Tytuł oryginału

Scooby-Doo! and the Snow Monster

Żaden fragment książki nie może być powielany ani reprodukowany w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-66620-75-9

Wydawnictwo Siedmioróg

ul. Krakowska 90

50-427 Wrocław

Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg

www.siedmiorog.pl

Opracowanie wersji elektronicznej

Anton Gaitanzhy – WhiteLabel 2020

Wrocław 2020

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 1

– Hej, Scooby, mógłbyś chuchać w inną stronę? – poprosił Fred. – Szyba całkiem zaparowała, a przez ten sypiący bez przerwy śnieg i tak ledwo widzę drogę.

Wehikuł Tajemnic sunął po zaśnieżonej górskiej drodze w kierunku Jodłowej Góry. Scooby siedział na przednim siedzeniu, wciśnięty między Velmę i Daphne.

– O rany, ile tu śniegu! Wygląda, jakby padało od tygodnia – zawołała Velma.

– No to super! – ucieszyła się Daphne. – Wybraliśmy się na narty w najlepszym momencie.

– Założę się, że trasy będą świetnie przygotowane – dodał Fred.

Nagle samochód gwałtownie zahamował. Na środku drogi, tuż przed maską Wehikułu Tajemnic, stał wielki włochaty stwór. Podniósł kudłate łapska, zamachał nimi, a potem odwrócił się gwałtownie i uciekł do lasu.

– Wszyscy cali? – zapytał Fred.

– O rety! Co to było? – odezwał się z tylnego siedzenia Kudłaty.

– Nie mam pojęcia – odparł Fred.

– Moim zdaniem to był jakiś człowiek – powiedziała Daphne.

– Chyba raczej niedźwiedź – zaprotestowała Velma.

– Może to był po prostu zabłąkany narciarz szukający baru z gorącymi przekąskami? – rzucił Kudłaty.

– Ktokolwiek to był, już sobie poszedł – powiedział Fred. – Ze względu na pogodę proponuję, żebyśmy jechali dalej.

– Masz rację – zgodziła się Daphne. – Zbliża się noc, a zawierucha nie ustaje.

– Jak daleko jeszcze do schroniska? – zwrócił się Fred do Velmy.

Velma, ściśnięta przez Scooby’ego i Daphne, nie miała miejsca na rozłożenie mapy.

– Słuchaj, Scooby, to siedzenie nie było zaprojektowane z myślą o dwóch osobach i psie twoich rozmiarów – powiedziała Velma.

– Z tyłu koło Kudłatego jest mnóstwo miejsca – dodała Daphne.

– Nigdzie się stąd nie ruszę – oświadczył Scooby.

– A jeśli dam ci za to scoobychrupkę? – zapytała Velma.

– Nie ma mowy – Scooby pokręcił głową.

– A dwie scoobychrupki? – kusiła Daphne.

– Nic z tego – Scooby pozostawał nieugięty.

– A trzy? – zapytał Fred.

– Dajcie spokój – odparł Scooby i smutnym wzrokiem patrzył przez okno. Od czasu do czasu wystawiał język i przecierał zamgloną szybę, żeby lepiej widzieć, co się dzieje na zewnątrz.

– Co z tobą, Scooby? – zaniepokoił się Fred.

Głowa Kudłatego pojawiła się między przednimi siedzeniami.

– Scooby jest na mnie wściekły, ponieważ nazwałem go tchórzliwym kotem – wyjaśnił.

– Dlaczego to zrobiłeś? – zapytała Daphne.

– Bo powiedział, że woli siedzieć w schronisku, niż jeździć na nartach – odparł Kudłaty.

– No i co z tego?! – oburzyła się Velma. – Przecież wiele osób jeździ w góry właśnie po to, aby posiedzieć w schronisku. Mogą wygrzewać się przy kominku, owinięci w ciepły wełniany koc, i popijać gorącą czekoladę.

Kudłatemu zaświeciły się oczy:

– Wspomniałaś coś o czekoladzie?

Velma kiwnęła głową.

– Przyjacielu – powiedział Kudłaty – jeśli siedzenie w schronisku i popijanie gorącej czekolady sprawia, że można kogoś nazwać tchórzliwym kotem, to mogę powiedzieć tylko jedno…

– Co takiego? – zainteresowała się Daphne.

– Miauuu! – odparł Kudłaty.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, a udobruchany Scooby wskoczył na tylne siedzenie i usadowił się obok Kudłatego.

Velma wreszcie miała dość miejsca, aby rozłożyć mapę.

– Schronisko jest może ze dwa kilometry stąd, powinniśmy tam dojechać w kilka minut – oświadczyła po chwili.

– No to nasz narciarski weekend za chwilę się zacznie! – ucieszył się Fred.

– Weekend gorącej czekolady popijanej przed kominkiem – sprostował Kudłaty.

– Weekend spokojnego wypoczynku w górach – podsumowała Daphne.