Projekt okładki i stron tytułowych Lidia Michalak

Zdjęcie na okładce Kateryna Kon/123RF

Wydawca Katarzyna Włodarczyk-Gil

Redaktor merytoryczny Urszula Pawłowska

Koordynator ds. redakcji Renata Ziółkowska

Produkcja Mariola Grzywacka

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Wydawnictwo Naukowe PWN Michał Latusek

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

Copyright © by Wydawnictwo Naukowe PWN SA

Warszawa 2020

ISBN 978-83-01-21023-6

eBook został przygotowany na podstawie wydania papierowego z 2020r. (wyd. I)

Warszawa 2020

Wydawnictwo Naukowe PWN SA

02-460 Warszawa, ul. Gottlieba Daimlera 2

tel. 22 69 54 321, faks 22 69 54 288

infolinia 801 33 33 88

e-mail: pwn@pwn.com.pl; reklama@pwn.pl

www.pwn.pl

Bezpłatny fragment

Przedmowa

1. WSTĘPNE WIADOMOŚCI O POLIMERACH

2. OTRZYMYWANIE I WŁAŚCIWOŚCI WYBRANYCH POLIMERÓW PRZEMYSŁOWYCH

2.1. Metody technologiczne

2.2. Polimery termoplastyczne

2.2.1. Polietylen

2.2.2. Polipropylen

2.2.3. Kopolimery etylenu i propylenu

2.2.4. Otrzymywanie folii poliolefinowych

2.2.5. Polimery fluoroetylenowe

2.2.6. Poli(chlorek winylu)

2.2.7. Poli(octan winylu)

2.2.8. Poli(alkohol winylowy)

2.2.9. Poliakrylonitryl

2.2.10. Poli(metakrylan metylu)

2.2.11. Polistyren

2.2.12. Polietery

2.2.13. Poliestry

2.2.14. Poliwęglany

2.2.15. Poliamidy

2.2.16. Poliimidy

2.2.17. Poliuretany

2.2.18. Elastomery termoplastyczne

2.2.19. Polimery z pamięcią kształtu

2.3. Duroplasty (żywice chemo- i termoutwardzalne)

2.3.1. Nienasycone żywice poliestrowe

2.3.2. Żywice epoksydowe

2.3.3. Aminoplasty

2.3.4. Fenoplasty

2.4. Metody przetwórstwa polimerów (wybrane zagadnienia)

2.4.1. Wstępny etap przetwórstwa tworzyw polimerowych

2.4.2. Prasowanie

2.4.3. Wytłaczanie

2.4.4. Wytłaczanie przez rozdmuch

2.4.5. Rozciąganie folii

2.4.6. Termoformowanie

2.4.7. Wtryskiwanie

2.4.8. Reaktywny wtrysk i wytłaczanie reaktywne

2.4.9. Skurcz przetwórczy

2.5. Polimery wysokoudarowe

2.6. Polimery spienione (piankowe)

2.7. Folie kurczliwe

2.8. Folie barierowe

2.9. Przepływ (dyfuzja) gazów i cieczy przez folie

2.10. Membrany do rozdzielania gazów

2.11. Folie jadalne

2.12. Opakowania

2.13. Polimery naturalne

2.13.1. Celuloza

2.13.2. Pochodne celulozy

2.13.3. Celuloza bakteryjna

2.13.4. Fotosynteza celulozy

2.13.5. Błonnik

2.13.6. Lignina

2.13.7. Papier

2.13.8. Skrobia

2.14. Włókna polimerowe

2.14.1. Syntetyczne włókna polimerowe

2.14.2. Włókna celulozowe

2.14.3. Włókna o wysokiej odporności termicznej i trudnopalności

2.14.4. Wytwarzanie włókien polimerowych

2.15. Tkaniny i membrany „Gore-Tex®”

2.16. Skóra syntetyczna

2.17. Polimery krzemoorganiczne

2.17.1. Krótka historia produkcji szkła

2.17.2. Szkło

2.17.3. Polisiloksany

2.17.4. Polisilseskwioksany

2.18. Dendrymery

2.19. Węgiel kamienny

2.19.1. Węgiel chemicznie modyfikowany

2.19.2. Węgle aktywne

2.19.3. Inne rodzaje węgli

2.19.4. Sadza

2.20. Masy bitumiczne (asfalty)

2.21. Identyfikacja rodzajów polimerów

2.21.1. Identyfikacja podstawowa

2.21.2. Identyfikacja instrumentalna

2.22. Zestawienie międzynarodowych symboli literowych dotyczących związków wielkocząsteczkowych

3. KAUCZUKI

3.1. Kauczuk naturalny

3.1.1. Krótka historia odkrycia kauczuku naturalnego

3.1.2. Budowa chemiczna kauczuku naturalnego

3.1.3. Kauczuk naturalny gutaperka

3.1.4. Lateks

3.2. Kauczuki syntetyczne

3.2.1. Kauczuki polidienowe

3.2.2. Kauczuki telecheliczne

3.2.3. Stereoregularne kauczuki izoprenowe

3.2.4. Kopolimery butadienowo-styrenowe

3.2.5. Kauczuki karboksylowe

3.2.6. Kauczuki chloroprenowe

3.2.7. Kauczuk etylenowo-propylenowy

3.2.8. Poli(etylen chlorosulfonowany)

3.2.9. Kauczuk izobutylenowy i butylowy

3.2.10. Terpolimer etylenowo-propylenowo-dienowy

3.2.11. Kauczuki fluorowe

3.2.12. Kauczuki nitrylowe

3.2.13. Kauczuki akrylowe

3.2.14. Kauczuki uretanowe

3.2.15. Kauczuki termoplastyczne

3.2.16. Kauczuki polifosfazenowe

3.2.17. Kauczuki silikonowe

3.2.18. Kauczuki polisiarczkowe

3.3. Reakcje chemiczne kauczuków

3.3.1. Przemiany izomeryczne cis-trans

3.3.2. Przemieszczanie wiązań podwójnych

3.3.3. Cyklizacja

3.3.4. Epoksydowanie

3.3.5. Otrzymywanie modyfikowanych kauczuków

3.4. Właściwości fizykomechaniczne kauczuków

3.5. Wpływ czynników fizykochemicznych na kauczuki

3.6. Reakcje mechanochemiczne

3.7. Rozkład termiczny kauczuków

3.8. Degradacja i starzenie się kauczuków i gumy

3.8.1. Utlenianie kauczuków tlenem molekularnym

3.8.2. Zapobieganie utlenianiu kauczuków

3.8.3. Utlenianie kauczuków tlenem singletowym

3.4.4. Działanie utleniające ozonu

3.9. Sieciowanie kauczuków

3.10. Guma

3.11. Ebonit

3.12. Łączenie elastomerów z metalami

3.13. Konstrukcja opony

3.14. Zestawienie międzynarodowych symboli literowych dotyczących kauczuków

4. FIZYKOCHEMIA POWIERZCHNI POLIMERÓW

4.1. Zjawiska powierzchniowe na granicy faz

4.1.1. Procesy adsorpcyjne związane z polimerami

4.1.2. Polimerowe adsorbenty porowate

4.1.3. Adhezja i kohezja

4.2. Zwilżalność powierzchni

4.2.1. Pomiar napięcia powierzchniowego

4.3. Badanie struktury powierzchni polimerów

4.3.1. Badanie struktury powierzchni polimerów za pomocą metod mikroskopowych

4.3.2. Badanie struktury powierzchni polimerów za pomocą spektroskopii fotoelektronowej

4.4. Oddziaływanie polimeru z innymi ośrodkami

4.4.1. Modyfikacja powierzchni polimerów

4.4.2. Metody modyfikacji chemicznej

4.4.3. Metody fizyczne modyfikacji powierzchni

4.4.4. Plazma, właściwości, otrzymywanie i zastosowanie

5. POLIMERY POWŁOKOTWÓRCZE

5.1. Klasyfikacja powłok ochronnych

5.2. Substancje i materiały błonotwórcze

5.2.1. Oleje stosowane do powłok

5.2.2. Sykatywy

5.2.3. Żywice naturalne

5.2.4. Polimery naturalne stosowane do powłok

5.2.5. Polimery syntetyczne stosowane do powłok

5.2.6. Powłoki chemoodporne

5.3. Dodatki do farb i lakierów

5.3.1. Pigmenty i barwniki

5.3.2. Napełniacze

5.3.3. Środki powierzchniowo czynne do farb

5.3.4. Środki biocydowe do farb

5.4. Techniki nanoszenia powłok

5.4.1. Tiksotropia w przemyśle kitów, farb i lakierów

5.4.2. Proszkowe materiały powłokowe

5.5. Naprężenia w cienkich warstwach powłok

5.6. Niszczenie i starzenie się powłok polimerowych

5.6.1. Uszkodzenia powłok lakierniczych pod wpływem zanieczyszczeń atmosferycznych

5.6.2. Działanie smogu

5.7. Korozja powierzchni metalowych

5.7.1. Środki antykorozyjne do farb

5.8. Usuwanie powłok malarskich

6. KLEJE POLIMEROWE

6.1. Proces klejenia

6.1.1. Struktura powierzchni klejonych

6.1.2. Wytrzymałość adhezyjna i kohezyjna powierzchni klejonych

6.2. Substancje klejowe

6.2.1. Skład substancji klejowych

6.2.2. Naturalne kleje polimerowe

6.2.3. Syntetyczne kleje polimerowe

6.2.4. Kleje rozpuszczalnikowe

6.2.5. Techniki nanoszenia klejów

6.3. Klejenie tworzyw polimerowych

6.3.1. Taśmy i kleje samoprzylepne

6.3.2. Klejenie drewna

6.3.3. Klejenie papieru

6.3.4. Klejenie kauczuków

6.3.5. Kleje stosowane w montażu elektronicznym

6.3.6. Klejenie metali

Literatura

1. Wstępne wiadomości o polimerach

2. Otrzymywanie i właściwosci wybranych polimerów przemysłowych

3. Kauczuki

4. Fizykochemia powierzchni polimerów

5. Powłoki polimerowe

6. Kleje polimerowe

Dorobek naukowy prof. Jana F. Rabka

Przypisy

Przedmowa

Polimery istnieją od początku świata, kiedy to zrodziło się życie na naszej planecie. Były to biopolimery, takie jak kwasy nukleinowe DNA, RNA i tworzone przez nie białka, oraz procesy fotosyntezy skrobi stanowiące podstawowe elementy życia i rozwoju świata roślin, zwierząt i ludzi.

Mało kto zdaje sobie sprawę, że człowiek jest żyjącym polimerem i że codziennie pożywia się biopolimerami, takimi jak skrobia (kartofle, chleb) czy białka (mięso), oraz korzysta z energii spalania węgla, który jest skamieniałym biopolimerem.

Polimery przemysłowe zaczęto syntezować i wytwarzać na skalę przemysłową w milionach ton ponad 100 lat temu. Od 1950 roku wyprodukowano ich ponad 95 miliardów ton na całym świecie. Stały się one podstawowymi produktami dla rozwoju przemysłów, takich jak opakowania żywności, środki transportu, elektronika i rozwój kosmosu. Nie ma już dzisiaj żadnej dziedziny, w której nie byłyby stosowane polimery. Stąd pojawiają się ich interdyscyplinarne zastosowania, które stały się podstawą treści tej publikacji.

Wraz z wszechstronnym zastosowaniem polimerów powstało zagrożenie dla środowiska naturalnego, rzek, mórz i oceanów, związane z odpadami polimerów, które nieutylizowane, w milionach ton zalegają wszystkie kontynenty świata i grożą dalszemu rozwojowi naszej cywilizacji. Niekontrolowane wytwarzanie tworzyw polimerów może stanowić zagrożenia dla zdrowia i życia, szczególnie gdy są wprowadzane nowe technologie w oparciu o nanopolimery hybrydowe.

Celem tej publikacji, napisanej w formie podręcznika akademickiego dla studentów i doktoratów specjalizacji w zakresie chemii i technologii polimerów oraz innych specjalizacji, na których prowadzone są wykłady o polimerach, jest przedstawienie wiedzy w zakresie podstawowym w sposób możliwie jak najprostszy, unikając skomplikowanego aparatu wiedzy teoretycznej opartej na matematyce. Opisane metody badawcze oparte są na kilku prostych podstawowych wzorach, stosowanych w praktyce. Stąd podręcznik ten jest aktualny przez kolejne lata. Wraz z rozwojem nowej wiedzy o polimerach podstawy wiedzy w tym zakresie pozostają niezmienne czasowo.

Opracowanie tego podręcznika jest oparte na zasadzie pisania artykułów przeglądowych (reviews), do których włącza się fragmenty tekstów i rysunki z oryginalnych źródeł literaturowych. To jedyny wkład autora, który przez lata zbierał materiały o polimerach w oparciu o zasoby literaturowe i książkowe Królewskiej Biblioteki Politechniki w Sztokholmie oraz Biblioteki Uniwersytetu Techniczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy, dzięki pomocy i współpracy Pani Bibliotekarz Iwony Matuszewskiej-Fobka.

Autor chciałby podziękować za nadesłane zdjęcia mikroskopowe w kolejności alfabetycznej: dr A. Dąbrowskiej, dr. A. Hebda, prof. A. Huczko, prof. K. Pielichowskiemu, prof. P. Ruśkowsiemu.

Szczególne podziękowania Redaktorom PWN Pani Katarzynie Włodarczyk-Gil i Pani Urszuli Pawłowskiej za nieocenioną współpracę naukową i techniczną w doprowadzeniu manuskryptu do druku oraz Pani Redaktor Barbarze Witowskiej-Mocek z Instytutu Chemii Przemysłowej w Warszawie za umożliwienie mi korzystania bez ograniczeń ze znakomitego czasopisma Polimery.

Podręcznik ten powstawał w atmosferze wyrozumiałości i wsparcia mojej nieocenionej Żony Eweliny, dla której brakuje mi słów podziękowania i osobistej wdzięczności, oraz pomocy technicznej mojej córki Dominiki.

Podręcznik ten dedykuję mojemu Ojcu Profesorowi Tadeuszowi Rabkowi, założycielowi Katedry Tworzyw Sztucznych Politechniki Wrocławskiej.

Autor

1

Wstępne wiadomości o polimerach

Polimer jest związkiem wielkocząsteczkowym, zbudowanym z makrocząsteczek organicznych lub nieorganicznych (patrz rozdz. 2), można go przedstawić jako łańcuch powtarzających się podstawowych jednostek strukturalnych – merów (od 10 000 do 1 000 000 i więcej) [1.1].

Makrocząsteczki mogą być powiązane ze sobą za pomocą wiązań (rys. 1.1) [1.2]:

– kowalencyjnych,

– wodorowych,

– jonowych,

– koordynacyjnych.

Rodzaj wiązań występujących między makrocząsteczkami decyduje o następujących właściwościach polimerów:

– fizykochemicznych,

– mechanicznych,

– przetwórczych,

– użytkowych.

Stopień polimeryzacji, n lub DP (Degree of Polymerization), wskazuje, ile merów (w tym także początek i koniec łańcucha) wchodzi w skład makrocząsteczki,

Masa makrocząsteczek może być wyrażona w jednostkach:

– masy atomowej, u (unit) lub dalton (Da),

– masy molowej, g · mol–1 lub kg · kmol–1.

Czasami w literaturze stosuje się niepoprawne określenie ciężar cząsteczkowy (molecular weight).

Na skutek niejednorodności mas molowych makrocząsteczek jest konieczne stosowanie średnich mas molowych. Z analizy statystycznej wynika, że średnia masa molowa makrocząsteczek może być opisana w zależności od:

– udziału liczbowego makrocząsteczek (i_004),

– udziału masowego (wagowego) makrocząsteczek (i_005).

Rys. 1.1. Przykłady podstawowych rodzajów wiązań występujących między różnymi makrocząsteczkami: a) kowalencyjne; b) wodorowe; c) jonowe; d) koordynacyjne

Stopień polidyspersji (i_007) określa rozkład (niejednorodność) masy molowej polimeru.

Polimery występują jako:

– polimery syntetyczne,

– biopolimery pochodzenia naturalnego,

– polimery modyfikowane.

Kopolimerami są makrocząsteczki zbudowane z dwóch lub więcej rodzajów różnych merów.

W czasie polimeryzacji może następować różne uporządkowanie następstwa merów, w wyniku czego powstają makrocząsteczki o różnej konfiguracji taktycznej (grec. taktikos – rozmieszczenie, uporządkowanie):

– głowa do ogona:

– głowa do głowy:

– ogon do ogona:

Monopodstawione poliolefiny i polimery winylowe (–CH₂–CHR–), mogą występować w konfiguracjach:

– ataktycznej:

– izotaktycznej:

– syndiotaktycznej:

Różnica w strukturze polimerów stereoregularnych (taktycznych) ma duży wpływ na ich właściwości:

– fizykochemiczne;

– mechaniczne;

– przetwórcze;

– użytkowe.

Pod względem struktury fizycznej polimery, w korelacji do ich właściwości, można podzielić na [1.3–1.7]:

– amorficzne (bezpostaciowe), w których makrocząsteczki tworzą struktury nieuporządkowane (skłębione);

– krystaliczne, mające mniej lub bardziej zdefiniowaną strukturę krystaliczną;

– semikrystaliczne, w których makrocząsteczki znajdują się częściowo w fazie amorficznej (domenie amorficznej), a częściowo w fazie krystalicznej (domenie krystalicznej).

Polimery amorficzne mogą się znajdować w jednym z trzech stanów fizycznych (związanych z ruchliwością makrocząsteczek):

– szklistym (kruchym);

– elastycznym (niekiedy określanym w literaturze jako stan wysokoelastyczny);

– plastycznym.

Polimery krystaliczne występują tylko w dwóch stanach skupienia (stałym i ciekłym):

– krystalicznym (stan twardy, kruchy), w którym segmenty makrocząsteczek są ściśle upakowane i nie mają możliwości swobodnego przemieszczania się;

– ciekłym, w którym nastąpił zanik struktury krystalicznej.

Nie występują w stanie elastycznym.

Polimery termoutwardzalne i polimery chemoutwardzalne (duroplasty) charakteryzują się tylko jednym stanem fizycznym – stanem szklistym.

Elastomery usieciowane mogą znajdować się w dwóch stanach fizycznych – w stanie szklistym lub elastycznym.

Przejścia fazowe polimeru z jednego stanu w drugi, tzw. przejścia II rodzaju, zachodzą w określonej temperaturze, której wartość jest charakterystyczna dla danego rodzaju polimeru:

– temperatura kruchości (Tk) jest to temperatura przejścia ze stanu szklistego kruchego w stan szklisty z wymuszoną elastycznością;

– temperatura płynięcia (Tf) jest to temperatura przejścia ze stanu elastycznego do plastycznego (i odwrotnie);

– temperatura zeszklenia (Tg) jest to temperatura przejścia ze stanu szklistego do elastycznego (i odwrotnie);

– temperatura topnienia (Tm) (topnienie jest przemianą fazową I rodzaju) jest to temperatura przejścia polimeru krystalicznego ze stanu stałego w ciekły.

Tworzywa polimerowe (tworzywa sztuczne) to określenie niejednoznaczne, a raczej umowne materiału, w którym oprócz podstawowego składnika polimeru znajdują się rozproszone (zdyspergowane) substancje, zwane dodatkowymi (dodatkami) lub środkami pomocniczymi (patrz tom 2, rozdz. 9). Należą do nich:

– napełniacze,

– nośniki,

– stabilizatory,

– zmiękczacze (plastyfikatory),

– utwardzacze,

– środki spieniające (porofory),

– antyutleniacze,

– fotostabilizatory,

– barwniki,

– pigmenty,

– przeciwstatyki (antystatyki),

– środki poślizgowe,

– opóźniacze palenia,

– środki przeciwpalne (antypireny).

Produkcja polimerów i tworzyw polimerowych rocznie w skali światowej wynosi obecnie ponad 360 mln ton, a lakierów i klejów około 50 mln ton. Spośród kilku tysięcy różnych gatunków polimerów i tworzyw polimerowych 70–80% stanowią polimery winylowe, np. poliolefiny, poli(chlorek winylu), polistyren, polimetakrylany, oraz polidieny (kauczuki).

Tworzywa polimerowe ze względu na ich właściwości fizykochemiczne i szerokie zastosowania dzieli się na:

– włóknotwórcze,

– konstrukcyjne,

– powłokowe,

– adhezyjne,

– specjalne.

2

Otrzymywanie i właściwości wybranych polimerów przemysłowych

2.1. Metody technologiczne

Kryteriami wyboru metody polimeryzacji polimerów wytwarzanych w skali przemysłowej są ich właściwości fizykochemiczne i mechaniczne, decydujące o ich zastosowaniu w różnych dziedzinach techniki.

Polimery przemysłowe otrzymuje się głównie metodami polimeryzacji [2.1]:

– rodnikowej;

– jonowej;

– koordynacyjnej;

– addycyjnej (polikondensacji).

Procesy technologiczne syntezy polimerów zależą od [2.1–2.9]:

– rodzaju i składu monomerów;

– polimeryzacji (łańcuchowa czy stopniowa);

– stanu fazowego monomeru w stadium powstawania polimeru (faza gazowa lub ciekła);

– środowiska polimeryzacji (w masie, roztworze, emulsji lub zawiesinie) [2.1];

– rodzajów inicjatorów lub katalizatorów;

– parametrów procesu (temperatura, ciśnienie, stężenie);

– rodzaju środowiska reakcji (rozpuszczalnika, emulgatora, złoża fluidalnego);

– sposobu koagulacji czy strącania;

– rodzaju aparatury i ciągu technologicznego (procesy periodyczne lub ciągle), rodzaju oprzyrządowania.

Obecnie 90% monomerów otrzymuje się z produktów przerobu ropy naftowej i gazu ziemnego. Zużycie ropy naftowej na potrzeby przemysłu chemicznego, farmaceutycznego i polimerów wynosi ok. 5%. Większość monomerów otrzymuje się z metanu, etylenu, propylenu, acetylenu i benzenu [2.9].

Do najważniejszych polimerów produkowanych na skalę wielkoprzemysłową (tysiące do milionów ton rocznie) należą:

– polimery termoplastyczne;

– duroplasty (polimery chemo- i termoutwardzalne);

– polimery wysokoudarowe;

– polimery spienione (piankowe);

– kauczuki syntetyczne i guma;

– kompozyty polimerowe;

– syntetyczne włókna polimerowe;

– folie kurczliwe;

– folie barierowe;

– polimery naturalne;

– węgiel kamienny.

2.2. Polimery termoplastyczne

Najważniejszymi polimerami termoplastycznymi produkowanymi na skalę przemysłową są:

– poliolefiny: polietylen, polipropylen, kopolimery etylen/propylen;

– polimery winylowe: poli(chlorek winylu), polistyren, poliakrylonitryl, poli(metakrylan metylu), kopolimery winylowe;

– politetrafluoroetylen;

– polimery addycyjne (kondensacyjne): polietery, poliestry, poliwęglany, poliamidy, polimidy, poliimidy, poliuretany, poli(tlenek fenylenu).

2.2.1. Polietylen

Polietylen (PE) (według nomenklatury systematycznej zalecanej przez IUPAC poli(metylen), poli(eten) w zależności od metody polimeryzacji i rodzaju katalizatora jest produkowany w kilku gatunkach o różnej gęstości [2.11–2.20];

– polietylen o małej gęstości (0,915–0,935 g · cm–3), (polyethylene low density) (PE-LD), polietylen wysokociśnieniowy [2.14, 2.15];

– polietylen o dużej gęstości (0,942–0,965 g · cm–3), (polyethylene high density) (PE-HD), polietylen średnio- lub niskociśnieniowy [2.16];

– polietylen o dużej masie molowej (i_013 ≈ 3–6 · 10⁵ g · mol–1) i dużej gęstości (0,96–0,97 g · cm–3), (polyethylene high density, high molar mass) (PE-HD-HM), polietylen niskociśnieniowy;

– polietylen o ultra dużej masie molowej (i_013 ≈ 3 · 10⁶ g · mol–1) (polyethylene high density ultra high molar mass) (PE-HD-UHM[1]) (o gęstości 0,94 g · cm–3) [2.19].

Polietyleny w zależności od metody polimeryzacji różnią się:

– stopniem krystaliczności (40–95%);

– stopniem rozgałęzienia, który jest określany liczbą grup bocznych (4–6 atomów węgla) na 1000 atomów węgla w łańcuchu głównym (rys. 2.1);

– masą molową (wielkością makrocząsteczek) w bardzo szerokim zakresie, od kilku tysięcy do kilku milionów g · mol–1;

– stopniem polidyspersji.

Rys. 2.1. Schemat struktury polimerów o różnym stopniu rozgałęzienia: a) polietylen PE-HD; b) polietylen PE-LD; c) kopolimer etylen-co-C₄-C₈ α-olefiny (PE-LLD)

Polietyleny otrzymywane wobec:

– homogenicznych katalizatorów Zieglera–Natty charakteryzują się wąskim rozkładem mas molowych (małą polidyspersją): i_014 ≈ 1,1–3;

– heterogenicznych katalizatorów Zieglera–Natty charakteryzują się szerokim rozkładem mas molowych (dużą polidyspersją): i_014 ≈ 5–20.

Właściwości polietylenu zależą od:

– masy molowej, która ma wpływ na właściwości przetwórcze określane m.in. przez tzw. wskaźnik szybkości płynięcia i współczynnik spęcznienia stopu (patrz podrozdz. 2.4.3).

Małe masy molowe PE zwiększają:

• płynność polimeru,

• rozpuszczalność,

• sztywność wyrobów.

Duże masy molowe PE polepszają:

• temperaturę kruchości (Tk) i temperaturę topnienia (Tm),

• właściwości mechaniczne polimeru (lepsza wytrzymałość na rozciąganie i zginanie, wyższa udarność i sprężystość),

• odporność na korozję chemiczną i naprężeniową;

– stopnia polidyspersji (wraz z jego zwiększeniem poprawia się przetwarzalność, natomiast pogorszeniu ulegają właściwości mechaniczne);

– gęstości, którą można kontrolować, wprowadzając rozgałęzienia do łańcucha głównego metodą kopolimeryzacji;

– stopnia krystaliczności (PE-LD 40–50%, PE-HD 60–80%, PE-HD-HM 50–95%);

– temperatury topnienia (Tm) (PE-LD 105–118°C, PE-HD 126–135°C, PE-HD-HM 126–135°C);

– temperatury zeszklenia (Tg) (PE-LD od –80°C do –120°C, PE-HD od –100°C do –150°C, PE-HD-HM od –100°C do –150°C).

Polietylen jest nieodporny na:

– wzrost temperatury powyżej 100°C (folie i włókna poliolefinowe ulegają deformacji w gotującej się wodzie);

– działanie substancji silnie utleniających, takich jak stężony kwas siarkowy(VI), stężony kwas azotowy(V), chromianka, chlorowce;

– działanie rozpuszczalników organicznych, np. węglowodorów i chlorowanych węglowodorów oraz disiarczku węgla (CS₂), które spęczniają polietylen w temperaturze pokojowej (ok. 20°C), a rozpuszczają w temperaturze powyżej 70°C;

– działanie tłuszczów i związków aromatycznych, substancji o charakterze polarnym, środków powierzchniowo czynnych (detergentów), które przy dłuższym działaniu mogą powodować kruchość polietylenu (pękanie pojemników) lub przedyfundować przez materiały z polietylenu.

Ta niekorzystna właściwość jest określana jako środowiskowa korozja naprężeniowa. Mniejszą jej wartość mają odmiany polietylenu o wyższej gęstości, charakteryzujące się większą sztywnością i twardością, natomiast większą wartość mają odmiany polietylenu o podwyższonym stopniu polidyspersyjności i specyficznym (bimodalnym/multimodalnym (rys. 2.2) rozkładzie masy molowej.

Rys. 2.2. Krzywa różniczkowa rozkładu mas molowych (polidyspersyjności) jako zależność udziału masowego poszczególnych frakcji makrocząsteczki: a) wąska polidyspersyjność, b) szeroka polidyspersyjność z jednym pikiem (rozkład monomodalny), b) dwoma pikami (rozkład bimodalny)

Polietylen jest także nieodporny na:

– działanie promieniowania UV;

– płomień (topi się podczas spalania).

Jest natomiast odporny na działanie kwasów nieutleniających, zasad, roztworów soli, alkoholi i benzyny.

Wraz ze wzrostem gęstości polietylenu zwiększa się [2.19]:

– krystaliczność polimeru;

– temperatura kruchości (Tk) i temperatura topnienia (Tm);

– sztywność i twardość;

– wytrzymałość na rozciąganie i zginanie;

– opór na procesy dyfuzyjne gazów;

– odporność chemiczna i termiczna.

Wraz ze wzrostem gęstości polietylenu zmniejsza się:

– wydłużenie względne przy zerwaniu;

– udarność;

– odporność na naprężenia;

– przezroczystość (zależna od wielkości krystalitów);

– parametry przetwarzalności.

Wysoka gęstość energii kohezji obszarów krystalicznych w polietylenie powoduje, że jest on nierozpuszczalny w temperaturze pokojowej we wszystkich rozpuszczalnikach. Dopiero w temperaturze powyżej 80°C rozpuszcza się w: o-dichlorobenzenie, trichlorobenzenie, dekahydronaftalenie, ketonach, estrach i eterach zawierających duże grupy alkilowe.

Polietylen jest tworzywem termoplastycznym przetwarzanym metodami (patrz podrozdz. 2.4):

– wtryskiwania (PE-HD o małym stopniu polidyspersji) (opakowania, jednorazowe kubki, palety, skrzynki, beczki, obudowy akumulatorów, artykuły gospodarstwa domowego, zabawki);

– wytłaczania (PE-HD) (rury, pręty, profile, pojemniki, osłony izolacyjne kabli i przewodów);

– rozdmuchiwania (PE-LD o dużym stopniu polidyspersji) (butelki, zbiorniki, folie opakowaniowe, folie ogrodnicze, folie kurczliwe, torby z folii);

– laminowania (materiały pokryciowe, powlekane wyroby papierowe używane jako opakowania cieczy, np. kartony na mleko i soki);

– nanoszenia powłok ochronnych (np. metodą fluidyzacji lub elektrostatyczną);

– strącania z roztworu przy produkcji włókien;

– spieniania przy użyciu poroforów na gorąco (materiały amortyzujące, izolacje termiczne i elektryczne);

– formowania na gorąco (spiekania) (polietylen PE-HD-UHM o masie molowej powyżej 3,5 · 10⁶ g · mol–1 z powodu dużej lepkości stopu nie może być przetwarzany metodami stosowanymi w przetwórstwie polimerów termoplastycznych).

Polietylen na skalę przemysłową otrzymuje się następującymi metodami [2.20]:

– polimeryzacji wysokociśnieniowej w fazie ciekłego etylenu – pod ciśnieniem, rzędu 180–350 MPa w temp. 180–350°C, w obecności 0,05–0,1% tlenu lub inicjatorów rodnikowych (nadtlenków organicznych) (metoda ICI, Imperial Chemical Industries). Otrzymuje się na tej drodze polimer silnie rozgałęziony o malej gęstości (PE-LD). Ze wzrostem ciśnienia zwiększa się:

• szybkość reakcji polimeryzacji,

• średnia masa molowa PE,

• gęstość polimeru (na skutek zmniejszenia się zarówno krótkich, jak i długich rozgałęzień), maleje natomiast stopień polidyspersji;

– polimeryzacji średniociśnieniowej w fazie gazowej – pod ciśnieniem ok. 8 MPa w temp. 85–100°C, obecności wysokoaktywnych katalizatorów tlenków metali (Cr, Mo, W). Otrzymuje się na tej drodze polimer o dużym stopniu uporządkowania struktury, wysokim stopniu krystaliczności i bardzo małą liczbą rozgałęzień bocznych;

– polimeryzacji średniociśnieniowej – pod ciśnieniem ok. 7 MPa w obecności katalizatora niklowego osadzonego na węglu drzewnym i katalizatora glinowo-molibdenowego, aktywowanego wstępnie wodorem w temp. 427–467°C, metodą w roztworze lub suspensji (metoda Standard Oil Company of Indiana);

– polimeryzacji średniociśnieniowej – pod ciśnieniem 2–4 MPa w temp. 80–100°C, wobec katalizatorów typu Philipsa opartych na tlenku chromu(VI) (CrO₃) naniesionym na podłoże tlenkowe z SiO₂ lub Al₂O₃ lub glinokrzemianów. Aktywację katalizatora uzyskuje się przez wygrzewanie impregnowanej krzemionki wodnym roztworem CrO₃ w temperaturze 400–800°C. W wyniku reakcji tworzy się aktywny kompleks chromu z wydzieleniem cząsteczki wody:

Polimeryzację prowadzi się w roztworze i suspensji (w węglowodorach alifatycznych od pentanu do dekanu lub w węglowodorach aromatycznych) z zawiesiną katalizatora w temperaturze 70–80°C. Katalizatory Philipsa o różnym stopniu aktywności umożliwiają regulację masy molowej PE przez:

• regulację wymiarów porów nośnika (im większe pory, tym mniejsza masa molowa);

• podwyższenie temperatury polimeryzacji (zmniejsza się masa molowa);

• podwyższenie ciśnienia (zwiększa się masa molowa).

Otrzymuje się na tej drodze polietylen o dużej gęstości (PE-HD) [2.21–2.25].

– polimeryzacji niskociśnieniowej – pod ciśnieniem 0,1–5 MPa w temp. 50–90°C, wobec katalizatorów koordynacyjnych typu Zieglera–Natty (TiCl₄-Al(C₂H₅)₂) w bezrozpuszczalnikowym procesie fluidalnym w fazie gazowej. Jest to metoda bardzo efektywna, otrzymuje się ok. 500 kg/1 g Ti polietylenu PE-HD, PE-HD-UHM. Katalizatory koordynacyjne typu Zieglera–Natty są kompleksami bimetalicznymi (Ti, Al), tworzącymi się w reakcji halogenków metali o zmiennej wartościowości należącymi do grup 4.–10. układu okresowego pierwiastków (TiCl₄, VCl₄) (prekatalizatorów) z metaloorganicznymi związkami glinu (AlR₃ R = CH₃CH₉) (kokatalizatorów) osadzonych na nośniku MgCl₂:

TiCl₄ + AlR₃ → [Cl₃RTi δ+…δ–AlR₂Cl]

Jako aktywatory stosuje się donory elektronów powszechnie określane mianem „organicznych zasad Lewisa” (Lewis Base) (LB). W zależności od sposobu wprowadzania takich zasad do układu katalitycznego, rozróżnia się:

• zasady zewnętrzne, wprowadzane jako dodatek do środowiska polimeryzacji razem z katalizatorem;

• zasady wewnętrzne, stanowiące fragment stałego katalizatora w postaci liganda związku metalu przejściowego (np. MgCl₂(THF)₂/AlEt₂Cl) lub kompleksowo związanego z nośnikiem (MgCl₂):

Jako zasady Lewisa stosuje się estry, etery, fenole, aminy, tetrahydrofuran (THF), organiczne pochodne kwasu fosforowego. Pełnią one ważne funkcje, takie jak:

• uwarunkowanie charakterystyki geometrycznej koordynacji metalu oraz jego gęstości elektronowej;

• tworzenie i stabilizację przestrzennej struktury centrum aktywnego;

• wpływ na stereoselektywność wzrostu łańcucha polimerowego.

– polimeryzacji w zawiesinie – przy użyciu nowej generacji katalizatorów metalocenowych w roztworze toluenu. Metaloceny są związkami metali przejściowych z ligandami cyklicznymi zawierającymi elektrony π, typu cyklopentadienu (Cp₂), indenylu (Ind) lub fluorenylu (Flu) o strukturze:

Ligandy indenylu i fluorenylu z rozbudowanymi przestrzennie podstawnikami wpływają na efektywność koordynacji monomerów olefinowych, natomiast efekt elektronowy ligandów wpływa na stabilność centrów aktywnych katalizatora i szybkość reakcji propagacji łańcucha polimerowego.

Katalizatory jonowo-koordynacyjne metalocenowe (I generacji) są oparte na pochodnych metali przejściowych Ti, Zr, Hf związanych tylko z powierzchnią dwu ligandów cyklopentadienowych (η⁵-(C₅H₅)₂) (Cp₂), które leżą w równoległych płaszczyznach (struktura sandwiczowa):

Otoczenie metalicznego centrum aktywnego może być w znacznym stopniu modyfikowane w wyniku:

• doboru charakteru i liczby ligandów,

• rodzaju występujących w nich podstawników,

• rodzaju grup wiążących ligandy:

gdzie: M – mostek alkilowy lub sililowy (Si), Met – metal przejściowy (Ti, Zr, Hf), R – wodór, grupa alkilowa, arylowa lub sililowa, X – halogen (Cl) lub grupa alkilowa (CH₃).

Wymiary i położenie ligandów mają wpływ na:

• aktywność katalizatora,

• budowę polimeru,

• rozkład komonomeru w łańcuchu głównym polimeru,

• masę molową polimeru (kopolimeru).

Katalizatory metalocenowe są aktywowane metyloaluminoksanem (MAO):

w reakcji, w której następuje oderwanie anionu metylowego CH₃– od Cp₂Zr(CH₃)₂ i przeniesienie go do MAO:

Cp₂Zr(CH₃)₂ + MAO → [Cp₂ZrCH₃]⁺ [MAO-CH₃]–

Obecność tlenu w składzie aluminoksanów powoduje, że odgrywają one także rolę donora elektronów w katalitycznym układzie metalocenowym, w wyniku czego tworzą się: kation cyrkonocenu (z wolnym miejscem koordynacyjnym) i anion [MAO-CH₃]–, stanowiące centrum aktywne polimeryzacji koordynacyjnej:

MAO otrzymuje się w wyniku częściowej hydrolizy trimetyloglinu:

Struktura MAO z n od 4 do 20 zależy od metody prowadzenia hydrolizy. Stosunek Al w MAO do metali przejściowych Ti i Zr wynosi od 100 do 10 000. Handlowy MAO jest substancją niejednorodną, składającą się z mieszaniny oligomerów (n od 4 do 20) zawierającą nieprzereagowany Al(CH₃)₃.

2.2.1.1. Zjawisko trybolektrostatyczne na polietylenie

Polietylen, podobnie jak inne polimery termoplastyczne, ze względu na dużą oporność powierzchniową (10¹⁴–10¹⁶ Ω), łatwo gromadzi na swej powierzchni ładunek elektrostatyczny, zwłaszcza w wyniku tarcia (ładunek tryboelektrostatyczny). Jedna z powierzchni staje się naładowana dodatnio na skutek oddawania elektronów (donor elektronów), a druga ujemnie na skutek przyjmowania elektronów (akceptor elektronów) [2.26]. Największy zaobserwowany ładunek wynosił 50 000 C · m–3. Ładunek elektrostatyczny może być dodatni lub ujemny, a z powodu małej przewodności polimerów i tworzyw bardzo wolno spływa do ziemi.

Ładunek elektrostatyczny wytwarza się podczas procesów przetwórczych, np.:

– mieszania;

– walcowania;

– przetwarzania (podczas wyjmowania kształtek z formy wtryskowej);

– pakowania gotowych wyrobów;

– używania wyrobów użytkowych:

• łatwo elektryzująca się odzież z tkanin syntetycznych brudzi się 300–500 krotnie szybciej niż bawełna,

• odzież z tkanin syntetycznych „przykleja się” do ciała,

• przelewanie cieczy palnych z pojemników wykonanych z tworzyw grozi wybuchem!

• posadzki z tworzyw sztucznych, schody ruchome powodują przeskoki iskier,

• ładunek elektrostatyczny znajdujący się na ubraniu może powodować bóle głowy, oraz wpływać niekorzystnie na stan psychiczny (wzrost nerwowości).

Jest to zjawisko niepożądane z powodów:

– osadzania się pyłów i innych zanieczyszczeń na powierzchni;

– powstawania groźnych wyładowań elektrostatycznych.

W celu usunięcia ładunków elektrostatycznych stosuje się środki antyelektrostatyczne, które zmniejszają oporność powierzchniową do 10⁶–10⁹ Ω (patrz tom 2, podrozdz. 9.9).

2.2.2. Polipropylen

Polipropylen (PP) (nazwa systematyczna IUPAC – poli(1-metyloetylen)) w zależności od metody polimeryzacji i rodzaju katalizatora może mieć budowę stereoregularną (izo- lub syndiotaktyczną) lub ataktyczną [2.27–2.32]:

Polipropyleny stereoregulame są częściowo krystaliczne, przy czym zawartość frakcji krystalicznej zależy od ich taktyczności i wynosi 40–70%. Masy molowe rzędu i_025 ≈ 5 · 10⁴–3 · 10⁵ g · mol–1 oraz rozkład masy molowej i_025 ≈ 2,2–3 polipropylenu zależą od:

– stosowanych katalizatorów;

– temperatury polimeryzacji;

– stężenia wodoru, jako reagenta w reakcji przeniesienia łańcucha.

Polipropylen syndiotaktyczny (s-PP) w porównaniu z i-PP jest bardziej przezroczysty dzięki mniejszej krystaliczności, a ponadto mniej twardy i sztywny, ma natomiast większą udarność.

Polipropylen ataktyczny (a-PP) jest polimerem amorficznym, niepolarnym, łatwo rozpuszczalnym w pentanie, eterze etylowym, tetrahydrofuranie i chloroformie. Pozwala to na rozdzielenie mieszaniny izomerów i-PP/a-PP w syntezie i-PP przez ekstrakcję a-PP wrzącymi rozpuszczalnikami i ocenę wskaźnika taktyczności i-PP na podstawie oznaczenia jego zawartości w procentach masowych.

Masa molowa a-PP i_025 jest rzędu od 10⁴ g · mol–1 (w produktach ubocznych w syntezie i-PP) do 10⁵ g · mol–1 (przy użyciu katalizatorów metalocenowych), a rozkład mas molowych i_025: 5–7 (w produktach ubocznych w syntezie i-PP) i i_025: 1,5–3,5 (przy użyciu katalizatorów metalocenowych).

Polipropylen izotaktyczny (i-PP) na skalę przemysłową otrzymuje się wobec katalizatorów Zieglera–Natty (patrz podrozdz. 2.2.1) w zawiesinie w węglowodorowym rozpuszczalniku lub obecnie w masie ciekłego propylenu, a także w procesie polimeryzacji w fazie gazowej [2.21–2.25].

Powstawanie niemal całkowicie stereoregularnych i-PP, s-PP oraz a-PP zależy od struktury ligandów:

– polipropylen ataktyczny (a-PP):

– polipropylen izotaktyczny (i-PP):

– polipropylen syndiotaktyczny (s-PP):

Polipropylen izotaktyczny w porównaniu z polietylenem charakteryzuje się następującymi właściwościami [2.29]:

– mniejszą gęstością;

– wyższą temperaturą zeszklenia (Tg);

– wyższą temperaturą topnienia (Tm);

– mniejszą udarnością w niskiej temperaturze;

– mniejszą odpornością na utlenianie.

Polipropylen izotaktyczny jest stosowany w produkcji:

– wyrobów cienkościennych o skomplikowanych kształtach i dużych płaskich powierzchniach;

– rur, różnych profili, folii, otrzymywanych metodą wytłaczania;

– różnych artykułów gospodarstwa domowego, zbiorników, skrzynek transportowych otrzymywanych metodą wtrysku;

– włókien (z roztworów tetraliny, dekaliny) lub ze stopu;

– spienionych, porowatych materiałów.

Polipropylen ataktyczny jest stosowany jako:

– materiały do pokrycia dachów, dźwiękochłonne i uszczelniające;

– dodatek do różnego rodzaju kauczuków w celu ich uplastycznienia;

– dodatek w celu modyfikacji mas bitumicznych (asfalty).

Polipropylen może być modyfikowany metodami:

– kopolimeryzacji statystycznej, blokowej lub szczepionej (np. bezwodnikiem maleinowym lub kwasem metakrylowym);

– mieszania z elastomerami i/lub napełniaczami.

2.2.3. Kopolimery etylenu i propylenu

Budowę kopolimeru i jego właściwości można regulować następującymi czynnikami:

– budową i udziałem ilościowym komonomeru [2.33, 2.34];

– rodzajem stosowanego układu katalitycznego;

– warunkami reakcji kopolimeryzacji.

Najważniejszymi kopolimerami etylenu są.

– etylen-co-C₄-C₁₀ α-olefiny (2–5%) (but-1-enu, heks-1-enu, okt-1-enu lub dek-1-enu) zwany liniowym polietylenem malej gęstości (PE-LLD) (polyethylene linear low density) (rys. 2.1).

Kopolimery etylenu z α-olefinami otrzymuje się głównie metodą polimeryzacji (patrz podrozdz. 2.1):

• koordynacyjnej z udziałem typowych heterogenicznych katalizatorów Zieglera–Natty;

• wobec heterogennych układów metalocenowych, zawierających cyklopentadienylowe pochodne tytanu, cyrkonu lub wanadu, w roztworze, w zawiesinie lub w fazie gazowej. Kopolimery otrzymane wobec katalizatorów metalocenowych mają gorsze właściwości przetwórcze i przezroczystość niż otrzymywane wobec katalizatorów Zieglera–Natty.

– etylen-co-propylen o zawartości 40–65% propylenu jest całkowicie amorficzny i ma właściwości elastyczne (kauczuk etylenowo-propylenowy (EPM) (patrz podrozdz. 3.2.7);

– etylen-co-octan winylu. Kopolimery te o różnej zawartości octanu winylu są:

• przezroczyste;

• wytrzymałe na rozciąganie;

• elastyczne;

• adhezyjne do różnych materiałów;

• mało przepuszczalne dla gazów.

Są stosowane do otrzymywania:

• folii;

• rur i węży;

• płyt;

• różnych detali konstrukcyjnych;

• powłok i klejów topliwych;

• materiałów uszczelniających;

• farb emulsyjnych;

• powlekania papieru i tektury.

– etylen-co-alkohol winylowy otrzymuje się w wyniku częściowej hydrolizy kopolimeru etylenu-co-octanu winylu. Jest on częściowo polarny wskutek obecności polarnych grup hydroksylowych (–OH). Jest stosowany do otrzymywania:

• folii i włókien hydrofilowych, niewymagających stosowania dodatków antystatycznych;

• folii o zmniejszonej przepuszczalności gazów i zapachów;

• folii o zwiększonej przepuszczalności i chłonności wilgoci;

• proszków do nanoszenia powłok antykorozyjnych.

– etylen-co-propylen-co-tlenek węgla, kopolimer ten zawiera 1–9% molowych grup karbonylowych w łańcuchu głównym i jest częściowo poliketonem. Na skutek obecności grupy karbonylowej absorbującej promieniowanie UV ma zastosowanie w foliach i opakowaniach fotodegradujących się pod wpływem promieniowania słonecznego.

– terpolimer etylenu i propylenu z dienami (dicyklopentadien, heksa-l,4-dien, 5-etylidenonorborn-2-en). Kopolimer ten może być wulkanizowany za pomocą siarki, jak w przypadku kauczuków (patrz podrozdz. 3.2.10).

– kopolimery blokowe etylenu z propylenem (poliallomery etylenowo-propylenowe), otrzymywane w wyniku polimeryzacji jednego z monomerów i następnie dodaniu drugiego monomeru, który ulega polimeryzacji na centrach aktywnych związanych z łańcuchami polimeru powstałego w pierwszym etapie. Ze względu na reakcje przenoszenia łańcucha, przebiegające w obu etapach, utworzone kopolimery blokowe zawierają homopolimery.

2.2.4. Otrzymywanie folii poliolefinowych

Folie polimerowe są materiałami plastycznymi, o grubości 0,1–1,0 mm. Otrzymywane są metodami:

– wytłaczania z rozdmuchem swobodnym (folie rękawowe, rurowe) (patrz podrozdz. 2.4.4);

– wylewania i następnie walcowania.

Wytwarza się je jako:

– folie jednowarstwowe;

– wielowarstwowe (3–10 warstw) z różnych polimerów.

– łączone z papierem lub tekturą (do produkcji opakowań płynów soków i mleka) (Tetra-Pak®);

– łączone z folią aluminiową;

– modyfikowane powierzchniowo, z nałożonymi na nie warstwami ceramicznymi i metalicznymi.

W celu polepszenia właściwości użytkowych folii, poddaje się je procesowi orientacji makrocząsteczek, z których składa się folia [2.35–2.37]. Orientacja osi makrocząsteczek zarówno w fazie amorficznej (poniżej temperatury zeszklenia Tg), jak i krystalicznej (powyżej Tg) zachodzi podczas rozciągania folii jedno- lub dwukierunkowo. Folie z poliolefin o grubości 100–500 μm stosuje się po dwuosiowej orientacji do opakowań żywności

W poliolefinach krystalicznych płytki krystaliczne tworzące sferolity, ześlizgując się po sobie, są względem kierunku odkształcenia najpierw różnie odkształcone i skręcone, a w końcu prostopadle zorientowane (rys. 2.3). Jeżeli ten proces jest prowadzony, gdy:

• T < Tg, wtedy wywołana orientacja, która może być bardzo duża, ze względu na długi czas relaksacji, jest długo zachowywana po odciążeniu. W niskiej temperaturze pomimo znacznej orientacji makrocząsteczek nie występuje rekrystalizacja, dlatego stopień krystaliczności odkształconej folii jest niższy niż nieodkształconej.

• T > Tg, wtedy wzrasta ruchliwość makrocząsteczek i możliwa do wytworzenia duża orientacja zmniejsza się po usunięciu sił odkształcających, jeżeli czas ich działania jest krótki.

Rys. 2.3. Uporządkowanie krystalitów podczas rozciągania jednoosiowego

W polimerach zdolnych do krystalizacji (PE, iPP, PVC, PTFE) rozciąganie pozwala rozciągniętym makrocząsteczkom na tworzenie zorientowanych form krystalicznych, które utrwalają stan orientacji.

Ze wzrostem stopnia krystaliczności wzrastają:

– gęstość upakowania makrocząsteczek i gęstość próbki;

– granica plastyczności;

– sprężystość;

– wytrzymałość na rozciąganie;

– twardość;

– odporność na ścieranie;

– odporność termiczna (termostabilność);

– stabilność wymiarów.

Ze wzrostem stopnia krystaliczności zmniejszają się:

– rozszerzalność cieplna;

– wytrzymałość zmęczeniowa;

– udarność;

– zdolność do odkształceń;

– zdolność do przewodzenia prądu elektrycznego.

Folie (PE, iPP, PS, PET, poliamidowe) są stosowane:

– jako opakowania (folie rozciągające się „stretch”) produktów spożywczych, wyrobu toreb;

– w materiałach biurowo-papierniczych;

– w rolnictwie (szklarnie, w uprawach);

– w budownictwie (ekrany przy szalowaniu i malowaniu budynków);

– jako materiały elektroizolacyjne.

2.2.5. Polimery fluoroetylenowe

Politetrafluoroetylen, (PTFE) politetrafluoroeten, nazwa IUPAC – poli(tetrafluoroetylen), Teflon®, PTFE, otrzymuje się metodą polimeryzacji wolnorodnikowej wobec inicjatorów nadtlenkowych [2.38–2.45]:

– blokową, która jest trudna do kontroli, ze względu na dużą egzotermiczność reakcji polimeryzacji;

– emulsyjną, najczęściej wobec nadsiarczanu potasu (K₂S₂O₈) rozpuszczalnego w wodzie, w temp. 70–80°C, pod ciśnieniem 10 MPa. Otrzymuje się proszek PTFE o średnicy ziaren ok. 0,2 μm.

Monomer, tetrafluoroetylen (TFE) (CF₂=CF₂, temperatura wrzenia –77°C), jest bardzo reaktywnym związkiem. Miejscowe przegrzanie może prowadzić do gwałtownego rozkładu monomeru na węgiel i tetrafluorek węgla (CF₄), grożącego wybuchem instalacji. Ze względu na bardzo silne właściwości korodujące, aparatura do polimeryzacji musi być wykonana z platynowanego niklu. Dodatek terpenów inhibituje reakcję polimeryzacji.

PTFE ma bardzo dużą masę molową i_031 = 10⁶–10⁸ g · mol–1. Makrocząsteczki PTFE mają sztywną budowę liniową (bez rozgałęzień), która wpływa na jego wysoki stopień krystaliczności (80–85%). Duża odporność termiczna i chemiczna PTFE wiąże się z dużą energią wiązania C–F oraz z występowaniem silnego oddziaływania międzycząsteczkowego. Kwasy, zasady, rozpuszczalniki organiczne i środki utleniające nie wywierają szkodliwego wpływu na PTFE. Politetrafluoroetylen nie rozpuszcza się i nie pęcznieje w żadnym z dotychczas znanych rozpuszczalników (z wyjątkiem fluorowanej nafty).

PTFE (Tm ≈ 340°C) przetwarza się metodą spiekania proszku w temp. 320–360°C. Skurcz w czasie spiekania dochodzi do 25%. Otrzymane w ten sposób bloki, pręty obrabia się metodą skrawania. PTFE ogrzany w próżni do 500°C ulega depolimeryzacji z wydzieleniem czystego monomeru, który jest bardzo toksyczny i bez zapachu.

PTFE wykazuje:

– przezroczystość w całym zakresie widma światła;

– małą wytrzymałość mechaniczną i twardość;

– podatność na pełzanie;

– niski współczynnik tarcia i małą odporność na ścieranie;

– doskonale właściwości hydrofobowe;

– bardzo dobre właściwości elektroizolacyjne i elektryczne niezależne od temperatury;

– niepalność.

Właściwości hydrofobowe PTFE są wykorzystywane do tworzenia powłok metodą natrysku płomieniowego na metalowe:

– wyroby gospodarstwa domowego (naczynia teflonowe: garnki, patelnie);

– protezy używane w medycynie (w celu zmniejszenia tarcia);

– elementy konstrukcji lotniczych, rakiet i sprzętu wojskowego.

W celu drukowania na foliach z PTFE, trzeba ich hydrofobowe powierzchnie modyfikować, tak aby stały się hydrofilowe, przy użyciu metod:

– fotochemicznej fotolizy hydrazyny (N₂H₄) [2.46]

N₂H₄ + hν → N₂H₃• + H•

–CF₂–CF₂– + H• → –CF₂–CF•– + HF

–CF₂–CF•– + N₂H₃• → –CF₂–CF(N₂H₃)–

–CF₂–CF(N₂H₃)– + hν → –CF₂–CF(NH)•– + NH₂•

–CF₂–CF•– + NH₂• → –CF₂–CF(NH₂)–

– wyładowań plazmowych;

– promieniowania laserowego;

– promieniowania elektronowego wysokiej energii produkowanego przez wysokoenergetyczne akcelatory (patrz podrozdz. 4.3).

Pod wpływem dużych dawek promieniowania elektronowego (10 MGy) otrzymuje się z PTFE proszek, używany jako dodatek do smarów.

PTFE jest stosowane w przemyśle:

– chemicznym;

– chłodniczym;

– spożywczym;

– farmaceutycznym;

– radiotechnicznym;

– lotniczym i kosmicznym;

– wojskowym

oraz do uszczelniania wodnych układów hydraulicznych (zamknięcia uszczelnianej szczeliny elementu hydraulicznego i dokładne dopasowanie się uszczelnienia do powierzchni roboczych zabudowy).

Na skalę przemysłową wytwarza się wiele innych polimerów fluoroetylenowych z następujących monomerów:

– trifluorochloroetylenu (CF₂=CFCl);

– fluorku winylu(CH₂=CHF);

– fluorku winylidenu(CH₂=CF₂)

oraz różnego rodzaju kopolimery, np. tetrafluoroetylenu z etylenem (ETFE).

Polimery fluoroetylenowe pod względem odporności termicznej można uszeregować następująco:

–CF₂–CF₂– > –CF₂–CH₂– > –CF₂–CHF– > –CH₂–CH₂– > –CH₂–CHF–

Z szeregu tego wynika, że odporność termiczna tej grupy polimerów nie jest proporcjonalna do liczby atomów fluoru w merze.

Politrifluoroetylen w przeciwieństwie do PTFE jest dobrze rozpuszczalny w wielu organicznych rozpuszczalnikach.

2.2.5.1. Elektrety na foliach fluoroetylenowych

Trwale i znaczne naładowanie elektrostatyczne do 1000 V powierzchni cienkich folii politetrafluoroetylenu, dużymi ładunkami o dużej gęstości tworzy tzw. elektrety (elektresy) [2.47, 2.48].

Elektrety foliowe otrzymuje się następującymi metodami:

– ładowania folii w próżni wiązką elektronów o energiach rzędu kilkudziesięciu eV;

– wyładowania koronowego w powietrzu;

– przebiciową, w której folię jest umieszcza się między elektrodami, do których jest przyłożone duże napięcie;

– cieczową, w której ładunki są przekazywane z elektrody cieczowej o dużej przewodności elektrycznej.

Elektrety są stosowane do budowy:

– mikrofonów bez źródła zasilania;

– generatorów słabych sygnałów;

– czujników elektromechanicznych;

– pamięci maszyn cyfrowych;

– wkładek gramofonowych;

– dozymetrów;

– filtrów gazowych.

2.2.6. Poli(chlorek winylu)

Poli(chlorek winylu) (PVC), nazwa IUPAC poli(1-chloroetylen), w zależności od metody polimeryzacji i rodzaju katalizatora może mieć budowę [2.49–2.56]:

– stereoregularną (izo- lub syndiotaktyczną) (konfiguracja typu głowa do ogona);

– niestereoregularną, ataktyczną (konfiguracja głowa do głowy lub ogon do ogona).

PVC otrzymuje się w wolnorodnikowej polimeryzacji chlorku winylu wobec inicjatorów nadtlenkowych metodą:

– blokową;

– w roztworze;

– emulsyjną.

Właściwości i masa molowa PVC zależą od:

– rodzaju użytego inicjatora;

– temperatury polimeryzacji;

– metody polimeryzacji.

Poli(chlorek winylu) jest polimerem termoplastycznym, otrzymywanym w postaci białego proszku. Charakteryzuje się małą zawartością fazy krystalicznej (ok. 10%), temperaturą zeszklenia Tg ≈ 80°C i temperaturą mięknięcia Tm ≈ 145–170°C. Powyżej temperatury 130°C zaczyna się jego powolny termiczny rozkład z wydzieleniem HCl i zmianą barwy od jasnożółtej, przez czerwoną i brązową do czarnej, wywołanej tworzeniem się skoniugowanych wiązań nienasyconych:

–(–CH–CH(Cl)–)n → –(–CH = CH–)x –(–CH–CH(Cl)–)y– + x HCl

Najlepiej rozpuszcza się w cykloheksanonie, pęcznieje, ale trudniej rozpuszcza się w estrach, ketonach, rozpuszczalnikach chlorowanych i tetrahydrofuranie.

Jest odporny na działanie:

– wody;

– rozcieńczonych oraz stężonych kwasów i zasad;

– olejów mineralnych, benzyny i ropy;

– tlenu i ozonu.

W temperaturze pokojowej jest sztywny, a w niskiej kruchy. Wynika to z oddziaływań dipolowych atomów chloru i malej ruchliwości makrocząsteczek. W celu uzyskania zastosowań praktycznych musi być modyfikowany metodami:

– fizycznymi (plastyfikacja zewnętrzna) z użyciem zmiękczaczy oraz mieszania z innymi polimerami (modyfikatorami udarności i płynności) lub napełniaczami;

– chemicznymi (plastyfikacja wewnętrzna) przez kopolimeryzację chlorku winylu z innymi komonomerami, takimi jak:

• olefiny,

• chlorek winylidenu (1,1 dichloroetanu, CH₂=CCl₂),

• octan winylu (CH₂=CH–OOC–CR₃),

• estry akrylowe (CH₂=CHCOOR),

• N-podstawiony maleimid.

Pozostałymi składnikami dodawanymi do przetwarzanych mieszanek PVC są:

– napełniacze mineralne (kreda, kaolin, talk, tlenek magnezu) (patrz tom 2, podrozdz. 9.2.1);

– środki smarujące (stearyniany cynku lub wapnia, wosk parafinowy) (patrz tom 2, podrozdz. 9.2);

– środki zmniejszające palność (antypireny) (patrz tom 2, podrozdz. 9.5).

Podczas mieszania PVC na gorąco:

– ze stabilizatorami, pigmentami, napełniaczami do wyrobów twardego PVC;

– z plastyfikatorami do wyrobów miękkiego PVC, polimer pozbywa się do 90% niezwiązanego (niespolimeryzowanego) chlorku winylu (CH₂=CH–Cl), jego zawartość spada do wartości < 1 ppm.

Monomeryczny chlorek winylu wydobywa się znacznie szybciej z proszkowego PVC o dużej powierzchni właściwej (emulsyjny o małej średnicy ziarna lub blokowy o dużej porowatości) oraz z mieszanek plastyfikowanych niż z innych kompozycji.

Modyfikacja chemiczna PVC wpływa na:

– zwiększenie homogeniczności;

– kompatybilności (mieszalności) ze środkami pomocniczymi;

– obniżenie temperatury zeszklenia (Tg);

– poprawę udarności w niskiej temperaturze;

– zdolność do absorpcji energii.

Poli(chlorek winylu) jest przetwarzany w postaci:

– „twardej” (Winidur) bez dodatku zmiękczaczy (na płyty i rury), metodami:

• wytłaczania,

• wtryskiwania,

• spiekania;

– „zmiękczonej” (plastyfikowanej) (Winiplast) z plastyfikatorami (tzw. pasty, które w temp. 170°C ulegają żelowaniu). Poli(chlorek winylu) plastyfikowany („miękki”) poddaje się kalandrowaniu (folie, wykładziny podłogowe sztuczna skóra, płótna powlekane), wytłaczaniu z rozdmuchiwaniem (elementy wewnątrz puste). Wyroby ze zmiękczonego poli(chlorku winylu) można również otrzymywać metodami odlewania (klisze, wałki) i maczania (rękawice, buty), a następnie żelowania w formach.

Aby zapobiec termicznej degradacji poli(chlorku winylu) (żółknięcie) w czasie przetwarzania, dodaje się do niego stabilizatory termiczne (termostabilizatory):

– związki cynoorganiczne;

– estry kwasów dikarboksylowych (R₁OOC–COOR₂);

– estry kwasów zawierających siarkę (RCOOSH);

– stosowane w produkcji:

• butelek (dozwolone w kontakcie z żywnością, nie ulegają akumulacji w środowisku i ciele człowieka),

• folii, płyt,

• przewodów rurowych;

– stearyniany baru, cynku lub wapnia, mające zastosowania w produkcji:

• wykładzin podłogowych,

• tapet,

• obuwia.

Ze względu na obecność Ba stabilizatory Ba/Zn nie są dopuszczone do wyrobów kontaktujących się z żywnością, do zabawek oraz wyrobów medycznych.

Niektóre zastosowania poli(chlorku winylu):

– nieplastyfikowany PVC:

• budownictwo (profile okienne, drzwi, rolety, rynny dachowe (wymagany czas użytkowania 10–15 lat), rury i kształtki profilowe do instalacji wodno-kanalizacyjnych, przewody kanałowe);

• zabawki i wyroby rekreacyjne;

• meble biurowe i ogrodowe;

• przemysł samochodowy;

• przemysł elektrotechniczny;

– plastyfikowany PVC:

• wykładziny powłokowe,

• izolacje kabli,

• węże ogrodowe do wody;

– medycyna:

• węże do płynów infuzyjnych,

• cewniki,

• pojemniki na krew,

• rękawiczki jednorazowego użycia.

Chlorowany poli(chlorek winylu) o zawartości chloru 60–68%, otrzymuje się w wyniku chlorowania PVC w temp. 80–120°C w rozpuszczalnikach (chlorobenzen, tetrachloroetan, dichloroetan) wobec inicjatorów wolnorodnikowych.

Jest stosowany w produkcji:

– lakierów i emalii;

– powłok:

• antykorozyjnych,

• obniżonej palności,

• odpornych na działanie wody, benzyny i olejów;

– tkanin:

• ognioodpornych,

• filtracyjnych dla przemysłu chemicznego,

• do wyrobu bielizny antyreumatycznej;

– folii opakowaniowych;

– materiałów elektroizolacyjnych;

– rur do przesyłania gorącej wody pitnej i centralnego ogrzewania;

– modyfikowanych kompozycji z polietylenem, kauczukami syntetycznymi w celu zmniejszenia ich palności i ilości dymów podczas palenia.

Plastyfikatory (zmiękczacze) są to organiczne ciecze o wysokiej temperaturze wrzenia lub związki organiczne o niskiej temperaturze topnienia, Główną różnicą między cieczami a plastyfikatorami jest lotność (aktywność ciśnieniowa). Ciekłe plastyfikatory wprowadzone do matrycy polimeru tworzą z nią plastizole (organozole i organożele).

2.2.7. Poli(octan winylu)

Poli(octan winylu) (PVAc) otrzymuje się w wolnorodnikowej polimeryzacji octanu winylu wobec inicjatorów nadtlenkowych w [2.57–2.58]:

– masie;

– rozpuszczalniku;

– suspensji;

– emulsji.

Octan winylu łatwo kopolimeryzuje z:

– etylenem;

– chlorkiem winylu;

– akrylanami.

Poli(octan winylu) łatwo rozpuszcza się w większości rozpuszczalników organicznych.

Ma niską temperaturę zeszklenia (Tg) 28–32°C, wskutek czego ulega szybkiej deformacji pod wpływem niewielkich obciążeń i dlatego nie może być stosowany jako tworzywo konstrukcyjne, oraz temperaturę mięknięcia (Tm) 180–190°C.

Charakteryzuje się też:

– dobrą przyczepnością do materiałów porowatych;

– łatwością łączenia się z innymi polimerami (z celulozą);

– odpornością na starzenie.

Jest on stosowany:

– do wytwarzania klejów, kitów, lakierów (patrz rozdz. 5 i 6);

– jako apertury w budownictwie;

– w przemyśle włókienniczym.

2.2.8. Poli(alkohol winylowy)

Poli(alkohol winylowy) (PVAL) nie może być otrzymany w wyniku bezpośredniej polimeryzacji alkoholu winylowego, gdyż ten monomer nie istnieje w stanie wolnym, bowiem przekształca się w aldehyd octowy [2.59–2.61]:

PVAL może występować w zależności od metody polimeryzacji i rodzaju katalizatora jako:

– polimer stereoregularny (izo- i syndiotaktyczny) i polimer ataktyczny (addycja I rzędowa typu głowa-do-ogona);

– niestereoregularny (addycja II rzędowa typu głowa-do-głowy lub ogon-do-ogona);

– ataktyczny otrzymuje się w wyniku hydrolizy poli(octanu winylu):

Poli(alkohol winylowy) zawiera pewną liczbę grup octanowych (w zależności od metody hydrolizy), gdyż reakcja hydrolizy nie zachodzi w 100%.

Poli(alkohol winylowy) jest nierozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych, ale całkowicie rozpuszczalny w wodzie.

Właściwości poli(alkoholu winylowego):

– temperatura zeszklenia (Tg) 85°C;

– temperatura mięknięcia (Tm) 180–190°C;

– ma wysoką odporność na rozciąganie (tensile strength);

– ma wysoką giętkość (flexibility);

– chłonie wodę z otoczenia przy większej wilgotności;

– jest odporny na działanie olejów i smarów;

– wykazuje właściwości barierowe na przepływ tlenu;

– ma dobre właściwości adhezyjne;

– jest bez zapachu i smaku;

– jest nietoksyczny;

– łatwo biodegradowalny;

– z jodem (I₅–) tworzy kompleks zabarwiony na kolor zielony.

Jest on stosowany:

– do otrzymania włókna syntetycznego;

– do wyrobów odpornych na rozpuszczalniki organiczne i oleje;

– środek pomocniczy w włókiennictwie;

– do wytwarzania klejów;

– w papiernictwie, poligrafii i fotografii;

– w przemyśle spożywczym (sztuczne jelita);

– w kosmetyce, jako zagęszczacz kremów;

– w medycynie (nici chirurgiczne, opakowania tabletek).

2.2.9. Poliakrylonitryl

Poliakrylonitryl (PAN) (nazwa IUPAC poli(1-cyjanoetylen) otrzymuje się w wolnorodnikowej polimeryzacji akrylonitrylu wobec inicjatorów nadtlenkowych, azobisizobutyronitrylu (AIBN), inicjatorów redoks, związków metaloorganicznych metodą [2.62–2.64]:

– blokową;

– emulsyjną;

– w roztworze.

Poliakrylonitryl nie rozpuszcza się w typowych rozpuszczalnikach organicznych, co jest spowodowane obecnością w jego makrocząsteczce silnie polarnych grup nitrylowych (–C≡N).

Rozpuszcza się tylko w:

– rozpuszczalnikach silnie polarnych (dimetyloformamid);

– monomerze – akrylonitrylu;

– wodnych roztworach soli.

Jest odporny na słabe kwasy i roztwory zasad.

Poliakrylonitryl w temperaturze 220–230°C mięknie, a ogrzany do temperatury 250–350°C staje się pomarańczowo-czerwony na skutek zachodzących reakcji wtórnych (cyklizacji) (patrz tom 2, podrozdz. 7.4).

Poliakrylonitryl stosuje się głownie do:

– otrzymywania włókien syntetycznych (Anilana® Orlon®);

– produkcji włókien węglowych (patrz tom 2, podrozdz. 7.4).

2.2.10. Poli(metakrylan metylu)

Poli(metakrylan metylu), (PMMA) nazwa IUPAC – poli[1-(metoksykarbonylo)-1-metylo- etylen otrzymuje się przeważnie w wolnorodnikowej polimeryzacji metakrylanu metylu wobec inicjatorów nadtlenkowych (np. nadtlenku benzoilu) metodą [2.65–2.69]:

– blokową;

– emulsyjną;

– suspensyjną;

– w roztworze.

Właściwości poli(metakrylanu metylu):

– doskonałe właściwości optyczne;

– łatwość barwienia;

– odporność na działanie niskiej temperatury;

– odporność na działanie czynników atmosferycznych.

Poli(metakrylan metylu) jest stosowany do produkcji:

– doskonale przezroczystych płyt (wielowarstwowe szyby okienne do przemysłu samochodowego i lotniczego);

– soczewek, okularów, szkieł do zegarków;

– aparatury elektrycznej i oświetleniowej (lampy, żyrandole);

– emulsji, farb, klejów, żywic reaktywnych, spoiw, szpachlówek, materiałów powłokowych;

– środków pomocniczych do przetwórstwa tworzyw sztucznych;

– wanien do kąpieli (PMMA modyfikowany akrylanem butylu w celu zwiększenia udarności).

2.2.11. Polistyren

Polistyren (PS), nazwa IUPAC – poli(1-fenyloetylen) otrzymuje się w zależności od metody syntezy i katalizatorów jako polimer o różnej konfiguracji stereoregularnej (tab. 2.1) na drodze [2.70–2.78]:

– wolnorodnikowej polimeryzacji styrenu wobec inicjatorów nadtlenkowych (mieszaniny nadtlenku benzoilu z nadbenzoesanem butylu) (polistyren ataktyczny produkowany na skalę przemysłową). Polimeryzację rodnikową polistyrenu prowadzi się metodą:

• blokową,

• emulsyjną,

• suspensyjną,

• w roztworze.

– polimeryzacji jonowej (polistyren izotaktyczny (i-PS) lub syndiotaktyczny (s-PS)).

Polistyren ataktyczny jest polimerem termoplastycznym i amorficznym o budowie liniowej, konfiguracji głowa do ogona i o dużych masach molowych.

Tabela 2.1. Właściwości polistyrenu o różnej konfiguracji stereoregularnej

Właściwości

PS ataktyczny

PS izotaktyczny

PS syndiotaktyczny

Szybkość krystalizacji

–

mała

duża

Tg (°C)

100

99

100

Tm (°C)

–

240

270

Rozpuszcza się w:

– aromatycznych i chlorowanych węglowodorach;

– ketonach.

Jest nierozpuszczalny w:

– węglowodorach alifatycznych;

– alkoholach;

– ketonach;

– wodzie.

Polistyren niemodyfikowany jest materiałem sztywnym, kruchym o malej udarności. Polistyren ma dużą przepuszczalność światła do 90%, dzięki czemu może być stosowany do celów optycznych. Poważną wadą jest jednak łatwe rysowanie jego powierzchni. Niestabilizowany łatwo ulega fotodegradacji pod wpływem światła (żółknie i staje się kruchy).

Polistyren ma ośmiokrotnie większą rozszerzalność cieplną niż stal, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności przy projektowaniu wyrobów zawierających części metalowe. Przy zmianach temperatury mogą powstawać naprężenia, w wyniku których wyroby łączone pękają.

Polistyren przetwarza się metodą wtryskową, prasowaniem; folie otrzymuje się metodą wylewania z roztworu.

Zastosowania polistyrenu:

– pudełka na płyty CD i DVD;

– artykuły gospodarstwa domowego;

– budownictwo (PS piankowy jest doskonałym materiałem izolacyjnym, akustycznym i cieplnym).

Polistyren jest w temperaturze pokojowej polimerem twardym, kruchym i przy uderzeniu łatwo pęka. W celu polepszenia udarowych właściwości polistyrenu stosuje się:

– polimer o dużej masie molowej;

– orientację jedno- lub dwuosiową;

– kopolimeryzację z różnymi komonomerami:

• akrylonitrylem,

• bezwodnikiem maleinowym,

• dienami (cis-l,4-polibutadienem 8% mas.);

– plastyfikatory;

– napełniacze (proszkowe lub włókniste).

Polistyren wysokoudarowy (patrz podrozdz. 2.5).

Polistyren piankowy (patrz podrozdz. 2.6).

Styren jest bardzo reaktywny i łatwo tworzy z innymi monomerami wiele kopolimerów [2.79–2.80]:

– styren-co-akrylonitryl (SAN) stosowany do produkcji:

• elementów do przemysłu motoryzacyjnego,

• artykułów gospodarstwa domowego,

• baterii, zapalniczek,

• opakowań;

– styren-co-butadien (SBR) (patrz podrozdz. 3.2.4);

– styren-blok-butadien-blok-styren (SBS) stosowany do produkcji:

• opakowań w postaci wytłaczanych, wtryskiwanych lub lanych folii, przeznaczonych na ściśle przylegające opakowania środków spożywczych i leków;

• klejów kontaktowych do wyrobu podeszew do butów;

• modyfikowanych innych polimerów w celu poprawienia ich udarności i odporności na korozję naprężeniową;

• mas bitumicznych (patrz podrozdz. 2.20).

– terpolimery:

• metakrylan metylu-co-butadien-co-styren (MBS); otrzymuje się go w wyniku szczepienia metakrylanu metylu i styrenu na polibutadienie. Miesza się z poli(chlorkiem winylu).

• akrylonitryl-co-styren-co-chlorowany polietylen (ACS). Terpolimer otrzymuje się w wyniku szczepienia akrylonitrylu i styrenu na chlorowanym polietylenie. Jest bardziej odporny na działanie czynników atmosferycznych niż ABS i niepalny.

• akrylonitryl-co-styren-co-butadien (ABS). Jest dwufazowym materiałem, w którym polibutadien zostaje zdyspergowany w matrycy styrenu-co-akrylonitrylu) (SAN)). Jest to twardy, niepalny, odporny chemicznie i termicznie polimer, łatwy do przetwarzania.

Terpolimer ABS otrzymuje się metodą polimeryzacji emulsyjnej w dwóch etapach:

– etap I: wytwarza się emulsję polibutadienu;

– etap II: prowadzi się kopolimeryzację akrylonitrylu i styrenu z równoczesnym szczepieniem powstałego kopolimeru na polibutadienie.

Terpolimer ABS stosuje się do wyrobu:

– profili i płyt (metalizowanych);

– artykułów gospodarstwa domowego;

– części maszyn i mebli;

– urządzeń sanitarnych;

– korpusów urządzeń elektrycznych, radioodbiorników, telewizorów;

– materiałów konstrukcyjnych w motoryzacji i lotnictwie.

2.2.12. Polietery

Polietery dzieli się na [2.80–2.82]:

– alifatyczne;

– aromatyczne.

Najważniejszym polieterem alifatycznym jest poli(tlenek metylenu) (polioksymetylen, poliformaldehyd (PEO) (zaliczany formalnie nie do polieterów, ale do poliacetali):

Otrzymuje się go w reakcji:

– anionowej polimeryzacji formaldehydu inicjowanej aminami lub fosfinami:

– kationowej polimeryzacji cyklicznego formaldehydu 1,3,5-trioksanu z otwarciem pierścienia:

Polimer ten jest:

– termoplastyczny, semikrystaliczny (temperatura mięknięcia (Tm) ok. 180°C);

– nierozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych;

– odporny na działanie zasad;

– nieodporny na działanie kwasów;

– odporny na ścieranie;

– odporny na działanie temperatury w zakresie od –50°C do 90°C okresowo do 140°C).

Przetwarza się go w temp. 210–230°C. Powyżej 230°C ulega gwałtownej depolimeryzacji z wydzieleniem formaldehydu.

Poli(tlenek etylenu) ma zastosowanie do produkcji:

– sprzętu gospodarstwa domowego;

– armatury wodnej;

– kół zębatych;

– urządzeń elektrotechnicznych;

– podzespołów samochodowych.

Innymi polieterami alifatycznymi są:

– poli(tlenek etylenu) (PEO):

Otrzymuje się go w postaci proszku lub perełek o masie molowej Mn od 5 · 10⁴ g · mol–1 do kilku milionów metodą polimeryzacji:

• suspensyjnej;

• anionowej (inicjator: alkoholany sodu i potasu);

• kationowej (inicjator: AlCl₃, BF₃);

• anionowo-koordynacyjnej.

Jest to termoplastyczny polimer o wysokim stopniu krystaliczności (do 95%), całkowicie rozpuszczalny w wodzie.

Poli(tlenek etylenu) jest stosowany w przemyśle:

• włókienniczym do procesu obróbki wykańczania tkanin;

• papierniczym (powlekanie papieru);

• lakierniczym jako emulgator i zagęszczacz;

• jako dodatek zmniejszający opór hydrauliczny;

• jako flokulant do oczyszczania wody (o masie molowej > 2 milionów).

– poli(tetrahydrofuran) (poli(tlenek butylenu) (PBO):

Jest polimerem semikrystalicznym, rozpuszczalnym w polarnych rozpuszczalnikach.

– poli(tlenek propylenu) PPO:

Jest rozpuszczalny w wodzie jako oligomer (i_045 < 10³ g · mol–1).

– poli(3,3-bis(chlorometylo)oksetan (Penton®):

Jest polimerem termoplastycznym (Tg = 5°C, Tm = 180°C), stosowanym jako materiał konstrukcyjny w przemyśle maszynowym.

Polieterole otrzymuje się je w reakcji poliaddycji z otwarciem pierścienia oksiranów (epoksydów: tlenku etylenu lub tlenku propylenu) za pomocą katalizatorów Lewisa (AlCl₃, FeCl₃, SnCl₄, BF₃) wobec startera (ROH):

gdzie R₁ = H, CH₃, ROH = alkohole, fenole, kwasy karboksylowe

Masy molowe polieteroli wynoszą i_047 = 2 · 10²–2 · 10⁴. Polieterole są hydrofilowe i łatwo rozpuszczają się w wodzie.

Polieterole są stosowane:

– w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym;

– jako smary i płyny hamulcowe;

– środki powierzchniowo czynne.

Pluroniki są kopolimerami blokowymi z tlenków etylenu i propylenu.

Polieterem aromatycznym jest poli(tlenek fenylenu (PPE) (polioksyfenylen), otrzymywany metodą stopniowej polimeryzacji utleniającej 2,6-ksylenolu:

gdzie R = Cl, CH₃, C₆H₅.

Polimeryzacja utleniająca (oksydacyjna) (oxidative polymerization) zachodzi sukcesywnie ze związkami aromatycznymi, np. fenolami, w obecności katalizatorów utleniających, np. tlenku srebra (Ag₂O), tlenku ołowiu (PbO₂) lub heksacyjanożelazianu potasu K₄[Fe(CN)₆].

Najbardziej efektywnym katalizatorem utleniającym jest katalizator otrzymywany z hydroksochlorku miedzi i amin trzeciorzędowych lub pirydyny, tworzący kompleks koordynacyjny z dwoma grupami aminowymi:

Kompleks ten reaguje z dialkilofenolem, tworząc anion fenoksylowy, który następnie ulega utlenieniu do dwóch rodników mezomerycznych: rodnika fenoksylowego i rodnika cykloheksadienonylowego. Rodniki te ulegają rekombinacji z utworzeniem dimeru dialkilofenolu, który ponownie reaguje z katalizatorem, aż do utworzenia polimeru:

Reakcję tę można prowadzić z tiofenolami oraz z aminami aromatycznymi.

Poli(tlenki fenylenu) należą do grupy polimerów termoodpornych (dla R = CH₃ Tg = 210–220°C, Tm = 260°C, dla R = C₆H₅ Tg = 290°C, Tm = 480°C), ze względu na obecność pierścienia aromatycznego w łańcuchu głównym.

Polietery aromatyczne charakteryzują się:

– dobrymi właściwości mechanicznymi w wysokiej temperaturze;

– małymi wartościami współczynnika rozszerzalności liniowej;

– małą chłonnością wody;

– odpornością na działanie słabych kwasów i zasad, polarnych rozpuszczalników i detergentów;

– trudnopalnością.

Polietery aromatyczne są stosowane w:

– przemyśle elektrycznym i elektronicznym jako materiały izolacyjne odporne na działanie wysokiej temperatury;

– medycynie (transplantologii).

2.2.13. Poliestry

Poli(tereftalan etylenu) (PET) otrzymuje się w procesie dwuetapowym:

– etap I: reakcja alkoholizy (transestryfikacji) tereftalanu dimetylu glikolem etylenowym [2.83–2.87]:

– etap II: reakcja homopolikondensacji tereftalanu di-2-hydroksyetylu wobec katalizatora octanu cynku ((CH₃COO)₂Zn) w temp. > 250°C, w wyniku której powstaje polimer:

Poli(tereftalan etylenu) (PET) ma budowę liniową i może być otrzymany w postaci amorficznej lub krystalicznej (55–75%) o masie molowej 1,5 · 10⁴–3 · 10⁴ g · mol–1. W celu uniknięcia hydrolizy PET w czasie wytłaczania lub wtryskiwania musi być on dokładnie suszony do zawartości wody 200 ppm, w temperaturze 130–150°C przez 3–5 godzin. Tm = 255–264°C, zależnie od stopnia polimeryzacji.

PET charakteryzuje się:

– doskonałymi właściwościami:

• wytrzymałościowymi;

• elektrycznymi;

– małą chłonnością wody (0,5% w temp 20°C) i wilgoci;

– odpornością na działanie niskiej i podwyższonej temperatury;

– odpornością na działanie:

– rozcieńczonych kwasów i zasad,

• olejów i tłuszczów,

• węglowodorów alifatycznych i aromatycznych,

• środków bielących,

• czynników atmosferycznych,

• promieniowania UV;

– obojętnością fizjologiczną. Jest dopuszczony do kontaktu z żywnością (sterylizuje się go za pomocą tlenku etylenu lub naświetlania promieniowaniem UV).

Zastosowania poli(tereftalanu etylenu):

– butelki do napojów gazowanych, wód mineralnych, soków owocowych;

Butelki do napojów z PET otrzymuje się z preform wytwarzanych metodą wtryskiwania, które następnie w ogrzanych formach rozdmuchuje się za pomocą sprężonego powietrza. Podczas rozdmuchu zachodzi krystalizacja i dwuosiowa orientacja makrocząsteczek. Uzyskane w ten sposób butelki z PET są przezroczyste, wytrzymałe na udarność i nieprzepuszczalne dla gazów i cieczy. W nowoczesnych urządzeniach technologicznych wytwarza się nawet 10 tysięcy butelek na godzinę;

– kanistry na benzynę, oleje i inne chemikalia;

– przędza dywanowa i techniczna;

– włókna na tekstylia (Elana®, Dacron®);

– włókna izolacyjne (do wypełniania śpiworów, poduszek, izolacji ubrań zimowych);

– modyfikator innych polimerów;

– płyty budowlane, zużywane głównie na podłogi;

– płyty termoizolacyjne (w czasie palenia nie emitują tak silnego zanieczyszczenia jak np. polistyren);

– folie i kartony opakunkowe;

– błony fotograficzne i filmowe;

protezy pokryte heparyną (anionowy polisacharyd).

Poli(tereftalan butylenu), (PBT), otrzymuje się w reakcji polikondensacji kwasu tereftalowego i glikolu butylenowego (butano-l,4-diolu). Jest polimerem częściowo krystalicznym, podobnym pod względem właściwości do PET. Różni się szybkością krystalizacji. Jest łatwiej przetwarzany, ponieważ szybciej krystalizuje niż PET.

2.2.14. Poliwęglany

Poliwęglany (PC) są to liniowe poliestry kwasy węglowego. Otrzymuje się je w dwuetapowym procesie [2.88–2.90]:

– etap I: reakcja difenolanów (soli sodowej 4,4′-dihydroksydifenylopropanu zwanego dianem) i fosgenu w rozpuszczalniku organicznym, w której wyniku otrzymuje się oligomery o masie molowej 5 · 10³–10⁴ g · mol–1:

– etap II: reakcję prowadzi się wobec nadmiaru wodorotlenku sodu, w wyniku której powstaje polimer:

Reakcja ta jest katalizowana przez małe ilości amin trzeciorzędowych oraz czwartorzędowych zasad amoniowych.

Najważniejszy przemysłowo poliwęglan to poliwęglan bisfenolu A) (Bistan®, Lexan®) (i_058 ≈ 2 · 10⁴–2 · 10⁵ g · mol–1) otrzymuje się w reakcjach:

– fosgenowania 4,4′-dihydroksy-difenylo-propanu (dianu, bisfenolu A):

– transestryfikacji w stanie stopionym bisfenolu A z difenylowęglanem (w temp. 180–300°C):

Poliwęglany są:

– przezroczyste;

– bardzo twarde;

– odporne na uderzenie (duża udarność);

– odporne na działanie temperatury.

Zastosowania poliwęglanów:

– płyty CD i DVD;

– szyby kuloodporne w samochodach, bankach;

– kabiny w odrzutowcach naddźwiękowych;

– tarcze policyjne;

– okulary ochronne;

– maski dla płetwonurków;

– pojemniki i opakowania;

– wyroby medyczne:

• strzykawki,

• zbiorniki na krew,

• części urządzeń do dializy nerek i pracy serca.

2.2.15. Poliamidy

Poliamidy alifatyczne (PA) powstają w wyniku reakcji polimeryzacji addycyjnej:

– homopolikondensacji [2.91–2.94]:

– heteropolikondensacji dikwasu i diaminy:

gdzie R, R₁, R₂ = (CH₂)n, n = 5–8.

– otwarcia pierścienia (np. polimeryzacja anionowa ε-kaprolaktamu):

Poliamidy są polimerami semikrystalicznymi (stopień krystaliczności 30–50%). Zawartość fazy krystalicznej wpływa na zabarwienie mlecznomętne. Ze zwiększeniem się fazy krystalicznej:

– zwiększa się twardość i odporność na ścieranie;

– zmniejsza się udarność;

– zmniejsza się zdolność tłumienia drgań.

Orientacja poliamidów przez rozciąganie włókien lub folii powoduje:

– wzrost uporządkowania makrocząsteczek;

– powstawanie dodatkowych międzycząsteczkowych wiązań wodorowych;

– wzrost temperatury topnienia;

– wzrost twardości i wytrzymałości mechanicznej.

Właściwości poliamidów zależą od stosunku liczb grup metylenowych (–CH₂–) do amidowych (–NHCO–):

– ze wzrostem liczby grup metylenowych wzrastają:

• przy parzystej ilości grup metylenowych temperatura topnienia (Tm),

• większy stopień upakowania makrocząsteczek w polimerze,

• możliwość tworzenia się międzycząsteczkowych wiązań wodorowych;

– ze wzrostem liczby grup amidowych wzrastają:

• temperatura topnienia (Tm),

• sztywność i twardość,

• polarność,

• chłonność wilgoci z powietrza.

Ważną cechą poliamidów jest chłonność wody. Zawartość wody w poliamidach wpływa na ich właściwości:

– poliamid wysuszony jest kruchy i ma małą udarność, lecz dużą wytrzymałość na rozciąganie i zginanie;

– ze wzrostem zawartości wody zwiększa się udarność poliamidu, a maleje jego wytrzymałość.

Poliamidy będące polimerami polarnymi rozpuszczają się w:

– stężonych kwasach: solnym, siarkowym(VI) i mrówkowym;

– fenolach;

– aminach.

Niektóre polarne rozpuszczalniki, np. alkohole, są absorbowane przez poliamidy podobnie jak woda.

Poliamidy są odporne na działanie:

– słabych roztworów zasad;

– środków utleniających, w powietrzu jedynie do temp. 60°C;

– benzyny i olejów.

Nie są natomiast odporne na:

– działanie silnych kwasów i roztworów mocnych zasad;

– działanie estrów i ketonów;

– podwyższoną temperaturę (ulegają termicznej degradacji w temp. > 60°C), zachodzą wówczas nieodwracalne procesy utleniania, które powodują żółknięcie i zmniejszenie wskaźników wytrzymałościowych;

– promieniowanie UV (ulegają żółknięciu);

– zabarwienia wywołane herbatą, kawą, sokami owocowymi.

Obecnie wytwarzane są następujące poliamidy:

– poliamid 6, PA6, –[–NH(CH₂)₅CO–] n– z ε-kaprolaktamu;

– poliamid 66, PA66, –[–NH(CH₂)₆NH–CO(CH₂)₄CO–] n– z heksametylenodiaminy + kwasu adypinowego;

– poliamid 69, PA69, –[–NH(CH₂)₆NH–CO(CH₂)₇CO–] n– z heksametylenodiaminy + kwasu azelainowego;

– poliamid 612, PA612, –[–NH(CH₂)₆NH–CO(CH₂)₁₀CO–] n– z heksametylenodiaminy + kwasu dodekanowego;

– poliamid 610, PA610, –[–NH(CH₂)₆NH–CO(CH₂)₈CO–] n– z heksametylenodiaminy + kwasu sebacynowego;

– poliamid 11 (poliundekanoamid), PA11, –[–NH(CH₂)₁₀CO–] n– z kwasu ω-aminoundekanowego (NH₂(CH₂)₁₀COOH);

– poliamid 12 (polidodekanoamid), PA12, –[–NH(CH₂)₁₁CO–] n– z kwasu ω-aminododekanowego (NH₂(CH₂)₁₁COOH).

Poliamidy przetwarza się następującymi metodami:

– wtryskiwania;

– wytłaczania;

– odlewania odśrodkowego;

– natrysku płomieniowego;

– przędzenia włókien.

Najbardziej znanymi poliamidami są:

– poliamid 6 (poli(ε-kaprolaktam), PA6, –[–NH(CH₂)₅CO–]n– (Nylon 6, Steelon®), (Tm ~ 220°C) otrzymywany z ε-kaprolaktamu jest używany jako tworzywo do wyrobu:

• galanterii,

• detali jak: spody do obuwia, taśmy, żyłki, pasy napędowe,

• folii, rur, prętów, profili,

• detali technicznych (koła zębate, wirniki pomp, sitka, lejki, pudełka);

– poliamid 66 (poli(heksametylenodiamina-co-kwas adypinowy), PA66, –[–NH–(CH₂)₆NH–CO(CH₂)₄CO–] n– (Nylon 66) (Tm ≈ 260°C) używany jako tworzywo do wyrobu:

• włókien,

• żyłek wędkarskich,

• izolacji przewodów elektrycznych,

• kształtek elementów maszyn,

• kół zębatych.

2.2.15.1. Poliamidy aromatyczne

Poliamidy aromatyczne (poliaramidy) zostały opracowane przez Stephanie Kwolek, polskiego pochodzenia, w zakładach Du Pont, USA. Obecnie są znane pod nazwą Kevlar® [2.98]. Otrzymuje się je w przemyśle metodą polimeryzacji prowadzonej:

– w roztworze (najczęściej stosowana), stosując rozpuszczalniki, takie jak [2.96–2.98]:

• dimetyloformamid (DMF) ((CH₃)₂NCH=O),

• dimetyloacetamid (najczęściej stosowany) (DMAc) (C₄H₉NO);

– w emulsji;

– na granicy faz:

• homopolikondensacja chlorków aminokwasów aromatycznych,

• heteropolikondensacja aromatycznych kwasów chlorków dikarboksylowych (chlorek tereftaloilu, chlorek izoftaloilu) z aromatycznymi diaminami (meta- i para-fenylenodiaminami):

W poli(p-aramidach) grupy amidowe znajdują się w pozycji trans wobec pierścienia fenylenowego, co powoduje zmniejszenie do minimum możliwości rotacji wokoło osi łańcucha, wskutek czego powstaje struktura prętowa (rode like) (rys. 2.4) bardzo usztywniona siłami van der Waalsa i wiązaniami wodorowymi:

Makrocząsteczki są ułożone wzdłuż osi włókna i tworzą liniowe struktury krystaliczne (80%) których długość zależy od masy molowej. Krystality są odpowiedzialne za dużą wytrzymałość włókien aramidowych i nie pozwalają na sfałdowania makrołańcuchów.

Rys. 2.4. Model struktury prętowej włókien aramidowych

Do najbardziej znanych poliaramidów należą:

– poli(p-fenylenotereftalamid) (Kevlar®)

– poli(m-fenylenoizoftalamid) (Nomex®)

– kopolimery poliestrowo-poliarylanowe:

• Vectra®

• Ultrax®

– kopolimer poli(1,3-fenyloamid-co-1,4-fenyloamid) (Twaron®).

Do właściwości poliamidów aromatycznych należą:

– wysoki stopień krystaliczności;

– wysoka temperatura topnienia (Tm), wyższa o 100–200°C od temperatury topnienia poliamidów alifatycznych (typu Nylon);

– możliwość stosowania w temperaturze od –70 do 250°C;

– termoodporność (chociaż często w wyższej temperaturze ulegają termodegradacji);

– ograniczona rozpuszczalność tylko w kwasach:

• stężonym kwasie siarkowym(VI) (H₂SO₄),

• kwasie chlorosulfonowym (HSO₃Cl),

• ciekłym kwasie fluorowodorowym (HFaq),

• kwasie metanosulfonowym:

– nie rozpuszczają się w rozpuszczalnikach organicznych, takich jak alkohole, aceton, benzyna;

– są odporne na działanie:

• wody, alkoholi,

• rozcieńczonych kwasów nieorganicznych i zasad,

• olejów,smarów, benzyny.

3

Kauczuki

3.1. Kauczuk naturalny

3.1.1. Krótka historia odkrycia kauczuku naturalnego

3.1.2. Budowa chemiczna kauczuku naturalnego

3.1.3. Kauczuk naturalny gutaperka

3.1.4. Lateks

3.2. Kauczuki syntetyczne

3.2.1. Kauczuki polidienowe

3.2.2. Kauczuki telecheliczne

3.2.3. Stereoregularne kauczuki izoprenowe

3.2.4. Kopolimery butadienowo-styrenowe

3.2.5. Kauczuki karboksylowe

3.2.6. Kauczuki chloroprenowe

3.2.7. Kauczuk etylenowo-propylenowy

3.2.8. Poli(etylen chlorosulfonowany)

3.2.9. Kauczuk izobutylenowy i butylowy

3.2.10. Terpolimer etylenowo-propylenowo-dienowy

3.2.11. Kauczuki fluorowe

3.2.12. Kauczuki nitrylowe

3.2.13. Kauczuki akrylowe

3.2.14. Kauczuki uretanowe

3.2.15. Kauczuki termoplastyczne

3.2.16. Kauczuki polifosfazenowe

3.2.17. Kauczuki silikonowe

3.2.18. Kauczuki polisiarczkowe

3.3. Reakcje chemiczne kauczuków

3.3.1. Przemiany izomeryczne cis-trans

3.3.2. Przemieszczanie wiązań podwójnych

3.3.3. Cyklizacja

3.3.4. Epoksydowanie

3.3.5. Otrzymywanie modyfikowanych kauczuków

3.4. Właściwości fizykomechaniczne kauczuków

3.5. Wpływ czynników fizykochemicznych na kauczuki

3.6. Reakcje mechanochemiczne

3.7. Rozkład termiczny kauczuków

3.8. Degradacja i starzenie się kauczuków i gumy

3.8.1. Utlenianie kauczuków tlenem molekularnym

3.8.2. Zapobieganie utlenianiu kauczuków

3.8.3. Utlenianie kauczuków tlenem singletowym

3.4.4. Działanie utleniające ozonu

3.9. Sieciowanie kauczuków

3.10. Guma

3.11. Ebonit

3.12. Łączenie elastomerów z metalami

3.13. Konstrukcja opony

3.14. Zestawienie międzynarodowych symboli literowych dotyczących kauczuków

4

Fizykochemia powierzchni polimerów

4.1. Zjawiska powierzchniowe na granicy faz

4.1.1. Procesy adsorpcyjne związane z polimerami

4.1.2. Polimerowe adsorbenty porowate

4.1.3. Adhezja i kohezja

4.2. Zwilżalność powierzchni

4.2.1. Pomiar napięcia powierzchniowego

4.3. Badanie struktury powierzchni polimerów

4.3.1. Badanie struktury powierzchni polimerów za pomocą metod mikroskopowych

4.3.2. Badanie struktury powierzchni polimerów za pomocą spektroskopii fotoelektronowej

4.4. Oddziaływanie polimeru z innymi ośrodkami

4.4.1. Modyfikacja powierzchni polimerów

4.4.2. Metody modyfikacji chemicznej

4.4.3. Metody fizyczne modyfikacji powierzchni

4.4.4. Plazma, właściwości, otrzymywanie i zastosowanie

5

Polimery powłokotwórcze

5.1. Klasyfikacja powłok ochronnych

5.2. Substancje i materiały błonotwórcze

5.2.1. Oleje stosowane do powłok

5.2.2. Sykatywy

5.2.3. Żywice naturalne

5.2.4. Polimery naturalne stosowane do powłok

5.2.5. Polimery syntetyczne stosowane do powłok

5.2.6. Powłoki chemoodporne

5.3. Dodatki do farb i lakierów

5.3.1. Pigmenty i barwniki

5.3.2. Napełniacze

5.3.3. Środki powierzchniowo czynne do farb

5.3.4. Środki biocydowe do farb

5.4. Techniki nanoszenia powłok

5.4.1. Tiksotropia w przemyśle kitów, farb i lakierów

5.4.2. Proszkowe materiały powłokowe

5.5. Naprężenia w cienkich warstwach powłok

5.6. Niszczenie i starzenie się powłok polimerowych

5.6.1. Uszkodzenia powłok lakierniczych pod wpływem zanieczyszczeń atmosferycznych

5.6.2. Działanie smogu

5.7. Korozja powierzchni metalowych

5.7.1. Środki antykorozyjne do farb

5.8. Usuwanie powłok malarskich

6

Kleje polimerowe

6.1. Proces klejenia

6.1.1. Struktura powierzchni klejonych

6.1.2. Wytrzymałość adhezyjna i kohezyjna powierzchni klejonych

6.2. Substancje klejowe

6.2.1. Skład substancji klejowych

6.2.2. Naturalne kleje polimerowe

6.2.3. Syntetyczne kleje polimerowe

6.2.4. Kleje rozpuszczalnikowe

6.2.5. Techniki nanoszenia klejów

6.3. Klejenie tworzyw polimerowych

6.3.1. Taśmy i kleje samoprzylepne

6.3.2. Klejenie drewna

6.3.3. Klejenie papieru

6.3.4. Klejenie kauczuków

6.3.5. Kleje stosowane w montażu elektronicznym

6.3.6. Klejenie metali

Literatura

1. Wstępne wiadomości o polimerach

2. Otrzymywanie i właściwosci wybranych polimerów przemysłowych

3. Kauczuki

4. Fizykochemia powierzchni polimerów

5. Powłoki polimerowe

6. Kleje polimerowe

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Przypisy

[1] Oznaczany również PE-HD-UHMW lub po prostu PE-UHMW (ultra high molecular weight polyethylene).