Spis treści:

Strona redakcyjna

Treść

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m. 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Izabela Gołębiewska

izabela.golebiewska@o2.pl

Okładka: Krystyna Grzegocka

kryselhilda@o2.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-02-0

Wydanie 1.

Warszawa, luty 2013

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Publikację elektroniczną przygotował:

Był styczniowy wieczór. Przed charakterystycznym budynkiem szkoły średniej zatrzymał się stary polonez, z którego wysiadła grupka młodych, roześmianych ludzi, a dokładniej trzy odświętnie ubrane pary. W oddali słychać było muzykę. Młodzież przyjechała na studniówkę. Skierowała swe kroki przed główne wejście szkoły pilnowane przez nauczycieli. Jedna z par posuwała się nieco wolniej do przodu. Dziewczyna szła wyjątkowo ostrożnie, delikatnie stawiając stopy na ziemi pokrytej śniegiem. Uważny obserwator dostrzegłby fakt, że dziewczyna jest niewidoma, chociaż jej oczy nie wzbudzały żadnych podejrzeń. Miała kruczoczarne, krótkie włosy, bladą cerę i ciemne oczy. Była szczupła, średniego wzrostu. Można ją było uznać za piękność. Delikatnie zarysowane pełne usta nadawały jej uroku i zmysłowości. Dziewczyna prowadzona była przez szczupłego szatyna o delikatnej twarzy i nieco nerwowych ruchach. Wymieniali między sobą uwagi wywołujące uśmiechy na twarzach. Wreszcie dotarli do drzwi, gdzie przywitał ich gruby nauczyciel, którego twarz zionęła złośliwością. Przemówił z sarkazmem:

— Witam państwa. Zaproszenia poproszę i legitymacje szkolne lub inne dokumenty tożsamości. Mam nadzieję, że nie przemycamy alkoholu, a jeżeli już to robimy, to może podzielimy się z panem profesorem?

— Znaczy się magistrem?

— Słuchaj, reakcjonisto. Dzisiaj z uwagi na wasze święto będę miły, więc zakopmy ten topór wojenny.

— Skoro pan tak ładnie prosi...

— Nie, nie proszę. Ja wymagam, zrozumiano?

— W porządku. Cholernie pan dzisiaj nerwowy.

— Za to ty będziesz spokojny za sto dni.

— Czy to groźba?

— Nie. Stwierdzenie faktu.

— Przyszłości nie można być pewnym.

— Ale można ją przewidzieć.

— To pojęcie czysto filozoficzne.

— Wchodźcie do środka, bo inne pary czekają.

— Dziękujemy.

Młody człowiek spokojnie schował zaproszenia pod obszernym płaszczem, po czym para udała się do szatni. Dziewczyna z pięknym, delikatnym uśmiechem zwróciła się do chłopaka z pytaniem:

— Nie lubicie się?

— Jak zwykle masz rację, Malutka. Nienawidzę tego wieprza. Zresztą, cała ta szkoła to jak kawał świni. Przewodniczący podstawowej organizacji partyjnej i ZSMP wykorzystuje to, znęcając się nad wszystkimi. Gnój jakich mało.

— A ty nadal jesteś wojownikiem sprawiedliwości?

— Nie, teraz jestem tylko idealistą, ale to się może szybko zmienić.

— Czy zawsze będziesz takim wspaniałym człowiekiem?

— Przesadzasz.

— Ilu facetów zabrałoby niewidomą dziewczynę na bal maturalny?

— Nie wiem, może tylko kilku.

— Właśnie. Jesteś lubiany przez kobiety, mogłeś iść z każdą, a wybrałeś mnie. Dlaczego?

— Ponieważ tylko ty mnie rozumiesz.

— Nie jestem tego pewna.

— I bardzo dobrze. Nikt nie powinien być pewnym czegokolwiek, co jest związane z drugim człowiekiem. Jesteśmy tylko zagadkami ewolucji.

— Dziękuję ci za to, że tutaj jestem.

— To ja ci dziękuję, że jesteś taka piękna, a twoje serce tak czyste.

— A ty jesteś ostatnim romantycznym poetą. Moim poetą, prawda?

— Tak, ale jeszcze pewne udziały ma twój wilczur, pies przewodnik. Przecież wiesz, jaki jestem o niego zazdrosny.

— Znowu się wygłupiasz.

— Ale tylko troszeczkę.

Po tych słowach chłopak przytulił dziewczynę i mocno pocałował w usta. Po chwili usłyszeli śmiech i wesoły komentarz:

— Inni już się bawią, a my jeszcze nie zaczęliśmy.

— Cześć, stary szopie. Masz amunicję?

— A ty? Nie daliście sobie po mordzie z grubasem przy wejściu?

— Niewiele brakowało.

— Uważaj! Ta świnia może cię unerwić przy egzaminie.

— Nie boję się. Może szczęśliwym trafem socjalizm upadnie do tego czasu?

— Dobre hasło. A cóż to za piękność u twojego boku? Czy ty zawsze musisz mieć najpiękniejsze kobiety? Bóg jest niesprawiedliwy.

— Przecież twoja też jest całkiem niezła, więc nie wiem, o czym mówisz.

— Dzięki, Nori, zawsze byłeś miły, a ten mój oferma z kolei zawsze był cholernie kulturalny.

— Oczywiście. Co macie?

— Trzy szampany, wódeczkę i wineczko.

— Może być, ale trochę mało.

— Masz więcej?

— Jasne. Cztery flaszki wódki i dwa wina.

— Gratuluję! Marcin, widziałeś kogoś z naszych?

— Nie. A ty?

— Robert jest z laską, a Krzysiek z Moniką. Przyjechaliśmy razem.

— To lecimy do auli. Muszę się napić.

— Wszyscy musimy.

Młodzi ludzie skierowali swe kroki na piętro do auli, która na czas studniówki zamieniła się w jaskinię z szarego papieru. W środku pomieszczenia obowiązywał absolutny zakaz palenia tytoniu, ale mimo to w powietrzu unosił się zapach dymu, chociaż na stołach znajdowały się sztuczne świece na baterię. Nori z dziewczyną usiedli z boku jednego ze stolików przewidzianych dla czterech osób. Na razie byli sami. Chłopak patrzył, jak jego kumpel przelewa wódkę do butelki po oranżadzie. Marcin zawsze był zwariowany, energiczny i agresywny, ale lubili go niemal wszyscy. Nori dotknął delikatnie dłoni partnerki i wyszeptał:

— Nie domyślili się.

— Niemożliwe.

— Ależ tak. Obserwowałem ich miny. To patrzenie w kierunku rozmówcy opanowałaś do perfekcji.

— Starałam się.

— Masz piękne oczy. Są takie czarne. Uwielbiam je.

— Dziękuję. Martwię się trochę tańcem.

— Nie powinnaś. Świetnie ci idzie, masz drobne stopy i jesteś bardzo lekka. Nawet jeśli kogoś podepczesz... to i tak nie poczuje.

— Ale ja mam szpilki.

— Racja. Sam ci je kupiłem. Będzie dobrze, nie denerwuj się.

— Kto będzie z nami siedział?

— Ania z Jackiem. To bardzo fajni ludzie. Inteligentni i delikatni. Naprawdę, będzie dobrze.

— Mam nadzieję.

— Nikt cię nie urazi. Jesteś ze mną. Nie martw się.

— Może powinieneś jednak przyjść tu z inną dziewczyną?

— Nie. T y jesteś moją dziewczyną. Kocham cię i będę z tobą, rozumiesz, Malutka?

— Jesteś dobrym człowiekiem.

— Lepiej nie mów tego głośno.

— Dlaczego?

— Ponieważ wszyscy dobrzy ludzie krótko żyją.

Dziewczyna nie odpowiedziała. Skierowała swoje oczy ku jakiemuś niewidzialnemu punktowi. Zamyśliła się głęboko: „Noriego poznałam, kiedy byliśmy dziećmi. Siedzieliśmy razem w jednej ławce w zerówce. Miał z tego powodu wiele przykrości, ponieważ wszyscy chłopcy trzymali się razem, dziewczynki również. Tworzyli niezależne grupy. On jednak uparł się siedzieć ze mną. Mieszkaliśmy blisko siebie i już wtedy powoli traciłam wzrok. Pomagał mi. Zawsze mi pomagał. Kiedy pytałam go dlaczego to robi, zawsze odpowiadał tak samo: »Nie robię nic specjalnego, mieszkamy blisko siebie, musimy trzymać się razem«. A później mnie pokochał tą swoją miłością nieuleczalnego romantyka. Tylko ja wiem, ile dla mnie zrobił. Jest wspaniałym, wrażliwym człowiekiem. Pod maską arogancji i złośliwości ukrywa się ktoś zupełnie inny. Od samego początku miał przeze mnie kłopoty, a może przez to, że był inny — sama nie wiem. Chłopcy ciągle go bili, miał istną katorgę, ale był ze mną od samego początku, nigdy nie narzekał. Trudno go rozgryźć”.

Nagle dziewczynę wyrwał z zadumy miły, męski głos:

— Cześć. Jestem Jacek. Dla znajomych i wszystkich innych Kurak. Tak mnie ochrzcił twój partner i tak już zostało.

— Cześć, jestem Malutka. Mamy wspólnego proboszcza.

Dziewczyna instynktownie wyciągnęła dłoń, po czym poczuła, że chłopak składa na niej delikatny pocałunek:

— Nie no, Kurak, nie śliń mi dziewczyny. Teraz będzie musiała umyć rękę.

— Trochę kultury, Nori.

— Staram się. Gdzie Aga?

— Szmugluje alkohol przez damską toaletę. Bała się, że grubas będzie ją obmacywał.

— Ale jest spokojny?

— Tak, nawet bardzo, co jest podejrzane.

— Przekupiliśmy drania koniakiem i kawą z Ameryki.

— Dlaczego ja nic o tym nie wiem?

— Bo byś się nie zgodził.

— To fakt. O, idzie Ania. Ile macie towaru?

— Niewiele. Trzy butelki białego wina.

— Wystarczy. Marcin już wali gorzałę.

— To normalne, ale później trzeba go będzie pilnować, bo gotowy dać po mordzie grubasowi.

— Cześć, Nori, cześć, piękna nieznajoma. Poderwałaś największą atrakcję w szkole, wiesz o tym? Jak ci się to udało?

— Przez pomyłkę. Miał iść z inną, ale zaprosił mnie.

— Nori to porządny facet. Będzie ci z nim dobrze.

— Wiem o tym.

— O, więc znacie się dłużej? Nic nam nie wspominał, że ma dziewczynę.

— Nie pytaliście.

— Jak masz na imię?

— Malutka. Tak na mnie mówią.

— Ja mam na imię Anna, ale dzięki twojemu chłopakowi wszyscy mówią na mnie Aga. Imię Ania mu jakoś nie pasowało do mojej osoby.

— Czy on wymyślił ksywy całej klasie?

— Szkole, Malutka, całej szkole.

— Nie wiedziałam.

— Ale nikogo tym nie uraził.

— Dlaczego ciebie nazwał Kurakiem?

— Ze względu na mój głos. Kojarzył mu się z jakąś bajką animowaną.

— Podoba ci się to?

— Jasne. Lubię Kuraka. Bywają gorsze przezwiska jego autorstwa.

— Na przykład?

— Pluskwiak, Pierdun, Przerywacz i mnóstwo innych.

— Ciekawe.

— Powiem więcej — zajmujące.

— Przestańcie zajmować się historią, bo goście zaczynają się niecierpliwić. Zaraz pewnie będzie polonez, a jak będziemy już mieli to z głowy, impreza rozkręci się na całego.

Po ostatnich słowach chłopaka przy stoliku zapanowała cisza. Wszyscy rozglądali się po sali, obserwując innych uczestników zabawy studniówkowej. Nori poczuł na swoim ramieniu drżącą dłoń dziewczyny. Zamyślił się na chwilę: „Malutka, a właściwie Kinga, od zawsze była dla mnie osobą fascynującą. Chociaż nie mogła mnie zobaczyć, zachowywała się zawsze tak, jakby mnie obserwowała. Straciła wzrok w wieku sześciu lat — zanik nerwów ocznych, czy coś takiego. Znamy się szmat czasu albo jeszcze dłużej. Dobry Bóg chyba się pomylił, zabierając jej wzrok, chociaż sam nie wiem. Jest najwspanialszym człowiekiem na świecie. Nigdy nie zrobiła nikomu krzywdy. Niewielu jest takich ludzi na świecie. Ja nikogo więcej w każdym bądź razie takiego nie znam. Zawsze o nią walczyłem i sam już nie potrafiłbym zliczyć, ile razy miałem rozbitą twarz. Teraz jest już prawie dobrze. Nigdy nie pozwalałem jej nosić białej laski, bo już milion razy lepszy jest pies. Zbierałem na niego pieniądze przez dwa miesiące pracy w Niemczech, gdzie dzień w dzień zbierałem truskawki, ale warto było. Wszyscy jesteśmy mniej więcej tak samo biedni, ale pies jest wspaniały. Kudłaty owczarek niemiecki. Najlepszy kumpel. Szkoda, że nie lubi piwa, ale nie ma istot doskonałych. Ludzie dali nam w kość, moja rodzina też. Nikt nie mógł zrozumieć naszej przyjaźni, a może nie chciał. Ona tak naprawdę poza mną i psem nie ma nikogo na tym świecie, który by ją zrozumiał. Rodzice owszem, bardzo się starają, ale uważają, że jej kalectwo jest dopustem bożym. Trudno się z kimś takim dogadać”.

— Kochanie, wszyscy już wstali i poszli w jednym kierunku. Zostaliśmy sami przy stoliku.

— Przepraszam, Malutka. Zamyśliłem się. My też chodźmy.

— To będzie taniec?

— Tak, pomaszerujemy sobie po hali gimnastycznej i tyle. Nie bój się. Wszystko będzie w porządku. Cholernie ładnie ci w tej ciemnogranatowej sukience. Jakaś ty ładna.

— Dzięki. Nie jestem rozmazana?

— Coś ty. Wszyscy chłopcy są twoi.

— Nie wygłupiaj się.

— Mówię poważnie. Jesteś taka ładna...

— Co z tego?

— Dużo, bardzo dużo. Nawet nie wiesz, ile do dla ciebie znaczy.

— Niewiele, wierz mi.

— Przyjdzie jeszcze taki dzień, że zobaczysz w lustrze swoje odbicie.

— Tylko ty jeden jeszcze w to wierzysz...

— I tak będzie. Obiecuję.

— Jesteś szlachetnym idealistą. Ciekawe, jak długo nim jeszcze pozostaniesz?

— Całe życie.

— Bardzo bym chciała.

Młodzież szła tłocznie i gwarnie udekorowanymi kolorową bibułą korytarzami w dół, do hali gimnastycznej, w której klasami ustawiała się do poloneza. Nori uczęszczał do czwartej „b”, do klasy o profilu humanistycznym. On i jego przyjaciele znajdowali się więc na początku korowodu. Przepychał się zatem przez skłębioną ciżbę, co chwila krzycząc: „przepraszam”, lub „o kurwa, moja noga!”. Panował niesamowity ścisk. Wreszcie dopchali się na swoje miejsce, a on rozejrzał po sali. Okazała się jednak zbyt mała, by pomieścić osiem klas. Dwie z nich, jako klasy najmniej prestiżowe, zmuszone były zostać na korytarzu. Wreszcie przybłąkali się nauczyciele i dyrektor, zabrzmiały pierwsze dźwięki i korowód ruszył niczym ciężko przeładowany pociąg. Nie wszyscy łapali takt poloneza. Szczególnie chłopcy. Sytuacja była dosyć komiczna, bo co chwila ktoś na kogoś wpadał, wszędzie rozlegały się wrzaski i chichoty, ale mimo wszystko taniec posuwał się do przodu. Malutka z Norim, trzymając się za ręce, posuwali się do przodu. Marcin, który zrozumiał, że dziewczyna jest niewidoma, tańczył przed nimi i zabawiał się w ochroniarza:

— Uważaj, pacjent! Szybciej, bo dostaniesz po rogach. Kultura w tańcu musi być!

— Dzięki, Marcin, ale nie rozwal nikomu gęby, dobra?

— Staram się, ale widzisz... nie zawsze się tak da.

— Nie musisz tego robić.

— Wiele ci zawdzięczam, nieraz uratowałeś mi dupę. Czas się odwdzięczyć.

— Dzięki.

— Nie no, kurwa, szybciej, człowieku! Co za skrajne chamstwo.

Nori patrzył z uśmiechem na poczynania Marcina, który strasznie się wczuł w swoją nową rolę. Nie bardzo mu się to podobało, ale dzięki temu Malutka miała więcej miejsca. Choć bardzo się starała, po ich dłoniach spływały krople potu. Na szczęście taniec dobiegł końca i wszyscy jeszcze bardziej stłoczeni stanęli w sali, aby posłuchać przemowy dyrektora.

— Jak mi poszło?

— Wspaniale, jak zawsze.

— Pytałam poważnie.

— Było dobrze, nawet bardzo. Jestem z ciebie taki dumny.

— Jestem potwornie zdenerwowana.

— Wiem. Ja również. Zaraz pójdziemy na górę, walniemy po kieliszku dobrego wina i stres nam odpuści.

— Tak sądzisz?

— Pewnie. Będzie dobrze, zobaczysz.

— Jesteś najporządniejszym Norim na świecie.

— Też tak sądzę.

Dyrektor skończył przemawiać. Potem był walc i muzyka zagrała wolny, romantyczny kawałek. Nori nie mógł sobie odmówić tej chwili i poprosił Malutką do tańca. Na szczęście w hali zrobiło się luźniej. Większość uczestników pognała do auli na szklaneczkę czegoś mocniejszego. Chłopak objął dziewczynę w pasie najczulej jak potrafił i poruszając się powoli tańczyli w rytm piosenki o miłości.

— Natura jest jednak sprawiedliwa. Twoja figura jest boska, można stracić dla ciebie głowę.

— Dziękuję.

— Nie, chyba nie będę dzisiaj pił, bo nie powstrzymam się przed szatańskimi pokusami.

— Powstrzymasz się, powstrzymasz.

— No widzisz, jak jesteś mało romantyczna.

— Jak zwykle się wygłupiasz.

— Teraz byłem śmiertelnie poważny.

— Czasami wydaje mi się, że całe twoje życie jest jednym pasmem ironii.

— Nieprawda. Dla ciebie zawsze jestem serio.

— To miłe, nawet bardzo.

— Wiesz przecież, że cię kocham.

— Tak.

— Więc kiedyś będziemy musieli to zrobić, prawda?

— Nie jestem jeszcze gotowa.

— Ja też nie.

— Ty nigdy nie spoważniejesz.

— Zdaję sobie z tego sprawę.

Przestali rozmawiać, tylko mocno przytuleni delektowali się tańcem. Nagle na sali pojawił się Marcin. Na widok Noriego z dziewczyną uśmiechnął się i szybko do nich podbiegł:

— Wybaczcie, że przeszkadzam, ale kazali mi was znaleźć, bo właśnie wznosimy toast za Starą. Powiedzieli, że bez Noriego nie ma zabawy, więc chodźcie do auli.

— Nie mogli przysłać kogoś taktowniejszego?

— No co? Przecież was znalazłem.

— Mogłeś chociaż poczekać do końca kawałka.

— O tym nie pomyślałem.

— Wracaj na górę. Zaraz przyjdziemy, jak tylko skończą grać.

— Dobra, ale na pewno?

— Jasne.

— No to spadam.

Nori spojrzał za odchodzącym Marcinem i znaczącą pokręcił głową.

„Malutka jest delikatna i krucha niczym figurka z saskiej porcelany. Łatwo ją skrzywdzić. Zamknęła się w sobie i sporo czasu minęło, zanim udało mi się do niej dotrzeć. Wtedy odkryłem diament wśród skał, istotę o tak wspaniałym wnętrzu, że trudno mi to opisać słowami. Wiem, że jestem jeszcze niedojrzałym szczylem i nie zdaję sobie sprawy, co znaczy być odpowiedzialnym za drugiego człowieka, ale wiem za to co znaczy drugi człowiek, a to już jest dużo, bardzo dużo. Mieszkaliśmy na niewielkim robotniczym osiedlu, jakich dziesiątki w Polsce. Ludzie nie są tutaj źli, tylko nieco prymitywni. Kochają żyć cudzym życiem, dali więc nam w kość, ale nie winię ich za to. Po prostu tacy już są. My zawsze byliśmy inni i przez to cały ten kram”.

— Muzyka się skończyła.

— A tak, faktycznie.

— Dobrze ci się tańczyło?

— Cudownie. Masz ciało miss. Powinnaś wystartować w finale konkursowym.

— Skąd u ciebie taka moc komplementów? Przecież jeszcze nic nie piłeś.

— Staram się być miły.

— Musimy iść?

— Tak, i to już w tej chwili.

— Lubię, kiedy mnie przytulasz. Zostańmy jeszcze chwilę.

— Malutka, cała noc jest nasza, ale w tej chwili nie możemy tańczyć, czekają tam na nas.

— Szkoda.

— Niestety.

Wyszli z sali i powoli ruszyli po schodach w górę. Kiedy pojawili się w auli, ktoś zapalił światło i wszyscy zaczęli bić brawo. Nori zrobił dziwną minę i mocniej przytulił dziewczynę do siebie. Dopiero po chwili z mikrofonu dobiegł głos Kuraka:

— Oto para numer dziesięć, Nori z piękną nieznajomą. Pamiętajcie, że wybieramy najsympatyczniejszą parę balu studniówkowego. Wybór należy do was. Ja tam głosuję na Noriego i mam w dupie demokrację, proszę mnie nie posądzać o stronniczość.

— Kurak już coś wypił. Nigdy nie przeklina — mruknął Nori.

— O co chodzi?

— Nic ważnego, Malutka. Wybory studniówkowe, taka zabawa.

— Chcę usiąść.

— Tak, idziemy, już niedaleko.

Po chwili siedzieli już przy stoliku z Agą, która przypatrywała się im z nieukrywaną ciekawością:

— Gdzie byliście? Wszyscy was szukali.

— Tańczyliśmy na sali, był ekstra kawałek.

— Zaraz będziemy składali życzenia Starej i wytypowali ciebie...

— A to sukinsyny!

— Stwierdzili, że masz najlepszą gadkę, jak urodzony romantyk.

— Zabiję Kuraka. To pewnie jego pomysł?

— Ja nic nie mówiłam.

Tymczasem Kurak podchwycił już swoją rolę i zaczął unosić się w nim duch opozycjonisty parodiującego wszystkich. Po chwili wszyscy usłyszeli jego charakterystyczny głos:

— Towarzysze i obywatele, pamiętajcie, że wasz wybór klasowy jest najważniejszy. To, co teraz zrobicie, pozostanie na zawsze odbiciem waszej ideologii. Głosujemy!

Po ostatnich słowach Kuraka do mikrofonu dorwał się nieźle wstawiony Marcin i krzyknął:

— Wiecie, na kogo macie głosować. My to potem sprawdzimy i kto będzie przeciwko czwartej „b”, ten nie wyjdzie stąd żywy!

Kurak wyszarpnął mikrofon z ręki podpitego kolegi i krótko skomentował to wystąpienie:

— Przepraszamy za usterki techniczne.

Czwórka młodych ludzi siedziała przy stoliku. Kurak męczył się z otwarciem wina, bo jakoś nikt wcześniej nie pomyślał o korkociągu. Wreszcie udało się zrobić spławik, czyli wcisnąć korek do środka butelki. Po chwili wszyscy mieli szklanki pełne alkoholu.

— Temu idiocie nie wolno więcej pić, bo rozwali całą studniówkę — wybuchnął Kurak, wskazując Marcina.

— Spokojnie, Kurak, on tylko się wygłupia.

— Dobrze, że nauczyciele siedzą gdzie indziej, bo już dawno byśmy mieli przechlapane.

— No, to nasze zdrowie! Oby nam się ta matura beztrosko przelała między palcami.

— Przekupimy wszystkich belfrów, jak co roku, i będzie dobrze.

— Uwielbiam cię za twoją bezpośrednią logikę, Aga!

— A ty, dlaczego nic nie mówisz, Malutka?

— Wiesz, Kurak, ja lubię słuchać.

— Rozumiem. Nori nie tylko znalazł piękno, ale i inteligencję. On zawsze miał szczęście.

— Ktoś musi mieć trochę szczęścia, by ktoś inny miał pecha.

— No właśnie.

— Ooo, Marcin niesie cylinder z głosami. Zaraz je policzymy.

Kurak wyszedł na środek sali z kapeluszem pełnym zwitków papieru, po czym demonstracyjnie wysypał je na stolik i zaczęło się głośne odczytywanie głosów poszczególnych klas. W czwartej „b” do finału dostał się Nori z Malutką, na co nieco zdenerwowany Nori przywitał Kuraka słowami:

— Zwariowałeś? To nie takie proste. Kto w ogóle zgłosił nas jako kandydatów?

— Lud, mój drogi Nori, cała klasa cię lubi, a twoja partnerka jest tak zjawiskową istotą, że nikt nie mógł się oprzeć. Zresztą macie największe szanse.

— To nie takie proste. Sam rozumiesz.

— Dacie radę, skoro razem tańczyliście. Nie przejmuj się. Masz moje słowo.

— Czy ja chociaż dziś nie mogę mieć spokoju?

— Nie. Ty jesteś gwiazdą, a popularność zobowiązuje.

— Zrzekam się sławy, mam to w dupie.

— To niemożliwe. Przepraszam państwa, idziemy tańczyć. Wrócimy za parę kawałków.

Nori z Malutką zostali sami przy stoliku. Dziewczyna siedziała ze smutną miną, opierając swoją dłoń na ręce chłopaka, a ten zamyślony wpatrywał się w przytłumione światło auli i ponownie rozmyślał: „Malutka jest słabą istotą, kruchą i bardzo wrażliwą. Zawsze boję się ją skrzywdzić. W zasadzie to nawet nie wiem, co jest dla niej dobre, a co złe. Przyjmuje wszystkie moje pomysły z tym samym czarującym uśmiechem i sam już nie wiem... Gubię się, czy to, co robię jest właściwe. A jednak kocham ją za to, że jest inna i za to, że ten jej świat też jest inny. Nikt tego nie rozumie poza moim dziadkiem, który przez trzydzieści osiem lat opiekował się sparaliżowaną babcią. Kiedy pierwszy raz przyprowadziłem do niego Malutką, nie okazywał zdziwienia, że dziewczyna jest niewidoma. Potem powiedział mi jedną rzecz, którą będę pamiętał do końca życia: „Jeżeli jest tego warta, walcz. I pamiętaj, że to twoja sprawa”. Dziadek jest w porządku, lubię go. Reszta rodziny uważa, że mam nie po kolei pod sufitem. Może mają rację?”.

— Nori, o czym tak myślisz?

— O tobie, Malutka.

— I co? Masz taki zmęczony głos.

— Ci idioci zgłosili nas do konkursu najsympatyczniejszej pary balu, co mnie zdenerwowało.

— Dlaczego? Czy to coś złego?

— Nie, ale to trochę oborzasta impreza i tyle.

— Jeżeli o mnie chodzi, to dam sobie radę.

— Wiem, ale chciałbym oszczędzić ci tej zabawy.

— Nie przejmuj się, to tylko studniówka, jeden wieczór, a jutro będziemy w domu.

— Kocham cię za to. Powinnaś być psychologiem ludzkich dusz.

— Dziękuję, ale jestem zbyt nieśmiała.

— Może kiedyś to się zmieni.

— Grają wolny kawałek, chcę się do ciebie przytulić. Chodźmy zatańczyć.

— Tak pięknej kobiecie nie mogę odmówić.

— Skąd u ciebie tak dobre maniery?

— Dziadek mnie nauczył. On jest jakimś tam szlachcicem z pochodzenia. Mówi, że teraz chamy są na górze, ale kiedyś to się zmieni.

— Lubię dziadka Alfreda.

— Każdy go lubi, nawet komuniści.

Zeszli do sali. Przy wolnych kawałkach na parkiecie było nawet pustawo. Wokalista coś tam już wypił, przez co lekko fałszował, ale ogólnie było nieźle. Dziewczyna przylgnęła do chłopaka i powolutku tańczyli w rytm piosenki o miłości: „Nori często mi powtarza, że świat jest podłą zgnilizną i że dobrze, iż tego nie widzą moje oczy. Jest bardzo czuły, próbuje pisać wiersze i nawet mu to wychodzi. Ma swój styl. Jest dobrym człowiekiem. Z tego, co wszyscy o nim mówią, można wywnioskować, że należy do atrakcyjnych mężczyzn. Ja go znam tylko z dotyku. Ma delikatną twarz, miękkie, gęste włosy... Musi być ładny. Jak przez mgłę pamiętam go jako bardzo delikatnego dzieciaka. Teraz jest już mężczyzną, czasami się zamyśla i jest wtedy taki inny. Zupełnie nie wiem, co wtedy myśli. Wiem, że w takim momencie nigdy mi nie odpowie na żadne pytanie. Kocham go jako kobieta. Nie wiem, czy seks z taką osobą jak ja może być normalny, ale pożądam go jako dziewczyna, a on o tym wie. Często żartuje, że jestem piękna jak marmurowy pomnik, a on nie jest zboczeńcem. Mam do niego słabość”.

— Jak jeszcze raz ktoś nadepnie mi na odcisk małego palca, to dam mu w mordę — syknął Nori.

— Spokojnie, kochanie, to tylko taniec.

— Mam za wąskie buty i boli mnie mały palec, więc nie chcę więcej cierpień ponad to, co już przechodzę.

— Nie wiedziałam, że taniec może być taki wspaniały.

— Lubię te wolne kawałki.

— Opowiedz mi jak jest udekorowana sala, możesz to dla mnie zrobić?

— Oczywiście, Malutka. Nad nami rozciąga się gigantyczna wojskowa siatka maskująca w zielono-brązowych barwach. Takie same siatki są na ścianach. Wszystko to ma przypominać wielkie akwarium, więc wszędzie wiszą ogromne srebrne ryby, na które skierowane są punktowo reflektory. Przy ścianach stoją sztuczne dwumetrowe rośliny wodne, czy coś takiego. Są też ślimaki, wąż z zamontowanymi światełkami i ogromny rak.

— Dziękuję ci. Mogę to sobie teraz wyobrazić.

— O, przepraszam, zapomniałem o jednym. Orkiestra przebywa w gigantycznej kolorowej muszli.

— Jesteś wspaniały.

— Drobiazg.

— Zastępujesz mi oczy.

— Nie mów tak nigdy. Medycyna idzie do przodu. Pamiętaj, że kiedyś widziałaś. Musisz mieć nadzieję.

— To trwa tak długo, że człowiek przestaje już wierzyć.

— Nie możesz tracić nadziei.

— Komu ty to mówisz? Moje życie opiera się tylko na nadziei.

— Przepraszam, nie chciałem cię urazić.

— Nic się nie stało. Lubię z tobą rozmawiać. O, muzyka się skończyła, a ten kawałek jest dla mnie zbyt trudny do tańca. Możemy usiąść?

— Jasne. Tutaj, czy na górze?

— Wole aulę. Tam jest nieco spokojniej.

— Dobrze, wobec tego lecimy na górę.

— Nori, jeżeli chcesz sobie poszaleć, to zostaw mnie przy stoliku i wyskocz na parę szybkich kawałków. Na pewno kogoś sobie znajdziesz. To twoja zabawa i nie chciałabym cię ograniczać.

— Nie mów tak. Nie zostawię cię samej w tym podłym świecie. Kocham tańczyć z tobą. Masz fantastyczny słuch i niezwykle miękkie ruchy. Nie chcę szaleć z nikim innym, tylko z damą mojego serca.

Po tych słowach Nori delikatnie pocałował Malutką w usta.

— Za dużo pijesz. Ktoś mógł nas zobaczyć. Wiesz, jaka jest moja mama.

— Nie obchodzi mnie to dziś. W ten szczególny wieczór jesteś moja, a nie mamy.

— Dziękuję. Ooo, słyszę głos Marcina.

— Nori, byliśmy na zewnątrz. Skończyło się picie. Ale kurewsko pada śnieg. Na mecie dostaliśmy zniżkę dla młodzieży uczącej się. Chcecie flaszkę? To własność klasowa, z pieniędzy uczniowskich. Wygrałeś! Niech żyje demokracja!

— Dzięki, Marcin, ale na razie mamy jeszcze wino, więc może zaproponuj innym.

— W porządku, Nori. Jakby co, to wiesz, gdzie mnie szukać.

— Ten facet jest niesamowity.

— Mam pewien pomysł. Chciałabym ci coś zaproponować. Nie obrazisz się?

— No coś ty, wal śmiało.

— Chodźmy na spacer. Lubię śnieg. Nie widzę go, ale wiem, że jest cudowny. Proszę.

— Czemu nie? Nawet mi się podoba ten pomysł. Musimy tylko się przebrać i zmienić buty.

— Fajnie. Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę.

— No to w drogę.

Zeszli na parter. Wyjście i szatnie były zamknięte, ale Nori miał dobre układy z woźnym, który go lubił. Dostał więc klucze do szatni i poczciwy starszy człowiek obiecał ich wpuścić, gdy będą wracać.

— Ten woźny chyba ma do ciebie jakąś słabość.

— To kolega mojego dziadka. Warto mieć w tym kraju znajomości. Siadaj na ławce. Muszę ci przebrać buty.

— Lubię, jak to robisz. Tylko mnie znowu nie łaskocz. Czuję się wówczas jak mała dziewczynka.

— Mnie też to pociąga. Ależ ze mnie napalony fetyszysta. Twoje malutkie stopy strasznie mnie rajcują i gdy je widzę bez obuwia, mam niezdrowe zamiary.

— Przestań, bo ktoś może nas zobaczyć.

— Woźny pilnuje drzwi.

— To jest fantastyczne.

— Wiem. Twoje stopy są cudowne. Uwielbiam je. Zakładam teraz kozaki. Są fajne. Skąd je masz?

— Moja starsza siostra przeznaczyła na nie całą pensję. Powiedziała, że jestem taką fajną laską, że musiała mi je kupić.

— Bardzo ładne, naprawdę.

— I wygodne. Bardzo dobrze się w nich czuję.

— Jesteś taka piękna. Uff, dobrze, że mnie nie widzisz.

— Przesadzasz. Aga mówiła mi, że jesteś niezłym przystojniaczkiem.

— Taaak? No dobra, wychodzimy.

Po chwili szli już przytuleni do siebie w fantastycznie gęstym śniegu. Dziewczyna miała na głowie granatowy beret. Co chwilę unosiła głowę i łapała płatki białego puchu do ust. Chłopak rzadko widywał ją taką naturalnie szczęśliwą. Obserwował jej twarz, która była nienaturalnie piękna, jakby los chciał wynagrodzić urodą wadę wzroku.

— Lubię śnieg, kiedy topi się na mojej twarzy. Przepraszam cię, Nori, ale będziesz mnie musiał znowu pomalować, bo nie mogę się powstrzymać. Ooo, masz na sobie nowy płaszcz. Dobry, miękki materiał.

— Kurak mi dał. Jemu ojciec kupił lepszy. Stwierdził, że zrobi mi prezent. Porządny z niego facet, jak na syna najbogatszego człowieka w okolicy.

— To ładnie z jego strony.

— Będzie lekarzem. W zasadzie to już wszystko ma załatwione.

— A ty? Co ty będziesz robił, jak skończysz ogólniak?

— Nie wiem jeszcze. Na studia raczej nie będzie mnie stać, chyba, że na zaoczne...

— Jesteś bardzo zdolny. Szkoda by było. Powinieneś spróbować.

— Malutka, bywają dni, że nie mamy nawet na jedzenie, więc nie ma mowy o studiach. Zresztą... dzięki temu będziemy mogli być razem.

— Nie ma cudowniejszego człowieka pod słońcem.

— Jak zwykle przesadzasz.

— Możesz mi coś obiecać? Bardzo mi na tym zależy.

— Proś, a będzie ci dane.

— Obiecaj mi, że się nie zmienisz, że zawsze pozostaniesz tym Norim, którego znałam, wrażliwym intelektualistą.

— Raczej się nie zmienię. Mam co prawda dopiero dziewiętnaście lat, ale tacy jak ja się nie zmieniają. Mają za to jedną ogromną wadę.

— Jaką? Powiedz.

— Krótko żyją, bardzo krótko.

— Dlaczego?

— Zabija ich okropność dnia codziennego, nie potrafią się przystosować.

— Lubisz żarty?

— Nawet bardzo.

Po tych słowach chłopak przycisnął dziewczynę mocno do siebie i pocałował w usta najnamiętniej jak potrafił. Uwielbiał to robić. Miała takie delikatne i zmysłowe usta. Po chwili szli obok siebie w zupełnej ciszy. Nie wiedzieli nawet konkretnie dokąd idą, a śnieg nadal padał bardzo gęsty i mokry, przykrywając wszystko białym puchem i powodując odczuwalną, delikatną i wspaniałą ciszę.

„Nie wiem, jaki jest świat Malutkiej. Nie potrafię sobie go nawet wyobrazić, nawet o to nie pytam. To za trudne zarówno dla mnie, jak i dla niej. Ona po prostu jest w porządku. Czasami staram się sobie wyobrazić, jak to jest, gdy się nie widzi. Zamykam wtedy oczy i próbuję poruszać się po mieszkaniu. Nie daję rady, boję się. Otwieram więc oczy i cieszę się egoizmem posiadanego zdrowia. Mojego zdrowia. To straszne. Natura tworzy nas, ludzi, jako najbardziej bezwzględne zwierzęta. Brzydzę się tego. Chciałbym, aby Malutka widziała, tworzyła swoje barwy kolorów. Widzieć to i obserwować ją wtedy... to jedyne, co mnie cieszy i o czym marzę. A może się mylę, może ten jej dziwny świat jest lepszy dla niej? Nie, poddaję się, nie potrafię tego rozgryźć.”

— Nori, dokąd idziemy?

— Przepraszam, zamyśliłem się. Nie wiem. Aaa... zbliżamy się do dworca. Pora zawracać.

— Mogłabym tak spacerować całą noc. Wiesz, pięknie całujesz. Tak delikatnie i zmysłowo.

— A co wiesz na temat pocałunku?

— Mam starszą siostrę i... czytam książki.

— Nie doceniałem cię, Malutka.

— Wiem. Zresztą kobiety mają naturalną skłonność do pieszczot.

— Nie no, teraz to mnie całkiem pokonałaś. Muszę pogadać z twoją siostrą. Koniecznie. Co ona ci wygaduje?

— Pamiętaj, że nie jesteśmy już dziećmi. Od jakiegoś czasu jestem już kobietą.

— Zaczyna mnie to martwić.

— Wygłupiasz się.

— Jak zwykle. Mam pomysł. Kucnij, a ja cię pociągnę tak, jak koń ciągnie wóz. Rozumiesz? Zrobię ci taki mały kulig.

— Będziemy się ślizgać?

— Coś w tym stylu.

— Czemu nie, to może być nawet fajna zabawa.

Po chwili Nori ciągnął dziewczynę z ogromną prędkością po ulicy, a Malutka piszczała z zachwytu. Niestety, w pewnym momencie oboje stracili równowagę i wylądowali w zaspie przy drodze. Młodzieniec przyglądał się niezwykłej urodzie dziewczyny, która wyglądała cudownie w świetle pomarańczowej lampy ulicznej, a płatki śniegu spływające po jej włosach i twarzy błyszczały, nadając jej charakterystycznym, czarnym oczom nienaturalny blask. Jasna twarz harmonizowała z czarnymi włosami, które pod wpływem wilgoci zaczynały się kręcić. Nori był urzeczony tym widowiskiem. Ciężko oddychał. W końcu wyszeptał:

— Boże, jaka ty jesteś piękna.

— Dziękuję, ale czy możesz mnie podnieść z tego śniegu?

— O, przepraszam, zupełnie straciłem głowę.

— Ale było fajnie. Ojej! Cali jesteśmy mokrzy!

— Nie szkodzi. Wracamy?

— A musimy?

Koniec wersji demonstracyjnej