Katarzyna Rebuś-Gumółka

Druga szansa

© Katarzyna Rebuś-Gumółka, 2017

Druga szansa to kontynuacja losów Malwiny („Wakacje z Martinem”). Czy główna bohaterka pogodzi się z utratą ukochanego? Czy będzie w stanie ułożyć sobie życie na nowo? W końcu, czy komuś uda się zdobyć jej serce?

ISBN 978-83-65543-00-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Prolog

— Cześć Iza. Jedziesz ze mną w ten weekend do Rozalii? — zapytała Malwina, gdy przyjaciółka odebrała telefon.

— Hej. W sumie miałam inne plany, ale czemu nie. Babcia na pewno się ucieszy, już tak dawno jej nie odwiedzałyśmy.

— No to super. Wpadnę po ciebie o dziewiątej. Muszę kończyć, bo zaraz przypalę jajecznicę. Do soboty. Pa.

Malwina uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie o jajecznicy. Kiedy ostatni raz ją spaliła, to Iza do niej dzwoniła z propozycją wyjazdu na Mazury. Wiele od tego czasu się wydarzyło. Zerwała z Szymonem, który wyjechał do Dublina, zakochała się w Martinie.

Mógł to być początek pięknego życia we dwoje, gdyby nie to, że jej ukochany zginął w wypadku motocyklowym. Malwinie na tę myśl stanęły w oczach łzy. Ciągle jeszcze nie mogła pogodzić się z tym, że on nie żyje. Cały czas o nim myślała, mimo że od całego zdarzenia upłynęło wiele wody w Wiśle.

Martin był z nią gdy się budziła, gdy czytała, gdy zasypiała. Wiele razy stawał przed nią we śnie i uśmiechał się łobuzersko, jak tylko on potrafił. Czuła się tak, jakby nigdy od niej nie odszedł. Wyczuwała jego obecność. Zaczęła się nawet zastanawiać, czy z nią aby wszystko jest w porządku, bo jej zachowanie chyba nie do końca było normalne. Nie zdecydowała się jednak powiedzieć o tym komukolwiek lub iść do specjalisty. Taki stan jej odpowiadał. Było jej łatwiej znosić trud codziennego życia z Martinem, nawet jeśli był tylko złudą umysłu, czy tęsknotą krwawiącego serca…

Rozdział I

Malwina tak, jak obiecała była u Izy w sobotni poranek.

— Cóż za punktualność pani psycholog- powitała ją z uśmiechem przyjaciółka.

— No to ba, według mnie możesz sobie ustawić zegarek. Gotowa?

— Oczywiście.

— No to w drogę.

Dziewczyny podczas podróży samochodem rozmawiały o wielu sprawach. Nigdy jednak nie poruszały tematu śmierci Martina. Iza chciała zapytać Malwinę o wiele rzeczy, ale nie miała na to odwagi. Bała się, że przyjaciółka się załamie, zdenerwuje, że uśmiech zniknie z jej twarzy. Myślała też, że może Malwina zacznie unikać spotkań z przyjaciółką. Bezpieczniej więc było rozmawiać na neutralne tematy.

Gdy dojechały na miejsce, Rozalia jak zwykle stała na progu:

— Nareszcie jesteście! — wykrzyknęła- Już myślałam, że się was nie doczekam.

— Jesteśmy, jesteśmy- śmiała się Iza.

— Nawet nie wiesz, jak się za tobą stęskniłam- powiedziała Malwina mocno tuląc się do babci.

— Ja też moje dziecko. No wchodźcie, przecież nie będziemy tak stać, bo zaraz się rozpada.

Rzeczywiście niebo zasnuły ciemne chmury, z których zaczął obficie padać deszcz. Malwina miała nadzieję, że to tylko przelotne opady, bo chciała jeszcze dziś iść na cmentarz.

Przy obiedzie Rozalia wypytywała Malwinę:

— No opowiadaj, co tam u ciebie słychać. Już dawno nie miałyśmy okazji dłużej porozmawiać.

— W sumie nic nowego babciu. Napisałam pracę dyplomową, obroniłam ją, pracuję na uczelni i praktycznie nie mam wolnego czasu.

— Właśnie widzę, że schudłaś. Mam nadzieję, że nie zapominasz o jedzeniu.

— No czasami się zdarza- odpowiedziała ze śmiechem Malwina- Wiesz jak to jest, kiedy się ma wiele spraw na głowie. Od rana do wieczora siedzę na uniwersytecie, a kiedy wracam do domu to marzę tylko o tym, żeby położyć się spać.

— Zdecydowanie za dużo bierzesz na siebie obowiązków. Zamęczysz się. Już ja dopilnuję, żebyś tu odpoczęła i przybrała na wadze- pogroziła palcem Rozalia.

— Oj babciu- wtrąciła się Iza- Teraz jest taka moda na bycie szczupłym.

— Akurat- obruszyła się staruszka- Nie pozwolę, żebyście wyglądały jak szkielety. Kobieta to ma być kobietą. Chłop musi mieć, co kochać- dokończyła ze śmiechem Rozalia.

— Obawiam się, że nie uda ci się nas utuczyć, bo pojutrze wyjeżdżamy- stwierdziła Malwina.

— Nie ma mowy- wzburzyła się babcia- Tak rzadko się widujemy, że nie wypuszczę was tak łatwo. Zostaniecie co najmniej tydzień- a widząc cisnący się dziewczynom na usta sprzeciw dodała- Bez dyskusji.

Malwina z Izą popatrzyły tylko na siebie i wybuchnęły śmiechem. Nie miały żadnych szans, w utarczkach z Rozalią, bo ta dobrze trzymająca się staruszka potrafiłaby rozbroić każdego.

Rozdział II

Po obiedzie rozlało się jeszcze bardziej. Malwina wyglądała przez okno i obserwowała szare niebo, które nie wróżyło ładnej pogody w najbliższym czasie. Iza rozpakowywała ich rzeczy i ciągle trajkotała, ale Malwina zupełnie jej nie słuchała. Ubrała na siebie kurtkę i skierowała się ku wyjściu.

Darmowy fragment

Rozdział III

Darmowy fragment

Rozdział IV

Darmowy fragment

Rozdział V

Darmowy fragment

Rozdział VI

Darmowy fragment

Rozdział VII

Darmowy fragment

Rozdział VIII

Darmowy fragment

Rozdział IX

Darmowy fragment

Rozdział X

Darmowy fragment

Rozdział XI

Darmowy fragment

Rozdział XII

Darmowy fragment

Epilog

Darmowy fragment