Copyright © by Michalina Kowolik, 2023
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2024
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: Adobe Firefly

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-502-1

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

SOUNDTRACK

PODZIĘKOWANIA

Mojemu mężowi
Dziękuję za to, że jesteś

Zupełnie znienacka
i bez ceregieli
żeby wyglądało, że cię diabli wzięli
tak jak czasem w filmach
na serio cholernie
mocno bez wytchnienia
zakochaj się we mnie

Poparzeni Kawą Trzy, Zakochaj się we mnie

1

MUSTANG

– Cholera jasna – klnę pod nosem, wbiegając szybko na chodnik.

Kierowca czarnego bmw naciska na klakson, a ja zatrzymuję się na sekundę i pokazuję mu środkowy palec, po czym ruszam dalej przed siebie. Nie mam chwili do stracenia. Jestem zdyszana, spocona i najpewniej nieprzyjemnie pachnę, ale kto by się tym przejmował w takiej sytuacji? Skręcam w ulicę Gruzełki i pierwsze, co ukazuje się moim oczom, to świecący się w słońcu czerwony mustang.

Robi mi się słabo, ale nie na widok tej pięknej maszyny, którą wcześniej widziałam tylko w filmach ani nie z powodu wysokiego szatyna o dużych niebieskich oczach i kilkudniowym zaroście. W innej sytuacji nie tylko zmiękłyby mi nogi na widok takiego faceta.

W innej sytuacji…

Przywołuję się do porządku i zaczynam się nerwowo rozglądać.

Tola.

Gdzie jest Tola?

I nagle ją dostrzegam. Siedzi w mustangu na miejscu pasażera. Szybko podbiegam do niej, uderzając przy tym właściciela czerwonego samochodu łokciem w ramię, ale w ogóle się tym nie przejmuję. Tola ma zapuchnięte oczy od ciągłego płaczu i czerwony jak u klowna nos. Na mój widok od razu zeskakuje z fotela i się do mnie przytula.

– Już dobrze, aniołku. – Głaszczę ją po kasztanowych włosach, które rano zaplotłam w warkocz. – Na szczęście nic się nie stało.

– Prze… Prze… przepraszam. – Tola łka i dostaje następnego ataku płaczu.

– Posłuchaj. – Odsuwam ją od siebie i unoszę jej brodę tak, aby spojrzała mi prosto w oczy. – Najważniejsze, że tobie nic się nie stało, rozumiesz? Z resztą sobie jakoś poradzimy.

– Ale…

Jeszcze pół godziny temu siedziałam w banku i słuchałam, jak młoda kobieta ubrana w czarną garsonkę tłumaczy mi warunki spłaty kredytu. Myślałam, że już nic gorszego mnie dzisiaj nie spotka.

Myliłam się.

Gdy podpisałam ostatni dokument skazujący mnie na porażkę, rozdzwonił się mój telefon. A gdy odebrałam, usłyszałam coś o stłuczce, Toli i o tym, że nic jej nie jest. Później już tylko biegłam ile tylko sił w nogach i dziękowałam Bogu za to, że Tola zapamiętała mój numer telefonu, dlatego teraz mogłam od razu znaleźć się przy niej i pomóc najlepiej, jak tylko potrafiłam.

– Przepraszam bardzo. – Słyszę za sobą głos tego samego mężczyzny, który powiadomił mnie o wypadku.

Odsuwam od siebie wciąż płaczącą Tolę i wstaję.

– Naprawdę nic takiego się nie stało – mówi nieznajomy, cały czas się uśmiechając. – Na całe szczęście ucierpiała tylko hulajnoga.

Wskazuje dłonią leżącą na zielonym poboczu hulajnogę. Jest skrzywiona, a przednie koło złamane na pół.

Zakrywam usta dłonią. Teraz już wszystko rozumiem. Wiem, dlaczego Tola tak płacze.

– Hulajnoga musiała zjechać z podjazdu wprost pod mój samochód, gdy dziewczynka z kimś rozmawiała – tłumaczy szatyn.

Zauważam, że ma piękne białe zęby, a gdy się uśmiecha, robią mu się dołeczki wokół ust.

Okrążam samochód, aby zobaczyć uszkodzenia. Ile kosztuje taki mustang? Sto tysięcy, a może i więcej?

Ile więc będzie kosztowała jakaś mała rysa?

Kurwa!

Na przednim zderzaku widać czarny lakier hulajnogi Toli, a wokół niego jest małe wgniecenie.

– Prawdą jest, że rozmawiałem akurat przez telefon, więc poniekąd też ponoszę winę za to, co się stało.

– Słucham?! – Czerwienieję na twarzy. – Czyli gdyby pan nie rozmawiał przez telefon, to pewnie wyhamowałby pan, tak?

– Bardzo możliwe – przyznaje nieznajomy, cały czas nie tracąc z twarzy swojego cholernie seksownego uśmiechu. – Jestem w stanie zapłacić za hulajnogę.

– Co?! – podnoszę głos. – Nie chcę od pana żadnych pieniędzy! Za kogo pan mnie ma?!

Co za dupek!

– Chwileczkę.

Nieznajomy podchodzi do mnie i delikatnie dotyka mojego ramienia. Jego dłoń jest ciepła i szorstka zarazem, a ten dotyk pobudza do życia każdą komórkę mojego ciała.

– Źle mnie pani zrozumiała.

– Źle?! – warczę.

– Tak, źle.

– Nie chcę jałmużny! Nie chcę litości! Przez cały czas dawałam sobie razem z Tolą radę, to i teraz dam!

Jakoś uzbieram pieniądze na jej nową hulajnogę. Nie będzie łatwo, ale uda mi się. Kupię jej hulajnogę, nawet jeśli będzie to oznaczać tydzień bez jedzenia – tylko dla mnie oczywiście.

– Niech mnie pani posłucha…

Przystojny szatyn nie kończy, gdyż zatrzymuje się przy nas zielone audi Szczepana.

Zadzwoniłam do niego, biegnąc do Toli, a on pomimo tego, że był właśnie w pracy, przyjechał.

Szczepan Mazur jest jedyną osobą, na którą zawsze, ale to zawsze mogę liczyć.

Tola od razu podbiega do Szczepana, a on bierze ją na ręce jak dwulatkę, a nie wyrośniętą dziesięciolatkę. Z Tolą na rękach podchodzi do szatyna i podaje mu rękę.

– Szczepan Mazur.

– Maks Jasiński.

Ściskają sobie dłonie, mierząc się wzrokiem. Mój przyjaciel jest wysokim blondynem, zawsze dobrze i gustownie ubranym. Teraz ma na sobie czarne dżinsy i białą koszulę z krótkimi rękawami, a na stopach szare adidasy.

Szczepan stawia Tolę na ziemię i odwraca się do mnie.

– Idźcie do samochodu. Ja się wszystkim zajmę – mówi.

Robię tak, jak prosi mój przyjaciel. Siadam z Tolą na tylnym siedzeniu audi i zamykam drzwi. Już po kilku sekundach czuję, jak po karku spływa mi struga potu. Na dworze panuje skwar, a nadchodzące tygodnie zapowiadają się nadzwyczaj słonecznie.

Tola się nie odzywa, ale przestaje płakać, co uznaję za sukces. Nie wiem, jak doszło do tego nieszczęsnego wypadku, ale jednego jestem pewna – dla Toli ta hulajnoga była wszystkim, o czym marzyła przez ostatni rok, i z całą pewnością jeszcze przez długi czas będzie się o to obwiniać.

Po dziesięciu minutach Szczepan żegna się z Maksem Jakimśtam, wrzuca do bagażnika zniszczoną hulajnogę, wsiada do samochodu, odpala silnik i rusza.

Gdy zatrzymuje się na czerwonym świetle, odwraca się do nas i mówi:

– Nie martw się, aniołku, kupimy nową hulajnogę. – Puszcza jej oczko.

– Nie rób jej nadziei! – warczę, z nerwów zgrzytając zębami. – Dobrze wiesz, że nas nie stać.

– Facet okazał się w porządku i dał pieniądze…

Samochód za nami trąbi. Szczepan wrzuca bieg i rusza.

Po przejechaniu dwóch ulic jesteśmy na miejscu. Mieszkamy w szarym starym bloku, którego nie lubię. Wchodzimy do trzypokojowego mieszkania znajdującego się na pierwszym piętrze.

Tola od razu biegnie do swojego różowego pokoju i trzaska drzwiami. Ja idę do kuchni, ściągam plecak i rzucam go na mały drewniany stół.

– Nie chcę słyszeć o żadnych pieniądzach od tamtego faceta, rozumiesz?! – Piorunuję wzrokiem Szczepana stojącego w progu kuchni.

Ma potargane przez wiatr włosy, niebieskie oczy i wąskie usta.

– Przestań, Mania! Nie możesz każdego, kto ma pieniądze, uważać za podłego dupka! Ten koleś pomimo tego, że jeździ mustangiem, okazał się w porządku. Przyznał, że rozmawiał przez telefon i nie bardzo wie, jak doszło do wypadku.

– Gówno mnie to obchodzi! – Rzucam jabłkiem w Szczepana. – Wezmę nadgodziny i kupię Toli nową hulajnogę!

– Mania! – krzyczy, a naprawdę rzadko mu się to zdarza. – Przełknij swoją dumę i pomyśl o Toli!

– Cały czas o niej myślę. Wszystko, co robię, robię właśnie dla niej… – Głos mi się załamuje.

Siadam na drewnianym krześle i ocieram łzę, która spływa mi po policzku.

– Wiem o tym. – Szczepan siada przy mnie i zamyka moją dłoń w swojej.

Dzięki temu małemu gestowi robi mi się lżej na sercu.

– Byłam dzisiaj w banku – wyrzucam szybko, wiedząc, że muszę to w końcu powiedzieć.

– Jak bardzo jest źle? – Szczepan marszczy ciemne brwi.

– Jest gorzej niż źle.

– Więcej niż trzydzieści?

Przeczesuję palcami kasztanowe włosy, które sięgają mi ramion, i kiwam głową.

– Siedemdziesiąt dwa tysiące trzysta – mówię.

– O ja pierdolę! I co… I co teraz? – jąka się.

Szczepan z reguły nie klnie, ale ta informacja nawet jego zwala z nóg.

– Nic. – Wzruszam ramionami. – Przez najbliższe dziesięć… albo piętnaście lat będę urabiać się po łokcie, aby spłacić dług nieżyjącego ojca.

– To…

– Niesprawiedliwe? Tak, wiem.

Podnoszę się i nastawiam wodę w czajniku elektrycznym. Wyjmuję z szafki dwa kubki i wsypuję do nich po miarce kawy. Sama nie wiem, skąd mam w sobie siłę, aby stać na nogach, ale z drugiej strony co dałyby mi położenie się do łóżka i płacz w poduszkę? Nic.

Znalazłam się w czarnej dziurze i muszę coś zrobić, aby z niej wyjść. Dla Toli. Dla tych jej niebieskich oczu, teraźniejszych i przyszłych marzeń, dla startu w dorosłość, którego ja nigdy nie miałam. Ona zasługuje na wszystko, co najlepsze.