Ben Fogle i Steve Cole

Pan Pies i jeżyk Perzyk

Przełożyła Ewa Borówka
Zilustrował Nikolas Ilic

Tytuł oryginału: Mr Dog and a Hedge Called Hog

Tłumaczenie: Ewa Borówka

Redaktorka prowadząca: Anna Kapuścińska

Redakcja: Anna Kapuścińska

Korekta: Jolanta Gomółka, Mirella Hess-Remuszko

Skład: Ewa Sosnowska

Text copyright © Ben Fogle 2019

Illustration copyright © Nikolas Ilic 2019

Cover design copyright © HarperCollinsPublishers Ltd 2019

Ben Fogle and Nikolas Ilic asserts the moral right to be identified as the author and illustrator of the work respectively.

Pierwsze wydanie: Wielka Brytania, HarperCollins Childern’s Books, 2019.

Copyright for the Polish edition © Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2022

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN: 978-83-280-9724-7

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Ottonowi i Ivy

Rozdział pierwszy. Kojce i skrzynki

Było słoneczne, ale rześkie kwietniowe popołudnie. U skalistych wybrzeży Szkocji prom, smagany podmuchami ostrego morskiego wiatru, siłował się z falami.

Przebywający na statku ludzie nie mieli pojęcia, że płynie z nimi pasażer na gapę. Pasażer czworonożny, o dość zmierzwionej sierści, ukrywający się teraz w ładowni pod pokładem! Był kudłaty i cały czarny, tylko pysk i przednie łapy miał białe. Jego szyję zdobiła czerwono-biała chustka. Miał oklapłe, uszy, wielki nochal i brązowe ślepia, które świeciły nawet w ciemności.

To nie był zwykły pies. To był Pan Pies.

Pan Pies należał do poszukiwaczy przygód i dlatego stale włóczył się po kraju: od południa Anglii po górzyste tereny Szkocji. To właśnie tam, w pewnym uroczym miasteczku na północy, wyśledził grupę ludzi wsiadających na prom kierujący się na wyspy, wślizgnął się za nimi do ładowni i już!

Gdy znalazł się na pokładzie, odkrył z zaskoczeniem, że wokół są głównie transportery i kojce dla zwierząt – co najmniej czterdzieści. Nos podpowiedział mu, że niedawno ktoś ich używał. W niektórych znajdowały się jeszcze pokruszone psie smakołyki (choć zważywszy na głód Pana Psa, nie poleżały tam długo). O dziwo, pojemniki nie pachniały ani psami, ani kotami, ani nawet królikami czy szczurami, tylko jakimiś innymi stworzeniami, których woni nie umiał rozpoznać. W paru miskach ktoś zostawił świeżą wodę, co go bardzo ucieszyło.

Prom wreszcie zwolnił – widocznie zbliżali się do celu – i Pan Pies poczuł jak zwykle dreszczyk emocji na myśl, że odkryje nowe miejsce. „Jak by się stąd chyłkiem wydostać?”, dumał.

W tej samej chwili ktoś otworzył z impetem drzwi do ładowni. Pan Pies przycupnął w transporterze o solidnych plastikowych ściankach, a do pomieszczenia wpadła blondynka z kręconymi włosami, ubrana w jaskrawoczerwoną kurtkę.

– Widzę, że na brzegu czeka Jed ze swoim pikapem – zawołała do kogoś z załogi. – Pomoże mi wyładować puste kojce.

– Oki-doki, Lizzie! – odkrzyknęła jakaś kobieta.

„Ale miło ze strony tego Jeda, że pomoże Lizzie, a więc i mnie”, pomyślał Pan Pies. „To ja sobie tu zostanę i pozwolę się wynieść jak jakieś panisko…”.

I rzeczywiście – gdy tylko prom zacumował, Jed wszedł na pokład i pomógł kędzierzawej Lizzie wynosić kojce i transportery z ładowni. Musieli obrócić kilka razy. W końcu ktoś podniósł transporter, w którym siedział Pan Pies. Zwierzak wstrzymał oddech.

– Ten waży chyba z tonę! – oznajmił Jed.

„Ja ci dam tonę!”, pomyślał Pan Pies i zachichotał w duchu.

Gdy tylko odstawiono pojemnik, Pan Pies ostrożnie pchnął nosem drzwiczki i wystawił pysk. Znajdował się w skrzyni pikapa, czerwonego jak kurtka Lizzie, który stał na skalistym nabrzeżu przy niewielkim porcie. Nagle zza zaparkowanej nieopodal ciemnozielonej furgonetki dobiegły go zagniewane głosy. To Lizzie sprzeczała się z kobietą o rysach ostrych jak u drapieżnego ptaka i Pan Pies od razu nadstawił uszu.

– Gdybym wiedziała, że wraca pani na ląd tylko po kolejne reflektory, pani Maitland, wyrzuciłabym je za burtę! – mówiła żarliwie Lizzie. – To, co robicie tym jerzykom, to czyste okrucieństwo!

Pan Pies nic z tego nie rozumiał.

– Okrucieństwo? Jerzyki? – wymamrotał. – O co tu biega?

Pani Maitland zachowywała spokój.

– Wyspa Evan to nie miejsce dla nich, Lizzie – oświadczyła wyniośle. – Jeśli będziemy na nie polować, pozbędziemy się ich znacznie szybciej, niż gdybyśmy mieli je wywozić na ląd w kojcach…

– Guzik prawda! – zaoponowała Lizzie. – Wasze łowy są niebezpieczne i niepotrzebne, i – jeszcze pani wspomni moje słowa – niedługo się skończą.

– O, czyżby? – spytała szyderczo pani Maitland.

– Dlaczego wyspa to nie miejsce dla ptaków? – zastanawiał się głośno Pan Pies (choć ludzie słyszeli, rzecz jasna, coś w rodzaju „Wrr, hau, hau, wrr”). Zeskoczył z pikapa i potrząsając łbem, podbiegł truchcikiem do furgonetki. – I dlaczego wywożą je w transporterach?

– Im nie chodzi o ptaki. – Z okna furgonetki wychylił się masywny basset w szerokiej skórzanej obroży. – Rozmawiają o jeżach.

– O jeżach! – Pan Pies uśmiechnął się szeroko. – Ależ oczywiście, że też nie rozpoznałem po zapachu kojców. Ale chwilunia. Dlaczego zabierają jeże na ląd? Dlaczego wyspa nie jest dla nich?

– A bo ja wiem – odpowiedział niedbale basset. – Skoro pani Maitland mówi, że nie, to znaczy, że nie. W końcu to moja pani.

– Czyli to pani Maitland poluje na te jeżyki?

– Nie, psy takie jak ja. A ty nie polujesz? – Basset zrobił zdziwioną minę.

– Absolutnie nie! Ja łapię tylko szczęśliwe wspomnienia. – Podniósł łapę. – A w ogóle to wołają na mnie Pan Pies.

– Ja jestem Dandys. – Basset przyjrzał mu się podejrzliwie. – Pierwszy raz widzę cię na wyspie. Przypłynąłeś z lądu razem z Lizzie Toddy? Czy raczej „Lizzie Wszędobylską”, jak ją nazywa moja pani?

Pan Pies puścił przezwisko mimo uszu.

– Tak, przypłynąłem z lądu – przyznał. – Ale nie z Lizzie. Załapałem się na gapę.

– Hm, to może wieczorem chciałbyś z nami zapolować? – spytał Dandys. – Fajnie tak sobie pobiegać z innymi psami gończymi, szczególnie po ciemku.

– A, to dlatego potrzebujecie reflektorów! Jeże wychodzą dopiero po zmroku – westchnął Pan Pies. – Dzięki za zaproszenie, ale średnio mi się chce. Średnio na jeża. Ale serdecznie życzę powodzenia… – Odwrócił się. – …Tuptusiom! – dodał pod nosem.

– Ja to słyszałem! – Dandysowi zjeżyła się sierść. – To przynajmniej nie wchodź nam w drogę, mnie i moim kumplom… i nawet nie próbuj się spoufalać z jeżami, bo jeszcze pożałujesz.

– Spoufalać z jeżami? – Pan Pies wyszczerzył zęby. – Aj, to by mogło boleć.

Pani Maitland zdążyła już załadować reflektory do furgonetki i wsiadała właśnie do kabiny, w której siedział Dandys.

– Nie warcz, chłopie – burknęła na dźwięk jego pomruków. – Co ja mam powiedzieć? Ciągle muszę się użerać z tą Lizzie Wszędobylską.

– A nie mówiłem? – szczeknął Dandys do Pana Psa. Rozległ się warkot silnika i Pan Pies czmychnął na bok. Najpierw odjechali pani Maitland i Dandys, a następnie – w przeciwnym kierunku – Lizzie i Jed.

Pan Pies pobiegł na najbliższy trawiasty pagórek, żeby się porządnie rozejrzeć i zaplanować kolejne kroki, choć tak naprawdę dobrze wiedział, co zamierza.

– Zdaje się, że jeżom z wyspy Evan przyda się wierny przyjaciel – orzekł. – Na tarapaty Pan Pies kudłaty!