Tytuł oryginału:

Love’s Long Journey

Copyright 1982, 2003 by Janette Oke

Originally published in English under the title Love’s Long Journey

by Bethany House Publishers, a division of Baker Publishing Group,

Grand Rapids, Michigan, 49516, U.S.A.

All rights reserved.

Wydanie IV poprawione

Copyright © 2022 for Polish translation and edition

Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Przekład: Studio edytorskie GRACE

Redakcja: Małgorzata Wołochowicz

Korekta i skład: Daniel Wołochowicz

Okładka: Hanna Gawlas

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

ISBN 978-83-66681-46-0

Wydawnictwo

Psalm18.pl Daniel Wołochowicz

Świeradowska 47, 02–662 Warszawa

NIP: 9512138491

wydawnictwo@psalm18.pl | www.wydawnictwo.psalm18.pl

facebook.com/psalm18.pl | instagram.com/psalm18.pl

Zapraszamy do naszego sklepu internetowego:

www.psalm18.pl | 579 058 810 | sklep@psalm18.pl

Spis treści

Wstęp

1. Początek podróży

2. Koniec dnia

3. Kolejny dzień podróży

4. Towarzystwo w podróży

5. Rebecca Clay

6. Monotonia podróży

7. Deszcz

8. Wielka Rzeka

9. Miasteczko

10. Zwijanie obozu

11. Trudna decyzja

12. Taylorsonowie

13. Wiadomości

14. Niedziela

15. Niespodzianki

16. Ranczo

17. Zima i Boże Narodzenie

18. Nowy dom Missie

19. Ogród Missie

20. Lato

21. Powrót Williego

22. Popołudniowa herbatka

23. Kolejna zima za pasem

24. Wspólne niedziele

25. Nathan

26. Miłość znajduje dom

Książkę tę dedykuję Czytelnikom

poprzednich tomów: „Miłość przychodzi łagodnie”

oraz „Trwała obietnica miłości”,

z podziękowaniami za serdeczne słowa zachęty.

Wstęp

Wyobraźmy sobie przez moment rozstanie rodziny w czasach osadników. Dorosłe dzieci oświadczają rodzicom, że czują powołanie, by zdobywać Zachód.

Przez wiele tygodni i miesięcy całej rodzinie towarzyszą gorące emocje. Planują cały wyjazd, szyją ubrania i pościel, zaopatrują się w potrzebne rzeczy, pakują do skrzyń niezbędne wyposażenie, które będzie miało im służyć przez najbliższe miesiące lub nawet lata. Na długą podróż muszą zgromadzić i przygotować żywność – od kawy przez mąkę, smalec, miód, melasę aż po sól i inne produkty marynowane, solone, suszone i puszkowane. Potrzebne będą też lampy i nafta, smar do wozu, zapasowe części do uprzęży, jak również broń i proch strzelniczy, narzędzia, gwoździe, liny, naczynia gliniane, czajniki, garnki, dzbanki, patelnie, talerze i miski, leki, nasiona, materiały do szycia ubrań, gdy stare się zużyją lub zniszczą. Spakować należy też meble: łóżko, stół i krzesła oraz inne wyposażenie, takie jak na przykład kuchenka, maszyna do szycia, jeśli w ogóle zdoła je pomieścić wóz.

Przedmioty łatwe do stłuczenia trzeba ostrożnie ułożyć w ręcznie wykonanych skrzyniach i obsypać trocinami. Wszystko musi być zabezpieczone na wypadek zamoknięcia, zważywszy że będą musieli przeprawiać się przez rzekę i niejednokrotnie podróżować w czasie ulewnego deszczu. Po skończonej podróży skrzynie zostaną rozpakowane i rozmontowane, a każda deska posłuży jako materiał budowlany, na przykład do wykonania ram okiennych, stołków albo kołyski dla dziecka. Trociny, którymi oprószać się będzie bizonie odchody, zostaną wykorzystane jako rozpałka do ognia.

Naczynia i słoiki z żywnością po opróżnieniu zostaną później użyte do przechowywania.

Tak, przeprowadzka to niesamowite przedsięwzięcie. Przygotowania do niej doprowadzają umysł, ciało i emocje do krańców wytrzymałości. Lecz co się będzie działo, gdy skończy się sortowanie i pakowanie rzeczy, gdy wozy będą już załadowane, zaprzęg przymocowany, a wóz gotowy do wyruszenia w drogę?

Matki i ojcowie będą żegnać swoje latorośle ze świadomością, że być może nie zobaczą się z nimi już nigdy. Transport korespondencji zajmuje wiele miesięcy, jeśli listy w ogóle dochodzą. Dlatego często rodzice na Wschodzie nie wiedzą nic o swoich dzieciach czy wnukach, gdzie są i jak im się powodzi. Ci, którzy pozostają na miejscu, mają nadzieję, że brak wiadomości to dobra wiadomość – gdyż tylko złe wieści mają na tyle duże znaczenie, by dostarczyć je na odległość wielu mil.

Żona podąża za mężem w przekonaniu, że jej miejsce znajduje się przy jego boku, niezależnie od tego, jak mocno jest przywiązana do domu rodzinnego, który zna i kocha. W nowym świecie, gdzie zmierzają, czekają ich niebezpieczeństwa, samotność i niepowodzenia, ale ona mimo to decyduje się jechać w daleką drogę.

Często myślę o żonach zachodnich osadników. Jak wielkie koszty musiały ponosić, podążając za marzeniami swoich mężów! Podejmowały ogromne ryzyko, rezygnując ze spokojnego życia, pozbawione bezpieczeństwa, rodząc dzieci bez akuszerki czy lekarza, pielęgnując chore potomstwo, gdy brakowało leków i opieki medycznej. Pełniły równocześnie wiele ról: były w jednej osobie matkami, nauczycielkami, katechetkami, lekarkami, krawcowymi i zaopatrzeniowcami dla powiększającej się rodziny. Bez narzekania wspierały swoich mężów w czasie powodzi, zamieci śnieżnych, burz piaskowych i susz. Kroczyły z podniesioną głową, mimo że nie miały się w co ubrać, brakowało narzędzi do pracy, a nawet jedzenia.

Niech pamięć o nich będzie błogosławiona – o kobietach, które odważnie towarzyszyły swoim mężom oraz tym, które ze łzami w oczach i bólem ściskającym serce pozwalały odejść w nieznane swoim najbliższym. I niech Bóg udziela i nam takiej wiary, siły, odwagi, miłości oraz determinacji, które pomagały im wytrwać.

Janette Oke

Rozdział 1
Początek podróży

Missie zdjęła czepek. Promienie popołudniowego słońca padały wprost na jej głowę. Nie była pewna, czy to najlepsze rozwiązanie, gdyż w ten sposób rezygnowała z ochrony przed ostrym słońcem, jaką mimo wszystko zapewniał jej szeroki daszek czepka. Bez niego nie odczuwała też delikatnego smagania wiatru po twarzy. Było wyjątkowo upalnie! Pocieszała się myślą, że najgorszy skwar tego dnia mają już za sobą. Z pewnością zaraz zrobi się chłodniej – gdy tylko zachodzące słońce obniży swój tor.

Ten pierwszy dzień podróży wydawał jej się strasznie długi i męczący. Emocje poranka szybko minęły, dając wrażenie, jakby od wyjazdu upłynęły już długie tygodnie. Ale nie. Czas wskazywał na to, że bolesne pożegnanie z ukochaną rodziną nastąpiło zaledwie tego dnia o świcie.

Kiedy przypomniała sobie łzy i poranną melancholię, przeszył ją dreszcz emocji. Razem z Williem naprawdę znajdowali się już w drodze na Zachód. Okres marzeń i planów nareszcie uwieńczyła wspólna wyprawa. Z perspektywy wozu ich marzenia, choć wciąż tak bardzo odległe, były mocno osadzone w rzeczywistości.

Zmęczone i obolałe ciało potwierdzało Missie, że podróż stała się faktem. Siedząc na twardych deskach, przesunęła ciężar ciała, próbując znaleźć dla siebie w miarę wygodną pozycję. Willie odwrócił się do niej. Wiedziała, że chociaż nie patrzy w przód, jego ręce sprawnie trzymają lejce, wyczuwając każdy ruch poruszającego się z trudem zaprzęgu.

– Jesteś zmęczona? – zapytał z troską, patrząc uważnie na jej zarumienioną od gorąca twarz.

Missie uśmiechnęła się mimo znużenia i odsunęła do tyłu kosmyk wilgotnych włosów.

– Troszkę. Myślę, że dobrze mi zrobi, jak znów rozprostuję nogi.

Willie pokiwał głową i odwrócił się znowu do koni.

– Będzie mi ciebie brakowało tu z przodu – stwierdził – ale oczywiście rozumiem, że potrzebujesz się od czasu do czasu trochę przejść. Chcesz już teraz zejść z wozu?

– Za chwilkę – Missie zamilkła, po czym znów się odezwała: – Strasznie trzęsie ten wóz… i jeszcze ten pył wychodzący spod kół i unoszący się w powietrzu… takie uroki jazdy wozem.

Czuła, że Willie patrzy na nią kątem oka.

– Uprząż skrzypi, konie tupią, ludzie pokrzykują… nie wyobrażałam sobie, że cały czas będziemy jechać w takim hałasie – podsumowała.

– Podejrzewam, że gwar z czasem ucichnie, gdy wszyscy się przyzwyczaimy do długiej podróży – powiedział Willie głosem zdradzającym niepewność.

– Tak, też tak myślę… – zgodziła się prędko, zdając sobie sprawę, że miał teraz na głowie o wiele więcej zmartwień niż jej samopoczucie.

Wsunęła mu dłoń pod pachę. Czuła jego napięte mięśnie, gdy przyciągnął ją do siebie, zapewniając tym gestem o swojej miłości. Widziała, że jego silne dłonie pewnie prowadzą zaprzęg. Szorstka bawełniana koszula miejscami cała była mokra od potu. Zauważyła, że odpiął kilka guzików pod szyją.

– Wydaje mi się, jakbyśmy cały ten hałas i pośpiech wzięli ze sobą z domu – powiedziała z grymasem na twarzy.

– Co masz na myśli?

– No wiesz… Ta atmosfera przypomina mi ostatnie dni spędzone w domu… Całe to planowanie, pakowanie, upychanie rzeczy do skrzyń, ładowanie ich na wóz… Wydawało mi się, że nigdy tego nie skończymy… A hałas przy tym był równie okropny… Wszyscy coś mówili jeden przez drugiego, ktoś walił młotkiem, a inny toczył z hukiem beczki… To wyglądało jak dom wariatów.

– Rzeczywiście - roześmiał się Willie.

Znów zapadło milczenie. Missie czuła, że Willie ukradkiem jej się przygląda, aż w końcu odezwał się ostrożnie:

– Coś mi się wydaje, że intensywnie o czymś myślisz.

Missie zdobyła się jedynie na ciche westchnienie i jeszcze mocniej uścisnęła ramię męża.

– Intensywnie to za dużo powiedziane... Ale tak, nie mogę przestać myśleć o domu. Musi tam teraz panować okropna, przejmująca cisza… Po tych wszystkich dniach, tygodniach i miesiącach biegania, zamieszania…

Missie była tak ogarnięta zadumą, że nawet nie dokończyła zdania, a Willie nie chciał jej przeszkadzać w tych cichych rozważaniach.

Myślała o obu zapakowanych po brzegi wozach. Wcześniej nie sądziła, że to w ogóle możliwe, żeby upchnąć w nich aż tyle rzeczy. Udało im się załadować wszystko, czego prawdopodobnie będą potrzebowali w ciągu nadchodzących miesięcy – nawet to, bez czego moglibyśmy się obejść, gdyby się nie zmieściło – myślała, jakby z wyrzutami sumienia. Przypomniała jej się zwłaszcza elegancka zastawa, którą mama kupiła jej za pieniądze zaoszczędzone ze sprzedaży jaj, a potem samodzielnie zabezpieczała trocinami.

– Kiedyś będziesz mi wdzięczna, że ją wzięłaś – zapewniała ją Marta. Missie w głębi serca czuła, że zawsze, ilekroć będzie patrzyła na tę porcelanę, przywoła to w jej pamięci słodko-gorzkie wspomnienia.

Ogarnął ją smutek. Nie chciała, by Willie odczytał jej myśli. Rozważania o domu i ukochanych osobach wzmagały odczuwany gdzieś w głębi serca ból. Jeśli nie będzie ostrożna, zaraz się rozpłacze. Przełknęła ślinę i zmusiła się do serdecznego uśmiechu, którym obdarzyła męża.

– Może powinnam się jednak trochę przejść już teraz – powiedziała energicznie.

– Zatrzymam się tam, na rozszerzeniu drogi – obiecał jej, na co Missie przytaknęła.

– Zauważyłaś, że zostawiliśmy już za sobą wszystkie znane nam gospodarstwa? – zapytał Willie.

– Tak, wiem.

– Chyba dopiero teraz zacząłem sobie uzmysławiać, że naprawdę jesteśmy w drodze na Zachód – szczera radość w jego głosie skłoniła ją do odwzajemnienia uśmiechu. Naprawdę podzielała jego szczęście i podekscytowanie, ale w tej samej chwili poczuła znany jej dobrze ucisk w żołądku. Udawała się ze swoim mężem na Zachód, ale daleko za sobą pozostawiała wszystkich tych, których znała i kochała. Kiedy znowu będzie mogła się z nimi spotkać? Czy w ogóle kiedykolwiek ich jeszcze zobaczy? Do jej oczu napłynęły łzy.

Willie zatrzymał na moment wóz, by mogła zejść. Gdy ruszył, spod kół uniósł się pył. Missie cofnęła się o kilka kroków. Zawiązała na głowie czepek, by zabezpieczyć włosy przed wzbitym w powietrze piachem. Skinęła głową człowiekowi wynajętemu przez nich do prowadzenia drugiego wozu, po czym rozejrzała się dookoła. Zastanawiała się, czy spotka wśród podążających wzdłuż wozów kogoś, z kim już wcześniej zdążyła się zapoznać. Nikogo znajomego jednak nie rozpoznała, więc uśmiechnęła się do ludzi idących obok i bez słowa dołączyła do nich.

Szła po zakurzonej, wyboistej drodze, a jej ciało, choć młode i zdrowe, coraz bardziej odmawiało jej posłuszeństwa. Zastanawiała się, jak dają radę iść starsze kobiety. Zwróciła szczególną uwagę na dwie, które podążały tuż obok niej, po prawej stronie. Wyglądają mniej więcej na osoby w wieku mamy – pomyślała. – Mama wciąż czuje się doskonale, jest silna i pracuje ciężej niż ja. Nie chciałabym jednak widzieć jej w takiej sytuacji.

Kobiety rzeczywiście wyglądały na zmęczone. Missie czuła w sercu głębokie współczucie. Nagle przypomniała sobie to, co mówił im przewodnik karawany, pan Blake. Zanim wyruszyli dzisiejszego poranka, dawał im ważne instrukcje. Wydawało jej się to głupie, kiedy zapowiadał, że przez pierwsze dni będą jechali krócej. Teraz rozumiała, że wiedział, co mówi.

Słońce obniżało swój bieg do linii horyzontu i Missie wiedziała, że wkrótce zatrzymają się na postój. Podeszła do kobiet i przedstawiła się. Krótka pogawędka dobrze im zrobiła i pozwoliła na chwilę zapomnieć o zmęczeniu.

Kiedy rozmowy dobiegły końca, pomyślała o mężu. Zastanawiała się, czy cieszy się z perspektywy wcześniejszego postoju na noc, czy też jego gorliwość w dotarciu do miejsca przeznaczenia będzie skłaniała go do tego, by marzyć o dłuższym dniu podróży.

Była dumna ze swojego męża. Był taki przystojny. Miał ciemne, lekko kręcone włosy, głęboko osadzone, brązowe oczy, brodę z wcięciem przypominającym dołeczek i zgrabny nos, który stracił nieco swoją doskonałość po upadku Williego z drzewa w wieku dziewięciu lat. Poza tym był wysoki i miał silne, szerokie ramiona – tak wyglądał jej Willie.

Kiedy o nim myślała, miała przed oczami nie tylko jego wygląd zewnętrzny, lecz przede wszystkim charakter, który tak dobrze znała. Willie, który był wyjątkowo męski, potrafił też doskonale czytać jej myśli. Zawsze najpierw miał na uwadze dobro innych, zanim pomyślał o sobie. Był bardzo ugodowy w stosunkach z ludźmi, lecz stanowczy wobec siebie. Silny, wytrwale dążący do celu, trochę uparty, lecz Missie wolała opisywać go jako człowieka z wielką determinacją. Cóż, może odrobina uporu była nieodłączną cechą w realizowaniu jego wielkich marzeń o hodowli bydła, pracy przy koniach, posiadaniu własnego rancza i zdobyciu ziemi na dalekim Zachodzie.

Kiedy dwa lata wcześniej Willie wyjechał, by sprawdzić, czy realizacja jego marzeń jest możliwa, przetrwał niekończące się poszukiwania oraz biurokrację. W końcu otrzymał dokument potwierdzający przydział ziemi. Później, kiedy poślubił Missie, ich wyjazd musiał się odwlec ze względu na konieczność zebrania funduszy na podróż i pierwsze inwestycje. Choć drażniło go to opóźnienie, marzenia w nim nie umarły. Pracował ciężko w młynie, odkładając każdy zaoszczędzony grosz, dopóki nie zarobił wystarczającej kwoty. Missie była dumna, gdy również mogła coś dołożyć ze swojej nauczycielskiej pensji, tak by szybciej mogli nazbierać sumę potrzebną na podróż. Dawało jej to wiele satysfakcji, że może mieć udział w realizacji marzeń swojego męża, które stopniowo stawały się również jej marzeniami.

Missie spojrzała w niebo, by zorientować się co do pory dnia i oszacowała, że może być około trzeciej lub czwartej po południu.

W ich domu zawsze można było po aktywnościach członków rodziny stwierdzić, która jest aktualnie godzina. O tej porze mama pewnie zrobiła sobie krótką przerwę od ciężkich codziennych zadań i usiadła w swoim ulubionym fotelu z robótką lub cerowaniem. Tata pewnie wciąż jest w polu. Rodzice również byli bardzo hojni i odłożyli dla nich dość dużą sumę pieniędzy. Przypomniała sobie ostatnie chwile spędzone z nimi. Choć miało to miejsce zaledwie tego poranka, to czas i odległość nie stanowiły jedynej miary rozstania. Było nią jej nowe życie, które właśnie rozpoczynała z Williem.

Mama i tata bardzo dzielnie poradzili sobie z pożegnaniem. Clark zgromadził wszystkich wokół siebie i poprowadził w rodzinnej modlitwie. Marta usiłowała opanować łzy.

– Mamo, popłacz sobie, jeśli chcesz – powiedziała Missie i za chwilę obie trzymały się w uścisku i płakały tak długo, aż w końcu Missie poczuła ulgę i pociechę, podobnie jak Marta.

Missie otarła łzy i rozejrzała się wokół, upewniając się, że nikt ich nie zauważył. Odsunęła od siebie myśli o samotności, jaką teraz odczuwała. Musiała się opanować, jeśli nie chciała przybyć do obozu z zaczerwienionymi, opuchniętymi oczami i czerwonymi plamami na policzkach. Poza tym, miała Williego, a przede wszystkim miała Boga – tak naprawdę nigdy nie będzie samotna. Modlitwa taty tego poranka przypomniała jej, że Pan będzie przed nimi i za nimi w czasie całej podróży.

Missie szła naprzód, powłócząc zmęczonymi nogami. Nawet solidne buty do wędrówki nie ukrywały rozmiaru jej małych stóp. Wiedziała, że nie zatuszuje również swojego młodzieńczego wyglądu pod jasnobrązową, bawełnianą sukienką. Wcześniej przypadkiem podsłuchała rozmowę dwóch mężczyzn na jej temat. Stwierdzili, że „taka chudzinka jak ona, która nie ma pewnie jeszcze piętnastu lat, nie przetrwa nawet tygodnia tej wędrówki”. Nie wiedziała, czy ma płakać, czy się śmiać, ale zrezygnowała z jednego i drugiego. Pewnie by nie uwierzyli, że ma już przecież za sobą dwa lata pracy w charakterze dyplomowanej nauczycielki. Zamierzała im udowodnić, jak bardzo się mylą w swojej opinii.

Podniosła rękę i odgarnęła z twarzy spadający kosmyk włosów, który wydostał się spod czepka i przykleił do wilgotnego od potu czoła. Wiedziała, że policzki ma zaczerwienione od skwaru. Mimo tęsknoty za domem, zmęczenia i palącego słońca czuła entuzjazm i podekscytowanie, kiedy myślami wybiegała w przyszłość – do życia w nowym miejscu razem z Williem.

Jej uwagę przykuli towarzysze podróży. Niektóre kobiety, podążając za wozami, zbierały suche kawałki drewna i gałązki. Dzieci biegały tam i z powrotem, również podnosząc z ziemi chrust na opał. Zapewne i one nie mogą się doczekać postoju – pomyślała Missie i sama zaczęła rozglądać się za drewnem.

Z przodu zrobiło się małe zamieszanie. Woźnice, zgodnie z otrzymaną rano instrukcją, skręcali wozami, tworząc okrąg. Missie przyspieszyła kroku. Niedługo będzie mogła odpocząć w cieniu. Jakże wspaniale będzie usiąść na chwilkę i pozwolić, by popołudniowy wiatr ochłodził jej rozgrzaną twarz i ciało. Czekała też na okazję, by porozmawiać z Williem i dowiedzieć się, jak przetrwał tę krótką chwilę rozstania.

Tętno jej przyspieszyło, gdy zaczęła się zastanawiać, czy dzisiaj wieczorem przy ognisku będzie miała okazję szepnąć Williemu na ucho o coraz głębszym przekonaniu, że być może wkrótce zostaną rodzicami. Była tego niemal pewna, choć wciąż jeszcze mu nic nie powiedziała. Nie chciałabym wzbudzać w nim złudnej nadziei lub obarczać go niepotrzebnym zmartwieniem – tłumaczyła się przed samą sobą.

Czy Willie się ucieszy? Wiedziała, że uwielbia dzieci i pragnie mieć syna. Ale przypuszczała, że w obecnych okolicznościach będzie się o nią martwił. Wiązał wielkie nadzieje z wyprawą na Zachód i urządzeniem dla nich wspólnego domu, jeszcze zanim pojawią się dzieci. Długa podróż wozem może okazać się niezwykle trudna dla przyszłej mamy. Tak, Willie mógłby uważać, że dziecko powinno począć się w innym, bardziej dogodnym czasie.

Missie nie miała takich obaw. Była młoda i zdrowa, a poza tym, zanim urodzi się dziecko, będą już przecież dawno na miejscu. Jednak celowo odkładała podzielenie się tą wieścią z Williem na późniejszy czas. Denerwowała się trochę, kiedy myślała, że jeśli dowiedziałby się wcześniej, mógłby zaproponować przesunięcie wyprawy do czasu, aż dziecko się urodzi. Wiedziała jednak, że i tak wystarczająco długo odkładał decyzję o wyjeździe.

Z tego względu chowała swój słodki sekret w sercu. Nie odważyła się zdradzić go nawet swojej mamie, choć całą sobą tego pragnęła. Będzie się niepotrzebnie martwiła – myślała sobie – nie zmruży spokojnie oka, gdy będziemy w drodze.

Z oddali obserwowała, jak wozy układają się w okręgu, jeden przy drugim. Willie odczepiał konie od jednego wozu, a Henry Klein – ich wynajęty woźnica – zajmował się drugim. Kiedy przez wiele tygodni pakowali rzeczy, było jasne, że jeden wóz nie wystarczy zarówno na mieszkanie w czasie podróży, jak i na transportowanie bagażu oraz całego wyposażenia gospodarstwa domowego. Clark, tata Missie, zaproponował, by wzięli drugi wóz i wynajął dla nich woźnicę. Inni uczestnicy karawany również mieli więcej niż jeden wóz, ale większość miała to szczęście, że powozić mogli podróżujący razem z nimi inni członkowie rodziny. Willie nawet przez sekundę nie pomyślał, by jego żona miała przysłużyć mu się w taki sposób.

Missie zbliżała się do swoich wozów. W karawanie było ich razem dwadzieścia siedem i teraz ze zgrzytem kół zajmowały swoje miejsca, a spoceni woźnice pokrzykiwali na konie, kiedy ustawiały się w okrąg na nocny postój.

Podeszła do Williego i obdarzyła go serdecznym uśmiechem.

– To był długi dzień… wyglądasz na wyczerpaną – powiedział z troską w oczach.

– Tak, jestem trochę zmęczona. Słońce tak mocno grzało, że chyba opadam z sił.

– A więc czas na porządny odpoczynek. Trochę cienia pomoże ci się odprężyć. Chcesz, żebym przyniósł ci z wozu krzesło albo koc?

– Sama to zrobię. Ty musisz zająć się teraz końmi.

– Pan Blake mówi, że zaraz za tym laskiem znajduje się potok. Zabierzemy tam konie i bydło do pojenia i przywiążemy je. Blake mówi, że jest tam też mnóstwo trawy.

– Kiedy chcesz zjeść kolację? – zapytała.

– Nie wcześniej niż za jakieś dwie godziny, także masz mnóstwo czasu na odpoczynek.

– Będę potrzebowała więcej drewna na ogień. Nie zdążyłam nazbierać wystarczająco...

– Nie spiesz się z ogniem. Nazbieram trochę chrustu, jak będę wracał. Henry też coś przyniesie. A ty odpocznij w cieniu. Wyglądasz na ledwie żywą – powiedział zaniepokojony.

– To z emocji i z powodu całej tej nowej sytuacji. Muszę się przyzwyczaić. Ale teraz, masz rację, odpocznę sobie w cieniu tych drzew. Dobrze mi zrobi, jak się na chwilę położę.

Willie odszedł z końmi i dwiema krowami, które w czasie drogi przywiązane były z tyłu wozu. Missie wzięła koc i rozłożyła go na ziemi w cieniu drzew.

Gnębiło ją lekkie poczucie winy. Wszystkie inne kobiety były zajęte jakąś pracą. Cóż… ona odpocznie przez chwilkę, a potem też zacznie przygotowywać kolację. Usiądzie sobie wygodnie tylko na trochę.

Missie oparła się o pień drzewa i zamknęła oczy. Odwróciła głowę w stronę, skąd wiał lekki wiatr, rozwiewający luźne pasemka jej włosów i przyjemnie chłodzący jej rozgrzaną twarz. Zbolałe kości błagały o ciepłe, relaksujące zanurzenie w wannie. Gdyby tylko była w domu… Szybko odsuneła od siebie tę myśl. Wielki dom rodziców, z przestronną kuchnią i szerokim holem, nie był już jej domem. A pokój na górze z falbaniastymi zasłonkami i kolorowymi dywanikami nie był już jej pokojem. Należała teraz do Williego, a on do niej. Pomodliła się krótko o to, by okazała się godną takiego mężczyzny, jakim był Willie, oraz by Bóg pomógł jej stworzyć dla niego dom wypełniony szczęściem i miłością. Mając wciąż zamknięte oczy, poczuła jak jej zbolałe ciało bezwładnie osuwa się na koc.

Nie zważaj na to – rozkazywała sobie – nie zważaj na to, to tylko chwilowe. Zaraz przejdzie.

Rozdział 2
Koniec dnia

Missie otworzyła oczy, zaskoczona zmianami, jakie zobaczyła wokół siebie. Było już znacznie chłodniej, a słońce, tak mocno przypiekające w ciągu dnia, wisiało teraz nisko nad horyzontem.

W powietrzu unosił się przyjemny i ostry zapach dymu z ogniska. Oprócz niego czuć było aromat podgrzewanego jedzenia i parzonej kawy. Żołądek Missie ścisnął się z głodu. W pełni przebudzona, rozejrzała się i poczuła zakłopotanie, kiedy zobaczyła, że pozostałe kobiety krzątają się przy robieniu kolacji. Z pewnością w czasie, kiedy drzemała, wszystkie one pilnie pracowały. Co też musiały sobie o niej pomyśleć? Wkrótce wróci Willie i nie zastanie nawet rozpalonego ogniska.

Wstała pospiesznie i udała się w kierunku wozu. Wygładziła sukienkę oraz zmierzwione włosy. Dopiero po chwili uświadomiła sobie, że ogień, który płonie tuż obok ich wozu to ich ognisko, a smakowity zapach mięsa oraz kawy wydobywa się z ich garnków. Próbowała poukładać sobie to wszystko w głowie, gdy nagle Willie wyjrzał ze środka wozu. Na jego twarzy wciąż widoczne było zaniepokojenie, ale wkrótce, kiedy jej się przyjrzał, poczuł ulgę.

– Wyglądasz już trochę lepiej. Jak się czujesz?

– Dobrze… naprawdę, wszystko dobrze – zająknęła się, po czym dodała ściszonym głosem: – Ale śmiertelnie mi wstyd.

– Wstyd? – głos Williego wydał jej się nienaturalnie głośny. – Dlaczego?

– No wiesz… Ja tu sobie drzemię w środku dnia, a ty… rozpalasz ogień, robisz kawę i… Ojej, oni wszyscy sobie pomyślą, że mój mąż wszystko musi robić za mnie!

– Jeśli tylko tym się martwisz – odpowiedział Willie – to myślę, że możemy nauczyć się z tym jakoś żyć. Poza tym, to nie ja rozpaliłem ogień, tylko Henry. Strasznie mu się spieszyło z kolacją. Ludzie, ile on potrafi zjeść! Zanim dotrzemy na miejsce, będziemy chyba musieli zarżnąć obie te krowy, żeby go wyżywić.

– Czyli Henry już jadł?

– Oczywiście, że tak... zostawił nawet trochę dla nas. Szybko skończył, bo jak się okazuje, w naszej kolumnie jadą dwie młode dziewczyny. Chyba poszedł się z nimi zapoznać – Willie mrugnął do niej porozumiewawczo.

– A ty nie wychodzisz z wozu? – zapytała Missie.

– Właśnie szukałem chleba. Nie mogę niczego znaleźć między tymi wszystkimi garnkami, puszkami i skrzyniami. Nie pamiętasz, gdzie go włożyłaś? Henry łapczywie zjadł wszystko bez chleba, ale ja chciałbym ukroić sobie kromkę do kolacji.

Missie się roześmiała.

– Naprawdę? – pokręciła głową. – Założę się, że już go miałeś w rękach. Jest tutaj, masz go niemal pod nosem… – wgramoliła się na wóz – o tutaj. Zaraz ci ukroję kawałek. Mama przygotowała nam też ciasto, specjalnie na pierwszy wieczór w podróży.

Kiedy Missie wyjęła chleb i ciasto z pudełek, znowu coś w niej drgnęło. Stanęła jej przed oczami rozpalona twarz Marty pochylonej nad piecem i wyjmującej formy z ciastem dla dwojga młodych ludzi, których tak bardzo kochała.

Willie zdawał się wyczuwać nastrój Missie. Splótł ręce wokół jej talii i przytulił ją do siebie.

– Jej też na pewno ciebie brakuje – powiedział czule, całując jej włosy.

Missie z trudem przełknęła ślinę.

– Tak, wiem… – wyszeptała.

– Missie… – zawahał się Willie – jesteś pewna, że chcesz jechać? Wiesz, wciąż jeszcze nie jest za późno, żeby zawrócić. Jeśli tylko masz jakieś wątpliwości… Jeśli czujesz…

– Ojej, oczywiście, że nie! – odpowiedziała Missie stanowczo. – Nie mam żadnych wątpliwości. Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę twoją ziemię i kiedy zbudujemy na niej nasz własny dom. Przecież wiesz o tym! Pewnie, że będę tęsknić za mamą, tatą, za całą rodziną, zwłaszcza na początku... Ale będę musiała kiedyś się z tym uporać, dorosnąć. Tak jak zresztą każdy.

Jak Willie mógł w ogóle pomyśleć, że jest taka samolubna i chce zaprzepaścić jego marzenia?

– Jesteś pewna?

– Oczywiście, że tak!

– To nie będzie łatwa podróż, wiesz o tym.

– Wiem.

– I nie będzie nam łatwo również wtedy, kiedy dotrzemy już na miejsce. Nie będziemy mieć jeszcze domu, sąsiadów, kościoła… Będzie ci tego wszystkiego brakowało, Missie.

– Ale będę miała ciebie.

Willie przytulił ją znowu do siebie.

– Obawiam się, że nie zrekompensuję ci tego wszystkiego, co zostawiłaś w domu rodzinnym. Ale bardzo cię kocham, Missie. Bardzo...

– Tylko tego potrzebuję – wyszeptała. – Miłość jest jedyną rzeczą, bez której nie mogłabym żyć – pocałowała go w policzek. – Dopóki będziesz mnie kochał, powinnam sobie jakoś poradzić.

Delikatnie wyślizgnęła się z jego objęć.

– Zjedzmy lepiej to, co przygotowałeś na kolację. Jestem okropnie głodna.

Willie przyznał jej rację.

– Ale obawiam się, że kiedy spróbujesz mojej kuchni, możesz zmienić zdanie…

Roześmiali się oboje.

Kiedy skończyli posiłek i Missie pozmywała naczynia, Willie wyciągnął oprawioną w irchę Biblię, dodatkowo starannie zapakowaną w pergamin.

– Tak sobie myślałem – odezwał się – że nasze poranki będą krótkie, bo będziemy musieli szybko się uwijać. Uznałem, że łatwiej będzie nam czytać Biblię wieczorami.

Missie zgodziła się z mężem i usiadła wygodnie obok niego. Wciąż było jeszcze wystarczająco widno na lekturę, ale wkrótce zacznie się powoli ściemniać. Willie znalazł odpowiedni fragment i zaczął czytać na głos:

– „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą”.

– Twój tato podkreślił dla nas ten werset. Kiedy dzisiaj rano wręczał mi Biblię, przeczytał mi go i jeszcze zaznaczył czerwoną wstążką. Powiedział, żebyśmy razem czytali ten werset i przypominali go sobie każdego dnia, aż stanie się czymś realnym i znaczącym w naszych sercach.

– To odpowiedni werset – powiedziała Missie drżącym głosem. Gdyby teraz zamknęła oczy, zapewne w wyobraźni zobaczyłaby tatę siedzącego przy stole w kuchni z otwartą Biblią przed sobą i całą rodzinę zgromadzoną przy nim. Może nawet usłyszałaby jego głos wypowiadający poranną modlitwę. Jej tata – duchowy przywódca rodziny. Teraz głową jej rodziny był Willie – odtąd on był jej duchowym przywódcą; odtąd u niego będzie szukała wsparcia i prowadzenia na każdy dzień – szczęśliwy czy też trudny. Nie była już córeczką Clarka; była kobietą i żoną. Clark przekazał opiekę nad nią w ręce Williego. Choć Missie była pewna miłości ojca i jego modlitw, wiedziała, że bardzo cieszy go również świadomość, iż jego córka zajmuje teraz właściwe miejsce w swoim życiu… przy boku Williego.

Missie chwyciła męża za rękę i wtuliła się w jego ramię, kiedy razem modlili się do Boga. Willie podziękował Mu za to, że był z nimi przez cały dzień i za miłość osób, z którymi się rozstali. Modlił się, by Bóg pocieszył ich serca w tym trudnym czasie, kiedy razem z Missie będą uczyli się żyć z dala od swoich rodzin. Poprosił o bezpieczeństwo w czasie podróży, a szczególnie o siły dla Missie na długie dni, jakie są jeszcze przed nimi – w jego głosie znów dało się wyczuć troskę. Missie uznała, że dzisiejszy wieczór nie jest dobrą okazją, by zdradzić mężowi swój sekret. Nie było sensu dodatkowo go martwić. Lepiej poczekać, kiedy sama przyzwyczai się do podróży po wyboistej drodze, do przemierzania jej pieszo, i kiedy zahartuje się jej rytmem. Poza tym – wmawiała sobie – wciąż sama nie jest do końca pewna.

Jeśli ma rację (a w głębi duszy przyznawała, że musi ją mieć), to zapewne z każdym upływającym dniem będzie nabierała nowej energii i sił fizycznych. Na pewno świeże powietrze i dodatkowy ruch dobrze jej zrobi. Poczeka jeszcze jakiś czas. Może niedługo Willie sam zobaczy, że jest zdrowa i silna, a wtedy wyjawi mu swój sekret. Będzie, zapewne tak jak ona, podekscytowany perspektywą zostania rodzicem.

Och, gdyby tylko mogła powiedzieć o tym mamie i tacie, spojrzeć im prosto w oczy i oznajmić z radością: „Chyba wkrótce zostaniecie dziadkami – co wy na to?”. Na pewno przytuliliby ją i razem śmialiby się i płakali ze szczęścia. Jak wiele sprawiłaby im radości, dzieląc się z nimi tą dobrą nowiną. Ale cóż… nie powiedziała im… i nie był to też jeszcze najlepszy czas, by powiedzieć Williemu. Postanowiła poczekać.

Rozdział 3
Kolejny dzień podróży

Missie z trudem przewracała się na drugi bok. Robiła to ostrożnie, sprawdzając, jak bardzo zabolą ją plecy, ręce i nogi. A bolało ją dosłownie wszystko! W półśnie nie potrafiła uzmysłowić sobie, co było tego przyczyną. Gdy odchodziła senność, wszystko powoli jej się przypominało, a w jej sercu pojawiały się na przemian uczucie ekscytacji i obawa. Zmierzali z Williem na podbój Zachodu, tłukąc się wczoraj wozem po wyboistej drodze. Kiedy trudno jej już było to znosić, schodziła z wozu i szła pieszo tak długo, dopóki jej ciało znów nie zaczynało protestować. Teraz, po nocy spędzonej na twardym, wąskim łóżku w swoim nowym „mieszkaniu” na kółkach, czuła się jeszcze bardziej obolała.

Williego też zapewne boli każdy mięsień – pomyślała. Wyciągnęła do niego rękę, ale natrafiła jedynie na pustą poduszkę. Willie niepostrzeżenie opuścił już ciasne pomieszczenie w wozie, które przez wiele tygodni będzie stanowiło ich dom. Missie szybko wstała z łóżka, tłumiąc jęk.

– Kolejny raz zawiodłam – mruknęła do siebie. – Zapewne Willie znów sam musiał przygotować sobie śniadanie.

Ubrała się prędko i zeszła z wozu. Wciąż czuła sztywność mięśni, ale ucieszyła się na widok słońca ukazującego swe wczesne, złote promienie na wschodnim horyzoncie. Kilka pierwszych osób krzątało się już po obozie. Willie zdążył rozpalić ogień, który płonął teraz spokojnie. Missie dorzuciła jeszcze kilka gałęzi i obserwowała, jak przyjaźnie zostają przyjęte przez ognisko, które wydaje trzaskające odgłosy.

– Ojej! – zawołała bezgłośnie. – Ciekawe, czy kiedykolwiek zdołam rozprostować te moje obolałe mięśnie.

Postanowiła przespacerować się tam i z powrotem, wykonując energiczne ruchy rękami i w ten sposób je rozciągając. Ale ze mnie wiejska dziewczyna! Po jednym dniu marszu jestem aż tak zmęczona! Mama chyba za bardzo mnie rozpieszczała i dawała za mało do roboty. Skruszona potrząsnęła głową.

Spacerując sobie żwawo, zauważyła kolejny powód, dla którego powinna się ruszać. Chłodny poranek ściągał całe stada żarłocznych komarów, od których musiała się opędzać. Po krótkiej wizycie w pobliskim lasku postanowiła wrócić do wozu po bluzkę z długimi rękawami, by ochronić ręce przed ukąszeniami. Potem wlała sporą ilość rzecznej wody z wiadra do miski. Usiadła na ławce z tyłu wozu i rozpoczęła poranną toaletę. Woda była zimna. Missie z przyjemnością sięgnęła po szorstki ręcznik, by wytrzeć w niego twarz oraz ręce, i znowu poczuć przyjemne ciepło. Była odświeżona i gotowa do rozpoczęcia nowego dnia. Powiesiła ręcznik na haczyku, po czym zabrała się za przygotowywanie śniadania. Kawa już bulgotała w czajniku, a skwierczący bekon z jajkami wydzielał aromat świadczący o tym, że wszystko jest gotowe do spożycia. Wtedy z wozu wyłonił się Henry.

Missie myślała o nim jako o młodym chłopaku, ale uśmiechnęła się do siebie, zdając sobie właśnie sprawę, że musiał być niewiele młodszy od Williego. Mimo to – pomyślała – nie przejawia oznak tej samej dojrzałości, co Willie.

– Witaj Henry.

– Dzień dobry pani.

Określenie „pani” wywołało uśmiech na jej twarzy.

– Jesteś głodny?

Henry uśmiechnął się szeroko.

– Oczywiście, że tak.

– A dobrze spałeś?

– Te nieznośne komary chyba nikomu nie dały spać spokojnie. Założę się, że nawet konie musiały przez całą noc stąpać i opędzać się ogonami.

– Mnie komary zaczęły dręczyć dopiero rano, kiedy wstałam. Może nie zdążyły jeszcze powlatywać nam do wozu.

– Willie mówił, że też go pokąsały.

Missie przewróciła bekon i popatrzyła na Henry’ego.

– Naprawdę? To chyba zbyt mocno spałam, żeby je zauważyć. A wiesz, gdzie Willie teraz jest?

– Byliśmy razem przy koniach i krowach, a potem on poszedł porozmawiać z panem Blake’em.

– Wszystko w porządku? – zmarszczyła brwi, podnosząc głowę znad patelni.

– W jak najlepszym. Myślę, że Willie chciał sobie z nim po prostu pogawędzić i podpytać go, dokąd dojedziemy dzisiaj.

– Aha.

Takie wyjaśnienie wystarczyło, by uspokoić obawy Missie. Zaczęła więc rozkładać talerze do porannego posiłku. Wkrótce usłyszała znajomy odgłos gwizdania. To Willie. Jej serce jak zwykle zatrzepotało z radości. Uwielbiała ten dźwięk. Był on pewnym znakiem, że wszystko w ich świecie układa się we właściwym porządku. Willie okrążył wóz i przerwał gwizdanie.

– Ojej! Ale wcześnie dzisiaj wstałaś – uśmiechnął się. – Myślałem, że Henry i ja… – w tym momencie urwał, widząc wyraz twarzy Missie. – Dokuczały ci komary?

Missie odpowiedziała uśmiechem.

– Prawdę mówiąc, nawet ich nie zauważyłam. To moje obolałe mięśnie jako pierwsze dały o sobie znać. Musiałam wstać i je porozciągać. Czy ty też czujesz się trochę zesztywniały?

– Myślę, że skłamałbym, gdybym się nie przyznał, że boli mnie tu i tam… – stwierdził Willie, szczerząc zęby. – Ale nic więcej na ten temat nie powiem. Dojrzały, zdrowy mężczyzna nie powinien narzekać na takie rzeczy. Ludzie pomyśleliby, że nie przepracowałem w swoim życiu ani dnia.

Missie spojrzała na umięśnione ciało męża.

– Jeśli tak powiedzą – stwierdziła – to znaczy, że źle patrzą.

– Człowieku, nigdy jeszcze nie czułem takiego bólu – wtrącił się Henry. – Nie zdawałem sobie sprawy z tego, ile trzeba się napracować przy prowadzeniu wozu podskakującego na wybojach i jak bardzo mogą rozboleć od tego ręce.

– Przyzwyczaimy się – zapewnił go Willie, podsuwając sobie kłodę do siedzenia. – Za kilka dni zapomnimy, że nas cokolwiek bolało.

Willie poprosił Boga, by pobłogosławił jedzenie i nowy dzień, jaki rozpoczynali, a potem Missie podała śniadanie.

Po posiłku Henry poszedł przygotować drugi wóz. Kiedy Missie zmywała naczynia i pakowała rzeczy, Willie dokładnie sprawdził swój wóz i uprząż. Wszyscy inni uczestnicy wyprawy też krzątali się wokół swoich dobytków. Pośród odgłosów biegających i krzyczących dzieci, szczekających psów i wołających matek, Missie usłyszała płacz niemowlęcia.

– Nie wiedziałam, że mamy tu gdzieś takie małe dziecko – skomentowała, obserwując Williego kątem oka.

– Tak, to dziecko Collinsów – odpowiedział. – Ma zaledwie siedem miesięcy. Rozmawiałem z jego tatą.

– To trudna podróż dla takiego małego brzdąca.

– I dla jego młodej mamy…

– Czy to jej pierwsze dziecko?

– Nie, ma jeszcze jedno, dwuletnie, jak mi się zdaje.

Missie zamilkła na moment, po czym odezwała się znowu:

– Na pewno ma ręce pełne roboty. Może z pozostałymi kobietami będziemy mogły jej od czasu do czasu w czymś pomóc.

– Myślę, że będzie wdzięczna – powiedział Willie. – Jest jeszcze jedna kobieta w naszej kolumnie, która też czasami może potrzebować pomocy.

Missie odwróciła się do niego.

– Źle się czuje?

– Nie, chyba nie. Zresztą, nie mnie sądzić… Po prostu spodziewa się dziecka.

– Aha.

Missie poczuła, że robi się czerwona na twarzy. Miała jednak nadzieję, że Willie tego nie zauważył.

– Może się zdarzyć, że maluch urodzi się w czasie podróży – kontynuował Willie. – Rozmawiałem z kierownikiem wyprawy, ale powiedział, żeby się tym nie martwić. Mówi, że nieraz zdarzyło mu się już, że po drodze przyszło na świat dziecko. Mamy ze sobą położną, panią Kosensky. Słyszałem, że asystowała już wiele razy przy porodach. Jednak, gdyby tu chodziło o moją żonę…

Kiedy urwał myśl, Missie zapytała prowokująco:

– Gdyby chodziło o twoją żonę, to co?

– Wolałbym, żeby urodziło się już w naszym własnym domu… i z lekarzem pod ręką, tak na wszelki wypadek. Mimo mocnego zapewnienia pana Blake’a, miałem wrażenie, że był nieco zaniepokojony tą sytuacją i wolałby, by młoda mama mogła bezpiecznie dojechać do miasta i tam znaleźć opiekę, gdy nadejdzie czas porodu.

– Gdyby miał jakieś obawy – argumentowała Missie – to pewnie by się nie zgodził, żeby jechali z karawaną.

– Z tego, co zrozumiałem, o tym, że spodziewają się dziecka powiedzieli Blake’owi dopiero po załatwieniu wszystkich formalności. Wtedy nie mógł im już odmówić. Mieli już sprzedaną farmę i nie było odwrotu.

– Więc nie można o nic winić pana Blake’a. Po prostu nie wiedział.

– Ale jej mąż wiedział.

Missie odwróciła się, by zająć ręce pakowaniem dzbanka do kawy oraz patelni.

– Jestem pewna, że wszystko się dobrze ułoży. Zapoznam się z nią dzisiaj. Nie wiesz, jak się nazywa?

– Jej mąż ma na nazwisko Clay. Chyba John Clay, ale nie jestem pewny.

– A widziałeś ją?

– Tylko z daleka. Ich wóz jest jednym z pierwszych w kolumnie. Obserwowałem ich wczoraj wieczorem, kiedy szedłem poić konie. Pomagał jej schodzić z wozu. Nie wydaje mi się, by wczoraj na dłużej z niego wychodziła.

– Przyzwyczai się – powiedziała szybko Missie, lecz tak naprawdę nie była pewna swoich słów. – Może dzisiaj wyjdzie na trochę dłużej i będę miała okazję z nią porozmawiać.

Jeden z przewodników kolumny zdążał do nich na dużej, smukłej klaczy z dzikimi oczami. Missie patrzyła na wielkiego kościstego konia i pomyślała, że wygląda dość groźnie. Była pewna, że nie chciałaby na takim jeździć.

Przewodnik zataczał krąg i wołał do wszystkich po kolei:

– Łączymy się w kolumnę! Zaraz wyruszamy!

Mężczyźni jak jeden mąż udali się w kierunku swoich koni. Kobiety w pośpiechu pakowały z powrotem rzeczy do wozów, gasiły ogniska i zwoływały resztę rodziny. Missie, gotowa do podróży, stała obok wozu i obserwowała panujące wokół zamieszanie.

Znowu usłyszała płaczące niemowlę. Kochała dzieci, a wychowując się w rodzinie Davisów, miała wiele doświadczenia w opiece nad maluchami. Wciąż rozważała, na ile mądrym było podążanie na Zachód z takim małym dzieckiem. Mogłaby zaoferować matce pomoc, a przy tym zdobyć trochę macierzyńskiego doświadczenia dla siebie samej, bo przecież niedługo przyjdzie na świat jej własne maleństwo.

Pomyślała też o drugiej kobiecie, przyszłej matce, mając nadzieję, że może dziś uda jej się poznać ją osobiście. Z całego serca chciała, by wszystko dobrze jej się ułożyło. Lecz troska wyrażona przez Williego krępowała ją i gnębiła. Porozmawiam z panią Kosensky – pomyślała. – Była przy porodach tak wielu dzieci i będzie wiedziała, co robić.

Missie otrząsnęła się z niepokoju i odsunęła od siebie dręczące poczucie winy z powodu tego, że nie powiedziała mężowi o ciąży przed wyjazdem. Przecież nie byłam jeszcze pewna – tłumaczyła sobie wciąż na nowo. – Nie było sensu dawać Williemu kolejnego powodu do odwlekania podróży. Wspięła się na ławkę za mężem i obdarzyła go uśmiechem.

Rozdział 4
Towarzystwo w podróży

Tego dnia Missie starała się zapoznać z kolejnymi współtowarzyszkami podróży. Odszukanie pani Collins okazało się dość łatwe. Missie udała się po prostu w stronę, skąd dochodził płacz dziecka. Podczas przerwy w południe zorientowała się, że wóz Collinsów znajdował się niedaleko. Pani Collins, z małym chłopcem przyczepionym do spódnicy oraz płaczącym niemowlęciem niespokojnie kręcącym się na biodrze, próbowała przygotować posiłek dla swojej głodnej rodziny.

Missie uśmiechnęła się i przedstawiła.

– Właśnie skończyłam swój posiłek – powiedziała – i pomyślałam, że mogłabym pomóc przy niemowlęciu, a pani mogłaby spokojnie przygotować obiad.

– Ojej, naprawdę? – zapytała pani Collins z ulgą w głosie. – Byłabym bardzo wdzięczna. Płacz Meggie wyprowadza mnie z równowagi. – Odsunęła od siebie chłopca. – Joey, proszę, bądź cierpliwy. Mama zaraz da ci obiad. Usiądź i poczekaj chwilę.

Chłopiec usiadł na ziemi i zaczął płakać jeszcze głośniej. Missie wzięła na ręce niemowlę. Jego płacz zdawał się dorównywać krzykowi chłopca. Poszła z dziewczynką w kierunku swojego wozu. Biedna mama musiała w jakiś sposób poradzić sobie z rozkapryszonym synem.

Missie spacerowała tam i z powrotem obok swojego wozu, delikatnie kołysząc na rękach niemowlę i uśmiechając się łagodnie. Płacz milkł tylko wtedy, gdy od czasu do czasu dziecko dostawało czkawki, która targała jego maleńkim ciałkiem. Missie nie przestawała kołysać dziecka, cały czas je nosząc. W końcu udało jej się uspokoić niemowlę i mała Meggie zasnęła jej na rękach.

Missie wróciła z dzieckiem do matki, która właśnie skończyła podawać posiłek mężowi oraz synowi i teraz sprzątała naczynia. Mam nadzieję, że sama też zdążyła coś zjeść – pomyślała współczująco Missie.

Joey siedział już spokojnie na kocu i nie płakał, choć na policzkach wciąż miał ślady po łzach zmieszanych z pyłem z drogi. Wyglądał na śpiącego. Missie zastanawiała się, jak długo będzie taki spokojny i kiedy znowu zacznie płakać.

– Dziękuję… jestem taka wdzięczna – powiedziała pani Collins, kiedy zobaczyła Missie. – Może ją pani położyć w wozie na łóżku?

Missie weszła z maleństwem do wozu. Musiała odsunąć z łóżka kilka przedmiotów, by zrobić trochę miejsca dla dziecka. Zauważyła, że rodzina Collinsów ma o wiele mniejszą przestrzeń mieszkalną niż ona z Williem, a jest ich przecież czworo!

Missie wynurzyła głowę przez poły plandeki.

– Wygląda na to, że Joey też potrzebuje drzemki – stwierdziła.

– Tak, jest bardzo zmęczony – westchnęła matka. Missie zauważyła, że pani Collins też przydałoby się położyć.

– Mogę go uśpić – zaoferowała się Missie, zastanawiając się jednocześnie, czy Joey pozwoli się zaprowadzić do łóżka przez obcą osobę.

Ku jej zdziwieniu nie protestował. Chwyciła go delikatnie za rączkę i pomogła wstać. Potem wzięła go na ręce i zanim weszła z nim do wozu, zatrzymała się na chwilkę, by umoczyć róg fartucha w wodzie i obmyć mu twarz od zaschniętych łez i kurzu. Buzię miał ciepłą i rozpaloną, więc chętnie przystał na zwilżenie jej chłodnym okładem.

Missie położyła Joey’a na łóżku w odpowiedniej odległości od Meggie, tak by nie obudził małej. Zanim opuściła wóz, długie rzęsy Joey’a zatrzepotały, jakby walcząc ze znużeniem. Była pewna, że sen rychło zwycięży i chłopiec odpocznie, co poprawi jego nastrój. A gdy się obudzi, mamie łatwiej już będzie sobie z nim poradzić.

Zeszła z wozu, kiedy pani Collins właśnie kończyła chować ostatnie przybory kuchenne. Wozy były gotowe do odjazdu na popołudniowy odcinek podróży.

– A może pani też by się położyła i przespała razem z dziećmi? – poradziła Missie.

Pani Collins westchnęła głęboko.

– Chyba właśnie tak zrobię – powiedziała. – Po prostu nie wiem, jak mam pani dziękować. – Zamrugała jakby chciała ukryć łzy wzruszenia. – Tak naprawdę myślałam, że już nie dam rady.

– Z każdym dniem będzie coraz lepiej – zapewniła ją Missie, mając nadzieję, że tak się stanie.

– Ufam, że tak będzie… naprawdę.

– Pomożemy wam.

– Dziękuję – młoda mama spuściła głowę i drżącym głosem dodała: – To bardzo miłe z waszej strony.

– Proszę się teraz położyć. Zajrzę do was później.

Pani Collins pokiwała głową, starając się uśmiechem wyrazić swoją wdzięczność. Z trudem wspięła się na wóz. Missie wiedziała, że wewnątrz jest gorąco, gdyż był to dopiero środek upalnego dnia, ale jednocześnie najbardziej komfortowa pora odpoczynku dla zmęczonej obowiązkami matki.

Tego popołudnia Missie na zmianę jechała na wozie i maszerowała obok niego. Idąc, rozmawiała z kobietami i dziećmi. Poznała panią Standard, miłą kobietę o krępej budowie ciała i siwiejących włosach. Miała ośmioro dzieci: pięć dziewczynek i trzech chłopców. Missie dowiedziała się, że była drugą żoną pana Standarda. Zaledwie siedem miesięcy temu została mężatką i jednocześnie matką. Przystosowanie się do opieki nad gromadką ośmiorga dzieci było dla niej zapewne dużym wyzwaniem. Zawsze chciała mieć rodzinę, ale zyskanie ósemki dzieci naraz – i to w różnym wieku, różnego wzrostu i o różnych temperamentach – było niezwykłym przedsięwzięciem. Missie podziwiała kobietę za jej entuzjazm i poczucie humoru w stawianiu czoła tak wielkim zmianom w życiu. Pani Standard pochodziła z miasta, więc jej małżeństwo z wdowcem wiązało się z wyzwaniem, jakie czeka osadników rozpoczynających nowe życie na dalekim Zachodzie. On był przekonany, że właśnie tam czeka na nich szczęście, więc pani Standard spakowała ósemkę dzieci wraz z kilkoma niezbędnymi osobistymi rzeczami, na jakie wystarczyło miejsca w wozie, i ruszyła z nim w długą podróż.

Kroku pani Standard dotrzymywała zwykle pani Schmidt – mała, szczupła, lekko kulejąca kobieta z trójką dzieci – dwoma prawie już dorosłymi synami i ośmioletnią córką.

Żadna z tych dwóch kobiet nie mówiła zbyt wiele. Missie domyślała się, że wydawanie poleceń ogromnej rodzinie stanowiło dostatecznie dużą ilość słów i pani Standard nie potrzebowała się więcej odzywać. A pani Schmidt chyba po prostu nie należała do rozmownych. Była zajęta głównie jakąś pracą, a nie mówieniem. Zdołała zawsze nazbierać więcej drewna, niż wieczorem spalała w ognisku.

Do grona podróżujących kobiet należała też ciemnowłosa pani Larkin, która zawsze wyglądała na nieszczęśliwą, a także pani Page, która szybciej mówiła niż szła, a chód miała niezwykle żwawy. Ktokolwiek był chętny do słuchania, a także niektórzy mniej chętni, dowiedzieli się, co pani Page posiada, ile kosztował każdy przedmiot i gdzie go nabyła lub jak otrzymała. Missie wytrzymywała krótkie „sesje” wynurzeń tej kobiety i oddalała się najszybciej, jak potrafiła, słusznie tłumacząc się koniecznością zbierania chrustu.

Pani Thorne, wysoka kobieta o piaskowych włosach, maszerowała wyprostowana i sztywna, stawiając długie kroki w męskim stylu. Troje dzieci w podobny sposób – długimi, żwawymi krokami – podążało za nią, wymachując swobodnie rękami. Missie była pewna, że pani Thorne świetnie sobie poradzi na Zachodzie.

Okazało się, że młodą kobietą, która pierwszego dnia podróży pomachała przyjaźnie do Missie, była Kathy Weiss, podróżująca ze swoim owdowiałym ojcem. Miała promienny uśmiech, serdeczne usposobienie i sprawiała wrażenie marzycielki. Missie czasami zastanawiała się, czy ta dziewczyna w ogóle zdaje sobie sprawę, dokąd prowadzi ją ta podróż, czy może czuje się jak na popołudniowym spacerze po lesie, który tylko nieznacznie się przedłużył.

Kathy zdążyła się już zaprzyjaźnić z młodą panią Crane, która była typem porcelanowej lalki i wyglądała, jakby była w stanie nieustannego szoku z powodu tego, co ją spotyka. Swym strojem wprowadzała do orszaku element elegancji. Zamiast zwykłej, aczkolwiek praktycznej bawełny – materiału bardzo wygodnego do podróży – wkładała stylowe sukienki i czepki oraz niepraktyczne, eleganckie buty. Zabiegi związane z wyglądem zewnętrznym zajmowały jej każdego poranka więcej czasu niż przygotowywanie śniadania. Missie z uśmiechem reagowała na jej próżność, lecz całym sercem jak najlepiej życzyła owej dziewczynie, tak mało praktycznie podchodzącej do tej trudnej podróży w nieznane.

Missie udało się odnaleźć położną, panią Kosensky, i od razu polubiła tę odważną kobietę o matczynym sercu. Jej serdeczny wyraz twarzy i uśmiech na zawołanie sprawiały, że Missie, gdyby mogła, chętnie ulżyłaby jej w podróży. Starsza, dość krępa kobieta miała problemy zarówno z jazdą na przechylającym się wozie, jak i z pieszą wędrówką po nierównej drodze.

Missie obserwowała mieszające się podczas marszu grupki ludzi. Obiecała sobie, że postara się zapoznać ze wszystkimi i jak najlepiej wykorzystać okazję do zawarcia przyjaźni. Ponieważ wszyscy mieli wspólny cel i zmierzali w jednym kierunku, Missie wydawało się, że powinni być choć trochę do siebie podobni, ale jakże się zdziwiła dostrzegając różnice osobowości, wieku, czy pochodzenia wśród poszczególnych uczestników podróży.

Szczególnie wypatrywała przyszłej mamy, o której wspomniał jej Willie. Nie mogła się doczekać, kiedy osobiście pozna młodą panią Clay, z którą czuła pewną więź, mimo że jeszcze przez jakiś czas postanowiła strzec swojej tajemnicy. Missie za każdym razem, kiedy szła, wciąż nie widywała wśród maszerujących pani Clay. Podobnie jak poprzedniego dnia, choć podróż zakończyła się dość wcześnie, Missie słaniała się na nogach ze zmęczenia. Położyła za wozem kilka nazbieranych po drodze kawałków drewna i poszła porozmawiać z Williem.

Kiedy jego ręce wyprzęgały konie, zauważyła, że miejsca, gdzie trzymał lejce, pokryte są pęcherzami. Wspomniała o tym, ale Willie machnął ręką i powiedział beztrosko:

– Niedługo ręce mi się zahartują, pewnie za kilka dni. A ty jak się czujesz?

– Zmęczona i obolała. Ale i tak myślę, że znoszę podróż o wiele lepiej niż niektóre kobiety. Zauważyłam, że biedna pani Crane utyka, kiedy przez chwilę musi zejść z wozu i iść pieszo.

– Czy to ta kobieta, co wygląda jak paw z nastroszonymi piórami?

Missie nieznacznie się uśmiechnęła.

– Nie bądź dla niej zbyt surowy. Po prostu lubi się ładnie ubierać.

– Cóż, rozsądniej byłoby spakować te eleganckie stroje na jakiś czas i założyć coś odpowiedniego do drogi.

– Może masz rację, ale to ona sama musi podjąć taką decyzję.

– A ja jestem szczęśliwy, że moja żona nie ma takich szalonych pomysłów – powiedział i spojrzał na nią z uśmiechem. – Lepiej trochę odpocznij – stwierdził, przypatrując jej się uważnie. – Dzisiaj znowu wyglądasz na wyczerpaną.

Missie rzeczywiście odpoczęła, choć tym razem zdecydowała, że będzie się pilnować, by nie zasnąć. Ponieważ w okolicy nie było drzew, usadowiła się przy kole od wozu i wyjęła robótkę. Zauważyła, że inne kobiety i dzieci też siadały wokół swoich wozów, szukając cienia, w którym mogłyby odpocząć. Pani Schmidt była jedyną krzątającą się osobą. Nie przestawała zbierać drewna i układać go w stos.

Od strony sąsiedniego wozu dochodziło ciche chrapanie. Missie spojrzała w tamtą stronę i ujrzała panią Thorne rozłożoną na trawie obok wozu, z ręką pod głową.

Nie przeszkadzało jej zamieszanie, jakie panowało wokół kolejnego wozu, przy którym pani Standard opatrywała krwawiący palec u nogi jednego ze swoich pasierbów. Dziecko głośno płakało, gdy oczyszczała jego ranną stopę, ale szybko się uspokoiło, kiedy zobaczyło, że palec owinięty jest już białym, czystym bandażem. Wkrótce pokuśtykało i szukało osób, które docenią symbol jego odwagi.

Inne dziecko Standardów tarzało się po ziemi, bawiąc się z psem. Pani Standard oddaliła się od szczekającego radośnie psa oraz śmiejącego się chłopca, po czym, westchnąwszy ciężko, usadowiła się na ziemi, by odpocząć. Zdjęła buty i zaczęła masować sobie stopy. Missie czuła, że jej stopy też są obolałe, więc mogła doskonale sobie wyobrazić odczucia tej kobiety.

Wydawało jej się, że cenny czas odpoczynku uciekał równie szybko jak słońce, które chowało się już za horyzontem. W obozie stopniowo zaczynała się krzątanina. Pani Schmidt jako pierwsza rozpaliła swoje ognisko. Musiała przecież zacząć wcześniej niż inni, skoro miała zużyć całe drewno, które nazbierała – pomyślała Missie z uśmiechem i odłożyła robótkę. Dym zaczął unosić się w górę, a wieczorne powietrze stawało się coraz chłodniejsze. Nadszedł już czas, by przygotować kolację.

Zanim Willie wrócił, ognisko już płonęło, a w garnku dusiło się mięso z jarzynami. Missie nie musiała piec chleba – zapasy, w jakie wyposażyła ją mama, wystarczą zapewne jeszcze na wiele dni, mimo że niebawem pieczywo straci swą świeżość. Tego wieczora wciąż było jeszcze miękkie. Missie delektowała się każdym jego kęsem.

Henry jadł z wilczym apetytem, a Missie zauważyła, że Willie wcale nie był od niego gorszy.

– Tak sobie pomyślałam – powiedziała – że powinniśmy byli wziąć ze sobą jedną krowę mleczną zamiast tych dwóch, które za parę miesięcy się ocielą.

– Brakuje ci mleka? – zagadnął Willie.

– Jeśli o mnie chodzi, wystarczy kawa albo herbata… ale popatrz na tych malców dookoła. Im na pewno przydałoby się trochę mleka.

Missie zdała sobie sprawę, że teraz ona również powinna pić więcej mleka. Nie wspomniała jednak o tym.

Willie rozejrzał się po obozowisku.

– Masz rację – odpowiedział – jest tu sporo dzieci. Widziałaś się jeszcze raz z panią Collins?

– Nie. Pewnie większość drogi spędziła w wozie z dziećmi. Komu chciałoby się iść w skwarze z dwójką takich malców na rękach? Pomyślałam, że po kolacji mogłabym wpaść do nich i zobaczyć, czy nie trzeba im pomóc, na przykład przy zmywaniu.

Willie lekko zmarszczył brwi.

– Wiesz, nie mam nic przeciwko twojej sąsiedzkiej życzliwości, ale czy nie za dużo na siebie bierzesz? Myślę, że sama masz dość obowiązków i jesteś zmęczona.

– Jeśli chodzi o sąsiedzką życzliwość – wtrącił się Henry, odkładając swój pusty talerz – to ja też chyba pójdę w odwiedziny – po czym wstał z nagłym entuzjazmem i kryjąc uśmiech, odszedł.

– Ależ skąd, czuję się dobrze – zapewniała Williego – poza tym jeszcze kilka dni podróży i się przyzwyczaję.

– Mam nadzieję… – powiedział, ale troska w jego oczach nie znikała.

– Wciąż nie zapoznałam się z panią Clay – stwierdziła Missie – choć przez cały dzień jej wypatrywałam.

– Myślę, że nie wychodzi z wozu. Widziałem Johna, bo rzeczywiście tak ma na imię jej mąż, kiedy poiłem konie. Mówi, że żona źle znosi mocne słońce.

– Co sądzisz o tym, żebyśmy zobaczyli, jak sobie radzą, kiedy skończymy sprzątać?

– Pewnie. Myślę, że nie będzie to zbytnim narzucaniem się. – Willie sięgnął po Biblię i usiadł obok Missie, po czym znowu przytoczył słowa z Księgi Izajasza:

– „Nie bój się, bo ja jestem z tobą” – przeczytał i zatrzymał się na chwilę, wpatrując się w otwartą stronę. – Missie, co to dla ciebie oznacza?

Missie popatrzyła w dal, gdzie zachodzące słońce wciąż jeszcze odbijało swe światło na horyzoncie. Myślała o tych słowach z Biblii, z jednej strony tak znanych, ale mających dla nich teraz, kiedy byli z dala od domu i rodziny, jakby nowe znaczenie.

– Myślę… – powiedziała wolno i rozważnie – że Bóg jest z nami właśnie tutaj, przy ognisku. Och, Willie, tak bardzo Go potrzebujemy! Nie tylko ze względu na nasze fizyczne potrzeby w tej podróży, ale przede wszystkim te wewnętrzne… Potrzebujemy Go, by nas wzmacniał, dodawał siły… Gdybym nie znała Pana Boga, byłabym naprawdę zagubiona. To, że opuściłam mamę, tatę i rodzinę jest dla mnie wystarczająco trudne. Ale gdybym miała zostawić też Boga… nie potrafiłabym zrobić ani kroku. Jestem taka szczęśliwa, że On idzie razem z nami. Tak bardzo się z tego cieszę.

Willie objął ją ramieniem i przytulił do siebie.

– Wyraziłaś to, co i ja czuję – wyznał cicho i ze wzruszeniem. Kiedy opanował już emocje, wypowiedział modlitwę, w której wyraził Bogu wdzięczność. Poprosił też o opiekę i ochronę nad panią Clay oraz nad jej dzieckiem, które miało się wkrótce narodzić.

Rozdział 5
Rebecca Clay

Missie sprzątała po posiłku, podczas gdy Willie udał się do strumyka po wodę. Później, trzymając się za ręce, wybrali się z wizytą do Clayów. Nie spieszyli się i co jakiś czas zatrzymywali się na luźniej pogawędce z innymi podróżnymi. Missie przedstawiała swojego męża kobietom i dzieciom, z którymi zdążyła się pobieżnie zaprzyjaźnić, a on zapoznawał ją z nowo zaznajomionymi mężczyznami.

Kiedy mijali wóz Collinsów, Missie zajrzała do środka, by zapytać, czy nie potrzebują pomocy przy praniu. Pani Collins zapewniła, że na razie dają sobie radę. Missie przyjęła to z ulgą, lecz miała nadzieję, że nikt nie zauważył jej reakcji. Chętnie pomogłaby tej młodej kobiecie, jeśli zaszłaby taka potrzeba, ale jej ciało wciąż było obolałe i osłabione po dwóch dniach podróży. Może jutro poczuje się już lepiej i dojdzie do siebie.

Kiedy znaleźli się przy wozie Clayów, Willie przywitał się z Johnem i dumnie przedstawił mu swoją żonę. John z kolei zawołał Rebeccę, która znajdowała się w środku. Missie nie była pewna, czego się spodziewać i zapewne nie była przygotowana na pierwsze wrażenie, jakie zrobiła na niej dziewczyna, która odsłoniła plandekę wozu. Wyciągnęła rękę do męża, by pomógł jej bezpiecznie zejść. Na twarzy wyglądała bardzo młodo, ale widać było na niej też zmęczenie. Na widok Missie się uśmiechnęła i jej oblicze się rozjaśniło. Długie, kasztanowe włosy związane z tyłu ciemnozieloną wstążką podkreślały jej bladą twarz. Równie zielone miała też oczy. Była atrakcyjną dziewczyną, ale było w niej coś jeszcze – coś, co sprawiało, że Missie natychmiast poczuła, iż ma ochotę poznać ją bliżej i zaprzyjaźnić się z nią.

Kiedy tylko Rebecca zeszła z wozu, wyciągnęła rękę do Missie.

– Rebecca Clay – przedstawiła się miłym, lecz zdecydowanym głosem. – Cieszę się, że mogę cię poznać.

– Melissa LaHaye – odpowiedziała Missie. Nie wiedziała, dlaczego przedstawiła się pełnym imieniem, ale w pewien sposób czuła, że Rebecca powinna je znać. – Znajomi mówią do mnie Missie – dodała pospiesznie.

– A mnie nazywają Becky.

– Pasuje do ciebie to imię – powiedziała Missie z serdecznym uśmiechem, po czym zwróciła się w stronę Williego. – A to mój mąż Willie. Zdążył się już zaznajomić z twoim mężem.

– Wiem, John mi mówił. Nie mogłam się doczekać, kiedy was poznam, ale przez te dwa dni dość kiepsko się czułam. Mam nadzieję, że niedługo będę mogła więcej się ruszać. Jestem pewna, że wasze towarzystwo jest o wiele ciekawsze niż jedynie moje własne. Proszę, usiądźcie – wskazała ręką – nie mamy krzeseł do zaoferowania, ale te kamienie, które przyturlał John, są całkiem wygodne.

Missie roześmiała się razem z Rebeccą, kiedy we trójkę siadali na kamieniach. John tymczasem dołożył do ogniska.

– Mam nadzieję, że ogień przegoni te nieznośne komary – powiedział, odwracając się przez ramię, kiedy szedł po drwa.

– Dokąd konkretnie się wybieracie? – Willie zadał podstawowe pytanie, jakie stawiali sobie nawzajem wszyscy udający się na Zachód. Missie miała nadzieję, że w odpowiedzi usłyszy dobrą nowinę, iż być może w przyszłości będą mieszkać po sąsiedzku.

– Z tą karawaną jedziemy do skrzyżowania w Tettsford, gdzie po kilku dniach odpoczynku dołączymy do grupy udającej się w kierunku północno-zachodnim – odpowiedział John. – Mój brat wyjechał tam w ubiegłym roku i przysłał mi wiadomość, że nigdy nie widział tak pięknej ziemi. Nie może się doczekać, kiedy nam ją pokaże. Mówi, że nie trzeba jej nawet karczować, można od razu przyłożyć do niej pług.

Missie nie dowierzała, choć wcześniej wielokrotnie słyszała już podobne relacje od innych osób. Mimowolnie poczuła się rozczarowana, kiedy zdała sobie sprawę, że Clayowie jednak nie będą ich sąsiadami.

– A wy? – zapytał John.

– My z Tettsford udajemy się na południe. Kupiłem już ranczo na południowych wzgórzach.

– Podoba ci się ta kraina?

– Jest piękna jak marzenie – oczy Williego zrobiły się błyszczące, kiedy podejmował swój ulubiony temat i miał słuchaczy, którzy wcześniej nie słyszeli jego opowieści. – Wszystko jest zachwycające: góry, niebo, gęsta trawa… W tamtych stronach nie ma zbyt wielu drzew. W niewielkiej dolinie, w której planuję wybudować dom, rośnie ich zaledwie kilka. To nie to samo, co tam, skąd pochodzimy.

– Tam, gdzie my jedziemy, chyba w ogóle nie ma drzew – zauważył John.

– Nie potrafię sobie wyobrazić świata bez drzew – powiedziała Becky melancholijnym głosem i Missie wiedziała, że ich brak będzie ciężka próbą dla młodej kobiety.

Missie również kochała lasy i poczuła wewnątrz, że rozumie uczucia Becky, ale odsunęła tę myśl, pocieszając ją i siebie:

– Przyzwyczaimy się jakoś.

– Też tak myślę – uśmiechnęła się Rebecca. – Poza tym podejrzewam, że będę zbyt zajęta, by to w ogóle zauważyć.

Mężczyźni opuścili je na chwilę, by naprawić uprzęż Johna. Jak twierdził, część paska na grzbiecie boleśnie ocierała jego czarnego ogiera i John próbował znaleźć sposób na rozwiązanie tego problemu. Kiedy mężczyźni o tym dyskutowali, Missie z Becky mogły zająć się rozmową na inne tematy.

– Pochodzisz z dużej rodziny? – zapytała Missie, myśląc o swoich rodzicach.

– Mam tylko ojca – odpowiedziała Becky. – Moja mama zmarła, kiedy miałam piętnaście lat.

– Teraz wcale nie wyglądasz na dużo więcej… – powiedziała Missie z uśmiechem, co rozbawiło Becky.

– Każdy myśli, że jestem jeszcze dzieckiem. Być może tak wyglądam. Założę się, że jestem w twoim wieku, w październiku skończę dziewiętnaście lat.

Missie była zaskoczona.

– To rzeczywiście jesteś prawie w moim wieku. A kiedy ma się urodzić twoje dziecko?

– Za około dwa miesiące. Mam nadzieję, że jak wszystko dobrze pójdzie, to będziemy już wtedy w Tettsford. Mają tam lekarza.

– Naprawdę? – zapytała Missie. – Nie wiedziałam, że to takie duże miasto.

– Tettsford to bardzo ważne miejsce. Prawie wszystkie karawany tam docierają, a potem przegrupowują się i rozjeżdżają w różnych kierunkach.

– Wiesz, żałuję, że nie jedziecie w tym samym kierunku co my – powiedziała Missie otwarcie.

Becky popatrzyła na nią równie szczerze:

– Ja czuję to samo. Miałabym o wiele mniej obaw, gdybym wiedziała, że będziesz moją sąsiadką… nawet gdybyś mieszkała w odległości dnia drogi.

Obie młode kobiety zamilkły na moment. Missie bawiła się rąbkiem szala, podczas gdy Becky bezwiednie rozgrzebywała ognisko patykiem.

– Missie… – odezwała się cicho Becky – czy zdarza ci się czegoś bać?

Missie nie podnosiła wzroku.

– Masz na myśli wyprawę na Zachód?

– Tak.

– Nie sądziłam, że się boję... – Missie zawahała się przez moment. – Willie od początku był tak podekscytowany, że naprawdę chciałam pojechać razem z nim. I nadal chcę... Ale nie wiedziałam, że będzie tak trudno… że rozstanie z mamą i tatą będzie takie bolesne. Nie przypuszczałam, że będę odczuwała tak wielką pustkę – Missie rozmyślała nad swoimi słowami, po czym w końcu podniosła głowę i szczerze wyznała: – Tak… Właściwie to zaczynam się trochę bać.

– Dziękuję ci, że mi o tym powiedziałaś. Cieszę się, że nie jestem w tym osamotniona, ponieważ czuję się jak dziecko w całej tej sytuacji. Nigdy o tym nikomu nie mówiłam, nawet Johnowi. Pragnę, by jego wielkie marzenie mogło się spełnić, ale czasami… czasami boję się, że sobie z tym wszystkim nie poradzę, że moja tęsknota za domem będzie przeszkodą w tym, by czuł się prawdziwe szczęśliwy.

Missie czuła, że jej oczy rozszerzają się z zaskoczenia.

– Tęsknisz za domem?

– O tak.

– Mimo że nie masz mamy?

– Może nawet tym bardziej. Mój tata bardzo kochał mamę i było mu naprawdę ciężko, kiedy ją stracił. Byłam dla niego wszystkim, a kiedy w moim życiu pojawił się John, zakochałam się tak bardzo, że nie mogłam myśleć o nikim innym – tu zatrzymała się, by wziąć głęboki oddech. – No i teraz… zostawiłam tatę zupełnie samego – dokończyła szybko.

Oczy Becky wypełniły się łzami. Wytarła je i kontynuowała:

– Gdyby mama żyła, nie martwiłabym się tak o niego. Tęsknię za nim… bardzo tęsknię. Jest dobrym człowiekiem… silnym, postawnym, muskularnym, ale wewnątrz jest taki wrażliwy, więc… – złapała kolejny głęboki oddech. – Rozumiesz, co chcę powiedzieć?

Oczy Missie również zrobiły się wilgotne ze wzruszenia. Skinęła głową.

– Oczywiście, że rozumiem. Mój tato jest tak samo wrażliwy i wcale by mnie nie zdziwiło, gdyby teraz płakał w ukryciu tak samo często, jak ja za nim. Ale on ma przynajmniej żonę i inne dzieci, które wciąż jeszcze są w domu.

– A więc ty też tęsknisz… – bardzej stwierdziła niż spytała Becky.

W odpowiedzi Missie skinęła tylko głową.

– Ale będzie coraz lepiej, przyzwyczaimy się – dokończyła Becky.

– Mam taką nadzieję – powiedziała Missie z przejęciem. – Liczę na Boga, że mi w tym pomoże.

– Znasz… to znaczy, rozmawiasz o tym z Bogiem?

– O tak, bez Niego…

– Jak się cieszę! – wykrzyknęła Becky. – Wiesz, to Bóg dodaje mi codziennie odwagi. Nie jestem zbyt dzielna… nawet z Nim. Ale bez Niego byłabym prawdziwym tchórzem!

Missie wytarła łzy i obie roześmiały się ze stwierdzenia Becky.

– Jestem taka szczęśliwa, że mam Williego – wyznała Missie. – On ma odwagi za nas dwoje.

– Tak jak mój John. Jeśli chodzi o naszą przyszłość, to on jest wielkim optymistą. Mam nadzieję, że go nie zawiodę.

Missie chwyciła ją za dłoń i uścisnęła.

– Na pewno go nie zawiedziesz – powiedziała zachęcająco. – Dajesz mu więcej, niż ci się wydaje, inaczej nie byłoby cię tutaj.

– Mam taką nadzieję, Missie.

– Obawiasz się o dziecko?

– Troszkę. Ale staram się nie myśleć o tym w ten sposób. Jestem trochę zmęczona. Niedobrze mi czasami od słońca i od tego kołysania wozem. Byłabym szczęśliwa, gdybym miała dość siły, by iść pieszo i móc się więcej ruszać.

– Musisz uważać, by na początku nie maszerować zbyt długo.

– John jest zdania, że chodzenie dobrze by mi zrobiło. Mówi, że potrzeba mi świeżego powietrza i trochę ruchu. Jego mama miała dziewięcioro dzieci i nigdy nie odpuściła sobie pracy będąc w ciąży.

Cóż, to dotyczyło jego mamy – chciała powiedzieć Missie, ale ugryzła się w język. W zamian stwierdziła:

– Jedzie z nami położna, która ma doświadczenie w przyjmowaniu porodów. Może powie ci, czy powinnaś się bardziej zmuszać do chodzenia.

– John mi o niej mówił, ale jeszcze jej nie poznałam.

– Polubisz ją, jestem tego pewna. To miła kobieta, którą zapewne każda z nas chciałaby mieć przy porodzie. Przyprowadzę ją kiedyś do ciebie, jeśli chcesz.

– Mogłabyś? Nie czułam się dotąd na tyle dobrze, by jej sama poszukać, a mam naprawdę sporo pytań. Gdyby tylko moja mama… – Becky nie dokończyła i zamrugała szybko powiekami.

– Przyprowadzę ją jutro, jeśli uda mi się ją spotkać – zapewniła łagodnie Missie, po czym dodała: – Kiedy z Williem wyjeżdżaliśmy, tata dał nam szczególny werset. Powtarzam go sobie często. Traktujemy go jako nasz własny, ale oczywiście nie jest on zastrzeżony! Wszystkie Boże obietnice są przeznaczone dla wszystkich Bożych dzieci. Chciałabym się nim z tobą podzielić. Ufam, że będzie on miał równie duże znaczenie dla was, jak ma dla mnie i Williego. Pochodzi z Księgi Izajasza. – Missie nabrała powietrza i wyrecytowała z pamięci: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą”. Ten jeden werset zawiera mnóstwo obietnic. Wierzę, że Bóg mówi serio. On może i chce być z nami, zarówno w życiu jak i w śmierci. Wiem, że jest z nami we wszystkim.

– Dziękuję ci Missie, bardzo potrzebowałam tej prawdy. Kiedy wpadniesz do mnie jutro, czy mogłabyś coś dla mnie zrobić? Teraz jest już za ciemno, ale chciałabym, żebyś pokazała mi, gdzie ten werset jest zapisany, żebym mogła go sobie sama przeczytać.

– Jasne, bardzo chętnie.

Mężczyźni poszli do koni. Potem Willie wtarł maść w bolesne miejsce na ciele ogiera. Ciszę, jaka nastała po słowach Missie, przerywał jedynie trzask ognia. Missie żałowała, że nie może podzielić się z Becky swoją własną dobrą nowiną. Ale najpierw musi powiedzieć Williemu – i to jak najszybciej. Czuła się nie w porządku, trzymając to przed nim tak długo w tajemnicy. Obawiała się jednak, że mogłaby go zmartwić. Gdyby tylko potrafiła pokonać zmęczenie i trochę się pozbierać… Jakże była wdzięczna, że nie męczyły jej poranne mdłości i wymioty.

Becky przerwała jej myśli:

– Obawiam się, że muszę ci się do czegoś przyznać. Wiesz, skłamałam mówiąc, że boję się troszeczkę. Ja się bardzo boję. Boję się o dziecko i o to, że przy porodzie może nie być lekarza. Obawiam się też o swoje samopoczucie. Nie mam wiedzy na temat małych dzieci, Missie. Nic nie wiem na temat porodu czy opieki nad niemowlęciem. Myśl o tym, że dziecko urodzi się w czasie tej podróży na Zachód śmiertelnie mnie przeraża, ale John mówi… – pokręciła głową i zawiesiła głos.

– I z pewnością ma rację – zareagowała błyskawicznie Missie. – Dziecko zapewne urodzi się w Tettsford, w pięknej sypialni, w obecności lekarza, który da ci wszelkie niezbędne instrukcje. Lecz jeśli… nawet gdyby maleństwo troszkę się pospieszyło, mamy przecież panią Kosensky. To wspaniała kobieta, jakiej nie znajdziesz nigdzie na świecie. Sama się przekonasz, kiedy ją poznasz. Na pewno uspokoi twoje obawy. Przyprowadzę ją, jak tylko nadarzy się okazja.

Becky zdobyła się na uśmiech.

– Dziękuję, Missie. Pewnie myślisz sobie, że jestem straszną beksą, bo martwię się o tak naturalną rzecz jak urodzenie dziecka. Chciałabym poznać panią Ko… Ko… jak ona się nazywa? Może poradzi coś na moje mdłości i będę miała trochę więcej siły, by częściej się ruszać. Kiedy wóz podskakuje na wybojach, czuję, jakby wszystkie kości w moim ciele zamieniały się pod wpływem wstrząsów w gęstą masę – uśmiechnęła się i wstała. – Zaraz wrócą nasi mężowie. Myślisz, że będą mieli ochotę na kawę?

W sobotę wieczorem po kolacji przewodnik karawany zwołał wszystkich uczestników podróży na zebranie.

– Życie podczas wędrówki może być trochę nudne – zaczął wprost – więc jeśli ktoś z was umie grać na czymkolwiek, co wydaje jakiś dźwięk, będziemy wdzięczni, jeśli się ujawni i przyniesie swój instrument.

Henry przyniósł więc gitarę, a pan Weiss mocno zużyte skrzypce. Zaplanowano wspólny śpiew przy ognisku. Ludzie dołączali się chętnie, nucąc melodie, jeśli nie znali słów. Dzieci wesoło podskakiwały i kołysały się w rytm muzyki, tańcząc w swoim stylu.

To, co pan Weiss był w stanie dokonać na swoich skrzypkach, było bardzo cenne, ale okazało się, że Henry wcale nie był gorszy. Miał przyjemny głos i prowadził grupę we wspólnym śpiewie. Wykonywano piosenki obozowe oraz ulubione hymny. Missie zachwycała się każdą spędzoną wspólnie minutą. Muzyka i śpiew zawsze przywodziły na pamięć wspomnienia z ich kościoła, kiedy wspólnie uwielbiali Boga. Uznała, że wilczy apetyt Henry’ego wart był zaspokajania. Postanowiła być w tym względzie hojna i zawsze proponować mu dokładki.

Pan Blake zbyt wcześnie, jak dla Missie, wstał i pomachał ręką, by skupić uwagę ludzi.

– Dziękujemy bardzo. Dziękujemy muzykom za kawał dobrej roboty. Ale robi się już późno i czas kończyć. Poza tym zauważyłem, że komary już bardzo zgłodniały, więc lepiej się schowajmy – odgonił kilka sprzed swojej twarzy, po czym dodał: – Jutro jest niedziela, dlatego mamy całodniowy postój w obozie. Jeśli o mnie chodzi, nie jestem osobą religijną, ale uważam, że dzień odpoczynku to rozsądny pomysł, zarówno dla zwierząt, jak i dla nas wszystkich. Jeśli są wśród was wierzący, którzy chcą zorganizować sobie nabożeństwo, to pozostawiam to w ich gestii. Nie jestem dobry w takich sprawach. Ja planuję spędzić niedzielę nad rzeką. Może uda mi się coś złowić. – Rozejrzał się po grupie i zapytał: – A więc czy ktoś z was chciałby mieć jutro nabożeństwo?

Podniosło się dość sporo rąk.

– Dobrze, dobrze… w porządku – powiedział pan Blake. – Panie Klein, czy mógłby pan zająć się tą sprawą?

Henry popatrzył na niego zaskoczony, ale pokiwał głową. Na tym spotkanie się zakończyło.

Henry poświęcił jeszcze trochę czasu na zebranie pomocników do zorganizowania porannego nabożeństwa. Kilka osób nie wyraziło chęci udziału, lecz większość pragnęła uczcić dzień Pański.

Willie został wyznaczony do odczytania Pisma Świętego, a Henry wziął na siebie odpowiedzialność poprowadzenia śpiewu. Pan Weiss na swoich starych skrzypcach potrafił grać pieśni kościelne z jeszcze większym uczuciem niż żywe taneczne melodie czy regionalne piosenki. Wszystko zostało ustalone.

Nastał jasny i ciepły niedzielny poranek. Nabożeństwo było zaplanowane na dziewiątą, tak by mogło się skończyć jeszcze zanim słońce wzejdzie wysoko i zrobi się upał. Ludzie zgromadzili się w zagajniku nad rzeczką i usiedli na kłodach, które w tym właśnie celu Willie ściął razem z Henrym.

Rozpoczęli od śpiewu, który z całego serca poprowadził swoim wyraźnym barytonem Henry. Kathy Weiss nauczyła wszystkich nowej pieśni – prostej i krótkiej, ale łatwo wpadającej w ucho. Ludzie, o ile nie byli zajęci przeganianiem komarów, klaskali w ręce. Po ostatniej zwrotce „Cudownej Bożej łaski” Henry zakończył śpiew i poprosił pana Weissa o poprowadzenie modlitwy. Ten uczynił to z taką gorliwością, że Missie znów przypomniała sobie dom rodzinny.

Każdy, kto tylko chciał, mógł opowiedzieć o Bożym prowadzeniu w czasie podróży. Kilka osób wstawało kolejno, by wyrażać Bogu wdzięczność za Jego kierownictwo, siłę, odwagę, zwycięstwo nad strachem oraz za szczególną ochronę w czasie drogi. Missie i Becky wymieniły spojrzenia i znaczące uśmiechy.

Na koniec Willie przeczytał fragment ze Słowa Bożego mówiący o nakarmieniu przez Jezusa tłumów przy użyciu skromnego śniadania małego chłopca. Missie była pewna, że ludzie uchwycili znaczenie tych słów dla nich na teraz i zostali zachęceni do zaufania Bogu w kwestii Jego zaopatrzenia i ochrony podczas podróży. Ludzie słuchali bardzo uważnie, kiedy Willie przekonywującym głosem prezentował wersety z Biblii na temat Bożych obietnic. Kiedy zamknął Pismo Święte, ludzie kiwali głowami i z wiarą powtarzali „amen”.

Mimo że miejsce nabożeństwa pośród dzikiej przyrody nie przypominało w niczym kościoła, to czas uwielbienia był tak samo znaczący, jak gdyby odbywał się pod dachem świątyni z wieżą i bijącym dzwonem. Kiedy ludzie rozchodzili się do swoich wozów, podawali Henry’emu rękę i dziękowali za jego posługę. Niektórzy sugerowali wspólne śpiewanie hymnów wieczorem, kiedy zasiądą przy ognisku, co później rzeczywiście zostało zorganizowane.

Nabożeństwo niedzielne i wieczorne hymny przy ognisku stały się bardziej znaczące dla członków karawany niż sobotnie wieczorne zgromadzenie. W miarę jak mijały dni i tygodnie, ludzie, którzy na początku nie byli zainteresowani zgromadzeniami niedzielnymi, z czasem obmywali twarze, wdziewali czyste ubrania i otrzepywali buty z kurzu, by wziąć udział w spotkaniu. Missie i Willie z radością obserwowali, jak rośnie zainteresowanie wspólną modlitwą. Ludzie przychodzili stęsknieni wyciszenia, uwielbienia i dzielenia się Słowem Bożym.

Pan Blake natomiast wybierał inny sposób na spędzenie niedzieli – łowienie, polowanie, czy po prostu leżenie w cieniu. Lecz pewnego niedzielnego poranka Missie zauważyła, że postanowił jednak zostać w obozie. Wyglądał, jakby ukradkiem przysłuchiwał się nabożeństwu.

Rozdział 6
Monotonia podróży

Dzień nie różnił się od dnia, upływając w rytmie nużącej przewidywalności. Nawet pogoda była monotonna. Słońce grzało mocno i tylko od czasu do czasu przechodził lekki deszczyk przynoszący chwilową ulgę.

Stopniowo jednak podróżujący przyzwyczajali się do tej jednostajności. Ich ciała wciąż były obolałe pod koniec dnia, ale ludzie nie odczuwali tego już tak intensywnie jak na początku. Pęcherze na nogach zmieniły się w twarde odciski. Od czasu do czasu okulał jakiś koń, więc woźnice z uwagą i troską wypatrywali wszelkich oznak zranienia u swoich zwierząt.

Pewna rodzina o nazwisku Wilbur musiała zjechać na bok i wycofać się z karawany z powodu konia, który nie mógł kontynuować jazdy. Pan Blake zboczył z całą karawaną o dwie mile, by zostawić ową rodzinę przy małej placówce wojskowej. Sprawujący służbę sierżant obiecał wysłać kilku swoich żołnierzy, by przywieźli opuszczony wóz pana Wilbura i poprowadzili resztę koni do bezpiecznego fortu. Najwcześniej, jak to możliwe, Wilburowie mieli zostać przewiezieni do najbliższego miasta. Missie chciało się płakać, gdy patrzyła na ich głębokie rozczarowanie. Ale nie było innego wyjścia – karawana ruszała dalej bez nich.

Kilka pomniejszych nieszczęśliwych zdarzeń w czasie podróży było dla wszystkich ostrzeżeniem, że muszą być bardzo ostrożni. Jedno z dzieci Page’ów oparzyło się w czasie zabawy zbyt blisko ogniska. Pan Weiss, kowal, został potraktowany kopytem przez konia, którego próbował podkuć, ale na szczęście obyło się bez poważniejszych obrażeń. Pani Crane skręciła kostkę, próbując wejść na strome zbocze w swoich modnych butach, co uwięziło ją w rodzinnym wozie na dłużej, niż się spodziewała. Kilkoro mniejszych dzieci zostało zainfekowanych przez ukąszenie komara, poza tym sporadycznie któreś z nich się przeziębiało. Pomimo to większość osób dość dobrze przystosowała się do życia w podróży.

W miarę posuwania się na Zachód zmieniały się krajobrazy. Missie próbowała określić, co jest w nich obcego i co odróżnia je od rolniczych terenów, które opuściła. Drzewa były mniejsze i niepodobne do tych, jakie znała. Również pagórki wyglądały inaczej ze względu na karłowatą roślinność, jaka je pokrywała. Niezależnie, jakie były to zmiany, Missie uświadamiała sobie coraz bardziej, że oddala się od rodzinnego domu oraz ludzi, których kocha. Znane już uczucie tęsknoty wciąż powracało, nie dając spokoju. Czasami musiała zagryzać wargę, by powstrzymać łzy przed wylaniem się na policzki. Starała się być dzielna i modliła się jeszcze gorliwiej. W czasie wędrówki i codziennych zajęć ciągle powtarzała sobie błogosławione słowa obietnicy z Księgi Izajasza. Jej największym sprzymierzeńcem była praca, więc starała się zawsze mieć zajęte ręce.

Często odwiedzała Becky i tak jak obiecała, przedstawiła jej panią Kosensky. Mądra kobieta podważyła rady Johna, który twierdził, że Becky powinna więcej chodzić. Ostrzegła, by przyszła mama uważała i ograniczała się z aktywnościami. Teraz, kiedy Becky czuła się już lepiej, niechętnie przyjmowała te ograniczenia, lecz dostosowała się do instrukcji położnej.

Missie znajdowała wiele okazji, by pomagać pani Collins w opiece nad dwójką małych dzieci. Często brała córeczkę Collinsów i przychodziła z nią w odwiedziny do Becky, by ta mogła nabrać doświadczenia w opiece nad maluchem.

Chociaż ze wszystkich sił starała się koncentrować na przyszłości i na przygodzie, jaka ją czeka, wciąż przypominały jej się wydarzenia, jakie o danej porze dnia mogą mieć miejsce w rodzinnym domu. Dzisiaj mama i tata będą robić pranie – wszystkie rzeczy będą lśnić bielą i suszyć się na słońcu. Albo: Dzisiaj tata wybiera się na cotygodniową wyprawę do miasta. Albo w niedzielę: Cała rodzina udaje się wozem do małego kościółka na nabożeństwo. Spotkają się z sąsiadami – ludźmi, których znałam przez całe życie – i z pastorem Joem. Niemal słyszała go mówiącego kazanie oraz „amen” powtarzane przez ludzi, gdy wygłaszał prawdy ze Słowa Bożego. Mogła zamknąć oczy i wyobrazić sobie uśmiech swojej drogiej siostry Clae, kiedy z miłością i dumą patrzy na swojego męża stojącego za kazalnicą.

Tak mijał każdy dzień. Słaba, choć stopniowo nabierająca sił Missie maszerowała z innymi pielgrzymami, lecz tęskniła za domem, w którym niegdyś wspólnie z innymi wykonywała swoje codzienne obowiązki.

Zdziwiła się, kiedy uświadomiła sobie, że są już w podróży od prawie czterech tygodni. W pewnym sensie wydawało jej się to jak wieczność. A z drugiej strony tak szybko zleciało. Dlaczego po takim długim czasie wciąż jeszcze odzywa się w niej głęboka tęsknota za domem i poczucie osamotnienia? Czas – myślała – uleczy rany i złagodzi ciężar nostalgii. Lecz ile go jeszcze musiało upłynąć, by przyzwyczaiła się do rzeczywistości?

Kiedy z każdym kolejnym dniem ciało Missie przestawało dotkliwie odczuwać zmęczenie, coraz bardziej cierpiała jej dusza. Jakże bardzo brakowało jej ich wszystkich – rodziny i przyjaciół. Jak cudownie byłoby poczuć ciepło przytulenia mamy lub dłoń taty na swoim ramieniu. Chętnie zniosłaby żarty Clare’a i Arnie’go; cieszyłaby się widząc, jak rośnie i rozwija się mała Ellie. A uroczy Luke – jakże bardzo chciałaby go uścisnąć. Czy rozpozna braciszka, kiedy znowu go zobaczy? I czy to w ogóle kiedykolwiek nastąpi? Drogi Boże – modliła się wciąż niezmiennie – proszę, pomóż mi to wszystko znieść.

Missie z całej siły starała się ukryć swoją tęsknotę przed Williem. Lecz postępując tak, nie zdawała sobie sprawy, że chowa przed nim część samej siebie. Często czuła na sobie jego wzrok, który badał wyraz jej twarzy. Willie przejmował się jej zmęczeniem i wciąż sprawdzał, jak się czuje, czy się nie przepracowuje i czy odżywia się właściwie.

Prawda była taka, że Missie wcale nie czuła się dobrze. Oprócz głębokiej tęsknoty dokuczały jej nudności i ogólne uczucie zmęczenia. Ale ukrywała to przed Williem. To nie jest właściwa pora. Willie będzie się przejmował – tłumaczyła sobie. Jednak wyczuwała napięcie, jakie wytworzyło się między nimi – i nie podobało jej się to.

Każdy dzień przebiegał według tego samego schematu, co poprzedni. LaHaye’owie wstawali bardzo wcześnie. Missie przygotowywała śniadanie dla mężczyzn, podczas gdy oni zajmowali się zwierzętami, poili je i szykowali wozy do kolejnego dnia podróży. Potem wszyscy troje jedli, pakowali się i wyruszali w drogę. W południe odbywała się krótka przerwa, w czasie której Missie przyrządzała jakąś szybką strawę.

Kiedy wieczorem zatrzymywali się na postój, trzeba było rozpalić ognisko, ugotować kolację i posprzątać po posiłku. Ze względu na małą ilość świeżego jedzenia, Missie musiała często sięgać po produkty suszone i konserwy. Szybko znudziło ją ograniczone menu. Zastanawiała się, czy Williemu i Henry’emu ono również nie smakuje – tak jak jej. Ile by dała, by spokojnie zasiąść przy stole do jednego z wyśmienitych dań przyrządzanych przez mamę z warzyw z własnego ogródka i świeżo pieczonego chleba... Pokręciła głową i uznała, że lepiej skupić myśli na czymś innym.

Odległość pokonywana przez Missie pieszo w ciągu dnia zależała od rodzaju drogi i intensywności upału. Becky Clay nie próbowała przemierzać zbyt długich dystansów pieszo. John powstrzymywał się od nalegania, by ruszała się więcej, gdyż pani Kosensky powiedziała mu, że nie wszystkie kobiety są tak odporne na wszelkie trudy jak jego mama. Becky chętnie przebywała z innymi kobietami, lecz musiała uważać, by się zbytnio nie przeciążać.

Podróżujący zaczynali poznawać się coraz lepiej. Niektórym służyło to bardzo dobrze. Pani Standard i pani Schmidt z każdym dniem czuły się swobodniej w swoim towarzystwie. Po dotarciu na miejsce miały nadzieję zostać bliskimi sąsiadkami.

Kathy Weiss i Tillie Crane również się zaprzyjaźniły. Kathy spędzała też wiele godzin z Anną, najstarszą z pięciu córek Standardów. Lecz Anna i Tillie nie miały ze sobą zbyt wiele wspólnego i nie wykazywały zainteresowania spędzaniem czasu razem. Za to pani Standard zdawała się lubić Kathy i traktowała ją na równi z przysposobioną niedawno ósemką dzieci. Missie miała wrażenie, że pani Standard przyjęłaby chętnie do swojego rodzinnego kręgu niemal każdego.

Henry był również mile widzianym gościem przy ognisku Standardów. Missie często się zastanawiała, czy to za przyczyną którejś z młodych dziewcząt, czy może z powodu matczynego serca pani Standard. Henry, którego matka zmarła, kiedy był małym chłopcem, bez wątpienia pragnął troski i opieki, jakich brakowało mu w dzieciństwie.

Na równi z przyjaźnią wśród podróżnych zdarzały się i konflikty. Pani Thorne wciąż maszerowała z zadartą głową, nie szukając z nikim serdecznego kontaktu. Nie zapraszała nikogo do rozmowy ani słowem, ani gestem. Wokół ogniska Thorne’ów nie zdarzały się pogawędki przy wspólnej kawie.

Większość podróżnych starała się unikać gadulstwa pani Page. Jednak ona miała zwyczaj pojawiać się nagle i znikąd, a wtedy praktycznie niemożliwym było wymknięcie się w kulturalnym stylu. Wydawało się, że pani Page przytuliłaby się nawet do kaktusa, gdyby ten umiał słuchać.

Missie nie wiedziała, od czego się to zaczęło, ale z jakichś względów pomiędzy panią Page i panią Tuttle zrodziła się prawdziwa wrogość. Pani Tuttle była wdową podróżującą ze swoim bratem. W przeciwieństwie do pani Page była małomówna, ale jeśli już się odezwała, to zazwyczaj w kąśliwym lub raniącym tonie. Dlatego jej również unikano, lecz z odmiennych przyczyn niż uciążliwej i głośnej pani Page.

Kobieta nie umiała powstrzymać się od komentarzy na każdy podjęty temat. Jej uwagi dotyczyły też przyczyn, dla których pani Tuttle wybierała się na Zachód. Według pani Page na panią Tuttle na końcu wędrówki czekał traper, który złożył jej propozycję małżeństwa drogą korespondencyjną. Pani Page oświadczyła, że gdyby ów traper spojrzał na kamienną i srogą twarz pani Tuttle, pewnie wolałby pozostać jednak w stanie wolnym. I tak rozpoczęła się wojna.

Większość pojedynków słownych owych dwu kobiet prowadzona była przez pośredników:

– Idź i powiedz Jessie Tuttle, że jeśli nie pozbędzie się tego lodowatego spojrzenia, straci swojego trapera od razu, jak tylko się spotkają.

– A ty powiedz pani Page (Jessie Tuttle nie zdobyła się na to, by użyć imienia pani Page – Alice), że jej by się przydało, żeby miała całą twarz skutą lodem, bo przynajmniej nie mogłaby otworzyć tej niewyparzonej gęby.

Oczywiście wysłannicy nigdy nie dostarczali tych wiadomości. Nie musieli tego robić, ponieważ obelgi zwykle wypowiadane były na tyle głośno, żeby druga strona je słyszała. Tocząca się walka słowna nie była dla towarzyszy podróży źródłem niepokoju, lecz raczej rozrywki. Na co dzień mało było powodów do śmiechu, więc nawet sąsiedzkie sprzeczki stanowiły swego rodzaju atrakcję.

Sporadyczne spotkania wszystkich dorosłych członków karawany były okazją dla przewodnika do złożenia raportu z przebiegu podróży, wydania nowych poleceń czy wyjaśnienia pewnych sytuacji, jakie się na bieżąco wydarzały. Spotkania owe były wyczekiwane i stanowiły przyjemny przerywnik w codziennej monotonii.

Tym razem pan Blake ogłosił, że jest zadowolony z postępu podróży, która przebiega zgodnie z planem. Jego jedynym zmartwieniem była ogromna rzeka, do której się zbliżali. Będą przeprawiać się przez nią za około cztery dni. Był przekonany, że nie będzie zbyt głęboka i łatwo ją przekroczą. Jedyną możliwą przeszkodą utrudniającą przejście mogłaby być ulewa, ale jak dotąd korzystali z dobrodziejstwa słonecznej, bezchmurnej aury. Kiedy przeprawią się przez Wielką Rzekę – tak nazywali ją tutejsi Indianie – droga, na której się znajdą, będzie już prowadziła prosto do celu podróży.

Wszyscy zdawali się cieszyć z wieści, jakie podał pan Blake, ale Missie nie podzielała ich entuzjazmu. W sercu skrywała marzenie o tym, że rzeka okaże się niemożliwa do przejścia i Willie zdecyduje się zawrócić do domu.

Willie oczywiście wcale nie chciał nigdzie wracać. Po zachęcającym komunikacie razem z innymi podróżnymi wydał radosny okrzyk. Missie zauważyła, że oprócz niej kilka innych kobiet również ucichło, między innymi Becky, Sissie Collins i Tillie Crane.

Milcząco udała się w kierunku wozu, czego ogarnięty entuzjazmem Willie z początku nie zauważył.

– Pomyśl tylko! – zachwycał się. – Jeszcze tylko cztery dni i przekroczymy Wielką Rzekę, a potem… potem to już pójdzie z górki.

Missie przytaknęła i próbowała się uśmiechnąć, by nie robić mężowi przykrości.

– Nadal się martwisz o Becky? – zapytał, patrząc jej prosto w oczy. Prawdopodobnie miał nadzieję na jakieś rozsądne wyjaśnienie powściągliwości z jej strony.

– Chyba tak – odparła, czując, że jej odpowiedź brzmi bezpiecznie i w pewnym sensie jest przecież szczera.

– Ale jest jeszcze coś, co cię niepokoi… prawda? Czuję to od jakiegoś czasu. Czy coś jest nie tak, Missie? Powiedz mi.

Pytanie Williego wyrażało tyle szczerej troski, że Missie wiedziała, iż musi go uspokoić. Nie chciała zdradzić swojej tajemnicy w takich okolicznościach. Wyobraziła sobie intymną chwilę wieczorem przy ognisku czy bliskość, jaką daje im własne łóżko w okrytym płótnem wozie. Teraz szli nierówną, zakurzoną drogą, wśród ludzi. Niemożliwe było ściszenie głosu, by nikt nie słyszał. Jednak wiedziała, że musi to zrobić.

– Chciałabym ci o czymś powiedzieć… Wiesz, wciąż nie było sprzyjającej okazji – powiedziała cicho i wzięła głęboki oddech. – Willie, my też będziemy mieć dziecko.

Willie zatrzymał się i wyciągnął do niej rękę. Jego twarz była pełna powagi.

– Nie żartujesz sobie ze mnie?

– Nie, Willie.

– I jesteś tego pewna?

– Jak najbardziej.

Stał spokojnie przez chwilę, a potem pokręcił głową.

– Nie jestem pewien, czy karawana jest odpowiednim miejscem dla małego dziecka.

Przez moment Missie miała nadzieję, że to da Williemu wystarczający powód, by zawrócić do domu, ale wkrótce odrzuciła tę egoistyczną myśl i zmusiła się do uśmiechu.

– Och, Willie, nie denerwuj się. Zanim dziecko się urodzi, będziemy już dawno na miejscu.

– Jesteś pewna?

– Oczywiście, że tak. Jak długo sądzisz, że będziemy jeszcze w podróży?

Wyraz twarzy Williego nagle się zmienił, po czym młody mężczyzna wydał radosny okrzyk. Missie złapała go mocno za rękę, by powstrzymać go przed obwieszczeniem dobrej nowiny wszystkim towarzyszom podróży. Willie przestał wykrzykiwać i mocno ją przytulił. Poczuła ulgę. Był naprawdę podekscytowany. Cieszył się i nie miała co do tego żadnych wątpliwości.

Nie wiedziała dlaczego, ale nagle zachciało jej się płakać. Poczuła ogromną radość, kiedy w końcu odkryła przed Williem swoją tajemnicę. Widziała jego entuzjazm i czuła uścisk jego mocnych ramion. Jakże źle robiła, że ukrywała to przed nim tak długo. Nagle obmyła ją potężna fala miłości do męża. Mogła teraz iść z nim nawet na koniec świata, gdyby tego od niej chciał.

Teraz śmiali się i płakali razem. Willie obejmował ją i całował po czole, po włosach, po policzkach. Inni podróżni przeszli już obok nich i zostawili ich samych.

– A więc to dlatego byłaś taka niewyraźna… – mruczał Willie z ustami przy jej włosach. – Musimy się teraz lepiej tobą zaopiekować. Będziesz więcej odpoczywała i lepiej się odżywiała. Postaram się częściej o świeże mięso. Nie powinnaś też tyle pracować, nie możesz się przemęczać. Missie, tak się bałem, że zmieniłaś zdanie, że nie chcesz jechać na Zachód… albo nawet że już mnie nie kochasz… albo że jesteś chora i… tak się bałem. Modliłem się cały czas, a tu nagle okazuje się, że… – Missie słyszała w jego głosie głębokie emocje.

Nie zdawała sobie wcześniej sprawy z tego, co mogła oznaczać dla Williego jej wielodniowa apatia i tęsknota za domem. Nie powinna już nigdy niczego przed nim ukrywać.

– Przepraszam cię, Willie – wyszeptała. – Nie wiedziałam, że… że przychodziły ci do głowy najgorsze myśli. Przepraszam.

– To nie twoja wina. To wcale nie jest twoja wina. Po prostu mi ulżyło… Wciąż jest mi przykro, że nie czujesz się dobrze, ale zaopiekuję się tobą. Poza tym, ku twemu złemu samopoczuciu jest przynajmniej dobry powód.

– Cieszę się, że jesteś szczęśliwy…

Missie nie miała szansy skończyć zdania. Willie przerwał jej i przyciągnął jeszcze bliżej do siebie.

– Teraz już wszystko będzie dobrze, Missie. Wkrótce poczujesz się lepiej. Porozmawiamy z panią Kosensky. Zadbamy o to, żebyś dużo wypoczywała. A zanim się obejrzysz, znów nabierzesz sił.

– Willie… Willie, jest jeszcze jedna rzecz. To prawda, czułam się trochę przygnębiona. Myślę, że prawdziwym powodem jest to, że… wiesz, ja bardzo tęsknię za domem, za mamą i tatą… – nie była w stanie kontynuować. Po jej policzkach popłynęły łzy.

– Missie, dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? Przecież bym cię zrozumiał. Ja też bardzo tęsknię za ludźmi, których zostawiliśmy. Może nie potrafiłbym ulżyć twojemu smutkowi, ale dzieliłbym go z tobą. – Ujął w obie dłonie jej twarz i delikatnie pocałował. – Kocham cię, Missie.

Dlaczego była taka niemądra? Dlaczego trzymała ten ból w sobie, myśląc, że Willie jej nie zrozumie? Powinna mu była o tym powiedzieć już dawno temu i przyjąć pociechę w jego ramionach. Missie tuliła się do niego i płakała, dopóki nie wyczerpały jej się wszystkie łzy. Z pewnością łatwiej uleczyć smutek, kiedy się komuś zwierzy i kiedy oczyszcza się go poprzez wylanie łez. W końcu mogła spojrzeć na Williego i się uśmiechnąć.

Willie pocałował ją w nos i znowu ją uścisnął.

– Hej – odezwał się nagle – musimy położyć naszą mamę do łóżka. Koniec z długimi wieczorami, kochanie. Ograniczymy też twoje codzienne maszerowanie i pracę.

– Och, Willie – zaprotestowała Missie – chodzenie jest dla mnie o wiele łatwiejsze niż jazda po wybojach w tym starym wozie.

– Tak sądzisz?

– Tak sądzę. No, nie jest to nowa bryczka na resorach.

Willie śmiał się, kiedy szli przez polanę w kierunku wozu.

– Musisz teraz uważać – powiedział z całą powagą i podniósł ją do góry. – Nie możesz się forsować.

– Och, Willie – roześmiała się Missie. Wiedziała, że w najbliższej przyszłości będzie traktowana jak małe dziecko. Może nie będzie to takie złe? O ile Willie zachowa umiar w chuchaniu i dmuchaniu na nią. Uśmiechnęła się do siebie i rozchyliła plandekę wozu.

Rozdział 7
Deszcz

Następnego poranka Willie wychodził z wozu w błogim nastroju. Missie patrzyła, jak wkłada przez głowę szarą, wełnianą koszulę i zapina każdy guzik, od pasa aż po szyję. Kiedy wpychał ją pospiesznie do grubych, drelichowych spodni, stanowiących jego podróżny ubiór, spojrzał na żonę. Zobaczył, że Missie nie śpi, więc obdarzył ją pełnym zadowolenia uśmiechem, po czym szybko spoważniał i przykazał, żeby została dłużej w łóżku. Przyszła mama potrzebuje przecież odpoczynku. Uśmiechnęła się zaspana i zaproponowała, żeby później zmienił koszulę na bawełnianą, bo może być upalnie, tak jak wczoraj. Skinął głową, po czym założył na ramiona szelki. Wychodząc, wskoczył w skórzane buty z cholewkami i odsunął plandekę. Najpierw udał się do koni, by przygotować je do drogi. Podążał dziarskim krokiem i gwizdał jeszcze radośniej niż zwykle. Missie wiedziała, że Willie cieszy się z wieści o dziecku. Była też przekonana, że cały czas z entuzjazmem myśli o przeprawie przez Wielką Rzekę, która czeka ich za cztery dni.

Dla Missie oznaczało to, że po owych czterech dniach nie będzie już odwrotu. Ze względu na męża starała się otrząsnąć z nostalgii i zdecydowała się rozpocząć poranne obowiązki z radością. Dzisiaj, jeśli nadarzy się okazja, powie Becky o dziecku. Odtąd będą miały jeszcze więcej wspólnych spraw i tematów do rozmów.

Tego dnia Willie często zatrzymywał wóz, by Missie miała okazję pójść kawałek pieszo. I równie często sprawdzał, czy żona nie czuje się zmęczona wędrówką. Starała się przyjmować jego troskliwe sugestie. Właściwie dałaby radę iść dłużej, gdyż z każdym dniem spacery coraz mniej ją męczyły, ale nie chciała sprawiać przykrości Williemu, więc gdy to proponował, wsiadała z powrotem na wóz.

Po południu zrobiło się chłodniej i zaczął wiać silny wiatr. Na horyzoncie pojawiły się ciężkie, deszczowe chmury. Podróżni z niepokojem oczekiwali, czy przejdą obok. Dla wszystkich stało się wkrótce jasne, że nie zapowiadają one jedynie lekkiego deszczu. Wciąż jednak podsycali wzajemne nadzieje, że opady nie potrwają długo. Zwierzęta najwyraźniej wyczuwały nadchodzącą burzę, bo stały się nerwowe i płochliwe zanim jeszcze pojawiły się grzmoty z błyskawicami.

Na początku zaczęło siąpić. Kobiety i dzieci pochowały się pod przykryciem wozów, podczas gdy mężczyźni zakładali na siebie nieprzemakalne płócienne peleryny i kontynuowali jazdę mimo deszczu.

Zamiast zmniejszać swą intensywność, burza z kłębiącymi się ciemnymi chmurami i towarzyszącą jej ulewą stawała się coraz bardziej groźna i nieprzejednana. Wkrótce koniom trudno było się poruszać, bo wielkie koła wozów grzęzły w coraz głębszym błocie. Niektórzy mieli dodatkowe konie lub woły, którymi mogli wesprzeć swoje zaprzęgi. Przewodnicy biegali tam i z powrotem, by pomóc podróżnym w rozwiązywaniu potencjalnych problemów. A pierwszy taki problem pojawił się bardzo szybko. Jeden z wozów jadących przodem ześlizgnął się i zjechał po stromym zboczu, zahaczając kołem o wielki kamień. Drewniane szprychy połamały się z przeraźliwym trzaskiem. Wóz przechylił się do przodu, ale na szczęście się nie przewrócił. Panu Calleyowi udało się jakoś powstrzymać spłoszone konie przed ucieczką.

Zaprzęgi podążające z tyłu musiały manewrować, omijając uszkodzony wóz. Osuwały się wolno i ślizgały po skalistej drodze prowadzącej w dół zbocza, aż w końcu znajdowały pewny grunt. Kiedy tylko ostatni wóz zjechał bezpiecznie po wyrytych na zboczu koleinach, pan Blake zarządził postój. Tego dnia planowane było pokonanie dłuższego dystansu, ale dalsza jazda w takich warunkach nie miała sensu. Musieli poczekać z przeprawieniem się przez Wielką Rzekę.

Przesiąknięte wozy ustawiły się jak zwykle w szyku okrężnym. Odczepiono z zaprzęgów konie, nad którymi unosiła się para. Kilku mężczyzn udało się w górę, by pomóc rodzinie Calleyów, która utknęła na zboczu. Wozu nie dało się ruszyć z miejsca, dopóki nie naprawiono koła. Mężczyźni pracowali w deszczu, próbując podnieść wóz, kładąc pod niego kamienie i kawałki drewna. Calleyowie musieli spędzić tę noc z dala od obozu.

Pod nieobecność Williego i Henry’ego Missie owinęła się grubym szalem i wyszła na poszukiwanie drewna. Wiele kobiet z dziećmi również szukało opału, ale w deszczu niełatwo było cokolwiek znaleźć. Missie czuła, że jest przemoknięta. Grzęzła w błocie, wypatrując kawałków drewna, które udałoby się rozpalić. W pewnym momencie zrobiło się jakieś zamieszanie, po czym Missie usłyszała, jak ktoś wykrzykuje:

– Powiedz Jessie Tuttle, że jak ktoś idzie po patyk, który zauważył, to ów patyk już należy do tej osoby!

Missie uśmiechnęła się mimowolnie. Te dwie znów zaczynają kłótnię!

Jedynie przezorna pani Schmidt nie musiała teraz wyruszać na mało owocne poszukiwania, gdyż miała obfite zapasy suchego chrustu złożone w wozie pod siedzeniem. Missie zastanawiała się, dlaczego też nie była na tyle przewidująca, by pomyśleć o zrobieniu zapasów.

W końcu uzbierała trochę gałęzi z nadzieją, że wystarczy na rozpalenie ognia i przyrządzenie gorącego posiłku. Wracając do wozu, brnęła w błocie. Ogień palił się niechętnie, lecz udało jej się wzniecić płomień na tyle, by podgrzać posiłek. Chwilami wydawało się, że ognisko zgaśnie, lecz Missie nie dawała za wygraną. Kawa nie zagotowała się do końca. Udało się jednak podgrzać mięso na tyle, by przynajmniej było ciepłe, a prawie gorącą kawą zdołali ogrzać zziębnięte ciała.

Missie posprzątała z grubsza i oboje z Williem wślizgnęli się do swojego „mieszkania” na kołach. Zrzucili z siebie mokre ubrania i założyli ciepłą, suchą odzież. Było zbyt wcześnie, by kłaść się spać, nawet po tak ciężkim i wyczerpującym dniu. Willie zapalił lampę i usiadł przy niej, chcąc uzupełnić swój dziennik. Missie wyjęła robótkę, ale wciąż miała zimne palce, w zwiazku z czym praca nie szła jej zbyt dobrze. W końcu zrezygnowała i owinęła się kocem, by się trochę ogrzać. Willie podniósł głowę, spojrzał na nią i spytał zatroskany:

– Zmarzłaś, prawda? Lepiej od razu połóż się do łóżka. Nie chciałbym, żebyś się przeziębiła. Ja pójdę zobaczyć, czy nie znajdzie się jakiś ciepły kamień do ogrzania twoich stóp. – Opatulił Missie kocem jeszcze mocniej, aż pod brodę, i zaczął sięgać po płaszcz.

– Nie wychodź z powrotem na deszcz – błagała go Missie. – Wcale nie mam aż tak zimnych stóp. Zaraz się zagrzeją… włożę drugą parę wełnianych skarpet.

Zrobiła tak od razu, by zatrzymać męża. Było jednak jeszcze za wcześnie na sen. Wiedziała też, że najrozsądniej jest po prostu poleżeć pod kocem. Chłód zaczął stopniowo ustępować. Wkrótce poczuła senność.

Willie skończył swoje zapiski w dzienniku i sięgnął po oprawioną w skórę „Wędrówkę Pielgrzyma”, którą dostali w prezencie ślubnym od dzieci w szkole.

– Mógłbyś poczytać mi na głos? – zaproponowała Missie.

Willie zaczął czytać. Znana jej historia wywołała dobre samopoczucie przed snem, co sprawiło, że długi wieczór minął szybciej.

Deszcz nie przestawał padać, stukając w pokrycie wozu. Zanim Willie położył się do snu, sprawdził wszystko dokładnie dookoła i wewnątrz wozu, upewniając się, że w żadnym miejscu nic nie przecieka. Wkrótce usłyszała jego równy oddech i wiedziała, że zasnął. Chciałaby też umieć tak szybko zasypiać, lecz niestety… Leżała i słuchała deszczu. Jej myśli znów zawędrowały do rodzinnego domu.

Zawsze uwielbiała odgłos deszczu stukającego o szyby, kiedy leżała skulona, okryta uszytą przez mamę, ciepłą kołdrą. Dawniej deszcz wydawał jej się przyjazny, lecz tego wieczoru nie był ich sprzymierzeńcem. Przeszedł ją dreszcz, więc przysunęła się jeszcze do Williego. Była wdzięczna, że ma go blisko siebie i może ogrzać się ciepłem jego ciała. Czuła się przy nim bezpieczna.

Kiedy się obudziła następnego poranka, wciąż padało. Wszędzie dookoła były wielkie kałuże, a krzewy i wozy ociekały strumieniami wody. Poranne powietrze nasiąknęło wilgocią. Willie przybył akurat w momencie, kiedy próbowała wyjść z wozu i zastanawiała się, jakim sposobem zdoła wzniecić ogień. Poprosił ją, by pozostała w łóżku i sam próbował rozpalić ognisko, by zagotować kawę i zrobić naleśniki. Ignorując jej protesty, zrobił śniadanie i przyniósł jej do łóżka.

– Nie ma sensu, żebyśmy oboje wychodzili na zewnątrz – tłumaczył. – Poza tym pan Blake jeszcze nie podjął decyzji, czy wyruszymy dalej, czy będziemy czekać.

Wszyscy doskonale wiedzieli o rozterkach pana Blake’a dotyczących przeprawiania się przez rzekę, której wody po deszczu na pewno się podniosły. Mimo błotnistej drogi zarządził, by wszyscy spakowali się i ruszali.

Kiedy Willie wsiadał na wóz i popędzał narowiące się konie, był już całkowicie przemoknięty. Kazał Missie usadowić się w wozie najwygodniej, jak się da, i pozostać pod osłoną płótna.

Jazda postępowała mozolnie. Wozy ślizgały się na mokrej ziemi. Koła grzęzły i trzeba je było co chwilę uwalniać spod ciężaru błota. Po kilku godzinach jazdy woźnice mieli dość, a konie były wycieńczone. Gdy w końcu jedno ze zwierząt się przewróciło, pan Blake zarządził postój. Podróżowanie dalej w takich warunkach nie miało sensu.

Kiedy wóz zatrzymał się ze zgrzytem, Missie nie wiedziała, czy ma się cieszyć, czy raczej niepokoić. Deszcz nieco zelżał. Owinięta ciepłym szalem udała się jak zwykle na poszukiwanie drewna. Gdy jednak po jakimś czasie nadszedł Willie, Missie wciąż jeszcze nie udało się rozpalić ogniska. Była bliska płaczu i czuła się kompletnie nieprzydatna. Drewno nie chciało się palić. Willie zajął się tym i namówił ją do przebrania się w suche rzeczy. W międzyczasie odważył się poprosić o odrobinę gorącej wody panią Schmidt, której ognisko płonęło żwawo. Pani Schmidt była zadowolona, że może podzielić się wrzątkiem – przynajmniej takie sprawiała wrażenie. Missie zrobiła dla siebie, Williego i Henry’ego ciepłą herbatę. Popijając ją i jedząc bułeczki, które zostały z poprzedniego dnia, przynajmniej trochę się rozgrzali.

Deszcz nie przestawał padać. Missie wróciła do robótki ręcznej, podczas gdy Willie naprawiał jakąś część uprzęży. Kiedy skończył, wyjął dziennik, lecz wkrótce wyczerpał tematy do opisywania. Sięgnął po książkę Johna Bunyana i próbował czytać, lecz w końcu zniecierpliwiony wyszedł z wozu na deszcz pod pretekstem sprawdzenia czegoś w zaprzęgu i konieczności zajrzenia do krów.

Gdy Williego nie było, czas dłużył się Missie jeszcze bardziej. Ostatecznie sama chciała wyjść, lecz usłyszała, że mąż nareszcie wraca. Zawołał na nią, więc wyjrzała, odsuwając krawędź płótna. Willie wręczył jej zawiniątko, a w nim niemowlę od Collinsów.

– Ich wóz przemaka – wyjaśnił. – Nie mają suchego miejsca, w którym można położyć dzieci. Zaraz przyprowadzę tu jeszcze chłopca.

Missie szybko rozwinęła dziecko z kocyka. Zgodnie z zapowiedzią, Willie zjawił się wkrótce z powrotem wraz z małym Joeyem. Meggie marudziła, a Missie uspokajała ją, kołysząc w ramionach i próbując znaleźć dla niej najwygodniejszą pozycję. Willie zabawiał Joeya, pomagając mu wybudować mały domek z patyczków. Potem czytał mu z „Wędrówki Pielgrzyma” i mimo że chłopak niewiele rozumiał, słuchał bardzo uważnie. Missie w końcu udało się uśpić małą, więc dołączyła do Williego i Joeya. Chłopczyk był teraz zaangażowany w zabawę patyczkami i kamykami.

Później przyszła Sissie Collins, żeby sprawdzić, jak się mają jej dzieci. Musiała też nakarmić niemowlę. Willie zrobił obchód w obozie i sprawdził, czy ktoś jeszcze nie potrzebuje pomocy. Kiedy długi dzień nareszcie dobiegł końca, wypili resztę chłodnej herbaty i zjedli kolację na zimno.

Willie razem z Henrym przeniósł się do ich drugiego wozu, tak by Sissie ze swoją dwójką dzieci mogła pozostać w suchym miejscu.

Kiedy Missie kładła się spać, deszcz wciąż dudnił o brezentowe pokrycie wozu. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek przestanie padać. Czy są w stanie przetrzymać jeszcze jeden dzień taki jak ten?

Okazało się, że nie było wyjścia. Czasami deszcz zamieniał się w lekką mżawkę, po czym znowu przeradzał się w straszliwą ulewę. Za każdym razem, kiedy łagodniał, Missie zakładała na siebie szal i wychodziła z wozu. Właściwie nie było miejsca, gdzie można było pospacerować i rozciągnąć skurczone mięśnie nóg. Ziemia w miejscu postoju wyglądała jak jezioro z kilkoma wystającymi z niego wysepkami. Na początku Missie próbowała poruszać się po tych miejscach, ale w końcu wzruszyła ramionami i zrezygnowana brnęła w wodzie.

Ostatecznie również pani Schmidt zabrakło drewna, więc mężczyźni podjęli wspólne działania, by znaleźć coś, co zdoła się rozpalić. Ustalono, że pod rozciągniętą płachtą zrobią wspólne ognisko, które będzie do dyspozycji wszystkich obozowiczów. Kobiety na zmianę, po kilka, przygotowywały szybko gorące strawy dla swoich rodzin.

Rodzina Collinsów nie była jedyną, której wóz przeciekał. Inne również były przemoknięte. Rodziny łączyły się ze sobą i dzieliły suchym miejscem, na ile tylko było to możliwe. Deszczowa aura wzmogła konflikt pomiędzy dwoma nie lubiącymi się kobietami. Rzucane przez panią Page obelgi i kąśliwe riposty pani Tuttle były często jedyną rzeczą, która trzymała resztę obozowiczów w dobrych nastrojach. Poza tym nie pozostawało im nic innego, jak pośmiać się zdrowo z siebie nawzajem.

Piątego dnia niebo przejaśniło się nieco i przedzierające się zza chmur słońce zaczęło osuszać ociekające wodą, podniszczone wozy.

Pasażerowie wyjrzeli na zewnątrz. W pośpiechu naciągając sznury, wieszali ubrania i koce do wysuszenia. Ziemia wciąż była mokra. Potrzeba było jeszcze wielu dni, by zniknęły kałuże, a grunt wysechł na tyle, by wozy mogły znowu ruszyć.

Kiedy Missie wyjrzała ze swojego wozu, czuła się jak Noe po potopie. Woda była niemal wszędzie. Jak dobrze byłoby zobaczyć kawałek suchego lądu, choćby nawet spod końskich kopyt miał znów wydobywać się pył! Jakże wspaniale byłoby znowu ruszyć w drogę.

Pan Blake był wyraźnie zniecierpliwiony, lecz jego wieloletnie doświadczenie w podróży podpowiadało mu, że nie ma sensu ruszać w błocie.

– Trzeba jeszcze poczekać – obwieścił i wyjaśnił, że po wielu dniach ulewy przekroczenie Wielkiej Rzeki i tak będzie w najbliższych dniach niemożliwe. Będą mieli opóźnienie, ale nie było sensu mnożyć problemów. – Nim się obejrzycie, będziemy już po drugiej stronie.

Kiedy pan Blake kończył ogłoszenie, miny słuchających były posępne. Missie zastanawiała się, co oznaczało „nim się obejrzycie”. Ale jej głównym obowiązkiem teraz było zebranie jak najwięcej drewna i ułożenie go do wyschnięcia, by można je było użyć następnego dnia. Nie może się zdarzyć, że znowu zabraknie jej opału.

Rozdział 8
Wielka Rzeka

Pan Blake trzymał wozy w obozie przez sześć dni. Z pewnością zwlekałby ze wznowieniem podróży jeszcze dłużej, bo domyślał się, że nad rzeką czeka ich przykra niespodzianka, lecz rosnące zniecierpliwienie ludzi powodowało coraz większe napięcie. Ziemia w bezpośredniej odległości od obozu była na tyle sucha, że można było ruszyć, a poza tym ryzyko wybuchu gniewu wynikające z podenerwowania i bezczynności zwyciężyło nad niechęcią zmierzenia się z niewątpliwym faktem wezbranych wód Wielkiej Rzeki. Siódmego dnia pan Blake zarządził wyjazd.

Tych sześć minionych dni nie było jednak całkiem straconych. W tym czasie można było zreperować uprzęże, wzmocnić wozy, zaimpregnować czy naszyć łaty na płótna w miejscach, gdzie przeciekały. Była też okazja do wyprania i zacerowania ubrań, wywietrzenia koców, oraz kąpieli. Drużyna, która wyruszyła na polowanie, wróciła ze zdobyczami – dwoma jeleniami, które dostarczyły pożywienie dla całego obozu. Wszyscy chętnie pożywili się świeżym mięsem, stanowiącym nie lada przysmak i urozmaicenie monotonnego menu.

Ostatniego wieczora poprzedzającego dalszą podróż nad obozem unosił się zapach smażonych steków, podnosząc ludzi na duchu i skupiając uwagę wszystkich na przygotowaniach do kolacji. Kobiety nazbierały nieopodal świeżych, soczystych jagód, które nadały kolacji rangę prawdziwego bankietu. Wszyscy się posilili i niecierpliwie oczekiwali, kiedy znowu rozpoczną podróż.

Dotarcie do Wielkiej Rzeki zajęło im trzy dni. Kiedy w końcu znaleźli się na miejscu, pan Blake ujrzał to, czego się obawiał: prąd rzeki był zbyt silny, by można było bezpiecznie przejść na drugi brzeg. Ponownie zwołał spotkanie i wyjaśnił grupie, że muszą rozbić obóz nad rzeką i czekać, aż wody opadną. Zdeterminowani podróżni byli rozczarowani, lecz nawet najbardziej niecierpliwi zgodzili się z jego decyzją.

Rozbito obóz. Rodziny ponownie próbowały ustanowić jakąś rutynę i nie dać się ogarnąć bezczynności oraz nudzie. Mężczyźni urządzali polowania, a kobiety i starsze dzieci wyruszały w poszukiwaniu jagód. Missie codziennie przeznaczała jakiś czas na zbieranie drewna, tak jak czyniły to inne kobiety nie mające dzieci, którym można by było powierzyć owo zadanie. Gdy zgromadziła dzienny zapas, resztę układała zawsze na stosie pod wozem. Missie postanowiła, że w razie kolejnego deszczu pani Schmidt nie będzie jedyną dobrze przygotowaną osobą.

Kilka starszych pań zaczęło podejrzewać, że Missie jest „przy nadziei”. Chociaż nie słyszała komentarzy na ten temat, często dostrzegała na sobie ich matczyny wzrok wyrażający zainteresowanie i troskę. Według jej własnych obliczeń do narodzin dziecka zostało pięć miesięcy, co wydawało jej się bardzo długim czasem i myślała sobie, że przecież nikt nie powinien się tym jeszcze martwić.

Wciąż szukała możliwości przebywania w towarzystwie Becky Clay. Nie było żadnych wątpliwości co do stanu, w jakim znajdowała się Rebecca i wszystkie kobiety na wiele sposobów starały się pomagać jej w obowiązkach. Dorzucały do jej stosu po trochu drewna, kiedy wracały z poszukiwań, przynosiły dodatkowe porcje jedzenia, a jej wiadro często „wędrowało” po wodę z kimś, kto akurat miał wolną rękę.

Ze względu na Becky Missie coraz bardziej martwiła się opóźnieniem podróży. Tak jak Rebecca, miała nadzieję, że dotrą na czas do Tettsford, gdzie mieszka lekarz. Każdego dnia modliła się i wierzyła, że jakimś cudem wezbrane wody zaczną opadać i karawana znowu ruszy w drogę. Lecz kiedy tylko wody zdawały się cofać, nadchodziła kolejna burza, która ponownie podnosiła poziom rzeki. Przeprawa wozami na drugą stronę była niemożliwa ze względu na głęboki i szybki nurt. Mijały kolejne dni, a wozy wciąż musiały czekać na przeprawę.

W piętnastym dniu spędzonym nad brzegiem Wielkiej Rzeki w obozie zrobiło się poruszenie na wieść o zbliżającej się następnej kolumnie wozów. Na horyzoncie odległego wzgórza zaobserwowano powolne zbliżanie się schodzącej w dół karawany. Kilka osób wyszło jej na spotkanie. Ci, którzy pozostali w obozie, czekali z niecierpliwością na wieści, jakie być może przywożą przybysze.

Kiedy druga karawana dotarła do rzeki, rozbiła obóz w pobliżu grupy pana Blake’a. Missie i Willie z rozczarowaniem dowiedzieli się, że tamci rozpoczęli swoją podróż daleko na południe od ich rodzinnych stron, więc trzeba było zadowolić się jedynie ogólnymi wiadomościami. Przewodnik tejże grupy okazał się znacznie mniej cierpliwy niż pan Blake. Po zaledwie dwóch dniach spędzonych nad brzegiem rzeki uznał, że wody obniżyły się dostatecznie, by wozy mogły przeprawić się na drugą stronę. Pan Blake próbował mu to wyperswadować, lecz mężczyzna wyśmiał go i określił, że „trzęsie się niczym stara baba”. Zdecydowanie i głośno stwierdził, że nie raz przeprawiał się przez rzekę, gdy poziom wody był jeszcze wyższy. Następnie zwrócił się do oczekujących wozów swojej karawany i dał znak, by pierwszy z nich zaczął wjeżdżać do rzeki.

Kobiety, mężczyźni i dzieci stali na brzegu i obserwowali to przedsięwzięcie. Wśród widzów dało się słyszeć narzekania na pana Blake’a:

– Siedzimy tu już tyle dni, a pewnie już dawno mogliśmy być na miejscu.

Pan Blake zdecydował się nie patrzeć na to wszystko. Z wyrazem dezaprobaty rzucił kilka epitetów pod adresem przewodnika drugiej karawany, po czym odwrócił się na pięcie i odmaszerował.

Przez jakiś czas wydawało się, że wóz przejedzie pomyślnie. Jednak ku przerażeniu obserwatorów natrafił na głębszą wodę, której wartki prąd uniósł go w górę i zakręcił nim dookoła. Konie usiłowały płynąć do odległego brzegu, ale wzburzone wody były zbyt silne. Kiedy woźnica zdał sobie sprawę ze swojego niebezpiecznego położenia, rzucił się w mętne wody i desperacko próbował dopłynąć do brzegu. Prąd rzeczny porwał wirujący i rozkołysany wóz, a przerażone konie rżały, zmagając się w walce z żywiołem. Plandeka wozu zachwiała się i przewróciła na bok. Tonący wóz i zaprzęg niesione były razem z prądem, po czym zniknęły za zakrętem rzeki.

W międzyczasie woźnica wciąż starał się trzymać głowę na powierzchni wody. W pewnym momencie zdołał chwycić się niesionego z nurtem drzewa. Z brzegu dało się słyszeć dopingujące go okrzyki tłumu, które po chwili zamieniły się w jęk rozpaczy. Drzewo zahaczyło o coś wystającego spod powierzchni wody i przekoziołkowało na środek rzeki, odrzucając tonącego i pozostawiając go znowu samotnego w walce z żywiołem.

Na brzegu powstało zamieszanie. Mężczyźni rozbiegli się po swoje konie i starali się zbliżyć na tyle, by rzucić tonącemu linę. Obserwatorzy patrzyli na zanurzającą się w wodzie i znów pojawiającą się głowę, która wreszcie zniknęła za zakrętem. Młoda kobieta na brzegu upadła na ziemię, a kilka innych pochyliło się nad nią, śpiesząc jej z pociechą.

– Biedna... – westchnęła Missie. – To musiał być jej mąż. – Ukryła twarz w dłoniach i rozpłakała się.

Ciało mężczyzny zostało wyłowione około kilometra poniżej miejsca zdarzenia. Wszelkie wysiłki w kierunku przywrócenia mu życia okazały się daremne. Konie i wóz przepadły bezpowrotnie.

Następnego dnia podróżni z obu karawan zebrali się w jednym miejscu. Wykopano grób i odprawiono nabożeństwo żałobne. Młodej wdowie trudno było opuścić miejsce, w którym pochowany został jej mąż. Wszystkich ogarnęło uczucie bezradności i smutku. Jednocześnie wzrósł szacunek względem pana Blake’a i każdy odwracał wzrok, gdy przygnębiony przewodnik drugiej karawany przechodził obok.

Grupę Blake’a ogarnęła nowa fala determinacji. Będą czekać. Będą czekać, nawet gdyby miało to potrwać do końca lata! Teraz już wiedzieli, że konie i wozy przegrają ze wzburzonymi wodami rzeki.

Pewnego dnia, tydzień później, po śniadaniu ktoś w obozie zwrócił uwagę na szczyt wznoszący się po drugiej stronie rzeki. Kilku mężczyzn, z pomalowanymi twarzami i falującymi na wietrze pióropuszami, siedziało na kucach. Ich niemal nagie ciała lśniły w świetle porannego słońca. W ciszy obserwowali ustawione w okręgu wozy. Następnie, na sygnał wodza, ruszyli dalej i zniknęli za wzgórzem. Po ciele Missie przeszedł dreszcz, kiedy pomyślała, co mogłoby się wydarzyć, gdyby nie oddzielały ich teraz spienione wody. Może na tym polegało spełnienie Bożej obietnicy, jaką z Williem dostali od ojca, zanim wyruszyli z domu: „Umacniam cię, jeszcze i wspomagam…”

Po kolejnym tygodniu mniej lub bardziej cierpliwego oczekiwania podróżnych, woda nareszcie zaczęła opadać. Pan Blake, który każdego dnia uważnie obserwował rzekę, przebył ją na swoim koniu, zanim pozwolił, by jakikolwiek wóz zamoczył w niej choćby jedno koło. Kiedy upewnił się, że jest to bezpieczne, wydał pozostałym rozkaz do wyruszenia.

Przeprawienie się przez rzekę zajęło cały dzień. Kobiety i dzieci przewożono na drugi brzeg wierzchem. Tam oczekiwały na mężczyzn oraz wozy. Niektóre z nich potrzebowały do przebycia rzeki dwóch zaprzęgów. Przy każdym wozie jechała wierzchem specjalna eskorta, którą wysyłał pan Blake, by za pomocą lin stabilizowała równowagę. W ten sposób żaden wóz nie został obrócony bokiem i porwany z prądem. Missie wciąż przypominała się tragiczna śmierć, jaka zdarzyła się kilka dni wcześniej. Gdyby tylko tamten przewodnik użył takich samych środków ostrożności… Pan Blake był rozważnym i doświadczonym przewoźnikiem – co było dla Missie kolejnym dowodem Bożej opieki.

Kiedy cała grupa zebrała się na zachodnim brzegu rzeki, Willie pomodlił się głośno i podziękował Bogu za szczęśliwą przeprawę. Wyczerpani mężczyźni i zwierzęta chętnie zatrzymali się na wieczorny odpoczynek. Następnego dnia, po półtoramiesięcznym opóźnieniu, rozpoczną dalszą wędrówkę.

Missie coraz bardziej martwiła się o Becky. Dotarcie do Tettsford zajmie im jeszcze wiele dni. Czy Clayowie jednak będą musieli skorzystać z usług pani Kosensky?

Wcześnie o poranku następnego dnia w obozie zrobiło się gwarno. Podróżni nie mogli się doczekać sygnału do wyruszenia. Nawet konie stąpały niespokojnie w miejscu. Missie była zaskoczona własnym zniecierpliwieniem. W poprzednich tygodniach tak bardzo obawiała się przekroczenia Wielkiej Rzeki, gdyż to oznaczało, że nie ma już odwrotu, lecz teraz, kiedy mieli rzekę za sobą, chciała jak najszybciej jechać dalej. Gdyby znała szlak i kierunek, w jakim trzeba zmierzać, pewnie dawno by już ruszyła na piechotę.

W końcu wozy ustawiły się w szeregu, gotowe do odjazdu. Zgrzyt uprzęży i skrzypienie kół zabrzmiały w uszach Missie niczym piękna melodia. Nareszcie rozpoczynali podróż! Wszyscy byli bezpieczni i mieli Wielką Rzekę za sobą. Teraz po drodze mogli napotkać jedynie drobne przeszkody. Ponieważ zawrócenie było niemożliwe, Missie pragnęła posuwać się jak najszybciej do przodu. Wyczuwała też podniecenie Williego. Prowadził konie ostrożnie, lecz gdyby tylko mógł, popędzałby je szybciej. Jednak w długiej karawanie nikt z woźniców nie miał prawa zmieniać tempa narzucanego przez przewodnika.

Dzień przebiegał bez szczególnych urozmaiceń. Podróżni szybko poddali się zwykłym, rutynowym obowiązkom. Obolałe mięśnie znów przypominały im, że przez długi czas byli bezczynni i teraz na nowo musieli przyzwyczajać się do rygorów podróży. Missie szła pieszo, po czym wsiadała na wóz i tak na zmianę. Idąc zbierała drewno, a kiedy wspinała się na wóz, chowała je pod siedzeniem.

Na koniec dnia wszyscy odczuwali głębokie zmęczenie, lecz napięcie zniknęło. Znowu kontynuowali podróż i to liczyło się najbardziej.

Tereny, jakie przemierzali, wciąż się stopniowo zmieniały. Rosło coraz mniej drzew, a te, które spotykali po drodze, były o wiele niższe. Kobiety znajdowały coraz mniej drewna na opał. Dlatego zaczęły napełniać swoje wiadra odchodami bizonów. Missie wolała zbierać drewno, gdyż było ono przyjemniejsze do palenia, a poza tym noszenie nieporęcznych wiader, które wkrótce stawały się ciężkie, dawało o sobie znać bólem rąk i pleców.

Od czasu do czasu można było obserwować w oddali stada bizonów albo jeleni. Dwa razy widzieli Indian, ale chociaż serca podróżnych biły z tego powodu przyspieszonym rytmem, Indianie nie zbliżyli się do karawany.

Wdowa po mężczyźnie, który utonął, pani Emory, poprosiła pana Blake’a o możliwość dołączenia do jego karawany. Pan Blake nie potrafił jej odmówić. Ustalono, że pojedzie wozem z panem Weissem i jego córką Kathy.

Nieszczęśliwa kobieta straciła wszystko: męża, którego poślubiła sześć miesięcy wcześniej, dom oraz cały dobytek. Kobiety noszące podobny rozmiar ubrań sięgnęły do swoich kufrów i obdarowały ją odzieżą na resztę podróży do Tettsford. Chociaż nie wszystkie rzeczy pasowały na nią idealnie i nie były specjalnie modne, pani Emory przyjęła je z wdzięcznością za okazaną jej życzliwość. Była wartościową osobą. Choć pogrążona w głębokim smutku, zauważała wokół siebie ludzi, którym mogła służyć pomocą. Ciche usposobienie i pomocne dłonie zapewniły jej miejsce w grupie.

Każdy dzień przybliżał ich do celu podróży, a wieczorne rozmowy przy ognisku wypełniała nadzieja, snucie planów i marzeń. Nowa ziemia kryła w sobie wiele obietnic. Wydawało się, że w powitalnym geście rozpościera przed nimi swe ramiona, gotowa przyjąć każdego przybysza z jego nadziejami i chęcią podjęcia ciężkiej pracy.

Rozdział 9
Miasteczko

Pan Blake najwyraźniej żywił uprzedzenie do miast. Jeśli tylko było to możliwe, omijał te skupiska ludności z daleka, niezależnie od ich wielkości. Kiedy jednak musiał przejechać w pobliżu któregoś z nich, nie pozwalał wozom zatrzymać się i marnować czas. Rodziny sporządzały wtedy listę potrzebnych artykułów i sam pan Blake lub któryś z jego pomocników wjeżdżał do miasta i robił zakupy dla wszystkich.

Uważał, że jego zadaniem jest doprowadzenie karawany do skrzyżowania w Tettsford i na tym właśnie się skupiał. Jak mawiał, najbardziej niebezpiecznym wrogiem zdążającego na Zachód osadnika jest miasto. W czasie wielu swoich podróży na Zachód pan Blake nigdy nie przeżył sytuacji, w której ktoś z jego grupy zginąłby w wezbranej rzece, pożarze prerii, czy też z rąk Indian. Gubił jednak podróżnych w miastach i dlatego nie lubił tam wstępować.

Ku zdziwieniu wszystkich pan Blake zwołał zebranie i ogłosił:

– Jutro dotrzemy do Lipton. Zatrzymamy się tam na jeden dzień. Nasz obóz będzie stacjonował po prawej stronie miasta. Zaprzęgi ani konie nie mają tam prawa wstępu. Tych z was, którzy chcieliby zrobić większe zakupy, a nie zdołają ich udźwignąć, może ucieszyć wiadomość, że sklep w Lipton świadczy specjalne usługi dostawy zakupów prosto do klienta. Można się tam zaopatrzyć we wszelki podstawowy asortyment… – przerwał na chwilę i rozejrzał się po twarzach zebranych osób. – Karawana wyruszy ponownie w środę rano o tej samej godzinie, co zwykle. Sugeruję, by wszyscy byli gotowi na czas.

Po ogłoszeniu pana Blake’a podniosła się radosna wrzawa. Znowu będzie można zobaczyć miasto! I to nie tylko przejeżdżając obok! Będzie można pospacerować po sklepach, odwiedzić fryzjera i powybierać różne przysmaki…

Jak duże było to miasto? Czy był tam kowal? Fryzjer? Rzeźnik? A może i lekarz? Każdy zadawał pytania, ale tylko pan Blake znał na nie odpowiedź. Jednak po swej krótkiej przemowie nagle gdzieś zniknął.

Kiedy razem z Williem szli do swojego wozu, Missie nie ukrywała radości. Zaczęła kalkulować, czego najbardziej potrzebują i czy mogą sobie pozwolić, by wydać nieco pieniędzy, które z takim trudem uzbierali na podróż.

Trudno było odejść tego wieczoru od ogniska i położyć się spać. Missie przekopała jeszcze skrzynię z odzieżą i wyjęła z niej swoje ulubione ubranie. Rozprostowawszy zagięcia na niebieskiej sukience w kwiaty, powiesiła ją na wieszaku w nadziei, że do rana ostatecznie się wyprostuje. Zauważyła, że niektóre żony doszywały łaty do zniszczonych w podróży ubrań swoich mężów. Rodziny układały listy zakupów, dopisując towary, zmieniając ich pozycje, a w końcu wykreślając to, na co nie mogli sobie pozwolić.

Missie wydawało się, że gorączka tego wieczoru udzieliła się nawet psom. Biegały tam i z powrotem, ujadając i wprowadzając swoim zachowaniem ogólne zamieszanie.

Następnego poranka wszyscy – nawet powolni Standardowie – byli gotowi do drogi, zanim pojawił się sygnał do odjazdu. Im prędzej zaczną podróż, tym szybciej dojadą do Lipton i zyskają więcej czasu na zakupy. Wozy wyruszyły, rozpoczynając kolejny dzień monotonnej podróży, lecz ludzie mieli nadzieję, że przybędą na miejsce w miarę wcześnie, by zdążyć jeszcze wybrać się do miasta.

Ku zaskoczeniu i zadowoleniu wszystkich, było ono położone nieopodal, tuż za pierwszym mijanym wzgórzem. Okazało się, że obozowali zaledwie kilka mil od niego! Wszystkim wydawało się to zabawne, lecz wyraz twarzy pana Blake’a pozostawał jak zwykle kamienny.

Szybko rozbili obóz i ustawili wozy jak zawsze, w okręgu. Mężczyźni zajęli się zwierzętami, podczas gdy kobiety biegały wkoło, rozpalały ogień, by podgrzać wodę na szybką kąpiel, każdy w środku własnego wozu. Kiedy byli gotowi, by wyruszyć do miasta, słońce zdążyło już wspiąć się bardzo wysoko na bezchmurne niebo, zapowiadając kolejny, niezwykle upalny dzień.

Ludzie udawali się do miasta grupkami, idąc ochoczo i z wielkimi oczekiwaniami. Henry dołączył do kilku młodych osób. Collinsowie szli razem: Sissie z Meggie na rękach, a Tom z Joeyem na barana. Pani Thorne stąpała długimi krokami, a za nią, ledwo nadążając, przebierało nogami potomstwo. Jej mąż zrzędził, że nie będzie brał udziału w tym cyrku - zdecydował się zostać w obozie i zająć się naprawianiem uprzęży. Pani Page rzucając ciętą uwagę w stronę Jessie Tuttle odmaszerowała, nie czekając ani chwili na ripostę. Tillie Crane pospieszyła, zostawiając w tyle swojego młodego męża. Nareszcie będzie mogła zrobić coś ze swoimi włosami! Pani Schmidt wrzuciła pod wóz jeszcze trochę w pośpiechu nazbieranych patyków. Wytrzepała fartuch, po czym wyruszyła wraz z członkami swojej rodziny. Narzucili szybkie tempo i udało im się przegonić wolno poruszającą się panią Kosensky. Missie i Willie szli razem z Johnem i Becky. Z uwagi na stan Becky zdecydowali się na nieco wolniejszy krok.

Kiedy mijali wóz Weissów, zauważyli, że pani Emory spuszcza w dół plandekę u wejścia. Na widok znajomych par jej smutna twarz zajaśniała uśmiechem. Willie bez słowa podszedł i pomógł jej zejść.

– Idziecie do miasta? – skierowała pytanie do kobiet.

– O tak! – odpowiedziała Becky z entuzjazmem. – Wydaje się, że minęły całe wieki, odkąd spacerowałyśmy po ulicach miasta i robiłyśmy zakupy.

Pani Emory znowu się uśmiechnęła.

Jest taka atrakcyjna, kiedy się uśmiecha – pomyślała Missie – i taka młoda. Założę się, że nie jest wiele starsza ode mnie. Co ja bym zrobiła, gdyby coś takiego stało się z Williem? Jak dostałabym się z powrotem do domu? Czy może nie mając wyjścia, osiadłabym gdzieś tu, na Zachodzie? – Na tę myśl Missie poczuła skurcz w żołądku. – Drogi Boże – modliła się w duchu – chyba bym tego nie przeżyła.

Wtedy przypomniała jej się mama. Przejęta na nowo świadomością tego, przez co musiała przejść Marta wiele lat temu, poczuła, jak do jej oczu cisną się łzy. Zamrugała, by pozbyć się ich natychmiast, zanim ktokolwiek zauważy.

– Też się wybierasz na zakupy? – zapytała panią Emory, na co ona pokręciła głową.

– Niezupełnie – odpowiedziała powoli, a jej twarz spoważniała.

Missie uświadomiła sobie, że zapewne nie ma pieniędzy na zakupy, mimo że potrzeb miała wiele. Przez moment panowała cisza. Młoda kobieta jakby zastanawiała się, czy powinna przyznać się do swoich planów. W końcu delikatnym i spokojnym głosem stwierdziła:

– Tak naprawdę to idę poszukać kościoła. Potrzebuję miejsca, w którym mogłabym się pomodlić.

Willie podał rękę kobiecie. Spojrzał jej w twarz i drugą ręką pocieszająco poklepał jej dłoń. W oczach Missie pojawiły się nowe łzy. Kobieta skinęła głową i cofnęła rękę, a na jej policzkach zalśniły łzy. Missie wzięła Williego pod ramię. Był tak podobny do jej taty. Jej Willie. Potrafił tak głęboko wczuć się w sytuację innej osoby. Ogarnęła ją fala tęsknoty za ojcem i poczuła przypływ miłości do Williego. Powoli ruszyli z Clayami w kierunku miasta.

– Willie – wyszeptała Missie – powinniśmy częściej ją zagadywać. Jest taka miła i taka biedna. Nie wyobrażam sobie, jak można tak bardzo cierpieć, i to w tak młodym wieku.

– Twoi rodzice cierpieli podobnie – przypomniał jej łagodnie, ściskając swoją ręką jej dłoń. Missie milczała. Była tak głęboko poruszona, że nie potrafiła się odezwać. Tak, to prawda – jej mama i tata cierpieli, lecz wtedy była zbyt mała, by to zrozumieć. Pamiętała ich zawsze jako uśmiechniętych, kochających się rodziców. Czy pani Emory też będzie mogła znowu kiedyś śmiać się i kochać? Missie modliła się, by w mieście rzeczywiście był kościół, w którym młoda wdowa będzie mogła porozmawiać z Bogiem.

Miasteczko było niewielkie, ale wystarczające dla podróżnych. Na ulicach ułożone były chodniki z desek, więc Becky mogła wygodniej spacerować, chociaż miejscami były one źle przytwierdzone, połamane, a gdzieniegdzie nawet którejś deski brakowało. Przybyli na zakupy podróżni szybko zorientowali się, że muszą patrzeć pod nogi.

Po zapoznaniu się z topografią miasteczka małżeństwa porozchodziły się w różne strony. Kobiety szły zachwycać się materiałami, włóczkami, artykułami gospodarstwa domowego i innymi „luksusowymi” towarami. Mężczyźni spędzali czas w sklepach z bardziej praktycznym zaopatrzeniem, takim jak nowe uprzęże czy podkowy dla koni.

Becky z Missie większość poranka spędziły na poszukiwaniu miękkich tkanin i włóczek. Rozprawiały o tym, co zrobią z nich dla swoich przyszłych pociech. Becky miała już większość potrzebnych rzeczy, gdyż wiedziała, że spodziewa się dziecka, zanim wyruszyli w podróż. Miała jednak wielką ochotę kupić dla maleństwa jeszcze coś szczególnego. Missie postanowiła zaczekać z przygotowaniami na czas, kiedy osiądą na miejscu – ale jakże miło byłoby jeszcze w czasie podróży uszyć coś dla dziecka.

W Lipton znajdował się hotel. Mężowie Missie i Becky obiecali, że zabiorą tam swoje żony na posiłek. Wszyscy czworo nie mogli się doczekać, kiedy nareszcie zjedzą obiad, który nie pachnie ogniskiem. Napiją się prawdziwej herbaty i zjedzą inne mięso niż dziczyzna, a może nawet skosztują świeżego chleba... albo warzyw! Jakże dawno nie jedli świeżych jarzyn!

Dokładnie w południe mężczyźni skończyli swoje zakupy i z dumą zaprowadzili żony do hotelowej jadalni. W pomieszczeniu było już tłoczno, więc musieli czekać na wolny stolik. Potem długo przeglądali menu i ostatecznie, wyczuwając zniecierpliwienie kelnerki, złożyli zamówienia. Missie była zaskoczona, jak dziwnie smakowało jedzenie bez posmaku dymu z ogniska. Okazało się, że chleb wcale nie jest świeży, ale mimo wszystko był to chleb. Mięso, choć przyrządzone dość łagodnie, było trochę twarde, a warzywa zdecydowanie rozgotowane. Jednak jedzenie sprawiło im dużą radość i udawali przed sobą nawzajem, że jedzą najlepszą potrawę, jaką kiedykolwiek im podano. Zamówili też ciasto. Delektowali się każdym jego kęsem, popijając herbatą z filiżanek.

Po południu odwiedzili kolejne sklepy. Wiedzieli, że muszą podejmować rozsądne decyzje – każdy zakup powinien być dobrze przemyślany. Było to trudne zadanie, zważywszy, że nie zatrzymywali się w żadnym miejscu przez tak długi czas. Zanim wybrali towar, sprawdzali raz jeszcze listy zakupów. Były na nich produkty żywnościowe i świeże warzywa. Missie w końcu wybrała kilka miękkich tkanin flanelowych oraz bawełnianych na ubranka dla niemowlęcia. Kupiła też trochę wełny na ciepłe skarpety. Wracali zmęczeni i z uboższymi zawartościami portfeli, ale zrelaksowani czasem spędzonym w cywilizowanym miejscu. Sami nieśli kilka najcenniejszych pakunków, reszta zaś będzie im dostarczona do obozu wieczorem.

Missie i Willie zostawili Johna i Becky przy ich wozie. Becky była naprawdę wyczerpana po tak intensywnym dniu, choć Missie w trakcie zakupów wielokrotnie nakłoniła przyjaciółkę do odpoczynku. Missie zaprosiła ich tego dnia oboje na kolację, tak by Becky nie musiała sama nic przygotowywać i mogła trochę odsapnąć. Clayowie chętnie przyjęli tę propozycję.

Kiedy dotarli do swojego wozu, Missie odłożyła zakupy, po czym zabrała się do rozpalania ogniska oraz przygotowania jedzenia. Willie, przebrawszy się w robocze ubranie, poszedł zerknąć na konie i krowy.

To był naprawdę udany dzień – myślała Missie podczas pracy. Słyszała, jak Willie gwiżdże, podążając ścieżką prowadzącą do miejsca, w którym pasły się zwierzęta.

Rozdział 10
Zwijanie obozu

Zgodnie z obawami pana Blake’a pobyt w mieście poskutkował tym, że niektórzy zapragnęli w nim osiąść. Tillie Crane odwiedziła fryzjera, znalazła też pracę w sklepie i stanowczo odmówiła dalszej podróży do tej „opuszczonej przez Boga” krainy wiecznego wiatru, słońca i deszczu. Mąż przez całą noc przekonywał ją i błagał, by zmieniła decyzję, ale w żaden sposób nie był w stanie nakłonić jej do wyjazdu. Załamany Jason Crane poinformował w końcu pana Blake’a, że rezygnuje z dalszej podróży. Nie mógł jechać dalej bez żony. Może znajdzie się w Lipton jakieś zajęcie dla człowieka, który jest chętny do pracy.

Crane’owie nie byli jedyną rodziną z problemami. Wielu mężczyzn „poszło w miasto”. W późnych godzinach nocnych wracali chwiejnym krokiem w różnym stanie upojenia. Pani Kosensky wylała na swojego męża kubeł zimnej wody, a potem wlała w niego kilka filiżanek mocnej kawy. Następnego poranka wciąż miał mętny wzrok i bojowe nastawienie, jednak był gotów wyruszyć w dalszą drogę.

Jessie Tuttle siłą wepchnęła swojego brata, pana J.M. Dooleya, do wozu – i sama złapała za lejce.

Największy problem miała pani Thorne. Jej mąż w ogóle nie wrócił z miasta. Jakiś czas czekała na niego, zaciskając ze złości wargi, po czym postanowiła wyruszyć na poszukiwania. Niestety, po dwóch godzinach wróciła do obozu „z pustymi rękami”. Do akcji musiał wkroczyć pan Blake. Zapewne był bardziej zorientowany co do miejsc, w których można było szukać „zaginionych”. Wrócił po trzech kwadransach wraz z pijanym jak bela panem Thorne’em na wypożyczonym od kowala wozie. Pani Thorne nie odezwała się ani słowem i jedynie ruchem głowy wskazała mężczyznom miejsce, gdzie mogą go położyć, po czym sama chwyciła za lejce swojego zaprzęgu.

W końcu z trzygodzinnym opóźnieniem karawana ruszyła w drogę. Słońce mocno już przygrzewało, dzieci były nieznośne, a dorośli niespokojni.

Pani Thorne skinęła głową w stronę sąsiadów, co mogło zostać uznane za pewien rodzaj przeprosin. Uderzyła energicznie lejcami w konie i z kamienną twarzą oraz wzrokiem skierowanym wprost przed siebie wmanewrowała zaprzęg na swoją pozycję. Missie obserwowała kobietę prowadzącą powóz. Mówiło się, że pani Thorne dobrze wiedziała, iż jej mąż nie pozostanie w obozie i była świadoma, co się stanie, kiedy tylko zatrzymają się w pobliżu jakiegoś miasta. Takie sytuacje zdarzały się już wielokrotnie i pewnie nie raz jeszcze wydarzą się w przyszłości.

Missie czuła, że niewzruszona pani Thorne doskonale sobie poradzi. Zdawało się, że nic nie jest w stanie wyprowadzić jej z równowagi.

Kobieta jeszcze raz smagnęła konie lejcami. Jej dłonie nie drżały, a oko nawet nie mrugnęło, mimo iż południowe słońce mocno już dopiekało. Missie prawie tego nie dostrzegła, ale jednak - owo odkrycie sprawiło, że ze zdumienia głośno wciągnęła powietrze. Otóż, po szorstkiej i opalonej twarzy pani Thorne spływał cichy, lecz jednostajny strumień łez.

Z trudem łapiąc oddech, Missie wyszeptała do siebie:

– Biedactwo, nikt pewnie nie wie, jaki ciężar emocjonalny ta kobieta dźwiga… nikt nawet tego nie podejrzewa, więc nawet nie stara się jej zrozumieć... O Boże, przebacz mi. Przebacz mi, że nie odczytałam z jej kamiennej twarzy, że ona cierpi i jest w potrzebie. Pomóż mi do niej dotrzeć i okazać szacunek oraz miłość. Ona tego potrzebuje. Ona potrzebuje Ciebie, Panie.

Missie odtąd wykorzystywała każdą okazję, by obdarzyć panią Thorne uśmiechem i wyrażała jej życzliwość. Nie zmiękczyło to twardej duszy starszej kobiety, ale zaczęła przejawiać trochę więcej łagodności.

Od opuszczenia Lipton upłynęły cztery dni. Karawana posuwała się w dość dobrym tempie. Mężczyźni, którzy w miasteczku odwiedzili knajpę, zdążyli już na dobre wytrzeźwieć i wrócili do ciężkiej pracy. Istniało jednak poważne podejrzenie, że panu J.M. Dooleyowi udało się przeszmuglować butelkę whisky, mimo iż pan Blake wyraźnie tego zabronił. Stało się to źródłem konfliktu między J.M. i Jessie Tuttle. A oczywiście wszystko, co dotyczyło Jessie, stanowiło dla pani Page pretekst do wyrażenia swoich cynicznych uwag. Tak więc rozpętała się wojna na trzech frontach.

Ludzie byli rozbawieni niedorzecznością tej sytuacji, ale w końcu pan Blake uznał, że najwyższy czas zainterweniować. Alkohol J.M został odnaleziony, skonfiskowany i wylany. Pani Page zostało przydzielone nowe miejsce w orszaku, na końcu karawany, z dala od Jessie Tuttle. Tym sposobem atmosfera na jakiś czas się uspokoiła.

Nastała czwarta noc. Po rozbiciu obozu i sprzątnięciu po kolacji do Missie przybiegła z wiadomością Nell, córka pani Kosensky.

– Mama prosi, by pani przyszła do pani Clay. Po południu zaczęła rodzić i chce się z panią widzieć.

Missie była zupełnie zaskoczona. To prawda, nie widziała dzisiaj Becky, ale myślała, że po prostu gorzej się czuje i dlatego nie wychodzi z wozu. Poprosiła Henry’ego, by przekazał Williemu, gdzie będzie, po czym szybko narzuciła na siebie szal. Niemal biegiem podążała do Becky, lecz wkrótce zwolniła tempo, by nie wzbudzać niepotrzebnego niepokoju wśród innych.

Kiedy zbliżała się do wozu Clayów, słyszała ciche jęki przyjaciółki. Podeszła jeszcze kilka kroków i natknęła się na panią Kosensky, która wyglądała na bardzo zaniepokojoną. Zamiast zaprosić Missie do środka, zeszła z wozu i odciągnęła ją na bok.

– Nie jest dobrze, proszę pani, nie jest dobrze… – powiedziała ochrypłym, ściszonym głosem. – Ja… przyjmowałam wiele porodów… ale takiego jeszcze nie miałam… Dziecko jest małe… odwrócone… i rodzi się za wcześnie – pokręciła głową. Missie zauważyła w jej oczach łzy. – Nie jest dobrze. Potrzebny jest lekarz… i to bardzo.

– Mogę się z nią zobaczyć? – błagała Missie, pragnąc pocieszyć i pomóc Becky.

– Tak, proszę do niej pójść.

Wspięła się na wóz. Becky była rozpalona i mokra od potu. Missie z zatroskaniem popatrzyła na jej bladą, udręczoną twarz. Chwyciła ją za rękę i pogładziła po długich, rozpuszczonych włosach. Mówiła cicho, nawet nie wiedząc dokładnie co, ale starała się ją pocieszyć.

Została z nią przez dłuższą część nocy, ale sytuacja się nie poprawiała. Od czasu do czasu Becky zasypiała na chwilę ze zmęczenia, po czym znowu się budziła, kiedy nadchodził skurcz. Przyszedł Willie i siedział z Johnem obok ogniska. Zaproponował, by Missie poszła się położyć, obawiając się, że brakiem odpoczynku naraża także ich maleństwo. Pani Kosensky go poparła.

Następnego poranka LaHaye’owie wstali i rozpoczęli przygotowania do kolejnego dnia podróży. Missie posłała Williego, by dowiedział się, co z Becky. Wrócił z informacją, że nie ma żadnych zmian. Missie z ciężkim sercem przygotowywała śniadanie.

Kiedy pakowała rzeczy na dalszą podróż, przybył na koniu jeden z pomocników pana Blake’a. Zatrzymywał się przy każdym wozie z tą samą informacją:

– Pan Blake mówi, że zostajemy dzisiaj na miejscu. Nie zwijamy obozu, dopóki dziecko się nie urodzi.

Missie poczuła ulgę i najchętniej uścisnęłaby pana Blake’a, choć nie darzyła go zbyt wielką sympatią. Nie potrafiła sobie wyobrazić, co by to mogło oznaczać dla Becky, gdyby musiała w takim stanie tłuc się wozem.

Poprzedniego wieczoru do Lipton wysłano jeźdźca, by dowiedział się, czy znajduje się tam lekarz i ewentualnie przywiózł go do obozu. Każdy, kto umiał, a nawet ci, którzy nigdy tego nie praktykowali, modlili się, by lekarz był dostępny i mógł wkrótce przybyć na miejsce.

Kobiety starały się zająć jakąś pracą. Sprzątały i porządkowały wozy. Mężczyźni z kolei sprawdzali uprzęże i stan kół. Sąsiedzi wykorzystywali wolny czas jako okazję do rozmów na różne tematy. Mimo to czas się dłużył i pod koniec dnia podróżni zaczęli się już mocno niepokoić. Becky i jej nienarodzone dziecko byli ogólnym powodem zmartwienia wszystkich.

Nie było uzasadnienia, by siedzieć do późna w nocy, więc zgaszono ogniska i udano się na spoczynek z nadzieją, że dziecko przyjdzie na świat, nim nastanie ranek. Nadzieja ta okazała się jednak złudna.

Kiedy ludzie rano zaczynali krzątać się w obozie, szybko rozeszła się wieść, że dziecko jeszcze się nie urodziło. Rozpoczął się kolejny długi dzień. Nie było co naprawiać ani sprzątać, więc czas dłużył się wszystkim okropnie. Wciąż pozostawała jednak nadzieja. Z pewnością opóźnienie porodu zwiększało szansę, że lekarz z Lipton zdąży jeszcze w porę dotrzeć. Lecz wkrótce przybył jeździec, zmęczony i brudny, na słabym i utykającym koniu. Okazało się, że w mieście nie ma lekarza.

O wpół do drugiej po południu pani Kosensky wyszła z wozu Clayów. Willie, Missie i kilkoro innych sąsiadów czekało na zewnątrz. Nie było słychać płaczu dziecka. Położna pokręciła głową, a po jej policzkach spływały łzy.

– Niestety… – powiedziała łąmiącym się głosem – dziecko nie przeżyło…

– Och, biedna Becky! – płakała Missie. – Będzie załamana.

– Nie – powiedziała pani Kosensky, znów kręcąc głową. – Mama… też nie przeżyła.

Przez moment Missie wydawało się, że nie zrozumiała dobrze. Nie wierzyła własnym uszom. Ale patrząc na starszą kobietę wiedziała, że ta informacja jest prawdziwa. Po chwili z wozu rozległ się stłumiony szloch mężczyzny.

– Drogi Boże… – wyszeptała Missie, zakrywając twarz rękami. Nie była pewna, czy zdoła ustać na nogach. Willie prędko znalazł się przy niej, więc odwróciła się i wtuliła twarz w jego ramię. Trzymał ją przez jakiś czas w objęciach i pozwolił jej się wypłakać. Kiedy opanowała szloch, delikatnie ją odsunął i popatrzył prosto w oczy.

– Muszę wejść do Johna – powiedział. – Dojdziesz sama do wozu?

Missie przytaknęła, ale zjawił się Henry, który poprowadził ją przez nierówny teren i odsuwając plandekę, pomógł jej wejść do środka. Leżała w dusznym pomieszczeniu i po raz kolejny czuła, jak do jej duszy wdziera się smutek i zagubienie.

Następnego poranka odprawiono pogrzeb. John stał oszołomiony, kiedy młodą mamę i jej maleńkiego synka układano razem na prześcieradle. Szok i smutek sparaliżował jego umysł, tak że młody wdowiec zdawał się nie pojmować tego, co się działo.

Po skończonym nabożeństwie wozy otrzymały rozkaz, by przygotować się do drogi. Mężczyźni ustawiali swoje zaprzęgi w ciszy i powadze. Willie zaproponował, by John jechał razem z nimi, lecz on wolał być sam. Missie usiadła z Williem, ale kiedy ujechali zaledwie kawałek, poprosiła, żeby się zatrzymał. Zeszła z wozu i przez moment stała spokojnie, odwrócona tyłem do wzbijanego przez koła pyłu, pozwalając, by kolejne wozy ją mijały. Kiedy przejechał ostatni z nich, obejrzała się w kierunku, z którego wyruszyli. Poniżej w dolinie pozostał ślad po okręgu, gdzie rozbity był obóz. Wciąż widoczne były oznaki stacjonującej tam karawany: podeptana trawa, popiół z ognisk, ślady kół, a na lewo… kopiec gołej ziemi wyznaczający miejsce, gdzie pochowali Becky i jej dziecko. Przez moment Missie miała ochotę zawrócić, ale wiedziała, że to nie ma sensu. Becky już nie ma. Missie poczuła przypływ pociechy, kiedy pomyślała, że Becky i jej maleństwo nie są osamotnieni. Mają siebie nawzajem.

– Do widzenia Becky – wyszeptała – do widzenia Rebecco Clay. Byłaś dla mnie serdeczną przyjaciółką. Na pewno znajdziesz ze swoim dzieckiem pociechę i radość w domu Ojca.

Missie odwróciła się i szła dalej. Po jej policzkach spływały łzy. W tej właśnie chwili z zarośli wyjechał samotny jeździec i zatrzymał się przy grobie. Missie rozpoznała w nim pana Blake’a. Mężczyzna zeskoczył z konia i podszedł do grobu. Zdjął kapelusz i stał tak przez moment z pochyloną głową. Potem przykucnął i położył na świeżo usypanej ziemi mały bukiet polnych kwiatów. Gdy znowu wsiadł na konia, Missie poczuła, że po jej twarzy spływa nowy strumień łez.

To miły gest z jego strony – pomyślała.

Dopiero za jakiś czas dowiedziała się, że wiele lat wcześniej ten mężczyzna w podobny sposób stał nad grobem, w którym pochowana została jego żona wraz z synkiem. Wówczas również musiał odjechać i zostawić ich pogrzebanych samotnie wśród prerii.

Rozdział 11
Trudna decyzja

Świadomość, że zbliżają się do skrzyżowania w Tettsford, była dla Missie krzepiąca, ale mimo to każdy dzień zdawał się dłużyć. Starała się zawsze mieć jakieś zajęcie. Spędzała czas wykonując własne obowiązki, a także pomagała innym – szczególnie pani Collins. Dzieci Collinsów mimo trudów podróży nie chorowały, lecz były jeszcze na tyle małe, że wymagały poświęcania wiele czasu i uwagi.

Missie i Willie wciąż nie mogli się zdobyć na rozmowę o śmierci Becky. Missie często płakała. Jeśli Willie był akurat w pobliżu, przytulał ją i gładził po włosach. Sercem wyczuwał jej smutek. Oboje byli świadomi, że muszą kiedyś – i to jak najszybciej – o tym porozmawiać. Prawdopodobnie dopiero wtedy będzie mógł się rozpocząć proces uleczenia.

Willie podczas wieczornej modlitwy zawsze wspominał Johna. Chociaż Missie ubolewała nad jego stratą, była również świadoma pewnej urazy, jaką żywi względem niego. Jej emocje balansowały więc między żalem a złością.

Pewnej nocy, kiedy położyli się spać, Willie delikatnie podjął tak długo unikany temat.

– Czy jest ci już lżej, jeśli chodzi o Becky? –Zadając to pytanie, przytulił żonę do siebie. Chciał jej dać odczuć, że ją rozumie i cierpi razem z nią.

– Tak, trochę tak… – nie potrafiła powiedzieć więcej, bo czuła, że zaraz się rozpłacze.

– Myślę, że Johnowi jest teraz jeszcze trudniej – stwierdził Willie po dłuższej chwili milczenia.

– Tak sądzisz?

– Cóż, myślę, że na początku... wydawało mu się to takie nierealne. Dopiero teraz do niego dociera. Minął już szok i brakuje mu Becky… Wie, że ona nie wróci, że już nigdy nie będzie jego.

Missie zastanawiała się nad słowami Williego. Uczucie gniewu w stosunku do Johna wciąż nie dawało jej spokoju. Zdecydowała się więc powiedzieć o tym mężowi.

– John był zbyt pewny siebie, zbyt pewny tego, że Becky i dziecko są bezpieczni. Sądził, że skoro jego mama była silną kobietą… a przecież nie zawsze wszystko idzie tak dobrze… Powinien o tym wiedzieć – Missie nie mogła już powstrzymać płaczu.

– To samo sobie wcześniej myślałem – powiedział Willie ściszonym głosem. – Ale może jesteśmy dla niego zbyt surowi. To prawda, był wyniosły… Ale może była to tylko gra pozorów? Może chciał, by wszystko działo się tak, jak on chce. Nie wiem. Ale jednego jestem pewien: że kochał Becky… i to bardzo… Bardzo pragnął tego syna… a teraz stracił ich oboje i naprawdę cierpi. Wiesz, a może my wszyscy jesteśmy winni, kiedy zbyt lekceważąco traktujemy tych, których kochamy?

Missie przestała szlochać, słuchając tych słów. Z pewnością Willie miał rację. John kochał Becky i chciał tego dziecka. To nie była jego wina, że sprawy tak się potoczyły. Gdyby nie to opóźnienie z powodu wezbrania Wielkiej Rzeki, na pewno dotarliby na czas do skrzyżowania w Tettsford i wtedy lekarz mógłby być obecny przy przedwczesnym porodzie.

Missie ogarnęło głębokie współczucie dla Johna. Biedny… tak wiele stracił. Postanowiła sobie, że musi się więcej za niego modlić.

Willie przerwał jej zamyślenie.

– Missie….

Kiedy zawiesił głos, odwróciła się do niego, lecz było zbyt ciemno, by mogła cokolwiek wyczytać z jego twarzy.

– Pomyślałem sobie – powiedział w końcu ściszonym, lecz zdecydowanym głosem – że kiedy dojedziemy do Tettsford, to… wiesz, tam jest lekarz.

– Wiem.

– Chciałbym, żeby przy narodzinach naszego dziecka był lekarz.

– Ale przecież nasze dziecko urodzi się dopiero za trzy miesiące – odpowiedziała.

– Wiem.

Missie zastanawiała się przez chwilę.

– A może moglibyśmy wrócić do Tettsford, kiedy nadejdzie czas porodu. Jak daleko stamtąd leży nasza ziemia?

– Jakiś tydzień jazdy wozem.

– Aż tydzień? Myślę, że gdybyśmy wyjechali odpowiednio wcześnie…

– Nie to miałem na myśli, Missie – przerwał jej.

– A co miałeś na myśli?

Willie głośno przełknął ślinę.

– Cóż, pomyślałem sobie, że może zostałabyś w Tettsford do czasu, aż nasze dziecko bezpiecznie przyjdzie na świat.

– Ale przecież spieszysz się, żeby jak najszybciej dojechać na miejsce, zbudować zagrody dla zwierząt, postawić dom i kupić trochę bydła, zanim rozpocznie się zima.

– Tak, to prawda, Missie, ale…

– To by wszystko opóźniło, a potem musiałbyś się bardzo spieszyć… Zanim byłabym znów gotowa do podroży...

– Ale ja pojechałbym zgodnie z planem – przerwał jej Willie – i zadbał o wszystkie te sprawy na miejscu.

– Chcesz mnie zostawić samą? – Missie nie dowierzała temu, co słyszała.

– To jedyny sposób, Missie…

– Ale ja nie chcę…

Willie przytulił ją jeszcze mocniej do siebie, lecz jego głos był zdecydowany.

– Ja też tego nie chcę, Missie, ale to jedyne wyjście. Nie chcę ryzykować tak jak John. I nie zaryzykuję…

– To nie to samo – weszła mu w słowo Missie. – Nie rozumiesz? Becky była słaba od samego początku. A ja czuję się cały czas dobrze.

Willie opiekuńczym gestem ścisnął ją za ramię.

– Ale może się tak zdarzyć, że będziesz potrzebowała lekarza. A tam, gdzie jedziemy, nie ma lekarza. Nie ma nawet sąsiadki, która jest położną… Nie ma nikogo, kto byłby w stanie ci pomóc, Missie. Nikogo. Nie rozumiesz tego? Nie mogę cię tam zabrać. Nie po tym, co zdarzyło się tutaj.

Missie łkającym głosem próbowała jeszcze raz przekonać męża:

– Ale zawsze możemy wrócić do Tettsford na czas porodu. Nie chcę zostawać tam bez ciebie, Willie. Będziemy musieli po prostu wrócić.

– A jeśli dziecko zacznie rodzić się wcześniej, tak jak u Becky? Skąd będziemy wiedzieli, że to już czas? I zawsze może zdarzyć się coś złego. Modlę się co wieczór, żebyś każdego następnego dnia podróży czuła się dobrze i żeby z dzieckiem wszystko było w porządku, tak abyśmy mogli bezpiecznie dotrzeć do Tettsford. Załóżmy, że zabiorę cię stąd na ranczo z zamiarem powrotu, ale co będzie, jeżeli będziemy mieli opóźnienie gdzieś po drodze? Co wtedy?

Missie wiedziała, że nie ma już wystarczających argumentów, więc ukryła twarz w ramieniu męża i rozpłakała się. Rozstanie z Williem na trzy długie miesiące albo dłużej, pobyt w obcym mieście i czekanie w samotności na narodziny ich pierwszego dziecka… jak ona to wszystko zniesie?

Poczuła na swoim czole łzę. Willie płakał razem z nią.

– Będzie nam bardzo trudno – zdołał w końcu wydusić z siebie ochrypłym głosem. – Strasznie trudno… Ale damy radę. Pamiętasz nasz werset? „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą”.

Nie lękaj się – te słowa odbijały się echem w jej umyśle. Ale jak to zrobić, żeby się nie bać?

Karawana rozbiła swój ostatni obóz na obrzeżach Tettsford. Miasto okazało się większe, niż ktokolwiek z uczestników podróży się spodziewał. Missie objęła wzrokiem ponury krajobraz wokół Tettsford i zastanawiała się, co wpływało na to, że ludzie się tu osiedlali. Ziemia zdawała się nie wydawać plonów, rosły na niej jedynie pospolite byliny. Jak można przetrwać na takim jałowym terenie? – pomyślała i przeszedł ją dreszcz. Odwróciła się od smagającego jej twarz wiatru.

Towarzysze podróży przejawiali mieszane uczucia. John wciąż czuł pustkę i osamotnienie. Trudno mu było zdecydować, co ma teraz zrobić: kontynuować podróż i dojechać do brata, tak jak planował, czy rozejrzeć się za jakąś pracą w mieście. Teraz, gdy zabrakło Becky, świetlane perspektywy związane z nową ziemią wydawały się nie mieć większego znaczenia.

Page’owie zmienili zdanie i postanowili zostać w mieście, tak jak kilka innych mniej znanych LaHaye’om rodzin. Jessie Tuttle zamierzała kontynuować podróż, więc pani Page zachowała kilka dobrze przemyślanych zdań na okoliczność rozstania. Jessie zignorowała jej uszczypliwe uwagi, co rozzłościło panią Page, a rozbawiło pozostałych.

Młoda wdowa, pani Emory, zdawała sobie sprawę, że nie ma większego wyboru. Zostanie w mieście. Dzięki życzliwości członków karawany dotarła aż do Tettsford; teraz sama będzie musiała zatroszczyć się o siebie. Dojrzała i wydoroślała podczas tej wędrówki. Chociaż zapewne wciąż miała niewyobrażalne poczucie straty, zdawała się przygotowana do rozpoczęcia życia na nowo.

Pan Weiss i Kathy również zdecydowali się pozostać w Tettsford. Ojciec Kathy uznał, że w takim tętniącym życiem mieście z pewnością znajdzie się praca dla jeszcze jednego kowala. Missie wątpiła, by był to prawdziwy powód – a może u podstaw leżało skryte przywiązanie do młodej wdowy i pan Weiss chciał poczekać, aż skończy się jej żałoba. Miała nadzieję, że się myli. Melinda Emory była niewiele starsza od Kathy, córki pana Weissa. Ale, jak uznała Missie, była to ich osobista sprawa, a pan Weiss był przecież bardzo miłym człowiekiem.

Większość podróżnych planowała ruszyć dalej za kilka dni, razem z innymi wozami, które udawały się w kierunku północno-zachodnich prerii. Missie nie mogła pojąć, że może istnieć teren jeszcze bardziej przypominający prerię niż ten, na którym się obecnie znajdowali. Nie rozumiała, jak ktoś mógł decydować się żyć w takim miejscu. Nie wyrażała jednak głośno swoich opinii.

Willie zapytał ją, czy chciałaby pójść obejrzeć miasto, kiedy tylko rozbiją obóz. Jednak Missie wciąż miała żywo w pamięci ostatnią wyprawę do miasta w towarzystwie Becky, a na samą myśl o pobycie tutaj w jej sercu rodził się strach oraz niechęć.

Odmówiła, tłumacząc się, że chce zostać sama w wozie. Gdyby tylko Willie chciał zmienić zdanie! Jak mógł oczekiwać, że Missie spędzi trzy samotne miesiące uwięziona w tym okropnym, ciasnym wozie? W ponurym mieście pozbawionym drzew, w którym słońce praży bezlitośnie i wciąż wieją wiatry targające plandekami? Gdyby tylko wiedziała wcześniej, że Willie nie zabierze jej ze sobą, by mogła mu pomagać przy budowie domu i urządzaniu rancza! Mogła równie dobrze zostać w domu z rodzicami, którzy ją kochają i którzy troszczyliby się o nią. Po co było jej jechać pół świata w tym przeraźliwym upale, w deszczu, wśród tnących komarów, z pęcherzami i odciskami na nogach – żeby teraz zostać tu? Myśli te wciąż kłębiły jej się w głowie. Jak Willie mógł jej coś takiego robić? To było niesprawiedliwe.

Gorące łzy spływały jej po policzkach, aż w końcu zmęczona zapadła w sen.

Nagle usłyszała, jak Willie woła do niej, zanim jeszcze zajrzał do wozu.

– Znalazłem ci miejsce! – jego głos był najwyraźniej podekscytowany. Missie szybko usiadła na łóżku.

– Jakie miejsce? – zapytała, gdy włożył głowę pomiędzy płótna wozu.

– Dla ciebie – oświadczył, najwyraźniej zaskoczony jej pytaniem. – Dla ciebie, na czas oczekiwania.

Popatrzyła na niego. A więc Willie wcale nie zakładał, że będzie musiała spędzić te trzy miesiące w wozie!

Missie nie powiedziała mu, że nie zamierza czekać. Zamierzała jechać dalej. W głębi duszy jednak czuła, że nie ma sensu się o to spierać.

– To tylko jeden pokój, ale całkiem przyzwoitych rozmiarów. I u dobrych ludzi. Jestem pewien, że ich polubisz. Powiedzieli, że ja też mogę tam nocować, dopóki następna karawana nie będzie gotowa do drogi.

– To miło z ich strony – stwierdziła Missie z przekąsem – że pozwolą mi mieszkać z mężem.

Willie zignorował tę uwagę.

– Pan Taylorson prowadzi sklep, a jego żona udziela lekcji fortepianu. Mówi, że możesz nawet pouczyć się grać w okresie oczekiwania na dziecko.

– Och, Willie – powiedziała Missie z rozdrażnieniem – po co miałabym się uczyć grać na fortepianie? Jaki będę miała z tego pożytek…

– To pomoże ci zapełnić czymś czas – przerwał jej Willie – pomoże ci przetrwać, ale musisz sama tego chcieć – powiedział łagodnym tonem.

Missie miała ochotę ostentacyjnie wyjść, lecz nie wiedziała, dokąd mogłaby się udać. Badający wzrok sąsiadów wyśledziłby wszystko. Odwróciła się więc plecami do Williego i zaczęła podcinać knot lampy, która stała na zewnętrznej półce. Starała się sprawić wrażenie spokojnej i opanowanej.

Willie ciągnął dalej:

– Lekarz mieszka trzy domy dalej od Taylorsonów, więc będzie pod ręką, kiedy…

– Jeśli akurat gdzieś nie wyjedzie, bo ktoś złamie nogę albo zostanie ranny… – wymamrotała pod nosem.

– Tak może się zdarzyć zawsze, nawet wtedy, gdybyś była w domu twoich rodziców – powiedział spokojnie Willie. – Ale dowiedziałem się, że są w mieście jeszcze dwie położne – na wypadek, gdyby lekarz akurat wyjechał.

– W przypadku Becky położna wcale nie pomogła.

Missie skrzywiła się z powodu niedorzeczności swoich odpowiedzi. Zachowywała się nie fair w stosunku do Williego. Wiedziała o tym. Robił przecież to, co uważał za słuszne. Ocierając łzy, spytała:

– A kiedy odjeżdża karawana?

Specjalnie próbowała zmienić temat rozmowy.

– Mniej więcej za tydzień… może trochę wcześniej.

– I będziesz gotowy?

– Taki mam plan. Myślę, że zrobię tak, jak zasugerował twój tata. Wezmę ze sobą jeszcze jeden wóz z deskami na zagrodę i innym wyposażeniem. W ten sposób będę mógł od razu wziąć się do pracy, kiedy tylko dotrę na miejsce.

– A skąd w mieście, w którym nie ma drzew, weźmiesz deski na zagrodę? – Missie nie potrafiła ukryć braku sympatii do tego miejsca.

– Sprowadzają je. Dużo ludzi ich potrzebuje. Wycinka drzew znajduje się o wiele bliżej, niż się wydaje, niektóre z tych zachodnich wzgórz są porośnięte drzewami.

Missie posępnie skinęła głową.

– Cóż, zerknę na zwierzęta – stwierdził Willie i odwrócił się do wyjścia. Po chwili zajrzał z powrotem:

– Henry prosił, żeby ci przekazać, że nie będzie na kolacji.

– A co planuje?

– Zje z Weissami. Ale co planuje… kto go wie?

Missie uśmiechnęła się wbrew sobie. A więc to do Kathy Weiss Henry się zalecał… Przez całą podróż trzymał ich w niepewności, sprawiając wrażenie, że zwraca uwagę na niejedną pannę. Cóż, Kathy też zostaje w Tettsford, więc Missie mogła liczyć przynajmniej na jej towarzystwo.

Kiedy zaczęła przygotowywać wieczorny posiłek, żałowała, że nie chciała pójść z Williem do miasta. Gdyby zrezygnowała z pozostania w wozie z poczuciem bycia źle potraktowaną i z użalania się nad sobą, mogłaby przyrządzić na kolację coś specjalnego i świeżego. A tak musiała zadowolić się tym samym, starym jadłospisem.

Znudziło jej się to jedzenie, spowszedniało jej życie w wozie, znużona była nawet towarzystwem sąsiadów. Jutro pójdzie do miasta. Może nawet pozwoli Williemu, by przedstawił ją Taylorsonom. To nie ich wina, że będzie musiała zostać w mieście do porodu.

Rozdział 12
Taylorsonowie

Missie obudziła się wypoczęta i gotowa do wyprawy do Tettsford. Postanowiła jak najlepiej wykorzystać ten dzień. Po porannej toalecie włożyła swoją ulubioną sukienkę – luźną i obszerną, w drobny wzór, przewiązaną z tyłu szarfą. Ucieszyła się, że sukienka będzie przydatna aż do czasu porodu, mimo że przez jakiś czas nie będzie podkreślała jej szczupłej talii. Luźne koszule i szerokie spódnice, które kiedyś uszyły z mamą, pomyślane były przyszłościowo, by – gdy zajdzie w ciążę – czuła się w nich wygodnie podczas codziennych zajęć. Missie nie podobały się te zwykłe, proste, ciemne spódnice i była zadowolona, że ma spory wybór kolorowych fartuchów, które może na nie zakładać. Uczesała włosy ze szczególną starannością i zaczęła przygotowywać śniadanie dla mężczyzn.

Pierwszy zjawił się Henry. Najwyraźniej spodobał mu się wygląd Missie tego dnia.

– Widzę, że tym razem nie zakładasz butów do wędrówki – zażartował.

Missie spojrzała na swoje szczupłe stopy odziane w eleganckie czarne trzewiki i uśmiechnęła się.

– Może już nigdy nie będę musiała ich wkładać – odpowiedziała uprzejmie.

– No tak… – zamyślił się Henry. – Widzę, że nie chcesz, by ten element twojej edukacji poszedł na marne i wracasz do cywilizowanych strojów.

– Wygląda na to, że wszystkie inne elementy mojej edukacji już się zmarnowały – stwierdziła, a jej głos zadrżał, kiedy przypomniała sobie klasę wypełnioną gromadką głodnych wiedzy dzieci, z którymi pracowała.

– Nie martw się – odpowiedział szybko Henry – już niedługo znów będziesz nauczycielką, choćby dla tego malucha.

Missie spojrzała na swoją zaokrągloną sylwetkę i poczuła, że policzki robią jej się gorące. Jednak Henry od razu zmienił temat.

– Byłaś już w mieście?

– Jeszcze nie, ale Willie był. Wczoraj jakoś nie miałam na to ochoty, lecz dzisiaj się wybieram.

Henry skinął głową.

– To naprawdę duże miasto, ale nie ma tam nic specjalnego.

– Skąd się wzięła jego nazwa?

– Od nazwiska człowieka, który jako pierwszy otworzył tu sklep, by handlować z przejeżdżającymi podróżnymi.

– Czy nadal tu mieszka?

– Nie. Zarobił sporo pieniędzy i wyjechał. Podejrzewam, że udał się na Wschód, by tam je wydać.

– Mądry człowiek – westchnęła pod nosem Missie.

– Wiesz, czego będzie mi najbardziej brakowało, kiedy skończymy podróż karawaną? – zapytał Henry.

Missie była zaskoczona tą nagłą zmianą tematu, ale szybko odpowiedziała żartobliwym głosem:

– Teraz już się chyba domyślam.

Henry zaczerwienił się i spuścił wzrok.

– Nie – stwierdził – nie o tym myślałem. Będzie mi brakowało naszych niedzielnych zebrań.

Missie spoważniała.

– Mnie chyba również – odpowiedziała. – Nie były wprawdzie takie jak nabożeństwa w domu, ale w pewien sposób były szczególne, prawda? A ty wykonałeś pierwszorzędną robotę. Naprawdę. Myślałeś kiedyś, żeby zostać pastorem?

Henry zrobił się jeszcze bardziej czerwony.

– Zastanawiałem się nad tym… Ale nie mam potrzebnego wykształcenia. Nie przeczytałem zbyt wielu mądrych książek, jestem naprawdę prostym człowiekiem.

– Ja tak nie uważam – zaprotestowała Missie. – Jesteś urodzonym przywódcą. Nie zauważyłeś, że ludzie cię słuchali i wręcz oczekiwali, że ich duchowo pokierujesz?

Henry siedział w milczeniu.

– Pewnie trochę tak – przyznał – ale to było w czasie podróży, a nie w normalnym kościele. To jest duża różnica. Podjąłem jednak pewną decyzję… – zawahał się.

– Jaką? – ciągnęła go za język Missie.

– Powiedziałem Bogu, że jeśli wskaże mi konkretne miejsce, gdziekolwiek by to miało być, zrobię wszystko, co w mojej mocy, by dobrze wykonywać swoje obowiązki. Nie muszę służyć w kościele, Missie. Jest przecież tak wielu ludzi, którzy potrzebują Boga i nigdy nie przyszliby szukać Go w kościele.

– Cieszę się, Henry, z tego, co mówisz – powiedziała Missie łagodnie. – Cieszę się, że tak do tego podchodzisz. I masz rację... Bóg potrzebuje nas wszystkich, wszędzie, by móc docierać do serc innych ludzi.

Missie odwróciła się, by dokończyć przygotowywanie śniadania, a Henry usadowił się na niskim stołku. Wkrótce rozległo się wesołe gwizdanie, co zapowiadało, że Willie zaraz do nich dołączy. Kiedy zobaczył swoją żonę, przerwał gwizdanie i zatrzymał się, by dokładniej jej się przyjrzeć, po czym uśmiechnął się szeroko.

– Ależ pani się dzisiaj pięknie prezentuje, pani LaHaye.

– Och, Willie, przestań sobie żartować! Chyba za długo chodziłam w prostych sukienkach i wędrownych butach, bo zapomniałeś, jak naprawdę wyglądam.

– Mam nadzieję, że będziesz mi to częściej przypominała. Naprawdę ładnie ci w tym stroju. Zgodzisz się, Henry? – zapytał, mrugając porozumiewawczo okiem.

– Już jej to mówiłem.

– Oho… – roześmiał się Willie. – Teraz, kiedy młoda panna Weiss jest ci przychylna, to myślisz, że możesz obsypywać komplementami każdą kobietę, tak?

– Nie – stwierdził Henry – tylko te wyjątkowe.

Willie znów się roześmiał.

– Masz rację, Missie jest naprawdę wyjątkowa.

Pocałował żonę w policzek. Missie odsunęła się onieśmielona.

– Naprawdę, Willie – upomniała go – nie musimy robić z siebie widowiska.

Po tych słowach szybko zaczęła podawać śniadanie.

Kiedy zjedli, przeczytali fragment z Pisma. Na koniec Willie jak zawsze przytoczył werset, który dostali na podróż od ojca Missie, a potem się pomodlił.

– Czy będę ci dzisiaj potrzebny? – zapytał Henry Williego, kiedy Missie zaczęła sprzątać naczynia.

Willie zastanowił się przez chwilę.

– Nie, poradzę sobie z bydłem sam. Możesz zaplanować czas, jak chcesz.

– Dzięki. Pomyślałem, że pomogę Weissom zakwaterować się w mieście. Udało im się znaleźć dom.

– Czy pani Emory wprowadzi się tam razem z nimi?

– Nie, ale ona też potrzebuje mieszkania. Znalazła mały pokój nad sklepem. Nie jest on jednak w pełni umeblowany. Załatwiła sobie pracę od jesieni. Będzie uczyła w szkole, a do tego czasu zatrudni się w tutejszym hotelu, w kuchni.

– W kuchni? To dość ciężka praca, jak dla tak młodej i delikatnej kobiety – skomentowała Missie, wyrażając swoje wątpliwości.

– Też tak pomyślałem. Ale skoro znalazła się praca, to postanowiła spróbować.

Missie wyczuła w głosie Henry’ego szczerą troskę. Włożył na głowę kapelusz.

– Cóż, jeśli jesteś pewien, że wam się tu nie przydam, to pojadę do Weissów i pomogę im.

– Wygląda na to, że Henry się zakochał – skomentował Willie, podnosząc znacząco brew, kiedy ich pomocnik się oddalał. – Cóż, pani LaHaye, czy mogę zabrać panią do miasta? Sądzę, że nie po to się pani tak wystroiła, żeby siedzieć sobie tutaj cały dzień.

– Myślę, że skorzystam z pańskiej propozycji – odpowiedziała figlarnie.

Miasto okazało się większe, niż Missie się spodziewała. Nie było w nim zbyt wiele zieleni. Kilka małych ogródków wyglądało na wysuszone od słońca. Walczące o przetrwanie warzywa były skarłowaciałe i liche. Gdzieniegdzie, w pobliżu cieknących pomp lub rynien, rosła trochę żywsza trawa. Można było łatwo zauważyć, że nie próbowano nawet sadzić drzew czy krzewów. Kłęby piachu wirowały tu i tam, niesione z wiatrem.

Budynki w ponurej kolorystyce i bez ozdób również wyglądały posępnie. Kanciaste, grube litery szyldów ułożone były w napisy na szarych, wypłowiałych budynkach, na przykład BAR czy HOTEL. Missie skrzywiła się, próbując sobie wyobrazić Melindę Emory pracującą w dusznej kuchni, przygotowującą posiłki dla gości. Przy zakurzonych ulicach wznosiło się jeszcze kilka innych wyblakłych budynków. Chodniki, choć w miarę nowe, były brudne, zamiecione jedynie w miejscach, w których przechodziły kobiety w długich spódnicach.

Na głównej ulicy stało kilka barów czy knajp. Missie naliczyła ich co najmniej pięć. Po co w mieście potrzebnych jest aż pięć barów? – zastanawiała się. Z pewnością kościoły nie były tak liczne jak bary, ale Missie wyśledziła jedną małą wieżę wystającą spomiędzy budynków po lewej stronie.

Były też co najmniej trzy warsztaty kowalskie, lecz może – jak stwierdził pan Weiss – w tak dużym mieście przydałby się jeszcze jeden.

W centrum miasta znajdowały się też bank, biuro szeryfa, drukarnia, biuro telegraficzne, stajnie, zajezdnia dla dyliżansów, sklepy oraz budynki, których Missie nie zdążyła jeszcze obejrzeć. Uśmiechnęła się, odczytując napis „Transport lądowy” i zastanawiała się, dokąd mogą jechać potencjalni pasażerowie na tym opustoszałym terenie.

Faktem było, że miasto jak dotąd nie bardzo ją zainteresowało. Wciąż dręczyło ją, że będzie musiała spędzić tu trzy miesiące bez Williego. Nie pociągało jej to miejsce. Chciała udać się z Williem do miejsca, w którym zamierzali budować własny dom. Tam będzie zupełnie inaczej. Chłodna dolina z zieloną trawą, ukochane wzgórza Williego rozciągające się aż do podnóży odległych gór. Missie nie mogła się doczekać, kiedy zobaczy góry.

– Taylorsonowie mieszkają tam – oświadczył Willie, przerywając jej rozmyślania. Skręcili w prawo, w ulicę domów mieszkalnych. Nie położono tam chodników, ale droga była równa, choć zakurzona w takim samym stopniu co reszta miasta.

– A tam mieszka lekarz. Wynajmuje kilka pokoi w biurze szeryfa, ale ma też jeden gabinet tutaj, z przodu własnego domu. Tam przyjmuje pacjentów po godzinch.

Missie przebiegła wzrokiem po rezydencji lekarza. Dom wyglądał skromnie.

– Jesteśmy na miejscu – powiedział pogodnie Willie i otworzył furtkę. Missie popatrzyła na dom Taylorsonów. Zbudowany był z niepomalowanych bali, duży i solidny, lecz bezbarwny jak wszystko w mieście. Minęli niewielki ogródek, w którym widoczna była walka roślin o przetrwanie. Missie od razu przypomniała sobie ogródek Marty, pełen zdrowych, pięknie rosnących warzyw.

– Ojej, ale tu sucho! – westchnęła.

– Czasami brakuje tu wody.

Willie zastukał do drzwi, które otworzyła krępa, niska kobieta o pogodnym wyrazie twarzy.

– Och… – powiedziała z uśmiechem – przyprowadził pan żonę. – Objęła wzrokiem Missie. – No rzeczywiście, nie da się ukryć, że spodziewacie się potomstwa.

Missie poczuła, że się czerwieni.

– Missie, to jest pani Taylorson – powiedział powściągliwie Willie, próbując załagodzić sytuację – a to jest moja żona, pani LaHaye.

Missie ucieszyła się, że Willie przedstawił ją jako panią LaHaye. Dzięki temu poczuła się bardziej jak osoba dorosła, a nie jakaś uczennica.

– Wejdźcie, proszę – powiedziała pani Taylorson. – Pokażę pani pokój.

Odwróciła się i poprowadziła ich w lewo, a potem na piętro, sapiąc w trakcie wdrapywania się po schodach. Na górze znów skręciła w lewo i otworzyła drzwi do pokoju. W środku panowało gorąco i zaduch, jedyne okno było szczelnie zamknięte. Pokój nie wyglądał nadzwyczajnie, ale był przynajmniej czysty. Stało w nim stare, lecz raczej wygodne łóżko. Pani Taylorson zaś sprawiała wrażenie osoby rozsądnej i konkretnej.

– Mąż mówił, że ma pani swoje rzeczy – powiedziała pani Taylorson – więc zabrałam pościel.

– Tak, zgadza się – odpowiedziała Missie, zastanawiając się, dlaczego pani Taylorson nie zdecydowała się wyprać wiszących w oknie wypłowiałych zasłon. – Dziękuję.

– Zazwyczaj nie wynajmuję pokoi lokatorom, ale wyglądało na to, że pani mąż jest w wielkiej potrzebie. Powiedział, że jest pani osobą schludną i rozsądną. Dlatego stwierdziłam, że spróbuję – jeszcze raz przyjrzała się Missie.

– Ale kiedy przyjmuje się lokatorów, trzeba mieć regulamin – ciągnęła dalej – dlatego spisałam go i powiesiłam tutaj. Wątpię, by ten trzeci punkt był dla pani problemem, ale z ludźmi nigdy nic nie wiadomo i dlatego każdy potrzebuje kierować się jakimiś zasadami. Zostawię was tutaj, żebyście przemyśleli sprawę i zdecydowali, co chcecie jeszcze tu przynieść. Tymczasem nastawię wodę na herbatę.

Pani Taylorson wyszła z pokoju i zostali sami. Missie chciało się płakać, ale walczyła z emocjami. Musi wziąć się w garść. Willie otworzył okno na oścież, a Missie podeszła do wywieszonego regulaminu zatytułowanego „12 zasad obowiązujących w tym domu”.

– O, nie – powiedziała. – Właśnie złamałeś pierwszą zasadę.

Willie szybko był przy niej.

– Zasada numer 1 brzmi: „Zakaz otwierania okien, gdyż do środka wdziera się kurz”.

– Zasada numer 2: „Zakaz głośnego rozmawiania i śmiania się” – przeczytał Willie.

– Zasada numer 3: „Zakaz wprowadzania do pokoju mężczyzn lub spotykania się z nimi. (Nie dotyczy mężów)”.

Missie odwróciła się do Williego.

– To chyba znaczy, że ty możesz tu być.

Czytali dalej na zmianę kolejne punkty regulaminu.

– „Wodę powinno się użyć co najmniej dwa razy, zanim zostanie wylana. Nie mamy jej w tych stronach zbyt wiele”.

– „Posiłki wydawane są o ósmej, dwunastej trzydzieści i osiemnastej. Godziny posiłków są ściśle przestrzegane. Czekanie z posiłkiem przyprawia pana Taylorsona o problemy gastryczne”.

– „Cisza nocna obowiązuje od godziny dziesiątej”.

– „Od lokatorów wymaga się uczestnictwa w niedzielę na nabożeństwach”.

– „Opłata za pobyt pobierana jest z góry”. Zajmę się tym – dodał Willie.

– „Zakaz pożyczania pieniędzy lub rzeczy materialnych”.

– „Lokatorzy sami pilnują czystości i porządku wśród swoich rzeczy osobistych i ubrań”.

– „Mycie włosów dozwolone jest w umywalce przy tylnym wyjściu, raz w tygodniu”.

– Numer 12. Chyba zabrakło jej pomysłów – zauważyła Missie – bo pod numerem 12 nic nie ma.

– To dobrze – powiedział Willie – przynajmniej nie złamię zasady, kiedy cię pocałuję.

Wziął Missie w ramiona.

Walczyła z emocjami, nie chcąc się rozpłakać. Cieszyła się, że Willie tulił ją jeszcze przez chwilę. To pozwalało jej się pozbierać. W końcu odsunęła się od niego i zdobyła się na uśmiech.

– Założę się, że gdyby o tym pomyślała, wprowadziłaby do regulaminu zakaz całowania się – powiedziała, a Willie uśmiechnął się szeroko i pocałował ją jeszcze raz.

Po chwili zeszli na dół i uiścili opłatę za jej pobyt. Missie chciało się płakać, kiedy Willie wykładał pieniądze za trzy długie miesiące wynajmowania pokoju. Jak ona w ogóle to zniesie? Chyba umrze z tęsknoty i samotności! Odwróciła się i przygryzła wargę, starając się opanować.

Pani Taylorson wetknęła pieniądze za dekolt i uśmiechnęła się serdecznie do LaHaye’ów.

Zaproponowała, by Missie wprowadziła się jak najszybciej. Missie tego dnia musiała jeszcze zdecydować, które rzeczy będą jej potrzebne. Regulamin nie zawierał przepisu dotyczącego maszyny do szycia, więc bezpieczniej było zapytać, czy może ją wstawić do pokoju. Ku jej zadowoleniu pani Taylorson nie miała nic przeciwko temu. Missie ucieszyła się, że będzie mogła w wolnym czasie szyć ubranka dla dziecka i tym samym wypełnić czas oczekiwania.

Pani Taylorson poinformowała ich, że dokładnie na szóstą wieczorem przygotuje kolację i będzie na nich czekała. Jeśli w międzyczasie potrzebowaliby pomocy, mogą czuć się swobodnie i zapukać do kuchni.

Willie podjechał wozem na ulicę przed dom Taylorsonów. Zaczęło się pracowite sortowanie rzeczy. Trudno było się zdecydować, co Willie miał zabrać, a co zostawić. Missie najchętniej odesłałaby wszystko, ale on cały czas myślał o tym, czego przez ten długi czas żona może potrzebować. W końcu doszli do kompromisu i Missie wprowadziła się do małego pokoju na piętrze. Willie również zabrał kilka rzeczy potrzebnych dla siebie na tydzień, przez który będzie mieszkał razem z nią. Następnie odprowadził wóz na obrzeża miasta, gdzie pozostawił go pod opieką Henry’ego.

Dokładnie o szóstej LaHaye’owie zeszli na dół do holu. Trafienie do jadalni nie było trudne, gdyż drogę wskazywał im unoszący się zapach domowego jedzenia. Weszli do pokoju i zastali stół nakryty dla czterech osób.

Pan domu siedział już z widelcem w ręku. Na widok wchodzącej pary odłożył go jednak grzecznie, a na jego twarzy pojawił się ni to uśmiech, ni to grymas.

– Dzień dobry – powiedział oficjalnym tonem, wyciągając rękę do Williego. – Nazywam się J.B. Taylorson.

Missie zastanawiała się, od jakich imion pochodzą inicjały J.B.

– Jestem William LaHaye, a to moja żona Melissa – odpowiedział Willie. Missie starała się unikać wzroku „Williama”, by nie zacząć się śmiać z tego, jak oficjalnie ich oboje przedstawił.

Pan Taylorson wskazał im krzesła.

– Proszę usiąść – wyraźnie dało się wyczuć, że mężczyzna bardzo chce zacząć już jeść.

Willie posadził Missie na krześle i zajął miejsce przy niej. Zaraz potem pani Taylorson wyszła z kuchni z miskami pełnymi jedzenia.

– Proszę bardzo – powiedziała. – Mówiłam Benowi, że będziecie dokładnie o szóstej.

Czyli litera B oznaczała Bena… wciąż jeszcze pozostawało tajemnicze J.

Pani Taylorson usiadła z nimi, a jej mąż pobłogosławił jedzenie w dość zdawkowy sposób – na równi z tym, jak się z nimi przywitał. Po dokonaniu formalności całą swoją uwagę skupił na jedzeniu. Fasola, ziemniaki oraz mięso były przyrządzone w prosty sposób, jednak bardzo smacznie i stanowiły miłą odmianę po monotonnym menu w podróży.

Pani Taylorson nie pozwalała na przerwę w konwersacji. Jej pytania padały jedno za drugim, tak że brakowało czasu na uprzejmą odpowiedź. Udzielała licznych porad odnoszących się do tego, co przyszła mama powinna jeść i co robić. Wiele z nich brzmiało dosyć rozsądnie. Po skończonym posiłku gospodarz oparł się wygodniej o krzesło i wyjął z kieszeni fajkę.

– Ben – powiedziała strofująco pani Taylorson – dym szkodzi kobietom w takim stanie jak pani LaHaye. Może wyjdziesz zapalić na werandę?

Missie poczuła się zakłopotana.

– Nie ma problemu, pani Taylorson. Nie chciałabym wyganiać pani męża z jego własnego domu. My z Williem i tak mieliśmy zamiar się przespacerować po kolacji.

Lecz pan Taylorson już wstał.

– Ja tak czy inaczej wolę zapalić na werandzie. Tu jest strasznie duszno. – Zabrał fajkę i tabakę, po czym udał się w kierunku wyjścia.

– A czy pan pali? – zapytał Williego.

– Nie, proszę pana.

– Ale i tak może mi pan towarzyszyć.

Willie udał się za nim, a Missie zaczęła pomagać pani Taylorson w sprzątaniu ze stołu.

– Nie, nie, cena za wynajem nie obejmuje potrąceń za jakąkolwiek pracę.

– Ale ja nie myślałam o żadnym potrąceniu. Po prostu chciałam pomóc – zająknęła się Missie.

– Dobrze… jeśli pani chce, ale to nie zmienia warunków płatności za pobyt.

Naprawdę było niemiłosiernie gorąco. Missie pomogła poznosić resztki jedzenia i naczynia do kuchni, po czym poszła poszukać Williego. Bardzo chciała się przejść.

Kiedy zostali sami, pierwszą rzeczą, jaką powiedział jej Willie, było to, że czuje się spokojny o jej pobyt. Uważał, że Missie będzie tu pod dobrą opieką. Ona zaś chciała odpowiedzieć, że sama potrafi się o siebie zatroszczyć, ale powstrzymała się. Wiedziała, że decyzja o rozłące jest dla Williego równie bolesna i robił to tylko dlatego, iż uznał to za konieczne. Robił to dla niej. Missie postanowiła, że postara się, aby te ostatnie dni przed wyjazdem męża upłynęły im w spokoju i radości.

Rozdział 13
Wiadomości

Pewnego dnia podczas krzątaniny związanej z przygotowaniami do wyjazdu z karawaną na południe, Willie wparował z impetem do sypialni. Missie spojrzała na niego znad maszyny do szycia.

– Zgadnij, jaką mam wiadomość? – wykrzyknął.

– Z tego, co widzę, jakąś naprawdę ważną! – odpowiedziała Missie zdziwiona.

– I to jeszcze jak! Byłem w mieście w biurze, gdzie mają telegraf i okazuje się, że za kilka centów możemy wysłać telegram do domu.

– Do domu?

– Tak, do twoich rodziców. Tamtejsze biuro przekaże im wiadomość. Pomyślałem, że powinniśmy skorzystać z tej usługi.

– A co im napiszemy?

– Poinformujemy ich o tym, że dotarliśmy bezpiecznie do Tettsford i... może powiemy im o dziecku?

– Och, Willie, naprawdę? Możemy?

– Przygotuj się, pójdziemy tam zaraz!

Missie szybko przyczesała włosy i włożyła lekki bawełniany czepek. W samą porę przypomniała sobie, by zamknąć okno, na wypadek gdyby pani Taylorson chciała sprawdzić pokój, kiedy nie będzie ich w domu.

– Nie musisz się tak spieszyć – ostrzegł ją Willie z rozbawieniem. – Mamy dużo czasu. I jeszcze jedno: urzędnik powiedział, że możemy użyć dziesięciu wyrazów.

– Ojej! – westchnęła Missie. – Jak powiemy im o wszystkim, co chcemy, przy użyciu dziesięciu wyrazów?

Kiedy doszli do biura, Willie otworzył drzwi przed Missie i weszli do pomieszczenia. Nie wiedziała tak naprawdę, czy powodem przyspieszonego bicia jej serca był szybki spacer, czy też podekscytowanie. Starali się wypracować treść tekstu, komponując go najzwięźlej jak mogli, przekształcając zdania i korygując. W końcu uznali, że ostateczna wersja brzmi dobrze. Willie wręczył wiadomość oraz pieniądze urzędnikowi za biurkiem.

Telegram brzmiał tak: IZAJASZA 41:10. MISSIE ZOSTAJE W TETTSFORD. STOP. WNUK W PAŹDZIERNIKU. STOP. POINFORMUJCIE TATĘ.

Missie czuła, jak jej serce przepełnia radość, kiedy wyobraziła sobie podniecenie rodziców otrzymujących telegram i przekazujących wiadomość ojcu Williego.

– Willie – zaczęła Missie – czy myślisz, że twój tata będzie się gniewał, jeśli otrzyma wiadomość z drugiej ręki?

– Jak znam mojego tatę – odpowiedział Willie – to gniewałby się, że trwonię majątek wysłając dwa telegramy do tego samego miasta.

– Kiedy ta wiadomość dojdzie?

– Człowiek powiedział, że jeśli linia nie będzie nigdzie uszkodzona i nie wystąpią żadne inne przeszkody, to powinna dojść w ciągu kilku dni. – Willie wziął ją za rękę i skierowali się do drzwi wyjściowych. – A teraz zaprowadzę cię z powrotem do Taylorsonów, a potem wrócę do przygotowań i ładowania zapasów.

– Nie musisz mnie odprowadzać. Wiem, jak trafić, nie będę się spieszyć. A gdzie jest Henry?

– U kowala. Bardzo mi pomógł. Nie wiem, jak bym sobie bez niego poradził.

– Znowu był z wizytą?

– Jeśli masz na myśli wizytę w mieście, to owszem… Nie pytałem go, co konkretnie tam robił.

Missie uśmiechnęła się.

– Nietrudno się domyślić, nie sądzisz?

– Biedny Henry – stwierdził Willie. – Współczuję mu. Gdy jedna z was, piękne niewiasty, zawładnie sercem takiego poczciwca, facet przepadł na amen. Cóż… widzimy się o szóstej.

Missie odwróciła się i mimo uciążliwego skwaru udała się do Taylorsonów z lekkim sercem. Była szczęśliwa z powodu możliwości wysłania telegramu do domu. Jeszcze raz spróbowała wyobrazić sobie mamę i tatę, kiedy otrzymują wiadomość. Nie było to trudne. Zapewne, niezależnie od tego, co będą akurat robić, zatrzymają się, by podziękować Bogu za opiekę nad ich dziećmi i pomodlić się za nowego członka rodziny. Missie czuła zarówno radość, jak i smutek.

Kiedy dotarła do swojego pokoju, minęła jej cała ochota na szycie. Otworzyła szeroko okno i położyła się na łóżku.

Za kilka dni karawana wyruszy na południe, a razem z nią jej Willie. Jakże żałowała, że nie pojedzie z nim. Przez głowę przemknął jej absurdalny pomysł, że mogłaby się ukryć w wozie. Lecz Willie by się zorientował, zawrócił i przywiózłby ją tu z powrotem. Wiedziała, że to nie byłby dobry pomysł. Willie pojedzie, a ona zostanie tutaj.

– Boże – modliła się – właśnie teraz najbardziej potrzebuję pomocy, jaką obiecujesz w swoim Słowie. – Jej oczy po raz kolejny wypełniły łzy. Wtem usłyszała ciężkie kroki na schodach. Szybko podeszła do okna i zamknęła je.

– Ma pani gości – zawołała pani Taylorson – a ponieważ są to kobiety, udostępniłam wam salonik.

Missie pospiesznie zeszła na dół. Ku swej radości ujrzała Kathy Weiss i Melindę Emory.

Przywitała się z nimi, wymieniając serdeczne uściski.

– Henry powiedział nam, gdzie możemy cię znaleźć – wyjaśniła Kathy.

– Och, tak się cieszę, że przyszłyście – powiedziała Missie. – Właśnie leżałam na łóżku i muszę przyznać, że zaczęłam się nad sobą użalać.

Melinda Emory ze współczuciem chwyciła ją za rękę.

– I masz ku temu powody. Gdybym była na twoim miejscu, czułabym to samo.

– Naprawdę? – Missie przełknęła ślinę, kiedy spojrzała w twarz młodej wdowy. Jej rozstanie z Williem, niezależnie od tego, jakie będzie trudne, zakończy się ponownym spotkaniem. Melinda przytaknęła, a w jej oczach zebrały się łzy.

– Tak, naprawdę nie wiem, czy bym się w ogóle na to zgodziła.

– Próbowałam się z Williem spierać, ale on nie chce słyszeć o tym, żebym jechała w moim stanie – powiedziała Missie, kręcąc głową. – Jest przewrażliwiony i zachowuje się irracjonalnie… Odkąd Becky…

– A ja go rozumiem – wtrąciła Kathy – i mimo że dla ciebie jest to niełatwe, to on chyba ma rację.

– Oczywiście, że tak – dodała Melinda. – Mężczyźni zazwyczaj mają rację w tego rodzaju sytuacjach. Tylko że dla nas kobiet jest to trudne. Jesteśmy zbyt emocjonalne i nie umiemy myśleć praktycznie.

– Chyba tak – przyznała im rację Missie. – I obawiam się, że jeszcze to wszystko Williemu utrudniam.

– Nie sądzę, że Willie oczekiwał od ciebie entuzjazmu w tej kwestii – pocieszała ją Kathy, po czym Melinda zapytała:

– Jesteś już urządzona?

– Tak… chyba tak – odpowiedziała Missie, zadowolona ze zmiany tematu. – Zostawiłam sobie tylko trochę rzeczy, żeby nie stwarzać dodatkowych problemów. Zatrzymałam też maszynę do szycia. Willie uznał, że szycie pomoże mi wypełnić czas. Zresztą potrzebuję trochę rzeczy dla dziecka. A tak w ogóle to bardzo lubię szyć.

– Ja też – powiedziała Melinda z entuzjazmem. – Też miałam maszynę…

Urwała i nastała niezręczna cisza przypominająca o tragicznej stracie, jaką poniosła Melinda.

– Jeśli tylko będziesz chciała, możesz używać mojej maszyny, a ja chętnie skorzystam z twojego towarzystwa – odezwała się Missie.

– Naprawdę mogę?

– Oczywiście. Nie będę zajęta szyciem przez całe trzy miesiące.

Melinda się uśmiechnęła.

– Dziękuję. Doceniam to, naprawdę.

– Słyszałam, że znalazłaś zatrudnienie – zagadnęła o czym innym Missie.

– Tak, choć to nic nadzwyczajnego.

– Taka praca musi być wyczerpująca.

– Owszem, ale przynajmniej mogę opłacić sobie wynajem pokoju, a poza tym niedługo zacznie się szkoła. Za moje wynagrodzenie z pracy w hotelu – i przy pomocy twojej maszyny – może będę mogła zadbać o swój wygląd, zanim rozpocznę nauczanie w szkole – zaśmiała się figlarnie.

– Zanim poślubiłam Williego, też uczyłam w szkole.

– Naprawdę? Pewnie byłaś dobrą nauczycielką.

– Mam nadzieję, że tak… W każdym razie kochałam tę pracę. Brakuje mi jej trochę.

– Żałuję, że ja nie mam takiego wykształcenia – wtrąciła się Kathy. – Chciałabym mieć jakąś posadę, żeby pomóc tacie. Ale jedyna praca, jaka jest osiągalna dla kobiety bez żadnego wykształcenia... Cóż, tata nie chce o tym słyszeć.

– Twój tata poradzi sobie doskonale, jestem tego pewna – pocieszała ją Melinda. – Nawet się nie obejrzy, a już będzie miał mnóstwo klientów.

Kathy uśmiechnęła się pełna nadziei.

– Tak… wierzę, że sobie poradzi. Ale ja chciałabym robić coś więcej niż tylko prowadzić dom.

– A lubisz szyć? – zapytała Missie.

– Nigdy się nie uczyłam, więc nawet nie wiem, czy lubię.

– Może mogłabym cię nauczyć? Możemy używać moją maszynę wszystkie trzy.

Dziewczęta roześmiały się.

– Nie miałabyś nic przeciwko temu? – upewniła się Kathy.

– Oczywiście że nie. Bardzo bym chciała.

– To ja też bym chciała.

W drzwiach pojawiła się pani Taylorson.

– Przyniosłam wam, panienki, herbatę – powiedziała, niosąc tacę z filiżankami. – Goście w moim domu nie mogą nie dostać herbaty, nawet jeśli to nie są moi goście.

– Pani Taylorson, to bardzo miło z pani strony! – wykrzyknęła Missie, zadowolona, że gospodyni była tak wspaniałomyślna. Przedstawiła jej swoje znajome i wyjaśniła, że być może będą ją odwiedzały częściej. Panią Taylorson najwyraźniej ucieszyła ta perspektywa. Missie przyszło na myśl, że być może kobieta sama nie ma zbyt wielu znajomych i chętnie przyjmie u siebie w domu kobiece towarzystwo.

Dziewczęta kontynuowały wizytę przy herbacie i ciasteczkach, włączając do rozmowy panią Taylorson.

W końcu Melinda i Kathy musiały już iść. Poprosiły Missie, by również je odwiedziła, ona zaś obiecała, że to uczyni. Pani Taylorson z kolei zachęcała dziewczęta, by przychodziły, kiedy tylko będą miały ochotę.

Missie weszła po schodach do swojego pokoju w znacznie lepszym nastroju. To był dobry dzień. Bóg zesłał obiecaną pomoc. Telegram do domu, wizyta przyjaciółek – to przypomniało jej, że kiedy Willie odjedzie, tak naprawdę nie będzie całkiem sama. Były to przejawy dobroci ze strony miłującego Ojca w niebie. Dzięki wszystkim tym błogosławieństwom Missie poczuła wewnątrz ciepło i radość.

Kiedy jednak zamknęła drzwi swojego pokoju, myśl o zbliżającym się wyjeździe Williego ponownie ją ugodziła. Jak poradzi sobie bez niego przez trzy długie miesiące?

Podeszła do okna i patrzyła na ponury krajobraz, starając się przyswoić sobie na nowo prawdę o opiece i obecności niebiańskiego Ojca. Słysząc odgłosy na schodach, odwróciła się, by zobaczyć wchodzącego do pokoju Williego, który kładł na podłodze jakąś dziwną stertę.

– Co to? – zapytała, wskazując na coś, co wyglądało jak zwój brezentu.

– Wyposażenie, którego będę potrzebował.

– Wyposażenie?

– Do jazdy, kiedy już będę na ranczu.

– Będziesz jeździł w tym?

– Oczywiście. Może będę wyglądał trochę dziwnie, ale to najlepszy przyjaciel kowboja na ranczu.

– A co to właściwie jest? – zapytała sceptycznie Missie. – I w jaki sposób się tego używa?

Willie podniósł brezent.

– To ochraniacze – wyjaśnił. – Wkładasz je na spodnie… w ten sposób. Gruby brezent chroni przed deszczem, kolcami kaktusa, niesprzyjającą aurą oraz wszelkimi urazami. Ty też powinnaś takie mieć.

Missie roześmiała się i wskazała na kawałek czerwonego materiału.

– A to co? – zapytała ponownie.

– To chustka na szyję. Zawiązujesz ją luźno, o tak… – zademonstrował Willie. – Kiedy jedziesz i kurz unosi się dookoła, nie sposób swobodnie oddychać, więc naciągasz chustkę na usta i na nos… o tak.

Missie zachichotała.

– Myślałam, że to do napadu na bank.

– A wiesz, że byli już tacy, którzy jej w taki sposób używali? – zaśmiał się Willie. – Będę to miał na uwadze, w razie gdybym chciał obrabować jakiś bank...

Missie znowu się roześmiała i popatrzyła na dziwny strój. Będzie musiała przyzwyczaić się do wyglądu męża odzianego w te dziwne brezentowe spodnie. Próbowała też wyobrazić sobie w nich siebie i uśmiechnęła się lekko.

– Na razie sądzę, że będę walczyć z kaktusami i deszczem bez tego.

Rozdział 14
Niedziela

W niedzielę rano Willie i Missie przygotowywali się do wyjścia do kościoła, którego wieżę zauważyli już wcześniej. Budynek z zewnątrz wyglądał surowo i bezbarwnie, ale zamiecione drewniane podłogi i odkurzone ławki wewnątrz dowodziły, że ktoś naprawdę troszczy się o ten prosty dom modlitwy na dalekim Zachodzie. Henry, pan Weiss, Kathy, Melinda Emory i LaHaye’owie dołączyli do skromnego zgromadzenia i zostali przywitani z kazalnicy na początku nabożeństwa.

Pastor w sędziwym wieku wydaje się raczej znużony – pomyślała Missie. Lecz kiedy wstał, by zwiastować, jego głos okazał się płomienny, a twarz ożywiła się pasją dla prawdy, którą przedstawiał. Missie była rozradowana nabożeństwem z prawdziwego zdarzenia i wykładem Słowa Bożego. Doceniała dotychczasowe niedzielne zgromadzenia w czasie podróży, ale brakowało jej kazań głoszonych na podstawie Pisma.

Pastor przywitał się osobiście z każdym przy wyjściu i zaprosił nowo przybyłych na nabożeństwo w kolejną niedzielę. Willie wyjaśnił, że on już opuści miasto, ale jest pewien, że Missie będzie wiernie uczęszczała na spotkania.

– Jesteś tu zawsze mile widziana – powiedział ciepło starszy pan – a jeśli tylko będziesz potrzebowała przyjaciół, to z radością zaprosimy cię do naszego domu.

Missie podziękowała za jego szczodrość i wyszła z kościoła na słońce.

– Masz jakieś życzenia na dzisiaj? – zapytał Willie, kiedy szli zakurzoną ulicą w kierunku wynajętego u Taylorsonów pokoju.

– O, tak – powiedziała Missie z westchnieniem. – Chciałabym wybrać się na długi spacer w cieniu drzew lub na piknik nad rzeką… albo może położyć się nad strumykiem i obserwować jego nurt…

– Missie – pokręcił głową Willie – nie mów takich rzeczy, wiesz że to nierealne…

– Przepraszam – wyszeptała Missie. Starała się wpaść na pomysł, co można by robić w tym ponurym mieście w czasie skwaru, i czerpać z tego przyjemność.

– Moglibyśmy odwiedzić Weissów – zaproponowała w końcu.

– Dobrze – zgodził się entuzjastycznie Willie, bez wątpienia zadowolony, że Missie coś wymyśliła.

– Mam nadzieję, że Henry nie uzna, że go śledzimy… – złapał ją za rękę i zaśmiał się.

Tego popołudnia zostali tak serdecznie przyjęci przez Weissów, że Missie czuła się podniesiona na duchu i nie brakowało jej już zielonej trawy ani strumyka. Henry też się zjawił i wcale się nie speszył obecnością swojego pracodawcy. Przyszła również Melinda Emory, tak więc w szóstkę miło spędzili czas. Kathy podała wszystkim zimną herbatę, stwierdzając, że dzień jest zbyt upalny, by serwować gorące napoje.

Missie była zaskoczona, jak szybko upłynął im czas, kiedy Kathy zapytała, czy zostaną na kolację.

– Myślę, że nie możemy – odparła. – Nic nie powiedzieliśmy pani Taylorson, a ona będzie na nas czekać o szóstej z kolacją.

– A co, gdybym ja pobiegł i poinformował waszą gospodynię, że nie będzie was dzisiaj na kolacji? – zaoferował Henry.

– Ale…

– Proszę, zostańcie – błagała Kathy. – Chłopcy niedługo wyjeżdżają…

– Nie wiem, co ona sobie pomyśli – powiedziała niepewnie Missie. – Ale… no dobrze. Na pewno jeszcze nie zaczęła przygotowywać kolacji, więc nie powinna mieć nic przeciwko temu, że nie przyjdziemy, prawda?

Henry i Willie poszli razem, podczas gdy dziewczęta udały się do kuchni, aby pomóc Kathy.

Pani Taylorson nie miała im za złe, że nie przyjdą na kolację. Willie odniósł wrażenie, że nawet się ucieszyła, iż w ten upalny wieczór nie będzie musiała krzątać się po kuchni. Pieczony kurczak podany przez Kathy z gorącymi bułeczkami i sosem smakował wyśmienicie. Wszyscy byli zadowoleni z czasu spędzonego razem.

– Mam pomysł – odezwała się Kathy, kiedy naczynia zostały już pozmywane. – Możemy pośpiewać jak za dawnych, dobrych czasów.

Wszyscy przyjęli tę propozycję z aprobatą. Henry poszedł po swoją gitarę, podczas gdy pan Weiss zaczął stroić skrzypce. Potem śpiewali piosenki, które pamiętali z podróży: ludowe, miłosne, taneczne oraz hymny kościelne. Kiedy wyczerpał im się repertuar, powtarzali ulubione utwory jeszcze raz. Kiedy Willie i Missie trzymając się za ręce wracali razem do domu Taylorsonów, było już późno.

– Obawiam się, że złamaliśmy szóstą zasadę – powiedziała Missie.

– A jak ona brzmi?

– „Od dziesiątej obowiązuje cisza nocna” – wyjaśniła Missie udawanym, srogim tonem, który zamieniła w śmiech, po czym szybko się opanowała i dodała: – Lepiej uważajmy, bo złamiemy również zasadę numer dwa.

– To znaczy?

– „Zabrania się głośnych rozmów oraz śmiechu” – powiedziała Missie niskim, srogim głosem.

– Jesteś niesamowita! – powiedział Willie, obejmując ją w pasie i przyciągając do siebie. – Zapamiętałaś je wszystkie po kolei?

– Myślę, że tak. Wystarczająco często je czytałam.

– Jeśli już jesteśmy przy czytaniu, uważam, że powinnaś zaopatrzyć się w jakąś lekturę – stwierdził. – Porozmawiam z pastorem. Może ma jakiś dobry pomysł na książkę dla ciebie. Albo nawet kilka…

– Willie, przestań się mną przejmować. Na pewno będę dość zajęta. Mam dużo szycia i robótki ręczne. Poza tym będę się uczyć gry na pianinie i udzielać lekcji szycia.

– Cóż, chciałem się upewnić, że nie będziesz się nudzić – odpowiedział Willie, ściskając ją mocniej za rękę.

Kiedy Willie wrócił do pokoju w środę wieczorem, powiedział cichutko, że karawana jest już przygotowana i ruszy wcześnie następnego ranka. Missie wiedziała, że mąż ze względu na nią używa uspokajającego tonu głosu, ale i tak przez cały wieczór w czasie kolacji z Taylorsonami musiała się pilnować, by powstrzymywać łzy. Miała nadzieję, że Willie tego nie zauważy, ale oczywiście nie udało jej się go oszukać. Wrócili do pokoju zaraz po posiłku, gdyż Willie musiał jeszcze spakować swoje rzeczy. Nie trwało to długo. Czas nagle wydał im się pędzić nieubłaganie.

– To dziwne – stwierdziła Missie, wyglądając przez okno. – Mamy tak mało czasu i jest on tak cenny, a nie wiemy nawet, jak go spędzić.

– Masz wszystko, czego potrzebujesz? – zapytał Willie po raz kolejny.

– Jestem pewna, że sobie poradzę.

– Zostawię ci trochę pieniędzy, tak na wszelki wypadek.

– Willie, nie wiem, czy będę ich w ogóle potrzebowała…

– Nigdy nie wiadomo. Może się zdarzyć, że ci się przydadzą. Poza tym potrzebujesz na ofiarę w kościele.

Missie pokiwała głową.

Willie podprowadził ją do jedynego krzesła, jakie było w pokoju, i usiadł obok niej na łóżku.

– Naprawdę się cieszę, że będziesz tu miała Kathy i Melindę.

– Ja też.

– Mam nadzieję, że będziecie się często spotykały.

– Melinda będzie pracowała, ale obiecała przychodzić wieczorami, żeby coś sobie uszyć.

– A Kathy ma czas i będzie cię odwiedzała częściej, niezależnie od pory dnia, prawda?

Missie pokiwała głową.

– Pierwszą rzeczą, jaką chciałaby uszyć, są zasłony do kuchni – powiedziała.

– Ty też możesz je odwiedzać – ciągnął Willie, a Missie przyznała mu rację.

– Możesz też złożyć wizytę pastorowi i jego żonie. Wyglądają na bardzo sympatycznych ludzi. Tylko nie wracaj zbyt późno, dobrze?

– Dobrze, obiecuję.

– Ostrożności nigdy za wiele.

– To ty musisz być ostrożny, Willie. Ja tu jestem bezpieczna. Zostaję w mieście, gdzie najgorszą rzeczą, jaka może mi się przytrafić jest to, że pył dostanie mi się do oka. To ty musisz na siebie uważać, Willie.

Missie z trudem przełknęła ślinę, a Willie pogładził ją delikatnie po włosach.

– Mnie też się nic nie stanie – zapewnił ją. – Jadę na południe z karawaną i Henry będzie ze mną… Nie musisz się o mnie martwić.

– Tak, wiem – przyznała Missie. – Ale nie będzie to łatwe.

– Ja też będę się o ciebie martwił – powiedział Willie zachrypniętym głosem. – Niechętnie cię tu zostawiam. Gdyby tylko było jakieś inne wyjście…

– Nic mi nie będzie – zapewniła go z udawaną pewnością siebie.

– Missie... – Willie zawahał się, po czym przytulił ją do siebie. – Wozy ruszą bardzo wcześnie rano. Nie zamierzam cię budzić, kiedy będę wychodził, więc pożegnajmy się już dzisiaj. Kocham cię. Kocham cię od czasów naszego dzieciństwa.

– Zawsze mi to okazywałeś… – wyszeptała, uśmiechając się przez łzy – ...kiedy maczałeś moje wstążki w kałamarzu.

– I gdy wyrzeźbiłem nasze inicjały...

– I kiedy włożyłeś konika polnego do mojej puszki ze śniadaniem…

– I wtedy, kiedy powiedziałem Toddowi Culverowi, że dostanie w zęby, jak nie odczepi się od mojej dziewczyny, a potem kiedy zamykałem w twojej klasie okno, które się zacięło. Modliłem się za ciebie każdego dnia… o to, żebyś, jeśli Bóg chce, też mnie pokochała.

– Naprawdę modliłeś się o to? – Missie odsunęła się, by spojrzeć mu w oczy.

– Naprawdę.

– Och, Willie! – wykrzyknęła, tuląc twarz do jego ramienia. – Będę za tobą tęskniła. Nawet nie umiem ci powiedzieć, jak bardzo.

Następnego poranka, kiedy Missie usiadła na łóżku, była już sama. Rzeczy Williego zniknęły z pokoju. Ogarnęła ją pustka tak głęboka, że nie potrafiła tego wyrazić. Położyła głowę z powrotem na poduszce i szlochała. Jak się z tym upora? Tak bardzo już za nim tęskniła. Poprzedniej nocy obiecała sobie, że rano się obudzi, by jeszcze raz przytulić się do męża. Była na siebie zła, że nie wstała. Ostatecznie musiała przyznać, że wcale nie ułatwiłoby to sprawy, gdyby musiała się z nim pożegnać jeszcze raz.

Gdybym tylko była w domu z mamą i tatą, pocieszyliby mnie… Zrozumieliby moje cierpienie i ból rozłąki.

Jej rodzice dobrze wiedzieli, czym jest cierpienie, ból i smutek – o wiele gorszy niż ten odczuwany przez nią w chwili obecnej. Skoro oni przeżyli, ona również sobie poradzi. Poza tym, przecież Willie wróci. A czekanie nie będzie znowu takie długie.

Zmusiła się do wstania z łóżka i obmyła twarz w misce. Zorientowała się, że nie wie, czy jest to pierwsze, czy drugie mycie w tej samej wodzie, a tym samym, czy może ją wylać i napełnić miskę świeżą wodą. Skierowała wzrok na regulamin. Puste miejsce w punkcie 12 było teraz wypełnione. Czyżby pani Taylorson dopisała nową zasadę? Missie podeszła bliżej i przeczytała głośno punkt 12: „Zawsze pamiętaj, że cię kocham – ciebie i dziecko”.

– Och, Willie, ależ z ciebie głuptas! – W jej oczach pojawiły się łzy, które spłynęły po świeżo umytej twarzy. Musiała znowu ją przemyć, zanim zeszła na śniadanie. Teraz była pewna, że może już zmienić wodę.

Rozdział 15
Niespodzianki

Missie próbowała się nastawić na długą rozłąkę z Williem. Postanowiła sporządzić listę rzeczy, które musi wykonać. Następnie spisała, co chciałaby zrobić. Lecz żadna z tych dwu list nie była zbyt długa. Zadania i zajęcia, jakie sobie wyznaczyła, nie zdołają jej zaabsorbować do czasu, gdy będzie mogła opuścić miasto. Z ciężkim westchnieniem odłożyła kartkę na bok i sięgnęła po materiały do szycia.

Rozłożyła wszystkie tkaniny, jakie kupiła, i zaczęła planować, co uszyje z każdego kawałka. Potem przejrzała włóczki i przemyślała, co zrobi z nich na szydełku lub na drutach. Następnie wzięła kartkę i zapisała plan cotygodniowych odwiedzin – raz ona złoży wizytę Kathy i Melindzie, a potem przynajmniej raz w tygodniu one będą gościć u niej, na przykład chcąc korzystać z maszyny do szycia.

Naszkicowała sobie schemat tygodnia; w każdym dniu wypisała godziny i ewentualne zajęcia: szycie, udzielanie lekcji szycia, szydełkowanie, pranie, czytanie, odwiedziny, zakupy (właściwie to nie planowała nic kupować, ale wypełniła przynajmniej puste miejsce, a spacer dobrze jej zrobi). Uwzględniła nawet lekcje pianina, mając nadzieję, że nauczy się choć trochę grać na tym instrumencie. Jej tydzień wciąż nie był całkowicie wypełniony i nie wiedziała, jak zagospodarować wolne godziny. Przestawiała pozycje, zmieniała i wydłużała czas ich wykonywania, aż w końcu postanowiła w pustych miejscach napisać „czas wolny”, przekonując samą siebie, że przecież czas wolny to coś dobrego. Może Willie miał rację proponując jej, by sprawdziła, czy pastor i jego żona nie mogliby pożyczyć jej jakiejś ciekawej literatury.

Na pierwszy poranek zaplanowała szycie. Zaczęła od kocyka dla dziecka. Choć projekt wydawał się prosty, to i tak nie potrafiła się skupić, dlatego szybko odłożyła pracę na bok. Sięgnęła po Biblię i otworzyła ją w przypadkowym miejscu. Próbowała skoncentrować się na tekście, ale słowa zlewały się w jej umyśle i nic nie zapamiętała.

– To po prostu nie ma sensu – zamruczała, tym razem chwytając za robótkę. – Nie mogę się skupić.

Dodała zaledwie kilka oczek do skarpety, gdy usłyszała wołanie pani Taylorson.

– Ma panienka gościa...

Missie nie podobało się, że pani Taylorson nazywa ją panienką, jakby wciąż była nastolatką, a nie dorosłą mężatką. Uczesała włosy i zeszła na dół.

W salonie czekała na nią Kathy Weiss. Missie wzruszyła się na widok przyjaciółki, która odwiedziła ją tak szybko po wyjeździe mężczyzn.

– Przyszłaś uszyć zasłony? – zapytała, witając się z Kathy.

– O nie, broń Boże! Nie sądzę, bym mogła się dzisiaj skoncentrować na szyciu. Musiałam na chwilkę wyjść z domu i pomyślałam, że może ty czujesz się tak samo jak ja.

– Masz absolutną rację – powiedziała Missie współczująco. – Założę tylko czepek i przejdziemy się gdzieś razem.

Dwie młode kobiety udały się na spacer ulicami zakurzonego miasta. Rozmawiając, oglądały wystawy sklepowe. Od czasu do czasu wchodziły do środka, by poprzyglądać się towarom. Żadna z nich niczego nie kupiła, ale Missie wróciła do domu w lepszym nastroju, a Kathy obiecała przyjść jeszcze wieczorem na pierwszą lekcję szycia.

Tego popołudnia Missie usiadła i sporządziła sobie kalendarz obejmujący trzy najbliższe miesiące. Zaznaczyła w nim wielkimi cyframi dni i pod pierwszym z nich – 2 sierpnia – wpisała „Willie”. Potem zakreśliła kółkiem datę 25 października. Była to spodziewana data narodzin dziecka. Pomiędzy tymi dwoma datami rozciągało się wiele tygodni, dni i godzin. Missie postanowiła skreślać kolejne dni w nadziei, że w ten sposób będą szybciej mijały.

W pokoju było okropnie ciepło, a ona czuła się wyczerpana emocjonalnie i fizycznie. Zdjęła więc buty i wyciągnęła się na łóżku, by chwilę odpocząć.

– To bardzo rozsądne – powiedziała do siebie głośno. – Kiedy Willie przyjedzie po mnie i po dziecko, będzie miał już dla nas gotowy dom. Będę się mogła do niego wprowadzić zamiast mieszkać w ciasnym, starym wozie. Nie mogę uwierzyć… nasz własny dom! Powieszę w nim zasłony, które uszyłyśmy z mamą, rozłożę na podłodze przytulne dywaniki, pościelę łóżko i przykryję je narzutą. Wyłożę naczynia w kredensie, postawię w rogu maszynę do szycia. Schowam garnki i beczki do spiżarni...

Pozwoliła przyjemnym myślom wyeliminować poczucie osamotnienia i spokojnie zasnęła.

Wieczorem przyszła Kathy, tak jak obiecała. Nie mając wcześniej do czynienia z maszyną, napotkała nieco trudności z opanowaniem rytmu pedału, ale w końcu udało jej się zacząć szyć zasłony.

Dzień pierwszy wreszcie dobiegł końca. Missie z ulgą wykreśliła go w kalendarzu i uklękła przy łóżku. Gdzieś tam w ciemnościach nocy Willie też pamięta o niej w modlitwie. Świadomość tego pomagała jej ukoić tęsknotę.

Pod koniec każdego wolno mijającego dnia Missie przekreślała cyfry w kalendarzu, niczym generał po zwycięskiej bitwie. Przeżyła samotnie pierwszą niedzielę, pierwszą kąpiel i pierwsze pranie. Trzeciego dnia, w czasie lekcji gry na pianinie, pani Taylorson zawołała:

– Panienko, jakiś mężczyzna do pani, z telegramem.

Missie pobiegła do drzwi jak na skrzydłach. Cóż to za ważne wiadomości dostała, że musiały być wysłane telegramem? Serce waliło jej jak szalone, z każdym uderzeniem wołając: „Willie! Willie!”. Drżącą ręką wzięła telegram i przeczytała: DOSTALIŚMY WIADOMOŚĆ STOP CHWAŁA BOGU STOP SZCZĘŚLIWI I ZATROSKANI O DZIECKO STOP IZAJASZ.

– To od mamy i taty! – wykrzyknęła. – Od moich rodziców. Piszą, że dostali naszą wiadomość. – wyjaśniła pani Taylorson. Kobieta uśmiechnęła się i pokiwała głową ze zrozumieniem. Missie rozradowana pospieszyła na górę do swojego pokoju. Zamknęła za sobą drzwi, przyłożyła telegram do klatki piersiowej i uklękła przy łóżku, a po jej policzkach mimowolnie spływały łzy.

– Och, mamo, tato, tak bardzo za wami tęsknię i tak bardzo was kocham. Gdybym tylko…

Missie przykleiła telegram pod 12. punktem regulaminu, który dopisał Willie. Wiele razy w ciągu dnia czytała treść wiadomości i myślała o swoich bliskich.

W miarę jak Missie wykreślała kolejne dni z kalendarza, rósł stos uszytych rzeczy. Kathy odwiedzała ją dość często i szybko robiła postępy w obsłudze maszyny. Kiedy skończyła zasłony i fartuchy, nauczyła się również szyć sukienki.

Melinda też spędzała wieczory z Missie. Praca w kuchni nadwyrężała jej siły fizyczne, więc nigdy nie zostawała zbyt długo. W końcu udało jej się ze skromnych zarobków kupić kilka materiałów i uszyć z nich trzy atrakcyjne sukienki do pracy w szkole. Wreszcie we wrześniu skończyła pracować w kuchni przy zmywaku i zaczęła uczyć miejscowe dzieci.

Missie dwukrotnie odwiedziła pastora i jego żonę. W ich towarzystwie nie tylko przyjemnie spędziła czas, ale również pożyczyła od nich kilka książek. Oni z kolei złożyli jej rewizytę, a pani Taylorson nie posiadała się z radości, mając okazję gościć w swoim salonie pastora.

Pewnego wieczoru, kiedy Missie włożyła na siebie koszulę nocną i uczesała włosy przed pójściem do łóżka, postanowiła przestudiować swój kalendarz. Był 8 września.

– Minęło już sporo czasu od 2 sierpnia – szepnęła do siebie. – To jeszcze nie jest połowa, ale już prawie...

Nakreśliła wielki krzyżyk w kalendarzu i uklękła obok łóżka. Kiedy się modliła, usłyszała delikatne pukanie do drzwi. Podniosła wzrok. Była zaskoczona, gdyż wcześniej nie słyszała żadnych kroków na schodach. Gdy drzwi się otworzyły, stanął w nich Willie! Missie oniemiała i nie potrafiła wstać z kolan. Patrzyła na niego jak sparaliżowana.

Nie czekając na zaproszenie, Willie padł przy niej na kolana i pomógł jej wstać.

– To naprawdę ty? – uśmiechnęła się. – Nie do wiary!

Prędko znalazła się w jego ramionach, a on przytulał ją i całował, gładził po włosach i kołysał, podczas gdy ona szlochała z radości.

– Nie mogłem już tego dłużej znieść – powiedział zachrypniętym głosem.

– Przyjechałeś po mnie?

– Nie, nie… – wytłumaczył się. – Tylko żeby się z tobą zobaczyć. Tak bardzo się stęskniłem, że Henry w końcu zaproponował, abym udał się w podróż do żony, gdyż, jak stwierdził, i tak nie było ze mnie wielkiego pożytku. Więc wsiadłem na konia i jestem.

– A gdzie jest Henry?

– Na naszym ranczo. Buduje zagrodę.

Missie się roześmiała.

– Jak mogłeś zostawić Henry’ego samego? Musi być równie stęskniony jak ty.

– Przesłał przeze mnie kilka listów. Jeden jest dla ciebie.

Missie znów się roześmiała.

– Drogi, poczciwy Henry.

– Drugi list napisał do Weissów, a trzeci do Melindy.

– Do wszystkich swoich starych przyjaciół…

– Ale ja chcę się dowiedzieć czegoś o tobie, o tym, jak ty się masz – powiedział zdecydowanym głosem Willie.

– Tęsknię – powiedziała namiętnie.

– Ja też – odpowiedział i znów ją pocałował.

– Jak długo zostaniesz?

– Pojutrze muszę wracać.

– Przyjechałeś tylko na jeden dzień? – zapytała drżącym głosem.

– Muszę szybko wracać, Missie. Nie powinienem był w ogóle tu przyjeżdżać. Mamy bardzo dużo do zrobienia przed zimą… Cóż, najpóźniej pojutrze rano muszę wracać.

– Masz już gdzie mieszkać?

– Na razie w prowizorycznym domku… Tak robią wszyscy, zanim wybudują właściwy dom.

– A bydło?

– Mam już kilka sztuk. Nie możemy kupić więcej, dopóki nie będziemy przygotowani. Poza tym trzeba mieć ludzi, którzy będą się nim zajmowali, a potem musimy jeszcze mieć pomieszczenie dla tych pracowników.

– Ilu ludzi planujesz zatrudnić?

– Na początek czterech lub pięciu.

– Chcesz powiedzieć, że będę musiała gotować dla sześciu czy siedmiu mężczyzn? – cofnęła się przerażona.

– Nie, głuptasie – uspokoił ją Willie i przyciągnął z powrotem do siebie. – To będzie robił kucharz, w specjalnej, polowej kuchni.

– Musisz mieć więc dodatkową kuchnię?

– Tak… i musimy mieć to wszystko gotowe jeszcze tej jesieni.

Missie wzięła męża za rękę i usiedli razem na brzegu łóżka.

– Nie zdawałam sobie sprawy, że do prowadzenia rancza potrzeba tylu pomocników – powiedziała zatroskana.

– Tak naprawdę potrzeba jeszcze więcej osób. Ale na razie musi mi wystarczyć tyle.

– A co oni wszyscy właściwie będą robić?

– Przede wszystkim muszą pracować na zmiany. Zawsze ktoś musi wypasać stado, doglądać go i uważać na czyhające niebezpieczeństwa.

– Niebezpieczeństwa? Masz na myśli dzikie zwierzęta i tego rodzaju rzeczy?

– Podejrzewam, że dzikie zwierzęta mogą czasem się przedostać do zagrody, ale one nie stanowią największego zagrożenia.

– W takim razie, co?

Willie uśmiechnął się.

– Według tego, co słyszałem, źródłem największego zagrożenia na ranczu są „zwierzęta oswojone”.

– Co masz na myśli?

– Raczej kogo. Złodziei bydła.

– Złodziei?

– Tak. Niejeden ranczer musiał już z ich powodu opuścić swoją ziemię. Byli zmuszeni zrezygnować i przeprowadzić się właśnie z powodu złodziei zwierząt.

– To okropne! – wykrzyknęła Missie. – Czy oni noszą broń?

– Myślę, że tak – odpowiedział spokojnie.

– No to co my zrobimy? – Missie nie dawała za wygraną. – Każesz swoim ludziom też nosić broń?

– Nie muszę im tego kazać. Są przyzwyczajeni do jazdy z bronią przy siodle.

– Ale przecież… Oni mogą kogoś zabić – Missie z trudem wypowiadała te słowa.

– Moi ludzie nie będą strzelali, by zabić drugiego człowieka – powiedział zdecydowanie Willie – nawet za cenę utraty całego stada.

– Mogą to zrobić?... Mam na myśli złodziei… Mogą zabrać całe stado?

– Rzadko tak się dzieje. Zabierają najczęściej po kilka sztuk, stopniowo rozkradając stado, szczególnie jeśli nie jest dobrze pilnowane. Czasami potrzeba, lub raczej chciwość, skłania ich do tego, że próbują zabrać wszystkie zwierzęta.

– Och, Willie, co my zrobimy, jeśli…?

– Nie martwmy się na zapas – powiedział Willie uspokajająco. – Zatrudnimy ludzi i będziemy strzec stada najlepiej, jak potrafimy. Nic więcej nie możemy zrobić.

– Ale jak zdołasz zapłacić tym wszystkim ludziom?

– Kowboje nie zarabiają zbyt wiele. Mają zapewnione zakwaterowanie, wyżywienie i wystarczająco pieniędzy na tytoń oraz drobne wydatki. Niektórzy potrafią z tego nawet coś odłożyć. Jeśli chodzi o płace robotników, wkalkulowałem wszystkie te koszty, planując nasz budżet. Kiedy zaczniemy sami sprzedawać bydło, część pieniędzy ze sprzedaży przeznaczę na wypłaty dla nich.

Missie odetchnęła z ulgą, wiedząc, że Willie ma wszystko dobrze przemyślane.

– Co oni jeszcze robią? – zapytała, mając na myśli kowboi.

– Ujeżdżają konie, budują i naprawiają płoty, zabezpieczają bydło przed chorobami, wężami i zbirami. Dbają o zwierzęta w czasie burzy, mają na oku pastwiska i wodopoje, troszczą się o to, by krowy miały wszystko, co trzeba. Ich główną pracą jest jednak pilnowanie, by pasące się bydło trzymało się razem, żeby nie rozpraszało się po górach i nie padło ofiarą czyhających na nie dzikich zwierząt lub złodziei.

– To ciężka praca.

– Tak, naprawdę ciężka. Lecz większość kowboi nie zamieniłaby jej na żadną inną na świecie.

– Zapomnijmy o kowbojach – przerwała Missie – i porozmawiajmy przez chwilę o nas.

Willie skwapliwie się zgodził i objął ją mocniej ramieniem.

– Dobrze wyglądasz. A jak się w ogóle czujesz?

– Och, Willie! – wykrzyknęła Missie. – Zapomniałabym ci powiedzieć! Zobacz! – podskoczyła i pokazała mu wiszący na ścianie telegram. – Mama i tata dostali od nas wiadomość – rzekła entuzjastycznie – i też przysłali telegram.

Willie uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Wydaje się, jakby wcale nie byli tak daleko od nas, prawda?

Missie przyznała mu rację.

– Ta droga do ciebie też sprawiała takie wrażenie – powiedział Willie – sześć dni zajęła mi podróż wozem na ranczo, ale przyjeżdżając tu na koniu, potrzebowałem o połowę mniej czasu.

– Naprawdę? A więc nie jest to tak strasznie daleko – pocieszała się Missie.

Willie dosiadł konia jeszcze zanim słońce wzeszło nad horyzontem. Spędził z żoną dwie noce i jeden dzień. Missie nie wyobrażała sobie, jak zmierzy się z okropnym bólem ponownej rozłąki – lecz okazało się, że tym razem nie było to takie trudne, jak się obawiała. Wieczorem, kiedy szła spać, wykreśliła kolejne dwa dni z kalendarza, bo w czasie odwiedzin Williego zupełnie o tym zapomniała.

Missie czuła się bardzo niespokojna. Książka, którą próbowała czytać, leżała z boku na poduszce. Wszystko, co chciała uszyć, skończyła dobrych kilka dni wcześniej. Nie zamierzała kupować więcej materiału na rzeczy, bez których mogła się obejść. Nie miała już więcej włóczki, ale nie chciała iść do sklepu po następną – chociaż akurat włóczka mogłaby się przydać. Willie zawsze potrzebował nowych skarpet. Ale nie, zaczeka, aż nadarzy się inna okazja, by pójść do sklepu. Może odwiedzi Kathy? Nie, tak naprawdę i na to nie miała nastroju.

Apatyczna, niespokojna i z niezbyt dobrym samopoczuciem chodziła tam i z powrotem po pokoju. Może była po prostu zmęczona? Było dokładnie wpół do pierwszej – pora obiadowa – a ona w ogóle nie miała apetytu. Zawołała na dół do pani Taylorson i przeprosiła, że nie zejdzie na posiłek. Położyła się na chwilę.

Nie leżała długo, gdy nagle poczuła skurcz w dole brzucha. Na szczęście szybko ustąpił. Zamknęła oczy i próbowała zasnąć, ale zanim zdążyła, zaczął się kolejny skurcz.

Kiedy ustąpił, Missie usiadła i zerknęła do kalendarza wiszącego na ścianie.

– To niemożliwe – powiedziała do siebie głośno z mieszanymi uczuciami, balansującymi pomiędzy zadowoleniem i przerażeniem.

– Jest dopiero 10 października! Maluchu, nie możesz jeszcze przyjść na świat! Jeszcze nie czas. To niemożliwe!

Wkrótce Missie przekonała się, że czas jednak nadszedł. Wyszła z łóżka i przez chwilę chodziła po pokoju, potem znów się położyła, by po raz kolejny wstać i chodzić w tę i z powrotem.

Co powie Willie? – zadawała sobie pytanie. – Powiedziałam mu, że dziecko przyjdzie na świat 25 października. On planuje przyjechać 22 października, tak na wszelki wypadek. A może ja sobie to tylko wyobrażam, albo może to jakiś fałszywy alarm…

Jednak nie był to fałszywy alarm. Gospodyni przyszła na górę, by sprawdzić, jak Missie się czuje i zaraz się zorientowała, że zbliża się czas rozwiązania, mimo iż sama nigdy nie miała dzieci. Zaoferowała, że zaraz pośle po lekarza, ale Missie upierała się, by jeszcze zaczekać. Chciała być absolutnie pewna, że dziecko naprawdę jest już w drodze na świat. W końcu pani Taylorson nie mogła znieść tego czekania i posłała swojego męża po lekarza. Biedaczysko, nie zdążył nawet wypalić fajki po kolacji.

Missie odczuła ulgę, kiedy okazało się, że lekarz wcale nie oczyszczał żadnej rany od kuli ani nie nastawiał złamanej nogi, jak kiedyś przewidywała w rozmowie z Williem. Zjawił się niemal natychmiast.

Tej nocy, około godziny dziesiątej, Missie urodziła syna – dwa tygodnie wcześniej, niż wynikało to z jej obliczeń. Chłopczyk nie był duży, ale za to zdrowy i silny. Młoda mama, która podczas rodzenia w kółko powtarzała słowa: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą…”, płakała z radości, kiedy go zobaczyła.

Gdy lekarz już poszedł, a Missie leżała w łóżku z niemowlęciem, pani Taylorson wciąż krzątała się niespokojnie po pokoju, opiekując się nimi niczym kwoka.

– Jaki on śliczny, prawda? Jak go nazwiecie?

– Jeszcze nie wiem – odpowiedziała Missie sennym głosem. – Rozmawialiśmy kiedyś z Williem o imionach, ale stwierdziliśmy, że kiedy dziecko się urodzi, on będzie przy mnie i wtedy razem zdecydujemy. Willie musi najpierw zobaczyć dziecko.

– Ale on przyjedzie dopiero za dwa tygodnie! – powiedziała pani Taylorson. – Nie wiem, czy to dobrze, by maluch tak długo nie miał imienia.

– To prawda – Missie uśmiechnęła się do swojego synka, który spał przytulony do niej. – Chyba będę musiała sama wybrać.

– A masz już jakieś imię na myśli?

– Mam jedno, które mi się bardzo podoba. Tak się złożyło, że mój mąż ma takie samo drugie imię jak mój tata. To chyba pasuje, żebym tak nazwała naszego syna, prawda?

– Oczywiście! – wykrzyknęła pani Taylorson, klaszcząc w ręce. – Twój Willie nie powinien mieć pretensji, że wybrałaś imię na takiej podstawie... To co to za imię?

– Nathan – odpowiedziała Missie. – Nathan – powtórzyła, rozkoszując się jego brzmieniem.

– Nathan? – powtórzyła pani Taylorson i pokiwała głową. – Całkiem ładne. Podoba mi się. Myślę, że pasuje do maleństwa. Nathan… Dasz mu tylko jedno imię?

– Nie, będzie się nazywał Nathan Izajasz.

– Izajasz? – pani Taylorson zdziwiła się, słysząc drugie imię, ale nie skomentowała tego, lecz zapytała: – Czy ono też ma jakieś szczególne znaczenie?

– Tak, bardzo szczególne – odpowiedziała Missie ze wzruszeniem.

Naciągnęła kołdrę na siebie i na swojego synka. Była bardzo szczęśliwa, ale też zmęczona. Pocałowała Nathana w czubek główki i zamknęła oczy. Już prawie zasypiała, kiedy nagle wpadł jej do głowy pewien pomysł.

– Pani Taylorson, czy byłaby pani taka miła, by jutro wysłać do moich rodziców telegram?

– Oczywiście, panienko – odpowiedziała kobieta. – A jakiej treści? – Wzięła z biurka kartkę i ołówek, po czym podała je Missie. – Lepiej mi napisz, żebym czegoś nie przekręciła.

Missie pomyślała przez chwilę i powoli zaczęła pisać: NATHAN IZAJASZ PRZYSZEDŁ NA ŚWIAT 10 PAŹDZIERNIKA STOP KOCHAMY WAS MISSIE Z MALEŃSTWEM. Wręczyła kartkę pani Taylorson.

– Tak dobrą nowinę dostarczę z wielką przyjemnością – powiedziała i poklepała Missie po ramieniu.

Młoda mama uśmiechała się do małego zawiniątka leżącego obok niej.

– Gdyby tylko była możliwość powiadomić też jego tatusia. Nie wiem, jak doczekamy się dwudziestego drugiego października… Dziecko już sporo urośnie, zanim tatuś weźmie je w ramiona.

Pani Taylorson spojrzała na maleństwo.

– Wydaje mi się – uśmiechnęła się – że ten okres nie sprawi aż takiej różnicy. Nie sądzę, by Nathan przez dwa tygodnie wyrósł z tej koszuli, w ktorą jest teraz ubrany.

Missie uśmiechnęła się i zasnęła. Była bardzo szczęśliwa.

Willie przyjechał do Tettsford dwudziestego października. Był przygotowany na to, że będzie musiał czekać na narodziny swojego dziecka jeszcze dobrych kilka dni. Pani Taylorson przywitała go w progu, lecz, tak jak obiecała Missie, nie zdradziła dobrej nowiny. Willie wszedł na górę do pokoju Missie, która stała przy oknie, patrząc w zadumie na odległe wzgórza rozciągające się za ogrodem. Teraz, gdy już w pełni odzyskała siły, nie potrafiła długo usiedzieć w miejscu.

Nathan na tym etapie zdawał się być zadowolony; dobrze jadł, spał i przybierał na wadze, choć – zgodnie z przewidywaniami pani Taylorson – jeszcze nie wyrósł ze swojej koszuli. Missie często nie potrafiła poradzić sobie z emocjami i zbyt dużą ilością wolnego czasu.

Na odgłos pukania nawet się nie odwróciła. Była przyzwyczajona, że pani Taylorson bez konkretnego powodu przychodziła do niej do pokoju. Przynosiła Missie herbatę z mlekiem albo po prostu chciała popatrzeć na dziecko.

– Co się stało? – spytał zaalarmowany Willie. Na dźwięk jego głosu Missie gwałtownie się odwróciła.

– Willie! – zapiszczała.

Willie stał jak sparaliżowany.

– Co się stało? – powtórzył z przerażeniem.

– Jak to, co się stało?

Gestem pokazał na jej sylwetkę i wtedy uzmysłowiła sobie, dlaczego jego twarz nagle zrobiła się biała jak ściana. Uśmiechnęła się promiennie i pobiegła wtulić się w jego ramiona.

– Nic złego się nie stało! Jesteś tatą!

– Już?

– Zrobił nam niespodziankę, nieprawdaż?

– Zrobił? To chłopczyk?

– Popatrz!

Missie chwyciła Williego za rękę i zaprowadziła go do wezgłowia łóżka, gdzie w małej kołysce zrobionej przez pana Weissa leżał ich synek. Jedną piąstkę trzymał zaciśniętą przy buzi.

– To nasze dziecko? – wyszeptał Willie z podziwem.

– Tak, nasze – odpowiedziała Missie. – Czyż on nie jest cudowny?

– Mogę go potrzymać? – zapytał Willie. Widziała, że z trudem przełyka ślinę i mruga oczami, by powstrzymać łzy. Pokiwała głową. Nachylił się i ostrożnie wziął syna na ręce.

– Czyż nie jest śliczny? – powiedział.

Missie czuła w sobie niewysłowioną radość. Willie nareszcie był z nimi, szczęśliwy z syna – wielkiego podarunku, jaki mu zrobiła. Pocałowała męża w policzek, a następnie przytuliła się do jego ramienia.

– Myślę, że jest podobny do swojego taty – wyszeptała, głaszcząc synka delikatnie po policzku. – Zobacz, będzie miał ciemne włoski. Wiem, że niedługo częściowo mu się wytrą, tak jak wszystkim niemowlętom, ale z czasem znowu będzie miał ciemne, tak jak ty. Poczekaj, aż otworzy oczka. Na razie są ciemnoniebieskie. Ale myślę, że niedługo zrobią się tak samo brązowe jak twoje.

Willie odwrócił się i nachylił nad Missie, by jeszcze raz ją pocałować.

– I popatrz na to! – odezwała się Missie głosem pełnym zdziwienia i radości. Delikatnie dotknęła dziecko w podbródek. – Ma dołeczek, taki sam jak twój.

Spodziewała się protestu męża, lecz zamiast tego zobaczyła jego szeroki uśmiech.

Oboje usiedli na łóżku. Willie wciąż trzymał niemowlę w ramionach.

– Kiedy się urodził?

– Dziesiątego października.

– Dziesiątego? Tak wcześnie?

– Ma już prawie dwa tygodnie i jest gotów do drogi.

– Jesteś pewna?

– Lekarz powiedział, że jeśli chcemy, możemy wyjechać w każdej chwili.

Willie zdawał się zaskoczony i zaniemówił z wrażenia.

– Przygotowania do podróży nie zajmą dużo czasu, prawda? – zapytała Missie.

Willie pokręcił głową i próbował odzyskać mowę.

– Nie… niewiele. Zaraz się tym zajmę… Tym razem Henry przyjechał ze mną. Jesteśmy dwoma wozami, by wystarczyło miejsca na rzeczy i nie było nam za ciasno – roześmiał się. – Henry będzie mocno rozczarowany. Byliśmy przygotowani na to, że zostaniemy tu przez miesiąc.

Missie zaśmiała się cichutko.

– Och, Willie, ja już nie mogę się doczekać, kiedy pojedziemy. Jestem zmęczona tym miastem. Czułam się tu taka osamotniona.

Maleństwo poruszyło się i Willie poprawił jego ułożenie w swoich ramionach.

– Hej – powiedział nagle – a czy wybrałaś dla niego imię?

– Tak – zapewniła Missie. – Bardzo piękne imię. Nazywa się Nathan, Nathan Izajasz.

– Nathan Izajasz – powtórzył Willie. – Podoba mi się, bardzo mi się podoba.

Podniósł synka w górę i pocałował go w główkę.

– Nathanie Izajaszu, kocham cię – wyszeptał. Niemowlę odpowiedziało zmarszczeniem buzi i głośno się rozpłakało. Oboje rodzice się zaśmiali, po czym Missie wzięła dziecko do nakarmienia.

Po czterech dniach LaHaye’owie byli gotowi do drogi. Pani Taylorson trudno było pogodzić się z ich wyjazdem. Kołysała niemowlę i trzymała je w ramionach aż do ostatniej chwili. Nawet pan Taylorson zamknął na chwilę sklep i przyszedł się z nimi pożegnać. Trzy razy im powtarzał, że gdyby kiedyś przyjechali do Tettsford, to muszą się u nich zatrzymać.

Kathy i Melinda ze łzami w oczach przyniosły dla małego Nathana pożegnalne prezenty. Pastor zaoferował modlitwę, by pobłogosławić podróżnych, a jego żona podarowała im świeży chleb na drogę.

Henry przygotował dla Missie posłanie w wozie i postarał się, by do środka nie wdzierał się wiatr ani deszcz. Nic nie mogło powodować dyskomfortu jej ani dziecka.

Nie było już tak gorąco. Missie musiała raczej zadbać o to, by odpowiednio ciepło ubrać synka i siebie, zabezpieczając się przed chłodnym wiatrem.

W końcu wyruszyli. Missie w myślach układała sobie kolejny kalendarz. Za sześć dni będą w domu. W końcu zobaczy ukochaną ziemię Williego. Jej podekscytowanie rosło i było jej trudno je opanować. W końcu opuściła to bezbarwne, szare, zakurzone miasto. Wprowadzi się do własnego domu jak ptak do gniazda i spełni swoje marzenia. Przytuliła do siebie synka.

– A ty, maleńki urwisie – mówiła do niego pieszczotliwie. – Opuszczając rodzinny dom nawet jeszcze o tobie nie marzyłam. Ale myślę, że świetnie się dopasujesz do naszych wyobrażeń o szczęściu.

Rozdział 16
Ranczo

Jesteśmy już prawie na miejscu – oświadczył entuzjastycznie Willie – musimy jeszcze minąć to wzgórze.

Jechali ponad sześć dni. W obawie, aby nie zmęczyć Missie i dziecka, Willie każdego dnia zatrzymywał się na postój nieco wcześniej niż zazwyczaj, kiedy jechali z karawaną. Tymczasem nastało południe siódmego dnia ich podróży.

Missie wstrzymała oddech. Ich własne gospodarstwo, spełnienie marzeń, znajdowało się za tym wzgórzem! Krajobraz, jaki mijali, okazał się jednak jeszcze bardziej posępny niż w okolicach Tettsford. Dopóki na własne oczy nie zobaczy zmiany w otoczeniu, nie uwierzy, że ich ziemia może wyglądać lepiej. Wszędzie mnóstwo bezbarwnych wzgórz pokrytych szorstką, wysuszoną trawą. Gnane wiatrem to tu, to tam biegacze stepowe turlały się i podskakiwały. Tu i ówdzie można było spotkać kaktusy i odsłonięte powierzchnie skał, które były jedynym urozmaiceniem monotonnej scenerii. Lecz może jakimś cudem… Missie tak bardzo chciała podzielać entuzjazm Williego.

W oddali widniało ciemne pasmo gór. Wcześniej Missie spodziewała się, że zaprzyjaźni się z tymi górami, lecz one pozostawały niedostępne, oferując jedynie przyćmione kontury, i chowały się w mrocznej mgle.

– Czasami są purpurowe, a czasami niebieskie albo niemal różowe – wyjaśnił Willie. – W zależności od kąta padania słońca. Potem, w zimie, kiedy na szczytach leży śnieg, są olśniewająco białe.

– Czy z naszego domu będzie widać te góry? – zapytała Missie z wielką nadzieją. Chciała się cieszyć tymi górami i różnorodnością ich zmiennych nastrojów.

– Nie, z naszej doliny nie są widoczne – odpowiedział Willie. – By je widzieć z domu, musielibyśmy wybudować go na wzgórzu, a na to z pewnością nie miałabyś ochoty, bo często wieje tam silny wiatr i nie ma żadnej osłony.

– Silny wiatr… – powtórzyła wolno, zastanawiając się nad jego słowami. – Rzeczywiście, jest porywisty. – Czując jego przenikliwość, otuliła się szalem.

A więc ze swojego domu nie będą widzieli gór. Jaki zatem będą mieć widok? Zapytała o to Williego.

– Okna będą wychodzić na wschód, wzdłuż wąwozu – odpowiedział. – Będziesz mogła patrzeć na pastwisko. Całe mile niskich pagórków, nic a nic nie będzie ci ich zasłaniać.

Widać było, iż Willie uważał widok pustej przestrzeni za wielką zaletę. Lecz to, co wyobraziła sobie Missie, wywołało u niej zimny dreszcz.

Dojeżdżali właśnie na szczyt wzgórza. Missie zamknęła oczy i wcale nie chciała ich jeszcze otwierać.

– Nareszcie – stwierdził triumfująco. – Czyż ta ziemia nie jest wspaniała?

Missie powoli otworzyła oczy. W dolinie widać było kilka małych budynków oraz rozciągające się na wiele mil ogrodzenie.

– Mówiłeś, że tu jest zielono – wycedziła Missie przez zęby, natychmiast żałując, że wypowiedziała tę uwagę.

– Bo wiosną naprawdę jest tu zielono, ale teraz mamy późną jesień. O tej porze roku nic nie jest zielone – oświadczył, niewzruszony jej komentarzem. – No więc...? Jak ci się podoba?

Missie obawiała się tego pytania. Jak mogła szczerze na nie odpowiedzieć? Nie chciała zawieść Williego, ale nie mogła go też okłamać.

– No wiesz… to rzeczywiście wspaniałe miejsce – starała się użyć słów, które przed chwilą wypowiedział Willie.

– Dokładnie – zgodził się, interpretując jej wypowiedź jako optymistyczną. Wskazał palcem w kierunku doliny i przysunął się do Missie. – Zagrody dla koni i krów są położone tam.

Missie przez chwilę zastanawiała się, jak ktokolwiek, w tym i ona, mógłby je przegapić. Ogrodzenia ciągnęły się przecież przez całą dolinę.

– A tam powstaje obora. Później zbudujemy jeszcze jedną, większą. Dalej jest dom dla robotników, a zaraz za nim kuchnia polowa.

– A gdzie jest nasz dom? – zapytała Missie.

– To tymczasowy dom. Znajduje się tam.

– Missie powiodła wzrokiem za palcem wskazującym Williego. Tymczasowy dom, podobnie jak dom dla pracowników, kuchnia i obora, przypominał ogromną stertę wysuszonej trawy.

– Są wykonane z darni – poinformował ją Willie rzeczowym tonem.

– Z darni?

– No… Wycinasz kawałki darni z ziemi i kładziesz je jedną na drugiej, jak cegły. W ten sposób tworzy się dość ciepłe pomieszczenie, zwłaszcza na zimę.

Missie zaniemówiła. Z walącym sercem patrzyła tępo przed siebie.

– Z darni – wyszeptała. Usta jej zadrżały i, próbując opanować emocje, odwróciła głowę.

Willie popędził konie i wóz potoczył się dalej drogą. Missie znowu zamknęła oczy. Nie stał się żaden cud, nie było tu żadnej bajecznej krainy. Jednak teraz cud bardzo by jej się przydał – aby zdołała przejść przez ten trudny etap życia, jaki się przed nią jawił.

Chata z darni obserwowana z oddali wywołała wystarczający szok, lecz widok z bliska był o wiele trudniejszy do przyjęcia. Kiedy wóz zatrzymał się przed małą, niską budowlą, Missie przygryzła wargę, by z jej ust nie wyrwał się szloch. Henry przybył wcześniej i rozpalił pod kuchenką, by ogrzać dom na przyjazd dziecka. Wyszedł na ich powitanie, uśmiechając się szeroko.

Z małego komina wydobywała się strużka dymu, którą rozwiewał wiatr. Missie poczuła przykry zapach bizonich odchodów. Wielokrotnie w czasie podróży byli zmuszeni ich używać, kiedy kończyły się zapasy drewna, lecz Missie nigdy nie mogła się z tym pogodzić. Jeszcze na siedzeniu wozu rozejrzała się dookoła i zdała sobie sprawę, że nie będą tu mieli drewna. W okolicy rosło zaledwie kilka drzew.

Willie pomógł jej zejść. Stała przez chwilę, rozprostowując nogi. Jednocześnie przyzwyczajała umysł i zbierała siły na przyjęcie tego, co znajdowało się za niskimi drzwiami strzegącymi wejścia do jej nowego domu.

Willie udał się przodem, prowadząc ją do ciemnego wnętrza małej chatki.

Było południe, mimo to w pokoju panował mrok. Upłynęło kilka chwil, zanim jej wzrok przystosował się do ciemności. W końcu, kiedy widziała już lepiej, rozejrzała się po małej izbie. W rogu stało łóżko, lecz nie takie ładne, wygodne, nakryte narzutą, jak sobie wyobrażała. Było to sporych rozmiarów wzniesienie, z kołdrą rzuconą niedbale na gruby, nierówny materac – bez wątpienia wykonany przez mężczyznę.

Przy kominie stała niewielka, czarna kuchenka. Obok ustawiony był mały, drewniany stół, a pod nim wsunięte dwa stołki. Na ścianie wisiała półka z poustawianymi bezładnie garnkami i puszkami.

W pokoju znajdowały się dwa maleńkie okna. Żeby przez nie wyjrzeć, trzeba się było pochylić. Małe szyby z brudnego szkła były uszczelnione darnią. Myśli Missie wirowały niczym liście na wietrze. Postanowiła, że przy najbliższej okazji umyje te okna. Jednak zaraz odsunęła tę myśl od siebie, zdumiona, że w tak traumatycznym momencie zdolna była w ogóle zauważyć brud na maleńkich szybach.

Jej wzrok zatrzymał się na suficie, który również zrobiony był z darni, podtrzymanej niepewnie deskami i oplecionej sznurkami oraz drutem. Wyglądało, jakby sufit od czasu do czasu po kawałku odpadał. Czy kawał ziemi nie zwali się kiedyś na nią albo na dziecko?

Spuściła wzrok, by nie zdradzać swoich wątpliwości... i zobaczyła podłogę. Była to twarda, nierówna, goła ziemia! Głośno wciągnęła powietrze, podczas gdy Willie wciąż entuzjastycznie jej coś wyjaśniał.

– Nie jest duży, ale za to powinien być ciepły i przytulny. Za rok wybudujemy prawdziwy dom. Z kamienia albo z drewna, sama zdecydujesz.

– Kawa gotowa – oświadczył Henry. Willie podszedł do Missie, by wziąć od niej Nathana. Niechętnie przekazywała synka, lecz ostatecznie oddała go ojcu, który położył malucha na łóżku. Sprawdziła dach nad dzieckiem, by upewnić się, że nie spadnie na niego żaden kawałek ziemi.

– Usiądź tutaj – zaproponował Henry, na co Missie bezwiednie przystała. Gorąca kawa troszkę ją ożywiła. Po chwili odkryła, że znowu daje radę poruszać rękami i nogami. Czuła na sobie wzrok Henry’ego i wiedziała, że musi jakoś skomentować to, co tu zastała.

– A więc… – zaczęła, zmuszając się do uśmiechu mimo ściśniętego gardła – widzę, że nie będę miała w tym domu zbyt wiele pracy.

Widziała, jak twarz Henry’ego się rozjaśnia.

Willie wyciągnął do niej rękę.

– Wiem, Missie, że nie będzie nam łatwo, zwłaszcza na początku, ale proszę, poczekaj. Obiecuję, że za rok wybuduję ci dom, jaki tylko będziesz chciała.

Missie popijała małymi łyczkami bardzo mocną kawę, którą zaparzył Henry. Właśnie takiej teraz potrzebowała.

– A gdzie są wszystkie moje skrzynie i pudła? – zapytała cicho. Sama była zdziwiona, że użyła słowa moje, ale nie wiedziała, jak inaczej to ująć.

– Postanowiliśmy ułożyć je w szopie przy oborze do czasu twojego przyjazdu. Mogę je zaraz przynieść, jeśli chcesz.

Missie rozejrzała się po ciasnym pokoju.

– Myślę, że na razie możesz zostawić je tam, gdzie są. Tu chyba nie ma już miejsca na dodatkowe rzeczy. I proszę, wstaw tam też moją maszynę do szycia, dobrze?

Willie chciał zaoponować, ale kiedy znów ogarnął wzrokiem pokój, sam stwierdził:

– Rzeczywiście troszkę tu ciasno… To śmieszne, ale zanim przyjechaliście, pokój wydawał mi się taki pusty.

– Twój zaprzęg wciąż stoi przed domem – wtrącił się Henry, stawiając swój kubek na stole. – Myślę, że lepiej będzie, jak pójdę zająć się końmi. Gdzie chcesz, żebym postawił wóz?

– Na razie pod domem. Musimy wnieść kilka potrzebnych rzeczy.

Henry przytaknął i wyszedł.

– A gdzie mieszka Henry? – zapytała Missie, bawiąc się swoim kubkiem.

– W domu dla pracowników.

– Sam?

– Nie, mamy jeszcze trzech ludzi. Dwóch pomocników i kucharza.

– Musi im tam być ciasno.

– Nie posiadają zbyt wielu rzeczy.

– W takim razie masz więcej bydła?

– Całkiem sporo, jak na początek.

– A konie?

– Też kilka dokupiłem.

– Czyli porządnie się już zaopatrzyłeś.

Willie pokiwał spokojnie głową, odsunął swój kubek i potarł dłońmi zmęczoną twarz. Wstał, podszedł do okna, po czym schylił się i patrzył bezwiednie w dal.

– Missie – powiedział, nie odwracając się – to była pomyłka. Nie wiem, dlaczego nie rozumiałem tego wcześniej. Myślę, że byłem zbyt stęskniony, żeby myśleć racjonalnie. Nie powinienem był cię tutaj przywozić. Trzeba było zostawić cię w Tettsford, zanim nie wybuduję prawdziwego domu. To nie jest odpowiednie miejsce dla kobiety... ani dla niemowlęcia.

Missie spokojnie podeszła do męża. Czuła się okropnie z tym, że dała mu poznać swoje rozczarowanie. To musiało Williego zaboleć.

– Och, Willie – westchnęła, obejmując go za szyję i odwracając jego głowę do siebie. – Wszystko jest w porządku, naprawdę. Przyznaję, że te warunki mnie zaskoczyły, ale się przyzwyczaję. Obiecuję. Nie zostałabym ani chwili dłużej w Tettsford bez ciebie. Byłam tam taka samotna, każdego dnia niemal umierałam z tęsknoty za tobą. Wolę być tutaj z tobą niż sama w Tettsford.

Willie przytulił ją mocno do siebie.

– Missie, jest mi tak bardzo przykro – wyszeptał. – Ale nie zawsze będzie tak jak teraz. Obiecuję ci. Pewnego dnia ci to wszystko wynagrodzę. Kiedy tylko będę mógł. Będziesz miała tak samo piękny dom, jak twój rodzinny… Zasługujesz na to.

Mój dom! – pomyślała Missie, zamykając oczy. Jakże bardzo chciałabym teraz być w domu. Czyż nie tam było jej miejsce? Dlaczego Willie nie mógł być tam w pełni szczęśliwy?

Popatrzyła na śpiące niemowlę, a w jej oczach wezbrały łzy. Willie pocałował ją w czubek głowy. Gdyby tylko mogła nie patrzeć mu w oczy, potrafiłaby odzyskać zimną krew. Nathan zaczął popłakiwać, więc Missie delikatnie odsunęła się od męża, nie podnosząc głowy.

Wzięła głęboki oddech i postarała się, by jej głos nie drżał:

– Mały jest głodny. Lepiej się nim zajmę.

– A ja przyniosę jego rzeczy – zaoferował Willie i nałożył na głowę kapelusz, po czym zatrzymał się przy drzwiach i odwrócił się do żony.

– Kocham cię.

Popatrzyła na niego, pokiwała głową i zmusiła się do uśmiechu.

Wolę być tutaj z tobą niż sama w Tettsford – powtarzała sobie w kółko.

Rozdział 17
Zima i Boże Narodzenie

Missie podniosła z ziemi wiadra, które były już dostatecznie ciężkie, chociaż jeszcze nie całkiem pełne. Przeniosła je kawałek, po czym opuściła z głuchym stuknięciem i pochyliła się, by pozbierać z zamarzniętej ziemi bizonie odchody. Szalejąca wichura rozwiewała jej szal, więc próbowała owinąć się nim ciaśniej. Palce drętwiały jej z zimna. Żałowała, że nie włożyła rękawic.

Napełniwszy oba wiadra, zaniosła je powoli do swojej chaty z darni. Potrzebuje jeszcze kolejne dwa wiadra i ten zapas wystarczy na cały dzisiejszy dzień. Bardzo tego nie chciała, lecz będzie musiała wyjść jeszcze raz. Bolały ją ręce i plecy, a jeśli ma nazbierać więcej, musi pójść o wiele dalej od domu. Kiedy zbliżała się do drzwi, usłyszała płaczącego Nathana, więc przyspieszyła kroku. Biedny maluch! Jak długo musiał błagać o nakarmienie?

Missie odstawiła wiadra, następnie dokładnie umyła ręce w stojącej w rogu pokoju misce. Pod wpływem lodowato zimnej wody ręce zdrętwiały jej jeszcze bardziej. Wytarła je energicznie szorstkim ręcznikiem, by poprawić krążenie krwi. W końcu odzyskała czucie w palcach. Odrzuciła na bok szal i zanim dobiegła do łóżeczka, zwróciła się do dziecka w słowach zapewniających o matczynej miłości.

Jakoś zdołała przeżyć w tej ciasnej chacie długie dwa tygodnie. Gdyby nie Nathan, byłoby jej o wiele trudniej. Dziecko nadawało teraz największego znaczenia jej życiu.

Powietrze robiło się chłodniejsze, a wiatr bardziej przenikliwy. Willie bacznym okiem z niepokojem obserwował niebo. Nie był jeszcze przygotowany na zimowe opady deszczu ze śniegiem oraz śniegu, które mogły nadejść lada dzień. Missie martwiła się brakiem wystarczających zapasów opału, ale nie mówiła o tym Williemu. Nie chciała go dodatkowo martwić. Przecież to kobieta powinna zadbać o utrzymanie ciepła w domu. Nie wiedziała, w jaki sposób poradzi sobie ze zbieraniem bizonich odchodów, kiedy ziemię pokryje śnieg. Te i inne sprawy związane z przetrwaniem wciąż ją niepokoiły.

Przewinęła Nathana, nakarmiła go, ponosiła na rękach, po czym odłożyła go z powrotem do łóżeczka.

Postawiła dzbanek z kawą na małej kuchence. Pełnowymiarowa kuchenka, którą zabrała ze sobą z domu za namową mamy, stała nierozpakowana w skrzyni. Nie mieściła się w tak małym domku. Missie przesunęła dzbanek na środek, by woda szybciej się zagotowała. Willie powinien wkrótce wrócić i pewnie będzie przemarznięty do kości. Ale zamiast męża, najpierw usłyszała głos Henry’ego odzywający się tuż za drzwiami.

– Myślę, że nie możemy tego dłużej odkładać, niezależnie od tego, jak dużo mamy innej pracy. Śnieg może spaść w każdej chwili.

– No tak… – przyznał Willie. – Masz rację. Nie powinienem był tego ciągle odkładać na później. Zrobimy to jutro, zaczniemy od samego rana. Weźmiemy oba wozy i zaangażujemy wszystkich pomocników.

– Myślisz, że ludzie nie będą mieli zastrzeżeń?

– A kto tu jest szefem?

– Oczywiście, że ty!

Missie czuła, że mówiąc to, Henry uśmiecha się szeroko.

– Ale podejrzewam, że mogą mieć obiekcje, bo wynająłeś ich do hodowli krów, a nie zbierania bizonich odchodów.

– Zobaczymy – stwierdził Willie i w tej chwili obaj mężczyźni pojawili się w drzwiach.

Mam nadzieję, że to oznacza dla mnie pomoc w zbieraniu opału… – westchnęła Missie z wdzięcznością.

Następnego poranka tuż po śniadaniu pięciu mężczyzn wyruszyło dwoma wozami na poszukiwanie odchodów bizona. Przez cały dzień kursowali tam i z powrotem, aż w końcu ułożyli spory zapas za kuchnią polową oraz jeszcze większy dla Missie i Williego, który zgromadzili w szopie za domem. Zaoszczędzi jej to trudu rozłupywania zamarzniętych kawałków odchodów i wyjmowania ich spod śniegu.

Niemal rozpłakała się z ulgi patrząc, jak szopa wypełnia się po brzegi. Wraz ze zbliżającą się zimą zbieranie bizonich odchodów byłoby coraz trudniejsze. Dzięki Ci, Boże – szeptała w duchu. Dziękuję ci, Willie, i wam wszystkim – chciała im powiedzieć, kiedy tylko będzie mogła. Zrobiło jej się lżej na sercu i była im bardzo wdzięczna. Zastanawiała się, w jaki sposób mogłaby im to okazać. W tym samym czasie sięgnęła po dzbanek i wypełniła go po brzegi. Zaparzy im kawy, by mogli się ogrzać, kiedy wrócą.

W kolejnych dniach mężczyźni kontynuowali zbieranie opału, składując go obok szopy. Missie wydawało się, że ten zapas wystarczy na wieki. Tak wydawało się również innym i okazywali to poprzez grymas niezadowolenia i mruczenie pod nosem. Willie stwierdził jednak, że musi być absolutnie pewny, iż jego żona ma pod ręką dostateczną ilość opału na nadchodzącą zimę.

Życie Missie stało się o wiele łatwiejsze. Nie umiała jednak wypełnić całego czasu zajęciami. Mały pokój nie wymagał wiele sprzątania. Próbowała zamiatać podłogę, przygotowywała posiłki i zmywała naczynia. Oczywiście, często musiała robić wyprawy do strumyka, kiedy kończyła się woda, którą Willie codziennie rano przynosił przed wyjściem do pracy. Poza tym nie wiedziała, czym jeszcze może wypełnić wolne godziny.

Postanowiła zrobić na drutach skarpety dla Henry’ego, a potem dla pozostałych robotników. Będzie je miała gotowe na Boże Narodzenie. Kiedy skończyła robić skarpety, a jej ręce znowu leżały bezczynnie na kolanach, postanowiła wykonać dla wszystkich mężczyzn rękawice. Wahała się, gdyż nie była pewna, czy kowboje nie wzgardzą czymś takim jak wełniane rękawice, lecz w końcu postanowiła, że i tak je zrobi.

Missie nie znała dobrze tych ludzi. Wysoki, szczupły mężczyzna z surowym wyrazem twarzy i dużym nosem miał na imię Clem. Niższy, przez cały czas żujący tabakę, to Sandy. Najlepiej zaznajomiona była z kucharzem Cookiem, spokojnym i sympatycznym człowiekiem, którego bystre oczy nigdy niczego nie przegapiły. Miał niezbyt przystojną twarz, która jednak rozjaśniała się uśmiechem, kiedy widział Missie lub jej synka. Cookie utykał na jedną nogę, dlatego wolał stać przy kuchni niż być kowbojem. Przyczyną niepełnosprawności jego biodra był upadek z konia podczas ujeżdżania. Missie cieszyła się z jego obecności na ranczu i mimo że nie rozmawiali zbyt często, jego okazjonalne skinienie głową czy uśmiech dodawały jej zawsze otuchy.

Najtrudniejszym zadaniem było pranie rzeczy dziecka. Trzeba było przynieść wodę ze strumyka znajdującego się poniżej domu. Mimo że Willie codziennie rano przed wyjściem do pracy napełniał oba wiadra, które mieli do dyspozycji, ta ilość wody nie wystarczała do wykonania zadania. Kuchenka była za mała, by zmieściła się na niej balia lub kocioł, więc Missie musiała podgrzewać wodę w czajniku. Kiedy zagrzał się kolejny czajnik z wodą, pierwszy już wystygał. Była nauczona prać w gorącej wodzie, więc podczas tej pracy jej cierpliwość naprawdę była wystawiana na próbę.

Pierwsza burza śnieżna zaatakowała gwałtownie. Szalejący, przenikliwy wiatr smagał deszczem i śniegiem, uderzając w małe okna i wirując wokół chatki. Potem śnieg stworzył zaspy i poprzykrywał wszystko, co napotkał na ziemi. Missie modliła się, by ich mały dom przetrwał tę groźną zawieruchę.

Willie spędzał dużo czasu z mężczyznami i zwierzętami na ranczu, choć Missie uważała, że rozsądniej byłoby dla nich, gdyby w taką pogodę siedzieli w domu. Wszyscy krążyli konno po ranczu, pilnując, by trzysta sztuk bydła z wypaloną nazwą Hanging W nie zaginęło w czasie burzy. Wrócili późnym popołudniem po tym, jak zapędzili całe bydło do wąwozu, który, jak mieli nadzieję, choć w pewnym stopniu zabezpieczy je przed złą pogodą.

Willie wciąż się niepokoił, obserwując padający śnieg przez okienko. Burza uspokoiła się nieco dopiero następnego popołudnia. Henry i Sandy wyjechali sprawdzić inwentarz. Kiedy wrócili, zdali pomyślną relację. Willie uspokoił się, zapewniony, że wszystko jest w porządku.

Śnieg nie stopniał, a Missie zdała sobie sprawę, że zima szybko nie ustąpi. Wkrótce zamarzł też strumyk i musiała topić śnieg, by uzyskać wodę. Było to żmudne zajęcie, szczególnie gdy musiała zrobić pranie. Nie smakowała jej woda pochodząca ze śniegu, ale stopniowo zaczęła się do niej przyzwyczajać. Wkrótce zorientowała się, że jej życie toczy się w sposób jednostajny, powtarzalny i nudny. Wysokie zaspy wokół małej chatki zasłaniały widok na puste, oszronione wzgórza. Przyniesienie z szopy opału i roztopienie odpowiedniej ilości śniegu okazały się zadaniami pochłaniającymi praktycznie cały dzień.

Jakże była szczęśliwa, że miała Nathana. Mały zaczął już reagować na to, co się dzieje wokół niego i obdarowywał mamę uśmiechem za każdym razem, kiedy się nad nim nachylała. To sprawiało, że jej dni zaczynały nabierać znaczenia i celu. Przez cały czas mówiła do synka. Gdyby nie on, ciemne ściany chatki w czasie tych długich, pustych wieczorów byłyby dla niej więzieniem.

– Dziękuję Ci, Ojcze – modliła się często. – Dziękuję Ci za naszego synka. Pomóż mi być radosną, cierpliwą i stworzyć dla Williego szczęśliwy dom.

Zdejmując ubranka dziecięce ze sznura przewieszonego w pokoju, Missie nagle uświadomiła sobie, że już wkrótce będzie Boże Narodzenie. Schyliła się pod sznurem i podeszła do wiszącego na ścianie domowego kalendarza. Zgadza się. Do świąt zostały już tylko cztery dni.

Rozejrzała się wokół siebie. Boże Narodzenie? Tutaj? Pokręciła energicznie głową, powstrzymując cisnące się do oczu łzy i strofując się za tę reakcję. Ale ból w jej sercu nie chciał odejść tak łatwo.

Co mogłaby zrobić, by przygotować tę chatkę na Święta Bożego Narodzenia? Tego wieczoru, kiedy Willie usiadł do posiłku przy małym stoliku, Missie postanowiła poruszyć z nim ten temat.

– Czy zdajesz sobie sprawę, że za cztery dni mamy święta?

– Święta? – zapytał ze zdziwieniem. – Tak szybko? Ludzie, jak ten czas leci!

Missie już miała na końcu języka ciętą uwagę, ale się powstrzymała.

– Święta! – powtórzył. – Aż trudno w to uwierzyć.

Kiedy skończył jeść, stwierdził:

– Chyba nie będę mógł załatwić żadnego indyka... Ale czy może być pieczeń z dziczyzny?

– Myślę, że tak. Może Cookie doradzi mi, jak ją przyrządzić.

– Trudno będzie spędzać te święta samotnie, prawda? – Willie wzrokiem śledził wyraz jej twarzy.

– Też już o tym myślałam – odpowiedziała Missie. – A może zaprosilibyśmy wszystkich twoich ludzi?

– Tutaj?

– A dlaczego nie?

Willie popatrzył na sznury z porozwieszanymi dziecięcymi ubrankami.

– Nie mamy zbyt dużo miejsca.

– Wiem, ale jakoś sobie poradzimy.

– Na przykład zaprosimy ich po dwóch naraz.

– Nie, to by nie były prawdziwe święta.

– W takim razie jak chcesz to zorganizować?

– Postawimy jedzenie na stole i na kuchence. Będziemy się stamtąd częstować i każdy usiądzie tam, gdzie znajdzie miejsce: na stołku, na łóżku – gdziekolwiek. Chyba mamy jeszcze jeden stołek w chacie pracowników, a Cookie może przynieść swój z kuchni.

Willie się roześmiał.

– Widzę, że wszystko już dobrze przemyślałaś, prawda?

Missie spuściła głowę i nic nie odpowiedziała.

– W porządku – stwierdził Willie. – Zaproś robotników.

– A czy ty mógłbyś to zrobić, Willie? Ja nie widuję się z nimi zbyt często.

– Oczywiście. Na którą godzinę mają przyjść?

– Może na pierwszą?

Willie pokiwał głową.

– A ja postaram się o dziczyznę.

– Może Cookie mógłby przygotować mięso w swojej kuchni? Wtedy ja będę miała więcej miejsca na zrobienie reszty jedzenia.

Willie znowu pokiwał głową.

– Porozmawiam z nim.

Cookie zgodził się przyrządzić dziczyznę i kiedy nadszedł czas, Missie zajęła się przygotowaniem pozostałych potraw. Nie miała zbyt wielu składników, co nadrabiała pomysłowością kulinarną. Zachowała na specjalną okazję kilka słoików z przetworami od mamy. Teraz mogła je otworzyć, a owoców użyć do ciasta. Przygotowała marchewkę i fasolę z puszek przywiezionych z domu, by podać je do mięsa. Zostało jej jeszcze kilka cennych ziemniaków, które miała przeznaczone na posadzenie wiosną. Wyglądały nędznie, lecz Missie wciąż się modliła, by pozostał w nich zalążek życia. Nie chciała ich teraz zużyć, chociaż na myśl o ziemniakach z mięsem aż jej ciekła ślinka. Zamiast tego upiekła dużą porcję puszystych bułeczek i wyjęła do nich ostatni słoik miodu. Kiedy zjawili się mężczyźni, a Cookie dumnie wniósł swoją pieczeń z dziczyzny, Missie też była już ze wszystkim gotowa.

– Zanim zjemy – powiedział Willie – mam dla was coś specjalnego. Jak widzicie, nie mamy tu zbyt dużo miejsca – w tym momencie rozległ się głośny śmiech jego pracowników – więc zostawiłem to w szopie.

Wyszedł i przyniósł gałązki krzewu włożone do małego wiadra. Powieszone były na nich małe kokardki wykonane z kawałków włóczki od Missie.

– Co to za Święta Bożego Narodzenia bez choinki? – powiedział, na co mężczyźni zareagowali entuzjastycznymi okrzykami, a Missie rozpłakała się ze wzruszenia.

Gdy wrzawa ucichła, Willie z trudem przedostał się na środek pokoju i wypowiedział słowa modlitwy:

– Ojcze, mamy tak wiele powodów do wdzięczności. Dziękujemy Ci za te pachnące potrawy, którymi się zaraz posilimy, za ciepłe pomieszczenie, w którym możemy się zgromadzić i za przyjaciół, którzy są tutaj razem z nami. Dziękujemy Ci też za tych, którzy są daleko od nas i za wspomnienia świąt, jakie przeżywaliśmy dawniej z naszymi bliskimi. Dziękujemy Ci za Nathana Izajasza, naszego zdrowego syna, a przede wszystkim, Boże, dziękuję Ci za moją żonę, która ubłogosławiła nas, przygotowując te święta. Dziś uświadamiamy sobie, że wszystkie te błogosławieństwa są czymś wyjątkowym, a specjalnym darem tego dnia dla nas od Ciebie jest Twój Syn. Przyjmujemy go z wdzięcznością. Amen.

Kiedy mężczyźni delektowali się smacznym i obfitym posiłkiem, Missie siedziała w milczeniu. Starała się odsuwać od siebie myśli o domu rodzinnym. Jakby to było, gdyby mogła tam teraz być? W domu na tyle dużym, że mieści się w nim wygodnie cała rodzina. W domu, gdzie podane jest świeże masło, tłuczone ziemniaki, indyk, pieczona dynia i strudel jabłkowy z bitą śmietaną.

Patrzyła na swój talerz z plastrami pieczeni, sosem, konserwową marchewką bez przybrania, i żółtą fasolą z puszki oraz bułeczką bez masła. Przypomniała sobie jednak, że przez wiele ostatnich dni w tym roku żywili się znacznie skromniej. W porównaniu do tamtych posiłków, teraz mieli wystawną ucztę. Przynajmniej mężczyźni właśnie tak to odbierali. Kiedy przyszedł czas na deser z kawą, oblizywali się ze smakiem. Missie przeszła przez pokój, by wziąć Nathana na ręce. Trudno było się poruszać bez deptania innym po stopach, lecz bliskość sprzyjała radosnej atmosferze i poczuciu humoru.

– Synku – wyszeptała do dziecka – nie zapamiętasz z tego dnia niczego, ale cieszę się, że jesteś tu z nami. To twoje pierwsze Boże Narodzenie, a ja nie mam nawet dla ciebie prezentu… tylko całusa i uśmiech od przyjaciół.

Missie podniosła Nathana.

Po posiłku zebrała się na odwagę i wręczyła w prezencie wszystkim mężczyznom po parze skarpet i wełnianych rękawic. Nie spodziewała się, że przyjmą je z taką wdzięcznością. Zdała sobie sprawę, że mógł to być ich pierwszy prezent świąteczny od czasu, gdy byli małymi dziećmi. Cookie zmienił miejsce, w którym siedział; postanowił przesiąść się dalej od ognia twierdząc, że z powodu dymu łzawią mu oczy.

Clem wciąż z trudem przełykał ślinę, co widać było po ruszającym się w górę i w dół jabłku Adama. Missie modliła się, by żaden z nich nie czuł się zakłopotany tym, iż nie ma nic do podarowania w zamian. Kiedy wyrazili swoje podziękowania najlepiej jak potrafili, Missie odezwała się nieśmiało:

– A teraz ja chcę wam podziękować za prezent, jakim jesteście dla mnie.

Pięć par oczu, a właściwie sześć, licząc Nathana, skierowało się na jej twarz.

– Chcę wam podziękować za to, że tak wiernie pracujecie dla mojego męża i niesiecie ten trud razem z nami, a przy tym nie domagacie się rzeczy, których nie potrafimy wam zapewnić – zawahała się, lecz dodała z uśmiechem: – Ale przede wszystkim chcę wam podziękować, że nazbieraliście dla nas opał na zimę i robiliście to bez narzekania. Nie potrafię wyrazić wam wdzięczności za te wszystkie zebrane bizonie odchody.

Missie nie mogła stłumić chichotu i choć reakcja mężczyzn świadczyła o tym, że przyjmują jej szczerą wdzięczność, to humor zawarty w jej słowach sprawił, że zaśmiali się razem z nią. Nawet nie była świadoma, że w tym momencie zawiązywały się przyjaźnie na całe życie. Żaden z siedzących teraz wokół niej mężczyzn nie odmówiłby Missie niczego, co byłoby w zasięgu jego możliwości. Siedziała wśród nich dziewczęca postać niewielkiej postury, młoda i piękna, z policzkami lśniącymi zdrowiem i oczami wilgotnymi od łez. Jej szczupłą figurę podkreślała atrakcyjna, jasna sukienka. Mały Nathan z pucołowatymi policzkami i jasną cerą spoczywał w jej ramionach, wpatrując się w twarz mamy.

Ta sceneria była dla nich jak świąteczny podarunek, który zapamiętają na całe życie.

Później, przy dźwiękach gitary Henry’ego, śpiewali razem kolędy. Cookie tylko siedział i słuchał. Sandy od czasu do czasu wygwizdywał melodię, ale Clem, ku zdziwieniu Missie, znał większość tradycyjnych kolęd na pamięć.

Trudno było skończyć to miłe spotkanie. Missie wiele razy dorzucała do ognia bizonie odchody. Mały Nathan był podawany z rąk do rąk i nawet groźnie wyglądający Clem, kiedy przyszła na niego kolej, wziął dziecko na ręce.

W końcu Missie zaparzyła świeżej kawy. Była zadowolona, że upiekła dość ciasta, tak że każdy mógł zjeść po jeszcze jednym kawałku.

Mężczyźni zasiedzieli się trochę przy cieście i kawie, lecz wreszcie zebrali się do wyjścia i pomaszerowali przez zaspy śnieżne do swojej chatki.

Missie nuciła podczas zmywania. Willie włożył na głowę kapelusz, wdział płaszcz i wyszedł. Missie uznała, że pewnie chce zajrzeć do koni. Skończyła zmywanie i właśnie karmiła Nathana, gdy Willie wrócił, trzymając w rękach pudełko. Missie była zaskoczona, a on, wyprzedzając jej pytanie, wyjaśnił:

– Zrobiłem świąteczne zakupy jeszcze w Tettsford – postawił pudełko na stole i zaczął je rozpakowywać.

– Obawiam się, że mój prezent nie jest zbyt odpowiedni do tego pomieszczenia. Kiedy go kupowałem, wyobraziłem sobie, że będzie pasował do naszego prawdziwego domu. W każdym razie pomyślałem, że ci to pokażę, a potem spakuję z powrotem.

Willie wyjął z pudełka najpiękniejszą miskę na owoce, jaką Missie kiedykolwiek widziała. Zaskoczona, głośno wciągnęła powietrze.

– Willie, jaka śliczna!

Williemu zrobiło się lżej na sercu, kiedy widział, że prezent sprawił żonie tak wiele radości. Ostrożnie postawił naczynie na stole.

– Obejrzysz ją dokładniej, kiedy położysz Nathana. Potem zapakuję ją z powrotem.

– Och, nie! – zaprotestowała Missie. – Zostaw ją tutaj, proszę.

Położyła dziecko na łóżku i podeszła do stołu, by podnieść miskę.

– Jest śliczna – stwierdziła, gładząc ją palcami. – Dziękuję, Willie.

Podeszła i pocałowała go.

– Nie chcę, żebyś ją pakował. Będzie swego rodzaju przypomnieniem… i jednocześnie obietnicą… Potrzebuję mieć ją tutaj, rozumiesz?

– Rozumiem – Willie przytulił ją mocniej. Po chwili odezwał się czule: – Missie, zastanawiam się... Czy jesteś świadoma, jak bardzo uszczęśliwiłaś dzisiaj tych pięciu mężczyzn?

– Pięciu?

– Czterech robotników… no i mnie.

Missie uśmiechnęła się, przepełniona radością.

– To dolicz jeszcze mnie… Willie, ja po prostu zrobiłam, co mogłam i cała przyjemność była po mojej stronie. Służąc im i tobie najbardziej uszczęśliwiłam samą siebie.

Rozdział 18
Nowy dom Missie

Minął czas oczekiwań, przygotowań, a potem Świąt Bożego Narodzenia, które przyniosły wszystkim wiele radosnych przeżyć. Powróciła monotonia długich zimowych dni i Missie czasami się wydawało, że już dłużej nie wytrzyma uwięziona w tym ciasnym i dusznym pomieszczeniu. Przez większą część dnia jedynego towarzystwa dostarczał jej Nathan. Obawiała się, by swoją nieustanną uwagą za bardzo go nie rozpieścić. Chłopczyk nie grymasił wiele i Missie była z tego powodu bardzo zadowolona. W przeciwnym razie, każdy najmniejszy płacz czy marudzenie byłoby dla niej pretekstem do kołysania go, na które zawsze reagował bezzębnym uśmiechem i machaniem piąstkami.

Kiedy spał, Missie starała się znaleźć dla siebie jakieś zajęcie. Na przykład pranie i rozwieszanie ubrań w ciasnym pokoju, co zajmowało jej całe przedpołudnie. Posiadanie czystej garderoby dawało jej satysfakcję. Oczywiście codziennym obowiązkiem było pranie pieluch. Od czasu do czasu mężczyźni przynieśli z polowania jakieś dzikie zwierzę, które musiała poporcjować, a potem ugotować gulasz lub zrobić pieczeń. Jednak większość posiłków stanowiły bardzo proste potrawy, których przygotowanie nie było czasochłonne.

Nie musiała już chodzić po opał do szopy, gdyż od Bożego Narodzenia codziennie rano jeszcze zanim wyszła z łóżka, tuż za drzwiami pojawiał się zapas na cały dzień. Missie nigdy nie zdołała odkryć, który z mężczyzn robił jej tę przysługę.

Nie było miejsca na książki, z wyjątkiem Biblii, którą czytali razem z Williem każdego ranka po śniadaniu. Już dawno temu skończył jej się materiał na robótki ręczne, a ściany domu zaczynały ją coraz bardziej przytłaczać.

Nathan przybierał na wadze, gaworzył i próbował wkładać do buzi wszystko, co złapał w swoje małe rączki. Coraz trudniej było znaleźć bezpieczne miejsce, w którym można było zostawić go samego. Nie mogła ułożyć go na brudnej podłodze. Kiedy bawił się na łóżku, musiała go pilnować, ponieważ potrafił już bez problemu przemieścić się na jego brzeg.

Z powodu pracy na ranczu Willie nie miał zbyt wiele czasu dla synka, ale widać było, że uwielbia tego malca. Missie żartowała czasem, że gdyby nie dziecko, Willie najchętniej zamieszkałby ze swoimi ukochanymi krowami. Kiedy jednak Nathan zaczynał piszczeć na widok swojego taty i śmiać się podczas zabawy, Williemu coraz trudniej było żegnać się z synkiem i wracać do swoich obowiązków.

Missie wyglądała przez małe okienko z nadzieją, że najgorszą część zimy mają już za sobą, gdy pewnego dnia zerwał się nieprzyjemny wiatr od północy. Zaskoczył mężczyzn i zanim zdołali osiodłać konie, by pojechać do krów, nadeszła śnieżyca, która zacinając w oczy przykrywała wszystko, co stało na jej drodze. Willie uświadomił sobie, że wysyłanie ludzi w czasie takiej zamieci jest ryzykownym przedsięwzięciem. Musi zostawić zwierzęta samym sobie i mieć nadzieję, że jakoś znajdą schronienie.

Opady ustały po dwóch dniach. Do tego czasu śnieg zdążył zakryć wszystko, nawet drzwi domu utonęły w białej zaspie. Willie musiał poczekać, aż pomocnicy odkopią do nich dostęp. W końcu wszystkim udało się wyjść ze swoich domostw, po czym mężczyźni niezwłocznie osiodłali konie i pojechali szukać bydła na stokach gór. Po trzech dniach przeczesywania terenu mieli bardzo przygnębiające wieści. W czasie burzy śnieżnej zaginęło siedemdziesiąt pięć sztuk bydła. Missie gorzko płakała. Willie próbował ją przekonać, że doraźne niepowodzenia są nieuniknione. Sam jednak nie był w stanie ukryć malującego się na twarzy zmartwienia. Oboje zwrócili się znów do fragmentu z Izajasza, szukając w nim pociechy oraz wzmocnienia.

Pod koniec lutego jedna z krów mlecznych się ocieliła. Było to dla Missie jak otrzymanie niewyobrażalnego skarbu. Wspomnienie sprzed tygodnia o stracie bydła należało już do przeszłości. Bezpośredni dostęp do świeżego mleka dawał im cudowną możliwość wzbogacenia codziennych posiłków.

– Jak wiele mogłabym zrobić, mając jeszcze do dyspozycji kilka jajek! – powiedziała do Williego. Obiecała sobie, że zrobi coś w tej sprawie, kiedy tylko nadarzy się ku temu możliwość.

W końcu powoli i niezauważalnie nadeszła wiosna. Pewnego poranka Missie odniosła wrażenie, że powietrze jakby się ociepliło. Warstwy śniegu stopniowo się zmniejszały, a spod nich wyłaniały się ciemne połacie ziemi. Strumyk znowu zaczął szumieć, a niskie krzewy wokół niego nieśmiało odzyskiwały zielony kolor.

Obejmując wzrokiem pasmo obnażonych gór, w duszy tęskniła za widokiem pączkujących zielonych drzew i kwitnących różanych krzewów. Ku jej wielkiej radości pojawiło się gdzieniegdzie kilka polnych kwiatów. Nie mogąc się oprzeć, zerwała je i przystroiła nimi stół. W ciemnościach chatki trzeba było się pochylić nad miedzianą puszką z kwiatkami, by dostrzec ich kolor. Ale sama świadomość, że tam stały, podnosiła ją na duchu.

Kiedy stopniały śniegi, mężczyźni coraz więcej czasu spędzali na wzgórzach, bacznie pilnując bydła. Codziennie przybywało nowych cieląt. Kiedy jeszcze chwiały się na słabych nogach, nie wypuszczano ich, dopóki na ich boku nie został wypalony napis Hanging W. Missie niezbyt się podobała nazwa, którą wszystkie ich krowy nosiły jako znak firmowy tego konkretnego rancza.

Willie oświadczył żonie, że właśnie rozpoczął się wiosenny przegląd bydła przebywającego na pastwiskach. Dzień po dniu będą wyjeżdżali konno, gromadząc rozproszone po terenie bydło i ich młode. Wszystkie sztuki muszą być zaprowadzone do szerokiego wąwozu, w którym kiedyś znalazły schronienie podczas pierwszej burzy śnieżnej. Wyjaśniwszy to wszystko żonie, pocałował ją, potem syna, żegnając się z nimi na kilka dni.

W wyniku przeglądu stada naliczono sto dziewięćdziesiąt osiem sztuk bydła i sto sześć cieląt.

– Mimo ostatniej burzy – stwierdził Willie – mamy o kilka sztuk więcej niż na początku.

W czasie wypalania znaków indentyfikacyjnych sprowadzili do bydła wozy, które służyły mężczyznom jako tymczasowe mieszkanie. Cookie spał w wozie zawierającym prowiant i służącym równocześnie jako kuchnia, szopa oraz warsztat kowalski.

Nocą mężczyźni mieli na zmianę obejmować warty. Pierwszą z nich pełnił Willie z Sandym. Wkrótce bydło przystosowało się do ograniczonej przestrzeni. Ustało muczenie i przeżuwanie suchej trawy, bydło zapadło w sen. Po północy wartę przejęli Henry i Clem. Sandy i Willie zaś rozsiodłali swoje wierzchowce i usadowili się przy ognisku. Popijali gorącą kawę, by ogrzać się przed kilkugodzinną nocną drzemką. Poranne słońce wstanie już niedługo, a wtedy znowu zabiorą się do znakowania bydła.

Na krótko przed nastaniem świtu uwagę Henry’ego i Clema zwróciło dziwne poruszenie wśród stada, lecz nie od razu zrozumieli, co jest źródłem tak nagłego niepokoju zwierząt. Zanim się zorientowali, banda złodziei odjeżdżała konno, rabując dużą część bydła. Henry i Clem pogalopowali za nimi, lecz mimo wysiłków zdołali odbić zaledwie kilka zbłąkanych sztuk. Nie użyli broni. Henry i Clem mimo ciemności oraz zamieszania doliczyli się co najmniej pięciu złodziei. Kiedy śpiący w wozach mężczyźni usłyszeli hałas i zorientowali się, co się dzieje, było już zbyt późno, by włączyć się do pomocy.

Następnego poranka wyruszyli w prerię i odszukali jeszcze kilka krów, które umknęły złodziejom. Kiedy bydło zostało ponownie zgromadzone i policzone, okazało się, że stado liczyło teraz zaledwie pięćdziesiąt cztery sztuki, plus trzydzieści dwa cielaki.

Po ostatecznym podliczeniu Willie spuścił głowę w poczuciu klęski. Wcześniej zdawał sobie sprawę, że straty są nieuniknione – czy to z powodu złej pogody, czy kradzieży – ale miał nadzieję, że będą mniejsze i na przestrzeni dłuższego czasu. Dlaczego – zadawał sobie pytanie – uważałem, że może nam to być oszczędzone, kiedy tak wielu ranczerów bywa pozbawionych całego dobytku? Powinienem się cieszyć, że w ogóle coś mi zostało.

Willie z trudem przełknął gulę w gardle. Zdjął swój kowbojski kapelusz i przetarł pył z czoła. Uczucie mdłości nie chciało ustąpić. Czy zdoła znowu wyjść na prostą? Ile czasu mu to w ogóle zajmie? Gdyby tylko był bardziej cierpliwy i pracował przynajmniej przez rok, zanim wyruszył na ranczo, może miałby odłożoną wystarczającą ilość pieniędzy, by pokryć tak wielką stratę.

Jedyne pieniądze, jakie teraz posiadał, przeznaczone były na dom dla Missie. Jak jej o tym powie? Potrafił wyobrazić sobie wyraz jej szczerych, błękitnych oczu, w których pojawia się ból, przerażenie i rozczarowanie na wieść o tragedii. Chociaż całym sobą pragnął uchronić ją przed tymi dramatycznymi wieściami, to wiedział, że nie ma sensu niczego przed nią ukrywać. Zresztą, to byłoby nieuczciwe. Zasługiwała na to, by poznać prawdę. Postanowił sobie jednak, że na ile będzie to tylko możliwe, postara się ustrzec żonę przed bólem i strachem.

Willie przedstawił Missie fakty. Była pewna, że mówi tak szczerze i prosto, jak tylko potrafi. Powiedział jej to tak, jakby strata części bydła była po prostu nieunikniona. W głębi duszy Missie wiedziała jednak swoje. Jej serce ścisnął żal i współczucie dla męża. Gdyby tylko wiedziała, jak mu pomóc. Nagle w jej duszy pojawiła się iskierka nadziei. Może teraz, kiedy jego marzenia zostały skonfrontowane z rzeczywistością, będzie chciał wrócić do domu? Ale prędko się zorientowała, że Willie wcale nie ma takich zamiarów. Wręcz przeciwnie. Ku jej zaskoczeniu powiedział swoim ludziom, że jak tylko będzie to możliwe, zaczną budowę domu. Missie się nie odzywała, dopóki wieczorem nie znaleźli się sami i wtedy bardzo ostrożnie zaczęła:

– Słyszałam przypadkiem twoją rozmowę z ludźmi na temat planów budowlanych.

– Tak. Jeśli chcemy być gotowi zgodnie z wcześniejszymi założeniami, musimy już zaczynać.

– Ale przecież… Czy nas na to stać? – zaprotestowała łagodnie.

– Co masz na myśli?

– Skoro straciliśmy tyle bydła…

– To nie zmienia stanu rzeczy. Pieniądze na dom mamy odłożone jako osobną sumę.

– A co z odbudową stada?

– Z tym musimy na razie poczekać.

– Ale czy możemy? Jeśli nie będziemy mieć stada, nie będzie bydła na sprzedaż i…

– Stopniowo będzie go przybywać… A ja obiecałem ci dom. Nie możemy mieć obu tych rzeczy na raz, a dom jest priorytetem.

– Willie, posłuchaj – Missie obawiała się, że może później żałować tego, co chciała powiedzieć, ale zdecydowała się to zrobić. – Wiem, co mi obiecałeś i wiem, że chcesz dotrzymać słowa… i dotrzymasz. Budowę domu możemy odłożyć na później… kiedy będziemy już mieć bydło na sprzedaż. Jeśli zostaniemy na razie w tym domu… i przeznaczymy odłożone pieniądze na odtworzenie stada, to będziemy mogli wybudować porządny dom w przyszłym roku.

Missie widziała, że szczęka Williego się zaciska, jakby starał się opanować emocje.

– Proszę cię, Willie. Bydło jest dla mnie tak samo ważne jak dla ciebie – mówiła czule.

– Ale jak ty wytrzymasz dłużej w tej chatce... przez kolejny rok i kolejną zimę?

– Wytrzymam – ciągnęła, wyrażając się z takim przekonaniem, na jakie tylko potrafiła się zdobyć. – Powoli się przyzwyczajam. Izba nie jest duża, ale przynajmniej mamy tu ciepło. Teraz, gdy idzie wiosna, możemy z Nathanem spędzać więcej czasu na zewnątrz. A do jesieni będzie już samodzielnie chodził. Damy radę. Naprawdę!

Nastała chwila ciszy. Przez moment Missie zastanawiała się, czy milczenie oznacza, że Willie się z nią nie zgadza. Powinna czuć ulgę czy smutek? Domek był mały i trudno się w nim żyło. Jednak wiedziała, że jeśli Willie będzie chciał zostać na Zachodzie i zajmować się ranczem – a wyglądało na to, że tak właśnie jest – to musi przede wszystkim odbudować stado. Bez tego ich przyszłość będzie niepewna.

Miłość do męża skłoniła ją do podjęcia decyzji na rzecz jego dobra. Teraz już wiedziała, że Willie nigdy nie będzie skłonny przyznać się do porażki i porzucić swoje ukochane wzgórza i doliny, by wrócić na Wschód.

Boże – modliła się w duchu – pomóż mi wspierać Williego, niezależnie od moich własnych pragnień. Dotrzymaj teraz swojej obietnicy… podnieś mnie i wspomóż.

Missie czuła, że zaczyna ją ogarniać pokój. Willie przytulił ją mocno do siebie. Zrozumiała, że przyjmuje jej dar, którym było odłożenie posiadania domu na rzecz odbudowy stada. Dotknęła jego policzków i poczuła, jak spływają po nich łzy. Willie płakał. Missie płakała razem z nim, a wspólne emocje zbliżyły ich jeszcze bardziej.

Rozdział 19
Ogród Missie

W powietrzu unosił się świeży zapach wiosny. Missie nie mogła się doczekać, kiedy stopnieją ostatnie zaspy śniegu. Nathan był coraz bardziej aktywny i potrzebował więcej przestrzeni, by odkrywać świat. Missie nie zostawiała go samego w domu na dłużej niż na czas szybkiego wyjścia po opał czy po wiadro śniegu do roztopienia.

Była już zmęczona pozyskiwaniem wody ze śniegu, ale nie miała odwagi udać się do potoku i zostawić w domu dziecko bez opieki. Na pewno nie dałaby rady nieść go na biodrze i do tego dźwigać wiadro z wodą. Logika nie powstrzymywała jej jednak od pragnienia, by wybrać się nad strumyk. Widok bieżącej wody byłby dla niej potwierdzeniem, że wiosna jest już blisko. Desperacko chciała wyjść poza cztery ściany ciasnego domku. Potrzebowała zmiany codziennej rutyny. Czuła, że jej palce stają się twarde i zdrętwiałe od ciągłego robienia na drutach i szycia. Była już najzwyczajniej znudzona prawie wszystkim, co można było robić w obrębie tego małego pokoju.

Wyjrzała przez okno i, jak wiele razy w przeszłości, pragnęła znaleźć jakąś drobną wymówkę, by móc wyjść na powietrze. Gdyby tylko mogła osiodłać konia i pogalopować po prerii, jak robili to mężczyźni! Lecz i tak nie miała z kim zostawić Nathana, więc pomysł wydawał się niemożliwy do zrealizowania. A może jednak?

Nagle przypomniała sobie pewną rzecz, którą włożyła do jednego z pudeł w czasie pakowania. Zanim wyjechali w daleką podróż na Zachód, znalazła to w szufladzie Marty i ze łzami w oczach wetknęła między prześcieradła. Dla Missie to proste i praktyczne nosidło miało związek z miłością. Nie przypominała sobie, kiedy sama była w nim noszona. Mama pokazała jej owo urządzenie dawno temu i opowiadała, że jej tata nosił ją w nim wszędzie ze sobą, kiedy jako mała dziewczynka straciła swoją pierwszą mamę. Clark nigdy nie zostawiał Missie samej w domu. Zawsze razem z nią szedł orać pole i oporządzać zwierzęta, zanim w ich życiu pojawiła się Marta. Missie niezwłocznie pobiegła do szopy, gdzie składowali nierozpakowane rzeczy. Mając to nosidło, będzie mogła zaplanować sobie przejażdżkę na koniu i zabierać dziecko ze sobą!

Znalazła nosidełko i pokazała je Williemu. Mąż wybrał łagodną klacz i przeznaczył dla Missie na przejażdżki. Potrzebna była jedynie sprzyjająca pogoda. Gdy takowa już nastała, Missie nie mogła jeździć zbyt daleko, gdyż Nathan robił się coraz cięższy. Lecz dzięki nosidle zabierała dziecko ze sobą również wtedy, kiedy szła po świeżą wodę do strumyka.

Missie była znudzona monotonnym jedzeniem, jakie codziennie przygotowywała. Nic już nie smakowało dobrze, ponieważ nie było świeże. Wszystko można było opisać jednym ze słów: „konserwowe”, „suche” lub „bez smaku”. Ostrożnie wydzielała drogocenne resztki ziół i przypraw, gdyż nie wiedziała, kiedy znów będzie miała okazję uzupełnić ich zapas. Zastanawiała się, czy Williemu również te posiłki już nie smakowały. Lecz jej mąż jako dżentelmen nigdy nie krytykował jej kuchni.

Missie uważała, że jej zmęczonej i niespokojnej duszy dobrze zrobi uprawa ogrodu, dlatego czekała z niecierpliwością, kiedy do reszty stopnieje śnieg.

Gdy gwałtowne śnieżyce znów poroznosiły w rześkim powietrzu nowe płatki śniegu, Missie wycierała w fartuch łzy rozczarowania. W końcu śnieżyce zamieniły się w deszcze i wtedy pojawiła się nadzieja. Śnieg topniał jednak opornie – szczególnie w okolicach potoku, gdzie po raz kolejny utworzyły się zaspy. A właśnie tam Missie planowała urządzić swój ogród. Czuła ogromną pokusę, by przerzucić śnieg łopatą, ale powstrzymała się przed taką nierozsądną stratą czasu i energii. Śnieg stopniowo ustępował, aż pewnego dnia Missie z zaskoczeniem dostrzegła, że wszystkie ślady po zimie zniknęły. Zaczęła namawiać Williego, by zaorał jej kawałek ziemi. On jednak wykazywał więcej cierpliwości niż ona.

– Jest jeszcze trochę za wcześnie – tłumaczył. – Ziemia nie miała okazji się ogrzać. Poza tym pamiętaj, że to nie jest Wschód. Jesteśmy blisko gór i w nocy wciąż zdarzają się przymrozki.

Missie nie potrafiła jednak zaakceptować faktu, że musi czekać. Willie, zdając sobie sprawę, ile to dla niej znaczy, ustąpił i zaorał ziemię, choć nie był przekonany, że w ten sposób należy popędzać nadejście wiosny.

Gdy nareszcie mogła posortować nasiona i zacząć je wysiewać, Missie poczuła się, jakby wypuszczono ją z więzienia. Zabrała ze sobą koc, na którym położyła Nathana i wzięła się do pracy. Była pewna, że dziecko będzie pogodne, kiedy w końcu opuści cztery ściany chatki, ale maluch rozejrzał się skonsternowany, po czym szybko zaczął marudzić. Próbowała go zabawić, lecz synek nie przestawał płakać. Odwróciła go na brzuszek i klepała po pleckach, aż po jakimś czasie spokojnie zasnął. Przynajmniej jest na świeżym powietrzu, co powinno dobrze mu zrobić.

– Skarbie, nawet nie wiesz ile tracisz, gdy śpisz – wyszeptała. – Czyste błękitne niebo, wiosenne powietrze i zapach ziemi… Mam nadzieję, że pewnego dnia to wszystko docenisz. Lecz póki co, twoja mama cieszy się za ciebie.

Missie rozpoczęła pracę. Na szczęście miała mnóstwo nasion. Myśląc o nowalijkach, odczuwała głód zarówno fizyczny, jak i psychiczny. Jej niecierpliwość rosła z każdym wsypywanym do ziemi nasionkiem. Niemal czuła zapach warzyw gotujących się niebawem na kuchence. Ich smak i aromat był wyraźny w jej umyśle.

Szybko skończyła pracę. Mały ogród był cały obsiany. Nathan wciąż spał, więc Missie usiadła obok niego na kocu i wsłuchiwała się w cichy szum potoku, który płynął nieopodal. Jak dobrze było znów poczuć powiew życia! Podziękowała Bogu, że zima nie trwa wiecznie i że w końcu nadeszła wiosna; że odszedł chłód i ociężałość, a nastało ciepło i życie.

Po jakimś czasie chłopiec się obudził i Missie wzięła go na ręce. Mówiła do niego czule i zachęcała, by dostrzegał to samo, co ona, odczuwał w ten sam sposób, co ona, wdychał powietrze tak samo głęboko. Lecz, jak wszystkie niemowlęta, Nathan wydawał się świadomy jedynie tego, co komunikował mu wyraz twarzy matki i jej uścisk, kiedy go przytulała i szeptała czułe słowa. W końcu Missie pozbierała rzeczy, zawiązała nosidełko, umieściła w nim niemowlę i wróciła do domu. Wiedziała, że Nathan jest już głodny i niedługo będzie się domagał posiłku. Zdecydowała, że nakarmi go, zanim przygotuje obiad.

Tej nocy znów spadł śnieg. Kiedy Missie wyjrzała następnego poranka z nadzieją, że znów ujrzy słońce, rozczarowała się widząc cały świat pokryty białym puchem. Willie zobaczył wyraz jej twarzy i usłyszał pełne rozczarowania westchnienie. Podszedł do niej i nachyliwszy się, wyjrzał przez szybę.

– Będzie wilgotno… To dobrze dla twoich nasion. Wkrótce wyjdzie słońce, roztopi ten śnieg i wszystko wsiąknie w glebę.

Starała się nie rozpłakać i odpowiedziała Williemu uśmiechem. Nie wiedziała, czy mąż ma rację, ale chciała mu okazać, jak bardzo go kocha za jego troskę.

Słońce rzeczywiście stopiło śnieg, kiedy tylko dotknęło ziemię swymi ciepłymi promieniami. Missie budząc się rano, jeszcze wielokrotnie obserwowała pokrywający ziemię śnieg lub szron. Powstawały przy tym małe lśniące mgiełki, które przypominały tańczące strużki pary wodnej. Modliła się wtedy, by żadna z zasianych roślin nie wyłoniła się jeszcze spod osłony gleby. Choć wiedziała, że roślinki były bezpieczne, kiedy wciąż tkwiły w ziemi, to tęskniła za tym, by już je ujrzeć. Codziennie wyszukiwała w swoim ogrodzie oznaki życia. W końcu się doczekała. Tu i tam zaczęły się wyłaniać zielone źdźbła rozmieszczone równo w rządkach. Maleńkie listki wystrzeliwały stopniowo, aż wreszcie Missie mogła wyraźnie rozpoznać cebulę, rzodkiewkę, fasolę, groszek i marchew. Cały ogród powoli zaczął się zielenić.

Lecz pewnej nocy znów przyszedł mróz. Niektóre silniejsze warzywa pozostały nietknięte, ale te delikatniejsze zwiędły i zwinęły się tuż przy ziemi.

– Mamy jeszcze czas na zasianie kolejnych – zapewniał ją Willie. – Chcesz, żebym przekopał ci grządki łopatą?

Missie pokręciła głową.

– Przyda mi się trochę ćwiczeń fizycznych. A ty i tak jesteś wystarczająco zajęty.

Tym razem wzrost roślin był strasznie powolny. Lecz w końcu pewnego dnia zrobiła obchód w ogrodzie i zaskoczona ujrzała, że sadzonka cebuli wygląda, jakby niebawem była gotowa do spożycia. Nie wyrosła duża, ale gdy Missie ją wyrwała, warzywo pachniało swym prawdziwym cebulowym aromatem! Missie zdjęła zewnętrzną skórkę i wsadziła sobie całą cebulę do ust. Jaki wspaniały smak! Już prawie nie pamiętała, jak smakuje świeża cebula... jak smakuje w ogóle cokolwiek świeżego. Sięgnęła po następną i również spałaszowała. Szła wzdłuż grządki i wyrywając kolejne nowalijki, delektowała się nimi. Odwróciwszy się, zobaczyła łupiny, które za sobą pozostawiła. Była zszokowana tym, jak dużo zjadła. Schyliła się, by pozbierać resztki z cebuli i poczuła skutki swego nieumiarkowania. Odbiło jej się, po czym roześmiała się jak dziecko.

– Gdyby Willie tylko zobaczył, jaki ze mnie łakomczuch…

W poczuciu winy wróciła na grządkę i pozbierała osłonki z cebuli, by jej obżarstwo nie wyszło na jaw. Wyrwała jeszcze kilka sztuk z ziemi, by je użyć do potrawki, po czym wzięła Nathana i wróciła do domu.

Cebula okazała się trudna do strawienia i przez resztę dnia Missie było ciężko na żołądku. Gdy Willie przyszedł na kolację, wcale nie miała ochoty siadać z nim do stołu. Nie skusił jej nawet słodki zapach ugotowanej w potrawce cebuli. Willie musiał zauważyć, że Missie wygląda blado, bo zapytał z troską:

– Jesteś chora?

– Nie, tylko jakoś nie mam apetytu.

– Na pewno nic nie zjesz?

– Na pewno.

– Lepiej się połóż, dam sobie radę. – Willie podprowadził żonę do łóżka. – Ale co się dzieje? Boli cię coś?

– Trochę.

– Gdzie?

– Niedobrze mi na żołądku.

– Wzięłaś jakieś lekarstwo od mamy? Jest tam coś na…

– Nie trzeba, to przejdzie.

Willie nie był przekonany. Missie również zaczęła wątpić w swoje słowa. Z trudem kładła się do łóżka, jęcząc przy tym cicho. Mąż nakrył ją delikatnie kocem, po czym sięgnął do pudełka z lekami, przeglądając buteleczki i puszki. Uważnie czytał etykiety.

– Opisz mi, jak się czujesz. Będę lepiej wiedział, czego mam szukać.

Missie odpowiedziała głośnym beknięciem i bezradnym uśmiechem. Willie odwrócił się gwałtownie ku niej. Prawdopodobnie zastanawiał się, czy samotność zachodnich prerii nie odbiła się na jej psychice. Albo może znalazła gdzieś „środki przeciwbólowe” Cookiego… Missie nie mogła nic na to poradzić, śmiała się z siebie samej.

– Wątpię, że coś znajdziesz – powiedziała chichocząc, nieco zawstydzona – na spożycie zbyt dużej ilości cebuli.

– Cebuli?!

– To były moje cebule. Urosły już wystarczająco... Rzuciłam się na nie i się objadłam – swoje wyznanie zakończyła szerokim, przepraszającym uśmiechem. – Och, Willie, tak bardzo mi smakowały… na początku. Ale teraz straciły już swój smak – dodała poważnie.

– Mówisz, że najadłaś się cebuli, aż cię od tego…? – zaczął Willie z niedowierzaniem.

Missie pokiwała głową, po czym znowu jej się odbiło. W tym momencie z twarzy Williego zniknęła troska. Usiadł na stołku i zanosił się od śmiechu.

– Ależ z ciebie głuptas! – powiedział w końcu, kiedy złapał oddech. A potem śmiali się razem. Podszedł do niej do łóżka i pocałował ją, po czym się odsunął.

– Nie da się ukryć, proszę pani, jadła pani cebulę – żartował, marszcząc nos.

– Odłóż te lekarstwa. Do jutra mi przejdzie.

Willie jednak uparł się, by wzięła coś na niestrawność, po czym otulił ją, by zasnęła.

Następnego poranka Missie czuła się już dobrze, ale nie można było tego powiedzieć o biednym Nathanie. Dziecko marudziło i popłakiwało przez cały dzień. Missie miała wyrzuty sumienia, że nie wzięła go pod uwagę, kiedy przypuściła szturm na grządkę z cebulą. Lecz gdy żołądek Missie do końca się uspokoił, a Nathan znów spał cichutko, uśmiechnęła się do siebie.

Każdy kęs chrupiącej, świeżej cebuli wart był tego późniejszego cierpienia. Warzywa smakowały tak wyśmienicie – smakowały wiosną.

Rozdział 20
Lato

Przyszło lato. Ogród Missie rodził warzywa i zaopatrywał ich stół w różnorodne, smaczne, świeże produkty. Willie powiększył swoje stado, lecz zdecydował, że zanim sprowadzi więcej bydła do Hanging W, musi zatrudnić dodatkowych robotników. Kiedy zwierzęta będą już oznakowane, powinny mieć zapewnioną właściwą ochronę dniem i nocą. Razem z Henrym poświęcili kilka dni na budowę nowego pomieszczenia dla nowo najętych ludzi. Gdy skończyli, Willie zaplanował wyprawę do Tettsford po konieczne zaopatrzenie. Tam rozejrzy się też za nowymi pracownikami. Razem z Henrym przygotowali się, by ruszyć w drogę dwoma wozami. Wyjechali w czwartek.

Missie zajrzała do własnoręcznie zrobionego kalendarza. Musiała znów się psychicznie nastawić na trzytygodniową nieobecność Williego. Och, jak bardzo chciałaby pojechać razem z nim! Jakże brakowało jej rozmowy z drugą kobietą, wizyty w sklepie, czy spotkania przy ciasteczku i kawie. Wiedziała jednak, że podróż będzie długa, a pogoda upalna, więc zdecydowała się nie pytać męża, czy może z nim pojechać. Nawet jeśli ona zniosłaby wszelkie niewygody, to wiedziała, że tak długa wyprawa byłaby zbyt męcząca dla Nathana.

Napisała wiadomości do Melindy, Kathy oraz pastora i jego żony, a Willie obiecał je dostarczyć. Obszerny list zaadresowała też do pani Taylorson, dzieląc się z nią nowinkami o tym, co Nathan już potrafi lub próbuje robić.

Razem z Williem przygotowali listę zakupów. Missie starała się uwzględnić wszystkie rzeczy, jakich mogłaby potrzebować przez następny rok. I na jakie mogła sobie pozwolić. Trudno było jej przewidzieć wszystko, co okaże się niezbędne dla synka. Nathan rozwijał się i zmieniał tak szybko, że niełatwo było za tym nadążyć. Skąd Missie może wiedzieć, czego dziecko będzie potrzebowało w ciągu kolejnego roku? Będzie już chodziło i bawiło się na zewnątrz, więc niezbędne będą buty i spodnie. Jak tu zrobić zakupy dla dziecka, które tak szybko rośnie?! Missie uznała, że Willie będzie potrzebował pomocy. Sporządziła specjalną listę rzeczy, którą miał dać Melindzie. Mieściły się na niej: włóczka, materiały do szycia, a także dwa prezenty dla Williego: jeden na jego zbliżające się urodziny, a drugi na kolejne Święta Bożego Narodzenia. Poprosiła również Melindę, by na pierwsze urodziny Nathana wybrała jakąś małą zabawkę.

Willie schował listę dla Melindy, a następnie kilkakrotnie przejrzał ich listę zakupów. W końcu zwrócił się do Missie:

– Czy jest jeszcze coś, czego byś szczególnie pragnęła?

Missie nie zawahała się ani chwili.

– Kurczęta – odpowiedziała. – Może tuzin kur i parę kogutów.

Willie otworzył buzię ze zdziwienia.

– Kurczęta?

– Tak, kurczęta. Zdajesz sobie sprawę, co by to znaczyło, posiadać kury? Będziemy mogli jeść jaja – gotowane na twardo, na miękko, jajecznicę… a także pieczone kurczaki, smażone kurczaki… kurczaki z kluskami…

– Poczekaj – powiedział Willie. – Nie kwestionuję wszystkich zalet posiadania kurcząt. Ale tutaj?!

– A dlaczego nie?

– Nie mamy karmy.

– Same mogą sobie coś znaleźć.

– Umrą z głodu!

– W takim razie będziemy musieli kupić karmę.

– Ale kury potrzebują kurnika.

– Mogą mieszkać w kurniku zbudowanym z darni, tak jak nasz dom – odpowiedziała Missie, podnosząc z uporem brodę.

Willie wiedział, że nie jest w stanie zmienić nastawienia żony.

– W porządku – roześmiał się. – Zobaczymy, co da się zrobić w tej sprawie, ale niczego nie obiecuję.

– Nie proszę cię o nic więcej – stwierdziła Missie, usatysfakcjonowana tym, że Willie obiecał dołożyć wszelkich starań.

O ile wcześniej Missie bywała samotna, to teraz, pod nieobecność Williego, bez wątpienia to uczucie się wzmogło. Każdego dnia zabierała Nathana na krótki spacer lub przejażdżkę konno. Nie odważyła się zbytnio oddalać od domu i wychodziła z nim tylko rano, gdy nie doskwierał jeszcze upał. Kiedy Nathan spał, często szła nad strumyk lub do ogrodu. Była z niego zadowolona. Za każdym razem, gdy go odwiedzała, wyrywała chwasty i podlewała spragnione rośliny. Od czasu do czasu zatrzymywała się też u Cookiego na krótką pogawędkę. Kiedy nie było Williego, Cookie czuł się za nią odpowiedzialny. Była wzruszona faktem, że czerpie dla niej wodę ze strumyka, mimo iż kuśtyka, idąc z wiadrami.

Starała się nie wychodzić z domku w najgorsze upały i często była zaskoczona, że w chatce, która była ciepła zimą, latem panował chłód. Nie było tu jednak żadnego przewiewu. Missie często tęskniła za świeżym powiewem letniego powietrza, jak wtedy gdy siadywała w cieniu wysokich drzew przy swoim rodzinnym domu.

Mijał dzień po dniu. Wkrótce Missie naliczyła, że jest to osiemnasty dzień rozłąki z mężem. Wypatrywała go na wzgórzach w oddali, z nadzieją, że jakimś cudem Willie załatwił sprawy w krótszym czasie, niż planował, i wróci do domu wcześniej.

Pewnego popołudnia, kiedy wzrokiem znów powędrowała na widoczne przez małe okienka pagórki, zobaczyła samotnego jeźdźca zmierzającego wprost w kierunku ich domu.

Kto to może być? – myślała. – To nie Clem ani Sandy. Postać zbliżała się do domu, aż w pewnym momencie Missie z niedowierzaniem głośno wciągnęła powietrze.

– To kobieta! – zawołała, swoim nagłym okrzykiem i gwałtownym ożywieniem niechcący budząc Nathana. Jej oczy napełniły się łzami, kiedy biegła w kierunku dziewczyny na koniu. Nie zdawała sobie nawet sprawy z tego, jak bardzo jej serce było spragnione towarzystwa kobiety, z którą mogłaby porozmawiać, pośmiać się, wypić herbatę... Jakaż to będzie radość!

Otarła łzy i powoli podeszła do przybyłej, obawiając się, że być może ją przestraszyła lub została uznana za szaloną. Stały i patrzyły na siebie z uśmiechem na twarzach. Missie zdawało się, że dostrzega w oczach kobiety osamotnienie.

Była to dziewczyna o ciemnej karnacji, długich, ciemnych, rozpuszczonych włosach i czarnych oczach. Jej pełne usta wskazywały na to, że lubi się śmiać. Missie natychmiast poczuła sympatię do nowej znajomej.

– Tak się cieszę, że możemy się poznać – podeszła bliżej i szybko objęła dziewczynę, śmiejąc się i płacząc jednocześnie. Ta zareagowała równie serdecznym uściskiem, po czym obie zrobiły krok w tył i przyglądały się sobie nawzajem.

– Skąd przyjechałaś? – zapytała Missie. Ku jej zdziwieniu dziewczyna odpowiedziała słowami, których Missie zupełnie nie rozumiała. Zmarszczyła czoło.

– Przepraszam – powiedziała – ale nie zrozumiałam cię. Musisz mówić po angielsku.

W odpowiedzi znów popłynął potok słów, ale i tym razem nie znaczyły one nic dla Missie.

– Czyli nie mówisz po angielsku…?

Dziewczyna tylko wzruszyła ramionami, a Missie zachciało się płakać. Opanowała się jednak i wzięła dziewczynę za rękę.

– No, trudno. Chodź ze mną – powiedziała. – Przynajmniej napijemy się razem herbaty.

Zaprowadziła młodą kobietę do swojego domku i wskazała jej stołek. Potem zaczęła rozpalać ogień pod kuchenką. Słysząc okrzyk radości, odwróciła się i zobaczyła, że dziewczyna pochyla się nad Nathanem. Maluch uspokoił się już po przerażeniu wywołanym wcześniejszym nagłym okrzykiem Missie i bawił się teraz radośnie swoimi paluszkami. Nieznajoma popatrzyła na Missie i coś powiedziała. Z wyrazu jej oczu można było odczytać, że pyta o Nathana. Missie pokiwała głową z aprobatą.

Dziewczyna wzięła dziecko na ręce i mówiła do niego z czułością. Nathan, choć nie rozumiał słów, najwyraźniej pojmował ich sens, gdyż w odpowiedzi gaworzył i uśmiechał się radośnie. Ogień rozpalił się szybko i Missie postawiła na środku pieca czajnik, po czym podeszła do dziewczyny.

– Nathan – powiedziała, pokazując na swoje dziecko.

– Na-than – powtórzyła za nią nieznajoma.

Missie pokazała następnie na siebie:

– Missie.

Dziewczyna uśmiechnęła się i wskazując na siebie, rzekła:

– Maria.

Było tak wiele spraw, o których Missie chciała z nią porozmawiać, o tak wiele zapytać. Ale jedyne, co mogły zrobić, to pobawić się z Nathanem, uśmiechać się do siebie i popijać wspólnie herbatę.

W końcu Maria dała do zrozumienia, że będzie już wracać. Missie z trudem akceptowała fakt, że musi się z nią rozstać. Tak bardzo potrzebowała przyjaźni drugiej kobiety.

Przypomniał jej się dom, mama, a z kolei myśli o mamie przywołały na pamięć wszystkie drogocenne chwile, które z nią dzieliła.

– Poczekaj – powiedziała Missie. – Czy nie miałabyś nic przeciwko temu, żebyśmy się razem pomodliły?

Maria wzruszyła ramionami, oczywiście niczego nie rozumiejąc.

– Pomodlimy się – powiedziała, wskazując na siebie i na nią, i składając charakterystycznie ręce do modlitwy.

– Sí – powiedziała Maria, a jej twarz się rozpromieniła. Uklękła przy stole na twardej ziemi, a Missie zrobiła to samo.

– Kochany Boże – zaczęła Missie – dziękuję Ci, że posłałeś do mnie Marię. Dziękuję Ci za to, że choć nie mogę z nią porozmawiać, czuję jej przyjaźń i serdeczność. Spraw, by mogła jeszcze kiedyś, oby wkrótce, znów mnie odwiedzić, i abym ja mogła nauczyć się kilku słów w jej języku, by wyrazić, jak bardzo się cieszę, że ją poznałam. Dziękuję Ci, że możemy się razem modlić i proszę, pobłogosław ją teraz, kiedy udaje się do domu – gdziekolwiek jest jej dom. Amen.

Missie właśnie miała wstać, gdy zatrzymał ją łagodny głos nowej przyjaciółki. Otworzyła oczy i zobaczyła, że twarz Marii jest zwrócona ku niebu w modlitwie. Jej złożone dłonie trzymały zawieszone na szyi koraliki, a głos Marii wznosił się i opadał, niczym delikatne wody strumyka płynącego przy dawnym domu Missie. Z melodii słów wyłapała imię swoje i Nathana. Znajomo brzmiało również „amen”.

Obie wstały i uśmiechnęły się do siebie. Policzki Missie były wilgotne. Nigdy nie modliła się z kimś, kto mówił innym językiem i posiadał odmienną tradycję wiary. Wiedziała tylko, że Maria prawdopodobnie zna tego samego Boga co ona, i że kiedy dzieliły razem te chwile modlitwy, ich duch został podniesiony i odświeżony. Z pewnością to sam Bóg posłał do niej Marię. Podeszła do dziewczyny i jeszcze raz obdarzyła ją serdecznym uściskiem.

Rozdział 21
Powrót Williego

Missie wykreśliła ze swojego kalendarza dwudziesty pierwszy dzień nieobecności Williego. Nie widziała jednak na północnych wzgórzach żadnych oznak unoszącego się pyłu, nie było też słychać odgłosu toczących się kół wozów. Czekała z ciepłą kolacją na kuchence, lecz mimo jej starań bułeczki zdążyły już dawno wystygnąć. Zapaliła lampę i próbowała czytać. Myślami wróciła do wersetu, którego przez ostatnie miesiące tak mocno się trzymała. Postanowiła przeczytać go z Biblii jeszcze raz, mimo iż znała go już na pamięć. Ale właśnie teraz odczuła ogromną potrzebę pocieszenia, które mogła znaleźć tylko na kartach Słowa Bożego. „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą”.

Przeczytała ten werset kilka razy, dopóki nie odczuła prawdziwego wyciszenia pozwalającego jej zasnąć. Zgasiła lampę.

Gdy tylko wstała następnego poranka, jej wzrok powędrował w kierunku odległych pagórków, gdzie spodziewała się ujrzeć na horyzoncie podróżników albo zwiastujące ich powrót tumany kurzu unoszące się spod kół wozów oraz kopyt zwierząt. Lecz niespokojnym wzrokiem dostrzegła jedynie blask wschodzącego słońca. Kiedy nadszedł zmierzch, musiała znów zrezygnować z wypatrywania męża. Tego wieczoru przed snem po raz kolejny przy świetle lampy przeczytała fragment z Izajasza 41,10. W końcu położyła się obok synka, powtarzając sobie cicho słowa obietnicy, by uciszyć niepokój w sercu.

Zaświtał trzeci dzień. Missie niespokojnie spacerowała tam i z powrotem, obserwując góry i wypatrując jakiegoś ruchu w oddali. Po raz trzeci przygotowała kolację dla nieobecnego męża i walczyła z lękiem. Co jeśli Willie nie wróci? To pytanie zaczęło ją gnębić coraz bardziej, zwłaszcza że wciąż na nowo przypominała sobie, co spotkało jej mamę, kiedy Clem nie wrócił z wyprawy. Czy Missie miała prawo sądzić, że coś takiego nie może się przytrafić i jej? Serce kołatało jej niespokojnie. Chwilami wydawało jej się, że przestaje bić, po czym znowu niespokojnie łomotało. Rzuciła się na łóżko.

– O Boże – mówiła niemal płaczącym głosem – wiesz, że trzymałam się mocno Twojej obietnicy, ale chyba nie wierzyłam wystarczająco w jej spełnienie. Boże… w głębi serca wierzyłam za mało. Pomóż mi, Panie. Pomóż mi wierzyć tak naprawdę… Niezależnie od tego, co się stanie, wszystko jest w Twoich rękach i będzie służyło dla mojego dobra. Boże, oddaję Tobie wszelkie troski… całe moje życie, mojego ukochanego Williego… i wszystko inne. Drogi Ojcze, pomóż mi ufać Ci w każdej sprawie.

Missie cały czas szlochała cicho, dopóki w jej wnętrzu nie zapanowało głębokie uczucie pokoju, które spowolniło oszalałe bicie jej serca.

Późno w nocy obudził ją odgłos kopyt na podwórzu. Podniosła się szybko i podbiegła do okna, spodziewając się ujrzeć wozy Williego. Zamiast tego w świetle księżyca zobaczyła kilku dziwnych jeźdźców na koniach. Zbliżał się do nich Cookie.

– A więc jednak... – wyszeptała Missie. Czuła, jak coś ściska jej serce. – Coś się stało Williemu. – Ugięły się pod nią kolana i usiadła na stołku. – Boże, pomóż mi teraz… Pomóż mi zaufać Tobie.

Położyła dłonie na stole, a na nich głowę. Próbowała się uspokoić i przygotować psychicznie na wieści, jakie przyniesie jej Cookie. Nie płakała… trwała w odrętwieniu i poczuciu pustki. Za drzwiami usłyszała kroki Cookiego, który następnie zawołał na nią cicho. Ona zaś równie cicho zaprosiła go do środka. Widziała go jedynie w świetle księżyca, zapewne i on w ciemności pokoju nie dostrzegł jej dokładnie.

– Pani LaHaye?

– Tak, tu jestem.

– Pomyślałem, że będzie się pani zastanawiała, co to za zamieszanie na podwórku. Właśnie przyjechali nowi robotnicy wynajęci przez pani męża. Reszta wozów przybędzie jutro.

Serce niemal podskoczyło jej do gardła. Nowi pomocnicy! A wozy są już niedaleko! Jutro Willie będzie w domu!

Potrzebowała chwili, by te wszystkie informacje do niej naprawdę dotarły. Miała ochotę krzyczeć z radości. Chciało jej się śmiać. Albo rzucić się na łóżko i rozpłakać się z wdzięczności. Zamiast tego zdławionym głosem powiedziała:

– Dziękuję ci, Cookie. Rzeczywiście, właśnie się zastanawiałam, co to za odgłosy.

Kiedy zamknął drzwi i poszedł, położyła głowę z powrotem na swoich dłoniach i płakała, tym razem z radości i ulgi.

– Dzięki Ci, Boże, dzięki Ci…

Missie nie przyznała się Williemu, jaki niepokój przeżywała przez ostatnie dni, kiedy nerwowo czekała na jego powrót, ani jakie koszmary w związku z tym ją dręczyły. Była pewna, że by jej nie zrozumiał. Gdy następnego skwarnego dnia wozy w tumanach pyłu wtoczyły się na podwórze, Missie ze spokojem i uśmiechem przywitała męża. Przywiózł zaopatrzenie, listy i nowiny, których nie mogła się doczekać. Przywitawszy się z żoną, odwrócił się do robotników, wydając im dyspozycje, a następnie wszedł za Missie do domu i przytulił ją czule.

– Tak bardzo za tobą tęskniłem. Myślałem, że ta podróż się nigdy nie skończy – wyznał i pocałował ją. – A ty za mną też tęskniłaś? Chociaż troszkę? – droczył się z nią.

– Tak, troszkę… – powiedziała Missie, uśmiechając się do siebie. – Tylko troszkę – powtórzyła i odwzajemniła pocałunek.

Willie wręczył jej listy, ale zanim przeczytała ich treść, podzielił się z nią kilkoma nowinami.

Żona pastora nieszczęśliwie się przewróciła i złamała biodro. Musiała długi czas leżeć w łóżku. Missie tak bardzo współczuła biednej kobiecie.

Kathy Weiss znalazła sobie młodego kawalera.

– Biedny Henry! – wykrzyknęła Missie, na co Willie znacząco się uśmiechnął.

– Jaki tam biedny… Wyobrażasz sobie, że ten urwis Henry wszystkich nas zrobił na szaro?! On nigdy nie kochał się w Kathy – wcale! Od początku był zauroczony Melindą Emory. Musiał tylko trochę odczekać, by ujawnić jej swoje uczucia.

– Naprawdę? Nie zmyślasz? – zapytała Missie z niedowierzaniem – Melinda? A to ci dopiero…

– A do tego – ciągnął Willie – Henry zdecydował się kupić ziemię graniczącą z naszą. Już niedługo będziemy mieli sąsiadów.

Missie nie posiadała się z radości. Melinda będzie jej sąsiadką! Nareszcie w pobliżu zamieszka kobieta, z którą będzie się mogła często widywać. Nie mogła się już doczekać.

Willie miał w zanadrzu jeszcze jedną nowinę.

– I zgadnij, co jeszcze?... Zamierzają tu zbudować linię kolejową. Postanowiono, że główna stacja towarowa dla przewozu bydła znajdzie się około osiemnastu do dwudziestu mil na południowy wschód od nas… może nawet trochę bliżej… jeszcze dokładnie nie wiadomo. Czy ty wiesz, co to oznacza? Linia kolejowa, miasto, ludzie, którzy będą się tu osiedlać, połączenie ze Wschodem… Zanim się obejrzymy, będziemy mieli całe mnóstwo sąsiadów.

– Och! och! – raz po raz wykrzykiwała Missie, a zdumienie i szczęście wypełniło jej oczy łzami. – Willie, kiedy to będzie?

– No wiesz, na pewno trakcja nie powstanie jutro, ale już nad nią pracują… tyle, że od drugiego końca. Powinna dotrzeć tu za kilka lat... nietkórzy twierdzą, że może nawet w przyszłym roku. Jak tylko zbudują tu tory, natychmiast pojawią się ludzie. Zawsze tak się dzieje. Tylko pomyśl! Linia kolejowa i stacja do przewozu bydła. Co to oznacza dla ranczerów? Nie trzeba będzie wędrować z bydłem, narażając się na straty. Na każdej sztuce bydła, która bezpiecznie dotrze na miejsce, zarobimy niemałe pieniądze.

Willie uniósł żonę i zatańczył z nią po pokoju, podczas gdy Nathan obserwował ich z łóżeczka. Udzieliła mu się ekscytacja rodziców, mimo iż nie wiedział, z czego się tak cieszą.

– Przyjechaliśmy tu we właściwym momencie – powiedział, stawiając Missie na podłogę. – Nie mogło być lepszej okazji. Od tej pory każdy kawałek okolicznej ziemi będzie rozrywany, i to za niemałą cenę. Wzrośnie też cena bydła. Wiesz, denerwuje mnie ta mała chatka. Kiedy tylko odsprzedamy trochę stada na wiosnę, będziemy mieli swój dom. To miejsce na dłuższą metę nie nadaje się do mieszkania.

– Och, Willie – skarciła go Missie, choć w głębi duszy przyznawała mu rację. – To mimo wszystko nasz dom. Możemy tu jeść, spać i mamy dach nad głową. Jak na początek, wcale nie jest źle.

Willie zaśmiał się, przytulił ją, po czym wziął na ręce Nathana.

– Jak się miewa mój synek?

– Dobrze – odpowiedziała Missie.

– Nie jadłaś już cebuli?

– Tylko troszkę i od czasu do czasu, jako dodatek do potraw.

Willie przyglądał się trzymanemu w ramionach synkowi.

– Popatrz na niego – powiedział. – On chyba urósł, kiedy mnie nie było.

Przytulił malucha mocniej i pocałował go w główkę. Nathan wiercił się w ramionach ojca, a Missie wzruszona patrzyła na obu swoich ukochanych mężczyzn.

– Mam coś dla ciebie, synku – powiedział Willie. – I zdobyłem to znacznie mniejszym wysiłkiem niż wymarzone kury twojej mamy…

– Moje kury?! – zapiszczała Missie – Gdzie one są?

– Myślę, że chłopcy zrobili już dla nich ogrodzenie z siatki. A ile było z tym ptactwem w drodze gdakania i hałasu!

– Ile sztuk zdołałeś kupić? – Missie nie była w stanie ukryć podekscytowania.

– Parę kogutów i jedenaście kur… Strasznie długo mi zajęło zdobycie tylu kur. Ludzie tutaj nie zawracają sobie głowy ich hodowlą.

Missie przemilczała jego droczenie się i wyszła, by zobaczyć swoje stadko. Willie poszedł za nią z Nathanem na rękach. Mężczyźni kończyli przymocowywać drucianą siatkę do wbitych w ziemię słupków, a Henry właśnie zawiesił bramkę zamykającą ogrodzenie. Dwóch pozostałych robotników po skończeniu zadania odwróciło się, wzruszając ramionami. Niech ktoś inny się męczy z tymi przeklętymi kurami. Oni i tak zrobili więcej, niż do nich należało.

Willie podał Nathana Missie i poszedł otworzyć wielką klatkę. Kiedy wypuszczał kury, rozległo się głośne gdakanie i trzepot skrzydeł. Ptactwo wcale nie dawało po sobie poznać wdzięczności z powodu uwolnienia. Wyglądało dość żałośnie, nie tak jak dumnie kroczące kury jej mamy. Missie zastanawiała się, czy kiedykolwiek będą w stanie znosić jaja. Jedna z kur w ogóle nie opuściła klatki. Zdechła pod wpływem skwaru w czasie podróży albo może zaatakowały ją wszy lub jakaś choroba. Willie stwierdził, że trzeba ją zakopać, żeby nie zwabiała much.

– Wydaje mi się – zauważył – że nie zaszkodzi im jeszcze jedna dawka zasypki przeciw wszom. Może zostawimy je na razie na zewnątrz, poza kurnikiem, dopóki im nie zaaplikuję kolejnej kuracji. Zanim załadowałem je w Tettsford, wszystkie hojnie potraktowałem zasypką. Zdechłe wszy zostawialiśmy po drodze z Tettsford aż do domu.

Missie się uśmiechnęła, ale też pokiwała głową. Kurom na pewno się przyda kolejna dawka środka przeciw wszom.

– Zajmę się tym – oświadczył Willie – ale potem opieka nad nimi należy już do ciebie. Muszę przyznać, że nigdy nie przepadałem za kurami.

Biedny Willie. Missie zdała sobie sprawę, że przywiezienie tutaj tego drobiu było dla niego naprawdę trudnym doświadczeniem. Popatrzyła na niego z sercem przepełnionym miłością i powiedziała:

– Willie, tak bardzo cię kocham.

Willie wypuścił trzymaną w rękach kurę i odwrócił się do żony, a jego spojrzenie również wyrażało miłość.

– W takim razie, pani LaHaye, cieszę się, że mogłem dostarczyć pani te kurczęta.

Niespodzianką dla synka był szczeniak. Nathan instynktownie wyczuł, że piesek należy do niego. Chwytał go swoimi pulchnymi rączkami za puszystą sierść, a szczenię lizało go po twarzy.

– Kiedy urośnie, osiągnie spore rozmiary, a poza tym pomyślałem, że to dobry pomysł mieć psa – powiedział Willie, trzymając Nathana w pozycji stojącej obok zwierzęcia. – Będzie też odganiał kojoty od twoich kur. No i nigdy nie wiadomo – dodał z uśmiechem – kim okażą się przybysze, którzy będą przyjeżdżać koleją. Będę się czuł bezpieczniej, jeśli będziesz miała psa na podwórzu.

Willie posadził Nathana przy piesku i wstał. Missie popatrzyła w dal na pustą przestrzeń przed sobą i uśmiechnęła się na myśl o perspektywie mnóstwa ludzi osiedlających się w tej okolicy. Nagle przypomniała sobie, że nie podzieliła się z mężem swoimi nowinami.

– Willie, wiesz, że miałam tu gościa? Naprawdę! W dodatku to była kobieta… Chociaż wciąż czasem mi się wydaje, jakby to był tylko sen. Bardzo bym chciała, żeby jeszcze wróciła. Odwiedziła mnie w domu i nawet się razem pomodliłyśmy.

– A skąd ona się tu wzięła?

– Nie wiem.

– Nie zapytałaś?

– Zadałam jej mnóstwo pytań, ale ona nie umiała mi odpowiedzieć… Albo może odpowiadała, ale ja jej nie rozumiałam… W końcu zrezygnowałyśmy z rozmowy i po prostu cieszyłyśmy się sobą nawzajem.

Willie wyglądał na zdezorientowanego.

– Nie rozumiała angielskiego… a ja nie rozumiałam jej mowy – próbowała wyjaśnić Missie.

– A mimo to spędziłyście razem miło czas?

– O, tak…

– I razem się pomodliłyście?

Missie pokiwała głową.

– Ale nie rozumiałaś ani jednego jej słowa? I ona ciebie też nie?

– Słów nie rozumiałyśmy, lecz rozumiałyśmy ich znaczenie, intencje. Była naprawdę miła. Jest bardzo młoda. A ja marzę o tym, by odwiedziła mnie jeszcze raz… żebyśmy mogły razem wypić herbatę, pobawić się z Nathanem, pośmiać się i pomodlić.

Willie dotknął dłonią podbródka żony i delikatnie uniósł do góry, by spojrzeć jej w oczy.

– Nie wiedziałem, że czułaś się tu tak bardzo samotna – powiedział zachrypniętym głosem. – Byłem tak bardzo zajęty krowami i całym naszym ranczem, że nigdy nie pomyślałem, jak możesz się czuć, nie mając wokół siebie żadnej innej kobiety. Powinienem był zabrać cię ze sobą do miasta i dać ci szansę zobaczenia świata, spotkania się z ludźmi... Nie dostrzegłem twojej potrzeby, Missie. A ty nigdy się nie skarżyłaś. Pozwalałaś mi popełniać głupie błędy na prawo i lewo. Nędzna grupka robotników, zwariowany na punkcie pracy mąż i małe dziecko, które potrafi tylko gaworzyć… to nie było najlepsze towarzystwo dla ciebie. A ty mimo wszystko nie powiedziałaś ani słowa na ten temat. Kocham cię, Missie… tak bardzo cię kocham.

Stali przez dłuższy czas, trzymając się w ramionach, dopóki Nathan nie zaczął raczkować po ziemi za swoim nowym towarzyszem zabaw.

Rozdział 22
Popołudniowa herbatka

Następnego poranka, kiedy Nathan jeszcze spał, Missie poszła do strumyka po wodę dla kur. Była bardzo zdeterminowana, by zmusić je do znoszenia jaj tak szybko, jak to tylko było możliwe. Od rana zapowiadał się skwar. Pomyślała o stęchłym, stojącym powietrzu w ich małym domku. Może powinna zabrać Nathana i usiąść z nim w cieniu rosnących nad strumykiem krzewów, gdy wczesnym popołudniem upał zrobi się najbardziej uciążliwy...

Czuła lekkość na sercu. Idąc, nuciła wesoło i machała pustym wiadrem. Willie wrócił do domu. Otrzymała dobre wieści od przyjaciół. A co najważniejsze, jej okoliczności znacznie się zmieniły na lepsze: po pierwsze za sprawą świeżego mleka, jakie dawały krowy, po drugie – ogrodu wydającego plony, a po trzecie – hodowli kur. Niedługo coraz łatwiej będzie jej przygotowywać smaczne posiłki. Wkrótce wraz ze swoją rodziną znów będzie mogła mieć wszystko to, do czego byli przyzwyczajeni na Wschodzie.

Po drodze przypominała sobie fragmenty listów od przyjaciół. Znów powróciło współczucie dla chorej żony pastora. A pani Taylorson?! Jakże wspaniałą okazała się przyjaciółką! Posłała maleńkie buty dla Nathana, który tylko patrzeć, jak zacznie chodzić. List Kathy pełen był informacji na temat jej młodego kawalera. Można było odnieść wrażenie, że był Samsonem, Salomonem i apostołem Janem w jednej osobie. Missie uśmiechnęła się do siebie. Jednak największą radość sprawił jej list od Melindy, który przeczytała już mnóstwo razy. Świadomość, że pewnego dnia będzie mogła nazwać Melindę swoją sąsiadką, była dla niej czymś szczególnym. Missie tak bardzo pragnęła, by Melinda już tu zamieszkała. Kolejna zima w chatce z darni, lecz z taką przyjaciółką tuż obok, byłaby łatwiejsza do zniesienia.

Melinda pisała dużo na temat tego, co dzieje się w mieście oraz o swoim zaangażowaniu w szkole i w kościele. Zwierzyła się, że ból po stracie męża stopniowo łagodnieje, mimo iż często pamięć o nim wywołuje łzy. Pisała również o Henrym, o jego trosce, męskości i wierze.

O tak – pomyślała Missie – Henry rzeczywiście zasługuje na taką kobietę jak Melinda. Będą dla nas cudownymi sąsiadami.

Przyniosła ze strumienia wodę dla kur. Kiedy ją nalewała i porcjowała karmę, przemawiała do swego drobiu:

– Lepiej się weźcie za znoszenie jaj, bo inaczej skończycie na talerzu obok klusek.

Kury walczyły o najlepsze miejsce przy poidle, nie zważając na pogróżki gospodyni.

– Wyglądacie żałośnie – powiedziała Missie ze śmiechem, gdy patrzyła na swoje chude, słabowite ptactwo. – Ale poczekajmy tydzień czy dwa. Wasze kości znów pokryją się mięsem, a pióra zrobią się puszyste.

Podniosła wiadro i udała się do domu, by zdążyć zanim Nathan się obudzi i będzie jej szukał. Za rogiem kuchni polowej zobaczyła Williego, który zwołał nowych pracowników na spotkanie zapoznawcze. Widziała ludzi siedzących w różnych pozycjach. Jedni opierali się o ściany z darni, inni przykucnęli na ziemi lub leżeli oparci o łokieć. Willie dał im najwyraźniej przyzwolenie, by traktowali ten czas całkiem „na luzie”. Cookie siedział na ławce obok drzwi do swojej kuchni i jako pierwszy zauważył nadchodzącą Missie. Zatrzymała się na chwilę, by posłuchać przemowy męża.

– …Mam nadzieję, że kiedy wszyscy będziemy mieszkać i pracować razem – mówił Willie – będziemy czuć się ze sobą dobrze i swobodnie. Jestem pewien, że poznaliście już Scottiego, który będzie nadzorował waszą pracę. Scottie wie wszystko, co należy wiedzieć o pracy na ranczu. On będzie się zajmował wszelkimi sprawami dotyczącymi bydła, wydawał wam polecenia i będzie odpowiedzialny przede mną. Wszelkie pytania czy zażalenia, jakie się pojawią, kierujcie bezpośrednio do niego. Jeśli on nie zdoła się zająć jakąś sprawą, odeśle was do mnie. Scottie będzie też ustalał wasze zmiany i zadania, w zależności od potrzeb. Cookie natomiast będzie was żywił. Codziennie o tej samej porze wyda wam jedzenie. Zawsze będzie też na was czekała świeża kawa, nawet w czasie nocnej zmiany.

Willie musiał zauważyć uśmiech Cookiego skierowany do Missie stojącej nieśmiało i przysłuchującej się jego przemowie. Odwrócił się do niej i jego oczy się rozjaśniły.

– A teraz przedstawiam wam światło naszego rancza – powiedział i wyciągnął rękę w jej kierunku. – Poznajcie moją żonę, panią LaHaye.

Missie podeszła do niego, trochę zawstydzona.

– Missie – powiedział – to są nasi nowi pracownicy. Scottie będzie ich przełożonym.

Missie popatrzyła w parę niebieskich, serdecznych oczu. Scottie miał twarz osmaganą wiatrem. Nogi miał szpotawe, w kształcie litery „o”, co wskazywało na to, że wiele lat spędził w siodle. Missie była pewna, że Willie podjął właściwą decyzję dotyczącą wyboru swojego zastępcy. Czuła, że Scottie jest człowiekiem, któremu można zaufać.

Lekko skinął głową, jakby chciał powiedzieć: „Jestem do pani usług”. Uśmiechem Missie wyraziła bez słów „dziękuję”, podczas gdy Willie kontynuował przedstawianie pracowników.

– Ten młody człowiek to Rusty – Missie odwróciła się w kierunku piegowatej twarzy z bujną, rudą czupryną. Powitał ją szeroki uśmiech.

To przecież jeszcze dziecko – pomyślała Missie. Swoim wrażliwym sercem współczuła matce chłopca, która pewnie mieszka gdzieś daleko, martwi się i modli za swojego syna. Odwzajemniła serdeczny uśmiech chłopaka.

– To jest Smith – kontynuował Willie. Missie spojrzała w czarne, dzikie oczy mężczyzny o ciemnej karnacji. Jego skinięcie głową było ledwo dostrzegalne, a wzrok niemal natychmiast powędrował z powrotem ku ziemi. Ciekawe – zastanawiała się – co go w życiu spotkało, że jest taki rozgoryczony?

– A to Brady – powiedział Willie. Missie popatrzyła w kolejną parę oczu. Te zdawały jej się całkowicie zimne i wyrachowane… Zbyt śmiałe, a nawet okrutne spojrzenie mężczyzny wywołało na jej twarzy rumieńce. Skinęła szybko, po czym błagalnym wzrokiem dała znak mężowi, by kontynuował. Wciąż odczuwała na sobie tamto nieprzyjemne spojrzenie.

– A tam – wskazał Willie, odwracając się do człowieka, który właśnie wstał, by się ukłonić – jest Lane.

Lane wyglądał, jakby marzył tylko o tym, by ziemia się pod nim natychmiast zapadła. Popatrzył na Missie, po czym spojrzał na czubki swoich butów, a jego twarz oblała się wyraźnym rumieńcem. Nie wiedział, co ma zrobić z rękami i ostatecznie potarł dłońmi po bokach.

Missie uśmiechnęła się lekko, mając nadzieję, że w ten sposób go uspokoi. Nigdy nie spotkała tak wstydliwego mężczyzny. Następnie odezwała się do całej grupy:

– Cieszę się, że będziecie tutaj pracować – spojrzała ciepło na Scottiego. – Wiem, że nie będę się z wami zbyt często widywała, gdyż wy będziecie zajęci swoją pracą, a ja swoją. Lecz jeśli ja i mój mąż będziemy mogli wam w czymkolwiek pomóc, wystarczy tylko powiedzieć. – Po tych słowach skinęła do wszystkich, uśmiechając się lekko. – Teraz muszę już wracać do synka.

Scottie przejął dalsze prowadzenie spotkania, a Willie udał się z żoną do domu.

– Chyba już coś wiem na temat tej twojej tajemniczej sąsiadki.

– Marii?

– Tak jest.

– A skąd?

– Scottie chciał się rozejrzeć po okolicy. Mówi, że około siedem mil na południe od nas osiedlili się jacyś Meksykanie.

– Meksykanie?

– Tak. Mężczyzna mówi trochę po angielsku, ale w większości po hiszpańsku. Prawdopodobnie musiał mieć jakiś powód, że zapuścił się aż tak daleko na północ.

– Nie była to zapewne żadna poważna przyczyna. Maria nie poślubiłaby mężczyzny, który próbowałby wymknąć się spod prawa czy…

– Oczywiście.

– Może chcieli żyć po swojemu, na swoim… Wielu ludzi tak robi, czują się osaczeni przez… – Missie zawiesiła głos stwierdziwszy, że nie ma co snuć domysłów na ten temat. – I mówisz, że mieszkają zaledwie siedem mil stąd?

– Tak.

– To niedaleko, prawda? Pomyśl tylko… nasi pierwsi sąsiedzi, i to tak blisko... Mogłabym nawet pojechać do niej w odwiedziny konno, gdybym tylko znała drogę… – zakończyła bezradnie.

Willie się roześmiał.

– Tak, gdybyś tylko znała drogę. I gdybyś nie musiała przeprawiać się przez rzekę. No i gdybyś mówiła choć trochę po hiszpańsku... Wtedy mogłabyś pojechać tam z wizytą… Wiem, nie powinienem sobie z ciebie żartować. Obiecuję, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by zawieźć cię kiedyś do nowych sąsiadów. A w międzyczasie może poucz się trochę hiszpańskiego? To byłaby miła niespodzianka dla Marii.

– Ale w jaki sposób?

– Cookie zna ten język. Jako nastolatek pracował kiedyś dla pewnej hiszpańskiej rodziny. Kiedy mi o nich opowiadał, miałem wrażenie, że żałuje, iż z nimi nie został, ale wtedy był jeszcze młody i chciał zobaczyć świat. Przejechał konno cały kontynent i pracował po drodze na wielu ranczach.

– Ojej – powiedziała zaniepokojona Missie. – Mam nadzieję, że nie zdecyduje się nas zostawić.

– Tym bym się akurat nie martwił. Nie jest już taki młody jak kiedyś, ani taki żądny przygód. Myślę też, że nie czuje się już tak komfortowo na koniu, odkąd miał ten wypadek.

– I mówisz, że zna hiszpański?

– Oczywiście, że tak. Ale pilnuj się – dodał żartobliwie – żeby cię nie nauczył wszystkich słów, jakie zna. Niektóre nie przystoją w ustach kobiety.

– Myślisz, że zgodzi się mnie uczyć?

– Jestem pewien, że z przyjemnością skorzysta z wymówki, by od czasu do czasu odpocząć od swoich kuchennych obowiązków.

Missie nieśmiało zagadnęła Cookiego na temat ewentualnych lekcji hiszpańskiego. Ucieszył się, że może jej pomóc i pierwszą lekcję rozpoczęli jeszcze tego samego dnia nad strumykiem. Niestety, Missie zdołała nauczyć się zaledwie buenos días oraz adíos, gdy Maria znowu ją odwiedziła.

Maria tuliła Nathana, przez cały czas mówiąc po hiszpańsku zarówno do niego, jak i do Missie. Kiedy Missie się uśmiechnęła i pokiwała głową, potok słów sąsiadki popłynął jeszcze szybciej. W końcu Missie nie mogła tego dłużej znieść.

– Zaczekaj! – zwróciła się do Marii, gestykulując rękami. – Nie odchodź, zaraz wrócę. Usiądź i poprzytulaj sobie moje dziecko. Zaraz sprowadzę pomoc dla nas obu.

Missie wybiegła i skierowała swe kroki prosto do kuchni polowej. Po drodze uświadomiła sobie, że dziewczyna, podobnie jak ona, nie rozumie żadnego słowa w języku tej drugiej.

– Cookie – wysapała błagalnym głosem – czy nie miałbyś nic... przeciwko temu, by wypić herbatę w towarzystwie... dwóch miłych kobiet?

Jego oczy zrobiły się okrągłe z przerażenia.

– Proszę – błagała. – Maria znów mnie odwiedziła, a ja nie rozumiem hiszpańskiego, ani jednego słowa, poza buenos días. A ona nie rozumie mnie. Obie tak bardzo chciałybyśmy sobie coś opowiedzieć. Czy mógłbyś chociaż raz…? Proszę. Jak chcesz, to zrobię ci kawę – obiecała Missie.

Gdy uśmiechał się do niej z zakłopotaniem, na jego twarzy uwydatniły się wszystkie zmarszczki. Wytarł ręce w zatłuszczony fartuch, który następnie zdjął i odłożył.

– Skoro to dla ciebie takie ważne… – zgodził się.

– O tak, bardzo ważne.

– Ale tylko na chwilkę – tłumaczył się – bo muszę dokończyć ubijanie kotletów. Mogę poświęcić wam kilka minut. Sądzę, że na kawę dam się zaprosić innym razem. Napiję sie twojej herbaty, ale pod warunkiem, że nie podasz mi jej w jednej z tych twoich eleganckich, małych filiżanek.

– Mario! – zawołała pełna uniesienia, gdy we dwoje zbliżali się do domu. – To jest Cookie! On zna hiszpański!

Kiedy kucharz zwrócił się do Marii płynnie w jej języku, ta klasnęła w dłonie i obdarzyła go serdecznym uśmiechem. Rozpoczęli konwersację w srebrzyście brzmiącym języku hiszpańskim. Cookie odwrócił się do Missie i wzruszył ramionami.

– Ona mówi, że to będzie lepsze niż fiesta – powiedział, ale wyraz jego oczu wciąż wyrażał wątpliwość. Missie wlała herbatę do dużego kubka i podała mu z kawałkiem chleba z masłem.

Cookiemu wkrótce udzielił się klimat wizyty i zdawał się cieszyć ze spotkania przy herbacie prawie tak samo, jak obie kobiety. Missie dbała, by kubek Cookiego wciąż był pełny i aby chleb z masłem znajdował się w zasięgu jego ręki. On zaś nie miał zastrzeżeń, że musi tłumaczyć rozmowę na tematy wyłącznie kobiece.

Kiedy Maria szykowała się do wyjścia, obie wreszcie czuły się jak prawdziwe sąsiadki. Missie obiecała przyjaciółce, że wkrótce z Williem przyjadą z rewizytą.

– Cookie tambíen? – zażartowała Maria, a Missie nie potrzebowała tłumaczenia. Zaśmiały się, a Cookie wymamrotał coś pod nosem i też się uśmiechnął.

– Wiem, że jesteś zajęty, Cookie – powiedziała Missie, kiedy podrzucał małego Nathana na swoim kolanie – i dziękuję ci bardzo za poświęcenie nam czasu. Nie będę cię już dłużej zatrzymywać.

Cookie postawił Nathana na ziemi i oświadczył, że rzeczywiście musi wracać, by przygotować kolację. Missie zauważyła jednak, że nie spieszy mu się do wyjścia.

– Muchas gracias – dołączyła do podziękowań Maria, po czym Cookie udał się z powrotem do swojej kuchni.

Następny komentarz Marii wyrażony był gestami, nie słowami. Missie przyjęła go z entuzjazmem i zgodziła się na wspólną modlitwę. Dwie młode kobiety z różnych ras i kultur oraz tradycji religijnych znowu uklękły razem w małej kuchni, by wylać swoje serca przed Bogiem, który rozumiał każdą z nich w jej własnym języku. Missie wiedziała, że tęsknota Marii za społecznością wierzących była tak samo prawdziwa i głęboka, jak i jej.

– Proszę Cię, drogi Boże, bym mogła wkrótce nauczyć się języka Marii na tyle, by umieć dzielić się z nią na tematy wiary i życia, jakie otrzymałam dzięki śmierci i życiu Twojego Syna. Tak bardzo tęsknię za tym, by rozmawiać z nią o Tobie, o Twojej miłości i przebaczeniu. Bardzo chciałabym móc razem z nią studiować Biblię. Pomóż mi, Boże, nauczyć się hiszpańskiego – modliła się, po czym na koniec dodała: – Drogi Boże, pomagaj też Cookiemu, by wiedział, jak mnie uczyć.

Rozdział 23
Kolejna zima za pasem

Dwa tygodnie po ostatniej wizycie Marii, Missie z Williem zaplanowali wyprawę do nowych sąsiadów. Missie próbowała namówić Cookiego, by im towarzyszył, lecz zamiast niego wybrał się z nimi Scottie. On również mówił trochę po hiszpańsku. Missie wolała pojechać konno niż w podskakującym na nierównościach wozie. Mały Nathan dzielił siodło ze swoim tatą. Scottie nadawał spokojne tempo jazdy mimo zniecierpliwienia Missie, która jak najszybciej chciała dotrzeć na miejsce.

Niepokoiła się na myśl o przeprawie przez rzekę; oczami wyobraźni znów zobaczyła przechylający się na bok wóz Emorych i przerażone, tonące konie. Lecz kiedy wjechali do wody, zdała sobie sprawę, że prąd nie jest tak mocny jak wówczas, a wierzchowce przepływają na drugi brzeg bez strachu.

Marię i Juana zastali w murowanym, chłodnym, wygodnym domu. Missie od razu zdecydowała, że budowla z kamienia podoba jej się bardziej niż z jakiegokolwiek innego surowca. Juan chętnie oprowadził Williego po pokojach i wytłumaczył, jaki jest proces powstawania takiego budynku. Nie był to dom w stylu, do jakiego Missie była przyzwyczajona, ale w czasie upałów był przynajmniej chłodny, a poza tym wydawał się bardzo obszerny w porównaniu z ich małą chatką z darni. Juan obiecał Williemu pomoc przy budowie ich domu.

Wyruszyli w drogę powrotną na długo przed zapadnięciem zmroku. Deszcze w górach obficie zasiliły wodę w rzece i Scottie uważał, że obecnie jej poziom jest wyższy niż zwykle o tej porze roku. Chociaż przekraczanie rzeki wydawało się bezpieczne, chciał to zrobić w świetle dziennym.

Maria i Missie zgodnie stwierdziły, że świadomość obecności drugiej kobiety w odległości pozwalającej na odwiedziny jest dla nich obu bardzo krzepiąca.

Kiedy dotarli do domu, Willie wziął konia od Missie i podał jej Nathana. Lecz jej nie spieszyło się do domu. Rozkoszowała się chłodem późnego popołudnia. Willie odwrócił się i zawołał:

– Poczekaj jeszcze z kolacją, dobrze? Pojadę do górnego źródła i zobaczę, czy jest w nim wciąż dostatecznie dużo wody dla bydła. Powinienem wrócić za godzinę lub dwie.

Missie przytaknęła. Była zadowolona, że ma trochę wolnego czasu przed rozpaleniem ognia pod kuchenką. Postawiła Nathana na ziemi i skierowała jego chwiejne kroczki w stronę ich małego domku, który wyglądał dość żałośnie w porównaniu z domem Marii. Jakże byłaby wdzięczna, gdyby miała u siebie więcej miejsca i podłogę, na której mogłaby położyć dywaniki, a także większe okna, z firankami. Kiedy kładła Nathana spać, Willie odjeżdżał właśnie na koniu z ich podwórza. Zanim zrobiła na drutach jeden rządek oczek, usłyszała jednostajny oddech śpiącego dziecka.

Nagle ktoś niespodziewanie zapukał do drzwi. Może Henry znalazł trochę czasu na pogawędkę... Nie widziała go od niedzieli. Podeszła do drzwi, spodziewając się, że ujrzy Henry’ego lub Cookiego. Lecz w drzwiach stał Brady. Missie zaniepokoiła się, widząc jego uśmiech i przenikliwy wzrok.

Nie zdążyła jeszcze nic powiedzieć, gdy Brady szybko przemknął obok niej i wszedł do pokoju. Czuła, jak atmosfera staje się coraz bardziej napięta.

– Przepraszam, że panią niepokoję – powiedział, lecz w jego głosie nie było słychać skruchy. – Pomyślałem, że pani jako kobieta może mi pomóc w kłopocie.

W tym momencie Missie przypomniała sobie, że nieopatrznie obiecała robotnikom pomoc, gdyby jej kiedykolwiek potrzebowali. Z drżeniem pomyślała, że być może zbyt pochopnie wypowiedziała wówczas tamte słowa… Nie poruszyła się, stała sztywno w drzwiach.

– Chyba wbiłem sobie drzazgę w palec, o tutaj, i okazuje się, że nikt z tych parszywych starych kowboi nie ma igły.

– Ojej… – powiedziała, po czym odetchnęła z ulgą. – Tak, mam igłę, oczywiście… – To powiedziawszy, podeszła do kuferka z przyborami do szycia. W tym momencie usłyszała za sobą trzask zamykanych drzwi.

Szperała przez chwilę w kuferku, aż w końcu znalazła odpowiedniego rozmiaru igłę. W tym samym czasie jej myśli wirowały. Co on tu robi? O tej porze wszyscy robotnicy są zajęci pilnowaniem bydła, naprawianiem ogrodzeń albo sprzętu. Nie widziałam nawet Cookiego. Zaraz, zaraz, widziałam go. Kiedy jechaliśmy, szedł z dwoma wiadrami po wodę do potoku.

Gdy odwróciła się z igłą, Brady stał tuż przed nią.

– Proszę bardzo – powiedziała, starając się, by jej głos przy tym nie zadrżał. Lecz Brady wcale nie wyciągał ręki po igłę.

– Obawiam się, proszę pani, że będę musiał poprosić, by była pani taka uprzejma i wyciągnęła tę drzazgę. Moje ręce nigdy nie miały do czynienia z przyborami tej wielkości.

– Ja? – zapytała Missie sparaliżowana. Nie było mowy, by schyliła głowę nad ręką tego mężczyzny i przytrzymała jego dłoń w swojej. Niemal czuła na sobie jego oddech. Była z nim sam na sam w tym małym pokoju.

– Proszę wybaczyć – powiedziała spokojnie – ale będzie pan musiał zrobić to sam lub poprosić o pomoc Cookiego.

– Proszę pani – wyszeptał kowboj, przysuwając się bliżej. Mimo mroku panującego w pokoju zauważyła, że jego oczy jakby pociemniały. – Czyżby wstydziła się pani mężczyzn?

Wyciągnął rękę, by położyć ją na ramieniu Missie. Cofnęła się, ale za sobą poczuła zatrzymującą ją ramę łóżka. Chciała krzyknąć, lecz wyschło jej w gardle i jak nigdy wcześniej nie mogła wydobyć z siebie głosu. Obawiała się, że za chwilę ugną się pod nią kolana. Przez myśl przeleciały jej krótkie słowa modlitwy. O Boże, wzmocnij mnie, pomóż mi i podnieś, tak jak obiecałeś.

Nagle bez pukania otworzyły się drzwi i zjawił się w nich Scottie.

– Pani LaHaye, czy szef jest w domu?

Wiesz, że go nie ma – Missie odpowiedziała sama sobie w myślach. – Słyszałeś jak mówił, że jedzie do górnego źródła. Nie powiedziała jednak nic, tylko zamknęła oczy, by zebrać siły i nie osunąć się na łóżko.

– Brady? – rzekł Scottie, udając zaskoczonego. – Czy sprawdziłeś już to ogrodzenie?

Brady odwrócił się ze złością na twarzy, po czym wyszedł bez słowa. Scottie wysunął stołek, by Missie mogła usiąść. Przyjęła jego pomoc w milczeniu. Kowboj podszedł do wiadra i wręczył jej chochelkę z wodą. Była zaskoczona, że mogła w ogóle cokolwiek przełknąć.

– Czy Brady miał jakiś problem, proszę pani? – zapytał jakby nonszalancko Scottie, lecz Missie zauważyła, że jego głos jest ostry jak stal.

– Tak… miał drzazgę w ręce…

– Wyciągnęła mu ją pani?

Missie wpatrywała się w igłę, którą wciąż trzymała w drżącej dłoni i pokręciła głową. – Powiedziałam mu, że musi sobie poradzić sam… lub poprosić Cookiego.

– Czy był napastliwy?

– Nie – odpowiedziała Missie drżącym głosem – ale miał w sobie coś takiego, że się przestraszyłam. – Głośno przełknęła ślinę. – Czy mógłbyś mu to przekazać? – zapytała, wyciągając do niego rękę z igłą.

– Już dobrze, niech pani ją schowa. Pójdę go poszukać.

Scottie wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi. Missie jeszcze przez jakiś czas siedziała na stołku. Nie mogła odzyskać sił w nogach. Po chwili, kiedy była w stanie się ruszyć, podeszła do śpiącego synka. Położyła na jego główce drżącą dłoń i wyszeptała:

– Dziękuję Ci, Panie, że nas ochroniłeś – po tych słowach zaczęła rozpalać ogień pod kuchenką, by przygotować kolację dla Williego.

Tego wieczoru nie powiedziała Williemu o całym tym zajściu. Przyrzekła sobie jednak, że będzie ostrożna jeśli chodzi o Brady’ego. Założy jakieś dodatkowe zamknięcie od środka, jeśli będzie taka potrzeba. Nie ma mowy, by ten człowiek kiedykolwiek jeszcze wszedł do ich domu.

Następnego poranka, gdy szła do strumienia po wodę, rozejrzała się dyskretnie dookoła. To straszne nie czuć się bezpiecznie w obrębie własnego podwórza – pomyślała. Następnie usłyszała głosy dobiegające z chaty robotników, a wśród nich głos Williego. Dodało jej to odwagi.

– Henry mówi, że Brady wziął swoją zapłatę.

– Tak – odpowiedział Scottie.

– Nie chce już dla mnie pracować?

– Nic na ten temat nie mówił.

– Ale jednak zrezygnował?

– Nie... – Po chwili milczenia Scottie dodał: – Zwolniłem go.

– Myślałem, że dobrze sobie radzi z bydłem – głos Williego zdawał się sugerować wzruszenie ramionami oznaczające, że niezbyt dobrze rozumie sytuację, ale ufa Scottiemu, który jest odpowiedzialny za sprawy robotników.

– Bo to prawda – powiedział Scottie wymijająco.

– Ale rozumiem, że miałeś jednak jakiś powód, żeby go zwolnić – stwierdził Willie.

– Tak – odpowiedział spokojnie Scottie – miałem.

Missie poszła dalej. Jej świat znowu należał do niej: ogród, kury, dom. Mogła polegać na robotnikach Williego, którzy troszczyli się nie tylko o bydło, ale również o nią i o Nathana. Dzięki nim i dzięki Ojcu w niebie nie miała powodu do zmartwień. Żadnego.

Missie postawiła krzesło w cieniu przy domu i usiadła z robótką. Pies Nathana, który sporo już urósł, leżał nieopodal niej. Czarny kundel wykazywał się inteligencją i był jednocześnie bardzo łagodny w stosunku do dziecka. Za tę łagodność zyskał jej względy.

Wieczory robiły się coraz chłodniejsze. Missie była wdzięczna, że nareszcie może odetchnąć od intensywnych letnich upałów. Przez wiele dni była zajęta robieniem przetworów z warzyw zebranych z własnego ogródka. Kiedy patrzyła, jak rosną stosy słoików, zaczęła się zastanawiać, gdzie je przechowa w czasie długiej, mroźnej zimy. Jeśli nie poprosi Williego, by wykopał w ziemi piwniczkę, będą musieli trzymać jedzenie w sianie w oborze. Znów powróciło pragnienie posiadania większego domu, ale powstrzymała się przed powiedzeniem tego na głos. Wiedziała, że kiedyś się doczeka. Gdy tylko Willie będzie w stanie się tym zająć. Podniosła wzrok znad robótki i zobaczyła zbliżającego się Henry’ego.

– Witam nieznajomego – zażartowała. – Zaczęłam się zastanawiać, czy ty w ogóle jeszcze tu pracujesz. Dawno cię nie widziałam.

– Takiego mam szefa – odpowiedział. – Nic tylko praca i praca…

Missie się roześmiała.

– Ale ostatecznie – dodał Henry – wcale nie jest taki zły. Obiecał mi dwa tygodnie wolnego.

– Naprawdę? Czyżbyś zamierzał udać się w podróż?

Henry się zarumienił.

– Oczywiście – oświadczył. – Najszybciej, jak tylko się da. Wydaje mi się, jakbym od lat nie widział się z…

– Cieszę się, że ty i Melinda… – wtrąciła Missie. – Ona też musi bardzo za tobą tęsknić.

– Mam nadzieję – powiedział Henry. – Jeśli tęskni za mną choć w połowie tak, jak ja za nią… – zawiesił głos i nie dokończył zdania.

– Ustaliliście już datę? – zapytała Missie. – A może jestem zbyt ciekawska?

– Nie przeszkadza mi twoje zainteresowanie tym tematem. Nie, jeszcze nic nie ustaliliśmy. Naprawdę chciałbym, żebyśmy mogli już coś zaplanować, ale to zależy…

– Od czego?

– Od tego, jak szybko będę w stanie wybudować własny dom.

– Z niewielką pomocą dom możesz postawić w ciągu kilku dni.

– Mam na myśli dom, Missie, nie chatkę z darni.

Missie była zaskoczona ostrością jego wypowiedzi.

– Rzeczywiście – zaczęła ostrożnie – chata z darni nie wygląda zbyt zachęcająco, ale da się w niej mieszkać, nawet jeśli jest prosta i mała.

– Nigdy nie ośmieliłbym się prosić Melindy, by zamieszkała w takich warunkach… nigdy – powiedział Henry z zapałem. – Myślisz, że nie widziałem wyrazu twoich oczu, kiedy po raz pierwszy zobaczyłaś ubitą ziemię zamiast podłogi, małe, obskurne okienka i ciasny…

– Henry – przerwała mu Missie delikatnie, lecz stanowczo – powiedz mi szczerze: czy cały czas widzisz u mnie to samo spojrzenie? Pełne zaskoczenia, bólu czy rozczarowania? Czy wciąż tak patrzę na mój dom?

Henry spojrzał badawczo w jej oczy, po czym pokręcił głową.

– Nie – powiedział. – Myślę, że nie. Bardzo dobrze sobie radzisz. Naprawdę wspaniale i podziwiam cię za to. Dziewczyna taka jak ty… Zostawiłaś znacznie wygodniejsze życie i zdecydowałaś się na zamieszkanie daleko od rodzinnych stron, w środku pustkowia. Naprawdę cię podziwiam. Z całym szacunkiem, ale… nie mam odwagi wymagać tego samego od Melindy.

– Doceniam i szanuję twoją troskliwość względem niej, Henry. Musisz jednak o czymś wiedzieć – Missie zamilkła na chwilę, by właściwie dobrać słowa. – Henry, chcę, żebyś wiedział, że wolę dzielić z Williem ten mały domek niż mieszkać w największym, najbardziej eleganckim, pięknym, białym domu bez niego. Naprawdę.

Henry zaśmiał się cicho, ale wyraz jego twarzy wskazywał, że zastanawia się nad tym, co usłyszał.

– Wy, kobiety, jesteście bez wątpienia dziwnymi stworzeniami – powiedział. – To cud, że my, mężczyźni, w ogóle was rozumiemy. Ale dziękuję Bogu, że stworzył was takimi, jakie jesteście. – Tu przerwał, by jeszcze raz spojrzeć jej w oczy. – Naprawdę tak uważasz?

– Naprawdę – odpowiedziała Missie, a w głębi duszy sama się zdziwiła, że tak szczerze jest o tym przekonana. Wspaniałość tej prawdy w pewien sposób uwolniła jej ducha, który wzbił się wysoko ponad ciasną, nędzną chatkę, dzięki sile, którą dawała jej miłość do Williego. Poniekąd długa, nieprzyjazna zima, która nadchodziła, nie wydawała się już tak przerażająca, mimo że oznaczała przebywanie cały czas w jednym małym pokoju. Razem z Williem i Nathanem było im ciasno, lecz byli razem, otuleni ciepłem wzajemnej miłości.

Rozdział 24
Wspólne niedziele

Kiedy Henry wrócił ze spotkania z Melindą, Missie czuła, że dokucza mu głęboka samotność. Być może zdał sobie sprawę, że dzięki miłości przetrwaliby tę zimę choćby i w małej chatce. Henry jednak nigdy się do tego nie przyznał. Brakowało mu Melindy – to było oczywiste. Często znajdował pretekst, by wpaść do nich i pogawędzić lub pobawić się z Nathanem, co pomagało mu wypełniać wolny czas po pracy.

Missie zauważyła, że Henry i młody Rusty często przebywają i pracują razem. Wiedziała, że Scottie w mądry sposób integruje mężczyzn, którzy dobrze ze sobą współpracują. Wieczorami w chacie robotników Henry uczył Rusty’ego grać na gitarze. Dwaj młodzi kowboje spędzali dużo czasu śpiewając piosenki i hymny.

Pewnej niedzieli Willie, Missie i Henry jak zwykle czytali razem Biblię, śpiewali pieśni i się modlili. Potem rozmawiali o budowie kolei, o ludziach, którzy dzięki niej przybędą, o powstających sklepach, szkołach, a nawet o lekarzu. Willie z wielkim przejęciem stwierdził:

– Wiecie, o czym najbardziej marzę? O kościele. Bardzo brakuje mi spotkań w większej grupie wierzących, wspólnego śpiewu, uwielbienia, modlitw, czytania Słowa Bożego i prawdziwego kazania... Wiele bym dał, żeby móc spędzić choć jedną niedzielę w rodzinnym domu.

Missie czuła, że jej oczy robią się wilgotne. Niedziela spędzona w domu rodzinnym kojarzyła jej się z pieśniami uwielbienia i barytonem taty, któremu towarzyszył cichy, lecz pewny głos mamy. Przypominał jej się Clare, Arnie, Ellie i mały Luke zgromadzeni wokół rodziców. Nandry i Clae oraz ich rodziny... Missie zastanawiała się, czy nie pojawiły się u nich jakieś kolejne dzieci. Jak wysoki był teraz Clare? Czy Arnie wciąż dokuczał Ellie i czy wszyscy nadal rozpieszczają małego Luke’a? Myślała o tym, że mama zapewne każdego wieczoru wygląda na zachód, wznosząc modlitwę za swoją córeczkę, która wyjechała tak daleko. Czy tata nadal sięga o tej samej porze po Biblię, by równym i pewnym głosem czytać z niej Boże obietnice? Czy wszyscy w rodzinie są zdrowi? Gdyby tylko istniała możliwość skrócenia dzielącej ich odległości, by – jak powiedział Willie – spędzić choć jedną niedzielę w domu.

Missie zamrugała, by powstrzymać łzy i wróciła do rzeczywistości ich małego domku.

– Jak wspaniale byłoby posłuchać z innymi Słowa Bożego – mówił Willie. – Kiedy przybędzie nam sąsiadów, założymy razem kościół i będziemy mieć kaznodzieję.

Następnie Willie rozejrzał się po pokoju, mierząc wzrokiem jego powierzchnię.

– Pamiętacie, jak udało nam się tu wszystkim zebrać w Boże Narodzenie?

– Tak, siedzieliśmy jedno na drugim, ale pomieściliśmy się – zaśmiała się Missie.

– No to możemy się zmieścić i teraz. Że też wcześniej na to nie wpadłem! – to powiedziawszy, Willie sięgnął po kapelusz.

– Idę poszukać reszty naszej wspólnoty – zadeklarował, po czym wyszedł. Wszyscy robotnicy pracujący na ranczu zostali zaproszeni do udziału w nabożeństwie w małej chatce z darni w najbliższą niedzielę.

Za pierwszym razem z Henrym przyszedł jedynie Rusty. Mimo to wszyscy spędzili cudowny czas, śpiewając stare hymny przy akompaniamencie gitary i czytając Słowo Boże. W następną niedzielę znowu przyszli tylko Rusty i Henry. Kilka niedziel później dokuśtykał również Cookie. Stojąc w drzwiach odchrząknął i wyglądał na troszkę zakłopotanego. Podobno kiedyś stwierdził, że „religia jest dla słabych i dla kobiet”.

Pomimo drwin zatwardziałego Smitha (który, poproszony o podanie swojego imienia i nazwiska, zawsze przedstawiał się „Smith, po prostu Smith”) mijały tygodnie, a liczba uczestników stopniowo rosła. W Boże Narodzenie Smith był jedynym, który nie wziął udziału w uroczystym spotkaniu. Osiodłał konia i udał się w kierunku pokrytych śniegiem gór. Missie modliła się, by Bóg dotknął jego zimnego i nieszczęśliwego serca.

Po wspólnym nabożeństwie Missie podała specjalny, świąteczny obiad. Kusiło ją, by poświęcić z tej okazji dwie kury, ale w końcu się na to nie zdobyła. Znosiły teraz po cztery do pięciu jaj każdego dnia, a ponieważ wciąż jeszcze się nie zorientowała, które z nich niosą, a które nie, darowała wszystkim dłuższy żywot, aby nieopatrznie nie pozbyć się niosek.

Z mleka, jaj i zaoszczędzonych rodzynek zrobiła pudding. Nawet ci, którzy z obojętnością odnosili się do kur, nie mogli pogardzić ich produktami. Oblizywali się ze smakiem i wdzięcznością, wracając po dokładkę. Nathan bardzo się cieszył z tego tłumnego spotkania. Gdy ostatni gość opuszczał mały pokoik, pokręcił smutno główką.

– Nie ma – westchnął – nie ma.

Po wspólnie spędzonych Świętach Bożego Narodzenia ci, którzy wcześniej niechętnie odnosili się do „religii”, zaczęli przybywać regularnie na niedzielne nabożeństwa. Jeśli nie wzywały ich obowiązki, wszyscy, z wyjątkiem Smitha, o wyznaczonym czasie, czyli o drugiej po południu, wchodzili do domu, otrzepując kapeluszami śnieg z płaszczy i tupiąc strząsali go też z butów. Następnie cicho zajmowali miejsca na krótki czas wspólnego śpiewu, czytania Biblii i modlitwy.

Missie modliła się za Rusty’ego – towarzyskiego, otwartego, młodego chłopca, który chętnie śpiewał stare hymny i uważnie słuchał, gdy czytane było Słowo. Miała nadzieję, że jego serce zostanie poruszone biblijnymi prawdami. Jednak to nieśmiały Lane był tym, który zapukał do ich drzwi pewnego wieczoru i zakłopotanym głosem spytał, czy szef jest w domu. Missie zaprosiła go do środka. Gość stanął przed Williem, nerwowo mnąc kapelusz w dłoniach.

– Tak się zastanawiałem, czy nie mielibyście nic przeciwko temu… Gdybyście mogli… – odchrząknął, by odzyskać głos. – Ja nie rozumiem wszystkiego, co było czytane. Czy moglibyście… wyjaśnić mi to jeszcze raz? Tylko wolniej, jeśli można poprosić.

Lane został zaproszony, by usiąść przy stole. Przy migoczącym świetle lampy oraz kubku świeżej kawy razem z Williem jeszcze raz studiowali Słowo Boże, podczas gdy Missie modliła się w duchu.

– Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem – czytał Willie – i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie.

Missie siedziała z boku zajęta czynnością, do której nie potrzebowała wiele światła. Modliła się, by Bóg pobłogosławił swoje Słowo i pomógł młodemu człowiekowi je zrozumieć. Jej serce było przepełnione radością. Bóg był tak dobry dla niej i dla Williego. Dał im wyjątkową, niepowtarzalną wspólnotę.

Druga zima spędzona w chatce z darni miała się ku końcowi. Wiatry jakby straciły na sile i Missie miała nadzieję na wczesną odwilż. W myślach już planowała uprawę ogrodu, choć dobrze wiedziała, że muszą jeszcze upłynąć długie tygodnie, zanim będzie mogła coś zasiać. Tego roku obiecała sobie, że posłucha Williego i nie będzie pospieszała pór roku. Nie była jednak pewna, czy logika wytrzyma zderzenie z jej wielkimi chęciami, by warzywa już zaczęły rosnąć.

Miała nadzieję, że tej wiosny niektóre kury zaczną wysiadywać jaja. Chociaż wykorzystywała codzienny zapas jaj, trochę ich zachowała i przeznaczyła do wysiadywania. Ginger, jednej z dwóch młodych krów mlecznych, miało wkrótce narodzić się cielę. Oczekiwanie Williego na ocielenie się dziesiątek krów na ranczu nie dało się porównać z podekscytowaniem, jakie towarzyszyło Missie w przypadku tego jednego cielaka. Pansy codziennie dawała mleko, chociaż jej zasoby się kończyły. Wkrótce przyjdzie dla niej czas odpoczynku od codziennej produkcji, chociaż jej potomstwo miało się urodzić dopiero za kilka miesięcy.

Missie oczekiwała też na obiecany dom. Martwiła się i nie była pewna, czy w następnym roku powinni wydać na ten cel pieniądze. Willie był jednak zdeterminowany i chciał zacząć budowę domu z kamienia najszybciej, jak się da. Jak ją zapewniał, znaczna część materiału zewnętrznego była niemal za darmo, a robocizna też nie powinna kosztować wiele.

Mając Scottiego jako nadzorującego pracę na ranczu, Willie będzie mógł swobodnie zająć się budową. Juan obiecał wynająć dwóch swoich pomocników, którzy mieli dużo doświadczenia w zakresie budowy z kamienia. Willie usiadł tego wieczoru przy małym stoliku i razem z Missie rozmawiali na temat planów nowego domu. Będzie niski, z dużym pokojem dziennym pośrodku, kuchnią i częścią jadalną w lewym skrzydle, a sypialniami w prawym. Zacieniony ganek i małe podwórko będą stanowiły dobre miejsce dla Missie do tego, by móc usiąść z robótką, podczas gdy mały Nathan będzie się bawił na świeżym powietrzu. Willie naszkicował plany, a potem wielokrotnie je poprawiał. Missie starała się opanowywać emocje. Nie chciała zbyt szybko żywić nadziei, bo przecież zawsze może się wydarzyć coś, co znowu opóźni budowę.

Jednak pozwoliła sobie nieco pomarzyć. Ileż radości sprawi jej rozpakowywanie wszystkich rzeczy zgromadzonych w skrzyniach: odpowiedniej wielkości kuchenka, maszyna do szycia, dywaniki, zasłony, eleganckie naczynia… Czasami wydawało jej się, że to podekscytowanie nie ma granic.

Henry zdecydował się również rozpocząć budowę na wiosnę. Zakupił ziemię graniczącą z działką Williego i planował wybudować dom jak najbliżej LaHaye’ów, tak by kobiety z łatwością mogły się odwiedzać i robić różne rzeczy razem. Missie nie mogła się doczekać przyjazdu Melindy.

Willie zgodził się odsprzedać Henry’emu pięćdziesiąt sztuk bydła z cielętami, by ten zaczął własną hodowlę. Williemu z kolei zapewni to trochę dodatkowej gotówki na nowy dom. Scottie zapewne nie popierał sprzedaży bydła na wiosnę, ale nie odezwał się ani słowem. Rozumiał, że ta transakcja pomoże obu mężczyznom w realizacji ich marzeń.

Rusty zdecydował się pracować dla Henry’ego, więc Scottie musiał znaleźć dwie dodatkowe osoby do Hanging W. Zapewnił Williego, że poświęci czas na poszukiwania i będzie rozważny w wyborze pracowników.

Scottie poinformował, że właściciele innych rancz planowali już jesienią wyruszyć z bydłem, które zamierzali sprzedać. Jeśli Willie też chciał to zrobić, mógł wysłać dowolną ilość sztuk, z określoną liczbą pracowników. Lecz Willie postanowił, że tego roku nie będzie pozbywał się bydła, chyba że pojawią się nieoczekiwane wydatki i potrzebne będzie więcej gotówki. Wszyscy mieli nadzieję, że jeszcze przed nadejściem kolejnej jesieni powstanie obiecana linia kolejowa. Wyeliminuje to kosztowne, męczące i zabierające sporo czasu wędrówki z bydłem.

Zimowe straty okazały się tego roku niewielkie, a cielenie się bydła przebiegało bez problemów. Z każdą nową sztuką rosły nadzieje Missie na rychłe powstanie ich domu z kamienia. Z niecierpliwością wyczekiwała lata i nawet myśl o nadchodzących upałach nie była w stanie zgasić jej ducha. Spojrzała w kierunku bezkresnych wzgórz. Mieszkali tu dość krótko, a już dostrzegali tak wiele zmian w okolicy; przyszłość wyglądała jeszcze bardziej obiecująco. Czy wszystkie ich marzenia się spełnią? Wszystkie plany? Jak na razie, sprawy układały się pomyślnie. Była pewna, i to po raz pierwszy, że gdyby zaszła taka potrzeba, mogliby dalej żyć tak jak dotąd.

Postanowiła, że kiedy tylko Nathan obudzi się z drzemki, wybiorą się konno na szczyt wzgórza, by stamtąd popatrzeć na odległe góry. Była ciekawa, jakiego koloru są teraz, w świetle porannego słońca.

Cookie wyszedł przed kuchnię z miednicą w rękach. Wylał z niej niedbale wodę koło ścieżki. Potem zatrzymał się i popatrzył w niebo. Missie zastanawiała się, czy on również czeka na nadejście wiosny.

Rozdział 25
Nathan

Zanim Willie udał się na spoczynek, poszedł zajrzeć do koni. Missie właśnie skończyła zmywać naczynia i przygotowywała Nathana do snu.

– Ale ty się robisz duży – mówiła do chłopca. – Niedługo nie będziesz się już mieścił w tej kołysce. Tatuś musi ci zrobić większe łóżko.

– Duży jestem – zgodził się z uśmiechem Nathan.

Missie pocałowała go w pucołowate policzki.

– Mój duży chłopczyk.

Nathan odwzajemnił pocałunek mamy wilgotnym cmoknięciem.

– A teraz – powiedziała Missie – pomodlimy się razem.

Modląc się, często robiła pauzę, by pozwolić Nathanowi powtarzać za nią pojedyncze słowa, a na zakończenie chłopczyk dodał radosne „amen”. Kiedy kładła go do łóżka, miała wrażenie, że jego oddech jest jakby przyspieszony.

– Mam nadzieję, że nie złapałeś jakiegoś przeziębienia – powiedziała do niego. – Niedługo będziemy mieli słoneczne dni, zrobi się cieplej i będziesz mógł się bawić na podwórku, ile zechcesz.

– Z pieskiem?

– Tak, będziesz mógł bawić się z twoim pieskiem. Zawsze, kiedy mówię o zabawie na podwórku, myślisz o swoim piesku, prawda? Wkrótce będziesz mógł częściej spędzać czas z Maksem.

Nathanowi najwyraźniej spodobał się ten pomysł. Missie naciągnęła mu kołdrę pod samą brodę, pocałowała go i zaczęła uzupełniać lampę oliwą na wypadek, gdyby Willie znowu chciał pracować nad planami budowlanymi.

Mąż wrócił i zgodnie z jej przypuszczeniami wysunął krzesełko spod stołu. Nadal nie był pewien, czy wejście do domu zaplanowane jest w odpowiednim miejscu. Robił kolejne rysunki, „przesuwając” drzwi to w jedną, to w drugą stronę. Missie, zajęta cerowaniem skarpet, od czasu do czasu zerkała na kartkę i coś podpowiadała. W końcu podjął decyzję, że pierwsza opcja była tą najwłaściwszą.

Nazajutrz zapowiadał się kolejny pracowity dzień, więc postanowili pójść wcześniej spać.

Missie leżała przez chwilę, wsłuchując się niespokojnie w oddech Nathana, ale dość szybko zagłuszyło go chrapanie Williego. Czuła jakiś ścisk w żołądku i nie wiedząc dlaczego, nie mogła zasnąć. W końcu się zdrzemnęła i nie była pewna, kto obudził się pierwszy – ona czy Willie.

Uświadomiła sobie, że oto siedzi wyprostowana na łóżku, ogarnięta strachem i słyszy, jak krew pulsuje jej w żyłach. Willie wyskoczył z łóżka.

– Co się dzieje? – zawołała w ciemności.

– Nathan! Strasznie się dusi!

Missie usłyszała rozpaczliwy, charczący oddech Nathana.

– O Boże! Nie! – zawołała i wyskoczyła z łóżka za Williem.

– Zapal lampę – rozkazał, biorąc chłopca na ręce.

Missie pobiegła boso po lampę, czując chłód podłogi.

– Co mu jest? Co się z nim dzieje, Willie?

– Nic nie zauważyłaś, gdy kładłaś go do łóżka?

– Trochę ciężej oddychał, ale nie aż tak… O Boże, co robić? Co mu jest, Willie? – płakała Missie, a jej serce rozdzierał każdy kolejny chrapliwy oddech dziecka.

Nie ma lekarza! – jej umysł pulsował w rozpaczy. Nie ma tu lekarza, nawet w zasięgu wielu mil. Żadnej pomocy…

– Czy coś takiego przytrafiło się komuś z twojej rodziny? – pytał gorączkowo Willie.

– Nie, nigdy – odpowiedziała ze łzami, które ściekały strumieniem po policzkach. – Nie mam pojęcia, co to może być. Zapalenie płuc? On ledwie daje radę oddychać!

O Boże, potrzebujemy Cię w tej chwili. Nathan Cię potrzebuje. Pokaż nam, co mamy robić lub ześlij nam pomoc – kogoś, kto wie, jak należy postąpić.

– Mamy jakieś leki? – pytał błagalnie Willie. – Może od twojej mamy? Gdzie je masz, Missie?

– Wszystko, co mam tutaj, to środki pierwszej pomocy. Więcej jest w oborze. Nigdy tego nie rozpakowywałam. Jak dotąd niczego takiego nie potrzebowaliśmy…

– Przyniosę lekarstwa, a ty postaraj się, żeby mu było ciepło.

– Nie, Willie, nie znajdziesz tak łatwo tego pudełka. Szukanie zajmie ci zbyt dużo czasu. Ja pójdę… wiem, gdzie ono jest.

Missie wskoczyła w buty i narzuciła na siebie płaszcz Williego, po czym szybko zapaliła drugą lampę. Wybiegła z domu, rozpryskując sobie wodę z kałuży po gołych nogach.

– Ojcze Niebieski – choć z trudem łapała oddech, nie przerywała głośniej modlitwy. – Proszę, pomóż nam. Nie mamy lekarza. Nie mamy w pobliżu nawet sąsiadów. Nie wiemy, co robić. Proszę, pomóż nam, Boże. Nie zniosłabym utraty dziecka. Nie zniosłabym tego, Boże.

Łzy nie przestawały jej płynąć po policzkach.

Dość szybko znalazła pudełko z lekami i pobiegła z powrotem do domu, wciąż błagając:

– Proszę cię, Panie, proszę, zachowaj moje dziecko.

Kiedy zbliżała się do chatki, przez okienko widziała Williego, który stał z dzieckiem na rękach i modlił się. Widziała, że płacze, a na jego twarzy widoczne było przerażenie.

– Boże – zatrzymała się nagle. – To syn Williego, jego duma i radość. Jeśli musisz zabrać nasze dziecko, bądź z Williem. Daj mu siłę, by mógł to znieść. On tak bardzo kocha swojego syna. Drogi Boże, proszę, pomóż nam… Gdyby tylko ktoś wiedział, co zrobić… – wbiegając do domu, próbowała powstrzymać szloch.

Położyła drewniane pudełko na stole. Nie zdejmując ciężkiego płaszcza, gorączkowo zaczęła podważać wieko młotkiem, który wisiał na haczyku za drzwiami. Otwarło się ze zgrzytem. Szperała w lekach, nie mając pojęcia, czego powinna szukać.

Willie chodził tam i z powrotem z Nathanem, trzymając go w pozycji pionowej, by ułatwić mu oddychanie.

Nagle za drzwiami rozległ się czyjś głos. Nie czekając na zaproszenie, Cookie wszedł do środka i bez zastanowienia stwierdził:

– To krup.

– Co takiego?! – wykrzyknął Willie.

– Krup, inaczej dyfteryt.

– Wiesz, co mu jest?

– Jasne, że wiem. Przecież słyszę, jak oddycha.

– Czy potrafisz coś poradzić? – zapytała z obawą Missie.

– Spróbuję. Rozpal jak najmocniejszy ogień i szybko nastaw do gotowania wodę.

Willie oddał dziecko żonie i pospiesznie zaczął wykonywać polecenia Cookiego. Dołożył pod kuchenkę bizonich odchodów i polał je obficie oliwą z lampy. Ogień od razu zaczął mocno płonąć. Choć natychmiast nastawił czajnik, wydawało się, że woda nigdy się nie zagotuje. Cookie postawił stołek na środku pokoju.

– Podaj mi koc.

Willie szybkim ruchem ściągnął koc z łóżka.

– Potrzebna będzie miska na wodę.

Willie chwycił miednicę wiszącą na kołku.

Cookie pospiesznie przeszukiwał leki, które Missie rozsypała na stole. Dokładnie czytał etykiety, które do każdego leku dołączyła mama Missie.

– To powinno zadziałać – powiedział. – Masz jakąś łyżeczkę?

Willie podał mu łyżeczkę, a Cookie wlał odpowiednią ilość olejku do miski. Gdy woda już się zagotowała, napełnił nią miednicę, po czym wyciągnął ręce po dziecko. Missie się zawahała, lecz kucharz wydawał się ich jedyną nadzieją. Oddała swojego ukochanego syna w ręce Cookiego.

– Wlej więcej wody do czajnika i podtrzymuj ogień – rozkazał Cookie i usiadł na stołku.

– A teraz przysuń tutaj miskę i nakryj nas obu kocem. Zrobimy sobie kąpiel parową.

Missie i Willie nakryli ich i czekali w milczeniu. Willie dokładał do ognia, a Missie spacerowała niespokojnie po małym pomieszczeniu, modląc się i z bólem w sercu słuchając charczenia dziecka, które z trudem łapało oddech. Upływały minuty. W końcu spod ciężkiego koca dotarł głos Cookiego, który wystraszył Missie i Williego:

– Czy woda już się zagotowała?

– Tak.

– Wyciągnijcie spod koca miednicę i zmieńcie wodę. Wlejcie do niej łyżeczkę leku.

Zrozpaczeni rodzice szybko wypełnili polecenia i chwilę później Willie wsunął parującą miednicę pod namiot z koca. Uważał przy tym, by nie wypuścić pary, która tam się już znajdowała.

Missie znowu spacerowała po pokoju i modliła się, a Willie dokładał opału, ile tylko się mieściło, nieustannie wołając w duchu do Boga. W pokoju zrobiło się nieznośnie gorąco. Nathan zaczął się wiercić i popłakiwać. Czyżby mu się pogarszało? Missie ogarnął kolejny atak paniki.

– To dobry znak! – zawołał Cookie. – Wcześniej był zbyt zajęty łapaniem oddechu i nie przeszkadzała mu para. Wygląda na to, że teraz oddycha już znacznie lepiej.

Rzeczywiście – zauważyła Missie z ulgą. Już tak bardzo nie charcze. Łzy wciąż płynęły jej po twarzy, kiedy powtarzała sobie łagodnie: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam…”

Szloch wdzięczności przysłonił wszystkie inne myśli. Nie dała rady dalej cytować wersetu.

– Kochany Boże, dziękuję Ci.

Willie jeszcze raz zmienił wodę, podając ją Cookiemu pod koc. Nathan w końcu przestał płakać, a jego oddech stopniowo się wyrównywał.

– Zasnął – poinformował ich Cookie szeptem. – Wygląda na to, że oddycha już bez trudu.

Missie tak bardzo pragnęła wziąć w ramiona swoje dziecko, ale Cookie trzymał go cały czas pod kocem.

Zaczynało powoli świtać. Pierwsze promienie słońca wyłaniały się już zza wschodnich pagórków, zanim Cookie wyjrzał spod koca.

– Czy mogłabyś wstawić wodę na kawę? – spytał.

Willie zdjął koc i zabrał miskę z wodą. Odrętwiała ze zmęczenia Missie napełniła dzbanek i postawiła na kuchence. Cookie przekazał śpiące dziecko ojcu.

– Możesz go teraz położyć w łóżeczku – powiedział. – To się może jeszcze powtórzyć przez jedną czy dwie noce. Ale w razie czego już wiecie, co robić. Po kilku nocach choroba minie. Krup zawsze atakuje w taki sposób, w środku nocy. Potrafi śmiertelnie przerazić. Inhalacja jest zawsze bardzo pomocna.

Missie patrzyła na tego niskiego mężczyznę. Mówił spokojnie, cicho i rzeczowo, jakby przywykł do czynienia cudów. Był przygarbiony ze zmęczenia, jego ubranie ociekało wilgocią od pary oraz od potu, a mokre włosy opadały na czoło. Jego blada wilgotna twarz świeciła się w blasku porannego słońca. A jednak wydawał jej się teraz najpiękniejszą postacią, jaką kiedykolwiek widziała.

Przeszła przez pokój i wyciągnęła rękę, by dotknąć jego zarośniętej twarzy.

– Cookie Adams – powiedziała przez łzy i ze śmiechem w głosie. – Nie oszukasz mnie. Nie jesteś wcale starym, zrzędliwym kowbojem. Jesteś zesłanym tu z nieba aniołem!

Rozdział 26
Miłość znajduje dom

Missie w końcu obsiała ogród i nasadziła kury na jajach. Wkrótce z ziemi wyłoniły się zielone roślinki, a z jaj wykluły się maleńkie, puszyste, żółte kurczaczki. Osiemnaście sztuk. Missie była bardzo zadowolona. Już wyobrażała sobie warzywa z ogródka podane na talerzu z pieczonym kurczakiem. Nawet Willie przyznał, że pomysł z hodowlą kur nie był wcale taki zły. Krowa wydała na świat śliczne cielątko. Świeże mleko było zapewnione na kilka kolejnych miesięcy.

Po otrzymaniu wskazówek od Juana i jego pomocników, Willie zaczął pracę nad budową domu kilka metrów na wschód od chatki z darni. Dzień po dniu Missie obserwowała, jak dom powoli nabiera kształtów.

Henry wyprowadził się na swoje pobliskie ranczo. Missie tęskniła za nim oraz za rudowłosym Rustym. Zawsze chętnie ich gościła, kiedy ją odwiedzali. W każdą niedzielę przychodzili na wspólne nabożeństwa, co bardzo cieszyło Missie i Williego. Nie była jednak pewna, co dwaj nowi robotnicy myślą o właścicielu rancza, który w niedzielę śpiewa pieśni i czyta Biblię. Jak do tej pory, wybierali raczej tę samą opcję, co Smith i trzymali się z dala od tego rodzaju wydarzeń.

Któregoś dnia Willie udał się do Juana na spotkanie hodowców bydła. Missie bardzo chciała pojechać z nim, lecz wiedziała, że kobiece pogawędki i spotkania mężczyzn w interesach nie idą w parze. Zadowoliła się planem odwiedzenia Marii w innym terminie, kiedy będą mogły swobodnie spędzić razem czas i nic nie będzie go zakłócało. Angielski Marii był coraz lepszy i robiła większe postępy niż Missie w hiszpańskim. Młode kobiety, choć spotykały się dość rzadko, przez większość czasu śmiały się ze swoich błędów językowych, celebrując jednak nowy poziom wzajemnej komunikacji.

Kiedy Willie wrócił ze spotkania, przywiózł wiele nowych informacji. Dowiedział się, że grupa mężczyzn zaczęła wyznaczać miejsca pod budowę stacji kolejowej. Zakupiono też teren pod budowę nowego, dużego sklepu. Nie miał wątpliwości, że z czasem powstaną też inne ważne zabudowania. Najlepszą wiadomością była jednak ta, że stacja kolejowa będzie się znajdowała zaledwie piętnaście mil od ich rancza. Bez trudu będzie można tam dotrzeć w ciągu jednego dnia! Nie trzeba będzie robić długich, dwutygodniowych wypraw do Tettsford po zaopatrzenie! Pierwszy pociąg ma przybyć wiosną w przyszłym roku.

Na myśl o tym Missie zaparło dech w piersiach. Bliska odległość do sklepu, wyprawy do miasta, spotkania z ludźmi – wszystkie te informacje były zbyt piękne, by mogła w pełni ogarnąć umysłem ich znaczenie.

– Z pewnością wymaga to czasu, ale wkrótce stanie się faktem – zapowiadał Willie. – I wiesz, co jeszcze? Stacja nie będzie tylko miejscem przeładunku bydła. Znajdzie się tam również poczta. Będziemy mogli wysyłać i otrzymywać listy od rodziców.

Missie wstrzymała oddech. Napisze do domu, do mamy i taty! Napisze im o postępach Nathana, o ich nowym domu, o Cookiem – wiernym starym kowboju, którego zesłał im sam Bóg, nawet jeśli mężczyzna nie zdawał sobie z tego sprawy; o kurczakach i o ogrodzie… Och, jakże bardzo chciała im o tym wszystkim opowiedzieć, przelać na papier, dać im znać, że ona i Willie są naprawdę szczęśliwi. Wyobrażała sobie swój pierwszy list od nich! Jakże bardzo chciała otrzymać odpowiedź zapewniającą, że również są zdrowi. Może napiszą, że Luke jest już niemal mężczyzną, że Ellie ma adoratora, że Clare planuje się usamodzielnić i założyć swoją własną farmę, że Arnie pracowicie pomaga swojemu tacie przy pługu. Chciała przeczytać, że jabłoń rozkwita i że nieustannie szumiący strumyk został oczyszczony i przygotowany do letniego brodzenia i czerpania ochłody w czasie upałów, że szkolny dzwonek odzywa się każdego poranka.

Oczy Missie zwilgotniały.

– Och, Willie – westchnęła. – Nigdy nie marzyłam, że mogą zdarzyć się tak wspaniałe rzeczy!

– Pomyślałem – odezwał się Willie nieco ostrożnie, prawdopodobnie na wypadek, gdyby to marzenie miało się jednak nigdy nie spełnić – że być może twoi rodzice będą mogli przyjechać tu kiedyś pociągiem.

– Och, Willie, myślisz, że to możliwe? Naprawdę? Czy ludzie też będą mogli podróżować tą koleją? Nie tylko zwierzęta?

Willie się roześmiał.

– Oczywiście. Na spotkaniu powiedzieli, że spodziewają się sporo podróżujących. Dla pasażerów będzie przeznaczony specjalny wagon, może nawet kilka, jeśli zajdzie taka potrzeba. Twoi rodzice będą mogli przyjechać koleją, a my odbierzemy ich ze stacji.

Missie złapała go za rękaw.

– To dla mnie zbyt dużo na raz. Chyba za chwilę umrę ze szczęścia…

– Nie umieraj mi tu – zażartował Willie. – Wciąż nie mamy lekarza pod ręką, a ja ciebie potrzebuję. Kto się będzie opiekował Nathanem i mną? I kto sprawi, że ten dom będzie wyglądał jak prawdziwy dom, a nie jak zimny, kamienny budynek? – Willie zaśmiał się i przytulił żonę do siebie. Missie chętnie odetchnęła w jego ramionach.

– A jeśli dom ma być gotowy na przyjazd twoich rodziców – powiedział, wtulając twarz w jej włosy – to lepiej już pójdę i zajmę się budową. Postanowiłem dzisiaj, że wyślę jakieś dwadzieścia czy trzydzieści młodych wołów na sprzedaż. Nie ma sensu robić czegokolwiek połowicznie. Wkrótce, kiedy Scottie wróci z gotówką, zabiorę jednego z chłopaków i pojadę do Tettsford. Tym razem zabiorę cię ze sobą. Jeśli nie wyrwę cię stąd, od tego męskiego towarzystwa, stracisz cały swój kobiecy urok!

Jego oczy sugerowały jednak, że zupełnie nie wierzy w te słowa.

Missie się roześmiała, po czym, udając nadąsaną, odpowiedziała:

– No dobrze… mogę ostatecznie pojechać z tobą do Tettsford.

Lecz jej pogodne spojrzenie zdradzało radość z tej propozycji i znów się roześmiała.

– Możemy przy okazji zrobić zapasy na zimę – dodał Willie.

– Potrzebuję więcej słoików – powiedziała Missie. – Posadziłam w ogrodzie tyle warzyw, że ani ja, ani Cookie nie będziemy wiedzieli, co z tym wszystkim zrobić.

Willie zachichotał i wypuścił ją z objęć.

– Pomyśl o liście zakupów – powiedział. – Postaramy się kupić wszystko, czego potrzebujesz.

Willie wziął narzędzia i poszedł na budowę. Idąc, gwizdał wesoło, a Missie bardzo lubiła ten dźwięk.

Za rogiem kuchni polowej kuśtykał Cookie, potem mały Nathan, za którym krok w krok podążał wielki pies Max.

Nathan trajkotał wesoło, a Cookie mruczał coś do niego w odpowiedzi. Pies szedł sobie cicho i tylko od czasu do czasu merdał ogonem.

Missie zwróciła się w stronę chatki. Nadszedł czas, by rozpalić ogień i przygotować kolację. Idąc do domu, układała w myślach swój pierwszy list do rodziców.

Drodzy mamo i tato,

Bóg naprawdę spełnia obietnicę z Księgi Izajasza 41,10 – tak jak powiedzieliście. Gdybyście tylko mogli zobaczyć Nathana! Jest najwspanialszym chłopcem na świecie! Szybko się uczy i jest bardzo aktywnym dzieckiem. Na pewno bylibyście bardzo dumni ze swojego wnuka. Myślę, że ma nos i brodę podobną do Williego, ale ma Twoje oczy, Tato.

Oczekujemy drugiego dziecka. To dopiero początek ciąży, ale i tak już bardzo się cieszymy. Nie rozmawialiśmy jeszcze o sprawach związanych z porodem, ale sądzę, że do tego czasu będziemy mieć więcej sąsiadów i nie będę musiała jechać znowu do Tettsford, by tam rodzić. Modlę się o to.

Willie buduje dom z kamienia – nasz prawdziwy dom. Ten, w którym na razie mieszkamy, jest bardzo mały. Póki co nam wystarcza, ale nie możemy się już doczekać przeprowadzki do nowego. Chcemy z tym zdążyć przed zimą.

Mam śliczny duży ogród nad potokiem. Wszystko bujnie w nim rośnie, bo ziemia jest urodzajna i łatwa do nawadniania. Kucharz Cookie również z niego korzysta, kiedy gotuje dla robotników.

Mam też własne kury. Tej wiosny wykluło nam się osiemnaście kurcząt, a straciliśmy tylko dwa. Kury znoszą po siedem do ośmiu jaj dziennie. Zamierzam w tym roku przyrządzić pieczone kurczaki na świąteczny obiad.

Mamy też sąsiadów! Maria mieszka najbliżej od południa. Jest cudowną przyjaciółką i razem się modlimy. Wkrótce Melinda, którą poznałam w czasie podróży, zamieszka po sąsiedzku od północy. Pamiętacie Henry’ego – naszego woźnicę, którego znalazł dla nas tata? Właśnie on poznał się z Melindą podczas naszej podróży i kiedy tylko skończy budować dom, pobiorą się i zamieszkają obok nas. Nie mogę się tego doczekać.

Mamy naprawdę dobrego zarządcę rancza, Scottiego, i kilku robotników. Jest też Cookie, o którym już wcześniej wspomniałam. Jest on ulubieńcem Nathana – moim zresztą też. Jest również Lane, Smith, Clem i Sandy oraz dwóch nowych robotników, których jeszcze dobrze nie znam. Nowi na razie nie uczestniczą z nami w niedzielnych spotkaniach, lecz modlimy się za nich. Jeden ma na imię Jake, a drugi Walt. Wszyscy poza Smithem mają też oczywiście nazwiska, ale prawie ich tutaj nie używamy. Módlcie się za nich wszystkich. Lane stał się szczerze wierzącym, lecz Smith wciąż mu dokucza. Byłoby naprawdę pomocne, gdyby Jake i Walt mogli zdystansować się od Smitha i dołączyli do naszych niedzielnych spotkań. Módlcie się szczególnie za Smitha, aby Bóg zmiękczył jego serce.

Missie postawiła czajnik na kuchence i poszła po opał. Wzrokiem objęła pagórki w oddali. Nie wydawały jej się już ani tak bardzo odległe, ani takie nagie jak dawniej. Każdy z nich był inny, jedyny w swoim rodzaju. Pamiętała, jak na położonym najbliżej nich pojawił się kiedyś dziki kojot. Następnie popatrzyła na północno-wschodni, na którym niegdyś wypatrywała powracającego zaprzęgu Williego. Na tych bardziej oddalonych często obserwowała pasące się krowy. A te bliższe pokryte były pięknymi, wiosennymi kwiatami, które Missie przesadziła obok drzwi chatki i pilnie podlewała wodą po zmywaniu, prawie zawsze przypominając sobie zasadę numer dwa Pani Taylorson: „Woda powinna być użyta co najmniej dwa razy”.

Zwróciła wzrok w kierunku zachodnim. Mimo że z doliny nie widziała szczytów gór, wiedziała, że tam są – mroczne, zamglone i mieniące się barwami. „Całkiem jak kobieta – żartował często Willie – wciąż zmieniają swój nastrój i wygląd”.

Jakże pięknie wyglądały te pagórki. W oddali widoczne było czasami, niczym plamki, pasące się bydło Williego. Od czasu do czasu pojawiała się ciemna postać, która poruszała się szybciej, po czym znikała za wzgórzem. To jeden z pracowników Williego doglądający stada.

Na podwórze obok zagrody wjechał inny kowboj. Missie usłyszała głuchy odgłos kopyt i zobaczyła kłęby kurzu. Tego poranka zrezygnowała z przejażdżki. Jutro koniecznie musi się gdzieś przejechać konno i wziąć ze sobą Nathana. Gorący wiatr smagał jej twarz, a zapach szałwii w powietrzu pobudzał, dając chęć do rozpoczęcia pracy. Zawsze czekało na nią pranie albo robienie przetworów.

Pamiętacie – brzmiały dalej słowa jej listu – jak Willie chwalił się swoją ziemią, kiedy wrócił? Tak naprawdę jest jeszcze piękniejsza, niż ją opisywał. Na początku taka mi się nie wydawała, ale teraz prawdziwie ją pokochałam. Powietrze jest tu rześkie i czyste. A góry w oddali zmieniają swą szatę regularnie, niczym elegancka dama z miasta.

Missie napełniła wiadro, podniosła je i udała się z powrotem do chatki.

Willie przyniósł dzisiaj wspaniałe wieści – kontynuowała swój list w myślach. – Mówi, że kolej, która wkrótce tu powstanie, będzie przewoziła nie tylko bydło, lecz również ludzi. Twierdzi, że moglibyście przyjechać do nas z wizytą. Wyobrażacie to sobie? Na początku trudno mi było w to uwierzyć, a teraz nie mogę się doczekać. Jadąc na Zachód nawet nie marzyłam, że kiedyś będę mogła pokazać wam mój dom.

W oczach Missie pojawiły się łzy.

– Mój dom… – powiedziała cichutko, uzmysławiając sobie jednocześnie, że nigdy nie wypowiedziała jeszcze owych słów w odniesieniu do tego miejsca. – Mój dom! To naprawdę jest mój dom. Już nigdy nie chciałabym wrócić na Wschód. Tu jest mój dom; mój i Williego.

Jej serce wypełniła radość i duma.

Nie mogę się doczekać, kiedy im go pokażę – wirowało jej w myślach. Będą zachwyceni. Tu jest tak ślicznie: góry, pagórki, potok… zastanawiam się, czy nad potokiem przyjęłaby się jabłoń. Mogę poprosić tatę, by przywiózł mi kilka sadzonek, spróbować nie zaszkodzi.

Missie weszła do prowizorycznej chatki z darni, która była ich domem przez dwa długie lata.

– Będzie mi go brakowało… – powiedziała głośno, kiedy zatrzymała się w drzwiach. – To nasz pierwszy dom. Myślę, że poproszę Williego, by go nie burzył. Może mi służyć jako miejsce wyciszenia, do którego będę przychodziła, kiedy będę chciała porozmyślać i powspominać… Na przykład Wigilię, kiedy tłoczyliśmy się tu wszyscy razem… albo Cookiego siedzącego na stołku i trzymającego chorego Nathana… projektowanie naszego nowego domu przy tym małym stole… marzenia, łzy, obawy. Bardzo dojrzałam, odkąd przekroczyłam próg tego domu. I wciąż wiele mam przed sobą, jak sądzę.

Missie rozejrzała się dookoła. Co jeszcze napisze mamie i tacie? A może lepiej, żeby przyjechali i sami zobaczyli? Tak trudno było przenieść na papier wszystkie marzenia i nadzieje. Marzenia o kościele, szkole dla Nathana i jego rodzeństwa… O białych zasłonkach i słonecznym pokoju do szycia... O stadzie osiągającym taki rozmiar, jaki zaplanował Willie. O sąsiadach i przyjaciołach, o radości, śmiechu i dzieleniu się przepisami. O wspólnym czasie modlitwy.

Trudno było zawrzeć wszystkie te myśli w wąskich linijkach na kartce papieru. O wiele lepszym rozwiązaniem byłoby otworzyć drzwi i uścisnąć mamę oraz tatę, mówiąc: „Witajcie w moim domu! W domu pełnym miłości. Miłości, która wzięła swój początek tam, na farmie, i przyjechała tu razem z nami. Miłości, która przybierała na sile i rozwijała się z każdą milą przebytej tu drogi. To Boża miłość – taka, jaką On nam obiecał. I wasza miłość do nas jako waszych dzieci. I nasza miłość do siebie nawzajem oraz do naszego syna. Miłość! To ona tworzy każdy dom. Zatem witajcie, mamo i tato. Witajcie w naszym domu wypełnionym miłością”.

Z kodem: MPL

dowolny ebook lub audiobook cyfrowy

na naszej stronie 50% taniej:

https://psalm18.pl/kolekcja/ebooki

JANETTE OKE urodziła się w Champion w stanie Alberta. Jej rodzice byli kanadyjskimi farmerami żyjącymi na prerii. Wychowała się w atmosferze radości i miłości. Ukończyła Mountain View Bible College w Didsbury w stanie Alberta, tam też poznała swojego męża, Edwarda. Pobrali się w roku 1957. Razem byli pastorami kilku kościołów w Indianie i w Kanadzie. Następnie przeprowadzili się do Calgary, gdzie Edward służył na wielu stanowiskach uczelnianych, podczas gdy Janette zajmowała się pisaniem.

Uznaje się, że to ona rozpoczęłą nowożytną erę inspirujących powieści – właśnie poprzez książkę Miłość przychodzi łagodnie, wydaną w 1979 roku. Od tamtego czasu jest autorką ponad siedemdziesięciu książek dla dorosłych i dla dzieci, które sprzedały się w ponad trzydziestu milionach egzemplarzy. Wiele z nich doczekało się również ekranizacji.

Janette i Edward mają trzech synów, córkę oraz powiększającą się gromadkę wnuków. Oboje aktywnie uczestniczą w życiu swojego lokalnego kościoła. Mieszkają niedaleko Didsbury w stanie Alberta.

W Polsce Janette Oke jest znana z bestsellerowej serii Miłość przychodzi łagodnie, która zadebiutowała w naszym kraju już w latach dziewięćdziesiątych, oraz powieści Głos serca (która zainspirowała popularny serial o tym tytule). Dużym powodzeniem cieszy się także trylogia rozpoczęta przez Śledztwo setnika – fascynującą historię z czasów biblijnych, a niezwykle ciepłe recenzje otrzymał tytuł Pewnego razu latem, pierwszy z czterech tomów wzruszających, rodzinnych powieści z odrobiną humoru.