Copyright © Agata Przybyłek, 2015

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2019

Redaktor prowadzące: Magdalena Genow-Jopek, Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Barbara Adamczyk

Projekt okładki: Magda Bloch

Fotografia na okładce: shutterstock.com / Alena Ozerova

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie II

eISBN 978-83-66278-69-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Pewien mędrzec powiedział kiedyś,

że w każdym człowieku tkwi materiał na jedną powieść.

Wystarczy tylko go odnaleźć.

Mam 37 lat, jestem farbowaną blondynką i zaczynam nowe życie. Czy to dobre zdanie, żeby rozpocząć nim książkę? Cóż, z ciężkim sercem, ale muszę wam wyznać, że zawsze miałam z tym problem. I oczywiście siedzę teraz i zastanawiam się, czy gramatycznie wszystko jest OK, czy powinno zaczynać się takie dzieło zdaniem współrzędnie złożonym, równoważnikiem, czy też może zdaniem złożonym wielokrotnie. Psiakrew. Nie obchodzi mnie to, bo mam 37 lat, jestem farbowaną blondynką i rozpoczynam nowe życie. Może to nie najlepszy wiek, nie najlepszy kolor włosów, ale stan wręcz idealny.

I tu pojawia się następny problem. Powinnam zdradzić czytelnikowi wszystko na początku książki czy też ujawniać informacje stopniowo? Budować napięcie powoli czy też walnąć czytającego pałą w łeb porządną informacją na samym wstępie? Musicie mi wierzyć, wcale to nie takie proste, na jakie wygląda…

No, ale cóż. Nie mam wyjścia, więc nad tym też nie będę się zastanawiać, bo szlag mnie trafia, kiedy zdenerwowana wyciągam z szafy zestaw walizek, który (dzięki Bogu) kupiłam na nasz wakacyjny wyjazd do Chorwacji (Łukaszek tak bardzo chciał zobaczyć dalmatyńskie wybrzeże), a który idealnie przyda się, aby w ciągu 24h spakować mnie, czwórkę dzieci, dwa psy (muszę dodać, że całkiem niesforne), jednego kota i x kociąt, i wynieść się stąd na drugi koniec Polski. Dlaczego? Dlatego, że prowadzenie przez męża rentownego sklepu z damską bielizną, i to w dodatku w samiusieńkim centrum miasta, wcale nie jest czymś, na co kochana, wspaniała, tolerująca zachcianki żonka powinna się zgadzać. Bo mąż może okazać się bawidamkiem, przez MOMENCIK zapomnieć o „...i że cię nie opuszczę” i iść w tango z biuściastą panią Adelką, która zawsze miała skłonność do frywolnych koronek, a nie do ciepłych, dwuczęściowych piżamek jak kochająca, gotująca obiady żonka. I tyle w tym temacie. (Nie będę płakać, nie będę płakać!)

Dlatego ja, szanowana oraz szanująca siebie pisarka, która zamiast kontrolować mężusia, przez 18 lat małżeństwa zajmowała się domem i dziećmi (dziećmi przez 9 miesięcy mniej), nie zamierzam łykać łez, robić awantur, lecz po honorowym strzeleniu go w nieogolony policzek, serii wyzwisk, kiedy to (z klasą!) opuszczał mieszkanie i wychodził na klatkę schodową (sąsiedzi wydawali się całkiem zainteresowani całą sytuacją, ale przecież nie robiłam tego pod publikę), i ostentacyjnym trzaśnięciu drzwiami, postanowiłam, że zachowam twarz i to ja wyniosę się z naszego, jakże to pięknie brzmi, NASZEGO, wspólnego do tej pory, gniazdka.

No dobrze. Gniazdko nie było znów takie do końca moje, a przynajmniej formalnie, bo bawidamek upierał się przed ślubem przy tej swojej intercyzie jak głupi, a mnie, wierzącej w to, że miłość jest na zawsze, romantyczce, było wszystko jedno. Finalnie, kilka dni przed ślubem zawarłam więc cyrograf z diabłem, podpisując ten piekielny dokument zupełnie zaślepiona dozgonną miłością, która, jak widać na załączonym obrazku, okazała się nie taka wcale dozgonna.

Jak tak teraz na to spojrzeć, to powinnam winić za to wszystko moją kochaną mamusię, która z uporem maniaczki szeptała mi wtedy, że przecież ich wielki dom komuś trzeba zapisać i czarowała mnie tym swoim upierdliwym wdziękiem jak prawdziwa dobra wróżka. Wprowadziłam się więc do kochanego mężusia, a raczej jego mieszkania, które, podkreślam, jest JEGO, o czym nie zapomniał mi w odpowiednim czasie przypomnieć, i wiodłam szczęśliwe życie, o intercyzie zapominając. No bo niby skąd miałam wiedzieć, że przyjdzie mi kiedyś słono za tę naiwność zapłacić? No skąd?!

Tak. W skrócie to właśnie dlatego kolejne szafki opróżniane są przeze mnie w błyskawicznym tempie, żeby, kiedy ten cholerny bawidamek wróci, miał, choroba jasna, do kogo i czego, czyli wszechobecnej pustki. A niech mnie! Garnki, które sprezentował mi na osiemnastą rocznicę ślubu też zabiorę. Niech bawidamek posmakuje, co to jest przymieranie głodem, kiedy kochana żonka nie ugotuje obiadku. Niech biuściasta przywiezie swoje razem z koronkową piżamką, ot co!

Tylko zaraz, dokąd ja właściwie z całym tym barłogiem, czytaj: czworo dzieci, dwa psy, jeden kot, właściwie kotka, i x kociąt, się wyniosę?

Swoją drogą, dlaczego nie mogłam pomyśleć o tym, kiedy z nie lada opanowaniem wygrażałam się, że mój prawnik pozbawi go wszystkiego i nie musi się o nic martwić, bo do jutra mieszkanie zostanie zupełnie puste? Jak to dokąd? Zawsze dobrze, ale w domu najlepiej, nie ma jak rodzina, wal jak w dym i tak dalej... Chyba nie za bardzo mam wybór…

– Mamusiu... – wydusiłam po dwóch sygnałach, chlipiąc przy tym niemiłosiernie i niemalże dusząc się łzami.

– Iwonka, kochanie, co się stało?

– Bawidamek, to znaczy Grzegorz, który okazał się bawidamkiem, on teraz, z Adelą… Mówiłaś, tak, mówiłaś, że ten sklep to nie jest dobry pomysł... my teraz. Nie wiem, mamuś...

– Córeczko, mówże jaśniej! W nerwach dostajesz strasznego słowotoku. Henryk, Iwonka dzwoni, chodź, dam na głośnik!

– Mamuś, bo on... wyrzucił mnie z domu. I dzieci. I psy. I naszą ciężarną Felę. Gdzie mamy się podziać, pomyślałam... Mój Boże, jak nie wy, to chyba dworzec...

– Zabiję gnoja! Od samego początku mi się nie podobał, niech ja go... – tatuś.

– Iwonka, kochanie, oczywiście. Pakuj dzieciaki w pociąg i przyjeżdżajcie. Tata wyjedzie na dworzec. Tylko kiedy kochanie? – mamusia.

– Jutro. Będziemy nocnym... – rzuciłam bez zastanowienia. – Nie, wróć. Szkoła, dzieci mają szkołę. W weekend mamuś, w weekend.

– Niech ja, choroba jasna, znajdę tę siekierę, już ja mu nogi... – tatuś.

– Ale jak to? – mamusia.

– Tak to mamuś. Zostawił mnie. Kazał się wynosić – pociągnięcie nosem. – Sama rozumiesz, że w tej sytuacji...

– Iwonka, niczym się nie przejmuj. Ja tu wam górę przyszykuję, jakoś się zmieścicie. Przecież wiesz, że na nas zawsze możesz liczyć. Pakuj się córunia. Nie siedź tam i nie zadręczaj się… matko, chciałabym cię teraz przytulić. Jesteś na pewno taka samotna…

(Ja błagam, niech mama się tylko nie rozczula. To wcale do niej niepodobne. Potrzebuję teraz autorytetu! Niech się mama ogarnie wewnętrznie, to ja tu jestem ta rozchwiana!!!)

– Mamusiu, ja wiem, że to problem... – dwa pociągnięcia nosem.

– Córcia, pakuj dzieciaki. I nie wyj no tam. Niech wiedzą, że mają silną matkę. Masz tam gdzieś Antosia? Chciałam mu powiedzieć, że ta gra...

– W szkole. Dzieciaki w szkole... – zaszlochałam kolejny raz do słuchawki.

– No tak. W takim razie pakujcie się! Tatuś po was jutro wyjedzie. Tylko jak wy te zwierzaki pociągiem przewieziecie, córcia? Jakieś opłaty, czy coś... jak trzeba pieniędzy, to my z ojcem...

– Przepraszam mamuś – pociągnięcie nosem – ale muszę kończyć, bo ktoś do drzwi dzwoni. Będziemy rano. Kocham was i dziękuję.

– Halina, znalazłem tę siekierę. Jadę tam, niech mnie kule biją, wsiadam w samochód i... – tatuś.

– Pa córunia, czekamy! Kochanie, odłóż tę siekierę… – i się rozłączyła.

Odkładając komórkę na blat i ocierając łzy (swoją drogą, tusz to już mi pewnie zupełnie spłynął, bo bawidamek głosił chwalebne hasło: oszczędzamy i musiałam ostatnio kupić jakiś podrzędny… jeden plus z tego będzie, znaczy, z całego tego rozwodu oczywiście), otworzyłam drzwi. I już sama nie wiem, kto gorzej wyglądał. Łukasz, z przerażoną miną, zapłakana Magda czy ja z rozmazanym tuszem do rzęs.

– Dzień dobry – wydusiła Magda, wchodząc za Łukaszem do środka. Plecak mojego pierworodnego, który w tym roku skończył 17 lat (pierworodny, nie plecak, tak gwoli wyjaśnienia), błyskawicznie znalazł się na drugim końcu korytarza. Naszego byłego, można powiedzieć, korytarza.

– Chodź mamo, musimy poważnie porozmawiać – powiedział pierworodny jakimś dziwnym tonem i już nie wiem, co było bardziej dziwne, ten jego jakiś taki zamglony głos czy ich wygląd.

Posłusznie poszłam za moją młodzieżą do kuchni, zamykając drzwi za gówniarstwem, które widać już przywykło do tego, że matka wszystko za nich robi. I tak jak bawidamek, nic nie uszanują...

– Siadaj, Magda. – Łukasz władczym ruchem odsunął jej krzesło, a ona ze spuszczoną głową posłusznie usiadła. – I ty mamo też lepiej siadaj.

Nic nie powiem, ale ja już krzesło musiałam odsunąć sobie sama!

Nie mogąc wydusić z siebie słowa, usiadłam. Czyżby już o wszystkim wiedzieli? Ale skąd?! Czyżby matka zaraz zadzwoniła do Łukaszka, żeby zapytać, jak to znoszę i wypaplała wszystko tym swoim długim jęzorem? Biedna ta Madzia, chociaż rok od Łukaszka starsza, już ją nawet polubiłam. Taka sympatyczna… i zwykle staje po mojej stronie.

Zaraz! Może ja powinnam tu napisać, że stawała, bo jeśli ten związek i tak wisi na włosku… Pewnie boją się, że będą musieli się rozstać. No tak, przecież to drugi kraniec Polski, co ja im powiem? Wiedzą? Nie wiedzą? Tak mi głupio. Stanę na drodze ich miłości. Do końca życia będę się czuła winna, będę dręczona przez wyrzuty sumienia. Właściwie... Stop, stop, stop. Bawidamek stanie, nie ja. Ja tu jestem niewinna, żeby nie powiedzieć, że padłam ofiarą sklepiku w centrum i koronkowej bielizny Adeli. O jej biuście, w rozmiarze D, oczywiście nie wspominając!

– Chodzi o to... – zaczął Łukasz niepewnym tonem, ściskając Magdę za rękę.

– Synku – weszłam mu w słowo. Niech się pierworodny nie kłopocze, ja zaraz mu wyjaśnię. – To wszystko da się jakoś załatwić. Mamy pieniądze, nic nie jest stracone. Ty jesteś młody, Magda młoda, świat przed wami. Trzeba będzie jakoś wam pomóc. Oczywiście, na początku będzie ciężko, ale przecież jesteśmy jak rodzina...

– Mamo, o czym ty... ty już wiesz? – Łukaszek zrobił nagle podejrzanie wielkie oczy.

Co wiem? Chyba wiem, że wiedzą.

– Łukasz – ścisnęłam go przez stół za rękę. – Zrobię wszystko dla waszego dobra! – zapewniłam go, zerkając na zdenerwowaną Magdę, której oczy mało co z gałek nie wyskoczyły.

– Mamo, ale jak to, ty tak po prostu? Przecież zabieg kosztuje. Zresztą my z Magdą jeszcze nie braliśmy pod uwagę tej opcji. To przecież może się nie udać, jest niebezpieczne. Trzeba by adresu poszukać, kogoś sprawdzonego i w ogóle.

Stop.

– Zaraz. Jaki zabieg? Magda jest chora? Ja myślałam, że wy o ojcu, o tym, że nas z domu wyrzucił. O przeprowadzce. Zaraz, zaraz. O czym rozmawiamy? – zaczęłam potrząsać głową jak nawiedzona.

– No jak to, o czym. O tym, że Magda jest w ciąży. Mieliśmy Ci razem powiedzieć, ale skoro już wiesz i zgadzasz się nam pomóc… Ja wiem, jestem nieletni, Magda co prawda już skończyła 18 lat, ale przecież nie masz nic przeciwko niej... Tylko jeszcze o aborcji nie rozmawialiśmy, ale skoro mówisz, że nam pomożesz. I jeszcze jedno...

Jakiej, choroba jasna, CIĄŻY!?

– Słucham? – Gdybym miała coś w ustach, to chyba bym się tym zachłysnęła.

– Ojciec ją z domu wyrzucił. W tej sytuacji nie mamy wyjścia. Magda zostaje u nas. W tym stanie nie możemy jej zostawić samej. Cieszę się mamo, że nas rozumiesz – dodał, a na twarzy dziewczyny pojawiło się pytanie.

– Naturalnie, nie zostawilibyśmy, gdybyśmy sami nie musieli się stąd wynieść.

– Jak to wynieść? Mamo?!

– Łukasz, czy ty słuchasz, co ja do ciebie mówię? Ojciec wyrzucił nas z domu. Jedziemy do dziadków do Sosenek na jakiś czas. Myślałam, że wiecie, dlatego tak o tej pomocy...

– Nie chcesz chyba powiedzieć, że...

– Że ojciec zaliczył skok w bok z piękną Adelą. To właśnie chcę powiedzieć – wyrzuciłam to z siebie, nawiasem mówiąc, chyba trochę zbyt bezpośrednio. Ale co tam. Nie ma co się rozczulać. Prawda jest bolesna!

Przerwał mi moje wywody przeraźliwy szloch Magdy.

– Spokojnie Madziu. – Łukasz otoczył ją męskim ramieniem, a ona posłusznie oparła kręconą, rudą głowę o jego najlepszą koszulę, którą prasowałam cały ranek. – Pojedziesz z nami. Nie zostawię cię z tym wszystkim samej, to nasza wspólna sprawa. Prawda mamo?

Ba, że wspólna. Do tego tanga trzeba przecież dwojga! Już ja im dam wykład, na ten temat! Spuścić gówniarstwo z oczu na kilka chwil i katastrofa gotowa!

– Oczywiście, że pojedzie z nami – to moje słowa?! Bój się Boga! Moja świadomość weszła w jakiś nadzwyczajny stan czy co? Ziemia do Iwonki! Wracamy do normalności, natychmiast!

– Dziękuję pani bardzo, jest pani jak najlepsza na świecie druga matka... a gdzie tam, pani jest milion razy lepsza od mojej matki! – I już miałam na ramieniu jej zapłakaną, wdzięczną twarz, a za jej plecami dziękujący uśmiech pierworodnego.

A to się narobiło! Chyba powinnam zacząć moją książkę zdaniem: Mam 37 lat, jestem farbowaną blondynką, a od dziś także babcią i zaczynam nowe życie. Całkiem młodą babcią, dodam, dla lepszego samopoczucia. Lepszego dnia na zwierzenia moja młodzież sobie wybrać nie mogła, ale co tam. Będę najmłodszą babcią w okolicy! Ot co.

– Słuchaj mamuś... – ponownie wybrałam numer telefonu matki.

– Iwonka? Coś się stało?!

– Przygotuj jeden pokój więcej. Wiem, to kłopot, ale dasz radę? Może być dodatkowe łóżko w pokoju dla Łukasza – a co tam, pomyślałam, gorzej już być nie może, niech się młodzież sobą nacieszy! Mogę sobie pozwolić przecież na bycie nowoczesną matką. I tak już mi wszystko jedno…

– A co, z kolegą będzie?

– No, coś w tym rodzaju. – Tłumaczenie mojej matce przez telefon, że zostanie prababcią nie wydało mi się najstosowniejsze. Wyjaśnię im wszystko na miejscu. A tymczasem wracam do walizek. Będzie czym zająć myśli. Właściwie… nie wiem, czy to możliwe, bo stoję przecież w obliczu tylu zmian, tylu… Nie! Nie będzie tu żadnego rozczulania się. To przecież zupełnie nie w moim stylu.

Niestety, nie udało mi się obyć bez rozczulania, kiedy moja komórka zabuczała kolejny raz, wyświetlając przy tym zdjęcie Grzegorza, a raczej jego wymalowanej przez dzieciaki twarzy podczas zeszłorocznych przygotowań do balu karnawałowego. Westchnęłam tylko, gdy pierwsza z łez spłynęła po mojej twarzy, wytyczając krętą strugę w moim niezbyt profesjonalnym makijażu, a raczej tym, co po nim zostało.

– Czego chcesz? – warknęłam do telefonu, gdy po raz trzeci ciszę w salonie przebił dźwięk wibracji spotykających się z twardym blatem stolika do kawy.

– Kiedy chcesz się wyprowadzić? – zapytał ot tak Grzegorz, a jego głos NADAL brzmiał zbyt seksownie i pociągająco. Pomimo mojej nienawiści u dołu mojego brzucha pojawiły się złowrogie motylki. No masz ci los. Teraz? Czy ON, BAWIDAMEK, musi działać na mnie w ten sposób nawet teraz, kiedy nasze życie legło w gruzach, a raczej, zaraz do tego dojdzie?

– Chciałam jechać do rodziców jeszcze dziś, ale dzieci powinny chodzić do szkoły chociaż do końca tego tygodnia. To, że jestem na ciebie wściekła, nie znaczy jeszcze, że stałam się nagle skrajnie nieodpowiedzialna. – Od razu po tych słowach zganiłam siebie w myślach za to, że staram się mu jeszcze tłumaczyć, na co wcale a wcale nie zasłużył.

– Masz rację, trzeba pomyśleć o dzieciakach. Nie myśl sobie, że one w tym wszystkim nie są dla mnie ważne...

– No chyba sobie żartujesz! – parsknęłam do telefonu, pomimo cieknących po policzkach łez. – Teraz masz zamiar myśleć o dzieciach? Trzeba było to zrobić, zanim wpakowałeś swoją dupę do łóżka biuściastej pani Adeli z miseczką w rozmiarze D! Nie zgrywaj teraz dobrego ojca, bo na wyrzuty sumienia to jest już raczej za późno!

– Nie będę z tobą rozmawiał w ten sposób.

– I świetnie! Bo ja nie mam ochoty rozmawiać z tobą w sposób jakikolwiek!

– Dzwonię tylko po to, żeby powiedzieć, że przez najbliższy czas pomieszkam u Adeli. A ty ogarnij się jakoś i nie rób z siebie pośmiewiska. – No dobre sobie! Ja czy on robi z siebie pośmiewisko?! – Daj znać, jak już wyjedziecie.

– Daruj sobie. Może jeszcze życzysz nam miłej podróży i udanego nowego startu? – rzuciłam do słuchawki zachrypniętym głosem i niemalże zaczęłam dławić się łzami.

– Iwona uspokój się, po prostu nam nie wyszło, a ty robisz z tego tragedię.

– Ach tak. No przecież. Po prostu nam nie wyszło, a kilkanaście lat małżeństwa szlag trafił, ale przecież nic wielkiego się nie stało.

– Mam się czuć winny czy czego ty ode mnie oczekujesz? – uniósł głos Grzegorz.

– Już niczego – odpowiedziałam po chwili ciszy do słuchawki, rozłączyłam się i padłam na kanapę jak długa, zalewając się łzami.

Co ja teraz mam zrobić z tym wszystkim? NIC SIĘ NIE STAŁO. No pewnie, łatwo przecież zacząć życie od nowa. Pojadę do rodziców i tyle, żaden lepszy pomysł na tę chwilę do głowy mi nie przychodził. Oczywiście mogłabym zostać tutaj i unieść się honorem, że skoro to on zaliczył majestatyczny skok w bok, to niech on teraz martwi się o siebie, ale perspektywa dalszego spania w naszym, ach, jak to pięknie brzmi, niegdyś wspólnym łóżku i brania kąpieli w naszej wspólnej wannie...

Chlip. Po policzku poleciała kolejna gorąca łza. Nie ma się co łudzić, nowy start w TYM mieszkaniu po prostu się nie uda...

I tak, błądząc myślami zawieszona gdzieś między przeszłością, teraźniejszością a przyszłością, która malowała się co najmniej czarno, musiałam zasnąć, zanosząc się łzami na kanapie w salonie, bo obudziło mnie dopiero pukanie do salonowych drzwi, kiedy za oknami było już ciemno.

– Proszę – rzuciłam nieprzytomnie i uniosłam głowę, zerkając na drzwi, przez które weszła do środka Katarzyna, moja najlepsza przyjaciółka. Chwilę to potrwało, zanim moje źrenice wyostrzyły obraz, gdy zapaliła światło i podeszła do mnie do kanapy. Z jej twarzy wyczytałam, że wie już, co tu się stało i przyjechała z pomocą.

– Iwonka, kochanie, tak mi przykro... – szepnęła mi do ucha, kiedy wtuliłam w jej ramię zasmarkany nos i mokrą, zapuchniętą od płaczu resztę twarzy.

Nie byłam w stanie wydusić z siebie ani słowa, podczas gdy ona gładziła mnie ręką po plecach.

– Jak on mógł – wydusiłam między łzami, dygocząc, gdy moim ciałem wstrząsał szloch.

– To nie twoja wina Iwonka, nie twoja wina – mówiła delikatnym głosem Katarzyna, ale jej słowa odbijały się od moich uszu i nie chciały wedrzeć się do środka. Prawda była taka, że gdybym to ja była lepszą żoną i pilnowała majtek swojego męża, to żadna zdzira by ich z niego nie zdjęła. A ja, zajęta codziennym życiem, nawet nie zauważyłam, że podczas gdy przerzuciłam się na ciepłe skarpety, mój mąż nadal był w stanie zdobywać damskie serca. I to, jak widać na załączonym obrazku, nadal skutecznie.

Nie mam pojęcia, ile czasu wisiałam na Katarzynie i wyłam jej w rękaw, ale kiedy oderwałam się od niego, przez moją myśl przemknęła tylko jedna myśl: DZIECI, co z dziećmi?

– Spokojnie, Agata zadzwoniła do mnie z godzinę temu, a ja od razu zebrałam się, żeby przyjechać z odsieczą. Bliźniaki już śpią, z tego co zdołałam się dowiedzieć Magda z Łukaszem też, a Agata... nie wiem, co robi teraz, ale pewnie siedzi i płacze w kuchni do telefonu, że rozpada jej się rodzina – zrelacjonowała Katarzyna, kiedy udało mi się zwerbalizować i wypowiedzieć na głos tę moją odkrywczą myśl.

– Dziękuję – uśmiechnęłam się do niej przez łzy.

– Od tego są przyjaciółki – odpowiedziała mi tym samym. – Potrzebujesz czegoś?

– Może tabletkę przeciwbólową, bo czuję się tak, jakbym imprezowała zeszłej nocy do samego rana.

– Metafen może być? Tylko to mam w torebce.

– Pewnie – jęknęłam.

– Przyniosę ci wodę – powiedziała Katarzyna i wstała z kanapy, a ja usiadłam w końcu i oparłam głowę o zagłówek. Ciążyła mi niemiłosiernie, ale może to i dobrze, bo ból głowy zagłuszał ból myśli. I trzask życia, które rozbijało się właśnie w drobny mak.

– Proszę. – Katarzyna wręczyła mi szklankę wody, a ja łyknęłam i popiłam tabletkę. – Co teraz zamierzasz? – zapytała po chwili.

– Nie mam pojęcia... – wyznałam. – Zabiorę dzieci do rodziców, a tam zacznę zastanawiać się, co dalej. Jest dopiero początek czerwca, ale mam nadzieję, że uda mi się usprawiedliwić nieobecność dzieciaków w szkole. Maluchom wszystko jakoś wytłumaczę, a starszyzna... no, oni już wiedzą, czego twoja obecność tutaj jest najlepszym dowodem – popatrzyłam na Katarzynę bezradnie.

– Będziesz potrzebowała pomocy przy pakowaniu. Zostanę z tobą tu do tego czasu, a potem oddam cię w ręce twojej mamy. Chociaż będę miała pewność, że nie zrobisz w tym amoku niczego głupiego.

– Nie denerwuj mnie nawet. Czy ja wyglądam na kogoś, kto byłby w stanie zrobić coś głupiego? Jestem matką, mam na głowie czwórkę dzieci. No, teraz to nawet piątkę. I wnuka...

– Jak to?! Nie powiesz mi chyba, że Agata... – wykrztusiła zszokowana Katarzyna, patrząc na mnie wielkimi oczami.

– Nie, nie! Nie Agata. Łukasz. W dodatku rodzice Magdy wyrzucili ją z domu. Ja wiedziałam, że u nich się nie przelewa i ta jej rodzina to raczej jest toksyczna niż wspierająca i szczęśliwa, ale... w każdym razie, raczej nie mam wyjścia. Zadeklarowałam, że im pomogę. I zamierzam dotrzymać słowa. Chociaż nie mam pojęcia, jak tego dokonam bez pracy, pieniędzy i dachu nad głową – rozkleiłam się na nowo.

– Jeśli chodzi o pożyczkę to zawsze możesz...

– Nie trzeba – weszłam w słowo Katarzynie. Co jak co, ale tak nisko jeszcze nie upadłam i swój honor mam. Pieniędzy od nikogo pożyczać nie będę. Sprężę się z pisaniem i jakoś to pójdzie. Wydawca pewnie nawet się ucieszy, bo od kilku miesięcy praktycznie stoi nade mną z biczem i przypomina o nowej powieści, którą ja odkładałam i odkładałam. Pisanie będzie terapią na złamane serce, więc może w końcu coś z tego wyjdzie.

Po moim policzku spłynęła kolejna łza. Myśl, że utrata męża może jakkolwiek dodatnio wpłynąć na moje pisanie, wcale nie podziałała na mnie kojąco. Wręcz przeciwnie... Gdybym nadal miała męża, w ogole nie musiałabym się o to martwić.

– Chcesz się położyć? – zapytała Katarzyna, gdy ja chowałam się w myślach, a w pokoju zapanowała cisza.

– Tak, myślę, że sen pomoże mi się uspokoić. Nie mogę pokazać się dzieciom w tym stanie. Wstanę rano i wszystko będzie dobrze.

– Chcesz się wykąpać? Przygotować ci coś?

– Nie, nie. Dzięki za troskę. Będę spała tu, a prysznic brałam rano.

Nie mam teraz ochoty patrzeć na swoją sypialnię – naszą sypialnię, dodałam w myślach, ale nie chciałam mówić tego na głos. Obecność Katarzyny miała służyć pozbieraniu się, a nie rozklejaniu jeszcze bardziej. Na siłę starałam się więc wypierać z głowy wszelkie związane z bawidamkiem myśli, co wcale nie było takie łatwe. Zdawało się, że nawracają z iście zdwojoną siłą.

– W takim razie ja prześpię się w twojej sypialni, okej?

– Pewnie, nie krępuj się. Czyste ręczniki są...

– Poradzę sobie, a ty śpij – przerwała mi Katarzyna i pogładziła mnie po głowie, po czym wyszła z pokoju, gasząc przy tym światło.

Położyłam się na kanapie i tym razem nakryłam kocem, darując sobie rozpacz i szlochy. Nie mam pojęcia, kiedy zasnęłam. Wiem tylko, że z kuchni dobiegły mnie jeszcze głosy rozmawiającej z Agatą Katarzyny. A potem... przywitało mnie wschodzące słońce i piski wyprawianych do szkoły bliźniaków, którymi wielkodusznie zaopiekowała się Katarzyna, darując mi wolny poranek, za co byłam jej niezmiernie wdzięczna.

Mimo że obudziłam się z samego rana, nie czułam się na siłach wstać z łóżka jeszcze przez dobre trzy godziny i dopiero kiedy to odwlekanie osiągnęło punkt kulminacyjny, musiałam wstać. Psy przecież trzeba wyprowadzać, a Katarzyna zaznaczyła, że wpadnie z pomocą, owszem, ale po pracy. Mając więc nad sobą groźbę zmywania psich sików, która nieuchronnie malowała mi się przed oczami, skorzystałam z ciepłego prysznica, po którym od razu poczułam się lepiej. Po odprężających zabiegach pielęgnacyjnych wciągnęłam na nogi znoszony domowy dres, po czym zabrałam z szuflady psie smycze i zeszłam na dół z yorkshire terrierami, które pędziły po schodach, jak gdyby naprawdę były już na granicy wytrzymałości. Postanowiłam iść z nimi po bliźniaki do przedszkola, mimo że dzisiejszy dzień był deszczowy i chłodny, jak na początek czerwca. Takie dwa w jednym.

Szłam powoli, delektując się samotnością i spacerem, który, ostatni raz, odbyłam sama chyba jeszcze w młodości. Oczywiście wolałabym, żeby miał on miejsce w dużo ładniejszej okolicy, na przykład w jakimś lesie, kiedy to pod nogami pałętają się szyszki, a powietrze pachnie jak odświeżacz, ale nie ma co wybrzydzać. Nawet przechadzka w mieście może oczyścić umysł, a ja potrzebowałam tego bardzo. Może taki spacer chociaż trochę pomoże?

Szłam więc z wielkim, czarnym parasolem rozłożonym nad głową, a osiem psich łap tonęło w wodzie i rozchlapywało ją dookoła. Na palcach jednej ręki mogłabym policzyć mijanych przechodniów. Udało mi się jednak nie rozkleić nawet pomimo faktu, że i pogoda postanowiła odzwierciedlić mój przykry stan emocjonalny, któremu nie miałam nawet siły poświęcić zbyt wiele czasu.

Matki nie mogą się załamywać. To matki muszą być twarde, kiedy dzieciom dach leci na głowę. To one mają stać murem i podtrzymywać stropy, kiedy te nie wytrzymują swojego ciężaru. Im nie wolno się rozklejać i użalać nad sobą, nawet wtedy, kiedy po osiemnastu latach małżeństwa przeżywają zawód miłosny i wchodzą w dorosłe życie. Zabawne. Jak gdyby po osiemnastu latach ponownie zaczynać życie od nowa, z tym małym wyjątkiem, że z kulą u nogi. Jednak można.

Smagana po twarzy chłodnymi podmuchami wiatru, znalazłam się w końcu przed budynkiem przedszkola, do którego od pewnego czasu z zapałem (mniejszym bądź większym, a zwykle tym pierwszym) uczęszczały bliźniaki. Ku mojemu zaskoczeniu, na parkingu przed budynkiem kłębiła się masa dorosłych ludzi, tamujących przejście, a w oddali dostrzegłam nawet poustawiane równo gromadki dzieci. Pewnie jakieś zabawy na dworze. Ale zaraz? W taką pogodę i w towarzystwie rodziców? Aaa, może oni po prostu jadą na wycieczkę. Maluchy przyniosły ostatnio jakieś kartki, na których ich pani wychowawczyni informowała o grupowym wyjeździe do kina czy teatru, a które ja musiałam zignorować, ponieważ uprzedni miesiąc był dla naszej rodziny dość słaby pod względem finansowym.

Układając to wszystko w głowie, zaczęłam przepychać się więc między rodzicami, którzy nieskorzy byli się odsuwać, a drogę torowałam sobie pochylonym do przodu czarnym parasolem, wykrzykując tylko głośne:

– Przepraszam! – I parłam do przodu, by jak najszybciej odebrać dzieci.

I kiedy irytowałam się już, że ci ludzie wcale nie chcą się odsuwać i byłam na skraju wybuchu złości, który skierować chciałam na chudziutką, młodą blondynkę, wyglądającą na taką, co nie jednego męża już komuś odbiła, złapał mnie za nadgarstek jakiś wysoki pan i wrzasnął prosto do ucha:

– Czego się pani tak pcha?!

– Czego się pcham? Po dzieci idę, gburze jeden, puść mnie pan. – Wyszarpnęłam mu ramię z dłoni i posłałam lodowate, żmijowate spojrzenie. – Nie dość, że stoją, palą i drogę torują, to jeszcze jakiś problem! – dorzuciłam, bo mój cięty język aż domagał się tego, żebym dała upust kłębiącym się od wczoraj negatywnym emocjom.

– Ćwiczenia pożarowe mają! Nie słyszy pani, jak wyje?! I tak pani nie wejdzie! – wtrąciła się do dyskusji jakaś ruda mamuśka, stojąca obok faceta, który raczył mnie zaczepić.

– Co? – krzyknęłam i dopiero teraz zorientowałam się, że drę się tak samo jak oni, starając się przekrzyczeć wyjący wniebogłosy alarm. No tak, to wyjaśniałoby, dlaczego rodzice stoją na zewnątrz, a dzieci poustawiane są parami w równe rządeczki. To wszystko przez te ostatnie stresy. Jestem zmęczona i nie kontaktuję – tłumaczyłam się przed samą sobą. No dobrze, ale żeby alarmu nie słyszeć?!

– Przepraszam – burknęłam tylko do rodziców, którzy gotowi byli zaraz mnie tu zlinczować za wywoływanie chaosu. Posłusznie stanęłam niedaleko innej grupki, chowając się pod parasol i przyciągając do siebie szczęśliwe psy, które zajmowały się właśnie obwąchiwaniem nogawek towarzyszy niedoli, tak jak my czekających na swoje dzieci.

– Przepraszam, nie wie pani, jak długo to jeszcze potrwa? – zapytałam po piętnastu minutach jakąś pampuśną blondynkę w zielonym żakiecie, która stała niedaleko mnie.

– Podobno do trzynastej – odpowiedziała mi, jakoś tak ponuro. Zerknęłam na zegarek. Jeszcze 8 minut i będę mogła zabrać dzieci do domu, a potem na nowo zacząć składać wszystko do kupy. TYLKO SIĘ NIE ROZKLEJAJ W MIEJSCU PUBLICZNYM, W DODATKU PRZED DZIEĆMI. – Wyryłam sobie w głowie wielkimi literami, kiedy do oczu ponownie zaczęły napływać mi łzy.

– Przecież jestem twarda – powiedziałam pod nosem i razem z rodzicami, którzy zaczęli już kierować się do drzwi przedszkola, ruszyłam po moje maluchy.

Na korytarzu zrobił się ogromny tłok, kiedy jak na komendę wszyscy rzucili się, żeby odebrać dzieci, które zmokły na dworze, ćwicząc ewakuację. Stanęłam więc niedaleko drzwi i czekałam cierpliwie, aż tłum się zmniejszy, co nastąpiło dopiero po upływie kolejnych dziesięciu minut. I kiedy już szczęśliwa, że zaraz przestanę być uczestniczką tego bałaganu, ruszyłam do klasy po dzieci, znów musiałam się rozpłakać, co wcale nie było trudne, a do czego przyczyniła się wychowawczyni moich dzieci, informując mnie, że już ktoś je odebrał.

– Jak to już je ktoś odebrał? Niby kto?! Ktoś mi zabrał dzieci, a pani stoi tutaj i mówi to do mnie spokojnym głosem, jak gdyby nigdy nic? – wrzeszczałam na biedną nauczycielkę, zalewając się łzami.

– Pani Iwonko, ale czy ja mówię, że ktoś je ukradł? Pani córka wpadła z pół godziny temu i bliźniaki odebrała. Obcym bym ich nie dała, za kogo pani mnie ma? – zaczęła się usprawiedliwiać, a na jej twarzy pojawiła się mina niewiniątka. Wystudiowana!

– Pani jest chyba niepoważna! – lamentowałam dalej, nie słuchając, co do mnie mówi.

– Pani Iwono, ależ niech się pani opanuje. Coś się stało? Ma pani jakiś problem? – wtrąciła się, kiedy straszyłam ją kuratorium i dyrektorem, zupełnie ignorując fakt, że moje dzieci są całe i zdrowe i z pewnością siedzą teraz w mieszkaniu pod czujnym okiem swojej starszej siostry.

– Słucham? – przerwałam swój słowotok i spojrzałam na wychowawczynię spode łba. – Skąd ten pomysł?

– Strasznie dziś pani nerwowa, podczas gdy zawsze jest pani oazą spokoju – powiedziała tamta i przyjrzała mi się badawczo.

O, co to, to nie! Kadrze pedagogicznej i całemu miastu to ja się nie mam co chwalić tym, że przez osiemnaście lat siedziałam w jednym gnieździe z puszczalskim gawronem.

Zabrałam swój tyłek spod przedszkola i starając się opanować po drodze do mieszkania, szłam schowana pod czarnym parasolem razem z psami, które mokre i brudne wesoło obszczekiwały mijanych przechodniów.

Właściwie, to dobrze się stało, że mogłam wykrzyczeć się przed tą nauczycielką. Wszystko mi jedno, co ona sobie o mnie pomyśli, ale mi zrobiło się lepiej. Zawsze to pomaga, gdy człowiek odkręci kranik swoich emocji i da im upust, a po co robić to w towarzystwie biednych, Bogu ducha winnych dzieci, które właśnie co zostały półsierotami? No po co?

Westchnęłam. Kolejny raz wyszłam przed kimś obcym na osobę totalnie niezrównoważoną…

No cóż. Zostało mi teraz tylko uspokoić się i zabrać za pakowanie maluchów, bo starszyzna da sobie z tym radę sama. W domu, czyli u rodziców w Sosenkach, wszystko się przecież poukłada – pomyślałam i objęłam się ramionami, żeby dodać sobie otuchy.

Może i jestem porzuconą kobietą, ale nie chcę się rozklejać. Jeden wieczór płaczu za tym dupiastym bawidamkiem wystarczy.

– Chcę być twarda. Chcę być twarda – powtarzałam, wchodząc po schodach do mieszkania, żeby zacząć się pakować. – Chcę być twarda i będę twarda. Postanowione – dodałam, pociągając nosem. Aha. Już to widzę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Polecamy również:

Małgorzata Mroczkowska

ANGIELSKIE LATO

Życie pełne jest niespodziewanych zbiegów okoliczności…

Anna wyjechała z Polski dwadzieścia lat temu. Mieszka w Londynie. Ma męża Anglika, przy boku którego prowadzi spokojne, ustatkowane życie. Pewnego dnia odbiera telefon od dawnej przyjaciółki z Krakowa szukającej wakacyjnej pracy dla swojego syna. Wojtek właśnie dostał się na uniwersytet i chce zarobić na studia. Anna postanawia zatrudnić chłopaka do pomocy w remoncie starego domu odziedziczonego przez jej męża. I choć Wojtek przylatuje do Anglii razem ze swoją dziewczyną, życie napisze dla całej trójki zupełnie inny, zaskakujący scenariusz.

Angielskie lato to przepiękna i wzruszająca opowieść o skrywanych tęsknotach i niespodziankach, które oferuje nam los.

W dalszej części znajdziecie Państwo

fragment publikacji.

„Angielskie lato”

Małgorzata Mroczkowska

– Musisz do niej zadzwonić, słyszysz?

Głos Waltera wyrwał ją z drzemki, ale czyż można drzemać, stojąc? Patrzyła przez okno na morze, które w końcu uspokoiło się, ochłonęło, choć w powietrzu czuć było jeszcze napięcie ostatnich godzin.

Dopiero teraz zauważyła, że jej dłonie zaciśnięte były wokół firanki, której trzymała się kurczowo, do bólu.

– Anno, czy ty mnie słuchasz?

– Słucham… słyszę. – Spojrzała na niego oczyma mokrymi od łez.

Walter podszedł do niej i zaczął powoli uwalniać jej palce, jeden po drugim. Uniósł do ust lodowatą dłoń Anny i pocałował.

– Przecież ktoś musi jej o tym powiedzieć. Chyba nie chcesz, żeby dowiedziała się o wszystkim od policji.

– O Boże…

Zamknęła oczy. Znowu zobaczyła skałę i jamę ukrytą na wschodnim wybrzeżu, rozgrzaną wspomnieniami, które wciąż były gorące, pulsowały pod powiekami niczym świeże łzy. Fale rozbijające się z krzykiem o białe kamienie rozrzucone przez sztorm, który przyszedł nocą, i koc, na którym wcześniej leżała, a także plecy Wojtka, poranione piaskiem, który delikatnie wbijał się w skórę. Dotykała jego ramion, gładkich i młodych.

– Chcesz? Opowiem ci o moim kocie.

– Nie wiedziałam, że masz kota.

– Miałem. Wiele lat temu.

– No i co z tym kotem?

– Nie lubił, kiedy wiało. Nasze mieszkanie w Krakowie leży na wzgórzu, i tam zawsze wieje. Kiedy przyplątał się do nas, kiedy z nami zamieszkał, nie mieliśmy pojęcia, że nie lubi wiatru.

– To jak się dowiedzieliście? – zapytała, całując go w ramię.

– Zawsze, kiedy za oknem mocno wiało, chował się pod kanapę w salonie albo pod łóżko i udawał, że go nie ma. Nie lubił, żeby tam do niego zaglądać. Pewnego dnia pojechaliśmy w góry, do naszego letniego domku…

– Zabraliście go ze sobą?

Skinął głową.

– To było dziwne lato. Pogoda zmieniła się nagle, ze słońca zrobiła się burza z deszczem i wiatrem.

– I on wam uciekł?

– Najpierw myśleliśmy, że schował się, jak zwykle. Szukaliśmy go cały dzień, wołaliśmy. Ale nie wrócił, jakby rozpłynął się w powietrzu. Przepadł.

– To było nierozsądne – oceniła. – Zabierać miejskiego kota na odludzie.

– Odnalazł się dopiero w następne wakacje.

– Jak to?

– Pewnego dnia stanął w progu kuchni, zamiauczał, po czym podszedł do mnie i jak gdyby nigdy nic otarł się o moje nogi.

– I co? Zabraliście go z powrotem do domu?

– Wybrał wiejskie życie. Odszedł od nas, ale wrócił się pożegnać, pokazać, że żyje. To miłe. Co prawda, zrobił to tylko raz, tamtego dnia, ale mimo wszystko to było miłe. Nigdy później już go nie widziałem.

Usiadła na kocu.

– Po co mówisz mi o tym właśnie teraz?

Pocałował ją w usta i przeprosił.

Dlaczego teraz przypomniała sobie akurat tę historię? Wspomnienie tamtego dnia było żywe i bardzo świeże, jakby rozmowa wydarzyła się przed chwilą. Anna zastanawiała się, dlaczego nasza pamięć w tak okrutny sposób okazuje swoje przywiązanie do chwil, o których wolelibyśmy zapomnieć. Przecież nie powinna teraz myśleć o nim w ten sposób. Przecież to, co mogło trwać wiecznie, miało nie nastąpić już nigdy.