© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2022

© Copyright by Honorata Szlęzak, 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Mirosław Szlęzak

Fotografie na okładce: Mirosław Szlęzak

Opieka redakcyjna: Klaudia Dróżdż

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Monika Wójtowicz, Joanna Myśliwiec

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-846-0

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

Wszelkie zdarzenia oraz postaci (imiona, nazwiska,
pseudonimy) występujące w tej książce są fikcyjne.

Autorka

Bohaterowie (część I)

Paralaksa/Lodzia/Meggi – upadła studentka, bezdomna narkomanka, złodziejka aut, partnerka życiowa Dominiki

Dominika Wiącek – upadły anioł, doktor socjologii, partnerka życiowa Paralaksy

Młoda – nowa na gigancie

dr Walęciak – filozofka życia

Meta – przekimacz każdego za darmochę

Skowron/Skowroński – dworcowy element

Rafi – początkujący złodziej samochodów, kolega z pracy Meggi

Łukasz Gawron – pies, młodszy aspirant, towarzysz operacyjny Rysia

Marian Ryś – pies, starszy aspirant, towarzysz operacyjny Gawrona

Baba – grająca na emocjach suka z komendy

Mania – gaduła spod szkoły, koleżanka Paralaksy

Frania – koleżanka Paralaksy

Szefunio – właściciel „złoma”

Sławek – sanitariusz

Roksana – grafficiarka, koleżanka Paralaksy

Ola – grafficiarka, koleżanka Paralaksy

Siwy – załatwiacz fajek

i inni

Bohaterowie (część II)

Bystra/Amelia Kruk – gimnazjalistka z wyglądu, zamyślona filozofka życia

Panna 1/Aga/Woja – cały czas walczy: musi wstać i musi iść

Dyra/Ela – powtarza ciągle: „Do izolatki!”, stosuje skuteczne metody wychowawcze wobec dziewcząt

Psycha/Dominika – dba o higienę psychiczną dziewczyn

Daria Wieja – „morduje z zimną krwią”, wyznaje zasadę: „Żyj szybko, umieraj młodo”

Blondie – po prostu blondi

Panna 2 – mizdrzycielka

Lekarka – dba o higienę fizyczną dziewczyn

Cieć – przydupas, klucznik

Mara/Kasia – truposzka

Piotrek – degenerat z cmentarza

Dawid – towarzysz życiowy Amelii z bidula

Cykoria – św. Teresa

Iwona – ambitna badaczka

Pies 1 – uwaga! zły pies!

Pies 2 – uwaga! zły pies!

Jarek – kamerzysta

Rafał Dębosz – starszy aspirant, teleinformator

Suka – samica z rodziny psowatych, partnerka operacyjna Chłopa

Chłop – pies, partner operacyjny Suki

Daria – krzykliwa opiekunka dziewcząt

Graża – opiekunka dziewcząt z donośnym głosem

Darek – kierowca autokaru

Arek – boa dusiciel

i inni

CZĘŚĆ I

Objawienie

Dzień jak co dzień. Wszyscy siedzą posłusznie na krzesłach. W tle ciche rozmowy. Nagle coś je przerywa. A no tak. Przecież zaczynają się już zajęcia.

Słyszę:

– Dzień dobry państwu. Jestem Dominika Wiącek i poprowadzę dzisiejsze zajęcia.

Myślę sobie: „Boże, znowu jakieś smęty”. Siedzę w ostatnim rzędzie.

W pewnym momencie wychylam się zza zakrywającego mnie tłumu, żeby coś zobaczyć.

Toż to objawienie. Cóż moje ciemne oczy widzą? Kobietę? Tak, kobietę o krótkich jasnych włosach, zielononiebieskich oczach, jak ubraną, jak roześmianą, i te piegi, cud-miód, po prostu ideał kobiety. Nie za niska, nie za wysoka – w sam raz. Nie za szczupła, nie za gruba – w sam raz.

Chłopaciara, ale z dozą seksapilu. To jest to. To jest to, co chcę widzieć zarówno teraz, jak i później. Oczywiście prowadzony przez nią wykład w ogóle mnie nie interesuje. Ale przed nią udaję, że tak, że jest to wspaniałe, ciekawe, próbuję nie usnąć. I już moje oczy widzą ledwo jak przez mgłę, gdy wtem ona patrzy. Gapi się w me ślepia jak obcy. Z początku mi to przeszkadza.

Czuję się onieśmielona, zawstydzona. Próbuję przyzwyczaić się do tego widoku. Ale jeszcze nie do końca mogę. Ukradkiem a to na nią patrzę, a to spuszczam wzrok na kajet, który póki co nic mądrego w sobie nie zawiera. Ale to nic. Pieprzyć to. Teraz ważne, by wytrzymać jeszcze te piętnaście minut. Tak sobie teraz myślę: „Nie, to jest za piękne, by było prawdziwe. Wpadłam jej w oko? Nie, to niemożliwe. Do tej pory nikt mnie nie chciał, a teraz… Taki znak od losu czy co? Bo ja wiem?”. Nagle słyszę:

– Dziękuję państwu bardzo. Widzimy się w piątek.

Czyli to koniec. Wychodzę z sali, ale wtem przypominam sobie, że nie wpisałam się na listę obecności. Wracam się. Jeszcze jest w sali. Pyta:

– O co chodzi?

Nieśmiało, z szybkością Formuły 1 odpowiadam:

– Zapomniałam się wpisać na listę obecności. Mogę?

– Jasne.

Wpisuję się i mówię standardowo:

– Dziękuję, do widzenia.

A ona z uśmiechem odpowiada:

– Do widzenia.

I szybko przemyka koło mnie. Zostaję sama w sali. Siedzę i myślę.

To niemożliwe. Przecież nie możemy być razem.

Zakamarki

Przecież to jest chore. To się leczy. Jak ja mogę?… Przecież nie mogę.

Nie jestem… Nie wiem, kim jestem. Szukam jej wszędzie.

W zakamarkach, tu, tam. I jest przed szkołą! Jara. Czyli pali?

Nie przeszkadza mi to. W tych piegach można się zakochać.

Ale jak zagadać, jak się zachować? Nie wiem. Toż ja nie palę. Dobra, palę czasem. Ale rzadko. I to raczej dla dymu, dla fanu.

Nie dla smaku. I co? Podejść tam i udawać, że palę, gadać pierdolety, byle zagadać? Byle złapać z nią kontakt wzrokowy? A może i nie tylko?

Kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. O nie! Chyba mnie dostrzegła. Tak. Patrzy głęboko w moje oczy. A ja nic. Tylko odwracam się i idę dalej.

Spotkanie

Mus to mus. Dobra, idę. Nie wiem, co mnie czeka. Trzeba to w końcu z siebie wydusić, wyrzucić. Kocham cię. Tak, kocham cię. Siedzę przed salą.

I czekam na nią. Już 12:30, a jej wciąż nie ma, nie ma, nie ma. Jest!

– Pani do mnie? Zapraszam – mówi roześmiana. Po chwili pyta: – Nie?

– Tak, tak, ja do pani – odpowiadam w pośpiechu.

Wchodzimy do sali. Zamykam drzwi.

– Proszę usiąść. Co panią do mnie sprowadza?

Szybko w głowie tworzę: co, co, co? Wiem! I wyjaśniam:

– Chciałabym pisać u pani pracę magisterską.

Patrzy ze zdziwieniem. Pyta:

– U mnie? Dlaczego?

Odpowiadam szybko:

– Bo sądzę, że się dogadamy.

– Jak to? Nie rozumiem.

– Z czasem zrozumiesz.

Po tych słowach wychodzę.

Uniesienie

Nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje. W głowie złudliwe nadzieje. Idę korytarzem. Jest przerwa. Jak zwykle nie wiem, co ze sobą zrobić. Idę. Dzień ponury. Nagle ukradkiem widzę ją. I obserwuję. Oczy już zaszklone, ale to nic. Obserwuję.