Day Leclaire

Ostatni pocałunek

Tłumaczenie:

Katarzyna Ciążyńska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Jasny szlag!

Jack Sinclair stał na chodniku przed siedzibą The Kincaid Group i patrzył na Nikki Thomas, już wkrótce zapewne swą byłą kochankę, która serdecznie ściska Elizabeth Kincaid, po czym rusza do biurowca. Nie mogła go boleśniej zdradzić.

W tej chwili fragmenty układanki, których braku nie był dotąd świadomy, zajęły swoje miejsce. Nikki pracuje dla The Kincaid Group, w skrócie TKG, nie widział innego wyjaśnienia tej sytuacji. Przez trzy fantastyczne miesiące, które spędzili razem, Nikki go wykorzystywała. Podczas gdy on był już bliski myśli, by zamienić romans w coś stałego, ona pracowała dla jego wroga. Jack wziął głęboki oddech i szukał w sobie spokoju i opanowania, które ćwiczył całe życie. Znalazł je z wielkim trudem.

Może jednak da się ten uścisk wyjaśnić inaczej. Skoro Nikki postawiła na niego na aukcji kawalerów, imprezie charytatywnej pod hasłem „Czytamy i piszemy” zorganizowanej w domu Lily Kincaid, w której brała udział połowa elity Charlestonu, mogła tam również poznać Elizabeth. Albo znają się z jakiegoś kobiecego klubu. Może Elizabeth przyjaźni się z matką Nikki. Obie należą do śmietanki towarzyskiej miasta. Z pewnością poznały się na jakimś przyjęciu czy imprezie.

Nie musi szukać dziury w całym.

Poza tym sam prosił Nikki, która była w końcu śledczym korporacyjnym, by dotarła do informacji, kto jest posiadaczem dziesięciu procent akcji TKG, które nie należą ani do Kincaidów, ani do niego. Może udała się do biura firmy w celu przeprowadzenia śledztwa, a jego podejrzenia są nieuzasadnione.

Cóż, łatwo się tego dowiedzieć. Jack wyjął telefon i wybrał numer centrali TKG. Po drugim sygnale odezwała się recepcjonistka.

– The Kincaid Group, słucham?

– Proszę mnie połączyć z Nikki Thomas.

– Nikki Thomas? – Kobieta zawahała się.

– Jest waszym detektywem. Mówiła, że mogę ją złapać pod tym numerem.

– Och, oczywiście. Chwileczkę.

Jack rozłączył się i przeklął. Chwilowa nadzieja na niewinne wyjaśnienie rozpłynęła się jak marzenie o wiośnie w obliczu śnieżycy. Od początku wiedział, że Nikki jest korporacyjnym śledczym, ale obowiązująca ją zasada poufności powstrzymywała go przed zadawaniem istotnych pytań. Teraz poznał odpowiedź na wszystkie.

Ruszył do biurowca, kierowany instynktowną siłą, której nie potrafił nazwać. Wiedział jedynie, że prowadzi go do Nikki. Do konfrontacji z kobietą, która wyważyła drzwi do jego intymnego świata, za którymi przez lata się barykadował. Która wkrótce pożałuje, że z nim sypiała.

Przeszedł przez ulicę, nie zwracając uwagi na samochody, których tu nie brakowało. W ciągu minionych pięciu miesięcy był kilka razy w siedzibie TKG, by spotkać się z synami i córkami swojego ojca – ślubnymi, jak o nich mawiał. Oni niewątpliwie nazywali go bękartem albo draniem, swoją drogą pod wieloma względami na to zasłużył.

Siedząca za szerokim blatem recepcji kobieta tylko na niego spojrzała i sięgnęła po słuchawkę. Wyciągnął rękę i bez skrupułów ją rozłączył. Na pewno dostała polecenie, by uprzedzać Kincaidów o pojawieniu się Jacka. Na ich miejscu zrobiłby to samo.

– Wie pani, kim jestem? – spytał łagodnie.

Skinęła głową bez słowa.

– Świetnie. Więc wie pani także, że jestem właścicielem sporej części akcji tej firmy. – Gestem nakazał jej, by odłożyła słuchawkę. – Gdzie znajdę Nikki Thomas?

Zaniepokojona kobieta wyczuła jego złość.

– W jakiej sprawie chce się pan widzieć z panią Thomas?

– Nie pani interes. Gdzie jest jej gabinet? Drugi raz nie zapytam. I nie zapomnę, że odmówiła mi pani współpracy.

Twarz kobiety wyrażała jeszcze większy niepokój połączony z troską. Przez chwilę Jack miał wrażenie, że mu nie odpowie. Potem uległa presji.

– Drugie piętro… 210 – powiedziała cicho.

– Nie uprzedzi jej pani o wizycie. Czy to jasne?

– Tak, proszę pana.

Jack zastanowił się, czy wybrać windę czy schody. Na schodach mniej ryzykował, że wpadnie na któregoś z Kincaidów, a w tym nastroju mógłby nieszczęśnika pobić. Bez problemu znalazł gabinet Nikki.

Choć Nikki stała przy oknie z widokiem na port, wątpił, by podziwiała widok. Głowę miała pochyloną i zdawało się, że dźwiga na barkach wszystkie troski świata. Nigdy nie widział jej tak przybitej.

Włosy upięła wysoko, odsłaniając kark. Przez okno wpadały promienie słońca, które gasły na czarnych włosach Nikki, za to podkreślały jej figurę w dopasowanym granatowym kostiumie. Tego ranka patrzył, jak wkładała kostium, wiedział, że pod spodem kryje się delikatna koronka i jedwab w kolorze kostiumu. Wiedział również, że ten odcień rozświetla jej białą jak magnolia skórę. Pamiętał, jak go kusiło, by zerwać z Nikki bieliznę i zaciągnąć ją z powrotem do łóżka.

Z bezwzględnością, której jego rywale się obawiali, zdusił pożądanie. Nikki go zdradziła. Jack wątpił, by potrafił to wybaczyć. Zamknął drzwi. Metaliczny dźwięk zabrzmiał jak spust w rewolwerze, odgłos zamka niczym wystrzał. Nikki uniosła głowę i odwróciła się z miną potwierdzającą jego najgorsze podejrzenia. W głębi ducha wciąż liczył, że poda mu rozsądne wyjaśnienie swojej obecności w siedzibie TKG. Inaczej doświadczyłby dojmującego poczucia straty.

– Jack? – zapytała z konsternacją.

– Chyba zapomniałaś mi coś powiedzieć. Od czterech miesięcy jesteś mi winna ważną informację. – Nie zbliżał się do niej, musiał nad sobą zapanować. – Chciałabyś może naprawić ten błąd?

– Wszystko ci wytłumaczę.

Zaśmiał się, nie mógł się powstrzymać.

– Ileż to razy kobieta mówi mężczyźnie te słowa? Oczywiście w łóżku jest wtedy zwykle inny facet.

– Pewnie tyle samo razy, ile mężczyzna mówi to kobiecie, kiedy ta wraca niespodziewanie do domu i zastaje go z inną – odparowała Nikki. Potem jej złość przygasła. – Wybacz, Jack. W tej sytuacji twierdzenie, że wszystko ci wytłumaczę, brzmi dość żałośnie.

Oparł się o drzwi i splótł ramiona na piersi.

– Zastanawiałem się, czemu tyle za mnie zapłaciłaś na aukcji kawalerów. Mówiłaś, że na mnie postawiłaś, bo nikt inny tego nie zrobił. Podejrzewam, że to była pułapka. Kincaidowie przyszli do ciebie ze sprytnym pomysłem, żebyś miała mnie na oku, tak?

Uniosła rękę.

– Jeśli choć przez minutę myślałeś, że stawiałam na ciebie na prośbę Kincaidów…

– Postawiłaś tysiąc dolarów, a nikt inny się nie zgłaszał. – W ułamku sekundy wybuchnął złością. – To była zasadzka.

Nikki tak gwałtownie pokręciła głową, że jedwabiste pasma wymknęły się z koka i muskały jej kości policzkowe. Ledwie parę godzin temu wtulał twarz w te włosy, całował aksamitny kark. Ile czasu minie, zanim wspomnienia zblakną, a on znów osiągnie spokój?

– W nic cię nie wrobiłam.

Postąpiła krok w stronę Jacka, ale coś w jego twarzy kazało jej się cofnąć, co jeszcze bardziej go rozwścieczyło. Nikki musiała to wyczuć, bo oddech jej przyspieszył, a oczy – te cholerne szafirowe oczy – pociemniały z żalu. Objęła ramionami talię, przyciągając uwagę Jacka do podkreślonych przez żakiet piersi.

Siłą woli patrzył na jej twarz. Obłudną. Odziedziczyła rysy po matce arystokratce. Powinien był wiedzieć, że ktoś, kto pochodzi z elity Charlestonu, nie jest godzien zaufania. Jego matka odczuła to na własnej skórze, gdy została kochanką Reginalda Kincaida.

Angela Sinclair miała nieodpowiednie pochodzenie, nadawała się na kochankę, ale nie na żonę. Jack nie zasługiwał na to, by Reginald oficjalnie uznał go za syna. Drogi tatuś dopiero po śmierci się do niego przyznał, inni musieli teraz sprzątać bałagan, jaki po sobie zostawił.

Jack przez całe życie był outsiderem. Elity Południa sztywno trzymały się swoich zasad. Ci sami ludzie, dla których on jako bękart był wyrzutkiem, akceptowali człowieka żyjącego według podwójnych standardów, który z dumą przyznawał się do ślubnych dzieci spłodzonych z Elizabeth Kincaid, a istnienie Angeli i swojego pierworodnego utrzymywał w tajemnicy.

Największą ironią w tym wszystkim było to, że kobieta, której ufał, której zamierzał podarować czekający w szufladzie pierścionek, pracowała dla Kincaidów. Ich związek był zbudowany na kłamstwach. A on tak się nim cieszył.

Nikki wyciągnęła rękę.

– Jack, musisz mi wierzyć. Kiedy postawiłam na ciebie na aukcji, nie miałam pojęcia, kim jesteś. Nie rozumiałam, czemu nie ma innych ofert. W końcu zbieraliśmy pieniądze na cele charytatywne.

– Mam wierzyć, że Kincaidowie nie maczali w tym palców? – Potrząsnął głową. – Wybacz. Skoro dla nich pracujesz i trzymałaś to w tajemnicy, nie wierzę w ani jedno twoje słowo.

– Dopiero po pierwszym pocałunku na aukcji dowiedziałam się, kim jesteś – upierała się. – Lily znalazła nas obok powozowni, pamiętasz? Ty wtedy odszedłeś, a ona powiedziała mi, kim jesteś.

Tak, pamiętał tamten pocałunek, każdą sekundę pożądania, które ich zaślepiło i ogłuszyło. Rzadko tracił kontrolę, był dumny z tego, że panuje nad emocjami, a tamtego wieczoru… Przez palącą potrzebę posiadania tej kobiety w każdym sensie tego słowa zupełnie stracił nad sobą panowanie.

Czy to właśnie czuli do siebie jego rodzice? Czy dlatego złamali społeczne zasady i ograniczenia? Odsunął od siebie tę myśl, nie chciał dopuścić ani odrobiny szarości do swojego czarno-białego świata. Tamtego wieczoru nie kochał się z Nikki. Zrobili to, gdy spotkali się na kolacji, którą wygrała na aukcji.

Jack patrzył na Nikki, analizował, ważył.

– Nawet gdybym ci uwierzył… Kiedy na mnie postawiłaś, Kincaidowie tam byli. Próbujesz mi wmówić, że tego nie wykorzystali? Pracujesz dla nich, prawda?

– Owszem. Tak, Matt i R.J. wiedzieli o naszej kolacji. Tak, Matt prosił…

Nim dokończyła zdanie, w drzwiach poruszyła się klamka. Osoba po drugiej stronie, przekonawszy się, że drzwi są zamknięte, zaczęła w nie walić. Jack zmarszczył czoło. Najwyraźniej recepcjonistka nie dała się zastraszyć i wezwała posiłki.

– Przyszli ci na ratunek. – Przekrzywił głowę. – Obawy recepcjonistki okazały się silniejsze niż moje groźby.

W oczach Nikki pojawił się cień złości.

– Groziłeś Dee?

– Oczywiście, że groziłem. Taki przecież jestem. Grożę, działam, a potem wygrywam.

Potrząsnęła głową.

– To nieprawda, Jack. Mężczyzna, z którym spędziłam ostatnie trzy miesiące i w którym…

Kolejny atak na drzwi przerwał jej słowa. Jack oddałby połowę majątku, by je usłyszeć.

– Sinclair, wiemy, że tam jesteś. – To był głos jego przyrodniego brata R.J.-a. Zadziwiająco podobny do głosu Jacka, co tylko zwiększyło jego złość. – Otwieraj albo wezwiemy policję.

– I co? Mam ich wpuścić? – Jack uniósł brwi.

Nikki westchnęła.

– Tak byłoby najlepiej, jeśli nie chcesz zostać aresztowany.

– Za co? Mam czterdzieści pięć procent akcji TKG.

– Jack, proszę.

Wzruszył ramionami i otworzył drzwi. R.J. i Matt wpadli do środka. Matt stanął przed Nikki, R.J. spojrzał Jackowi w twarz.

– Nic ci nie jest, Nikki? – spytał R.J.

R.J.-a i Jacka łączyło niewątpliwe podobieństwo. Obaj mieli ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i byli mocniej zbudowani niż Matt, który miał sylwetkę pływaka. Odziedziczyli też po ojcu ciemnobrązowe włosy i wyraz oczu, choć oczy każdego z nich miały inny odcień błękitu. Jack musiał też niechętnie przyznać, że obaj mają smykałkę do interesów – co tylko, gdy przejmie kontrolę nad TKG, sprawi, że sukces będzie lepiej smakował.

Z kolei Matt, z ciemniejszymi włosami i oczami w odcieniu butelkowej zieleni, był podobny do matki. Jack wyczuwał też u młodszego z Kincaidów silny instynkt opiekuńczy, związany zapewne z niedawnymi poważnymi problemami zdrowotnymi syna.

– Nikki? – powtórzył R.J. – Nic ci nie jest?

– Wszystko w porządku. Właśnie… rozmawialiśmy. – Wyszła zza szerokich ramion Matta. – Ale możecie mi pomóc.

– Jasne. Wynoś się, Sinclair.

Jack tylko się zaśmiał.

– Nie licz na to.

– Nie to miałam na myśli – wtrąciła Nikki. – Pomoglibyście, mówiąc Jackowi, czego miałam się o nim na waszą prośbę dowiedzieć.

– Żartujesz? – Matt zamarł.

– Jestem śmiertelnie poważna. – Nikki patrzyła błagalnie. – Matt, powiedz Jackowi, kiedy poprosiłeś mnie, żebym sprawdziła Jacka i jego firmę. Proszę.

Matt zawahał się. Jack widział, że Matt nie szuka wygodnego kłamstwa, a tylko przypomina sobie fakty.

– Umawiałaś się z nim przez telefon na wygraną na aukcji randkę – odrzekł w końcu. – Kiedy się rozłączyłaś, poprosiłem, żebyś spróbowała się dowiedzieć, jakie ma plany w stosunku do TKG. Mieliśmy nadzieję, że dowiemy się, jak zamierza wykorzystać swoje akcje.

– I? – dodała Nikki. Uśmiechnęła się, widząc minę Matta. – W porządku, Matt. Powiedz mu.

Matt spojrzał na Jacka nieprzyjaźnie.

– Prosiłem, żebyś mi potem powiedziała, czy według ciebie to jest ktoś, kogo chciałabyś widzieć jako szefa TKG?

– Więc kazałeś Nikki sprawdzić mnie i Carolina Shipping – stwierdził Jack. Wrócił spojrzeniem do Nikki, której oczy wypełniły się łzami. – Do końca dnia chcę widzieć na biurku kopie raportów, jakie przygotowałaś na mój temat.

– Nie masz… – zaczął R.J.

– Mam – przerwał mu Jack bez wahania. – Jestem większościowym właścicielem firmy. Jeśli do piątej ich nie dostanę, mój adwokat postara się o sądowy nakaz.

– Jesteś naszym konkurentem, Sinclair – wtrącił Matt z irytacją w głosie. – Czego, do diabła, się spodziewałeś? Że będziemy czekać, aż pozbawisz nas środków do życia? Z tymi czterdziestoma pięcioma procentami, którymi wymachujesz nam przed nosem, na pewno będziesz próbował przejąć naszą rodzinną firmę i włączyć ją do Carolina Shipping.

Położył dłoń na ramieniu Nikki. Jack musiał mocno zacisnąć pięści, by nie zrzucić jego ręki.

– Powiedziałem Nikki, że jeśli się mylę i jesteś uczciwy, to w porządku. Ale ty nie jesteś uczciwy, co?

– W interesach zawsze jestem uczciwy.

– Nie opowiadaj głodnych kawałków – odezwał się R.J. – Od początku obniżasz cenę, żeby przejąć naszych klientów. Wykorzystujesz zabójstwo, o które policja próbowała oskarżyć naszą matkę, żeby przejąć firmę.

– Biznes to biznes. – Jack wzruszył ramionami.

R.J. zacisnął zęby. Jego mina, tak podobna do tej, którą Jack widział co rano w lustrze, wyrażała wściekłość.

– Nie pozwolę, żebyś zniszczył firmę, którą stworzył nasz ojciec.

– Czemu miałbym to robić? – Jack się uśmiechnął. Cieszył się, że odegra się na braciach. Całe życie korzystali z przywilejów, których jemu odmówiono. Niecierpliwie czekał na tę chwilę, tak samo jak czekał na moment, gdy zastąpi ojca na stanowisku prezesa i dyrektora generalnego. – TKG odniosła sukces, a ja mam większość jej udziałów. Nie mam żadnego interesu w tym, żeby ją zniszczyć.

R.J. zawahał się, przeniósł wzrok na Matta. Porozumiewali się bez słów.

– W takim razie jakie masz zamiary co do spotkania pod koniec miesiąca?

– Mam zamiar w nim uczestniczyć.

Za bardzo się tym ekscytuje. Albo też ekscytowałby się, gdyby Nikki tak na niego nie patrzyła, błagając go o zrozumienie. Och, rozumiał, oczywiście. Rozumiał, że nie powinien był ufać komuś, kto obraca się w ekskluzywnych kołach elity Charlestonu.

– Będziemy wybierać nowego prezesa i dyrektora generalnego. Na kogo zagłosujesz? – drążył R.J.

– Mógłbym ci odpowiedzieć: poczekaj, to zobaczysz, ale to nie ma sensu. – Jack zrobił krok w stronę R.J.-a i wcale się nie zdziwił, że przyrodni brat ani drgnął. Podejrzewał, że pod tym względem też są do siebie podobni, ulepieni z tej samej gliny co ich ojciec. – Planuję przejąć TKG.

– Wiedziałem – powiedział Matt i przeklął.

Jack tylko się uśmiechnął.

– Planuję zrobić to, czego się po mnie spodziewałeś. Włączyć TKG do mojej firmy. – Zmierzył spojrzeniem najpierw R.J.-a, potem Matta. – Witajcie w Carolina Shipping. Tylko nie czujcie się tu zbyt komfortowo. Długo nie zostaniecie. – Po tych słowach zakręcił się na pięcie i wyszedł. Nie obejrzał się. Wiedział, że jedno spojrzenie na zrozpaczoną twarz Nikki by go zabiło.

Pięć minut przed siedemnastą Nikki wjechała na parking Carolina Shipping. Rubinowy aston martin Jacka zajmował miejsce obok drzwi, które, jak podejrzewała, prowadziły do jego gabinetu. Nie próbowała potwierdzać swojego przypuszczenia. Musi rozegrać to ostrożnie, skorzystać z tego samego wejścia co wszyscy.

Otworzywszy oszklone drzwi frontowe weszła do holu i rozejrzała się. Nigdy tu nie była, nie prosiła też, by Jack ją oprowadził, na wypadek gdyby spodziewał się czegoś w zamian i na przykład zapytał o jej pracę.

Z jakiegoś powodu elegancja holu ją zaskoczyła. A nie powinna. Była przecież w domu Jacka na plaży, który emanował bogactwem i luksusem. Znała też jego dom w Greenville, rezydencję na plantacji, która wspaniale łączyła styl dawnego Południa z nowoczesnością.

Recepcjonistka przywitała ją pięknym uśmiechem.

– Pani Thomas?

Nikki zamrugała ze zdumieniem.

– Tak.

– Jack założył się ze mną, że wpadnie pani tuż przed końcem pracy. – Zaśmiała się. – Po tylu latach współpracy z nim powinnam być mądrzejsza i się nie zakładać. On ma niesamowity talent do wygrywania.

Nikki powściągnęła westchnienie irytacji.

– Też się o tym przekonałam.

– Och, więc zna pani naszego Jacka.

Naszego Jacka?

– Zaprowadzę panią do jego gabinetu.

Kobieta wstała zza biurka i ruszyła szerokim holem. Nikki oceniła ją na dwadzieścia kilka lat, więc była sześć czy siedem lat od niej młodsza. Miała na sobie kostium ze spodniami w kolorze czekolady, takim jak jej oczy. Krótko obcięte jasne włosy przyciągały uwagę do ładnej twarzy. Zatrzymała się przed podwójnymi drzwiami, cicho zapukała i je otworzyła.

– Pani Nikki Thomas do ciebie.

– Dziękuję, Lynn. Możesz już iść do domu.

– Okej, do poniedziałku. – Lynn posłała Nikki kolejny uśmiech. – Miło było panią poznać, pani Thomas.

Jack podniósł wzrok znad papierów i wskazał krzesło. Gdy Nikki usiadła, podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. Uznała to za złowieszczy gest, jakby nie dość, że przez cały dzień towarzyszył jej nieokreślony lęk.

Czy to możliwe, że tego ranka obudziły ją jego wargi? Że cieszyli się z pospiesznego seksu? Gdy zegar ostrzegł ich, że za moment spóźnią się do pracy, Jack zaniósł ją pod prysznic. Potem włożyła ciemnoniebieski komplet bielizny, przybierając seksowne pozy. Jack żartował, że zaraz z niej ściągnie te skrawki jedwabiu, i zasugerował coś, co sprawiło, że się zaczerwieniła. Pokusa była trudna do opanowania. Teraz żałowała, że nie skorzystała z propozycji, bo taka okazja raczej się nie powtórzy.

Jack bez słowa zajął miejsce za biurkiem – niczym kapitan na mostku. Jego mina pozostała nieczytelna. Nikki bardzo pragnęła zburzyć tę ścianę z lodu, która ich rozdzieliła. Jack po mistrzowsku skrywał emocje, do czego niewątpliwie przyczyniła się jego sytuacja rodzinna. Nikki wiedziała, jak rzadko dopuszczał do siebie innych, i miała świadomość, jak źle przyjął jej zdradę.

Żeby o tym nie myśleć, przyglądała się otoczeniu. Podobnie jak w holu, w gabinecie Jacka panowała przyjazna atmosfera z nienachalną aurą bogactwa i sukcesu. Bez wątpienia miało to wpływ na sprzedaż usług, jakie Carolina Shipping oferowała. Uderzyła ją różnica między tym biurem a biurem TKG, gdzie pokoje również robiły wrażenie, a jednak były bardziej funkcjonalne, z większą liczbą męskich akcentów, które wolał Reginald Kincaid.

Minuty mijały, a oni wciąż milczeli. Mówiło za nich rosnące w pokoju napięcie, które szeptało o bólu i stracie, tajemnicy i zdradzie. Nie mogąc znieść napięcia, Nikki przerwała ciszę. Jack właśnie na to czekał.

– Przepraszam, Jack. Od razu powinnam ci była powiedzieć, że pracuję dla The Kincaid Group.

Patrzył na nią pozbawionymi emocji oczami. Na skraju biurka Nikki położyła teczkę i pchnęła ją w jego stronę.

– Raporty, o które prosiłeś.

Zerknął na teczkę, po czym wstał, podszedł do barku i nalał sobie drinka. Obejrzał się przez ramię, unosząc brwi.

– Nie, dziękuję. – Zniecierpliwiona jego milczeniem, spytała: – Powiesz coś?

– Liczyłaś, że załatwimy to szybko i bezboleśnie? Wybacz, kochanie. Tak łatwo się nie wykręcisz.

Wzdrygnęła się, słysząc jego sarkazm, i poczuła wielkie zmęczenie. To był długi dzień, który zapewne przeciągnie się w równie długą noc. Dzięki Bogu był piątek i miała cały weekend, by dojść do ładu z tym, co się wydarzyło.

– Popełniłam błąd – rzekła cicho. – Naprawdę przez jedno zaniedbanie chcesz odrzucić wszystko, co nas łączy?

– Nic nas nie łączy. Mieliśmy… Cóż, to inna historia.

– Proszę, Jack. – Z trudem hamowała łzy.

– Przestań. – Głośno odstawił szklankę na barek.

– Kincaidowie nie prosili mnie o nic, co byłoby niezgodne z prawem czy nieetyczne.

Jack spojrzał na nią ponuro.

– Chcą tylko udowodnić, że zabiłem ojca?

Nikki poderwała się na nogi.

– Niech cię szlag. Wiem, że nie zabiłeś Reginalda. Wątpię, żeby Kincaidowie tak sądzili. Nie byłbyś do tego zdolny. Ty i twój ojciec może mieliście jakieś sprawy, ale ja cię znam, wiem, jaki jesteś.

– A jaka ty jesteś?

– Sam wiesz.

Nigdy chyba nie patrzył na nią tak lodowato.

– Teraz wiem.

Nikki wpadła w prawdziwą złość.

– Nigdy cię nie okłamałam. Ani na temat tego, kim jestem, ani tego, co czuję. Uważasz, że udawałam reakcję na twój dotyk? Twój pocałunek? – Odważyła się do niego podejść. Jakaś jej część miała nadzieję, że pokona tę jego samokontrolę, a znów inna bała się, co się wtedy stanie. – Że w łóżku udawałam?

Oczy Jacka ożyły, ogień stopił lód. Nikki stała niebezpiecznie blisko, przygotowana na to, że coś się wydarzy, a jednak Jack ją zaskoczył. Z wściekłością i pożądaniem chwycił ją w ramiona i pocałował. Od początku była między nimi chemia. Od aukcji kawalerów, gdzie z iskry powstał ogień, który przy okazji pierwszego dotyku i pocałunku wymknął się spod kontroli.

Los Nikki został przypieczętowany na pierwszej randce. Nie była w stanie oprzeć się sile przyciągania, podobnie jak fala nie jest w stanie oprzeć się podróży w stronę brzegu. Już wtedy wszystko ofiarowała Jackowi, znając jego zamiary wobec Kincaidów i wiedząc, że jest jedyną osobą zdolną go przed tym powstrzymać.

Jack wziął ją na ręce i zaniósł na kanapę. Znów ją całował, rozpinał żakiet. Dotyk chłodnego powietrza na skórze Nikki zastąpiło ciepło dłoni Jacka.

– Pokaż mi, jak mnie pragniesz – odezwał się. – Udowodnij, że nie udawałaś.

Tytuł oryginału: A Very Private Merger

Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2012

Redaktor serii: Ewa Godycka

Korekta: Urszula Gołębiewska

© 2012 by Harlequin Books S.A.

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Gorący Romans są zastrzeżone.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-0631-0

GR – 1031

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna