Copyright © by Kinga Litkowiec, 2019
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta I: Paulina Aleksandra Grubek

Korekta II: Magdalena Zięba-Stępnik

Zdjęcie na okładce: © by Volodymyr TVERDOKHLIB/Shutterstock.com

Projekt okładki: Marta Lisowska

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-15-0

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Dla mojego męża

Spis treści

1.JESSICA

2. LIAM

3. JESSICA

4. LIAM

5. JESSICA

6. LIAM

7. JESSICA

8. LIAM

9. JESSICA

10. LIAM

11. JESSICA

12. LIAM

13. JESSICA

14. LIAM

15. JESSICA

16. LIAM

17. JESSICA

18. LIAM

19. JESSICA

20. LIAM

21. JESSICA

22. LIAM

23. JESSICA

24. LIAM

25. JESSICA

26. LIAM

27. JESSICA

28. LIAM

29. JESSICA

30. LIAM

31. JESSICA

32. LIAM

33. JESSICA

34. LIAM

35. JESSICA

36. LIAM

37. JESSICA

38. LIAM

39. JOAQUIN

Playlista

Like A Storm – Love The Way You Hate Me

Michele Morrone – Drink Me

Ciara ft. Justin Timberlake – Love sex magic

Niykee Heaton – Dream Team

Kehlani – Gangsta

Skillet – Awake And Alive

Enigma – Je T’aime Till My Dying Day

Chord Overstreet – Hold On

Ne-Yo – Beautiful Monster

Boy Epic – Tell Me You Love Me

1.JESSICA

Nic ci nie obiecuję. Po prostu muszę coś sprawdzić. Czy potrafię kochać.

Mówi mi coś takiego i tak po prostu sobie wychodzi? Ja chyba zaraz zwariuję. Ile jeszcze razy będę przez to przechodzić? Znów zrobił krok do przodu, żeby za chwilę cofnąć się o trzy? Nie mogę nadążyć za tym, czym kieruje się ten facet. Chyba nie ma na świecie nikogo, kto wiedziałby, co chodzi mu po głowie. Wydaje mi się, że nawet on sam tego nie wie.

Chciałabym wyjść, zaczerpnąć świeżego powietrza, ale nie mogę. Duszę się tutaj. Nie jestem w stanie skupić się na jego słowach, które wciąż dudnią w mojej głowie.

Podejmuję ryzykowną decyzję i otwieram drzwi. Wychylam lekko głowę, nikogo nie ma. Przynajmniej nie tutaj. Znam już drogę do jadalni, więc idę prowadzącym do niej korytarzem. Boję się pójść gdzie indziej; nie mam pojęcia, co mogę zobaczyć w miejscu, w którym nie jestem mile widziana. Nie wiem nawet, po co w ogóle to robię. Przecież nie ma szans, żebym tak po prostu sobie wyszła. Mimo wszystko idę dalej. Prowadzi mnie mieszanka emocji, która doszczętnie pozbawiła mnie racjonalnego myślenia.

Byłam naiwna, licząc na to, że uda mi się przejść. Za każdym razem mijałam kilku ludzi Liama. Jakim cudem teraz miałoby nikogo nie być?

– Szef wie, że jego laleczka wychodzi bez pytania?

Obleśny koleś zbliża się do mnie. Ma nieprzyjemny wyraz twarzy, a podchodząc za blisko, zachowuje się jak psychopata. Przełykam głośno ślinę, gdy staje naprzeciwko mnie. Wpatruje się szeroko otwartymi oczami, a jego usta układają się w krzywy uśmiech zadowolenia. Ma może pięć centymetrów więcej ode mnie, jednak boję się go przez to, jak mi się przygląda. Poprawia przydługie, potargane włosy, zaczesując je dłonią do tyłu, po czym robi jeszcze jeden krok w moim kierunku. Cofam się i uderzam plecami o ścianę. Przełykam mocno ślinę i próbuję zamaskować strach, który przejął kontrolę nad moim ciałem.

– Możesz go zawołać? Nie mam jak się z nim skontaktować, a muszę z nim porozmawiać. – Staram się wyglądać na pewną siebie, ale nie wiem, na ile mi to wychodzi.

– Coś za coś, maleńka.

Unoszę jedną brew.

– Obciągnij mi. – Uśmiecha się szeroko.

– Sam sobie obciągnij, kutasie! – krzyczę tak głośno, na ile jestem w stanie.

– Zamknij się! – Rozgląda się na boki i przykłada mi dłoń do ust. – Zaraz zobaczysz, na co mnie stać, ty mała ździro – sapie, a jego oczy wydają się jeszcze bardziej szalone.

Chcę mu się wyrwać, ale jest za silny, choć na pierwszy rzut oka wcale na takiego nie wygląda. Przyciska mnie do ściany i mówi coś pod nosem. Nie słyszę go, bo staram się krzyczeć jak najgłośniej, mimo przystawionego łapska do mojej twarzy. Łapie mnie za pierś, chcę go kopnąć, ale robi unik.

Dostrzegam jakąś postać kątem oka; nie wiem, kto to. Modlę się jedynie o to, by był to Liam lub ktokolwiek, kto obroni mnie przed tym zboczeńcem.

– Co ty, kurwa, robisz?!

Psychol mnie puszcza i odwraca się w stronę mężczyzny, który pewnie mnie uratował.

– Nie widać? Maleństwo się zgubiło. – Śmieje się szeroko, jakby uważał to za świetną zabawę.

– A wiesz, idioto, kim jest to maleństwo?! – Mężczyzna podnosi głos tak bardzo, że nawet ja się go boję.

– Nową laleczką szefa. – Wariat znów się uśmiecha jak skończony pajac.

– Wypierdalaj stąd, zanim odstrzelę ci ten pusty łeb! – Mężczyzna w ciągu sekundy wyciąga broń.

Na szczęście ten oblech cofa się, unosząc ręce, i odchodzi. Zostaję z moim wybawicielem, który podchodzi do mnie bliżej. Przyglądam mu się przez chwilę; to wysoki brunet o ciemnych, brązowych oczach. Patrzy na mnie z kamienną twarzą, przez co zaczynam się denerwować. Nie wiem, kim jest, ale wyraz jego twarzy z każdą sekundą przeraża mnie jeszcze bardziej.

– Co ty tu robisz? – pyta poirytowanym tonem.

– Szukam Liama – odpowiadam roztrzęsiona.

– Od kiedy możesz wychodzić sama z sypialni? – Patrzy na mnie karcąco jak na niegrzeczne dziecko.

– Nie mogę, ale…

– Nie każdy wie, kim dokładnie jesteś. Niektórzy przychodzą tu raz na kilka tygodni, tak jak Fizzy.

– Ty wiesz, choć ciebie też nigdy nie widziałam – odpowiadam nieśmiało.

– Moim zadaniem jest wiedzieć wszystko. Chodź, odprowadzę cię do sypialni, zanim szef cię tu zobaczy.

Kiwam głową i idę za nim, jednak on zatrzymuje się na chwilę, zmuszając mnie, żebym szła przodem. Zerkam na niego odruchowo co kilka sekund, bo nadal wolę zachować jakąkolwiek ostrożność. W tym domu nikt nie jest normalny. Wiem, że nikomu nie mogę tu ufać. Jestem tu więźniem; otoczona przez samych mężczyzn.

Gdy stoimy już pod drzwiami, odwracam się do niego.

– Zgaduję, że teraz chcesz mi powiedzieć, żebym nie mówiła O’Dire’owi o tym, co się stało?

– Jak dla mnie, możesz mu powiedzieć – odpowiada rozbawiony. – Ten kretyn i tak zginie szybciej, niż mu się wydaje. Zastanów się tylko, czy chcesz się przyznać, że wyszłaś sama z sypialni. Z tego, co wiem, nie możesz tego robić.

– To prawda. – Spuszczam głowę.

– Idź do środka, zaraz przyniosę ci obiad.

– A Morris? – pytam zaskoczona.

Przez myśl przechodzi mi, że podzielił los Kim. Od razu uświadamiam sobie, że jego jest mi bardziej szkoda. To cholernie dziwne, bo nawet nie mogę znieść widoku tego mężczyzny, a Kim przecież na początku była dla mnie miła i polubiłam ją bardzo szybko. Być może do Morrisa mam więcej zaufania, bo Liam właśnie jemu zlecił zajmowanie się mną, a jest mężczyzną.

– Wyjechał w interesach, wróci jutro. Spokojnie, nie jesteś na mnie skazana na długo. – Uśmiecha się szeroko.

– Dlaczego ty go zastępujesz?

– Szef nie pozwoli wejść do ciebie nikomu, do kogo nie ma wystarczającego zaufania. Morris zastąpił Kim, choć z reguły zajmuje się dziwkami, ale jest też prawą ręką O’Dire’a – odpowiada nieco znudzony.

– A ty czym się zajmujesz?

– Wolałabyś tego nie wiedzieć. – Unosi lekko kącik ust.

– Dlaczego? Nic mnie już nie zaskoczy. – Wzruszam ramionami.

– Zajmuję się szantażami, torturami i morderstwami. Teraz zaspokoiłem twoją ciekawość?

– Robisz takie rzeczy, a zgodziłeś się na noszenie obiadów? – Uśmiecham się mimowolnie.

– Nie miałem wyjścia.

– Ale śniadania nie dostałam. – Robię nadąsaną minę, po czym znów uśmiecham się szeroko.

– Widocznie nie zasłużyłaś. – Odwzajemnia mój uśmiech. – A prawda jest taka, że dopiero niedawno dostałem takie zadanie. Jeśli to już koniec pytań, wejdź w końcu do środka.

– Mam jeszcze jedno. Jak masz na imię?

– Joaquin. – Wzdycha ciężko.

Wchodzę do środka w nieco lepszym humorze. Zastępca Morrisa wydaje się całkiem w porządku. Mimo że torturuje, szantażuje i zabija, wzbudza we mnie większą sympatię. Może dlatego, że nie sprowadza dziwek i nie zajmuje się sprzedażą dziewictwa. To chyba bardziej mnie przeraża. Może jestem po prostu dziwna.

Joaquin przynosi mi obiad kilka minut później.

– Teraz bez pytań, bo trochę się śpieszę – mówi, stawiając tacę z jedzeniem.

– Tylko jedno i krótkie. Nie wiesz, kiedy przyjdzie Liam?

– Niedługo powinien tu być.

Mężczyzna od razu wychodzi.

Podchodzę do stolika z obiadem. Nie jestem w sumie głodna, choć wszystko wygląda apetycznie. Przez to, co stało się na korytarzu, mam ściśnięty żołądek. Zmuszam się jednak do zjedzenia sałatki i siadam na łóżku. Po chwili po prostu się rozbieram i wchodzę pod kołdrę. Sama nie wiem, czy chce mi się spać, czy jestem jedynie wykończona psychicznie. Ale dobrze mi to robi. Zamykam oczy i mogę pomyśleć.

Trudno mi wyciągnąć wnioski. Już nawet nie próbuję wmówić samej sobie, że to nie jest miłość. Kocham go, mimo że jest największym sukinsynem, który chodzi po tej ziemi.

Miłość jest ślepa, ale i głupia. Gdyby kobiety mogły same wybrać sobie mężczyznę, w którym chcą się zakochać, byłoby zdecydowanie łatwiej.

Liam wraca po godzinie. Leżę tyłem do drzwi i nie mam nawet zamiaru się odwracać.

– Śpisz w ciągu dnia? – pyta spokojnym tonem.

– Nie, tylko leżę. Zamknięta w sypialni nie mam zbyt wielu rozrywek – odpowiadam obojętnie, choć w środku cała się telepię.

– Brakuje ci rozrywki?

– Brakuje mi zajęcia.

– Coś wymyślimy.

Słyszę, że się rozbiera. Doskonale wiem, co wymyślił. Nie ukrywam, że tego też mi brakuje. Jednak nie jestem pewna, czy to najlepszy moment.

Wchodzi powoli pod kołdrę, delikatnie przykłada usta do moich pleców.

– Odwróć się do mnie.

Robię, co mówi, patrzę mu w oczy, próbując odczytać jego myśli.

– Nie cofnę już tego, co powiem, ale nie powtórzę się drugi raz. – Zakłada mi włosy za ucho. – Chcę spróbować. Nie wiem, czy jest w ogóle sens, ale chcę tego.

Jest tak poważny, a jego ton pewny… To daje mi nadzieję, chociaż wciąż boję się, że zrani mnie po raz kolejny.

– O czym dokładnie teraz mówisz? – pytam cicho.

– Doskonale wiesz, mała. Jeśli po wszystkim oboje będziemy chcieli być razem, tak będzie.

– Po wszystkim? – pytam zaskoczona.

– Wiem o tobie dużo, ale ty o mnie nie wiesz nic. Zmienimy to.

– Jaka jest szansa, że jutro albo jeszcze dziś nie zmienisz zdania? – Patrzę na niego wymownie.

– Daję ci na to moje słowo. Chcę tego, muszę zaryzykować.

– Rozmawiałeś z Valerią? – Uśmiecham się lekko.

– Dziś nie. Rozmawiałem z Morrisem.

– Z Morrisem? Facet od dziwek udzielił ci rady? Teraz nie wiem, czy dobrze cię zrozumiałam.

Naprawdę zaczynam się bać…

– Facet od dziwek, kiedyś nim nie był, kotku.

– A kim był? – Nawet nie ukrywam tego, jak bardzo jestem ciekawa.

– Bardzo zakochanym w pewnej dziewczynie chłopakiem, za którą zabił – odpowiada spokojnym, zamyślonym głosem.

– Co? – Otwieram szeroko oczy.

– Każdy człowiek ma jakąś przeszłość. Bywa, że to przez nią ludzie zamieniają się w potwory.

– Z tobą też tak było?

– Nie.

Chcę zapytać, co w takim razie stało się z nim. Jednak zamyka moje usta namiętnym pocałunkiem.

Wiem, że powie mi tyle, ile będzie chciał powiedzieć, więc nie próbuję nawet protestować. Oddaję się chwili zapomnienia, która z każdą sekundą dostarcza mi coraz więcej przyjemności.

Liam wchodzi na mnie, nie przerywając pocałunku nawet na sekundę. Czuję jego twardego penisa, który ociera się o moją cipkę. Jęczę cicho, kiedy zaczyna we mnie wchodzić. Na początku bardzo wolno, ale nagle jednym pchnięciem wchodzi do końca. Odchylam głowę i wydaję z siebie głośny jęk. Jego dłonie łapią moje w nadgarstkach, zakłada mi je za głowę i pieprzy coraz mocniej, nie spuszcza ze mnie wzroku. Dzikość jego spojrzenia jest w tym momencie nie do opisania, tak samo jak intensywność jego ruchów. Nie mogę się poruszyć, ale on właśnie tego chce – mieć nade mną pełną władzę; pozwolić mi na tyle, na ile będzie chciał. Nie przeszkadza mi to, pod warunkiem, że mnie tym nie rani. Podoba mi się jego dominacja, podnieca mnie i sprawia, że pragnę go jeszcze bardziej.

– Jesteś tylko moja, Jess – mówi, gdy zaczyna pieprzyć mnie jeszcze mocniej.

Mam wrażenie, że łóżko się porusza. Odlatuję, jest mi chyba zbyt dobrze. Z moich ust wydostaje się głośny jęk, a cipka zaciska się mocno na jego penisie. Przymykam powieki. Liam zwalnia, oddycha coraz ciężej. Opada na mnie wolno, czuję bijące serce na mojej piersi. Mam ochotę powiedzieć mu coś na ten temat, ale gryzę się w język. To nie czas na takie uwagi.

– Jutro zabiorę cię w pewne miejsce – mówi, kładąc się obok mnie.

– Dokąd?

– Można powiedzieć, że to niespodzianka.

– Czuję, że mi się nie spodoba.

– Tak będzie na pewno, ale coś ci przecież obiecałem. Jedynie widząc, czym dokładnie się zajmuję, możesz zdecydować, czy chcesz być ze mną na tyle mocno, żeby to zaakceptować.

Nie odpowiadam. Patrzę w te przerażająco mroczne oczy, w których po raz pierwszy widzę coś nowego. Nie wiem, czy to na pewno miłość, czy tylko sobie to wmawiam, ale mam nadzieję, że się nie mylę.