Tytuł oryginału: Neverworld Wake

Skład i łamanie: Robert Majcher

Copyright © 2018 by Wonderline Productions LLC

Cover illustration reproduced by permission of Scholastic Ltd.

Copyright for the Polish edition © 2019 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-774-8

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2019

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Ludwika Mierosławskiego 11a

01-527 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2019

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Część 1

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Część 2

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Część 3

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Podziękowania

O autorce

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Davida

Czasem brakuje odpowiedzi,

czasem znajdujesz miłość,

czasem ciemność ma zęby,

czasem kryje w sobie gołębie.

Jedyna pewna rzecz, jakiej możesz się spodziewać

na krętej ścieżce życia: zaniemówisz.

Co wtedy? Zapytaj kogoś, kto wie.

J. C. Gossamer Madwick,
The Dark House at Elsewhere Bend

CZĘŚĆ 1

ROZDZIAŁ 1

Nie miałam kontaktu z Whitley Lansing – ani z pozostałymi – przez ponad rok.

Wiadomość od niej przyszła podczas egzaminu końcowego i wydała mi się nieunikniona, jak kometa przecinająca nocne niebo, zapowiedź nadchodzących wydarzeń.

Za długo. WTF. #niefajnie. Sorry, to znowu mój Tourette. Jak twój pierwszy rok? Wspaniały? Tragiczny?

Poważnie. Tęsknimy.

Przerywam milczenie, bo całą ekipą ruszamy do Wincroft z okazji moich urodzin. Linda będzie na Majorce, a ESS Burt bierze swój trzeci ślub w St. Bart (joginka weganka). Chata wolna na cały weekend. Jak w zeszłym roku.

Możesz przyjechać? Co ty na to, B?

Carpe noctem.

Chwytaj noc.

Whitley była jedyną znaną mi dziewczyną, która patrzyła na wszystkich z góry jak modelka ubrana w skórę od Diora i nawijała po łacinie, jakby był to jej język ojczysty.

– Jak egzamin? – spytała mama, kiedy wsiadłam do samochodu.

– Pomyliłam Sokratesa z Platonem i nie wyrobiłam się z esejem – odparłam, zapinając pas.

– Na pewno świetnie ci poszło. – Uśmiechnęła się i popatrzyła na mnie bacznie. – Mamy coś jeszcze do załatwienia?

Pokręciłam głową.

Z pomocą taty opróżniłam już pokój w akademiku. Zaniosłam podręczniki do zrzeszenia studentów, żeby dostać trzydziestoprocentową zniżkę na przyszły rok. Pokój dzieliłam z dziewczyną z New Haven o imieniu Casey, która na każdy weekend wyjeżdżała do domu, żeby spotkać się z chłopakiem. Prawie jej nie widywałam.

Zakończenie pierwszego roku studiów w Emmerson College nadeszło i minęło w obojętnej ciszy zwykle zarezerwowanej dla ostatecznej wyprzedaży z okazji likwidacji sklepu.

– Coś wisi w powietrzu – powiedziałby Jim.

Nie miałam żadnych planów na lato, wiedziałam tylko tyle, że będę pomagać rodzicom we Wronie Kapitana.

Wrona Kapitana – zwana przez miejscowych po prostu Wroną – to nadmorska kawiarnia i lodziarnia, którą prowadzi moja rodzina w Watch Hill na Rhode Island, niewielkiej miejscowości, w której dorastałam.

Watch Hill na Rhode Island. Liczba mieszkańców: wszyscy znają wszystkich.

Mój pradziadek Burn Hartley otworzył lodziarnię w 1885. Watch Hill było wówczas niewielką osadą na wybrzeżu, zamieszkaną przez wielorybników, którzy czasem wpadali do domu, by spędzić nieco czasu na suchym lądzie, po raz pierwszy wziąć na ręce najmłodsze dziecko i zaraz znowu wyruszyć na niezmierzone przestworza Atlantyku. Wiszący nad wejściem portret Burna przedstawia człowieka o gniewnym spojrzeniu szaleńca, godnym genialnego pisarza czy podróżnika, który nie wrócił z ostatniej wyprawy do Arktyki. W rzeczywistości jednak Burn ledwo umiał czytać i zdecydowanie wolał znajome twarze od obcych, a także suchy ląd od morza. Spędził życie prowadząc naszą nadmorską restauracyjkę i doskonalił przepis na najlepszą na świecie zupę z owoców morza.

Przez całe lato nakładałam lody opalonym nastolatkom w klapkach i pastelowych bluzach. Zjawiali się dużymi rozproszonymi grupami, jak ławice ryb. Robiłam cheeseburgery i zapiekane kanapki z tuńczykiem, sałatkę coleslaw i mleczne shake’i. Zmiatałam piach z podłogi w biało-czarne kwadraty. Wyrzucałam serwetki, opakowania po keczupie, opakowania po soli, papierowe bransoletki, kubki po napojach, broszury firm oferujących wyprawy wędkarskie. Zbierałam zgubione telefony i stawiałam je przy kasie, by bez trudu odnalazł je spanikowany właściciel (Zgubiłem… O… dzięki, jesteś genialna!). Zbierałam też przedarte niebieskie bilety na karuzelę wybudowaną w 1893 i stojącą niedaleko od nas, na której zamiast na koniach jeździło się na spłowiałych syrenkach bez twarzy. Największą dumą naszego miasteczka była fotografia przedstawiająca Eleonor Roosevelt siedzącą bokiem na rudej syrence z turkusowym ogonem (miejscowi komentowali z rozbawieniem, że ma na tym zdjęciu obrażoną i nieswoją minę i wygląda jak żywcem pogrzebana pod zwojami gigantycznej marszczonej spódnicy).

Myłam śmietniczki umazane sosem barbecue, ścierałam stopioną Rupieciarnię ze stolików (Rupieciarnia był to ulubiony smak lodów wszystkich dzieciaków, mieszanka surowego ciasta, orzechów włoskich i czekoladek z nadzieniem toffi). Myłam okna, blaty i klamki. Wycierałam muszle i małże, polerując każdą sztukę z osobna jak jubiler obsesyjnie czyszczący szmaragdy. Przeważnie wstawałam o piątej, po czym wraz z tatą udawałam się do portu, by kupić owoce morza prosto z łodzi rybackich. Uważnie oglądałam krabie nogi i przywry, ostrygi i okonie, przeciągałam dłonią po ruszających się kończynach i szczypcach, pąklach i połyskliwych brzuchach. Układałam słowa piosenek służących za ścieżkę dźwiękową do nieistniejącego filmu pod tytułem Lola Anderson i rozbój w biały dzień, zapisywałam słowa i rymy, rysowałam twarze i dłonie na serwetkach i na menu z jedzeniem na wynos, a potem wrzucałam wszystko do kosza na śmieci, zanim ktoś zauważył. Chodziłam na terapię grupową dla pogrążonych w żałobie nastolatków w domu kultury w North Stonington. Prócz mnie był tam jeszcze tylko jeden cichy chłopak, niejaki Turks, którego tata zmarł na stwardnienie zanikowe boczne. Po dwóch spotkaniach więcej się nie zjawił i zostałam sama z terapeutką, nerwową kobietą o imieniu Deb, która nosiła damskie garnitury i dzierżyła w dłoni gruby na osiem centymetrów egzemplarz książki pod tytułem Terapia żałoby u nastolatków.

– Celem tego ćwiczenia jest skonstruowanie pozytywnych znaczeń wokół utraconego związku – przeczytała z rozdziału siódmego i wręczyła mi arkusz z nagłówkiem: List pożegnalny. – Napisz na tej kartce list do utraconej ukochanej osoby, wymieniając najdroższe wspomnienia, nadzieje i ostateczne pytania.

Rzuciła na mój stolik długopis z logo hotelowym z Tabeego Island i wyszła. Słyszałam, jak rozmawia na korytarzu przez telefon, kłóci się z jakimś Barrym i pyta, czemu nie wrócił na noc do domu.

Narysowałam na kartce wrzeszczącego jastrzębia i napisałam tekst piosenki do nieistniejącego japońskiego anime o zapomnianej myśli, zatytułowanego Zagubiona w głowie.

A potem wymknęłam się wyjściem ewakuacyjnym i więcej nie wróciłam.

Uczyłam Sennego Sama (wiecznie ziewającego nastolatka z Anglii, który przyjechał z wizytą do amerykańskiego taty), jak się przyrządza smażone w głębokim tłuszczu wytrawne ciastka z owocami morza i idealnie grillowany ser. Przypiecz na średnim ogniu, dodaj masła, cztery minuty po każdej stronie, sześć plasterków ostrego vermonckiego cheddara, dwa fontiny. Zaprosił mnie na imprezę czwartego lipca do kolegi kolegi. Ku jego niepomiernemu zaskoczeniu nawet się zjawiłam. Stałam przy podłogowej lampie z ciepłym piwem w ręku, słuchając rozmów na temat lekcji gitary i Zacha Galifianakisa, tego komika, czekając na odpowiedni moment do ucieczki.

– A to, tak przy okazji, jest Bee – powiedział Senny Sam. – Ona mówi, przysięgam.

Nie powiedziałam nikomu o wiadomości od Whitley, ale pamiętałam o niej przez cały czas.

—

Miałam taką sukienkę, stanowczo zbyt ekstrawagancką, której nigdy nawet nie wyjęłam z torby. Wcisnęłam ją na tył szafy, zawiniętą w bibułę, razem z paragonem i metkami, bo zamierzałam ją oddać.

Istniała jednak nikła możliwość, że kiedyś zbiorę się na odwagę i ją włożę.

Pamiętałam datę urodzin Whitley jak swoich własnych: trzydziestego sierpnia.

W tym roku ta data wypadła w piątek. Głównym wydarzeniem dnia było pojawienie się bezpańskiego psa na głównej ulicy. Nie miał obroży z danymi właściciela, miał za to zaszczute spojrzenie jeńca wojennego. Był siwy i kudłaty, i panikował przy próbach głaskania. Na dźwięk klaksonu zwiał za śmietniki stojące na tyłach naszej knajpki.

– Widzieliście to żółte błoto na tylnych łapach? Pochodzi z zachodniego brzegu Nickybogg Creek – oznajmił oficer Locke, zachwycony pierwszą zagadką kryminalną, jaka trafiła mu się od początku roku.

Bezpański pies stanowił temat rozmów przez cały piątek: co z nim zrobić, skąd przyszedł – a ja dopiero dużo później zauważyłam, że wracam myślami do tego psa, który zjawił się w naszym miasteczku nie wiadomo skąd. Zastanawiałam się, czy stanowił coś w rodzaju znaku, ostrzeżenia, że wkrótce wydarzy się coś strasznego, a ja nie powinnam wybierać cieszącej się złą sławą i tajemniczej Mało Uczęszczanej Drogi, tylko tę szeroką, znaną i jasno oświetloną.

Ale wtedy było już za późno. Słońce zaszło. Senny Sam poszedł do domu. Ustawiłam odwrócone krzesła na stołach. Wyniosłam śmieci. Zresztą to pozostawało w sprzeczności z ludzką naturą. Jeszcze nikt nigdy nie zauważył ostrzegawczego znaku, nim nie było za późno.

Rodzice założyli, że zgodnie z piątkową tradycją pojadę z nimi do kina Dreamland w Westerly i razem obejrzymy maraton zwariowanych klasycznych komedii romantycznych.

– Właściwie to mam plany na wieczór – powiedziałam.

Tata był zachwycony.

– Naprawdę, Bee? To wspaniale.

– Jadę do Wincroft.

Zapadła cisza. Mama obróciła w drzwiach tabliczkę z napisem ZAMKNIĘTE, odwróciła się, mocniej owijając się swetrem, cała drżąca, chociaż było ze dwadzieścia cztery stopnie.

– Kiedy to zaplanowałaś? – zapytała.

– Niedawno. Będę uważać. Wrócę przed północą. Spotykają się z okazji urodzin Whitley. Myślę, że dobrze mi zrobi, jeśli się z nimi zobaczę.

– To daleko – zauważył tata.

Mama miała taką minę, jakby właśnie usłyszała, że lekarze dają mi sześć tygodni życia. Czasem, w chwilach wielkiego zdenerwowania, żuła nieistniejącą gumę. Właśnie w tej chwili też to robiła.

– Częścią procesu żałoby jest konfrontacja z przeszłością – powiedziałam.

– Nie o to chodzi. Ja…

– W porządku, Victorio. – Tata położył dłoń na jej ramieniu.

– Ale doktor Quentin powiedział, że nie powinnaś narażać się na stresujące sytuacje, które…

– Ustaliliśmy, że doktor Quentin to idiota – odparłam.

– Zgadza się, doktor Quentin to idiota – zgodził się tata, ze smutkiem kiwając głową. – Fakt, że jego nazwisko stanowi połowę nazwy więzienia stanowego powinien był zapalić czerwoną lampkę.

– Wiecie, że nie lubię, kiedy przypuszczacie na mnie zmasowany atak – powiedziała mama.

Nagle do drzwi zaczął się dobijać jakiś zarumieniony turysta w szortach, zapewne po zbyt wielu mocnych w pubie u O’Malligana.

– Zamknięte – warknęła mama.

—

I oto jechałam starym zielonym Dodgem RAM taty, z tłumikiem cierpiącym na rozedmę płuc, pokonując odcinek ponad siedemdziesięciu kilometrów na północ wzdłuż wybrzeża Rhode Island.

Wincroft.

Ta nazwa brzmiała jak wyjęta z powieści pełnej duchów, szaleńców i wyjącego wichru. Posiadłość składała się z licznych budynków z czerwonej cegły, wieżyczek, ogrodów i gargulców w kształcie wron. Wzniósł ją w latach trzydziestych dwudziestego wieku Wielki Biały Myśliwy, który zapewne miał za przyjaciół Hemingwaya i Lawrence’a z Arabii. Zjeździł świat, przy okazji zabijając różne piękne zwierzęta, a w Wincroft, swej nadmorskiej posiadłości, spędził w ciągu sześćdziesięciu lat w sumie może kilka tygodni. Dziwaczny drugi eksojczym Whitley, Burt – powszechnie znany jako E.S.S. Burt – kupił ją w latach osiemdziesiątych na licytacji i kazał odnowić wnętrza w niefortunnym stylu, który Whitley określała mianem gdyby Madonna obrzygała Cyndi Lauper.

Mimo przeprowadzonych prac, po otworzeniu szuflady na strychu czy zatęchłego kufra podróżnego, nadal można było znaleźć fotografie przedstawiające panów dumnie dzierżących strzelby i ubranych w lisie skóry czy trafić na dziwne okazy wypchanych zwierząt – fretkę, egzotyczną ropuchę bądź niezidentyfikowanego gryzonia. Dzięki temu każda wizyta w Wincroft miała tajemniczy posmak wyprawy archeologicznej, jakby gdzieś wokół nas, między tymi podłogami, ścianami i sufitem, czekała na odkrycie zaginiona cywilizacja.

– Pokaż mi swoje graty, a powiem ci, kim jesteś – zawyrokował kiedyś Jim, wyciągając wypchaną jaszczurkę z pudełka po butach.

Droga, w którą zjeżdżało się z autostrady, wiła się i kręciła, jakby chciała wywołać u podróżnych poważne zawroty głowy. Wybrzeże Rhode Island – ale nie mówię o spiętej i formalnej części wokół Newport, gdzie wznosiły się sztywne klify, a gigantyczne posiadłości patrzyły z góry na maleńkie łódki i jachty rozsypane na wodach portu niczym ziarnka soli, nie, mam na myśli całą resztę – było dzikie i nieogarnięte, wyluzowane i spalone słońcem. Jak stary bezdomny włóczęga zbierający wszystko, co morze wyrzuci na brzeg, ubrany w spłowiały T-shirt i nie pamiętający, gdzie spał poprzedniej nocy. Rosły tu szorstkie, mizerne trawy, drogi były słone i popękane, tu i tam obrośnięte obłażącymi z farby znakami drogowymi i zepsutą sygnalizacją. Mosty dzielnie wygrzebywały się z trzęsawisk, by wkrótce paść z wyczerpania po drugiej stronie drogi.

Nadal miałam dawne numery telefonów, ale nie chciałam dzwonić. Nawet nie wiedziałam, czy ich zastanę. Minęło kilka miesięcy, mogli zmienić plany. Może zapukam do drzwi i otworzy mi nie Whitley, tylko jej drugi eksojczym Burt, E.S.S. Burt o zbyt długich, siwych, kręconych włosach, Burt, który milion lat temu napisał nominowaną do Oscara piosenkę do tragicznej miłosnej historii z Ryanem O’Neillem w jednej z głównych ról. A może będą tam wszyscy. Może chciałam zobaczyć ich miny, których nie zdążyli przećwiczyć.

Ale, skoro nikt nie wiedział o moim przyjeździe, jeszcze nie było za późno, żeby zawrócić. Wciąż miałam możliwość dołączyć do rodziców w kinie Dreamland i obejrzeć Dziewczynę Piętaszek, a potem iść do Shakedown na ciastka krabowe i ostrygi, przywitać się z Artiem, właścicielem, udawać, że nie słyszałam, jak szeptał do taty, kiedy poszłam do łazienki: Bee wyszła z tego, jakbym była rannym koniem wyścigowym, którego postanowili jednak nie usypiać. Nie winiłam Artiego. Ludzie zwykle tak reagowali, kiedy dowiadywali się, co się stało: Jim, mój chłopak, zmarł w ostatniej klasie liceum.

Nagła Śmierć Miłości Twojego Życia nie powinna się zdarzać, kiedy masz kilkanaście lat. A jeśli już, to najlepiej, gdyby nastąpiła w wyniku jednego z Trzech Najważniejszych Zrozumiałych Powodów Śmierci w Młodym Wieku: A. wypadku samochodowego B. raka C. samobójstwa. Dzięki temu, kiedy już wybierzesz odpowiednią opcję, najbliższy dorosły będzie mógł czym prędzej przekierować twoją uwagę na stosownie dobrane filmy (w większości z Timothym Huttonem) i poradniki, które pomogą ci Uporać się ze Stratą.

Ale kiedy śmierć twojego chłopaka pozostaje zagadką, a ty bez końca gapisz się w czarną dziurę poczucia winy i niewiadomego?

Na całym świecie nie ma filmu ani poradnika, który mógłby ci pomóc w takiej sytuacji.

No, może Egzorcysta.

Nie zrobię wielkiego wejścia, moi przyjaciele przyjadą do Wincroft, a potem odjadą i tyle. To będzie ostatni ruch, który popchnie tę starą zabawkę-żaglówkę z mojego dzieciństwa, zdecydowany ruch, po którym łódka wreszcie wypłynie na środek jeziora, daleko od brzegu, już na zawsze nieosiągalna.

Ale wtedy nigdy nie dowiem się prawdy o Jimie.

Jechałam dalej.

Wijąca się droga jakby popędzała mnie do przodu, po bokach migały pożółkłe buki, most, niespodziewany, zapierający dech w piersiach widok zatoki, w której tłoczyły się białe żaglówki niczym stado jednorożców na polanie. Nie mogłam uwierzyć, jak doskonale pamiętam trasę: w lewo koło Exxon, w prawo na Elm, w prawo za znakiem stopu, gdzie igrało się ze Śmiercią, wzdłuż zniszczonych przyczep z praniem rozwieszonym na sznurkach i sflaczałymi oponami na podwórku. Potem drzewa ustępowały najpiękniejszemu na świecie pocałunkowi nieba i morza, który o zmierzchu zawsze znaczyły pasma pomarańczu i różu.

I już. Brama z giętego żelaza ozdobiona wielkim W.

Była otwarta. Lampy się paliły.

Skręciłam, przyspieszyłam, gałęzie dębów przefrunęły obok jak wstążki uwolnione z warkocza, wiatr zaszumiał przez otwarte okna. Kolejny zakręt i zobaczyłam posiadłość, złociste, pełne życia okna, ciężkie bryły z czerwonej cegły i łupkowych dachówek, gargulce w kształcie wron przycupnięte na dachu.

Zatrzymałam samochód obok czterech innych, stojących w równym rządku, i o mało nie wybuchnęłam śmiechem. Nie rozpoznałam żadnego z nich – nie licząc hondy accord należącej do Marthy, z naklejką zatrąb na cześć teorii względności. Gdyby ktoś pytał, bez trudu potrafiłabym dopasować pozostałe samochody do właścicieli.

Przez ten czas bardzo się zmieniłam. Sądząc na podstawie samochodów, oni nie.

Sprawdziłam swoje odbicie we wstecznym lusterku i ogarnęła mnie zgroza: potargany kucyk, spierzchnięte wargi, błyszczące czoło. Wyglądałam, jakbym właśnie przebiegła maraton i dotarła na metę ostatnia. Wytarłam twarz papierowym ręcznikiem, który tata zawsze wozi w kieszeni na drzwiczkach, poszczypałam policzki, zatknęłam niesforne brązowe kosmyki za uszy. Wbiegłam po schodach i zastukałam mosiężną kołatką w kształcie lwa.

Nic się nie wydarzyło.

Wcisnęłam dzwonek, raz, dwa, trzy razy, jednym obłąkanym ruchem, bo wiedziałam, że jeśli się zawaham, to stracę grunt pod nogami. Utonę, jak zgubiony but schwytany w pułapkę na homary, opadnę prosto na dno morza.

Drzwi się otworzyły.

Stał w nich Kipling. Miał na sobie różową, sięgającą do żuchwy perukę, niebieską koszulkę polo, bermudy, klapki. Był bardzo mocno opalony. Żuł czerwone mieszadełko do drinków – które wypadło, kiedy mnie zobaczył.

– A niech mnie – powiedział ze swoim charakterystycznym południowym akcentem.

ROZDZIAŁ 2

W prawdziwym życiu wielkie wejścia się nie zdarzają. Nie takie, jak człowiek by sobie życzył.

A życzyłby sobie czegoś między sceną z kolumbijskiej opery mydlanej (wrzaski, obłęd na twarzy, smugi z tuszu do rzęs) a Meryl Streep odbierającą Oscara (skrzący dowcipem dialog, uściski, wszyscy śpiewają, łącząc głosy w idealnej harmonii).

Ale w prawdziwym życiu jest dziwnie i niezręcznie.

Moje nagłe pojawienie się w Wincroft przypominało źle wycelowaną torpedę. Chybiłam i teraz dryfowałam, gotowa wybuchnąć, ale pozbawiona celu. Stojąc w holu pod wielkim żyrandolem, ubrana w spodenki z obciętych dżinsów, trampki, poplamiony lodami T-shirt naprzeciwko nich, prosto spod prysznica i odstawionych, poczułam się idiotycznie. Już wiedziałam, że nie powinnam była przyjeżdżać.

Wybierali się na wyprzedany koncert kapeli punkowej w Newport, w klubie Able Seaman – nadmorskiej spelunie, gdzie spędziliśmy niejeden weekend w ostatniej klasie liceum, posługując się fałszywymi dowodami. Tak więc witali się ze mną, ale jednocześnie szykowali do wyjścia. Atmosfera była lekko nerwowa, a dialogi słabe.

Kip uściskał mnie, po czym uprzejmie zmierzył wzrokiem, jakby był zwiedzającym w muzeum, a ja małym rozczarowującym obrazem, o którym przewodnik nawija do znudzenia.

Potem podbiegła do mnie Whitley.

– O rany, Beatrice. – Cmoknęła mnie w powietrze. – Naprawdę przyjechałaś. Wow.

Wyglądała jeszcze bardziej oszałamiająco niż zapamiętałam: sięgające do ud dżinsowe botki na cienkich szpilach, za duża bluza z cekinowymi ustami z przodu, spodenki wykończone czarnymi frędzlami, perfumy o zapachu gardenii i skóry. Jakby wyskoczyła z reklamy w kolorowym magazynie. Nie mogłam uwierzyć, że kiedyś była moją najlepszą przyjaciółką. Tyle razy siedziałyśmy wieczorami – nielegalnie, po zamknięciu – w budynku szkoły Darrow-Harker w Warwick, upstrzone maścią na pryszcze, w grubych wełnianych skarpetuchach. Mówiłam jej o rzeczach, których nie powiedziałam nikomu innemu. Teraz tamte obrazy wydawały się sceną wyciętą z innego filmu.

– Co słychać, Bee? – zapytała, ściskając moje dłonie.

– W porządku.

– Ale niespodzianka. To znaczy, mogłam… o rany, trzeba zabrać poduszki z patio. Chyba ma padać, prawda?

I pobiegła, kołysząc długimi blond włosami.

– Kip miał rację! – krzyknęła, znikając w kuchni. – Powiedział, że któregoś dnia zjawisz się niespodziewanie jak postać z filmu z, ja wiem, Jake’iem Gyllenhaalem, niby dawno uznana za zmarłą, ale powiedzieliśmy, że chyba zwariował. Sądziłam, że wolisz umrzeć niż jeszcze się z nami spotkać. Teraz wiszę mu, eee, pięćdziesiąt dolarów…

– Sto – wtrącił Kip, unosząc palec. – I nie próbuj się wykręcać. Unikanie spłaty długów to jedna z twoich najgorszych cech, Lansing.

– Co? Zaraz, czekaj. Musimy dać Gandalfowi prozac, inaczej wszystko zasika.

– Gandalf ma depresję – wyjaśnił Kip, afektowanie kiwając głową. – Cierpi też na rozszczepienie jaźni. To owczarek niemiecki, któremu wydaje się, że jest małym kanapowym pieskiem.

– Znam Gandalfa – przypomniałam nieśmiało.

– Beatrice.

Cannon zbiegł po schodach na bosaka, trzymając w ręku pumy. Na dole zatrzymał się i zmierzył mnie wzrokiem z ciepłym uśmiechem.

– Niesamowite. Siostra Bee we własnej osobie. Co u Boga?

– Zabawne.

On też się zmienił. Nadal nosił nieodłączną szarą bluzę hakera, ale już nie był to stary worek obsypany przyprawami z chipsów po dwóch tygodniach spędzonych w arktycznej podziemnej sali komputerowej. Obecna wersja była uszyta z kaszmiru. Cannon stał się sławą po tym, jak w drugiej klasie odkrył błąd w systemie OS X: kiedy przypadkowo wcisnęło się pewne określone klawisze, obraz na ekranie nieruchomiał i zmieniał się w surrealistyczną zimową scenerię – tapetę Apple’a przedstawiającą błękitne zamarznięte jezioro. Ochrzcił ten błąd Klatką dla Ptaków i wkrótce o Cannonie pisano na setkach blogów dotyczących tematyki komputerowej. Z tego co słyszałam, studiował informatykę na uniwersytecie w Stanford.

Podbiegł i mnie uściskał. Pachniał jak ekskluzywna pasta do podłogi.

– Jak studia? Jak rodzice? Nadal prowadzą tę małą lodziarnię?

– Aha.

Popatrzył na mnie głębokim, nieodgadnionym wzrokiem.

– Uwielbiam to miejsce.

– Hej, Bee – zawołał dostojny głos.

Odwróciłam się. To była Martha, mrugała do mnie zza swoich grubych okularów godnych szalonego naukowca, które nadawały jej sławetne wszystkowidzące spojrzenie teleobiektywu. Porzuciła bojówki i kraciaste koszule na rzecz porwanych czarnych dżinsów i oversize’owego T-shirtu głoszącego coś po niemiecku. TORSCHLUSSPANIK. Poza tym ufarbowała cienkie brązowe włosy na jaskrawoniebieski.

– Cześć – powiedziałam.

– To niesamowite, w ogóle się nie zmieniłaś – stwierdził Kip. Jego uśmiech wyglądał jak maleńki guzik na eleganckiej tapicerce. – Zamroziłaś się w jakimś kriogenicznym eksperymencie? To nie w porządku, dziecko. Ja już mam kurze łapki i podagrę.

Wróciła Whitley. Unikając kontaktu wzrokowego, chwyciła beżową torebkę od Chanel.

– Chyba idziesz z nami, co? – zapytała, wsuwając stopy w balerinki od Lanvin.

Nie wydawała się nawet trochę zachwycona tym pomysłem.

– Właściwie…

– No jasne, że idziesz – wtrącił Cannon, obejmując mnie ramieniem. – Załatwię ci bilet. Coś się wymyśli.

– Laissez les bons temps rouler – powiedział Kip, wznosząc toast.

Wyszliśmy. Zapadła cisza wielkości Teksasu, zakłócana tylko odgłosem naszych kroków na chodniku i szumem wiatru potrząsającego koronami drzew. Serce waliło mi jak młotem, twarz miałam czerwoną. Najbardziej na świecie pragnęłam wskoczyć do swojego pikapa i odjechać z prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, udając, że nasze spotkanie w ogóle się nie wydarzyło.

– Pojedziemy dwoma samochodami? – spytała Martha.

– Jest nas tylko pięcioro – odparła Whitley. – Zmieścimy się wszyscy w moim.

– Obiecujesz, dziecko, że przynajmniej raz spojrzysz w lusterko wsteczne? – poprosił Kip.

– Jesteś przezabawny.

Wcisnęliśmy się do jej jaguara kabrioletu w kolorze myśliwskiej zieleni. Whitley z surową miną – oznaczającą, jak pamiętam, zdenerwowanie – wcisnęła kilka przycisków na pulpicie sterowniczym. Silnik elegancko odkaszlnął, a dach rozjechał się jak jajo, z którego właśnie wykluwa się pisklak. Po chwili ruszyliśmy. Whitley przyspieszyła jak wytrawny kierowca wyścigowy, gwałtownie skręciła na trawnik, przebiła się przez rododendrony. Siedziałam z tyłu między Kipem a Marthą i starałam się nie przytulać za bardzo do żadnego z nich.

Kip rzucił różową perukę w powietrze.

– Achchchchch! – wykrzyknął z głową odchyloną do tyłu. Peruka wylądowała na podjeździe. – Po długiej przerwie kapela znowu w komplecie! Nigdy więcej się nie rozpadajmy! Pojedźmy w światową trasę!

A co z wokalistą? – pomyślałam mimo woli, spoglądając na Kipa.

Czyżbyś zapomniał o Jimie?

—

Kiedy przyjechaliśmy na miejsce, grał już pierwszy zespół. Nie było czasu na rozmowy. Przedzieraliśmy się nerwowo przez gęsty tłum czekający przed klubem. Whitley poszła do bramkarza, Martha od razu weszła do środka, żeby zająć stolik, a Cannon krążył wokół, przepytując gości z fryzurą rekruta i piwnym oddechem, czy nie mają biletu na zbyciu. Zostałam sama, przyciśnięta bez celu do barierki.

– Wchodźcie beze mnie! – krzyknęłam, kiedy obok mnie wyrósł Kip.

– Cisza. – Wziął mnie pod ramię. – Skoro wreszcie cię odnaleźliśmy, to już nie puścimy. Jestem twoją pąklą, dziecko. Pogódź się z tym.

Zaśmiałam się. To przypominało początek pierwszej normalnej rozmowy tego wieczoru.

Zawsze byłam blisko z Kiplingiem. Wysoki i tyczkowaty, o rdzawych włosach i „twarzy dżentelmena z dawnej epoki” – jak sam siebie określał – był najzabawniejszą znaną mi osobą. Dziwny i ekscentryczny, jak uszkodzony talizman znaleziony na zakurzonej półce w sklepie z antykami, przywodzący na myśl wstrząsające historie i łut szczęścia. Był gejem, chociaż twierdził, że od seksu bardziej interesują go dobrze opowiedziane historie, szkołę traktował raczej jak coś w rodzaju eleganckiego klubu towarzyskiego niż instytucję, w której z założenia człowiek ma się czegoś nauczyć. Wspólna nauka w bibliotece oznaczała ciągłe przerwy na kolejne anegdotki i uwagi na temat życia, znajomych i hord barwnych postaci zamieszkujących jego niewielkie rodzinne miasteczko Moss Bluff w Luizjanie – jakbyśmy wcale nie tkwili w dusznym bibliotecznym boksie, zestresowani wizją zbliżających się egzaminów, tylko siedzieli rozparci na ganku, przeganiając muchy. Był równie bogaty jak reszta (kasa ze zlikwidowanego domu towarowego), ale miał za sobą dzieciństwo, które określał mianem zrujnowanego, a to za sprawą przerażającej mamusi zwanej Mamą Greer.

Właściwie niewiele na jej temat wiedzieliśmy, nie licząc garści szczegółów, które Kipling rzucał czasem w powietrze bez ostrzeżenia, jak confetti. Kiedy był bardzo mały, zamykała go samego na całe dni w pokoju numer dwa w motelu Royal Sonata (na parterze przy automatach, żeby mogła się wymknąć bez płacenia), do jedzenia zostawiając mu tylko paczkę ciastek, a do towarzystwa Deltę Burke sprzedającą bransoletki na kanale zakupowym. Jej nieodpowiedzialne zachowanie doprowadziło do tego, że któregoś dnia pitbull przyczepiony na łańcuchu z tyłu budynku zaatakował pięcioletniego Kiplinga i pozbawił go trzech palców u lewej dłoni oraz zostawił „bliznę jak po miniaturowym rekinie” na jego podbródku, z którą Kipling obnosił się teraz jak z medalem.

– Mówcie na mnie Fantom z Opery – powtarzał, radośnie machając uszkodzoną dłonią przed czyjąś twarzą. Kiedy sąd wreszcie odebrał matce Kipa prawa rodzicielskie i oddał go pod opiekę niedołężnej ciotce, Kip notorycznie uciekał do Mamy Greer.

Słyszałam, że trafiła do szpitala psychiatrycznego w Baton Rouge.

Chciałam zapytać, jak minął mu ten rok, ale w tym momencie Whitley w charakterystycznym dla niej stylu podeszła do mnie, bez słowa złapała za nadgarstek i pociągnęła w stronę wejścia. Widocznie jakoś dogadała się z bramkarzem, bo wpuścił mnie bez biletu, przybił pieczątkę na ręku i po chwili siedzieliśmy przy stoliku, patrząc na występ dziewczyny o strąkowatych włosach, udającej Kurta Cobaina.

Dziwne. Perkusista wyglądał jak Jim. Nie wiem, czy inni zauważyli, ale naprawdę wyglądał jak młodszy brat Jima, te same oczy w kolorze mlecznej czekolady, potargane włosy, smętna mina księcia-banity. Panował ogłuszający hałas, nie dało się rozmawiać, więc tylko gapiliśmy się na zespół, zagubieni na trzęsawiskach własnych myśli.

A może tylko ja się zagubiłam. Może oni wszyscy przez ten rok zebrali na studiach wspaniałe doświadczenia, wobec których zbladło to, co przydarzyło nam się w liceum i nawet śmierć Jima zmieniła się w wypłowiały, tysiące razy prany T-shirt.

Kiedyś, w szkole, byli moją rodziną. Pierwszymi prawdziwymi przyjaciółmi w moim życiu, grupą ludzi tak pełnych energii i lojalnych, że nie mogłam wyjść z zachwytu i zdumienia nad własnym szczęściem – jakbym urodziła się w królewskiej dynastii. Tworzyliśmy klub, tajemne stowarzyszenie, na które wszyscy pozostali uczniowie w Darrow patrzyli z zazdrością – a my nawet nie zwracaliśmy na to uwagi. Przyjaźń, jeśli jest głęboka, sprawia, że stajesz się ślepy na resztę świata. Staje się twoim ekskluzywnym klubem o ściśle pilnowanych granicach, niesprawiedliwym rozdziale zielonych kart, bogatej kulturze niezrozumiałej dla osób z zewnątrz. Moje życie przez ostatni rok, który spędziłam odcięta od nich, wygnana z własnej woli, wydawało się tandetne i niestabilne – tymczasowa egzystencja na walizkach, w wynajętych pokojach, na drogach prowadzących nie wiadomo dokąd.

Śmierć Jima była jak trzęsienie ziemi, które pochłonęło całe miasta. Chociaż przez cały ten rok towarzyszyło mi przekonanie, że moi przyjaciele wiedzą na jej temat znacznie więcej, niż chcą powiedzieć, to miałam również świadomość, że z każdym dniem prawda odpływa coraz dalej. Od czasu do czasu zaglądałam na snapchat Whitley i widziałam ich razem. Sprawiali wrażenie takich szczęśliwych, nonszalanckich.

Jakby nic się nie stało.

Ale teraz było widać, że dynamika między nimi się zmieniła.

Kip zawzięcie bębnił uszkodzoną dłonią po blacie. Whitley raz po raz sprawdzała telefon. Martha chyba miała wyjątkowo zły humor, wychylała kolejne szoty, które stawiał barman na naszym stoliku – coś o nazwie Zatonięcie Generała Granta i smaku ropy naftowej. Raz przyłapałam ją, jak na mnie patrzy, z lekko oskarżycielską miną. Uśmiechnęłam się, ale natychmiast się odwróciła, jak jedna z tych roślin w dżungli, drżących przy najlżejszym dotyku. Więcej na mnie nie spojrzała. W pewnym momencie Cannon pochylił się i wyszeptał coś do Whitley, zatykając jej włosy za ucho. Czyżby znów byli razem? Ale ten gest wydawał się wynikać raczej z przyzwyczajenia niż czegokolwiek innego.

Kiedy pierwsza kapela skończyła, chciałam zniknąć. Chciałam wrócić taksówką do Wincroft, wsiąść do pikapa taty i odjechać, nie oglądając się za siebie. Czego się spodziewałam – że prawda będzie na mnie czekała, oczywista jak wielgachne zielsko, które wyrosło między tulipanami, gotowa, żebym ją wyrwała?

Ale zostałam. Zostałam na koncert kolejnej kapeli i jeszcze jednej, która grała po niej. Piłam drinki Moscow Mule, które podsuwała mi Whitley. Nie protestowałam, kiedy Kipling wyciągnął mnie na parkiet, tańczyłam z nim charlestona, a potem foxtrota, pozwoliłam, by obracał mną dokoła, aż wpadałam na luzaków spędzających całe dnie na plaży, grzecznych uczniów z prywatnych liceów i groźnych harlejowców. Wirowaliśmy pod drżącymi lampionami z papieru, pośród plakatów z zatopionymi okrętami.

Jeszcze chwilkę – powtarzałam w myślach – i poruszę temat śmierci Jima.

Kiedy skończyła grać kolejna kapela, Whitley oznajmiła, że chce wracać do Wincroft, tylko że nikt nie wiedział, gdzie jest Cannon. Znaleźliśmy go w alejce na tyłach klubu, właśnie pomagał dziewczynie, która za dużo wypiła i straciła przytomność przy wyjściu ewakuacyjnym.

– Oto dzielny Lancelot – powiedziała Whitley.

Przyklejeni do barierki, patrzyliśmy, jak Cannon krąży dokoła – ze skutecznością lobbysty przemierzającego Wzgórze Kapitolińskie – odnajdując zagubionych przyjaciół dziewczyny, jej torebkę, sandały i iPhone’a. Zdołał zlokalizować nawet spinkę, którą delikatnie spiął jej włosy z tyłu, żeby już nie musiała na nie rzygać. Świeżo odnalezieni znajomi dziewczyny, równie pijani jak ona, popatrzyli na Cannona z podziwem.

– Stary, ty w ogóle jesteś człowiekiem?

– Masz dziewczynę?

– Kim ty jesteś?

Cannon przeciągnął dłonią po włosach.

– Batmanem.

– No i znowu to samo – westchnęła Whitley.

Cannon nie był przystojny. Miał drobną budowę ciała, mysie włosy i nijakie rysy twarzy. Ale emanował atomową intensywnością, a kiedy dawał jej ujście, wprawiał cały świat w niepomierne zdumienie pomieszane z zachwytem. Poruszał się jak naładowany jon, był skuteczny jak karabin maszynowy. W pierwszej klasie liceum po kilku dniach od rozpoczęcia roku szkolnego zhakował intranet, by wykazać, że są w nim błędy (i tym samym stał się licealnym guru od technologii). Odnowił podupadły ogród rzeźby i salę treningową. Został przewodniczącym klasy, organizował marsze, maratony, zbiórki na zagrożone gatunki zwierząt i akcje w obronie praw dziewczyn. Cannon sam przyznawał, że jego ekstrawertyczna prospołeczna postawa stanowi rekompensatę za czasy dzieciństwa, które spędził jako młody geek uwielbiający filmy Spielberga, utwory The Cure z lat osiemdziesiątych, Raya Kurzweila, bez przyjaciół, nie licząc będącej tworem wyobraźni muchy o imieniu Pete, która mieszkała we wnętrzu komputera. Cannon był adoptowanym dzieckiem, wychowywała go samotna matka, sędzia sądu okręgowego stanu Kalifornia. Fakt, że zainteresowała się nim Whitley Morrow i wolała go od chłopców z elitarnego klubu, którzy mieli przy nazwisku trójkę rzymską, a na drugie imię Chesterton, mógł sprawiać wrażenie historii o księżniczce, która omyłkowo kończy z pomagierem głównego bohatera, ale w miarę jak człowiek coraz lepiej poznawał Cannona, dochodził do wniosku, że rola księcia jest dla niego stanowczo zbyt trywialna. Cannon był królem – a w każdym razie miał nim zostać w przyszłości. Nie znałam drugiej osoby równie cichej w swoich ambicjach.

– Będziesz ratował jeszcze jakieś damulki w opałach? – zapytała Whitley, kiedy Cannon podszedł do nas, wsadziwszy dziewczynę i jej zataczających się znajomych do ubera.

Wyciągnął ramiona w geście udawanego triumfu.

– Barman chyba cierpi na katar. Ale nie. Moja praca w tym miejscu jest zakończona.

– Dzięki ci, Boże, bo nie zrezygnuję z ośmiu godzin snu dla urody – powiedział Kip i ziewnął.

Zapakowaliśmy się do jaguara.

Niestety, chociaż Whitley raz za razem wciskała różne guziki na desce rozdzielczej, dach nie chciał się zasunąć. Ręcznie też nie.

Cannon zaoferował, że poprowadzi, ale Whitley odmówiła. Zaczęło padać i to tak, że powietrze było teraz bardziej wodą niż powietrzem. Trzydziestopięciominutowa podróż powrotna okazała się koszmarną torturą. Kuliliśmy się na tylnym siedzeniu, pijani i przemarznięci, trzęsąc się pod dziwacznym trenczem należącym do E.S.S. Burta. W którymś momencie Martha obrzygała sobie buty. Whitley zaczęła płakać, że nie widzi drogi. Ścięła zakręt, niemal wpadając na ciężarówkę pomocy drogowej.

Kierowca zatrąbił. Whitley gwałtownie przekręciła kierownicę, opony zapiszczały na asfalcie. Przy wtórze naszych chóralnych okrzyków samochód wypadł z drogi i wylądował w rowie. Kip uderzył głową w fotel. Whitley wyłączyła silnik i zaczęła szlochać i wrzeszczeć, że to wszystko wina Cannona, bo zawsze musi imponować laskom, żeby przez pięć minut pomasować swoje niepewne ego, a my o mało nie zginęliśmy. Zerwała mu z głowy czapeczkę basebollową i rzuciła ją gdzieś w ciemność. Potem wygramoliła się z samochodu, krzycząc, że znajdzie sobie własny transport do domu, i pobiegła do lasu. Czułam, że ten atak ma coś wspólnego z deszczem i wypadkiem, którego cudem uniknęliśmy – ale również ze mną, z moim niespodziewanym powrotem.

Cannon poszedł za Whitley i po kilku minutach przyprowadził ją z powrotem. Płakała i miała na sobie jego bluzę. Usadowił ją na przednim siedzeniu, ostrożnie, jak dzikiego ptaka ze złamanym skrzydłem, szepcząc:

– Wszystko będzie dobrze, Krzykaczu.

I zawiózł nas do domu.

—

Kiedy całą piątką weszliśmy do środka, pijani i przemoczeni, po raz pierwszy poczułam się wśród nich normalnie. Jak za dawnych czasów. Dzięki losowi za zepsuty dach kabrioletu. Otarliśmy się o śmierć i to wydarzenie przełamało lody. Trzęsąc się i szczękając zębami, ściągnęliśmy mokre ciuchy i zostawiliśmy je na podłodze, a Gandalf biegał wokół stosu i skomlał. Whitley zniknęła na górze. Martha na czworakach jęczała przed kominkiem: Nie czuję nóg, a Cannon poszedł do piwniczki na wino, wrócił z czterema butelkami whisky Chivas Regal Royal Salute i napełnił nią kieliszki do szampana. Whitley rzuciła na kanapę wielką górę szlafroków z białego frotte, jak naręcze martwych ciał.

– W życiu tak się nie bałam – zachichotała.

I nagle odezwał się dzwonek do drzwi.

Wszyscy usiedliśmy wyprostowali jak struna, patrząc na siebie ze zdumieniem. Policzyliśmy w myślach. Nikogo nie brakowało.

– Ktoś wzywał pogromców duchów? – wybełkotała Martha.

– Ja pójdę – zgłosił się Cannon. Zasalutował i wyszedł do holu. Wszyscy nasłuchiwaliśmy w milczeniu. Deszcz bębnił w dach.

Cannon wrócił po minucie.

– To jakiś staruch. Ma ze dwieście lat.

– To Alaistar Totters – stwierdziła Martha.

– Kto? – warknął Cannon.

– Podróżujący w czasie czarny charakter z Zakrętu – mruknęła Martha.

– Nie, nie – szepnął radośnie Kip. – To podręcznikowy świr z Alzheimerem, który wyszedł z domu opieki podczas wieczorka tanecznego. I nie wziął leków. Nigdy nie biorą leków.

– Może zaproszę go na drinka? – zaproponował Cannon i puścił złośliwe oczko.

– Nie – zasyczała Whitley. – Tak się zaczynają wszystkie horrory.

– Rozdział trzeci – wymamrotała Martha.

– Hej – powiedział Cannon, mierząc palcem w Wit. – To niezbyt uprzejme. Zaproszę go na…

– NIE!

A potem wszyscy razem rzuciliśmy się biegiem do drzwi, chichocząc i wpadając na siebie, i zawiązując po drodze szlafroki. Po kolei, zderzając się głowami, patrzyliśmy przez wizjer. Każdy chciał zobaczyć niespodziewanego gościa na własne oczy. Sądziłam, że Cannon z nas zażartował, że nikogo tam nie będzie.

Ale był. Starszy mężczyzna.

Wysoki i siwy. Nie mogłam dojrzeć jego twarzy w ciemnościach, zauważyłam tylko, że jest ubrany w ciemny garnitur z krawatem. Pochylił się z uśmiechem, jakby mógł zobaczyć mnie przez drzwi.

Cannon otworzył z ukłonem.

– Dobry wieczór. Czym można służyć?

Nie odpowiedział od razu. Przyglądał nam się metodycznie, każdemu po kolei, uważnie, jakby skądś nas znał.

– Dobry wieczór – powiedział w końcu. Jego głos brzmiał zaskakująco głęboko. – Czy mogę wejść?

Nikt nie odpowiedział. Za bardzo zaskoczył nas tym pytaniem, bezczelnym i dziwnym. Stwierdziłam, że wcale nie jest taki stary. Miał zielone świetliste oczy, błyszczące w świetle palącym się nad wejściem.

– A, pewnie mieszka pan obok – powiedziała Whitley, stając obok Cannona. – Bo jeśli chodzi o to, że Burt zostawił swoją żaglówkę przy pana pomoście, to kazał przekazać, że miał problem z kotwicą i próbuje zamówić holowanie na przyszły tydzień.

– Nie mieszkam obok.

Znów na nas popatrzył, z wyrazem oczekiwania na twarzy.

– Będzie lepiej, jeśli wejdę do środka i wszystko wyjaśnię.

– Proszę powiedzieć tu i teraz – odparł Cannon.

Mężczyzna kiwnął głową, całkowicie nieporuszony. Nagle zauważyłam dwie dziwne rzeczy.

Pierwsza: wyglądał jak nauczyciel muzyki z naszego liceum, pan Joshua. Przez chwilę mój pijany umysł nawet uwierzył, że to jest pan Joshua, że coś strasznego przydarzyło mu się w ciągu tego roku. Spotkała go tragedia i postarzał się o dwadzieścia pięć lat, włosy mu posiwiały, twarz się pomarszczyła. Ale to nie był on. Pan Joshua był drobny, różowy i często się śmiał, a ten mężczyzna był kościsty, o jastrzębiej twarzy, która mogłaby się znaleźć na obcych banknotach czy na pomniku. Mogliby uchodzić za bliźniaków, których rozdzielono tuż po urodzeniu, i którzy mieli zupełnie inne doświadczenia życiowe, pan Joshua dobre, a ten człowiek straszne, co odcisnęło się na jego wyglądzie.

Druga: na podjeździe nie było samochodu, więc kwestia, jakim sposobem dotarł tutaj bez parasola i pozostał idealnie suchy, wydawała się nieco alarmująca, jak słaba woń gazu.

– Wszyscy jesteście martwi – oznajmił.

ROZDZIAŁ 3

– O rany. Musicie mi wybaczyć. Ująłem to niezbyt precyzyjnie.

Mężczyzna zakrył dłonią oczy i pokręcił głową.

– Przesadziłem. Zastosowałem zbyt dramatyczny efekt, jak z opery mydlanej. Przepraszam. Spróbujmy jeszcze raz, dobrze?

Odchrząknął i uśmiechnął się.

– Jesteście niemal martwi. Tkwicie między życiem a śmiercią. Czas w waszym przypadku zawiesił się, utworzył zakręconą potencjalność noszącą nazwę Pętli w Nieświecie.

Wyraźnie z siebie zadowolony, pokiwał głową i nabrał powietrza.

– Ten fenomen nie dotyczy wyłącznie was. Takie sytuacje wydarzają się jednocześnie w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości na całym świecie, ba, nawet we wszechświecie, znanym i nieznanym, zgniecionym i rozłożonym na nowo. Czas nie porusza się po prostej linii. Zakrzywia się, toczy przez tunele i mosty. Przyspiesza. Zwalnia. Nawet wypada z toru. Cóż. W tym momencie istniejecie w tym, że tak go określę, suple. I na razie w nim pozostaniecie.

Ukłonił się jak konferansjer w nędznym obwoźnym cyrku, z pełną wdzięku lekkością i delikatnym znużeniem.

– Jestem Stróżem – dodał. – Nie mam innego imienia. Mój wygląd, zachowanie, ton głosu, sposób chodzenia, twarz, wszystko, co mówię i myślę to suma waszego dotychczasowego życia. Pomyślcie o tym jak o równaniu. Ta chwila łączy w sobie pięć waszych dusz plus zaistniałe okoliczności towarzyszące. Kolejny przykład? Wyobraźcie sobie, że wasze umysły umieszczono w blenderze i włączono go na wysokie obroty. W rezultacie otrzymano smoothie, czyli ten moment. Gdyby był z wami ktoś jeszcze, ten moment wyglądałby nieco inaczej. Ja mówiłbym coś innego. Miałbym inne włosy. Inne dłonie. Inne buty. Może na przykład zwykłe mokasyny zamiast klasycznych eleganckich półbutów. No tak, ale za bardzo odbiegłem od tematu. Okoliczności towarzyszące. Na pewno zastanawiacie się, co rozumiem pod tym terminem. Hm.

Pociągnął nosem i uśmiechnął się.

– W tym momencie wszyscy leżycie w jakimś stopniu martwi na poboczu drogi biegnącej wzdłuż morza. Stało się tak w wyniku zderzenia czołowego z ciężarówką pomocy drogowej, ściśle mówiąc Chevroletem Kodiak, prowadzonym przez niejakiego pana Howarda Heywarda, lat pięćdziesiąt osiem, zamieszkałego pod numerem dwieście osiemdziesiąt jeden na Admiral Road w South Kingstown. Czas zatrzymał się w miejscu. Został uwięziony w ósmej części sekundy jak ćma w słoiku. Istnieje wyjście, rzecz jasna. Istnieje jeden sposób, dzięki któremu ćma może uciec ze słoja, a czas swobodnie popłynąć dalej. Musicie zagłosować w ciągu trzech ostatnich minut każdej pętli. Musicie wybrać jedną osobę spośród was, która przeżyje. Ona jedna wróci do życia, pozostali zaś przejdą w stan prawdziwej śmierci, stan stały i całkowicie nieznany. Decyzja musi być zgodna, tylko jeden głos może różnić się od reszty. Tylko jedna osoba może ocaleć. Nie ma wyjątków. Pytania?

Nikt się nie odzywał.

Jedyne, co mi przyszło do głowy, to że ten człowiek jednak jest stary. I prawdopodobnie pracował kiedyś jako aktor, bo mówił z intonacją przypominającą narratora z westernu z lat pięćdziesiątych z Johnem Waynem w roli głównej, głos miał melodyjny, staroświecki i wytworny. Każde słowo wypowiadał swobodnie, bez wysiłku, jakby wygłaszał tę przemowę już wcześniej wiele razy.

Czekał, aż któreś z nas coś powie.

Kipling zaczął klaskać.

– Brawo.

– Zaraz – wtrąciła Martha, patrząc spode łba na dziwnego intruza. – Czy on sprzedaje Biblie?

– Czego pan od nas chce? – spytał Cannon.

Wzruszył ramionami.

– Ja jestem tylko zwykłym posłańcem. Nie oczekuję wynagrodzenia ani materialnego, ani żadnego innego. I życzę wam powodzenia.

– Powodzenia w czym? – zdziwiła się Whitley.

– W głosowaniu.

– Proszę posłuchać – powiedział Cannon. – To był męczący wieczór. Niech pan w końcu powie, czego od nas chce.

– Zdaje się, że nie nadążacie. Mam to ująć inaczej, byście zrozumieli? W formie scenki? Fiszek? Posłużyć się innym językiem? Włosi lubią łagodzić wymowę nawet najgorszych wiadomości, Dante w Piekle również zastosował ten zabieg. – Odchrząknął. – Buonasera. Tra la vita e morte, il tempo è diventato congelato…

– Wystarczy – warknął Cannon. – Wynocha.

Mężczyzna, nieporuszony, uśmiechnął się, ukazując drobne szare zęby.

– Doskonale. Powodzenia życzę. Szerokiej drogi.

Zręcznie zeskoczył ze schodów i ruszył podjazdem. Po chwili rozpłynął się w ciemności. Słuchaliśmy szelestu trawy pod jego krokami.

– Mój mózg właśnie eksplodował – powiedziała Martha.