastor,
prezbiterianin

Mary Lowrey, jego żona

Z Ohio

Herman Hoffman, rolnik z Niemiec

Helma Hoffman, jego żona

Therese, ich piętnastoletnia córka

Martin, ich trzynastoletni syn

Luther, ich dwunastoletni syn

Otto, ich dziewięcioletni syn

Carl, ich ośmioletni syn

Doreen, ich pięcioletnia córka

Rozdział 1

Najpierw jelenia słyszę, dopiero później go widzę, choć przecież robi mniej hałasu niż wiewiórka – ot, ledwie słyszalny chrzęst śniegu, nadeptana gałązka, cichy oddech, gdy szuka pyskiem uschłej trawy. Nie mogę uwierzyć w takie szczęście.

Cicho jak padający śnieg unoszę starą strzelbę hawken tatka do barku i mrużę oko, celując. Plątanina gałęzi ogranicza mi widoczność. Muszę poczekać, aż jeleń wejdzie w pole mojego wzroku, ale to nie szkodzi. Jestem cierpliwa. Jestem jak duch.

Zaszyłam się w wykrocie, pozostałości po starym uschniętym dębie chylącym się nade mną. Śnieg wypełnia szczeliny między gałęziami, stanowi ochronę przed wiatrem. Niewiele widzę, ale jest mi prawie ciepło. Śnieg ze wszystkich stron pobrzękuje jak dzwoneczki, topniejąc w porannym słońcu. Moja spódnica i halka są u dołu brudne i mokre. Gdyby dziewczęta ze szkoły mnie teraz zobaczyły, żartom i drwinom nie byłoby końca, ale to nieważne. Musimy coś jeść.

A to oznacza, że nie mogę spudłować. Fajnie byłoby móc wyczarować świeżą dziczyznę, ilekroć nie mamy co do garnka włożyć, to dopiero byłaby przydatna magia.

W końcu w zasięgu mojego wzroku zjawia się brązowa klatka piersiowa i białe podgardle. Pochyla ciemny nos nisko do ziemi i przez chwilę widzę długie, kręcone rogi – co najmniej po trzy odgałęzienia z każdej strony. Długa, smukła szyja, okolona zimową sierścią. Jest tak blisko, że niemal widzę żyłę pulsującą na szyi. Piękny okaz.

Odciągam spust – powoli, równomiernym naciskiem, tak jak uczył mnie tatko. Dźwięk jest ledwo słyszalny, a jednak jeleń unosi głowę. Wstrzymuję oddech.

Jestem cierpliwa. Jestem duchem.

Robi jeden taneczny krok. Nozdrza drgają, węszy. Ale jestem ustawiona pod wiatr i po chwili ponownie zajmuje się jedzeniem. Przesuwam palec na spust. Zwalone drzewo zasłania mi jego łeb, więc celuję w płuca.

Teraz wystarczy już tylko minimalny nacisk, energia wydechu.

Rozlega się kościelny dzwon. Jelen porusza się niespokojnie i jednocześnie pada mój strzał. Potyka się, osuwa na śnieg, ale zaraz wstaje i ucieka, wysoko zadzierając ogon.

– Niech to szlag!

Wyrywam stempel z lufy, gramoląc się z wykrotu. W sprzyjających warunkach jestem w stanie nabić broń i wystrzelić ponownie w niecałe pół minuty. Mimo zdrętwiałych z zimna palców jeszcze mam szansę go dopaść, jeśli się pospieszę.

Oczywiście gdybym nie polowała sama, gdyby był ze mną ktoś z drugą bronią, nie musiałabym teraz ponownie nabijać strzelby. Samemu zawsze trudniej.

Sięgam do paska, po woreczek z prochem, gdy dostrzegam plamę krwi, jasnoczerwoną, mokrą, ciepłą na śniegu. Płynęła z jego rany, gdy upadł, i dalej znaczy śnieg linią kropli. Dobrze go trafiłam.

Ruszam szybkim krokiem i jednocześnie nabijam broń – najpierw podsypuję prochu, potem kula owinięta w papier, to wszystko upchnięte wyciorem. Nie zmarnuję kolejnego strzału na jelenia, ale po okolicznych górach grasuje wielka puma, a w tak łagodną zimę zapach świeżej krwi może nawet zwabić niedźwiedzia. To jeszcze nie czas głodu, gdy wychudzony drapieżnik, właściwie tylko futro, kły i wystające żebra, zaatakuje niemal dorosłą kobietę, ale wolę nie ryzykować.

Krwawy trop ostro skręca w prawo. Mijam czerwoną plamę na śniegu, miejsce, gdzie pod jeleniem zapewne znowu nie wytrzymały nogi. Zatrzymuję się, ładuję i ostrożnie odciągam cyngiel, a potem zadzieram spódnicę drugą ręką i biegnę – co sił w nogach. Muszę dopaść jelenia, zanim dobierze się do niego inne zwierzę. Nie przynoś do domu niczego, co ruszył inny drapieżnik, powtarza zawsze tatko.

Krwawy trop prowadzi w dół, po stromym zboczu parowu porośniętym młodymi brzozami. Na ich białej korze widzę ślady krwi. Ranny jeleń zmierza na ziemię McCauleyów, tam gdzie mieszka Jefferson z ojcem ladaco. Nie ma sensu do nich zachodzić po polowaniu, bo i tak na pewno nie ma ich w domu. Ojciec Jeffa co niedziela chodzi do kościoła, choćby się waliło i paliło, w błędnym przekonaniu, że siedzenie na kościelnej ławce robi z niego porządnego człowieka.

Na dnie parowu płynie płytki, ale bystry strumień. Woda połyskuje lodem, ale pośrodku nurt jest żwawy i bystry. Mam porządnie natłuszczone buty. Jeśli się pospieszę, uda mi się pokonać strumień, zanim przemokną aż do pończoch. Zadzieram spódnicę i halki jeszcze wyżej i wchodzę do wody.

W połowie drogi zastygam w bezruchu.

Złotowidzenie chwyta mnie za gardło, ostro, gwałtownie, spływa niżej, do klatki piersiowej, i rozlewa się równomiernym drżeniem, jak stado szarańczy. Żołądek podchodzi mi do gardła, ale zwalczam mdłości. Nie mamy w spiżarni tyle jedzenia, żebym je tak głupio marnowała.

Czekam, aż mój żołądek się uspokoi, przyzwyczai do nowego doznania. Niech ta fala przejdzie, niech mnie obmyje, niech się poczuje jak u siebie, jak stary znajomy.

Tak silnie odbieram to tylko za pierwszym razem, w pobliżu czegoś dużego. Zazwyczaj to grudka, ale zdarza się też spora żyła. Odruchowo zamykam oczy, koncentruję się, obracam w koło, żeby ustalić, z której strony płyną najsilniejsze doznania. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, poczuję jakby pociągnięcie w piersi, jakby ssanie… Jest. Otwieram oczy. Po drugiej stronie potoku, za młodym bezlistnym klonem. Krwawy trop prowadzi w tym samym kierunku.

Nagle dygoczę na całym ciele. Stopy drętwieją mi z zimna. Brnę przez strumień, wspinam się na przeciwległy brzeg, śliski od topniejącego śniegu. Jak długo stałam w wodzie? Wydaje się, że zaledwie krótkie chwile. Ruszam palcami w przemoczonych pończochach. Oby się nie okazało, że bezpowrotnie zniszczyłam buty. Obecnie nie stać nas na nową parę. Dobrze przynajmniej, że założyłam starą sukienkę na polowania. Spódnica i tak jest w opłakanym stanie i włóczenie się po potokach już jej nie zaszkodzi.

Nad strumieniem oglądam uważnie karabin. Chyba suchy. Miałam przynajmniej dość oleju w głowie, by go nie zamoczyć. Obchodzę zwalony klon i czuję, jak złoto mnie przyzywa, ale w tej chwili ignoruję ten zew, bo jeleń leży w płytkim zagłębieniu, na zakrwawionym śniegu.

Usiłuje wstać, wspina się na przednie nogi, odwraca rogaty łeb w drugą stronę. Chwytam za strzelbę, na wszelki wypadek, ale z powrotem osuwa się na śnieg. Dyszy ciężko.

Opieram hawkena o drzewo, wyjmuję nóż zza pasa.

– Przepraszam – szepczę. Ostrożnie podchodzę coraz bliżej. Nerki czy serce? Będzie walczył aż do śmierci, do ostatniej chwili. Zawsze tak jest. Ja na jego miejscu robiłabym to samo.

Jego rogi nadal stanowią na tyle poważne zagrożenie, że nie zaryzykuję przecięcia tętnicy. Miota się bezradnie, gdy się zbliżam, nerwowo rzuca łbem. To musi być szybki, starannie wymierzony cios. Unoszę ostrze.

Ręka mi drży. Złoto do mnie krzyczy, jest bezlitosne, czuję je w całym ciele. To niemal rozkosz, jak wygrzewanie się w słońcu. Czyli złoto znajduje się w zasięgu ręki.

Najpierw jeleń, potem złoto.

Wbijam nóż w lewą nerkę. Jeleń piszczy raz, potem nieruchomieje. Przez krótką chwilę krew bucha z rany żywym strumieniem, potem sączy się wątłą smugą. Paruje na zimnym powietrzu, wypełnia mi nozdrza i usta ostrym zapachem. Muszę działać szybko; jeśli puma jest w pobliżu, zjawi się tu lada chwila.

Jest zbyt duży, nie dam rady go zanieść, muszę go tu na miejscu oprawić i zabrać tylko najlepsze kąski. Dziki kot może sobie wziąć resztę, proszę bardzo.

Przykładam czubek noża do białego, miękkiego podbrzusza. Złotowidzenie eksploduje we mnie, o wiele cieplejsze, bardziej wyraziste niż zapach świeżej krwi. Nie jestem w stanie nad tym zapanować; upuszczam nóż i gorączkowo rozkopuję śnieg, na którym klęczę. Kopię i kopię, aż docieram do warstwy jesiennej ściółki. Gnijące liście kleją mi się do palców, ale szukam dalej, aż coś do mnie mruga. Słońce w błocie. Lato w zimie.

Bryłka z łatwością daje się wyjąć z błotnistej kryjówki; w tym samym czasie w zeszłym roku musiałabym siłą wydzierać ją z zamarzniętej ziemi. Skrajem rękawa ścieram z niej błoto. Jest wielkości sporego orzecha włoskiego, bardziej okrągła niż większość grudek, które widziałam, za wyjątkiem dziwnego wybrzuszenia po jednej stronie. Pewnie potok ją wypłukał podczas zeszłorocznej powodzi. Zdaję się na mój złoty zmysł, szacuję, ile w niej złota. Jeśli się nie mylę, blisko dziewięćdziesiąt procent.

Warta co najmniej sto dolarów. Za tyle pieniędzy można spokojnie kupić mięso na zimę.

Siadam na piętach, zaciskam dłoń z bryłką, patrzę na zwierzę, które dopiero co zabiłam. W tej chwili już go nie potrzebuję. Kto nie marnuje, ten nie głoduje, powtarza zawsze mama. A Bóg jeden wie, jak bardzo papie przyda się gulasz ze świeżej dziczyzny.

Od dawna nie miałam tyle szczęścia. Wsuwam bryłkę do kieszeni spódnicy, chwytam za nóż i biorę się do pracy.

* * *

Słońce wschodzi już nad górami, gdy w końcu ciągnę dziczyznę po schodkach na ganek od kuchni. Wszystko, co dałam radę udźwignąć, owinęłam w jelenią skórę i owiązałam sznurkiem. Ramiona mnie bolą, bo niosłam zawiniątko przez ponad milę i choć starałam się wszystko starannie zapakować, poplamiłam sobie kurtkę i spódnicę.

– Mamo! – wołam. – Potrzebuję pomocy.

Staje w drzwiach ze ścierką w dłoniach. Z ciasnego koka wymknęło się kilka ciemnych kosmyków. Zmarszczki wokół oczu zdradzają i śmiech, i zmartwienie.

– Tatko nie czuje się najlepiej, co? – pytam.

Wędruje wzrokiem od tobołka w moich ramionach do strzelby opartej o pakunek.

– Niech ci Bóg błogosławi, Leah – mówi. Chowa ścierkę do kieszeni fartucha i wyciąga ręce. – Daj mi to. Nastawię gulasz, a ty oczyść strzelbę i nakarm kury.

Robię to posłusznie i wyrzucam z siebie:

– To nie wszystko, mamo. Znalazłam coś.

Zastyga w bezruchu i podbiegam do niej, żeby pakunek z mięsem nie upadł na ziemię.

– Dawno nic nie było. Myślałam, że może z tego wyrosłaś – mówi po dłuższej chwili.

– Najwyraźniej nie – zauważam, rozczarowana jej rozczarowaniem.

– Najwyraźniej nie – powtarza. – Cóż, zajmij się swoimi sprawami, a kiedy skończysz, powiemy o tym papie.

– Tak, mamo.

Znika w kuchni. Zarzucam hawkena na ramię i idę do kurnika. Tuż za nim rośnie mniej drzew. Pilnujemy tego, bo chodzi o to, żeby żaden drapieżnik nie mógł niepostrzeżenie zakraść się do kurnika. To prawie sto jardów pustej przestrzeni, aż do starej sosny, przy której czyszczę broń. Zdejmuję muszkiet z ramienia, przykładam kolbę do barku. Północny wiatr przybiera na sile, więc celuję odrobinę bardziej w prawo. „W życiu nie widziałem lepszego celu u takiej drobnej dziewuszki”, powiedział kiedyś ojciec Jeffersona; był to jedyny raz, kiedy usłyszałam komplement z jego ust.

Tylny spust, oddech, cyngiel. Huk. Odpryski drewna wypełniają powietrze, gdy kula trafia do celu. Kury gdaczą głośniej, ale zaraz się uspokajają. Są do mnie przyzwyczajone.

Opieram karabin o ścianę kurnika. Oczyszczę lufę przy stole podczas rozmowy z rodzicami i tym sposobem nie będę musiała patrzeć w ich zmartwione oczy.

– Głodne? – pytam i słyszę, jak moje kurki, wcale nie takie głupie, za jakie się je uważa, biegną do drzwi na śniadanie.

Odsuwam zasuwkę i wybiegają na zewnątrz, gdaczą i dziobią czubki moich butów, jakby tym sposobem śniadanie miało pojawić się szybciej. I zaraz zapominają o mnie zupełnie – gdy tylko rozsypię ziarno na ziemi. Za wyjątkiem mojej ulubienicy, Isabelli, która wskakuje mi na kolana, gdy kucam. Głaszczę jej lśniące czarne pióra, a ona zdziobuje ziarenka z mojej dłoni. Trochę to boli, ale wytrzymam.

Wiodę dziwne życie, wiem o tym doskonale. Mamy wielki kawał ziemi i mało rąk do pracy, więc ja, dziewczyna, poluję, uprawiam ziemię i szukam złota, bo mój tatko nie ma ani jednego syna. Jestem wiecznie zmęczona, mam szorstkie, popękane ręce, moje sukienki drą się w niespotykanym tempie. Dziewczyny z miasteczka drwią ze mnie, przezywają Prostaczką Lee, a to przez moje silne dłonie i mocno zarysowaną szczękę. Nie przeszkadza mi to tak bardzo, bo lepsze to niż żeby poznały całą prawdę – że znajduję złoto tak, jak różdżkarz wodę.

Ale w moim życiu jest też mnóstwo rzeczy, które sprawiają, że i tak je lubię: słońce schodzące nad ośnieżonymi szczytami, mama i tatko, którzy wiedzą, jaka jestem naprawdę, rozkosz, gdy czuję w dłoni złotą bryłkę. I moje kurki. Uwielbiam moje głupie kurki.

Dzisiaj tylko cztery jajka. Zbieram je szybko, strzepuję siano z jeszcze ciepłych skorupek i wsuwam je delikatnie do kieszeni. A potem biorę strzelbę i wracam do domu, żeby zmierzyć się z konsekwencjami wyczarowania kolejnej bryłki złota.

Rozdział 2

Tatko zawsze powtarza, że urodziłam się z grudką złota w le wej dłoni i z kilofem w prawej. Dlatego mama tak długo mnie rodziła; musiała wycisnąć z brzucha o wiele więcej niż tylko małą dziewczynkę. Pierwszy raz gdy to usłyszałam, oddałam szmacianą lalkę naszej suce, Orphie, i oznajmiłam, że ja nigdy nie będę mieć dzieci.

Stosunkowo szybko się zorientowałam, że to sprytniutkie kłamstwo, tak samo jak to, że Święty Mikołaj przynosi prezenty na Boże Narodzenie, czy przekonanie, że jeśli obejdziesz ogród trzy razy tyłem, mszyce nie zjedzą ci dyni. Ale taki już jest ten mój tatko, zawsze opowiada bajki.

Nie mam nic przeciwko temu. Uwielbiam jego opowieści, a najlepsze są te potajemne, w dużej części prawdziwe, opowiadane szeptem przy cieple kominka, dla małej grupy słuchaczy – tylko mamy i mnie. Zawsze dotyczą złota. I mnie.

Ściągam buty, otrzepuję je o poręcz werandy, żeby opadło błoto, wchodzę do środka i widzę tatka w fotelu na biegunach. Trzyma wielkie stopy w skarpetach jak najbliżej ognia na kominku. Chce coś powiedzieć, ale tylko zanosi się kaszlem. Zasłania sobie usta chusteczką. Kaszel wstrząsa całym jego ciałem. Niemal słyszę, jak grzechoczącą mu kości. Odsuwa chusteczkę od ust, zaciska w pięści, żebym niczego nie widziała. Myśli, że nie wiem, co wykasłuje.

Na ramionach ma kołdrę, na stoliku z pnia stoi kubek parującej kawy. Dom przepełnia zapach płonącego drewna sosnowego i świeżo pokrojonej rzepy.

– Mama wspominała, że znalazłaś dzisiaj złoto – mówi tatko spokojnie, kiedy ustawiam buty przy kominku, żeby wyschły.

– Tak jest. – Podchodzę do stołu, sięgam do kieszeni, wyjmuję podebrane kurom jajka i układam koło rondli mamy.

Tatko upija łyk kawy. Przełyka. Wdycha.

– Opowiadałem ci kiedyś o grudce spod bluszczu? – rzuca. A potem zgina się wpół, targany kaszlem, a ja łudzę się, że nie jest tak źle, jak było wczoraj.

– Opowiedz – proszę, choć słyszałam to już ze sto razy.

Mama odnajduje mój wzrok nad kuchnią i uśmiechamy się do siebie porozumiewawczo.

– Opowiedz – powtarza. Przysuwam sobie krzesło, kładę strzelbę na stole i powoli rozkładam ją na części.

– No, skoro obie nalegacie. Działo się to wiosną 1835 roku – zaczyna. – W tamtym czasie już dawno wyzbierano to, co dawało się łatwo znaleźć, miałem za sobą ciężki dzień, a wracałem do domu z pustymi rękami. Szedłem wzdłuż strumienia, starałem się zdążyć przed nadciągająca burzą. I wtedy natknąłem się na porośnięty mchem pień pod potężnym dębem. Zerwał się wiatr, rozwiał zasłonę z bluszczu i wtedy ją zobaczyłem, jaśniejącą, piękną, rozpromienioną, większą niż moja pięść. Tak po prostu tam sobie leżała.

Nigdy w życiu nie widziałam tak wielkiej grudki. Słyszałam o nich opowieści, ale sama nie wiem, czy dawać im wiarę. W każdym razie kiwam głową, jakbym wierzyła w każde słowo.

A tatko opowiada dalej.

– I co było potem? – pytam, bo tego ode mnie oczekuje.

Odstawia kubek, kołyszę się w fotelu. Oczy błyszczą mu od gorączki.

– Kiedy następnego ranka wstałem z łóżka, co widzę? Moja śliczna, pulchna córeczka z grudką w małej łapce, wali nią o podłogę i śmieje się na całe gardło, macha nóżkami, jakby znalazła najwspanialszą zabawkę na świecie.

Mama wzdycha, nie wiem, do wspomnień czy może z żalu, że wtedy po raz pierwszy wyczułam złoto. Miałam dwa latka.

– Więc ukryłem ją ponownie – ciągnie tatko. – Tym razem w spiżarni.

– A ja znowu ją znalazłam, tak? – Owijam wycior czystą ściereczką i wsuwam do lufy. Wychodzi lekko wilgotny, co oznacza, że gdybym oddała kolejny strzał, musiałabym się liczyć z nieprzyjemnym odrzutem.

– I tak za każdym razem. Znalazła ją pod materacem, ukrytą w bucie, nawet zakopaną w ogrodzie. I wtedy wiedziałem na pewno, że moja córeczka jest wyjątkowa. Ba, czarodziejska.

Mama nie może dłużej wytrzymać.

– Mamy ciężkie czasy – mruczy i wrzuca kawałek dyni do garnka. Ma cichy, miękki głos, a jednak taka w nim siła, że uspokoi nawet burzę. Przy czym ta burza to najczęściej tatko. – Są tacy, którzy oddaliby wszystko za wieść o dziewczynie, która wyczuwa złoto.

– To prawda – przyznaje tatko. – Zwłaszcza że w tych górach już prawie go nie ma.

I właśnie dlatego nie jesteśmy i nigdy nie będziemy bogaci. Jasne, dzięki tamtej grudce spod hiszpańskiego mchu mamy okna, wóz i tylną werandę. Ale tu, w Georgii, gorączka złota opadła już dawno temu i jak się okazuje, nawet taka złotowidząca jak ja nie znajdzie złota tam, gdzie go nie ma, nie wyciśnie go z ziemi siłą woli. Harowaliśmy ciężko, żeby wydobyć tę odrobinę, którą wyczułam, a każdego roku jest tego mniej. Zeszłego lata odwróciliśmy bieg strumienia i rozkopaliśmy całe dno, aż nie pozostał kamień na kamieniu. W tym roku kuliśmy skałę oskardami, aż tatko się rozchorował.

Głęboko pod ziemią jest więcej złota, czuję to, ale we dwójkę mamy ograniczone możliwości. Tatko nie chce kupować niewolników; wychował się jako metodysta, w czasach, gdy ten kościół sprzeciwiał się niewolnictwu.

Dzisiejsza grudka to pierwsze spore znalezisko od ponad roku.

Bóg jeden wie, że bardzo potrzebujemy pieniędzy. Co jest o tyle dziwne, że mamy spory woreczek czystego, złotego piasku pod deskami podłogi. Tatko mówi, że to na czarną godzinę.

A mama tłumaczy, że chowamy je, bo gdybyśmy zanieśli tyle złota naraz, wzbudzilibyśmy podejrzenia. I ma rację. Ilekroć przynosimy więcej niż szczyptę złotego piasku, zaczynają się plotki i na naszej ziemi zjawiają się obcy, łażą jak mrówki na pikniku i szukają złotodajnej żyły. Tatko dzięki mnie zdobył przezwisko. Nazywają go Reuben „Szczęściarz” Westfall. Tylko my troje znamy prawdę i przysięgliśmy, że tak zostanie.

A tymczasem dach szopy zaczął przeciekać, półki w piwnicy zieją pustkami, a najgorsze jeszcze przed nami, co więcej, nie zapłaciliśmy Wolnemu Jimowi za tegoroczną pszenicę. Jedna grudka tej wielkości załatwiłaby wszystkie nasze problemy, tak. Takie znalezisko to łut szczęścia, jasne, ale nie tak wielki jak cały worek złotego piasku wyrwanego z już przesianej ziemi.

– Posłuchaj, Leah – zaczyna tatko, a ja podnoszę głowę znad lufy karabinu. Nigdy tak do mnie nie mówi, zawsze „Lee” albo „groszku”.

– Tak, papo?

– Gdzie konkretnie znalazłaś tę grudkę?

– Na zachód od sadu, przy potoku.

– Słyszałem strzał. Miałem wrażenie, że padł daleko stąd.

– A jakże. A jelenia dogoniłam jeszcze dalej. Trafiłam go i mi uciekł. Szłam jego tropem, w dół wzgórza, przez potok, aż… Och.

Weszłam na ziemię McCauleya.

Papowy fotel na biegunach nieruchomieje.

– Nie jest nasza – mówi cicho.

– Ale musimy… – zaczynam i urywam w pół zdania. Jefferson i jego ojciec są w równie opłakanej sytuacji jak my, jeśli nie gorszej.

– Nie jesteśmy złodziejami – podkreśla tatko.

– Znalazłam ją uczciwie!

Kręci przecząco głową.

– To bez znaczenia. Gdyby pan McCauley tak niechcący przechodził obok i znalazł buszel brzoskwiń w naszym sadzie, czy to byłoby w porządku?

Marszczę brwi.

– Powinna go odłożyć tam, gdzie go znalazła – decyduje mama.

– Nie! – Sprzeciwiam się, aż tatko posyła mi spojrzenie, jakby chciał powiedzieć: „Słuchaj matki, bo inaczej porozmawiamy”. Z trudem przełykam ślinę i staram się mówić ciszej, ale nigdy nie nauczyłam się mówić spokojnie i zarazem zdecydowanie, jak mama. Ja z tych, co to albo krzyczą, albo milczą. – To znaczy, jeśli nie my, niech go dostaną McCauleyowie. Ich chata jest w fatalnym stanie, zeszłej zimy zdechła im krowa mleczna i… Dobrze, odniosę. Oddam ojcu Jeffersona.

Mama podchodzi z garnkiem do kominka i stawia na palenisku.

– I co mu niby powiesz? – pyta i szybko miesza gulasz.

– Prawdę. Że polowałam, że szłam tropem rannego jelenia, weszłam na jego teren i tam znalazłam grudkę złota.

Mama marszczy brwi.

– Znając pana McCauleya, dzień nie minie, a całe miasteczko usłyszy tę historię.

– No i co z tego? Nikt nie musi wiedzieć, że znalazłam ją dzięki czarom.

Energicznie zamyka pojemnik, odwraca się, grozi mi drewnianą chochlą.

– Leah Elizabeth Westfall, nie chcę słyszeć tego słowa pod moim dachem.

– To nie jest brzydkie słowo.

– Gdyby ktokolwiek to usłyszał, pomyślałby sobie nie wiadomo co. Zdaję sobie sprawę, że żyjemy w nowoczesnych czasach, ale ludzie i tak nie lubią… tego słowa. Tego się nie wybacza. Żadne tłumaczenia tu nie pomogą. Aż za dobrze o tym wiem.

Mama czasami to robi. Robi aluzje do czegoś, co spotkało ją przed laty, gdy była młodą dziewczyną, czegoś strasznego. A ja wiem, że nie ma co dopominać się o szczegóły, bo jedynym skutkiem takiej ciekawości będzie dodatkowa porcja prac domowych do wykonania albo przedwczesne odesłanie do łóżka.

– I nie chcę przypominać całemu miastu, że w dzień pański wysłaliśmy piętnastoletnią córkę na polowanie – ciągnie, cały czas wymachując chochlą. – To jest nasz wybór i nasza decyzja, nie ma sensu wymachiwać nią innym przed oczyma.

– Odniosę grudkę – proponuje tatko. – Powiem mu, że to ja polowałem.

– Reuben, ty ledwo chodzisz – zauważa mama. – Nikt ci nie uwierzy.

– Odczekamy kilka dni. Aż kaszel przejdzie. Wtedy pójdę. A zaraz potem pojadę do Charlotte.

Tatko codziennie to powtarza. Że kiedy kaszel mu przejdzie, wyruszy w drogę z woreczkiem złota. Sprzeda je w kopalni w Charlotte w Karolinie Północnej, gdzie nikt nas nie zna i nikt nie będzie zadawał niepotrzebnych pytań.

– Oczywiście, tatku. – Nie śmiem spojrzeć mamie w oczy, nie chcę mierzyć się z lękiem narastającym w naszych sercach.

Wstaję zza stołu i powoli podchodzę do tatka. Wyjmuję grudkę złota z kieszeni i kładę w jego otwartej dłoni. Złotowidzenie traci na sile, ledwie kruszec znika z mojej dłoni, i przez ułamek sekundy czuję pustkę, jakbym straciła przyjaciela.

– A niech mnie – szepcze bez tchu, odwraca ją w dłoniach, aż mieni się w promieniach porannego słońca, które zalewa okna. – Ależ piękność.

– Prawda – przytakuję. Ale ważniejsze jest co innego niż uroda. Ta grudka złota oznacza jedzenie, dach nad głową, ciepło. I życie.

Tatko ściąga krzaczaste brwi i patrzy mi prosto w oczy.

– Lee, ta grudka nic nie znaczy. Nic. Nawet twój dar nic nie znaczy. Jesteś dobrą dziewczyną i najlepszą córką. I to, właśnie to się liczy.

Nie mogę na niego patrzeć.

– Tak, papo.

Wracam do stołu i ponownie zabieram się za czyszczenie karabinu. Odpowiedni moment na chwilę zadumy, więc myślę szybko, intensywnie. Jeśli mama nie zgodzi się na sprzedaż złotego piasku, a tatko nie pozwoli mi zachować grudki, muszę znaleźć inny sposób, żebyśmy związali koniec z końcem.

Waham się przez chwilę. Dłoń ze ściereczką nieruchomieje na drewnianej rękojeści.

– Ja mogłabym to zrobić – mówię w końcu.

– Ale co, groszku? – dziwi się tatko.

– Mogłabym zawieźć nasze złoto do Karoliny Północnej, żeby je wycenili. Wezmę Siwka i Akację, konie będą zadowolone, że…

– Nie ma mowy – ucina mama.

– Miło z twojej strony, że to proponujesz – mówi tatko łagodniejszym tonem. – Ale taka wyprawa to nie jest przedsięwzięcie dla samotnej młodej dziewczyny.

– Na pewno cię napadną – tłumaczy mama. – Albo jeszcze gorzej.

Wzdycham. Musiałam spróbować.

Wzrok mamy łagodnieje.

– Leah, bardzo nam pomagasz i bardzo cię za to kocham, ale gdybym ci na to pozwoliła, tego byłoby już za wiele.

– Wiesz co? – rzuca tatko. – Kiedy kaszel mi przejdzie, może mama pozwoli ci pojechać ze mną.

– Może – przyznaje mama bez przekonania.

– Byłoby wspaniale – mówię.

Kiedy kaszel przejdzie, kiedy kaszel przejdzie, kiedy kaszel przejdzie… Tyle razy już to słyszałam, że te słowa rozbrzmiewają mi w głowie jak piosenka.

Może nastawię pułapki. Może znowu przyjdzie powódź i dzięki temu będziemy mieli pretekst, żeby twierdzić, że znaleźliśmy sporo złota. Może zboża udadzą się bardziej, niż mi się wydaje. Może po prostu ucieknę do Charlotte z woreczkiem złota, a później będę błagała o przebaczenie.

Może zostanę prawdziwą czarownicą, która umie rzucać zaklęcia i sprawi, że w naszej szopie będzie sucho, a w piwnicy pełno.

Rozdział 3

Rano powietrze ociepliło się na tyle, że między moimi górami ścieli się gruba, niebieska mgła. Ze względu na wczorajszy myśliwski sukces tatko zgadza się, żebym zaprzęgła Peonię do wozu i pojechała do szkoły.

Kiedy tylko zajeżdżam pod szkołę, widzę, że coś się dzieje. Maluchy, zamiast obrzucać się śnieżkami albo bawić w berka, stoją zbite w ciasną gromadkę, ściskają w łapkach pojemniki z jedzeniem i rozprawiają o czymś ściszonymi głosami. Może umarł ktoś ważny. Gubernator. Albo nawet prezydent. Ale nie, flaga jest wysoko na maszcie.

Pętam nogi Peonii i rozglądam się po szkolnym dziedzińcu w poszukiwaniu Jeffersona. Zawsze wie o wszystkim, co się wokół dzieje, jeśli ktoś powie mi prawdę, to na pewno on.

Pierwsza podchodzi do mnie córka sędziego, Annabelle Smith.

– A niech mię, toż to nasza Szara Lee! – woła. – Zajeżdża pod szkołę powozem jak prawdziwy chłopak, którym chyba jest! – Dziewczyny w mniej więcej moim wieku tłoczą się wokół niej i chichoczą, kiedy do nich podchodzę.

– Widziałyście Jeffersona? – pytam.

– Nie powinnaś być teraz na polowaniu? – Kiedy się uśmiecha, ma na policzkach cudowne dołeczki. Bóg musi mieć dziwaczne poczucie humoru, skoro obdarzył osobę o anielskim wyglądzie iście diabelskim charakterem. – Albo grzebać się w strumieniu?

– Proszę cię, Annabelle – mówię znużona. – Nie dzisiaj. Chciałabym tylko porozmawiać z przyjacielem.

Poważnieje, wskazuje kierunek ruchem głowy.

– Chyba chce ci coś pokazać.

Nie wiem, co ma na myśli, ale dziękuję jej skinieniem i idę w stronę wychodka.

A za nim jest Jefferson, w otoczeniu warkoczy i sukni, co dziwne, bo dziewczyny z miasta, nawet te młodsze, zazwyczaj go unikają. Przewyższa je wszystkie co najmniej o głowę. Jest wysoki, tak wysoki, że nogawki spodni odsłaniają stopy – znowu bose, nawet w zimie, czyli znów wyrósł z butów. Ma grube czarne włosy i prosty wąski nos po mamie z plemienia Cherokee. Na policzku ciemnieje stary siniak.

Widzi mnie i macha kartką papieru. Przeciska się przez grupkę dziewcząt, podbiega do mnie w połowie drogi, przy wejściu do małego białego budyneczku, w którym mieści się nasza szkoła. Dziewczyny przyglądają mi się uważnie, ale do nas nie podchodzą.

– Złoto, Lee! – krzyczy, zanim zdążę o cokolwiek zapytać. – Odkryli złoto w Kalifornii.

Żołądek podchodzi mi do gardła.

– Jesteś pewien?

Podaje mi wycinek z gazety, niewyraźny, bo dotykało go wiele dłoni, i stary – z 5 grudnia 1848 roku, ponad miesiąc temu.

– Prezydent Polk powiedział to w Kongresie, więc to musi być prawda.

Myśli i emocje kłębią się szybko, gwałtownie, aż nie jestem w stanie ich nazwać. Osuwam się na ubłocone stopnie, nie przejmuję się, że ubrudzę prawie najlepszą spódnicę. Nerwowo pocieram podbródek. Złoto jest wszędzie, w każdym razie w małych ilościach. Ile musi go być, żeby prezydent ogłaszał to w Kongresie?

– Lee? – pyta. – Co ty na to? – Jego poważne zazwyczaj oczy płoną. Aż za dobrze znam ten ogień. Być może jest także w moim spojrzeniu.

– Ja na to, że pewnie wyruszysz na zachód, podobnie jak całe miasto. – Więc stąd ta powaga. Dahlonega powstała wskutek gorączki złota i każde dziecko w promieniu wielu mil zrozumie, że nadchodzi zmiana, czy tego chce, czy nie.

Siada koło mnie, opiera łokcie na kościstych kolanach, które niemal sięgają mu uszu.

– Mówią, że tyle tam złota, że można je zbierać z ziemi. Ktoś taki jak ja mógłby…

Cisza między nami się przeciąga. Nie znosi mówić o tym, co boli go najbardziej: nawet ze mną właściwie o tym nie rozmawia. Jefferson jest synem wrednego Irlandczyka, poszukiwacza złota, i słodkiej mamy z plemienia Cherokee, która uciekła za braćmi przed dziesięciu laty, gdy Indian wysłano do Oklahomy. W całym Dahlonega nikt nie miał jej tego za złe, choć zostawiła syna z nicponiem za ojca.

Więc kiedy Jefferson mówi „ktoś taki jak ja”, ma na myśli „głupiego Indiańca bez matki”, bo to jedno z gorszych wyzwisk, którymi obrzucają go ludzie, bez sensu, moim zdaniem, bo nie znam mądrzejszego chłopaka od niego.

– Tatko będzie chciał pojechać – mówię w końcu. I ja też, szczerze mówiąc. Złoto mam we krwi, w oddechu, nawet w oczach, kocham je tak samo, jak ojciec Jeffersona swój samogon.

Ale na Boga, jestem zmęczona. Zmęczona staraniem, by zastąpić papie trzech synów, zmęczona pracowaniem jak dorosły mężczyzna, zmęczona kpinami innych dziewcząt. Zmęczona wiecznymi zmartwieniami, zmęczona obawą, co złego może się stać, gdy ktoś dowie się o moim złotowidzeniu. Gdybyśmy pojechali na zachód, do miejsca, w którym jeszcze jest złoto, wszystko zaczęłoby się od nowa, jeszcze ciężej, jeszcze trudniej.

Jednak z drugiej strony, może akurat w Kalifornii taka dziewczyna jak ja nie musi się tłumaczyć, jakim cudem znalazła tyle złota. Może tam wreszcie będziemy mogli się wzbogacić.

– Mój ojciec będzie chciał pojechać – mówi Jefferson. – Ale nie stać nas na ekwipunek. Popatrz na to.

Rozkłada gazetę. Na samym dole artykułu jest lista rzeczy, które musi zabrać ze sobą rodzina wybierająca się na zachód: osiem wołów, wóz, muł, strzelby, pistolety, pięć baryłek mąki, czterysta funtów bekonu…

– To ponad sześćset dolarów – mówię.

– Dla rodziny trzyosobowej, jak wasza. Ale nawet dla jednej osoby potrzeba co najmniej ze dwieście. – Kręci głową. – Musi być jakiś sposób.

Wiem po jego głosie, tak samo jak wiem, że w medalionie mamy nie ma ani krzty mosiądzu, że najbardziej na świecie chce jechać na zachód.

– Uciekniesz – mówię.

– Może. Sam nie wiem. – Uderza bosą stopą w schodek, aż błoto przelewa się przez skraj. – Mógłbym wziąć karą klacz, polować w drodze. Albo zatrudnić się u kogoś, pilnować bydła. Tylko że… Tylko…

– Jeff? – Przyglądam się uważnie, chcę go zrozumieć. Ma szerokie usta, które błyskawicznie rozciągają się w uśmiechu, ale w tej chwili nic nie rozjaśnia jego twarzy.

– Pamiętasz tamten rok, kiedy potok wysechł i w resztkach złapaliśmy pięćdziesiąt kijanek? – pyta cicho.

– Jasne – odpowiadam, choć nie mam pojęcia, czemu to przypomina. – Pamiętam, jak wrzuciłeś mi je za bluzkę.

– A ty piszczałaś jak małe dziecko.

Szturcham go w ramię.

Odskakuje, przygląda mi się z komiczną dezaprobatą.

– Dawniej twoje ciosy tak bardzo nie bolały.

– Ćwiczenie czyni mistrza.

Patrzy gdzieś w dal. Machinalnie drapie się w ramię i mówi:

– Jesteś moją najlepszą przyjaciółką, Lee.

– Wiem o tym.

– Jesteśmy już za starzy na szkołę. Przychodzę tu tylko ze względu na ciebie.

– Wiem o tym.

Nagle odwraca się, zamyka moje dłonie w rękawiczkach w swoich, gołych.

– Jedź ze mną na zachód – wyrzuca z siebie.

Otwieram usta, ale nie pada z nich żadne słowo.

– Wyjdź za mnie. Albo… To znaczy… moglibyśmy mówić wszystkim wokół, że jesteśmy małżeństwem. Albo może rodzeństwem, jak tam sobie chcesz. Ale jesteś taka jak ja. Twój tatko jest chory i wiem, że tak naprawdę ty pracujesz w polu, tak samo jak ja na ziemi mojego ojca. Wiem, że wszystko, co jest na waszej ziemi, to zasługa twoich rąk. – Ściska moje dłonie tak bardzo, że to niemal nie do zniesienia. – To nasza szansa, by zacząć nowe życie. Mamy prawo, żeby… Dlaczego kręcisz głową?

Jego słowa niosły nadzieję, tak czystą i szybką jak cios ostrogą w bok. Ale teraz oczy zachodzą mi gorącymi łzami. Jefferson częściowo ma rację: to dzięki mnie wiążemy koniec z końcem. Ale niezupełnie wie, do jakiego stopnia.

– Leah?

Wzdycham ciężko.

– I tu się różnimy. Bo ja kocham moich rodziców. Nie zostawię ich. I owszem, to moje dzieło, ale i ich. Jestem dumna z tego, co osiągnęliśmy. Nie mogę tego zostawić.

Puszcza moje ręce. Razem patrzymy na zaśnieżony dziedziniec. Inni obserwują nas z daleka. Na pewno widzieli, że trzymaliśmy się za ręce, na pewno. Ale nie zwracamy na nich uwagi. Nigdy nie zwracamy na nich uwagi.

– Może się okazać, że nie masz wyboru – zauważa. – Jeśli twój tatko zechce jechać do Kalifornii…

I znowu ukłucie nadziei.

– Mama wybije mu to z głowy. Jest za bardzo chory.

– Ale gdybyś pojechała…

Rozlega się dzwonek, wzywa nas do środka.

– Później pogadamy – mówię i cieszę się, że to koniec tej rozmowy. Muszę sporo przemyśleć. Szczerze mówiąc, mam tyle do przemyślenia, że nie bardzo mi idzie pomaganie maluchom w dodawaniu, a kiedy pan Anders bierze mnie do tablicy i karze wymienić prezydentów, mylę Madisona i Monroego.

Zaraz po lekcjach jadę do domu, nie zawracam sobie głowy pożegnaniem z Jeffersonem, ale macham mu z daleka. Muszę jak najszybciej znaleźć się na otwartej przestrzeni, zrobić miejsce dla myśli o Kalifornii, złocie i zachodzie, że już nie wspomnę o zadziwiającym, niezaprzeczalnym fakcie, że Jefferson mi się oświadczył.

Jeśli chodzi o oświadczyny, nie o takich marzy dziewczyna, gładząc pościel w kuferku z posagiem. Nie wiem nawet, czy mówił poważnie, tak gwałtownie wyrzucił to z siebie.

Myślałam o małżeństwie, oczywiście, ale chyba nikomu nie wpadłam w oko. Powszechnie wiadomo, że całymi dniami kucam nad potokiem, rozbijam skały oskardem albo wyrzucam gnój z szopy, że mam sokole oko i pewną rękę i przynoszę z lasu więcej dziczyzny niż tatko, i to w najlepszych okresach. Może gdybym była ładna, wybaczonoby mi brak ogłady, ale nie jestem. Owszem, mam niebrzydkie oczy, takie złotobrązowe, jak mama. Ale patrzę na ludzi takim wzrokiem, że robi im się nieswojo, tak przynajmniej twierdzi Jefferson, ale zawsze mówi to z uśmiechem, jakby to był komplement.

Tylko jeden, jedyny raz poskarżyłam się papie na brak perspektyw. Wzruszył wtedy ramionami, powiedział:

– Silny podbródek, silne serce – i pocałował mnie w czoło. Nigdy więcej nie narzekałam. Mój tatko wie, ile jestem warta.

Jefferson chyba też i serce mi pęka na myśl, że on odjedzie, a ja zostanę. Ale prawda jest taka, że nigdy nie myślałam o nim w kategoriach małżeństwa. A po tym, jak kiepsko mi się oświadczył, sam Jefferson chyba też nie jest zachwycony tym pomysłem.

Nad wzgórzami pada strzał, cichy, odległy. Minutę później jeszcze jeden. Ktoś pewnie poluje. Życzę mu szczęścia.

Kiedy moim oczom ukazuje się strumyk o oblodzonych brzegach i wąska dróżka, która prowadzi do domu, dochodzę do wniosku, że nie ma wyjścia, muszę o wszystkim porozmawiać z mamą i tatkiem. Ukrywamy różne rzeczy przed obcymi, ale nie przed sobą.

Peonia rzuca łbem, jakby wyczuwała moje myśli. Nie, to zagajnik działa jej na nerwy, jest za cichy, za nieruchomy.

– Wszystko będzie dobrze, kochana – mówię. Mój głos niesie się pustym echem.

Pomiędzy bezlistnymi drzewami widać już naszą ziemię. Już zawracam Peonię do szopy, kiedy coś przykuwa moją uwagę.

Męski but. Znoszony, pomarszczony, sam jeden, ciśnięty na śnieżną zaspę przy ganku.

– Tatko? – szepczę i nieruchomieję na dwa uderzenia serca.

Zeskakuję z ławki, moja spódnica zahacza o szprychy, wyrywam ją, biegnę do domu. Ale już wkrótce osuwam się na kolana, zginam wpół, oddycham z trudem.

Bo tatko leży na wznak na schodach na werandzie, z szeroko rozrzuconymi nogami, bosy. Pod jego głową widnieje czerwona kałuża, krew spływa na stopnie. Szeroko otwartymi oczami wpatruje się w niebo, a nad nimi, na czole bielszym niż śnieg, widnieje, jak trzecie oko, ciemna dziura po kuli.

– Mama! – krzyczę raz za razem. Nie mogę oderwać wzroku od twarzy tatka. Wydaje się zaskoczony. I żywy, nie licząc tego nieruchomego spojrzenia.

Co robić? Odciągnąć go na bok, zanim zniszczy całą werandę? Może. Albo założyć mu buty. Dlaczego wyszedł na zewnątrz bez butów?

Ręce mi drżą. Muszę coś zrobić. Coś naprawić. Wzrokiem przeszukuję schodki, werandę, stojące otworem drzwi, ale widzę tylko ten jeden but w śnieżnej zaspie.

– Mamo? Gdzie są buty tatka? – Mój głos niesie się piskliwie w zimowym powietrzu.

Chwytam się poręczy i z trudem wstaję. Znajdę ten nieszczęsny but i wszystko będzie dobrze. Dlaczego mama nie odpowiada?

Nagle świat znowu się porusza. Osuwam się na poręcz.

Dwa strzały. Słyszałam dwa strzały.

– Mama – szepczę.

Biegnę. Biegnę przez salonik, pokój rodziców, kuchnię, w której jeszcze panuje bałagan po kolacji. Na piętro, tam gdzie sypiam, i z powrotem na dół. Słońce przebiło się przez chmury, zalewa okna światłem. Wszędzie widzę oznaki matczynej miłości – błękitne zasłonki w moim pokoju, sosnowe gałęzie oplatające surową poręcz, kwiaty z papieru pakowego w wazonie na kominku. Wczorajszy gulasz z dziczyzny, jeszcze ciepły na piecu.

Ale mamy nigdzie nie ma, a dom jest tak pusty, że ściska mi się serce.

Cały czas wołam ją po imieniu. Wybiegam na zewnątrz, walę w drzwi wychodka, zaglądam do szopy, biegnę przez nasz malutki strumyk, wbiegam do brzoskwiniowego sadu.

Pod drzewami zatrzymuję się gwałtownie. Świat jest nagle pusty i cichy. Za cichy, jakby nawet drzewa musiały na chwilę ucichnąć i posmutnieć. Może to i dobrze; powinnam przestać panikować i zacząć myśleć. „Mądra z ciebie dziewczyna, Lee”, powtarza zawsze tatko, zwłaszcza kiedy głowię się nad algebrą. „Dasz radę”.

Zimowy chłód przenika przez buty, które jeszcze nie do końca wyschły po wczorajszym polowaniu. Otulam się ramionami dla ochrony przed zimnem i strachem. W oddali prycha Peonia. Zostawiłam biedaczkę zaprzężoną do wozu. Musi jeszcze poczekać. Zamykam oczy, koncentruję się, obracam wkoło, jak igła kompasu.

Złoto wzywa mnie od północy, za sadem, z miejsca, w którym zaczęliśmy z papą pracować, zanim spadł śnieg. O wiele cichszy, jakby z oddali, jest głos, którego szukam; hymn czystości, gula słodyczy w moim gardle. Grudka albo, taką mam nadzieję, medalion mamy.

Od strony szopy. Ale przecież już tam byłam. Czego nie zauważyłam?

Gula słodyczy każe mi wracać między drzewami brzoskwiniowymi o nagich gałęziach, przez lodowaty strumyk. Wrażenie nabiera intensywności, w miarę jak jestem coraz bliżej. Nie płynie z wnętrza szopy, tylko zza budynku, zza kurnika, od strony sterty drewna.

Ziemia przy kurniku jest zasłana piórami; coś tak bardzo przeraziło biedne ptaki, że aż ich pióra wydostały się przez otwory w ścianach. Słodycz w moim gardle przeradza się w gorycz. Z trudem robię kolejne kroki.

I tam ją znajduję; siedzi oparta o stertę drewna, z nogami wyciągniętymi przed siebie, ze spódnicą zadartą tak wysoko, że widzę skraj szarej pończochy nad cholewką buta. Medalion, który mnie do niej doprowadził, spoczywa na jej piersi powyżej serca, mieni się w słońcu. Krew spływa aż poniżej talii. Dostała w brzuch.

Trzepocze powiekami, kiedy podchodzę bliżej, i wyciąga do mnie rękę.

– Leah – szepcze. – Moja śliczna dziewczynka.

Podbiegam do niej, chwytam za rękę.

– Pojadę po doktora – mówię. – Trzymaj się. – Chcę się odsunąć, ale trzyma mnie mocno, choć wzrok ma tak mętny, że wydaje się, że koncentruje się na mnie nie dłużej, niż trwa dotyk motyla.

– Moja silna dziewczynka. Silna, doskonała…

– Kto ci to zrobił? – Łzy palą mnie w oczy.

Głowa opada jej w moją stronę, jakby ten ruch pozwolił jej patrzeć tam, gdzie uciekają oczy.

– Zaufaj komuś. Nie można być tak samotnym, jak my byliśmy. Nie mieliśmy z tatkiem racji… – Mówi coraz ciszej.

– Mama?

– Uciekaj, Lee. Uciekaj…

Podbródek opada jej na piersi, nie mówi już nic więcej.

Rozdział 4

Potrzebuję pomocy. Powinnam pojechać po szeryfa. Albo po sędziego Smitha.

Wiem o tym.

Ale mogę tylko kucać i patrzeć. I tak nie ma znaczenia, co teraz zrobię. Nic, absolutnie nic nie sprawi, że mama i tatko okażą się mniej martwi. A kiedy wstanę i odejdę, wszystko będzie inaczej. Chcę, żeby ta chwila, ten moment zawieszenia, kiedy nie jestem jeszcze sierotą, nie jestem jeszcze całkiem sama, trwała chwilę dłużej.

Ma na sobie zimową suknię, tę z czarnej wełny. Dotyka podbródkiem koronki wysokiego kołnierzyka. Staram się nie patrzeć na jej brzuch, wędruję wzrokiem po ubłoconym skraju sukni. Chciała uciekać.

Delikatnie poprawiam suknię tak, że zakrywa jej pończochy, wsuwam pod kostki, żeby wiatr jej nie zadarł. Lśniący brązowy kok przechyla się na jedną stronę. Podnoszę ręce, żeby poprawić szpilki, ale drżącymi dłońmi tylko wszystko psuję.

Z trudem przełykam ślinę. Mama miała piękne włosy. Lśniące, jasnobrązowe, ze złotymi połyskami. Rozpuszczone spływały poniżej talii.

Medalion mruga do mnie, błyszczy na czarnej wełnie. Chciałaby, żebym go miała. Ale jeśli go zdejmę, to będzie takie ostateczne.

Trzaska gałązka. Podrywam się na równe nogi. Odgłos dobiegł z zagajnika za szopą. Może to szop albo i jeleń, ale i tak wyobrażam sobie wzrok mordercy, gdy na szyi mamy szukam zapięcia. Z trudem to wszystko ogarniam. Cała zamieniam się w słuch, gotowa w każdej chwili rzucić się do ucieczki.

Złoto łaskocze mnie w opuszki palców, gdy mocuję się z zapięciem. W końcu ustępuje. W ostatniej chwili chwytam medalion, zanim zsunie się z łańcuszka. Wpycham jedno i drugie do kieszeni.

– Tak mi przykro, mamo – szepczę. – Muszę iść.

Tylko dokąd? Wszystko spowija dziwna mgła. Jedno wiem na pewno – mama kazała mi uciekać.

Nie mogę jej tutaj tak zostawić, to nie w porządku. Potrzebuję pomocy, potrzebuję…

Jefferson! Będzie wiedział, co robić. Dotrę do McCauleyów w dwadzieścia minut i jeszcze zdążę wrócić.

Lepiej, żebym miała broń.

Biegnę do domu, gwałtownie otwieram drzwi. Nad kominkiem jest półka na naszą broń palną. Mamy trzy sztuki – stary muszkiet z bagnetem, nowszego hawkena, z którym zawsze chodzę na polowania, i rewolwer. Muszkiet i hawken pozwalają dokładnie wymierzyć, ale trudno się je ładuje na końskim grzbiecie, zwłaszcza tak drżącymi rękami jak moje. Czyli zostaje rewolwer.

Zdejmuję go z półki, dotykam rękojeści z kości słoniowej. Coś nie daje mi spokoju, kiedy na niego patrzę, coś gryzie jak komar. Myślę o papie w kałuży własnej krwi. Żółć podchodzi mi do gardła. Przełykam ją z trudem.

Dziura na jego czole. Malutka, idealnie okrągła. Tył jego czaszki jest pewnie w strzępach, ale poza tą małą dziurką czoło jest równie gładkie jak alabastrowa waza pani Smith.

Karabin zostawia inne ślady. Do tatka strzelono z rewolweru, takiego jak ten, który trzymam w dłoni. Albo może z jeszcze mniejszego, jak te nowe colty. Czy znam kogoś, kto ma taką broń?

Myślę intensywnie, ale znowu spowija mnie mgła i za całe złoto tego świata nie mogę się skupić.

Jefferson. Potrzebuję Jeffersona.

Rzucam się do drzwi, zostawiam je otwarte. Kołyszą się na wietrze. Przeskakuję schody i ciało tatka. Wyprzęgam Peonię, zadzieram spódnicę, wchodzę na koło wozu i wdrapuję się na jej grzbiet.

* * *

Ziemia McCauleyów znajduje się w mrocznej dolinie między dwoma wzgórzami porośniętymi brzozami. Jefferson wykarczował drzewa z jednego zbocza i zasiał tam kukurydzę, teraz zbrązowiałą i wyschniętą, bo jest zima. Ale reszta ziemi jest dzika, porośnięta tak gęstą roślinnością, że słońce niemal nigdy nie dociera do ziemi. To ponury, ciemny zakątek, stworzony do ukrywania różnych tajemnic, od destylarni księżycówki po złamane serce.

Pokonujemy z Peonią potok o oblodzonych brzegach, mijamy gnijącą, zapomnianą śluzę. Ściągam jej lejce dopiero koło domu. Jest to mała chata z bali, z tarninowym dachem. Nad kominem unosi się dym, wiatr gwiżdże w pękniętej tafli jedynego okna.

– Jefferson! – Zsuwam się z grzbietu Peonii. Biegnę po uschłych chwastach do drzwi, pokonuję skokiem zapadnięte schody, walę pięścią w drzwi. – Jefferson!

Nugget, jego suka, szczeka z wnętrza domu. Słyszę zbliżające się kroki. Drzwi otwierają się gwałtownie i w progu staje ojciec Jeffersona, niski mężczyzna o zmierzwionych siwych włosach, w pogniecionym ubraniu, z wielkim, czerwonym nosem.

Poprawia szelki na ramieniu, mruga na widok bladego światła, choć na dworze panuje prawdziwa jasność w porównaniu z wnętrzem chaty.

– Panienka Lee – bełkocze.

Ze środka dociera kwaśny, ciepły zapach, jak chleba z zakalcem.

– Muszę porozmawiać z Jeffersonem – mówię.

– Nie mam pojęcia, gdzie się włóczy ten nicpoń. – Nugget wygląda zza jego nóg. Ciekawie nadstawia złote uszy.

– A nie wie pan, gdzie…

– Mówię, że nie wiem.

– Wrócił do domu po szkole?

– Może i tak.

Coś we mnie pęka.

– Więc niech pan przez minutę pomyśli, do cholery! Bardzo cierpię i muszę z nim porozmawiać.

Pan McCauley się krzywi.

– Zważaj na słowa, dziewczyno.

Zaciskam pięści, mam ochotę rozkwasić mu ten błyszczący, czerwony nochal. Niech o moim dobrym charakterze świadczy to, że odwracam się i oddalam biegiem. Sama znajdę Jeffersona.

Drzwi zamykają się za mną z trzaskiem, więc ze zdumieniem czuję w dłoni wilgotny nos Nugget. Idę w stronę wychodka.

Zatrzymuję się przy drzwiach. Nie wypada, żebym zaczęła w nie walić, jeśli Jefferson jest w środku. Ale nie mam innego wyjścia. Podnoszę rękę i wtedy słyszę świst siekiery.

Z ulgą zgarniam halkę i biegnę w stronę rudery, która miała być szopą, ale nigdy jej nie dokończyli i teraz służy jako drewutnia.

Jefferson jest z tyłu, zakasał rękawy koszuli i rąbie drewno na opał na grubym pieńku. Na mój widok marszczy brwi i opuszcza siekierę.

– Lee?

I nagle oplatam się ramionami, słowa płyną strumieniem, sama nie wiem, co mówię, poza tym, że słowo „martwi” zawisa w powietrzu, ostrzejsze, bardziej nieodwracalne niż trzask siekiery o pieniek.

Obejmuje mnie, przyciąga do siebie. Pachnie znajomo, bezpiecznie, świeżym drewnem i ziemią i w końcu płaczę – szlocham głośno, moczę mu koszulę.

– Dobrze, Lee – mówi w końcu. – Spokojnie. Zacznij od początku i wszystko mi opowiedz. Wszystko po kolei.

I tak właśnie robię. Kiedy mówię, widzę jego poważną minę. Choć jedzenie co chwila podchodzi mi do gardła i mówię bezładnie, Jefferson zachowuje spokój, jakby był co najmniej dwukrotnie starszy, niż jest.

– Może to bandyci – mówi, choć widzę, że sam nie bardzo w to wierzy.

– Niczego nie zabrali. Nie było tylko jednego buta tatka.

– Jak myślisz, kiedy ich zastrzelono?

– Słyszałam strzały w drodze do domu. Mama jeszcze żyła, kiedy ją znalazłam. A tatko… Krew nie zastygła. Jeff, wybiegł z domu z butami w dłoni. Dlaczego?

Jeff dotyka nasady moich pleców, delikatnie pcha mnie w stronę domu. Potykam się, usiłując za nim nadążyć.

– Dokąd…

– Idę po strzelbę – wyjaśnia. – Może twój tatko usłyszał strzał i wybiegł na dwór.

Nugget truchta koło nas.

– Ale czy w takiej sytuacji sam nie chwyciłby za strzelbę? A on po prostu wybiegł na dwór. Jakby… jakby…

Jefferson zatrzymuje się w pół kroku. Mało brakowało, a wpadłabym na niego.

– Jakby znał intruza. Jakby bardzo się ucieszył na jego widok.

Podnoszę głowę.

– Ale kto to mógł być? Tatko… – Jedna myśl nie daje mi spokoju. – Zanim mama… kazała mi uciekać.

– Obawiała się, że morderca nadal jest w pobliżu.

Przyglądamy się sobie uważnie.

– Jest źle, co? – mówię.

– Dojdziemy do sedna tej sprawy, obiecuję cię. Masz broń?

– Rewolwer. Naładowany po drodze. Pięć nabojów.

– Dobrze. Nugget, zostań z Lee. Zaraz wracam. – Otwiera drzwi, znika w mrocznym wnętrzu.

Jefferson nigdy nie wpuszcza mnie do środka. Nie chce, żebym wiedziała, jak źle układają się stosunki między nim a jego ojcem, a nie wie, że już dawno się domyśliłam, że pan McCauley pędzi w domu księżycówkę. Są rzeczy, których nawet najlepsi przyjaciele sobie nie mówią.

Nugget opiera się o moją nogę, pochylam się, żeby podrapać ją po szyi. Zawsze się lubiłyśmy.

W chacie rozlega się głuche uderzenie, a potem pan McCauley krzyczy coś gniewnie. Jefferson wychodzi po chwili ze strzelbą. Idzie do zagrody z kozami. Razem z Nugget depczemy mu po piętach.

Chwyta karą klacz – nigdy nie nadali biedaczce imienia, zawsze jest tylko „karą klaczą”. Nie mają porządnej szopy, więc trzymają ją w zagrodzie z kozami. Jefferson wsiada, ja wspinam się na płot i dopiero wtedy ląduję na grzbiecie Peonii, i ruszamy. Jefferson prowadzi na południe, w stronę mojego domu.

– Wracamy tam? – Myślałam, że pojedziemy po pomoc.

– Doktor im już i tak nie pomoże – zauważa łagodnie. – A żaden morderca z odrobiną oleju w głowie nie zostałby na miejscu zbrodni. Wiesz, co mam na myśli, Lee? – tłumaczy. – Złoto Szczęściarza Westfalla to tutejsza legenda. Ledwie rozejdzie się wieść, że twoi rodzice są już u Świętego Piotra, całe miasteczko się zjedzie. Wszyscy sądzą, że twój tatko ukrył…

– Och. – Znowu mam łzy w oczach. Już to sobie wyobrażam. Annabelle Smith i jej matka, które przyjadą z plackiem brzoskwiniowym i wyrazami współczucia, i rozbieganym wzrokiem. Szeryf Weber, szukający na naszej ziemi śladów, zaglądający do szafek, pod bele siana, może nawet pod podłogę.

– Muszę się ukryć… Póki wszystko nie ucichnie. – Przy tych słowach czuję się okrutna i zimna. Potrzeba to surowa nauczycielka, mawiała mama. Pewnie nie podejrzewała, że okoliczności zmuszą mnie do szukania naszego złota, jeszcze zanim wyprawię jej porządny pochówek.

– To wszystko prawda, tak? – pyta Jefferson z nagłym smutkiem w głosie.

– To prawda – szepczę.

– No dobrze. – Kiwa głową, jakby do siebie. – Musimy działać szybko i ostrożnie. Na wypadek gdyby się okazało, że twoja mama miała rację i ten, kto to zrobił, został gdzieś w okolicy.

– Dobrze, że Nugget jest z nami.

– Ostrzeże nas, gdy kogoś wyczuje.

Przechodzimy obok wąwozu, w którym zaczęliśmy z papą pracę nad nową żyłą, a potem wchodzę na malutki cmentarzyk, na którym są tylko dwa nagrobki – naszego psa Orphy’ego i mojego malutkiego braciszka, który żył tylko trzy dni. Tatko sam je wyrzeźbił. Wkrótce staną tu dwa kolejne. Nie wiem, kto je wyryje.

Przez sad jedziemy jeszcze wolniej. Jefferson siedzi dumnie wyprostowany na swojej klaczy, wyczulony na cokolwiek innego niż zwykle. Mijamy kurnik, wewnętrzny głos zabrania mi patrzeć, ale nie mogę się powstrzymać i zerkam w tamtym kierunku. Sterta drewna zasłania mi widok, ale i tak dostrzegam nogi mamy. Nadal ma zadartą spódnicę.

Nad naszymi głowami przesuwa się cień. Pochylam się odruchowo. Po chwili zdaję sobie sprawę, że to ogromny myszołów. Pierwszy z padlinożerców, który rzuca się na to, co moje.

– Wejdźmy od tylu – mówię. Niedługo i tak będę musiała spojrzeć na ciało tatka. Ale jeszcze nie teraz.

Jefferson prowadzi nasze konie przez ogród, do tylnej werandy. Rzuca mi lejce karej klaczy, kładzie palec na ustach i szepcze:

– Sprawdzę w domu. Poczekaj tutaj. – Sięga po strzelbę i wchodzi do środka.

Nie wraca bardzo długo, a ja stoję w zimnym słońcu, z sępami nad głową, czując na plecach ciche spojrzenie lasu. Świat jest pusty i cichy. Za pusty.

Wstrzymuję oddech.

Nasze złoto.

Wyczuwam coś – ledwie zauważalny cień słodyczy. Pewnie tylko wczorajsza grudka, wołająca do mnie z miejsca, w którym ukrył ją tatko. Ale codzienne, wszechobecne pulsowanie, które odczuwam, ilekroć jestem w pobliżu naszego worka złota, znikło zupełnie.

Dziwne, jak pewnych rzeczy się nie zauważa, póki ich nie stracisz.