7 DNi WCZEsNIEJ

Marceli z radości aż zaświeciły się oczy, kiedy o tym przeczytała. Jak dobrze, że wracając ze spontanicznych warsztatów ,,Posłuchaj, co mówi do Ciebie Twoje ciało” kupiła tę gazetę w warszawskim saloniku prasowym. W przeciwnym razie nie miałaby szansy, aby wpłynąć na to, żeby uśmiechnął się do niej los. Ucieszyła się, że przejrzała ją od deski do deski i miała możliwość trafić na tę stronę, bo przeważnie tylko wachlowała się gazetami, nie zważając na treści, które były zawarte w środku.

– To nie mógł być przypadek – powiedziała i od razu na myśl przyszedł jej tytuł komedii obyczajowej ,,Przypadek? Nie sądzę!”, którą widziała na TOP10 najlepiej sprzedających się powieści w Empiku. Jej autorem był wschodzący, młodziutki autor o śnieżnobiałym uśmiechu. Widziała jego zdjęcia i aż zmiękły jej nogi. Był niezwykle fotogeniczny. Lubiła zwracać uwagę na takich młodzieniaszków o urodzie baby face. Chętnie umówiłaby się z nim na randkę. Jednak, kiedy zaczęła o tym myśleć, uznała, że nie chciałaby angażować się w tę relację. Marcela nie mogłaby mieć mężczyzny pisarza, bo wiedziała, że tacy to ciężka partia. Myślą tylko o swoich bajkach, które piszą; siedząc, gniotą jaja na krześle przed komputerem, a jej zdaniem to niezdrowe dla płodności, i hodują hemoroidy. Ona potrzebowała mężczyzny, który myślałby tylko o niej, a nie o swoich urojonych bohaterach literackich. To ona była Bohaterką przez duże B. W dodatku z tego pisania zarobki są jedną wielką niewiadomą, bo sam autor nie może ocenić, ile książek sprzeda. Marcela chciałaby mieć faceta, który ma stałe, comiesięczne wpływy i wie, ile zarobi. Ona nie może jednego miesiąca jeść kawioru, a kolejnego mielonki. Przede wszystkim te wpływy muszą być duże. Plus oczywiście premie, wyjazdy, kolacje służbowe, z których ona mogłaby w pełni korzystać.

Wierne czytelniczki. Ach! No właśnie! One mogą być dużym problemem w związku, bo Marcela nie chciałaby dzielić swojego mężczyzny z innymi babami. Psychofanki. Tak, sama kiedyś była fanatyczką pewnego pisarza. W sumie nie wie, jakie dzieła stworzył, bo to jej kompletnie nie obchodziło, ale bardzo jej się podobał i jeździła za nim na spotkania autorskie. Kilka razy na adres wydawnictwa wysłała mu swoje majteczki z perełkami i listy ostemplowane ustami. Nawet próbowała pisać dla niego wiersze z grafomanią w roli podmiotu lirycznego. Po pewnym czasie ogłoszono, że tenże bestsellerowy autor, co doskonale się zgadzało, bo dla niej był The Best, zaczął pisać pod pseudonimem i obecnie jest nie do namierzenia.

Dodatkowo słyszała o badaniach, z których wynikało, że ludzie nie czytają książek, więc jak nie czytają, to nie kupują. Dla Marceli całe to pisanie wydawało się kompletnie niedochodowe, więc doszła do wniosku, że ten młodziutki Krawczyk jest biedny jak mysz kościelna i najprawdopodobniej żyje z chwilówek. Nawet się jej go żal zrobiło. Jednak nie była w stanie poratować go pożyczką.

Dla niej prawdziwy facet musi być szefem, dyrektorem, prezesem. Wtedy ma z nim o czym rozmawiać. Poza tym Marcela uwielbia mężczyzn w garniturach. Tacy bardzo ją kręcą. A wiadomo - garnitury noszą tylko wysokiej rangi prezesi.

Teraz uznała, że nie będzie myśleć o jakimś tam Krawczyku, który powinien zabrać się za normalną robotę, zwłaszcza że musiała niezwłocznie wypełnić ankietę, na którą niespodziewanie wpadła.

– Natychmiast! – Popędziła samą siebie, zwłaszcza że miała do wypełnienia dwie ankiety, bo zasady nakazywały, aby na taką samą odpowiedziała druga z zainteresowanych przyjaciółek. Marcela od razu uznała, że wypełni ją w imieniu Fatimy.

– Ten ciemniak, bo do Cambridge mentalnego jej bardzo daleko, na pewno nie będzie tym zainteresowany, więc nawet nie będę jej pytać – stwierdziła, sięgnęła po długopis z różowym pomponem, położyła się na łóżku i, uderzając piętami lekko o pośladki, przystąpiła do wypełniania kwestionariusza.

IMIĘ: Marcela

NAZWISKO: Kociokwik

DRUGIE IMIĘ: oficjalnie: Sława. Nieoficjalnie: Bolesława

ZNAK ZODIAKU: który? Europejski czy chiński?

MIEJSCE ZAMIESZKANIA: cały świat

WIEK: młodzieńczy

JESTEM: zajebista

LUBIĘ: całe swoje ciało. KOCHAM JE!!!!!

MAM OCHOTĘ NA: seks. KOCHAM SEKS!!!!!

MAM BZIKA NA PUNKCIE: wszystkich przystojniaków

CHCIAŁABYM: kochać i być kochaną (czytaj: mieć faceta)

MÓJ SPOSÓB NA CHANDRĘ TO: szybka randka

NIE UMIEM OBYĆ SIĘ BEZ: toczka na głowie

MOJĄ ZALETĄ JEST: zajebistość

MOJĄ WADĄ JEST: nie rozumiem pytania

MOJA SŁABOŚĆ TO: nie jestem słaba (co za idiota wymyślił to pytanie?)

MOJE ŻYCIOWE MOTTO: baw się, hulaj i szalej

NIE LUBIĘ: jak facet oszukuje, kłamie i wodzi za nos

BOJĘ SIĘ: niczego się nie boję

PODZIWIAM: swoją zajebistość

CHCIAŁABYM: wyjechać do Dubaju

Skończyła, uznając, że ankieta jest zdecydowanie za krótka i dopisałaby jeszcze kilka innych pytań, m.in.: o największą przygodę swojego życia, o życzenia do złotej rybki, o to, gdzie wyobraża siebie za dziesięć lat, kim chciałaby zostać w przyszłości, kogo zaprosiłaby na romantyczną kolację i na co byłaby gotowa wydać najwięcej pieniędzy. Na pewno zadałaby sobie mnóstwo pytań o mężczyzn i stosunki z nimi.

Jednak bezzwłocznie przeszła do wypełniania takiej samej, ale w imieniu Fatimy.

Podobnie, jak w przypadku swojej ankiety, zrobiła to ekspresowo i bez najmniejszego trudu.

IMIĘ: Fatima

NAZWISKO: Wierniewicz

DRUGIE IMIĘ: chyba Maryja

ZNAK ZODIAKU: który? Europejski czy chiński?

MIEJSCE ZAMIESZKANIA: zadupie, wygwizdowo, Żyworódka

WIEK: starość

JESTEM: stara, głupia, tępa i zacofana

LUBIĘ: jarać zioła oraz pić swoje napary, mikstury i trucizny ziołowe

MAM OCHOTĘ NA: zajaranie zioła oraz napicie się swoich naparów, mikstur i trucizn ziołowych

MAM BZIKA NA PUNKCIE: jarania ziół oraz picia swoich naparów, mikstur i trucizn ziołowych

CHCIAŁABYM: zajarać zioła oraz napić się swoich naparów, mikstur i trucizn ziołowych

MÓJ SPOSÓB NA CHANDRĘ TO: jaranie zioła oraz picie swoich naparów, mikstur i trucizn ziołowych

NIE UMIEM OBYĆ SIĘ BEZ: jarania zioła oraz picia swoich naparów, mikstur i trucizn ziołowych

MOJĄ ZALETĄ JEST: nie mam czegoś takiego

MOJĄ WADĄ JEST: rozumiem pytanie, ale wad jest dużo. Nie wystarczy miejsca

MOJA SŁABOŚĆ TO: z ziół jestem słaba

MOJE ŻYCIOWE MOTTO: Wszyscy umrzemy. Szczęśliwy ten, kto zrobi to szybciej!

NIE LUBIĘ: Szatana i sił nieczystych

BOJĘ SIĘ: Szatana i sił nieczystych

PODZIWIAM: moją młodziutką przyjaciółkę Marcelę Sławę Kociokwik

CHCIAŁABYM: jak najszybciej umrzeć

Po wszystkim Marcela jeszcze raz przeczytała regulamin. Zrozumiała go bez problemu. Dokładnie i priorytetowo wykonała to, o co w nim poproszono. Resztę dnia spędziła w poczuciu dobrze zrealizowanego obowiązku. Była szczęśliwa. Czuła się zajebiście. Zresztą swojego fantastycznego poczucia zajebistości nigdy nie traciła.

ROZDZIAŁ 1

Marcela od samego rana podśpiewywała piosenkę zespołu Weekend, co rusz rytmicznie kręcąc biodrami.

Bo Ty jesteś zajebista,

to sprawa jest oczywista.

Wyrosłaś na mądrą dziewczynę,

dla Ciebie zabiję lub zginę.

Dodatkowo angażowała także ręce, którymi pracowała tak, jakby falowały na wietrze. Wyglądała na instruktorkę gimnastyki słowiańskiej. Jej ruchy były pełne wdzięku, gracji, lekkości, a przede wszystkim niebywałej kobiecości. Swój seksapil odkryła już dawno, ale o tym, jak bardzo jest zajebista, przekonuje się każdego dnia, często sama dostrzegając tę swoją bombowość.

– Jeśli ktoś jest zajebisty, tak jak ja, to nie trzeba mu tego mówić. To się rozumie samo przez się – głośno uspokaja samą siebie, kiedy nie słyszy pochwał kierowanych w swoją stronę. Jednak, w głębi swojego zajebistego ciała i zajebistej duszy, pragnie słyszeć komplementy jak najczęściej. Uwielbia się nimi upajać i żywić. One jeszcze bardziej napędzają ją do życia. Często je wymusza, byleby tylko usłyszeć, że: „pięknie pani wygląda”, ,,ma pani śliczny uśmiech” albo ,,przed taką niezwykłą kobietą uklęknąłbym na jedno kolano”. Przy tym ostatnim Marcela zawsze żąda, aby komplementujący (oczywiście w grę wchodzi tylko osobnik płci męskiej) w odniesieniu do jej osoby zamienił słowo kobieta na dziewczyna (bo ona czuje się młodziutką dziewczyną) oraz podjął decyzję o uklęknięciu na oba kolana. To jeszcze bardziej potęguje jej poczucie zajebistości. Jednak kiedy nie jest komplementowana i w pobliżu nie ma osoby, która mogłaby ją chwalić, albo na której można byłoby to wymusić, to musi liczyć na siebie i obsypywać się superlatywami, kiedy tylko odczuwa ich potrzebę. W jej prywatnej piramidzie to właśnie one zajmują miejsce na samej górze. Nawet oddychanie nie jest dla niej tak ważne. Jednak, kiedy już oddycha, to również zajebiście.

O ile na ruchy ciała Marceli można patrzeć godzinami, to słuchanie jej już powyżej jednej setnej sekundy powoduje zaburzenia pracy błędnika, a następnie silny ból głowy, nudności, wymioty, szum w uszach oraz oczopląs. Ten ostatni też dlatego, że Marcela ma na sobie wszystkie odcienie różu, który kocha. Na całe szczęście z wzajemnością, bo idealnie pasuje do jej karnacji. Jednak musi być spełniony jeden warunek, czyli umiar. Marcela potrafi przesadzić z różem, jednak sama nie widzi tej przesady. Ona wielu rzeczy nie widzi, ale należy tłumaczyć to faktem, że zajebistość ogranicza jej pole widzenia. Dla niej wszystko jest tak, jak należy: hurtowe ilości różu na policzkach w połączeniu z pstrokatą różową apaszką na szyi, noszoną nawet do szlafroka o wieloróżowych barwach, różowe kapcie z różowym pomponem i do tego zestawu priorytetowy element, czyli różowy toczek na głowie. Marcela mogłaby wyjść z domu z gołym tyłkiem, ale bez toczka nie ruszyłaby się nawet pół centymetra. To jej znak rozpoznawczy. Pomimo tego, że swój tyłek uważa za wybitnie zajebisty, to nie chciałaby, aby rozpoznawano ją wyłącznie od tyłu.

Większość społeczeństwa rozpoczyna swój dzień od kawy, ewentualnie od wody z cytryną na czczo. Marcela każdy dzień zaczyna od tego, że przy pomocy lakieru super extra strong połysk formuje ze swoich włosów coś, co kształtem przypomina kretowisko i na to coś, przy pomocy niepoliczalnej ilości wsuwek, wpina toczek. Całość finalnie wygląda tak, jakby na kretowisku spoczął jeż. Nawet wiatr halny nie dałby rady naruszyć tak stworzonej konstrukcji, a tym bardziej profesjonalny, antystatyczny, mocny grzebień z włókna węglowego ze szpikulcem. Fryzura mogłaby brać udział w testach na wytrzymałość w sytuacjach ekstremalnych.

Szczęśliwy ten, kto o poranku nie słyszał wydawanych przez nią dźwięków, bo kobieta nie potrafiła dopasować tonacji do swojej skali głosu. Nie miała odsłuchu, więc lekko się przejęła, bo alt nie wyszedł tak genialnie, jak sobie zaplanowała. Niepotrzebnie całkowicie domknęła struny głosowe wyśpiewując ,,Bo Ty jesteś zajebista”. Zresztą, gdyby posiadała tę umiejętność, to niczego by to nie zmieniło, bo Marcela nie ma ani krzty talentu muzycznego. Chociaż sama uważa, że śpiewa zajebiście i w związku z tym wciąż czeka, aż zgłosi się do niej popularna wytwórnia muzyczna, aby w pełni sfinansować wydanie jej płyty, a następnie przygotować pełną atrakcji trasę koncertową po Polsce. Ba, po świecie! Marcela wystąpiła już w większości klubów karaoke. Śpiewała tam dla ludzi w różnym stanie upojenia alkoholowego, więc teraz najwyższa pora na światowe i zagraniczne sceny. Kiedyś oglądała fragmenty koncertu Madonny, Nicki Minaj, Cher i Katy Perry na YouTube. Każda dała takiego ognia, że Marcelę aż wbiło w fotel, co rzadko kiedy się zdarza. Jak już się z tego fotela wybiła, to stwierdziła, że ona dałaby jeszcze większego ognia. Takiego, jakiego świat nie widział. Z iluminacjami, efektami 3D oraz przystojnymi tancerzami, którzy na scenie wiliby się wokół jej ciała. Mogłaby zrobić takie show, że mówiliby o nim wszyscy, a do całego wszechświata przedarłaby się informacja, że Marcela jest Performerką i Artystką. Oczywiście dużymi literami. W Żyworódce, w której mieszka, jest uznawana przez wszystkich mieszkańców za Pieprzniętą Wariatkę. Też przez duże P i W.

Kiedy Krzysztof Kolumb odkrył Amerykę, to natychmiast dowiedzieli się o tym wszyscy. Zresztą nadal trąbią o tym w podręcznikach, encyklopediach, kompendiach i leksykonach. Marcela jest więc pewna, że taką siłę przebicia, a nawet większą, mogłaby mieć informacja o jej show. Uważa, że jest godna tego, aby mówił o niej świat. Ważne, byleby tylko w samych superlatywach oraz aby nikt nie przekręcił nazwiska, na które ciężko pracuje. Zresztą Marcela swego czasu myślała o tym, aby je zmienić.

– Skoro pragnę występować na świecie, muszę nazywać się bardziej zajebiście niż Kociokwik! – Pewnego razu ni z gruchy, ni z pietruchy stwierdziła, rozmawiając z trenerem pole dance, który cierpliwie próbował wytłumaczyć jej podstawową figurę, jaką jest krzesełko na rurze. Pole dance było jedną z atrakcji wakacyjnego tygodnia aktywizacji „Zatrzymaj czas” dla seniorów w Lądku Zdroju, na który Marcela wybrała się z ogromną chęcią. Oczywiście w kwestionariuszu zgłoszeniowym przekreśliła słowo senior. Marcela w każdym wniosku skreśla ten wyraz, a nawet zamazuje go różowym markerem, który zawsze nosi w torebce. Robi to zgodnie z wytycznymi, bo każdy wniosek zawiera informację niepotrzebne skreślić, więc z pełną odpowiedzialnością skreśla to, co uważa za stosowne. Dla niej słowo senior jest niepotrzebne, a tym bardziej nieludzkie jest wyrażanie się o niej jako o seniorce. Marcela przecież tak się nie czuje i nikt nie ma prawa tak o niej mówić. W dowodzie osobistym ma osiemdziesiąt lat i tej informacji nie może skreślić, ale zamazać już tak, co oczywiście z dziką przyjemnością zrobiła. Marcela czuje się na osiemnaście, a często na szesnaście lat. I to jest dla niej najważniejsze. Dla niej nie ma czegoś takiego jak wiek. Ona ustaliła, że jest młoda, a swoich ustaleń zawsze się trzyma i jest ich pewna. Tak samo, jak pewna jest swojej zajebistości.

– Pewne jest, że wszyscy umrzemy – kiedyś usłyszała od przyjaciółki Fatimy, ale w okamgnieniu skwitowała to zdaniem:

– Pewne jest tylko to, że jestem zajebista! – Po czym wypiła litr oryginalnych ziół szwedzkich z alkoholem, które wspomagały procesy trawienne, ale w przypadku Marceli wpłynęły również na wzmocnienie jej pewności na temat swojej zajebistości.

– Niech pani zwróci uwagę, że Tomasz nazywa się Kot i osiąga sukces nawet za granicą. Proszę spać spokojnie i nic nie zmieniać – odpowiedział trener pole dance i posłał jej uśmiech.

Odwzajemniła ten serdeczny wyraz twarzy, bo najzwyczajniej w świecie nie mogła się nie odpłacić. Turboprzystojny instruktor, którego Marcela ozłociła już w chwili pierwszego spotkania, dokładnie wtedy, gdy ściskał jej dłoń wysadzoną pierścionkami, ubrany był w legginsy, które idealnie podkreślały jego przyrodzenie.

Prawda była taka, że Marceli nie interesowało pole dance, bo to wymagający rodzaj akrobatyki, w dodatku trzeba było zdjąć biżuterię, toczek oraz mieć dużo siły, której ona, filigranowa kobieta, nie posiadała. Jednak zdecydowała się przez tydzień uczestniczyć w zajęciach, aby popatrzeć na genitalia trenerów w tych bardzo przylegających do ciała legginsach, bokserkach i spodenkach z siatki. Zresztą, oprócz przyrodzeń, mogła podpatrywać klaty, sześciopaki, silne ramiona, bicepsy, tricepsy i pośladki. Z tych zajęć wróciła bardzo opatrzona. Do tego stopnia opatrzona, że pod wpływem tego opatrzenia postanowiła wysłać swoje zgłoszenie do pracy na kilku uczelniach wyższych. Jej propozycją było objęcie kierunków biologicznych nauczaniem studentów takiego przedmiotu jak „Anatomia intymna mężczyzny”. Marcela po tygodniu patrzenia na pole dance, a w zasadzie na siusiaki, stwierdziła, że o układzie rozrodczym osobników płci męskiej wie więcej od profesorów zwyczajnych, nadzwyczajnych, habilitowanych i honorowych.

Zresztą dla Marceli wiedza to wynik praktyki i obserwacji, a nie czytania podręczników, a tym bardziej opasłych tomiszczy w twardej oprawie. Jest pewna, że byłaby idealna jako wykładowczyni. Mogłaby również wykładać swoją zajebistość oraz szeroko o niej opowiadać, bo celem Marceli było to, aby usłyszał o niej świat. Z uczelni akademickiej siła przekazu zawsze jest wyższa.

– Teraz przejdźmy do cyrkla. – Trener Kamil wyrwał Marcelę ze wzroku wbitego w jego krocze. Był już przyzwyczajony, że kobiety lubią rzucać okiem na jego męskość. Jednak Marcela nie rzucała. Ona dziko patrzyła w to czułe miejsce, chcąc dostrzec chociażby minimalne drgania i powiększenie objętości.

– Do czego? – Kobieta uniosła brwi, które sama sobie narysowała. Tego dnia jakoś bardziej skośnie, bo trzęsły się jej ręce, co od razu uznała za konsekwencję wypicia za dużej ilości kawy latte na podwójnym espresso.

– Wytłumaczę pani obrót na rurce. Musi pani zacisnąć dłoń, a rękę skierować…

– Jak z płytą się uda, to jeszcze przemyślę temat nazwiska. – Nie dała mu szansy na dokończenie zdania. – Niech pan, panie Kamilku, wykona ten cyrkiel. Inne pozycje też może pan pokazać, chętnie popatrzę, co pan z jajami potrafi zrobić na tej rurze. – Puściła oko do trenera, który z taką flirciarą jeszcze nie miał do czynienia.

Płyta. Marcela cały czas jest przygotowana na jej wydanie, bo na dyktafonie w smartfonie każdego dnia zbiera materiał: nuci, nagrywa i zapisuje. Niestety jeszcze nikt się po niego nie zgłosił, a kobiecie zależy na tym, aby mieć sponsora. Bo Gwiazdy, te przez duże G, mają fundatorów. Ona oczywiście jest przez duże G. Jednak kto pierwszy, ten lepszy i jest gotowa, aby bez zająknięcia oddać prawa do tekstów, byleby tylko zostały wydane w formie krążka, a informacja o niej jako Kompozytorce, Piosenkarce, Producentce, Wizjonerce i Artystce, wszystko dużymi literami, poszła w świat.

Na wydanie swojego autorskiego tomiku poezji, w którym ze szczegółami opisuje fantazje erotyczne, również czeka, ale żaden z sześćdziesięciu dziewięciu wydawców, do których wysłała swoje wiersze, jeszcze nie wrócił do niej z odpowiedzią. Marcela czeka również na odpowiedź Komisji Festiwalu w Opolu, gdyż właśnie tam wysłała swoje zgłoszenie, ale telefon nadal milczy. Oczywiście nie aplikowała w kategorii debiuty, ale od razu do koncertu głównego, bo nie chce występować z amatorami. To byłaby dla niej ujma. Ona już jest Gwiazdą (przez duże G). Chciałaby wystąpić obok Maryli Rodowicz, Dody i Justyny Steczkowskiej. Najlepiej byłoby, gdyby to one wystąpiły obok niej. Najlepsze miejsce dla nich to chórki, bo to przecież Marcela musi stać w pierwszej linii. Ona nie może stać za kimś. To bardzo jej nie odpowiada. Marcela jest jedyna i niepowtarzalna. Nie pozwoli na to, aby stłamszono ją i jej zajebistość w tłumie. Ona jest numer jeden i to jej należy się Opolska Superjedynka.

Marcela bierze pod uwagę nie tylko Opole. Chętnie stanęłaby również na deskach sopockiego amfiteatru podczas festiwalu „Top of the Top”. Przecież to ona jest Top, przez duże T i nikt inny nie jest bardziej Top od niej. Nie pogardziłaby nagrodą Bursztynowego Słowika. Przecież to pewne, że jej się należy. Jej zdaniem to tylko kwestia czasu i, prędzej czy później, trafi w jej ręce. Oczywiście wolałaby, aby to wydarzyło się prędzej. Słowik perfekcyjnie wpisałby się w jej bursztynowe korale, których ma pełno w domu. Pasowałby również do naszyjników, bransoletek, a także masażera do twarzy wykonanego z bursztynu bałtyckiego o pięknej cytrynowej barwie z częściowo zdobioną łuską. Słowika ustawiłaby na toaletce, aby na nią patrzył i podziwiał, jak bardzo jest zajebista. Ona w tym czasie nuciłaby wszystkie przeboje ze swojej ulubionej playlisty. Śpiewałaby zajebiście, bo przecież nie potrafi inaczej.

Jedno jest pewne. Warunkiem występu Marceli w Opolu oraz Sopocie byłoby to, aby, występując, stała na wysokim podeście tak, żeby doskonale widziały ją ostatnie rzędy. Marcela nie lubi bywać na koncertach, na których, oprócz czyichś pleców, niczego więcej nie dostrzega. Ona nie jest godna, aby ludzie, którzy przyszli zobaczyć ją i jej zajebiste ciało na żywo, oglądali występ z telebimu. Marcela lubi być bardzo dobrze widoczna. Ją i jej zajebistość muszą widzieć wszyscy, z ochroną stojącą na szarym końcu włącznie. Zresztą marzy o tym, aby sztab przystojnych ochroniarzy zawsze stał przy niej i pilnował, aby takiej postaci, jak ona, nic nie zagroziło.

Z rzeczy ważnych Marcela czeka również na odpowiedź z programu „Szansa na sukces”. Tam wysłała swoje zgłoszenie, bo, oglądając program, stwierdziła, że uczestnicy prezentują tak słaby i żenujący poziom, że jedynie ktoś taki, jak ona, może to uratować, a tym samym wpłynąć na wzrost wyników oglądalności. Jest pewna, że ją chciałyby oglądać miliony. Ba, miliardy widzów! Gwiazdą odcinka, którego hity pragnęłaby śpiewać, jest oczywiście Radek Liszewski z zespołu Weekend, a piosenką, którą chciałaby wylosować jest, również oczywiście, przebój „Jesteś zajebista”. Taśma? Oczywiście profesjonalna, a nie żadna tam z linią melodyczną. Marcela śpiewa profesjonalnie i zasługuje na fachowe warunki. Wciąż jednak czeka na odpowiedź, czy została zakwalifikowana do etapu nagrań w studiu z publicznością, jury i prowadzącym. Oczywiście chciałaby, aby specjalnie na jej występ do programu powrócił Wojciech Mann, bo taki fantastyczny człowiek zasługuje na to, aby na żywo zobaczyć jej zajebisty występ.

Zresztą Marcela aktualnie czeka na bardzo dużo rzeczy. Czeka na propozycję występu w programie „Taniec z Gwiazdami”. Rzecz jasna jako Gwiazda przez duże G. Czeka również aż zadzwoni do niej szefostwo stylowej kobiecej stacji telewizyjnej, aby zaproponować prowadzenie programu. Marcela jest pewna, że mogłaby poprowadzić każdy program. Twierdzi, że byłaby idealna jako reporterka, publicystka i dziennikarka. Doświadczenie już ma, bo w przeprowadzaniu wywiadów i talk show sama ze sobą nie ma sobie równych. Jest nieprzeciętną reporterką, bo prędzej czy później zawsze odkrywa, że poznany przez nią mężczyzna jest zdrajcą, oszustem, psychopatą, alkoholikiem albo wypycha sobie majtki wełnianymi skarpetami i nosi podróbki Calvina Kleina.

Jednak prawda jest taka, że Marcela najlepiej czułaby się w programie o szeroko pojętym lifestyle’u. W takim programie mogłaby opowiadać o sobie i swojej zajebistości. Tak naprawdę tylko temu poświęciłaby cały czas antenowy, który jest drogi, ale uważa, że jej zajebistość jest warta tego, aby zainwestować w nią każde pieniądze.

– Telewizję przecież stać na inwestycje. A jak inwestować, to tylko w zajebistych ludzi. Takich jak ja! – zawsze tak powtarza.

Jest również opcja poprowadzenia programu o sztuce, bo jako estetka Marcela idealnie się do tego nadaje. Z tym, że na pewno, mówiąc o pięknie, zwracałaby uwagę wyłącznie na swoje ciało, twarz, piersi, biodra, pośladki i nogi. Miałaby doskonałą przestrzeń do tego, aby opowiadać o swojej zajebistości, z której jest dumna. Więc telewizyjnie najlepszą opcją byłoby połączenie programu lifestylowego z audycją o pięknie, tak aby nie dublować widzom tych samych treści.

– Ale przecież im więcej mojej osoby w telewizji, tym lepiej dla odbiorców, bo najzwyczajniej w świecie są tego warci. Zresztą telewizja jest dla ludzi, prawda? – To słowa wyjęte z jej obrysowanych konturówką ust.

Program o modzie byłby spełnieniem jej marzeń. Ona, nawet nie śledząc najnowszych trendów, wie, co się nosi. Jest kreatorką smaku i stylu. Potrafi w mistrzowski sposób tak dobrać stylizację, aby finalnie całość prezentowała się jak milion dolarów i nie interesuje jej, że inni mogą uważać stylizację za tańszą. Marcela mogłaby prowadzić różowy program o modzie, czyli taki, w którym pokazywałaby ubrania w tym kolorze: suknie, spódnice, marynarki, bluzki, apaszki, dodatki, kapelusze, toczki. Zresztą o toczkach chciałaby mieć oddzielny program. Mogłaby być stylistką i ubierać panie, które pragną odkryć w sobie kobiecość.

– Przecież jestem idealna jako wsparcie w jej odkrywaniu. Nikt inny nie byłby bardziej autentyczny w tej roli. – Tak uważa i nie potrafi wyobrazić sobie, że ktoś mógłby odebrać jej tę robotę marzeń.

Marcela chętnie poprowadziłaby program kosmetyczny, w którym pokazywałaby triki wpływające na utrzymanie urody. Ona dba o nią z należytą perfekcją. Codziennie nakłada maseczki (nawilżające, odżywcze, rozświetlające), które mają tyle właściwości odmładzających, że często po ich pozbyciu i wtarciu pozostałości eliksiru w skórę czuje się nie na osiemnaście, nie na szesnaście, ale nawet na trzynaście lat. Marcela zna się na przygotowywaniu kosmetyków domowej roboty. Potrafi spreparować maseczkę z drożdży, kurkumy i aspiryny. Zna przepisy na pielęgnujące maseczki regenerujące wysuszony naskórek na szyi i dekolcie. Potrafi sporządzić olejek do paznokci, peeling z sezamu oraz chałwy, kulę do kąpieli z kwiatów nagietka oraz krem z masła shea na suche i popękane pięty. Te szczególnie pękają jej, kiedy przetańczy całą noc na dancingu. Dużo nauczyła się na zajęciach kosmetycznych w Centrum Aktywności Międzypokoleniowej. Zna urządzenia do oczyszczania twarzy, między innymi masażery, szczoteczki soniczne spłycające zmarszczki oraz odkurzacze do wągrów.

Marcela dba o swoje zajebiste ciało także od wewnątrz. Pije koktajle dla zdrowia i urody. Jej ulubione to „Mała księżniczka”, „Chuda Merry” oraz „Uczta w Juracie”. Ten ostatni składa się z selera naciowego, jabłka, szpinaku, ananasa, kawałeczka imbiru oraz naparu z zielonej herbaty. Idealnie działa na metabolizm oraz usuwa zbędne produkty przemiany materii. Marcela jest zwolenniczką tego, aby usuwać, co niepotrzebne. Wcześniej ceniła koktajl o nazwie „Kisiel Stasia” przygotowywany z gruszki, malin, siemienia lnianego, olejku waniliowego i szklanki wody, ale pewien poznany w sanatorium Stanisław całkowicie jej ten koktajl spaskudził, bo okazał się lowelasem, który w tym samym sanatorium flirtował ze wszystkimi pensjonariuszkami. Marcela nie potrafi zrozumieć, jak faceci mogą podrywać inne kobiety, skoro to ona jest najzajebistsza ze wszystkich. Uznała, że nie będzie mieć kontaktu ze Stanisławem nawet pod postacią napoju.

Oprócz przepysznych kuracji opartych na sokach, które dają jej dawkę zdrowia, energii i urody, często przygotowuje dla siebie specjalne detoksy. Ostatnio szczególnie upodobała sobie detoks chlorofilowy oraz w płynie. Bywają tygodnie, w których Marcela prowadzi trzy kuracje w tym samym czasie, doprowadzając swoje zajebiste ciało do jeszcze większej zajebistości i oczyszczając je ze wszystkich toksyn.

Mogłaby jeszcze prowadzić program podróżniczy, w którym pokazywałaby swoje wyjazdy do sanatoriów, uzdrowisk, pensjonatów, kurortów, nad morze, w góry, na Mazury czy za granicę. Wszędzie! Każdy odcinek zaczynałby się od tego, że siedząca w toczku i w stylizacji z odsłoniętym dekoltem krążyłaby palcem po mapie, a na hasło STOP zatrzymałaby palec w jednym punkcie i dokładnie tam produkcja telewizyjna pod obserwacją kamer wysłałaby ją na wycieczkę, którą ona zrelacjonowałaby w programie, przynosząc stacji miliardowe wyniki oglądalności. Wymogiem Marceli byłoby towarzystwo asystenta, oczywiście zajebiście przystojnego, który nosiłby za nią plecak, nerkę, kuferek, walizkę oraz torebkę.

Nositorba. Dokładnie tak nazwałaby swojego pomagiera.

Mogłaby też z przyjemnością poprowadzić program kulinarny. Marcela ostatnio została weganką, z tym, że nie ma problemu, aby przy swoim weganizmie jeść mięso. Stek z antrykotu kocha miłością czystą i nigdy z niego nie zrezygnuje. Jest zadeklarowaną weganką, jeśli tylko ma taką możliwość. Niestety w Żyworódce nie ma takiej szansy, bo w osiedlowym sklepiku najpopularniejsza żywność to mortadela, parówki, kaszanka i pasztet, a o mleku sojowym można jedynie pomarzyć. Pasta orzechowa, awokado, bób, spirulina, chlorella – o takich produktach także nie ma mowy. Kiedyś, aby przygotować koktajl z jarmużem, musiała przywieźć go z Nałęczowa, bo sklepikarka Wanda nie miała zielonego pojęcia o czymś takim, jak jarmuż. Czym jest jałmużna rozumie doskonale, ale jarmużu już nie potrafi pojąć.

– Ale wy jesteście tępi w tej Żyworódce. Jak jeżdżę po Polsce, to rozmawiam z ludźmi oczytanymi, inteligentnymi, ciekawymi, a potem wracam na to zadupie i nie mam z kim gadać, bo wszyscy jesteście ciemni. Aż żal ściska mój zajebisty tyłek! – mówi do sklepikarki z wyrzutem, kiedy po swojej podróży odwiedza osiedlowy spożywczak, aby kupić produkty, które po dostarczeniu do domu okazują się przeterminowane.

– Spadaj na tą swoją paradę elgiebete, Pieprznięta Wariatko – natychmiast odkrzykuje sklepikarka Wanda znad gazety, w której rozwiązuje przeróżne testy, począwszy od tych na inteligencję, przez test na kartę rowerową, po na przykład ,,Sprawdź, jaką masz płeć mózgu” albo „Jaką pizzą jesteś?”. W tej ostatniej przeważnie okazuje się, że Wanda jest pizzą cztery sery, ale najprawdopodobniej taki wynik uzyskuje dlatego, że ma koszmarne perfumy, które są połączeniem wody utlenionej z przyprawami Knorr. Sklepikarka Wanda, tak jak większość mieszkańców Żyworódki, prezentuje umysł zamknięty na świat. Marcela o całej tej małomiasteczkowej społeczności mówi, że jest zacofana i nic nie jest już w stanie tego odratować.

– Głupi się urodzili i głupi umrą! – twierdzi, ale to, co mówi, wszyscy uważają za pierdolamento, czyli zbiór treści, których nie da się słuchać. Mieszkańcy Żyworodki nie traktują poważnie Marceli. Przypuszczają, że coś ją opętało, a z wiekiem będzie już tylko gorzej. Najprawdopodobniej jej stan opętania spowodowały jakieś siły nieczyste. Zresztą zielarka Fatima cały czas uważa, że Marcela musiała być w związku z Szatanem. Bo niby jak można w wieku osiemdziesięciu lat (a nie interesuje jej, na ile lat Marcela się czuje) nie zakładać majtek pod spódnicę, ubierać się na różowo, na dodatek w jakieś toczki, apaszki i piórka. Ba, jak w tym wieku w ogóle można ruszać się z domu w kierunku Dąbek, Świeradowa-Zdroju, Ciechocinka, Gdańska, Grajewa i jeszcze, jeszcze dalej. Jak można być ciekawym życia i chłonnym wrażeń?

Żaden mieszkaniec Żyworódki tego nie rozumie. Ba, nikt nie potrafi pojąć, jak w tym wieku można uprawiać seks, do czego Marcela przyznaje się nawet niepytana. Dla niej seks jest naturalną potrzebą człowieka, a w dodatku przynosi same korzyści dla zdrowia oraz pozwala zachować długowieczność.

Wszyscy więc uważają Marcelę za nienormalną, niepoczytalną i z elgiebete, bo jak ktoś chodzi ubrany w kolory, to na pewno jest stamtąd. W Żyworódce jest tylko jeden program telewizyjny, w którym trąbią, że elgiebete to ideologia i zło w najczystszej postaci. Marcela Kociokwik idealnie się w tę ich tezę wpisuje. Jednak ona nie ma żadnego problemu z tym, że jest tak postrzegana.

– Kij mnie obchodzi, co te zacofane durnie o mnie myślą. Jestem zajebista, a żaden ciemniak mieszkający w tym ciemnogrodzie nie jest w stanie mojej zajebistości podważyć! – wypowiada swoimi ustami, które zdarza jej się powiększać przy użyciu serum z kwasem hialuronowym. Specjalne lipidy zwiększają objętość ust, pielęgnują i wygładzają je.

– A właśnie, że pójdę na paradę, ciemna maso – odpowiada sklepikarce w okamgnieniu. – Stanę na środku i namówię wszystkich, żebyśmy wspólnie wysłali w twoją stronę słoneczko. Spodziewaj się również tęczy tutaj nad tym pierdzidołkiem, w którym utknęłaś.

– W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego… – zawsze zaczyna sklepikarka Wanda, a następnie bąka coś po łacinie. Przynajmniej Marceli tak się wydaje, bo na pewno nie jest to angielski. Ten język rozpoznałaby bez problemu.

– Takim zacofańcom to już Święty Boże nie pomoże – stwierdza, poprawiając toczek.

– Zjeżdżaj stąd, Pieprznięta Wariatko! Wynocha! – Sklepikarka zaczyna wymachiwać rękami, więc Marcela w okamgnieniu rozpoznaje w tym język migowy. Wanda z siłą wodospadu zbiera z lady kilka pozostawionych paragonów, tworzy z nich kulkę i rzuca wprost w klatkę piersiową Marceli, która natychmiast łapie się za biust, aby go ochronić przed atakiem, szybko odwraca się w stronę wyjścia i opuszcza blaszany spożywczak. Środkowy palec pokazuje Wandzie już stojąc za zamkniętymi drzwiami. Stamtąd wyzywa ją jeszcze od pind.

– Ciemnogród! Ciemnogród! Ciemnogród! – powtarza podniesionym głosem, wracając do mieszkania, które widać z daleka, bo w oknach zawiesiła różowe firanki. Często przejezdni określają jej azyl burdelem. Zawsze, wracając do domu po takiej awanturze w spożywczaku, widzi, że nad mieszkaniem Fatimy unosi się kłębowisko dymu.

– Ciemnogród i pseudozielarka znająca się na ziołach jak świnia na gwiazdach. Ech! – Wzdycha i postanawia wrócić do siebie okrężną drogą, aby wykonać więcej kroków. Przynajmniej dziesięć tysięcy dziennie musi zrealizować, bo taki limit nakazuje Światowa Organizacja Zdrowia, której Marcela bardzo się słucha. Bo na przykład taką organizację jak Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów traktuje z przymrużeniem oka. Ona absolutnie nie czuje się jak emeryt, rencista i inwalida. Tym bardziej nie akceptuje czegoś takiego jak bycie seniorem.

„By chudnąć, wystarczy chodzić” – tak kiedyś przeczytała w kolorowym pisemku o urodzie i zachowała w pamięci. Wykonywanie zwykłych kroków powoduje, że czuje się zajebiście, a spacery w połączeniu z detoksem oraz aktywnością seksualną sprawiają, że jej poczucie zajebistości nasila się tak, że czasem sama nie potrafi tej zajebistości objąć, chociaż naprawdę stara się mieć ją pod kontrolą.

Marcela jest dumna z tego, że jest profesjonalnie przygotowana na telefon szefostwa stacji telewizyjnej z propozycją poprowadzenia programu. Najpiękniejsze dla niej jest to, że jest w pełni gotowa na poprowadzenie każdego programu. Jest tak zajebista, że może poprowadzić wszystko. Stworzyła gotową ramówkę telewizyjną. Program o lifestyle’u, o modzie, o urodzie, program kulinarny i podróżniczy. Chętnie poprowadziłaby program sportowy, pogodowy, muzyczny plus wszystkie związane z dziennikarstwem i publicystyką. Jest wręcz stworzona do pracy w telewizji. Teraz pozostało jej tylko cierpliwie czekać na kontakt. Odbierała każdy numer, nawet ten zastrzeżony i taki, w którym ktoś chciał wcisnąć jej środki na mchy, przeczyszczenie i potencję. Akurat te ostatnie pigułki zawsze dawała sobie wcisnąć, aby mieć w pogotowiu. Kiedyś tak nafaszerowała nimi jednego pana, że rzeczywiście wylądował, ale na pogotowiu, a w powrocie do żywych pomagał mu sztab medyków. Pełnej sprawności W TYCH SPRAWACH już niestety nie odzyskał.

Marcela wierzy, że co komu pisane, to go nie minie i kariera telewizyjna na pewno jej się przydarzy. Chciałaby, aby to wydarzyło się jak najprędzej, ale wiadomo, pewnych spraw nie przyspieszą nawet tak zajebiści ludzie jak ona.

Telefon jeszcze nie zadzwonił, ale Marcela już ma przygotowane warunki, bo jest Gwiazdą przez duże G. Gwiazdy przez takie G muszą mieć warunki. To wręcz wskazane. Jej warunek jest taki, aby żaden z programów, który będzie jej dane prowadzić, nie był reżyserowany. Marcela w życiu stawia na spontaniczność, naturalność, improwizację. Nie byłaby w stanie poprowadzić programu ze scenariuszem. Jest otwarta na życie, zainteresowana nim, żądna przygód i wszystkiego, czego nie da się zaplanować, szczególnie prowadząc program na żywo, a taki również ma w planach. Marcela każdego dnia wstaje i jest gotowa na to, co przyniesie dzień. Najważniejsze jednak dla niej jest to, aby każdy dzień niósł ze sobą kolory, bo tylko one nadają życiu sens i sprawiają, że człowiek chłonie je pełnymi garściami. I oddycha pełnymi piersiami. Marcela oczywiście oddycha zajebistymi piersiami. Zdarza się (szczególnie przed randką), że wypełnia biust watą kosmetyczną i zakłada biustonosze powiększające, aby całość prezentowała się nienagannie i w perfekcyjnych proporcjach. Marcela marzy o operacji plastycznej i czeka na propozycję udziału w takim programie. Wykonanie zabiegu na antenie dużej stacji telewizyjnej i przed miliardem telewidzów - to byłoby dla niej coś spektakularnego. Izaak Newton skonstruował pierwszy teleskop zwierciadlany, a Marcela zrobiłaby sobie nowe piersi w telewizji. Dla niej byłoby to niebywałe osiągnięcie, które, podobnie jak sukces fizyka, powinno trafić do podręczników, a szczególnie na pierwsze strony gazet.

Tak, Marcela chciałaby wystąpić na okładkach kolorowej prasy. Nie miałaby nawet nic przeciwko, gdyby napisał o niej jakiś szmatławiec. Byleby tylko nie przekręcili jej nazwiska, na które solidnie i w pocie czoła pracuje. Nie mogliby oczywiście zabazgrolić jej oczu. Czasem w tabloidach je zamazują. Marcela nie wyraziłaby na to zgody. Nie po to robi smokey eye, podkręca rzęsy i dorysowuje brwi, aby ktoś chamsko je zasłonił. Tym bardziej na okładce, na której musi mieć hipnotyzujące i przeszywające czytelnika spojrzenie.

Najlepiej dla Marceli byłoby, gdyby odezwała się do niej redakcja ,,Vogue” z propozycją sesji zdjęciowej. Przecież ona idealnie nadaje się do roli modelki. Zresztą nie odmówiłaby także ,,Elle”, „Harper’s Bazaar” czy „Glamour”. Marcela jest przekonana, że jest stworzona, aby występować na okładkach prasy. Także „Tele Tygodnia”, ale tam jasne jest, że się pojawi, jeśli tylko zostanie prowadzącą programu o lifestyle’u, modzie, urodzie i wielu, wielu, wielu innych, które ma w planach.

To, że trafi do telewizji, jest dla niej pewne tak samo jak to, że prędzej czy później, chociaż wolałaby, aby to wydarzyło się prędzej, odciśnie swoją dłoń w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach. Codziennie piłuje paznokcie, aby być przygotowaną na to wydarzenie. Przygotowuje również te u stóp, bo być może będzie poproszona o odciśnięcie innych partii ciała, kiedy ktoś dostrzeże, jak bardzo są zajebiste. Nigdy przecież nic nie wiadomo. Zresztą Marcela chciałaby odcisnąć wszystko, a najlepiej wykonać swój odlew z gipsu. Kiedyś widziała taki odlew z postacią Marylin Monroe i wzbudził jej ogromne zainteresowanie. Swój odlew ustawiłaby w centralnym punkcie mieszkania, czyli na samym środku i patrzyłaby na swoją zajebistość przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Chętnie wykonałaby kolejny odlew, aby przekazać go do muzeum, aby tam podziwiano jej kobiecość i piękno. Marcela uważa, że należy się jej podziw.

– Czasem, jak widzę te pindy w uzdrowisku, które latają za facetami, byleby wywołać u nich ślinienie, to aż mi się płakać chce. Przerost formy nad treścią tych pań jest porażający – to często Marcela mówi do siebie, oglądając swoje odbicie w okrągłym lusterku z kryształkami, bo uważa, że swoją zajebistość musi miłować tylko w lusterku osadzonym w ramie wykonanej ze szlifowanych, mieniących się ciał krystalicznych. – Ja jestem taka inna od wszystkich. Taka normalna, taka naturalna, taka… – w tym miejscu zawsze zawiesza głos – taka zajebista! Taka sexy bomba! – stwierdza z dumą i bardzo delikatnie opuszkami palców opukuje swoją twarz. To sposób zalecony przez urodowych ekspertów, który odmładza i poprawia kondycję skóry.

Marcela wykorzystuje każdą metodę, która wpływa na odmłodzenie jej ciała i zajebistości. Efektami stosowanych metod zawsze dzieli się podczas wizyt u przyjaciółki Fatimy Wierniewicz, która, tak jak wszyscy, nazywa Marcelę wariatką, a dokładnie Pieprzniętą Wariatką (przez duże P i W), ale pomimo złośliwości oddałyby za siebie życie. To przyjaźń oparta na zasadach: KOCHAM I NIENAWIDZĘ.

Fatima jest zielarką, która prowadzi kanapowo-trumienny oraz domowo-modlitewny styl życia. Po spróbowaniu jej mikstur i naparów natychmiast nazywa się ją trucicielką, bo mają być remedium i odtrutką, a okazują się wybitnej jakości trutką. Duża w tym rola wad wzroku staruszki, która wszystko myli i miesza w złych proporcjach.

Marcelę i Fatimę różni wszystko. Doprawdy wszystko.

Pierwsza nieustająco trenuje pozycję bogini, druga cały czas ćwiczy poprawne ułożenie ciała w trumnie. Pierwsza każdego dnia wykonuje sobie niepoliczalną ilość selfie, zaś druga ma tylko jedno zdjęcie portretowe - od razu przeznaczone na nagrobek. Marcela z dziką rozkoszą uprawia seks, zaś Fatima nie chce o czymś takim nawet słyszeć. Dla niej jest to nie do pomyślenia. Zresztą ona nie mogłaby robić TAKICH RZECZY na łóżku, nad którym wisi błogosławieństwo podpisane przez papieża. Zresztą uważa, że w jej wieku już nie przystoi robić TAKICH RZECZY.

– A tfu!!! – zawsze tak mówi, kiedy trafia na TE SCENY w serialu albo wtedy, kiedy Marcela opowiada jej o swoich doświadczeniach i upojnych nocach.

Ogień i woda – tak najlepiej określić przyjaciółki, które są w tym samym wieku. Z tym, że jedna się do tego wieku przyznaje, druga natomiast ma duży problem, kiedy musi podać pierwsze dwie cyfry swojego peselu.

– Słuchaj: ja po tych wszystkich działaniach odmładzających czuję się tak zajebiście, że chyba zaraz cofnę się do etapu niemowlęcego i będę musiała nosić pampersy – stwierdziła niedawno Marcela, kiedy odwiedziła Fatimę tuż po tym, jak zdjęła ze swojej twarzy odświeżającą maseczkę w płachcie z wąkroty azjatyckiej, olejku z drzewa herbacianego, ekstraktu z groszku i innych dobroczynnych dla cery składników, których wszystkich dokładnie nie potrafiła zapamiętać.

Fatima zawsze, kiedy słyszy zdanie o odmłodzeniu, natychmiast prostuje swoją lekko pochyloną sylwetkę, bierze dwa oddechy, odrzuca na blat drewnianą łyżkę, którą miesza zioła i pokazuje Marceli gest pukania się w czoło. Kręci też głową, przez co wprawia w ruch włosy pokryte siwizną. Nie farbuje ich, bo uważa, że przecież jest brunetką, tylko osiwiała.

– Weź, wariacie jeden, nie gadaj bzdur. Słuchać mi się ciebie nie chce – stwierdziła mocno, marszcząc twarz. – Jaki etap niemowlęcy? Porąbało cię tak, że zęby bolą.

– Przecież ty masz protezę, którą możesz wyjąć, jak cię coś boli! – Marcela odpierała atak.

– Jesteś karykaturą postaci, a nie niemowlakiem. Za jakie grzechy ja tego muszę słuchać?!

– Oj, uwierz, że masz grzechy! – Marcela odpowiedziała w okamgnieniu. – Zresztą grzeszki w życiu są cudowne i dodają pikanterii. Ja jestem za tym, aby grzeszyć!

– Chociaż… – Fatima zawiesiła głos. – Masz szansę już niedługo wylądować w pampersach, bo nie znasz dnia ani godziny, kiedy dopadnie cię nietrzymanie moczu. Już obie jesteśmy w takim wieku, że zawory wysiadają i nie wytrzymują ciśnienia. Do tego Alzheimer, Parkinson, reumatyzm, osteoporoza i inne zwyrodnienia. W starości, w której jesteśmy...

– Ja nie jestem w żadnej starości! – wzburzyła się Marcela.

– Nie przerywaj mi! – wrzasnęła Fatima. – W starości, w której jesteśmy… – próbowała dokończyć, mimo że Marcela zatkała uszy, bo nie chciała o czymś takim słyszeć. – W starości, w której jesteśmy i ty, i ja, ludziom siada psychika. I zgadza się, że ludzie na starość dziecinnieją. Więc o tym stanie niemowlęcym, o którym mówisz, to może być prawda! – Fatima klasnęła dłońmi przed twarzą przyjaciółki. – Z tym, że nie grozi ci żłobek, ale oddział geriatryczny, dom pomocy społecznej albo zamknięty oddział psychiatryczny.

– Mi nic nie grozi! – Pomimo zatkanych uszu Marcela dokładnie słyszała, co mówi Fatima.

– Patrząc na ciebie, to tylko psychiatryk ci grozi. Zgarną cię kiedyś nagle; będziesz myślała, że jedziesz na akupresurę do sanatorium, lecz finalnie to nie będzie akupresura, tylko najprostszy zastrzyk w dupę! I uprzedzam, nikt nie będzie zachwycał się jej zajebistością. Oj! – Fatima zrobiła duże oczy, bo doszło do niej, że z jej ust wyszło brzydkie słowo na „de” oraz ,,zet”. Takich staruszka nie chciała wypowiadać. Teraz to wszystko wydarzyło się przez Marcelę, która jak zawsze prowokowała ją do używania brzydkich wyrazów.

– O, proszę bardzo! Już masz grzech. Pamiętaj, żeby się wyspowiadać z tej dupy i zajebistości – zarechotała.

– Od tego zastrzyku jękniesz, tylko nie z rozkoszy! „Głupiego Jasia” też ci zasuplementują. Najprawdopodobniej całą fiolkę, żebyś się raz na zawsze uspokoiła. Tego spokoju to szczególnie sobie życzę.

– Nie chcę tego słuchać! – Marcela tupnęła nogą.

– To paszoł won, bo muszę zrobić napar z ortosyfonu, ale teraz przez ciebie nie wiem, bo mi zaburzasz cały proces twórczy, czy to, co wsypałam do garnka, to ortosyfon czy może ziele wrotyczu pospolitego. Muszę się zastanowić! Poszła mi stąd! Raz, dwa, osiem! – nakazała Marceli.

Ta nie miała ochoty pomagać Fatimie w śledztwie na temat ziół. Ona z ziół akceptowała tylko konopie. Potrafiły jej dostarczyć składników, których potrzebowała. Postanowiła opuścić kuchnię przyjaciółki, aby przez godzinę w przedpokoju przeglądać się w dużym lustrze, krążyć dłońmi po mapie swojego zajebistego ciała i dokonywać oceny tego, gdzie jej przybyło, a gdzie ubyło.

Po tej godzinie była zmuszona czym prędzej uciec z mieszkania, bo Fatima narobiła takiego dymu, że do akcji ratunkowej trzeba było z sąsiedniej okolicy wzywać kolejny zastęp straży pożarnej i dodatkowych osiemnastu ochotników. Zioła, o których Fatima nie miała zielonego pojęcia, spaliły jej garnek ze stali nierdzewnej, która, jak się okazało po oględzinach, była rdzewna już od ponad pięćdziesięciu lat.

Umiesz kręcić pupą i fajnie ruszasz się

Obiektem pożądania właśnie stałaś się.

Pamiętam Ciebie małą, taki mały ktoś

A teraz już kobieta i patrzy w oczy me.

A ja a ja cały drżę (mmm), cały drżę (mmm),

Cały drżę bo oo, bo oo...

Bo Ty jesteś zajebista,

To sprawa jest oczywista.

Wyrosłaś na mądrą dziewczynę,

Dla Ciebie zabiję lub zginę.

Marcela jeszcze raz podśpiewała od początku tekst piosenki zespołu Weekend. Następnie usiadła w fotelu uszaku, wyciągnęła swoje zajebiste nogi, tak jak nauczyła się od Elżbiety Jaworowicz i wróciła wspomnieniami do dwóch ostatnich weekendowych dni, które spędziła w Mikołajkach podczas warsztatów tanecznych. Było to dwudniowe wydarzenie, o którym dowiedziała się z Facebooka i natychmiast wysłała swoje zgłoszenie.

Marcela na wszelkie tego typu wydarzenia reagowała z siłą superszybkiego światłowodu. Wyjazd z Żyworódki na Pojezierze Mazurskie był porywem porównywalnym z poruszeniem Ziemi przez Kopernika, bo wymagał nie lada przygotowań, gdyż to zadupie było oddalone od cywilizacji.

Rzeczywiście - dojeżdżając na miejsce, czuła się, jakby okrążyła Ziemię, ale atrakcje, które tam przeżywała, wynagrodziły jej te kilkanaście godzin wyczerpującej trasy.

Właśnie dzięki takim wyjazdom czuła, że żyje. Czerpała z tego radość i upewniała się, że jej pesel jest jedną wielką pomyłką, bo wskazywał, że się starzeje, a ona z każdym dniem czuła się młodsza.

W Mikołajkach miała miło spędzić czas, poznać podstawowe kroki salsy przy energetycznej muzyce i przede wszystkim w bardzo atrakcyjnym towarzystwie.

Przynajmniej takie było założenie, bo atrakcyjnego towarzystwa niestety nie dostrzegła. Instruktorzy oczywiście byli pociągający, ale nie chcieli drinkować i asystować jej poza zajęciami.

Wszyscy pozostali panowie wymagali pilnej rehabilitacji i zamiast na kurs tańca, powinni wybrać się na fizjoterapię. Taką, którą w swoich ramach oferował NFZ. Jednak z tą bandą złodziei Marcela nie chciała mieć nic wspólnego. Większość panów narzekało na problem z kolanami, zespół przeskakującego biodra, trzaskający kciuk, czyli zapalenie pochewki ścięgna zginacza ręki i niewydolność żylną. Inne ich dolegliwości stwierdzała Marcela nieproszona o konsultację.

– Z kolanami mam problem. – Usłyszała mężczyznę, który za jej plecami rozmawiał z kolegą.

– A staje panu? – Natychmiast z takim zapytaniem odwróciła się w jego stronę.

– Nie – odpowiedział.

– To nie masz pan problemu z kolanami – orzekła niczym najlepszy specjalista.

– Słucham? – Mężczyzna zmarszczył czoło. – Jeszcze mam reumatyzm tkanek miękkich – doprecyzował.

– Wyżej masz pan problem! Kapeć pan jesteś! I miękka faja! – wygrzmiała. – Polacy to głupi naród – mówiła poruszona. – Zamiast rozwiązywać prawdziwe problemy, to szukają w dupie mózgu. Wy, faceci, zamiast zająć się męskością, to myślicie o kolanach. Ech!

– Słucham? – Mężczyzna próbował dowiedzieć się czegoś więcej.

– Nie zawracaj mi pan gitary. Poszedł mi stąd! Paszoł won! – nabuczała na Bogu ducha winnego mężczyznę z chorobą zwyrodnieniową kolan, poprawiła toczek i weszła w tłum ludzi. Tam nie chciała słyszeć o żadnych problemach.

Mimo że nie udało jej się poznać wartościowego, zdrowego i aktywnego mężczyzny oraz nawiązać przyszłościowej relacji, spędziła w Mikołajkach dwa wspaniałe dni. Tańczyła salsę pod gołym niebem, ocierała się o ciało młodego instruktora, oglądała spadające gwiazdy, patrzyła w jezioro, spacerowała po okolicy, prezentując swoje zajebiste ciało. Udało jej się wymusić kilka komplementów od przechodniów, ale niestety nikt nie omdlał na jej widok, a na to bardzo liczyła. W niedzielę wieczorem wróciła na zadupie, czyli do Żyworodki i od tamtej pory przeżywa kryzys. Tak bywa, że nawet osoby wyglądające na szczęśliwe, przeżywają kryzysy. Aktualnym kryzysem Marceli był kryzys męskości.

Od czterech tygodni nie była w żadnej dłuższej partnerskiej relacji z mężczyzną.

– Moje życie uczuciowe to posucha. Żadnego fajnego faceta nie mogę złowić! – mówiła, żaląc się sama do siebie. Marzyła o tym, aby wrócić z uzdrowiska, z sanatorium, skądkolwiek do Żyworódki tylko po najpotrzebniejsze rzeczy i wyprowadzić się do mężczyzny, z którym będzie mogła ułożyć sobie życie. Chciała ulokować w kimś uczucia. Chciała kochać i być kochaną. Niestety mężczyzna, z którym mogłaby to zrobić, nie pojawiał się na horyzoncie.

Paru się pojawiło, ale wszyscy byli do bani. O jednym takim, który okazał się oszustem matrymonialnym, już dawno zapomniała. Głównie pomogła jej w tym nalewka z rumem i ginem. Pomogły też papierosy, bo Marcela usłyszała zdanie Beaty Tyszkiewicz, że dama pije, pali i przeklina, więc chciała spełnić te wszystkie kryteria. Jednak potem doczytała w raporcie WHO, że palenie niszczy urodę i od ręki odstawiła tę używkę. Picie i przeklinanie cały czas stosuje.

Picie, bo musi się nawadniać. Poza tym bardzo spodobało jej się stwierdzenie: ,,Najebana, ale dama”. Uznała, że to o niej.

Przeklinanie, bo to cecha ludzi o wysokim ilorazie inteligencji, a ta z Marceli aż biła po oczach. Zresztą swego czasu dowiedziała się, że również wielkość źrenic świadczy o inteligencji. I to by się zgadzało, bo jej źrenice było okazałe. Zwłaszcza po zastosowaniu makijażu powiększającego spojrzenie.

Pojawił się jeszcze inny mężczyzna, którego imienia wciąż nie potrafi sobie przypomnieć, ale doskonale pamięta, że okazał się psychopatą.

Byli jeszcze paskudni i wyglądający jak Gargamel, mało śmieszni i ułomni, czyli beznadziejni kandydaci na męża. Poznany na kursie obsługi smartfona Damian, zadeklarowany homoseksualista, opowiedział Marceli, że w jego środowisku istnieje gej-radar, który pozwala już z daleka ocenić orientację.

Marcela od razu stwierdziła, że chciałaby mieć taki radar, ale na heteroseksualnych mężczyzn. Takim radarem mogłaby prześwietlić wszystko to, co ją w nich interesuje i już przy pierwszym wrażeniu ocenić, czy mężczyzna wart jest tego, aby poświęcić mu czas i uwagę. Niestety, bez takiego radaru było jej ciężko i trafiała na same tragiczne męskie kreatury albo na takich typów, którzy jedną nogą już nad grobem stali i potrzebowali Marceli tylko po to, aby przeżyć w jej towarzystwie ostatnią chwilę przed odlotem.

– Ty byś chciała wszystko. Najlepiej to złapać Boga za nogi! Ale tak się nie da, Marcela – powiedziała Fatima, kiedy przyjaciółka, będąca w kryzysie męskości, pojawiła się w jej mieszkaniu tuż po przyjeździe z Mikołajek.

Od razu została namówiona do skosztowania wina z ryżu, rodzynek i ziół prowansalskich. Był to nowy alkoholowy eksperyment Fatimy, którego, jak się okazało jeszcze tego samego dnia, efektem ubocznym była sraczka, której obie dostały. Rozzłoszczona Marcela była gotowa zawiadamiać sanepid i prokuraturę.

– Oj! Gdybyś wiedziała, za co ja bym teraz złapała… – rozmarzyła się Marcela.

– A tfu! Co ty opowiadasz?! – Zdenerwowała się przyjaciółka.

– Ale z ciebie seksoholiczka! I taka niby święta jesteś! – Marcela podniosła głos. – O czym ty teraz pomyślałaś? – Popatrzyła na staruszkę z grymasem. – Miałam na myśli nogi, a nie jaja! – Puściła oko.

– Bez świntuszenia! Ja jestem zagorzałą katoliczką!

– Ja też jestem za gorzałą, więc wolałabym napić się czystej wódki, zamiast tego słodkiego wina, które powoduje nudności. Weź coś polej! – Podniosła wysoko szklankę.

– Nie poczęstuję cię, bo czystą muszę zachować na nalewkę z szafranu, majeranku i pieprzu.

– To chociaż przygotowałabyś dla mnie jakiś napar, żebym nogi wymoczyła. Tyle się natańczyłam tej salsy w Mikołajkach, że boję się, żeby mi żylaki nie wyskoczyły.

– Pamiętaj, że żylaki nasilają się z wiekiem.

Marcela popatrzyła na Fatimę z wyraźnym zacięciem twarzy.

– Na żylaki to koniecznie skrzyp polny. Zresztą - radziłabym ci nogi wkładać do ziemi. Ty się musisz już przyzwyczajać. Najwyższa pora! Ja codziennie wykonuję taki rytuał w ogrodzie albo w misce, która stoi u mnie przy łóżku. Nawet glistę tam mam. Z robakami też chcę się integrować.

– Nogi to ja codziennie balsamuję. I mam też specjalny olejek tłoczony na zimno. On sobie zajebiście radzi z obolałymi i zmęczonymi. Do ziemi nie będę nic wkładać. Jesteś porąbana! Zresztą ziemia może mi wejść pod paznokcie i wtedy będzie dramat, a muszę być przecież przygotowana do Międzyzdrojów.

– Gdzie?

– Nieważne. Pewnie i tak ze mną nie pojedziesz na odcisk w Alei Gwiazd.

– Na odciski i zrogowacenia to koniecznie ekstrakt z glistnika. O! – Przypomniała sobie. – I napar z rumianku.

– Międzyzdroje to miasto gwiazd, czyli idealne miejsce dla mnie. Na wakacje możemy tam pojechać, bo wiadomo, że przy tobie to ja będę świecić.

– Nie ma mowy! – wrzasnęła Fatima. – Nigdzie nie jadę! Czekam na śmierć tutaj. U siebie w domu! A pogrzeb chcę mieć w kościele. Tutaj! W Żyworódce. Ksiądz Alojzy jest o wszystkim poinformowany.

– Ja w kościele to chciałabym tylko ślub… – Marcela westchnęła z rozmarzeniem.

– Ty, wariatko, nie zasługujesz na ślub kościelny! Po moim trupie! Nie prowadzisz życia w czystości! Masz związek z Szatanem! Opętały cię jakieś siły nieczyste! – Fatima zaczęła krzyczeć na przyjaciółkę.

Nie mogła znieść tego, że ludzie żyjący w tak nieczysty sposób, na kocią łapę, psioczący na Kościół, księży i wszystkich świętych, mimo tego chcą się pobrać w domu Bożym. Fatima nie daje na to zgody.

– Coś jeszcze masz do dodania, zacofańcu? „Życie to są chwile, chwile. Tak ulotne jak motyle” – wyrecytowała tekst, tym razem nie zespołu Weekend, ale popularnego Zenona. Tego od zielonych oczu.

– Właśnie! Ulotnij się stąd! Zaraz mi się zagotują zioła, które muszę odcedzić, a następnie potrzebuję przeczytać swój testament, bo jeszcze dzisiaj do niego nie zaglądałam. Ty też powinnaś ustalić spadek.

– Mój cały dorobek, wszystkie sukienki, apaszki i toczki proszę przekazać teatrom. Przydadzą się do spektakli.

– Chyba do tych burdelowych będą się nadawać – skwitowała Fatima.

– A książki, przede wszystkim opracowania z dziedziny kamasutry, można oddać do biblioteki, a gadżety ero…

– Nie kończ, jakie! – Fatima od razu zareagowała. Kilka takich urządzeń miała przyjemność, a w zasadzie nieprzyjemność, zobaczyć w kolorowym mieszkaniu przyjaciółki, a także jeden przez przypadek uruchomić, bo była święcie przekonana, że to blender ręczny.

– A ciało na narządy!

– Pfff… Marcela - jakie ciało? Przecież ty się sypiesz! Nikogo nie będziesz interesować nawet po śmierci.

– Fatima, ty zacofańcu jeden. O niczym nie mogę z tobą porozmawiać, a chciałabym, bo jestem w kryzysie męskości. Niestety, nie mogę liczyć na twoje wsparcie.

– Mogę cię umówić z księdzem. Wyspowiadasz się i dostaniesz pomoc, a nawet rozgrzeszenie. Chociaż… – Zawiesiła głos. – Nie! Na rozgrzeszenie nie licz!

– Serio? Z księdzem mam gadać? – Marcela popatrzyła na przyjaciółkę ze skrzywioną miną. Dokładnie takim samym grymasem duchowny zawsze reagował, kiedy w jego przestrzeni pojawiała się różowa pani z toczkiem. – Jestem… Jestem… Zawiedziona! Wychodzę! – Zabrała ze stołu swoje serum powiększające usta i wyszła.

– No to siema! – odpowiedziała Fatima, krążąc wzrokiem po słoikach z ziołami. Coś jej w nich nie pasowało. Uznała, że doszło do pomyłki, bo ziele, które było podpisane jako macierzanka, okazało się krwawnikiem. Mięta też nie pachniała jak mięta, ale jak ziele angielskie. – Matko Boska Zielna! Wszystko spitoliłam! – Trzepnęła ścierką po stole przykrytym ceratą w słoneczniki.

Marcela ze swoim kryzysem męskości zajrzała jeszcze do osiedlowego spożywczaka. Wanda rozwiązywała test „Sprawdź, jaka religia pasuje do twoich poglądów”. Chciała się upewnić.

Tymczasem Marcela wybrała jogurt naturalny, bo był jej potrzebny do maseczki z miodu i oliwy z oliwek. Wypatrzyła jeszcze gazetę, zwykłego plociucha. Stwierdziła, że będzie idealna, żeby poczytać podczas posiedzenia na kibelku. Wanda jedynie krzywo na nią popatrzyła, ale nie chciało jej się wchodzić w dialog z Pieprzniętą Wariatką, bo, po pierwsze, chciała jak najszybciej poznać wyniki testu, a po drugie, miała na głowie swoje problemy. Jeśli Wanda miała prywatne zmartwienia, to do czasu ich rozwiązania nie zajmowała się kłopotami innych.

Sklepikarka z wąsikiem pod nosem policzyła cenę produktów. Jogurt: 0,99. Gazeta: 1,99. Do zapłaty: 2,98. Marcela położyła na ladzie trzy złote i, nie czekając na dwa grosze reszty, opuściła blaszany spożywczak i wróciła do siebie okrężną drogą.

Bo Ty jesteś zajebista ooo, bo Ty jesteś zajebista jejeje.

Bo Ty jesteś zajebista ooo, bo Ty jesteś zajebista jejeje.

Bo ty jesteś zajebista,

To sprawa oczywista.

Wyrosłaś na mądrą dziewczynę,

Dla Ciebie zabiję lub zginę.

Bo ty jesteś zajebista,

To sprawa oczywista.

Wyrosłaś na mądrą dziewczynę,

Dla Ciebie zabiję lub zginę!

Kiedy tak siedziała w fotelu, Weekend nadal brzmiał w jej głowie.

Po chwili zaczął przeplatać się z tekstem piosenki Danuty Rinn, z którym Marcela bardzo się utożsamiała.

Kto ma tyle wdzięku co ja, wdzięku co ja, no, kto ma?

Powiedz sam!

Kto, kto taki uśmiech ci da, uśmiech ci da, jak dam ja?

Postanowiła pomyśleć o tym, jak zorganizować sobie czas w Żyworódce. Nie lubiła być tutaj dłużej niż dwa dni, a teraz zanosiło się na to, że będzie musiała egzystować tutaj do odwołania, bo w najbliższym czasie nie miała zaplanowanych atrakcji i wyjazdów. Nie zakwalifikowała się na wczasy w Beskidzie Śląskim. Nie przyjęto jej również na wypoczynek w Muszynie. Na dwutygodniowe warsztaty świadomego oddychania zabrakło już miejsc, a kilka innych atrakcji po prostu przeoczyła. Wczasy w siodle, czyli jazda konna w folwarku, przerosły jej budżet.

Wiedziała, że musi zakasać rękawy, bo emerytura była dopiero za kilka dni. Zresztą, kiedy otrzymywała te pieniądze i tak reagowała śmiechem. Czasem wystarczały tylko na waciki. Miała oszczędności, które ulokowała w banku, ale marzyła o wycieczce do Dubaju i na ten cel je odkładała, bo miała świadomość, że tam trzeba lecieć z dużą ilością pieniędzy. Chyba, że wybierze się ze sponsorem. Marcela póki co nie miała nikogo, kto mógłby finansowo wspomóc jej rozwój w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zawsze, kiedy przeżywała kryzysy, nawet te drobne, ale kryzys męskości drobnym nie był, lubiła zająć się swoją urodą. Zamartwianie, stresy, problemy - wszystko to wpływało na pogorszenie stanu cery. Przez to, że młodniała, groził jej trądzik młodzieńczy, dodatkowo także alergia i stan zapalny. Marcela postanowiła więc zadbać o swoją atrakcyjność.

Najpierw w toalecie zrobiła demakijaż przy użyciu płynu micelarnego o zapachu borówki. Obok malin ten owoc był jej ulubionym.

Wiele kobiet po zmyciu makijażu widziało swoje wady. Jego brak wyostrzał kompleksy. Marcela nawet jak się go pozbyła, to czuła się zajebiście. Jednak nie mogłaby się nie malować. Brak make-upu uważała za niedbalstwo. Ona musiała być umalowana, a jej uroda podkreślona.

„Zawsze wyglądaj tak, jakbyś miała spotkać miłość swojego życia lub najgorszego wroga” – w pełni zgadzała się z Choco Chanel.

Po demakijażu spryskała twarz hydrolatem z czystka i na boso, bo dawała odpocząć stopom od wysokich szpilek, przeszła do sypialni. Tam usiadła przy toaletce i pierwsze, co zrobiła, to pod oczy położyła perłowe płatki, a w twarz wsmarowała liftingujący eliksir z roślinnymi komórkami macierzystymi. Zapaliła świecę o zapachu orchidei, piżma i drzewa sandałowego. Po całym rytuale włączyła kanał Polo Tv. Akurat trafiła na piosenkę „Sexy Bomba”. Natychmiast zaczęła śpiewać, bo doskonale znała ten tekst.

Ciało Twoje mocno mnie przyciąga

Istna bogini to sexy bomba

Jak nim kręci, jak cudnie wygląda

Królowa disco to sexy bomba.

W międzyczasie, upajając się dźwiękami, wtarła w dłonie krem nawilżający bardzo drogiej firmy, której nazwy nie potrafiła wymówić, położyła się do łóżka, opatuliła poduszkami i, leżąc wśród nich, zamknęła oczy. Od razu zaczęła myśleć o swojej wielkiej karierze.

Z wyobrażeń wyrwał ją SMS od mężczyzny, dokładnie od Zbyszka, który znowu poprosił, aby wysłała mu zdjęcie, bo potrzebował akurat teraz sobie popatrzeć. Każda taka fotografia bardzo go podniecała.

Marcela westchnęła, bo nie miała smartfona pod ręką, a tak dobrze było jej między poduszkami. Musiała wstać i podejść do toaletki. Kiedy już trzymała urządzenie w rękach, odblokowała, włączyła aparat i wróciła do łóżka. Tam perfekcyjnie ułożyła wszystko to, o co poprosił Zbyszek. Wykonała zdjęcie z fleszem i odesłała mężczyźnie razem wiadomością, do której dołączyła emotikony z buziaczkami, ustami, serduszkami i ogniem. Następnie powróciła do swoich fantazji, aby po kilkunastu minutach odlecieć do krainy Morfeusza, chociaż najchętniej odleciałaby do krainy seksu z… No właśnie. Aktualnie na horyzoncie nie było nikogo, z kim mogłaby to zrobić.

Zbyszek? Jemu zależało tylko na seksownych fotkach, a ona potrzebowała czegoś więcej.