Tytuł oryginału: This Raging Light

Redakcja: Ewa Holewińska

Skład i łamanie: ALINEA

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcia na okładce:

Zdjęcie dziewczyny: Copyright ©Aleshyn Andrei

Zdjęcie ptaków: Copyright © Mrs. Opposum

Fragment wiersza „Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy”
Dylana Thomasa w przekładzie Stanisława Barańczaka.

Copyright © 2015 by Estelle Laure

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-469-3 (e-book)

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla moich ukochanych dzieci,

Lilu Sophii i Bodhi Lux

Dzień czternasty

Mama miała wrócić wczoraj po dwutygodniowych wakacjach. Czternaście dni. Oznajmiła, że musi oderwać się od wszystkiego (czytaj również: nas) i że wróci przed rozpoczęciem szkoły. Przeczuwałam, że się nie zjawi – na podstawie treści wczorajszego maila – czekałam jednak aż do rana, wciąż nie tracąc nadziei, że po prostu wpadłam w paranoję, że mój prawie nieomylny instynkt tym razem wyjątkowo się pomylił. Ale drzwi wejściowe nie skrzypnęły, deski podłogowe nie zatrzeszczały. Patrząc na ścianę zabarwioną blaskiem wschodzącego słońca, już wiedziałam, wiedziałam aż nazbyt dobrze: zostałyśmy same, Wrenny i ja. Przynajmniej chwilowo. Wren i Lucille. Lucille i Wren. Zrobię wszystko, co trzeba. Nikt nas nie rozdzieli. A to znaczy, że nasze życie musi się toczyć normalnym trybem. Ściśle rzecz biorąc, trzeba mu nadać pozory normalności. Bo normalnym na pewno nie da się go nazwać.

Normalne życie skończyło się wraz z odejściem taty.

Zaplotłam Wren warkoczyki – jak stwierdziła, za ciasno – zrobiłam kawę, śniadanie, drugie śniadanie na wynos dla nas obu, przygotowałam jej ubranie, plecak i zaprowadziłam do szkoły – pierwszy dzień w czwartej klasie – po drodze witając się z wszystkimi sąsiadami i przyspieszając kroku na widok osób potencjalnie zdolnych zdobyć się na odwagę i spytać, gdzie, do cholery, podziewa się moja matka. Przez cały czas towarzyszyło mi dziwne zabawne uczucie, jakbym unosiła się nad ziemią, oderwana od własnego ciała. Tyle że wszystko zrobiłam nie tak. Nie po kolei.

Powinnam była najpierw zaparzyć kawę i przygotować się do wyjścia. Kazać Wren najpierw zjeść, a dopiero potem się ubrać, bo straszna z niej fleja. Tego ranka nagle stwierdziła, że nie lubi tuńczyka („wygląda jak rzygi”), chociaż jeszcze wczoraj wprost go uwielbiała, w dodatku dokonała tego wyznania, kiedy kanapki z tuńczykiem już leżały zapakowane w plecaku i właśnie miałyśmy wychodzić.

Poza tym uporałam się z całą górą prania, złożyłam swoje ciuchy, powiesiłam w szafie rzeczy mamy, a te należące do Wren starannie poukładałam w komodzie. Okazało się jednak, że właściwie nic na nią nie pasuje. Jak to możliwe, że tak urosła w ciągu zaledwie dwóch tygodni? Może dlatego, że trwały całą wieczność?

Te wszystkie czynności zawsze wykonywała mama. Niedostrzegalnie. Ale teraz je dostrzegam. Dostrzegam, że jej nie ma. Że już tego wszystkiego nie robi. Mam ochotę dać Wren kuksańca. Dlaczego nie pyta, czemu mama nie wróciła, czemu wciąż jej nie ma? Czyżby w głębi serca moja siostra też przeczuwała, że tak to się potoczy, że tamta noc, kiedy przyjechała policja, była początkiem, a to teraz jest jedynie koniecznym i nieuniknionym zakończeniem?

Czasem po prostu się wie.

W każdym razie wykonałam wszystkie czynności, które zwykle wykonywała mama. Przynajmniej próbowałam. Ale wszechświat doskonale wie, że tylko gram, udaję, jakbym robiła wszystko według podręcznika – chciałabym taki mieć. Ale kiedy pocałowałam Wren w czubek głowy na pożegnanie, w podskokach pognała do wejścia. Chyba można to uznać za sukces.

Jest ciepło. Lato jeszcze nie wie, że odchodzi. Szybkim krokiem pokonuję odległość dzielącą obie szkoły, dziewięć przecznic. Kiedy w końcu wpadam do środka, jestem cała spocona.

A teraz siedzę w klasie. Piosenka, którą Wren śpiewała przez całą drogę, jakiś rytmiczny pop, pulsuje w mojej głowie tępym monotonnym bólem. Trochę się spóźniłam na angielski, ale chyba wszyscy przyszli spóźnieni tego pierwszego dnia. Wkrótce będziemy doskonale wiedzieć, co gdzie kiedy, każdy będzie znał przypisane sobie miejsce. Posłuszne stado owiec.

Eden zjawiła się przede mną, zawsze o czasie, zawsze odpowiednio wcześnie, by usiąść tam, gdzie chce. Ramieniem obejmuje oparcie stojącego obok pustego krzesła, na mój widok opuszcza ramię. W tym roku chodzimy razem tylko na angielski, totalna żenada. Po raz pierwszy. Wolałabym podróżować z nią u boku przez cały dzień. Ale przynajmniej szafki mamy obok siebie.

Jest strasznie fajna, lecz fajna w taki Edenowy sposób. Nie. „Chodź, zobacz, jaka jestem super”. Obserwuje, czeka i wszystko widzi. Myśli. Grube płomiennie rude włosy dosłownie spływają na oparcie krzesła, zbroja w postaci skórzanej kurtki jest na miejscu, można by uznać ten strój za nieco ekscentryczny jak na wrzesień w Cherryville, New Jersey, gdyby nie fakt, że klimatyzacja w budynku szkoły dmucha lodowatym powietrzem, zupełnie jak w kinie. Bardzo żałuję, że nie wzięłam kurtki, żałuję, że nie włożyłam czegoś ciepłego do plecaka Wren, chociaż w podstawówce pewnie nie jest aż tak tragicznie. Zapewne nasza administracja uznała, że za pomocą niskich temperatur da się kontrolować niesforne młodzieńcze hormony czy coś w tym rodzaju.

Błąd.

Kiedy siadam, pan Liebowitz rzuca mi surowe spojrzenie. Bezczelnie przerwałam standardową nudną przemowę na temat nadchodzącego roku, pełną ostrzegawczych uwag, że nie zamierza tolerować żadnych głupot, a fakt, że znaleźliśmy się w ostatniej klasie nie znaczy, że wszystko nam wolno. A może patrzy na mnie w ten sposób, ponieważ wie o tacie. Ludzie gadają, ale Eden i jej skórzana kurtka zdają się tłumić wszystkie głosy. Nie zginę, póki mam ją obok siebie. Zresztą i tak nie bardzo zadaję się z innymi ludźmi. Digby jest jej bratem bliźniakiem, ale to my dwie mamy jeden umysł.

A Liebowitz wygląda jak Pan Rogers, ten poczciwy facet z programu telewizyjnego dla dzieci, więc może sobie do woli groźnie marszczyć brwi, i tak na nic mu się to nie zda. Od razu widać, że to poczciwina, nie może się doczekać, kiedy wreszcie wróci do domu, przebierze się w sweterek i wygodne buty i otoczy czułą opieką rośliny w doniczkach, puści im Franka Sinatrę czy coś w tym stylu. Zresztą zaraz się uspokoi. Zawsze zaczyna od totalnej spinki. Czy można go za to winić? Liceum to prawdziwy dom wariatów. Przydałyby się kraty w oknach i paru ochroniarzy przed wejściem. Ale tutaj to wykluczone.

Eden kopie mnie lekko w stopę i tym samym sprowadza z powrotem do tu i teraz. Tu i teraz naprawdę mi się podoba, więc oddaję, zastanawiając się przy tym, czy dotykanie się pod stołem stopami z najlepszą przyjaciółką należałoby zaklasyfikować jako „głupoty”.

– Obiad – szepcze.

– Wren – odpowiadam, również szeptem. Wzruszam ramionami.

Moje spojrzenie, wbrew intencjom, mówi jej wszystko na temat mamy i naszej obecnej sytuacji.

Potrząsa głową.

– Sucz – mówi.

Znowu wzruszam ramionami, próbuję na nią nie patrzeć.

– Weź Wren. Moja mama najchętniej nakarmiłaby cały świat.

Kiwam głową.

– Digby też będzie. – Ponownie kopie mnie w stopę.

Zapadam się w sobie, w ciszę. Patrzę na cienkie blade wargi Liebowitza, formujące kolejne słowa.

– Cóż, w końcu mieszkacie w tym samym domu – stwierdzam. Megasłabe.

– Drogie panie – mówi Liebowitz tonem melodyjnym i ostrzegawczym. – Nie zmuszajcie mnie, bym was rozdzielił zaraz pierwszego dnia.

Życzę powodzenia, mam ochotę powiedzieć. Idź nakarmić rybkę i podlać paprotki. Włóż trampki i sweterek i daj mi święty spokój.

„Taki piękny dzień w sąsiedztwie. Czy zechcesz zostać moim sąsiadem?”, rozbrzmiewa mi w uszach intro do „Pana Rogersa”.

Kiedy podjeżdżamy starą corollą mamy pod dom Eden, Digby gra z tatą w kosza, chcę jak najszybciej znaleźć się w środku, bo istnieje ryzyko, że tu zostanę i będę się gapić aż do wieczora. Na widok taty grającego z dzieckiem w piłkę czuję dziwne ukłucie. Ta scena jest całkowicie prawdziwa, chcę zakryć Wren oczy, żeby nie widziała, co traci.

Teraz mi się przypomina.

– Wren.

– Tak? – Wyciera ręce w koszulkę, na kolanach trzyma książkę, wygląda trochę nieświeżo, włosy ma tłustawe i potargane mimo moich porannych starań. W którymś momencie warkoczyki się rozplotły, Wren przypomina małą dzikuskę.

– Mama długo nie wraca, prawda?

Zastyga. Spina się.

– Aha – mówi.

– Nie chcemy, żeby ktoś jeszcze wiedział. Dobrze? Nawet Janie, Eden, Digby i John.

– Ale mama jest na wakacjach. Wypoczywa. Niedługo wróci.

– Jasne, jasne – odpowiadam. – Ale i tak lepiej nikomu nie mówić, bo mogą nie zrozumieć. Jeszcze coś sobie pomyślą.

– Że zostawiła nas na zawsze? – W głowie Wrenny dzieje się znacznie więcej, niż mi się wydaje.

– Na przykład. Albo że wyjechała na dłużej, niż zamierzała. – Chwytam za klamkę, by uniknąć wzroku Wren. – Ktoś mógłby tak pomyśleć.

– Ale to nieprawda. Nie zostawiła nas. – mówi. – To nasza mama.

– Ależ oczywiście. – Kłamstwo.

– No to co za różnica, co ludzie pomyślą?

– Wren, po prostu nic nie mów, okej?

– Okej.

– Niektóre sprawy powinny pozostać prywatne. – Otwieram drzwi, pochylam się w stronę Wren i pocieram kciukiem jej zasyfioną koszulkę, bez większego efektu. – Jak wyjazdy wakacyjne naszej mamy. To jak?

– No, powiedziałam okej. – Wysiada i czeka, patrzy na mnie, jakbym była najbardziej irytującą osobą na świecie. – Hej, Lu?

– No? – Szykuję się na to, co zaraz nastąpi.

– Twoja stara jest taka gruba, że jak wyszła z domu na obcasach, to wróciła w klapkach.

Mam chęć powiedzieć, że nie cierpię jej nowej fascynacji dowcipami na temat grubasów, ale nie chcę dłużej tak stać, więc śmieję się bez przekonania i ruszam w stronę wejścia. Chcę jak najszybciej znaleźć się w środku, również z powodu tej drugiej rzeczy. Przez „drugą” rozumiem tę, z powodu której właśnie cała się pocę. A przez „rzecz” rozumiem Digby’ego, którego znam od siódmego roku życia, lecz który od pewnego czasu robi ze mnie totalną nieogarniętą debilną debilkę, przygłupa na cały regulator. Zapytaj mnie w jego obecności, jak mam na imię, a zapewne nie będę w stanie odpowiedzieć. Pewnie tylko wybełkoczę: „Lllll… llllllu….” i trzeba będzie wytrzeć ślinę ściekającą mi po brodzie.

Wiem. To nie jest ani trochę atrakcyjne.

No, ale. Wysoki, spocony i bez koszulki, mięśnie prezentują się w całej okazałości. Może nie do końca można powiedzieć, że lśni, ale jest biały, niesamowicie biały, a od słońca tylko dostaje piegów i teraz, po lecie spędzonym na powietrzu, jest nimi pokryty od stóp do głów. I kiedy patrzę na włosy przyklejone do czoła, na długie smukłe ciało, na ruchy, kiedy wymija ojca, by wrzucić piłkę do kosza, mam ochotę paść na kolana, wykrzyknąć: „Panie, zmiłuj się nade mną, Alleluja”, pisać sonety i namalować jego portret, i czcić to miejsce, w którym szyja przechodzi w bark, absolutnie doskonałe miejsce.

Jest piękny.

I właśnie dlatego, kiedy go mijam, a on mówi: „Cześć”, ledwo raczę zareagować. Istnieją dwa główne problemy, nie licząc faktu, że jest on bratem bliźniakiem Eden, co wydaje się wystarczająco dziwne. Po pierwsze, od zarania dziejów chodzi z tą samą dziewczyną. Są sklejeni na stałe, ona pożycza od niego kurtkę, świadectwo ślubu praktycznie już podpisane. Wszystkiego najlepszego na starej drodze życia. Po drugie, nawet gdyby coś się wydarzyło, gdyby na przykład mnie pocałował, to chyba bym umarła, uległa natychmiastowej implozji. Wiem, że zachowuję się jak dwunastolatka wzdychająca do sławnego aktora, a nie jak niezależna i opanowana kobieta, którą przecież jestem, ale przez niego naprawdę tracę głowę. Ma w sobie coś takiego, ten sposób poruszania się, taką samczość – jego widok wstrząsa mną do głębi. Tak więc mam nadzieję, że nigdy nie dojdzie do pocałunku. To byłaby katastrofa. Nie chcę, żeby ktoś widział, jak rozpadam się na kawałki. A już na pewno nie on.

A może przede wszystkim – na pewno nie ja.

Janie, mama Eden, zrobiła pulpety. Nie potrafi gotować dla czterech czy nawet sześciu osób, zawodowo zajmuje się cateringiem i urządzaniem przyjęć, więc w lodówce jest zawsze pełno niedojedzonych przystawek. A jak coś gotuje, to w bardzo dużych ilościach. Sądząc po zapachu, pulpety duszą się na wolnym ogniu od samego rana. Wszystko przesiąkło tą wonią.

Przyglądam się Eden i Janie. Dwa rudzielce, pracujące ramię w ramię przy blacie w wielkiej nowiuteńkiej kuchni, zwrócone do nas plecami. W ich wymarzonym domu wszystko jest idealne, dokładnie takie, jak sobie wymyślili, a kuchnia wygląda niczym przedłużenie Janie. Eden i jej mama są do siebie niesamowicie podobne, tyle że Janie jest bardziej ogarnięta, Eden zaś ma na sobie swój cudaczny strój do baletu, zawsze wkłada go zaraz po szkole, jakby oblekała się z powrotem w prawdziwą skórę. Janie uderza tyłkiem w tyłek Eden. Eden oddaje. Stopy, tyłki. Eden lubi tę zabawę w przeróżnych wersjach. Kroją warzywa na sałatkę, obie chude i energiczne. Razem. Obejmuję ramieniem plecy Wren i przyciągam ją do siebie, w tym samym momencie skacze na nią Beaver Cleaver, goldendoodle, a Janie się odwraca.

– Cześć, dziewczynki.

– Cześć, Janie – mówi Wren i opada na podłogę w towarzystwie BC.

Macham na powitanie.

– Ładnie pachnie – rzuca Wren spod białego futra. – Czy to sos z wódką?

Janie uśmiecha się.

– Sos z wódką? To chyba wyższy stopień wtajemniczenia?

– Food Network – wyjaśnia Wren, wracając do pozycji pionowej. – I bar „U Gina”. Podają tam dobry sos z wódką.

– Cóż. – Janie pokazuje palcem kredens w jadalni, a ja zaczynam wyjmować talerze. – Jestem pod wielkim wrażeniem, Wren. Ale nie, to nie jest sos w wódką. Zwykła klasyczna marinara. Mam jednak nadzieję, że ci posmakuje.

– No pewnie – odpowiada Wren. – Od kilku tygodni żywimy się mrożoną pizzą.

– Nieprawda – wtrącam. Duża przesada.

– Lucille robi wszystko z gotowców.

Przyznaję, w zamrażarce leżał spory zapas pizzy.

– A wasza mama? – pyta Janie. – Przecież nieźle gotuje.

– Mamy nie ma – oznajmia Wren, po czym spogląda na mnie, wzruszając ramionami, jakby mówiła: „No co miałam powiedzieć?”. – Jest na wakacjach – dodaje.

– No tak. – Twarz Janie się kurczy.

– Może chcesz pooglądać telewizję przez obiadem? – proponuje Eden, wchodząc klinem między Janie i Wren.

– Dziesięć minut – mówi Janie, odwracając się z lekkim wahaniem. – Dokończcie nakrywać do stołu, dziewczynki. – Jak miło słuchać czyichś poleceń.

– Wiesz – stwierdza Eden – to chyba trochę porąbana i seksistowska sytuacja: gnieciemy się w tej kuchni jak żywy inwentarz, grzebiemy w garach, a chłopcy grają sobie w piłkę.

– Eden, na litość boską – mówi Janie, wlewając dressing do wielkiej drewnianej miski. – Uwielbiam gotować.

– Jego książęca wysokość mógłby przynajmniej nakryć do stołu. – Szczękają szklanki.

– Powinien spędzić trochę czasu z tatą.

– Powinien też nakryć do stołu. Zrobić coś pożytecznego, a nie tylko zajmować się eksponowaniem cech typowego neandertalczyka. Promujesz i utrwalasz samcze przywileje, wiesz?

– Eden, przygotowuję obiad dla rodziny i czerpię z tego wielką radość. – Głośno wzdycha. – Czemu ja się w ogóle tłumaczę? I chyba można im czasem pozwolić pograć, to żadna zbrodnia.

– Jasne, a kiedy my sobie pogramy? Oto jest pytanie.

Oczy robią się mokre. Oddech jakiś dziwny. Ależ one są durne, żeby kłócić się o takie drobiazgi. Nie wiedzą. Nie mają pojęcia.

– Lucille – mówi Janie nad głową Eden – mogłabyś zawołać chłopaków? Powiedz, że obiad prawie gotowy.

A niech to.

Jak to możliwe, że osoba, która do tej pory stanowiła zaledwie dekoracyjny element wyposażenia wnętrza – może coś w rodzaju ładnego stołu – nagle staje się czymś jak system rur, fundamenty, belka konstrukcyjna, bez której cały budynek się zawali? Jak to się dzieje, że ledwo dostrzegalna gwiazda zmienia się w twoje prywatne słońce?

Jak to możliwe, że Digby jednego dnia był bratem Eden, owszem, bardzo przystojnym, a następnego zapiera mi dech w piersiach, przyprawia o dreszcze, wywraca na drugą stronę? Czy to hormony? Błąd w matriksie? Oznaka skrajnej desperacji i braku osobowości?

Milion razy próbowałam uchwycić moment, kiedy stał się tak ważny, ale bez rezultatu. Wiem tylko, że moje głupie beznadziejne emocje całkowicie uniemożliwiają mi normalne funkcjonowanie w jego obecności i że chciałabym pokonać dzielącą nas przestrzeń i mocno go objąć, i owinąć się wokół niego. Chyba rozpłynęłabym się w powietrzu. Idiotyczne.

I dlatego wbijam wzrok w talerz. Uporczywie wbijam wzrok w talerz. Przeżuwam pulpet (chyba dam radę zjeść tylko jedną sztukę), a Eden i Digby przerzucają się uszczypliwymi uwagami. Na szczęście, chyba nikt nie widzi, co się ze mną dzieje. Boję się podnieść wzrok, bo Digby siedzi dokładnie naprzeciwko.

Wren wypchała usta mięsem. Sos kapie na koszulkę.

– O rany – mówi do Janie – jesteś normalnie kulinarnym geniuszem.

Janie promienieje, widzę ją kątem oka.

– Możesz przychodzić do nas, kiedy tylko chcesz – mówi. – Oficjalnie ogłaszam cię swoim ulubionym gościem. – Nadziewa na widelec kilka szparagów, uśmiecha się. – Kulinarnym geniuszem. – Kręci głową. – A więc, Lucille, na jak długo wasza matka wyjechała?

Na zawsze.

– Powinna wrócić za kilka dni.

– Jak ona sobie radzi? – Od, chciałaby dodać. Po. Janie zawsze wygląda na taką poważną i skupioną.

Wren przekrzywia głowę w moją stronę. Staram się rozluźnić.

– A wy dajecie sobie same radę? – drąży Janie.

– No jasne – odpowiadam, również sięgając po szparagi. – Mama niedługo wróci.

Wszystko się zatrzymuje. Ruch przy stole.

– Oczywiście – mówi Janie. Jej widelec robi „tik-tik-tik” na talerzu. – Oczywiście, że wróci. – Wkłada kęs do ust, żuje. – Kilka razy nagrałam jej wiadomość. No wiesz, chciałam tylko sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy. Ale nie odpowiedziała. – Od razu włącza się poczta głosowa. Tak, coś o tym wiem. Widocznie dobrze się bawi. Na pewno potrzebowała wakacji. – W tonie jej głosu jest coś, co nie ujawnia się na twarzy.

Zmuszam się, by spojrzeć jej w oczy. Kiwam głową. Prezentuję słaby uśmiech. Opuszczam wzrok z powrotem na talerz, ale zdradzieckie gały zatrzymują się na Digbym i moje wnętrze wyrusza na szaloną jazdę rollercoasterem. Digby też spuszcza wzrok, nawija spaghetti na widelec i bardzo uważnie słucha, jak Janie opowiada o najnowszym przyjęciu weselnym, na które przygotowuje catering.

Dotykam stopą stopy Eden pod stołem.

On wie o mojej mamie.

Digby wie.

– Wszystkie prawdziwe występki mają początek w niewinności – mówi Eden.

Janie zabrała Wren do kuchni, robią ciasteczka czy coś w tym rodzaju, a my siedzimy w pokoju Eden, która rozciąga się i wygina w taki sposób, że zaczynam się czuć nieswojo, bo ludzkie ciało nie jest stworzone do takich wybryków. Poza tym jej stopy wyglądają odrażająco, muszę odwracać wzrok, kiedy prawie wsadza mi w oko jedną z nich, ale nie celowo, po prostu właśnie wykonuje jakąś zwariowaną sztuczkę akrobatyczną.

– Chore – mówię do haluksa, pękniętego sinego paznokcia i krwawego kawałka skóry.

– Hemingway – mówi Eden, a stopa trzepocze jak motyle skrzydło.

– Serio, powinnaś coś z tym zrobić. Chyba wdała się infekcja.

– Bzdura. Czy ty mnie słuchasz?

– Hemingway – powtarzam, zastanawiając się, czy te słowa w jakikolwiek sposób mogą mi pomóc.

– Nikt nie jest umyślnie beznadziejny. Ani zły.

– Seryjni mordercy?

– Chyba też nie. Zaburzenia osobowości komplikują moją teorię, ale musisz pamiętać, że nawet oni byli kiedyś słodkimi bobasami. Nic nie poradzą, że dostał im się gorszy los na loterii genowej. Empatia.

– Nazwałaś ją suczą.

– Tak uważam.

– Że moja matka jest zła? – Czasami wolałabym, żeby powiedziała to wprost zamiast narażać mnie na taki wysiłek.

– Nie. Nie ona. Jej zachowanie jest złe. Wynika z niewinności.

– Tak czy inaczej, jest fatalna.

– Jest fatalną suczą.

– Ładnie – mówię, ale takim tonem, jakby wcale tak nie było, bo nie jest.

– Ale i tak mam dla niej empatię. To musi być bardzo trudne. Ale teraz ty.

– Ja. – Cyfry zaczynają tańczyć w mojej głowie.

Patrzę w sufit, miejsce nad łóżkiem Eden. „Zważ, co powiem”, głosi fragment papieru przyklejony do sufitu. „Nie ma większego potwora niż rozum”.

– Uwierz w to – mówi Eden, wystawiając do góry paskudny palec u nogi.

– Muszę siku – oznajmiam.

– Cormac McCarthy – rzuca Eden, kiedy uciekam z pokoju.

I wpadam na Digby’ego, który zmierza w przeciwnym kierunku, mokry, ubrany w czysty T-shirt i spodenki, widok dziwnie intymny. Przed chwilą był nagi.

Sięga w moją stronę. Jego ręka, która przed chwilą wisiała sobie spokojnie, nic nie robiąc, odrywa się od boku. Obudziła się, dotyka mnie. Lekko przesuwa się wzdłuż ramienia, coraz niżej, ześlizguje po dłoni. Nagle Digby znika. Idzie dalej. Nawet na mnie nie spojrzał.

Wpadam na zdjęcie rodzinne. Dziwne, że trzęsienie ziemi w moim wnętrzu nie strąciło wszystkich fotografii na podłogę. Skóra płonie. Cała krew napływa do miejsca, którego przed chwilą dotknął.

Wojna.

Walka na śmierć.

Wchodząc do zaparowanej łazienki, niczym na wpół ugotowane zombie, myślę sobie, że czasami pewne rzeczy, które dzieją się bardzo powoli, zdarzają się bardzo szybko i bardzo trudno uchwycić ten moment, trudno stwierdzić, czy był ważny, czy naprawdę się zdarzył, czy tylko ci się wydawało. Właśnie tak. Czy on naprawdę to zrobił? Czy naprawdę przesunął palcem wzdłuż mojego ramienia? Naprawdę sobie na to pozwolił? I niech to, niech to dwa razy, jeśli dotyk jednego palca potrafi wywołać we mnie taką reakcję, moje poprzednie słowa na temat pocałunku-który-nigdy-nie-powinien-się-zdarzyć należy pomnożyć przez milion-pierdylion.

W miejscu, którego dotknął, została blizna. Formuje się na skórze, wodniście niebieska, lekko lśniąca, jak czasem wyglądają oparzenia. Kiedy skóra wydaje się nowa i zarazem nieodwracalnie zniszczona.

Dramatyzuję.

Spuścić wodę. Umyć ręce. Wyjść.

Eden.

– Co się z tobą, do cholery, dzieje? – spyta, głaszcząc BC, który leży rozwalony na jej kolanach, sapie i dyszy.

Spoglądam na nią.

– Co jest? Brałaś coś? Wpadłaś w K-hole?

Żeby tylko Digby nie usłyszał.

– Ciasteczka! – drze się Wren z kuchni. Najwyraźniej przeszczęśliwa.

Znów zasiadamy wokół stołu i pożeramy owsiane ciastka z kawałkami czekolady (oczywiście Eden nie), Digby przemyka przez pokój. Nie patrzy w moją stronę. Żadnej sekretnej komunikacji. Chwyta piłkę, leżącą przy drzwiach, kiwa głową w stronę stołu i znika.

Jest czwarta rano. Mój brzuch trawi pulpet w liczbie jeden, napój z bąbelkami w zbyt dużych ilościach i kilka ciasteczek. Wszystko wskazuje na to, że nie mogę zasnąć.

W prawej dłoni trzymam plik kartek. A na tych kartkach jest dużo cyfr. Rachunki. Elektryczność. Paliwo. Ubezpieczenie samochodu. I kwartalne rachunku, które nagromadziły się w ciągu ubiegłego tygodnia. Woda. Ścieki. No i jeszcze telefon. Ten rachunek koniecznie trzeba opłacić. Jeśli mama w końcu postanowi zadzwonić, telefon musi działać. Potrzebujemy jedzenia, Wren są potrzebne nowe ubrania, mnie zresztą też, chociaż ten punkt możemy przesunąć w bardzo odległą przyszłość.

Prawa dłoń drży jeszcze mocniej.

W lewej – tak, panowie i panie, dziewczęta i chłopcy – w lewej trzymam błyszczący i nowiutki banknot studolarowy. Dowód na to, że ona wciąż żyje. Znalazłam go we wczorajszej poczcie. Dzięki niemu wiem, że moja matka wciąż stąpa po tej ziemi. Nie doznała urazu głowy. Nie cierpi na amnezję. Nie leży martwa gdzieś w rynsztoku. Po prostu nie ma jej tutaj. Jest gdzie indziej. Studolarowy banknot przyszedł w kopercie bez adresu nadawcy, znaczek wskazuje na to, że wysłała go z Kalifornii. Pewnie spotyka się z dawnymi znajomymi, może odkrywa na nowo własną przeszłość czy coś w tym stylu. Krótka notka: Próbuję. Kocham was, mama. To wszystko. Tyle napisała, moi drodzy.

I co te słowa mają znaczyć? Próbuje do nas wrócić? Próbuje poczuć się lepiej? Próbuje znaleźć pracę? Może po prostu chciała nas powstrzymać przed wysłaniem FBI na poszukiwania. Skuteczna taktyka. Chciałabym, żeby w moich ostatnich wspomnieniach pozostała kimś, kogo jestem w stanie rozpoznać, czyje zachowanie potrafię przewidzieć. Chętnie stanęłabym nad nią, wsparta pod boki, mówiąc: nie wystarczy próbować, młoda damo.

Tak, mamo. Ja też próbuję.

Przesuwam banknot przed oczami, dotykam nim rzęs. Dawniej banknot studolarowy byłby bardzo ekscytującym zjawiskiem, obietnicą nieograniczonego szaleństwa w sklepie z zabawkami, czymś, co chowa się na później, kiedy nadejdzie odpowiedni moment.

Ale teraz jest inaczej. Teraz banknot studolarowy to część wielkiego równania, którego wynik wywołuje u mnie stan totalnego obłędu. Wiem, że ona zamierza wrócić. Nie zostawiła karty kredytowej ani czeków, niczego takiego nie znalazłam. A gdyby postanowiła zniknąć na zawsze, na pewno by zostawiła. Nie jest zła, przynajmniej na początku nie miała złych intencji. Ale nie ma jej tu, a ja nie mam nic. Zostawiła tylko samochód i ten dom.

I Wren.

Lewa dłoń zaciska się w pięść.

Dzień dwudziesty siódmy

Siedzę w parku. Piękny dzień. Słońce świeci, ptaki ćwierkają, wieje chłodny wiatr. Zawsze marzę, by było więcej takich dni, nie za wilgotnych, nie za zimnych, tutaj to rzadkość. Jest po prostu idealnie. Tylko w środku cała jestem roztrzęsiona, nie mogę oddychać.

Kończy się jedzenie. Przeczesałam cały dom w poszukiwaniu drobniaków. Szukałam w słoikach, pod poduszkami na kanapie, w zakamarkach kieszeni. Zabrałam torbę pełną zakurzonych ćwierćdolarówek, paskudnych dziesięciocentówek i lepkich piątaków i wymieniłam w supermarkecie na dolary. Wyszło bardzo skromnie. Już widzę siebie, jak klęczę przed pracownikiem opieki socjalnej, błagając, by nie odbierał mi siostry, bo tylko ona mi została.

Wren z koleżanką bujają się na huśtawkach, wysoko, śmieją się. Wren bawiła się z tą dziewczynką, Melanie, w szkole, a ja bardzo chcę, żeby czuła się normalnie, więc siedzę tu, chociaż mam mnóstwo rzeczy do zrobienia. Melanie ma warkoczyki ozdobione na końcu małymi koralikami i jest ubrana w różne błyszczące rzeczy, cała lśni. Patrzę na nie z prawdziwą przyjemnością, chociaż za każdym razem, kiedy huśtawka leci do góry, myślę „rachunki”, a za każdym razem, kiedy opada „pieniądze”. Siostra Melanie, Shane, siedzi na ławce obok mnie. Mieszkają tu od niedawna, poza tym do szkoły chodzą dzieci z całego hrabstwa, więc trudno znać wszystkich. Ale teraz nie mam wyjścia, muszę ją poznać. Przynajmniej trochę.

Zadaje mi różne pytania między pisaniem kolejnych esemesów. Dostaje ich całe mnóstwo, więc jest bardzo zajęta, czytając, dużo się śmieje i powtarza: „O-nie-wierzę”. Zagadała do mnie wczoraj. Chciałabym zadawać jej pytania, lecz sama nie chcę na żadne odpowiadać, więc zachowuję milczenie, dłonie trzymam złożone na kolanach.

– Dziesięć minut! – krzyczy do Melanie. – I nie będę powtarzać. – Telefon wibruje. Shane odczytuje wiadomość. Potrząsa głową. – Faceci są głupi, nie uważasz? Zawsze przychodzą akurat, kiedy ich nie potrzebujesz, i znikają w najmniej odpowiednim momencie.

Uśmiecham się. Potakuję. No jasne, do niej przychodzą. Jest śniada, egzotyczna, pewna siebie, ale przystępna. Wygląda jak obietnica dobrej zabawy.

– Masz chłopaka? – pyta.

– Nie.

– Jesteś lesbijką?

– Nie!

– Homofobem?

– O rany!

Robi sobie jaja. Chichocze.

– Są w pracy?

– Kto?

– Rodzice. To twoja siostra, tak?

– Aha.

– Więc twoja mama jest w pracy?

– Nie. – Dlaczego to powiedziałam?

– To gdzie jest?

Wzruszam ramionami. Moje gardło zaciska się stanowczo za mocno.

– Zostałaś sama?

Mówi to tak, jakby to była najzwyklejsza sprawa pod słońcem. Strzela pytaniami w takim tempie, że nie mam czasu się zastanowić.

– Z nią?

Milczę. Wiem, że brak odpowiedzi też jest odpowiedzią, ale nie powiem tego na głos. Nie znam tej dziewczyny, ale coś mi mówi: „Zaufaj jej”. Shane chyba nie przejęła się moim milczeniem, zerka na mnie, szybko. Jest bezużyteczne. Już wiem, że należy do osób, które widzą rzeczy takimi, jakie są. Coś w sposobie, w jaki trzyma głowę.

– Miałam koleżankę, Janine, w domu, znaczy, w Hoboken. Opiekowała się dwoma małymi braćmi. Ale rodzina była na zasiłku. Znaczy, jej mama, i kiedy odeszła, Janine przynajmniej miała pieniądze. Na jakiś czas starczyło. Ale i tak nie było jej łatwo. – Urywa. – Ty też jesteś na zasiłku?

Chyba wystrzelę.

– Chce mi się jeść! – woła Wren. – Pójdziemy do Eden?

Nie, nie pójdziemy do Eden.

– Moja mama pracuje jako pielęgniarka we Flemington. – Shane nawija dalej, jakby nigdy nic. – Dlatego przeniosłyśmy się na to zadupie. Pracuje tylko trzy razy w tygodniu, ale w jakichś zwariowanych godzinach. Głównie w weekendy. – Wskazuje na Melanie. – Więc na mnie spadła ta robota, resztę czasu zajmuje mi praca. Ale nie narzekam. Melanie jest w porządku. – Wyjmuje z torebki paczkę gum do żucia. Podaje mi jedną, a ja przyjmuję, pyszna. – Jak na totalną katastrofę. – Pochyla się w moją stronę, tryka ramieniem w taki sposób, że normalnie bym oddała. Ale nie oddaję.

– A więc opiekujesz się nią? – próbuję. – Kiedy wasza mama pracuje?

Shane uśmiecha się, jakby wygrała na loterii. To dlatego, że wreszcie wypowiedziałam pełne zdanie.

– Tak, czasem to naprawdę upierdliwie, ale jak musisz coś zrobić, to robisz i kropka.

Nie ma wyjścia, robisz, co musisz.