Mamie – wszystko zawdzięczam Tobie

Kaja

Nigdy nie sądziłam, że wydarzenia z życia mogą utrwalić się w pamięci jako dźwięki i odczucia. Zawsze wydawało mi się, że wspomnienia to obrazy odtwarzane jak w filmie albo jak zdjęcia ze starego albumu. Migawki pojawiające się przed oczami jak klatki w starodawnej kliszy, które z czasem bledną i tracą kontrast. Po to, by po jakimś czasie wtopić się w siebie nawzajem. Potrafiłam z dbałością o szczegóły odtworzyć wiele scen ze swojego życia. Jednak z tego jednego wieczoru nie pamiętam niczego, co dotyczyło mnie bezpośrednio. Przypominam sobie tylko telefon i brzmienie głosu oficera spokojnie donoszącego mi o śmierci męża. Nie pamiętam, co dokładnie powiedział, pamiętam jedynie jego głos i to, że było tak przeraźliwie cicho i zimno. Byłam wtedy w domu. Dzieci już spały. Policjant najpierw czekał na moją odpowiedź, a potem, starając się wypełnić ciszę, poradził mi, żebym poinformowała dalszą rodzinę o tym nieszczęśliwym wypadku. Gdy się z nim rozłączyłam, wpatrywałam się w telefon, nie wiedząc, co dalej robić, mimo że przed momentem dostałam polecenie. Jedyną osobą, która od razu przyszła mi wtedy do głowy, była moja mama. Czekałam na połączenie dość długo, a jednostajny dźwięk w słuchawce działał na mnie wręcz hipnotyzująco.

Gdy w końcu ją obudziłam, od razu oznajmiłam:

– Michał nie żyje.

Więcej nie potrzebowałam mówić. Rozłączyłam się, a zaraz po tym mój ogarnięty rozpaczą umysł przestał rejestrować dalsze wydarzenia.

Minęło już tyle czasu, że oswoiłam się z myślą, że jestem sama, że moje dotychczas piękne i szczęśliwe życie się zmieniło, że już nic nie będzie takie samo. Nie będzie poranków w łóżku ze skaczącymi po nas dzieciakami, nie będziemy ich łapać i łaskotać, aż zaczną piszczeć, nie będzie uśmiechów nad kawą, wieczornych spacerów ani tego potrzebnego mi do życia przytulania. Tego zapewnienia, że wszystko będzie okej. Tylko Michał tak potrafił. Nikt inny.

Byliśmy wyjątkową parą, żyliśmy bez większych kryzysów – jak w raju. Oczywiście zdarzało się, że Michał wkurzał mnie nieznośnie i miałam ochotę trzasnąć drzwiami, i wyjść. Zawsze kiedy ja krzyczałam, płakałam, on słuchał i nic nie mówił. A gdy opadały emocje, jego reakcja była jedna: mówił, że to nie tak, jak ja to interpretuję, bo przecież on nie chciał źle, a jeśli mnie zranił, to zrobił to nieświadomie. Teraz już nie miałam na kogo się wściekać, komu powiedzieć, że mnie irytuje, ani kogoś, kto powiedziałby mi, że źle widzę rzeczywistość, a prawda jest taka, że nie mam powodu do zdenerwowania. Brakuje mi go na każdym kroku, w każdym momencie dnia. Gdziekolwiek nie spojrzę, czegokolwiek nie dotknę, budzą się we mnie wspomnienia. Nie potrafię przestać o nim myśleć. O tym, co moglibyśmy robić, gdyby nie wypadek. Los zabrał mi go tak niesprawiedliwie szybko, wydarł go z rąk, nie patrząc na to, że moje serce roztrzaskało się na milion kawałków.

Wieczorami jest cicho, a rano, gdy się budzę, pościel obok jest nienaruszona i taka zimna. Nikt tam nie spał od dawna, mimo to zawsze zerkałam na jego poduszkę. Dotykałam miejsca, w którym zawsze mogłam poczuć ciepło jego ciała. Choć to niedorzeczne, pomimo upływu tylu miesięcy tliła się w mojej głowie nadzieja, że może któregoś dnia obudzę się i zobaczę go ponownie, a moje życie znów będzie radosne i szczęśliwe, takie, jakie było do tej pory.

W jeden wieczór, na jednej z dróg nieszczęśliwy zbieg okoliczności spowodował, że jego samochód wpadł w poślizg, wypadł na drugą stronę jezdni i dachował do rowu. Tylko tyle lub aż tyle spowodowało, że nie przeżył. Policja stwierdziła zgon na miejscu, przekonując mnie, że nie cierpiał. Tak, jakby to miało mnie w jakikolwiek sposób pocieszyć. Może i on nie cierpiał, ale mnie przeszywał ból nie do wytrzymania, gdy tylko pomyślałam o Michale. Wyrzucałam sobie, że gdybym zadzwoniła, może uchroniłabym go przed śmiercią? Oglądałam film, gdy on umierał.

– Może wezmę dzieci na weekend do siebie? – Pytanie mamy wyrwało mnie z zamyślenia.

– Nieee… dzięki, mamy już plan na sobotę. Chłopaki idą na basen, a potem jest jakieś przyjęcie urodzinowe… – wyjaśniłam, by nie sądziła, że odmawiam tylko po to, by ją spławić. – Już potwierdziłam, że będziemy.

– Tak, wiem o urodzinach. Mama tego chłopca rozmawiała ze mną w sprawie prezentu, ale pomyślałam, że może chcesz gdzieś wyjechać?

Rozumiałam, że chciała zmusić mnie do opuszczenia czterech ścian, ale gdzie miałam jechać? Sama? Gapienie się w telewizor lub w książkę jest takie samo w każdym miejscu na ziemi, niezależnie, czy płacę krocie za nocleg, czy zostanę u siebie, więc po co gdziekolwiek jechać. Nie miałam ani nastroju, ani chęci, ani nawet siły, by zmierzyć się z samotnością gdzieś indziej niż w dobrze znanych mi miejscach. Doceniałam, że chciała mi pomóc, że zrezygnowała z pracy i była z nami non stop, jak asystentka… choć nie, nawet więcej, jak lokaj w pakiecie z dzwoneczkiem, przybiegający na każde zawołanie. Cieszyłam się, że była, ale też czasami miałam już dość tego ciągłego bycia razem – jak w czasach, kiedy miałam naście lat.

– A gdzie ja mam jechać sama? – podjęłam temat.

– Nie wiem, może zaprosiłabyś kogoś na jakiś weekendowy wypad? Może koleżankę?

– Nie, to nie dla mnie.

Postanowiłam zmienić temat, zanim zacznie wymieniać osoby, które chętnie by ze mną pojechały.

– Widziałam list z ubezpieczalni. Według nagłówka to któreś z kolei pismo, które nam wysłali. Nie mogę tego zlekceważyć po raz kolejny, bo… – urwałam na chwilę, nie wiedząc nawet, co by się stało, gdybym nie odpisała. – Muszę zająć się kwestią ubezpieczenia. Zacząć monitorować wydatki i kontrolować środki na życie. Mija już prawie osiem miesięcy, a ja nie zrobiłam nic.

– Faktycznie musisz się tym zająć – powiedziała to jakoś zbyt entuzjastycznie, więc zerknęłam na nią badawczo.

Musiała to zauważyć, bo od razu pośpiesznie dodała:

– Wiesz… dobrze, że czemuś poświęcisz swoją uwagę.

Miałam wrażenie, że ostatnio każda nasza rozmowa tak się kończyła. Dawała mi rady – co i jak powinnam zrobić. Nie chciałam jej ranić ani odrzucać jej pomysłów, więc wolałam, jak zawsze, uciec. Odwróciłam się i bez słowa wyszłam z kuchni. Zostawiłam ją nad kipiącymi garnkami bez słowa wyjaśnienia. Udałam się do swojej samotni.

Ostatnie osiem miesięcy spędziłam w sypialni. Albo siedziałam w fotelu, albo leżałam na łóżku. Mama rzecz jasna narzekała na to, wołała mnie do salonu, do kuchni. Czasami szłam, ale tylko dlatego, że chciałam, by dała mi spokój. Kochałam ją za to, że gdy tylko dowiedziała się, że zostaliśmy sami, od razu złożyła w pracy wypowiedzenie i przyjechała jeszcze tego samego dnia. Niczym nie musiałam się zajmować, ba – do dziś nie muszę. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz gotowałam albo zrobiłam coś dla dzieci czy w domu. Niesamowite było, jak płynnie, niezauważalnie dla mnie weszła do naszej codzienności. Fakt, była dość młodą, energiczną kobietą. Nigdy nie słyszałam, by narzekała. Szybko się regenerowała, błyskawicznie rozwiązywała wszystkie konflikty, nawet z dziećmi, miałam wrażenie, że radzi sobie lepiej niż ja. Czasami ludzie myśleli, że to jej dzieci, no bo jaka babcia jest ruda, modnie ubrana, w stylu sportowej trzydziestolatki, i bawi się z dziećmi tak, jakby jej samej to sprawiało frajdę. Większość ludzi postrzega babcie jako niedołężne, spokojne i stateczne osoby. Ona była zupełnie inna. Tak jakby stanowiła swego rodzaju zaprzeczenie, że liczba świeczek na torcie zobowiązuje ją do bycia poważną, stonowaną i powolną.

Był majowy poranek. Cały świat zaczynał odrastać po ciężkiej zimie. Pierwszy raz rozumiałam ten trud powstawania na nowo. Na ulicy ludzie już tak się nie spieszyli do domów jak przez ostatnie bure miesiące, zbyt śmiało ściągali kurtki – jakby chcieli, by trochę słońca dotknęło ich wnętrza. Choć zazdrościłam im tej swobody, nadal niechętnie opuszczałam cztery ściany własnego domu. Wolałam pozostać obserwatorem, bo jak mogłabym się cieszyć z tych drobnych rzeczy, gdy Michała nie było obok. Szczęście jest przecież wtedy, gdy można je z kimś dzielić.

Na kanapie piętrzył się stos papierów. Odeszłam od okna i zrobiłam sobie miejsce pomiędzy nimi. Delikatnie usiadłam, dbając o to, by niczego nie strącić z siedziska. Brałam kolejno pliki dokumentów. Starałam się zrozumieć wszystkie regulaminy zapisane tak małą czcionką, że zakup lupy byłby tu całkowicie uzasadniony. Zapisy o tym, kiedy trzeba jaki kwitek wypełnić, komu wręczyć osobiście, komu wysłać. Dalej było o jakichś kserach, zaświadczeniach. Robiłam sobie listę z zadaniami do wykonania. Ogrom pracy przytłaczał mnie, ale starałam się skupić i robić to sumiennie.

Dzieci były w szkole, mama, krzątając się po mieszkaniu, mijała mnie w ciszy. Od czasu do czasu zadawała swoje standardowe pytania o moje biologiczne potrzeby. Oferowała herbatę, jedzenie, przekąski. Otwierała, a zaraz po tym zamykała okna, uznając, że jednak wiosenny przeciąg mógłby nas przeziębić. Mówiła coś pod nosem, a gdy prosiłam o powtórzenie, sądząc, że kierowała swoje słowa do mnie, machała ręką, dając mi do zrozumienia, że nie chciała mi przeszkadzać.

– Usiądź koło mnie na chwilę. – Klepnęłam kanapę, odpychając jednocześnie dokumenty na bok. – Czasami wyglądasz jak kopciuszek w domu złej macochy.

Usłyszałam śmiech tak dziwnie zmieszany z radością i zaskoczeniem.

– Ja tu kopciuszkuję już od dłuższego czasu – stwierdziła i usiadła obok mnie wyraźnie ucieszona zaproszeniem.

– Nie chce mi się tego wszystkiego czytać. – Wskazałam dokumenty. – Może zrobimy sobie herbatę, usiądziemy na balkonie i pogadamy?

– Dobrze, to już idę. – Wstała tak szybko, że usłyszałam świst powietrza.

– Dziś zrobimy inaczej. – Zatrzymałam ją prawie w biegu, chwytając za rękę.

Zerknęła na mnie, na rękę, potem znów na mnie. Dotknęła swoją dłonią mojej i uśmiechnęła się serdecznie. Ten drobny gest, ten uśmiech wniknął we mnie gdzieś głęboko, rozgrzewając swoim ciepłem każdy centymetr mojego ciała.

– Usiądź na leżaku, ja wszystko przygotuję – zaproponowałam.

Nic nie mówiąc, poszła na taras. Weszłam do kuchni i zaczęłam poruszać się po niej intuicyjnie, nie zastanawiając się, gdzie są torebki z herbatą, gdzie kubki, gdzie cukier. Otwierałam szafki, ale niczego nie mogłam znaleźć. Nagle spostrzegłam, że wszystko zostało poukładane zupełnie inaczej niż kiedyś, kiedy ja to zrobiłam. Uśmiechnęłam się, mimo że powinno mnie to zdenerwować… przecież ja tu nie żyłam, nie mieszkałam. Nic dziwnego, że mama zmieniła układ produktów tak, jak jej pasowało.

Po niewielkich trudnościach udało mi się przygotować napoje i z aromatyczną herbatą parującą z wysokich porcelanowych kubków poszłam do mamy.

– Co to za herbata? – Podałam jej kubek, siadając obok niej na rozkładanym fotelu.

– Jakaś smakowa – odpowiedziała szybko. – Ładnie pachnie, prawda?

– Tak, bardzo. – Patrzyłam w ciemnobrązowy płyn. – Gdzie ja byłam przez cały ten czas?

– A czy to ważne? Czasami nie warto myśleć o tym, co już za nami.

Patrzyła na mnie wnikliwie, ale chyba spostrzegła moje smutne spojrzenie i odwróciła wzrok w kierunku ulicy. Do tej pory każda próba rozmawiania o mnie czy o Michale kończyła się tak, że zalewałam się łzami i prosiłam ją, by dała mi spokój. Nadal nie miałam w sobie takiej śmiałości, by używać słów „śmierć”, „żałoba”, „wdowa”, „sieroty”. Mama o tym wiedziała. Nauczyła się ostrożnie między nimi lawirować, by nie sprawić mi przykrości. Co więcej, bojąc się reakcji, jaką mogłaby wywołać jednym złym sformułowaniem, wycofywała się, zanim delikatna tama powstrzymująca mnie od płaczu pękłaby, zalewając nas obie powodzią rozpaczy.

– Dziwi mnie – kontynuowałam – że muszę wypełnić tyle papierów, żeby dostać to, co nam się formalnie należy. Tyle lat płaciliśmy te przeklęte raty ubezpieczenia po to, żeby teraz udowodnić, że on naprawdę nie żyje i że oni naprawdę muszą wypłacić kasę.

– Przecież tak jest wszędzie: jeśli chcesz otrzymać jakiekolwiek pieniądze, musisz udowodnić swoje prawa do nich. Zapewne chcą wykluczyć możliwość próby wyłudzenia.

– No tak, ale tu chyba nie ma co weryfikować – stwierdziłam smutno. – Chyba będę musiała umówić się z agentką na spotkanie. Niech mi wyjaśni, co mam robić. Nie chcę palnąć jakiejś głupoty.

– Dobry pomysł. – Patrzyła na mnie przez chwilę, po czym powoli pociągnęła łyk herbaty. – Jak się czujesz?

– Ja? Chyba dobrze. Nic mnie nie boli… fizycznie.

– A psychicznie?

– Nie wiem. Chyba jestem już pogodzona, już sama siebie zamęczyłam tym, jaka jestem, i tym, co czuję.

Przytaknęła tylko, patrząc nieobecnym wzrokiem w dal. Posiedziałyśmy tak jeszcze trochę, ale nieubłaganie zbliżał się już czas na wyjście do szkoły po dzieci. Po raz pierwszy od dawna zrobiłam to osobiście. Niesamowite było to, że dla dzieci moja niespodziewana obecność po tylu miesiącach przerwy okazała się tylko przez chwilę nowością. Szybko zaczęli ze mną rozmawiać o szkole, a potem już samo się potoczyło. Ludzie, owszem, patrzyli na mnie, jakbym miała na czole jakiś finezyjny tatuaż, ale nikt nic nie powiedział – na szczęście. Choć nie interesowało mnie zbytnio, co o mnie myślą, ich spojrzenia miały w sobie ogromną moc. Nie umiałam jednoznacznie określić, co się pod tym kryło. Doszukiwałam się w nich współczucia, zrozumienia, może nawet zwykłej ludzkiej ciekawości. Przyglądali mi się bacznie, jakby czekali na jakieś działanie z mojej strony, na coś szokującego. Tymczasem stałam, rozmawiałam z dziećmi i zachowywałam się jak każdy inny rodzic. Po chwili znudzili się wodzeniem za mną wzrokiem i zajęli się swoimi pociechami. Mogłam w końcu odetchnąć.

Nauczyciele w szkole wiedzieli o wypadku. Nie było to zresztą trudne do rozszyfrowania, biorąc pod uwagę, że ja zniknęłam z horyzontu, a mama przejęła wszystkie obowiązki: odprowadzała i odbierała dzieci ze szkoły, uczęszczała na wszystkie zebrania i uroczystości. Reprezentowała mnie, gdy maluchy wpadały w kłopoty i gdy nauczyciele gratulowali im talentu czy osiągnięć. Ja zapadłam się pod ziemię. Przestałam istnieć.

Rodzice z kolei dowiedzieli się pocztą pantoflową. Z nikim nie utrzymywałam bliższych relacji. Owszem, dzieci spotykały się czasami w weekendy, ale z żadną z matek nie rozmawiałyśmy o osobistych sprawach. Ograniczałyśmy się jedynie do ustalenia, kto, skąd i o której odbiera dzieci. Jeśli maluchy zostawały u nas, mama zmuszała mnie, bym chociaż pokazała się i przywitała z rodzicami, a potem, gdy tylko drzwi się zamknęły, przejmowała obowiązki i pozwalała mi na powrót do mojej samotni. W związku z tym ja nie miałam kiedy poinformować tych ludzi o Michale, a mama uważała, że dla dzieci będzie lepiej, jeśli jego sprawa zostanie między nami i nie będzie wyciągnięta w obecności maluchów ani razu.

Ubezpieczalnia nie wyraziła zgody na wypłatę odszkodowania. Zażądali przedstawienia raportu z sekcji zwłok, tłumacząc, że okoliczności wypadku były nietypowe. Jak się okazało, prokuratura nie wnioskowała o sekcję, bo nie znaleźli ku temu powodu. Nawet nie wiedziałam, czy ta decyzja została podjęta w porozumieniu z nami, czy też to w zupełności należało do nich. Może nawet ktoś mnie zapytał o to, a ja odmówiłam? Zresztą kogo ja chciałam oszukać, nawet nie pamiętam, jak wyglądał pogrzeb, a co dopiero mówić o podejmowaniu jakichkolwiek decyzji i planowaniu działań, które mogłyby się okazać przydatne w przyszłości.

Mama zorganizowała wszystko za mnie, a ja tylko poszłam i otępiała uczestniczyłam we wszelkich uroczystościach. Kiedy było trzeba, klękałam, siadałam lub szłam. Jak prowadzona na sznurku marionetka. Jedno za to pamiętam doskonale. Miałam na sobie buty swojej mamy, o numer za duże, które utrudniały mi chodzenie. Teraz zastanawiałam się, dlaczego akurat w nich poszłam na pogrzeb. Może się pomyliłam? A może ktoś mi je podał i włożyłam bezmyślnie, zupełnie tego nie rejestrując? Wtedy nie miało to dla mnie żadnego znaczenia. Zauważyłam je dopiero, gdy moje stopy zaczęły w nich pływać.

Na myśl o ekshumacji drżałam ze strachu. Nie chciałam tego. Nie byłam w stanie się z tym jeszcze raz zmierzyć. Z drugiej strony ubezpieczalnia postawiła warunek. Bez sekcji dokumenty nie zostaną nawet rozpatrzone. Gdyby nie ich wymogi, odmówiłabym od razu. Świadomość, że Michał pracował jako jedyny w naszej rodzinie, popychała mnie do działania. To on nas utrzymywał, więc brak dochodu od kilku miesięcy i perspektyw zarobkowych zmuszały mnie do zaciśnięcia zębów i wykonywania telefonów. Mama oczywiście zaoferowała, że wszystkim się zajmie. Gdybym tylko dała jej notarialne upoważnienie do reprezentowania mnie, tym jednym papierkiem zdjęłaby z moich ramion całą odpowiedzialność. Było to ogromnie kuszące, ale jednak zastanawiałam się, czy to nie była moja powinność, czy nie czas najwyższy sterować i kontrolować rzeczywistość, zamiast być obserwatorem tego, co się dzieje samo, bez mojej wiedzy, ingerencji czy akceptacji.

Po wielu rozmowach, pertraktacjach, kłótniach i pismach udało się wszystko zorganizować tak, że nie musiałam ruszać się z domu. Zdalnie zarządzałam przebiegiem procesu, dbając o to, by tym razem nic mi nie umknęło. Nie wyraziłam zgody na ponowny pogrzeb, co rzecz jasna zbulwersowało rodzinę męża. Podobnie przyjęli moją decyzję o skremowaniu ciała Michała po sekcji. Nie wyobrażałam sobie, by po tym, jak poćwiartują jego ciało, miał, tak jakby nigdy nic się nie stało, wrócić do grobu. Potrzebują sekcji, okej – dostaną ją, a potem będzie tak, jak ja chcę. Nikt ani nic nie będzie już go niepokoić. Nigdy.

W krematorium wręczono nam urnę, bez świadków czy komentarzy. W każdym innym przypadku miałybyśmy czas na pożegnanie się ze zmarłym, ale w związku z tym, że jego ciało nie nadawało się do oglądania, przyjechałyśmy do krematorium, jak już było po wszystkim. Wyczytali nazwisko i dali potwierdzenie. Trzymając w rękach ten niby wazon w kwieciste wzory, poczułam się tak, jakby ktoś ze mnie zadrwił. Jakby chciał poznać moją granicę wytrzymałości. Czy dam radę jeszcze temu stawić czoła? Bo przecież to, co do tej pory przeżyłam, to zbyt mało. Kiedy powiedziałam mamie, że chciałabym tę urnę trzymać w domu, nie przyjęła tego tak entuzjastycznie, jak się spodziewałam.

– Są miejsca przeznaczone właśnie do tego celu – przekonywała mnie.

– Ale ja chcę, żeby tu stała. – Wskazałam stolik pod oknem po tym, jak weszłyśmy z powrotem do mieszkania. – Chcę, żeby był z nami. Kiedy podejmowane były decyzje o pogrzebie, przegapiłam ten moment, teraz chcę to nadrobić. Michał był dla mnie całym światem, chcę mieć go przy sobie. Czy to tak trudno zrozumieć?

– Dla ciebie to teraz może i jest dobry pomysł, ale jak wytłumaczysz to dzieciom? Jest grób, nagrobek i będzie pusty? – Patrzyła na mnie jak na szaleńca. – Dzieciom będzie łatwiej mieć miejsce, które będą odwiedzać. Zachowaj porządek rzeczy. Żywi są w domu, zmarli na cmentarzu.

– Jak to łatwo brzmi, kiedy to mówisz, ale ja bym wolała, żeby tu został – upierałam się przy swoim.

– Tak samo, jakbyś wolała, żeby żył, ale czy to cokolwiek zmieni? Znów tracisz rozpęd i zaczynasz drobić w miejscu. Ruszyłaś już przecież, czemu hamujesz?

– O czym ty mówisz? Jakie hamowanie? – bulwersowałam się jej odpowiedziami.

Miałam odmienne oczekiwania. Sądziłam, że ta rozmowa podąży w innym kierunku. Byłam pewna, że mnie zrozumie, pomoże zrobić miejsce, by urna stała w centrum naszego pokoju gościnnego. Tymczasem patrzyła na mnie z politowaniem.

– Mówię o twoi życiu, o tym, co było. Nie oderwiesz się od tego, jeśli nie postąpisz tak, jak powinnaś. – Zrezygnowana usiadła na krześle przy stole i zaczęła zwijać serwetkę bambusową w rulon, ewidentnie rozważając słowa, które wymówiła bardzo powoli. – Jestem tu od początku i wierz mi, widok, z którym się codziennie rano spotykam i który widzę jako ostatni każdego wieczoru, nie napawa mnie radością. Już wiele razy myślałam, że umarłaś razem z nim, że nie otworzysz się ani na mnie, ani na dzieci.

Widziałam łzy w jej oczach, ale nie zrobiłam nic. Czułam, jakby ktoś wylał mi taczkę betonu na stopy i zablokował moje ruchy. Stałam, patrząc na jej zgarbioną postać – już nie wydawała mi się taka młoda. Nagle jej zmarszczki zdały się głębsze i jak gęsta sieć zakrywały jej twarz. Widziałam ten trud i oddanie, ale nie mogłam się ruszyć. Bałam się, że jakiekolwiek emocje spowodują, że pęknę w środku i już nic nie będę czuła.

– Kiedy podjęłaś ze mną rozmowę – kontynuowała po głębokim oddechu – zaczęłam wierzyć, że się ułoży, że przeżyjemy to… razem… że jednak chcesz żyć, że będziesz żyć, normalnie. W miarę normalnie – poprawiła się, tak jakby przewidywała, że od razu powiem, że nic już nie będzie normalne.

– Chcesz, żebym zapomniała, żebym udała, że go nie było, że go nie kochałam… – Czułam palące łzy płynące po moich policzkach.

Nie wiedziałam, czy tego akurat ode mnie chciała, ale chyba właśnie tego sama się bałam. Wydawało mi się, że jeśli miałabym go tak blisko, to nie pozwoliłabym na to. Kiedy zobaczyłam, że spuściła głowę, płacząc, coś się we mnie odblokowało. Odruchowo ruszyłam z miejsca, nie myślałam o tym, co powinnam zrobić. Dotknęłam delikatnie jej ramienia. Przepełniał mnie smutek, ale inny niż do tej pory. Było mi jej żal. Nagle na nowo włączyła mi się empatia. Zaczęłam odbierać czyjeś emocje. Wyglądało to tak jak z radiem, które syczy źle nastrojone, a chwilę po przekręceniu pokrętła rozlega się czysta, pięknie brzmiąca muzyka. Bez szumów, bez trzasków. Jeden mały ruch powodujący taką różnicę.

– Dziecko – zaczęła, dusząc łzy – widzę twój ból, to, jak walczysz o każdy dzień. To, co kiedyś było między wami, dawało ci siłę, a teraz ci ją odbiera. Jemu to już nie robi różnicy, gdzie będzie, jak będzie i co będzie… ale masz dwoje dzieci, czekające na ciebie, na twoją miłość. Nie zapomnisz go, bo to niemożliwe… ale czas zająć się żywymi. Pomóż mi trochę tworzyć normalny dom.

Po raz pierwszy od kilku miesięcy zamieniłyśmy się rolami i to ja przytulałam, pocieszałam i mówiłam, że będzie dobrze. Dotarło do mnie, jakie znaczenie miała moja decyzja. Musiałam pozwolić Michałowi odejść.

Zgodziłam się na pozostawienie urny na cmentarzu.

Wynik sekcji zwłok potwierdził, że śmierć nastąpiła błyskawicznie. Jednak testy toksykologiczne wykazały obecność środków odurzających. Czytając raport, zastanawiałam się, czy na pewno patrzę na wyniki Michała. Choć wyglądało to jak ewidentna pomyłka, parametry – wzrost, grupa krwi, uzębienie i cechy szczególne – zgadzały się, więc o błędzie nie mogło być mowy. Nie docierało do mnie jednak, że użył jakiegoś narkotyku. Nigdy nic nie brał, nigdy nie widziałam niczego podejrzanego w jego zachowaniu. Wiedziałam, że czasem palił po kryjomu papierosy, ale narkotyki? To do niego zupełnie nie pasowało, to tak, jakby ktoś mi powiedział, że nie zauważyłam, że nie ma jednej nogi.

Ubezpieczalnia oczywiście znalazła szereg paragrafów wykluczających wypłatę odszkodowania. Z ich regulaminu wynikało, że osoba powinna być święta, by zasłużyć na pieniądze, które wpłacała latami. Mimo wielu rozmów z agentką nie dało się zrobić prawie nic. Prawie nic, bo wymusiliśmy wypłatę odszkodowania z tytułu nieszczęśliwego wypadku. O wiele lepiej stałoby się, gdyby pieniądze przelane do ubezpieczyciela odkładane były na oddzielne konto. Nie dostaliśmy nawet zwrotu tego, co wpłaciliśmy. Z punktu widzenia ubezpieczyciela mój mąż był narkomanem i nieodpowiedzialnym człowiekiem, który sam zdecydował o swoim losie.

Kiedy zaczęłyśmy z mamą planować wydatki na najbliższe miesiące, okazało się, że przy bardzo oszczędnym wydawaniu udałoby się utrzymać dzięki tym pieniądzom nawet cały rok. Utrzymując jednak poziom taki jak do tej pory, nie mieliśmy szans przeżyć nawet pół roku. Nadszedł czas, by zastanowić się nad tym, czego naprawdę potrzebujemy, a z czego można zrezygnować. Od początku naszego małżeństwa to Michał płacił rachunki, planował środki na koncie. Teraz mnie przyszło się tym zająć. Musiałam wczytać się w historię konta, by zrozumieć, co, gdzie i kiedy przelewał. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że przez osiem miesięcy nie pomyślałam o czymś tak trywialnym jak rachunek za gaz. Miałam nadzieję, że nie mamy żadnych zaległości, że mama i tym się zajęła. Ogarnęło mnie przerażenie na myśl, jak dużo spraw miałam do załatwienia, a co najgorsze, nawet nie wiedziałam, od czego zacząć.

– Skoro pójdę do pracy, co jest nieuniknione – stwierdziłam – to może powinnam kupić samochód?

– Nawet jeśli zdecydujesz się na mały i używany, to pochłonie to dużą część tego, co mamy. A patrząc na to, że przez ostatnich kilka lat nie pracowałaś i że masz wykształcenie niezbyt popularne na rynku, to boję się, że możesz długo szukać pracy. Po prostu nie wiem, czy ten wydatek będzie miał sens – tłumaczyła skupiona.

Patrzyła na mnie, na dokumenty i starała się mi pomóc. Choć tak naprawdę trudno było znaleźć jakikolwiek punkt zaczepienia.

– Boże… jakie to wszystko beznadziejne…

– Może teraz takie się wydaje, ale może jest w tym jakiś cel – wypowiedziała szybko.

– Tak, wiem, żebym w końcu wzięła trochę odpowiedzialności za życie, a nie żerowała na innych.

– Nie tak to chciałam ująć. – Mama pogłaskała mnie po ramieniu. – Przecież wiesz, że ci pomogę, i jak nie ty, to ja coś znajdę.

Zerknęłam na nią. Znów mi się zdawała starszą niż jeszcze chwilę temu. Wzięłam głęboki oddech i na nowo zaczęłam przeglądać papiery. Mama włożyła okulary i też pochłonięta danymi studiowała je z uwagą. Każda z nas układała w myślach plan na najbliższe miesiące. Dla mnie to będzie czas wysiłku spowodowany wdrażaniem się na nowo w rolę matki i pani domu. Bałam się bardziej niż w dniu, w którym przywiozłam do domu pierworodnego syna ze szpitala.

– Może do ojca byś zadzwoniła i poprosiła o pomoc? – Mama przerwała ciszę.

– Na pewno tego nie zrobię! – wyrzuciłam z siebie szybko. – Nie akceptował tego małżeństwa, nie zgadzał się, żebym tu mieszkała, więc teraz prosząc go o pomoc, potwierdziłabym, że miał rację, gdy mówił, że nic dobrego z tego nie wyjdzie.

– Uparta jesteś, ale widać jeszcze nie jest tak źle – skwitowała moje słowa, wychodząc z pokoju.

Zawsze tak robiła. Kiedy uważała, że dyskusja jest zbędna, zostawiała mnie samą, tak jakby chciała, by jej słowa zawisły w powietrzu i żebym powtarzała je w myślach, analizując ich znaczenie. W czasach kiedy mieszkałam z nią pod jednym dachem, wywoływało to u mnie napady złości, że tak bezceremonialnie odbierała mi możliwość zabrania głosu. Teraz już to na mnie tak nie działało. Nawet to, że poszła spać bez słowa pożegnania, nie zrobiło na mnie wrażenia. Zostałam przy stole, gdzie jeszcze chwilę temu siedziałyśmy razem. Poskładałam wszystkie dokumenty, dopisałam do notatek konieczność zlustrowania konta i wydatków. Jednocześnie zdałam sobie sprawę, że gdybym kiedykolwiek zainteresowała się tematem utrzymywania domu, teraz byłoby mi łatwiej. Wiedziałabym, od czego zacząć, a tak patrzyłam jedynie na sumę na koncie i szacowałam, ile tak naprawdę może kosztować życie. Nie miałam pojęcia nawet o cenie bochenka chleba.

Następnego dnia wstałam razem z mamą, pomogłam też dzieciom przygotować się do szkoły. Żartowałyśmy i opowiadałyśmy różne historie z czasów, gdy chłopcy byli bardzo mali. Przez rozmowy byliśmy spóźnieni, więc prawie biegiem próbowaliśmy dogonić czas. Nauczycielka dość niemiłą uwagą podsumowała moją pierwszą samodzielną poranną wizytę w szkole. Upomniała mnie głosem pozbawionym emocji, prosząc o zwrócenie uwagi na chaos, jaki wprowadziłam wejściem do klasy po dzwonku. Przeprosiłam i z uśmiechem wyszłam na korytarz. Była pierwszą osobą, która nie bała się powiedzieć czegoś, co mogło sprawić mi przykrość. Dla równowagi w życiu potrzebowałam różnych emocji, a nie tylko poklepywania po plecach..

Po powrocie do domu włączyłam komputer. Odruchowo otworzyłam strony, które zawsze przeglądałam. Pocztę, wiadomości i Facebooka, gdzie czekało na mnie mnóstwo powiadomień. Wielu znajomych w ten sposób postanowiło złożyć mi kondolencje. Czytając wszystkie wiadomości, w których deklarowano mi pomoc, dotarło do mnie, że ta moja samotność przez ostatnie miesiące była moim wyborem. Ludzie wcale się nie odwrócili. Po dotarciu do propozycji spotkań poczułam taki spokój, że jednak świat zauważył moją tragedię.

Wszystkie wiadomości były prawie takie same, z takimi samymi ciepłymi słowami, mającymi na celu wyrażenie oddania moich znajomych i ich gotowości do pomocy. Jedna z nich się wyróżniała. Była to krótka informacja:

Cześć, jestem Wojtek – Michała kolega z pracy. Spotkaliśmy się kiedyś, ale możliwe, że mnie nie pamiętasz. Jak będziesz miała chwilę czasu, to się odezwij. Chciałbym ci coś przekazać.

W pierwszej chwili pomyślałam, że zapewne chce oddać mi jego rzeczy z biurka. Jednak czytałam tę wiadomość kilka razy, wyczuwając w niej jakieś drugie dno. Sprawdziłam datę – wysłał to ponad trzy miesiące temu. Mogło być już za późno, ale mimo to odpisałam, że mam czas każdego dnia. Po dosłownie kilku sekundach od wysłania mojej wiadomości pojawił się komunikat:

Jutro 12:30, lunch w chińskiej knajpie koło biura?

Odpisałam szybko, że przyjadę. Zaskoczyłam samą siebie błyskawiczną akceptacją jego propozycji. Chciałam jak najszybciej uporać się ze sprawami Michała, a to z pewnością była jedna z nich. Zaczęłam się nawet zastanawiać, co zrobię z przedmiotami. Może dorzucę je do kartonów w szafie, gdzie czekała na mnie reszta jego rzeczy, które dostałam od policji po wypadku. Na samą myśl o kolejnym zadaniu potrząsnęłam głową. Skupiłam się na Wojtku. On zawsze rzucał się w oczy. Pamiętałam go doskonale. Przystojny, wysoki, aż za wysoki, szczupły, z tym kuszącym uśmiechem, mającym w sobie jakąś tajemnicę. Nie zdziwiłabym się, gdyby kelnerki w restauracjach ulegały jego czarowi, mając z nim do czynienia przez trzy minuty podczas przyjmowania zamówienia. Zawsze opowiadał o muzyce, o koncertach, na jakie chodził i jakie grał, o sporcie, szalonych wyprawach przez pustynie czy o surfowaniu w przeróżnych wodach świata. Michał zawsze mówił, że mimo iż Wojtek jest bardzo atrakcyjny dla kobiet, życie z nim było ogromnie trudne. Wszystko przez to, że bardzo poświęcał się pracy i swoim pasjom. Kobiety stanowiły dla niego zaledwie dodatek do całości, a nie główny powód, dla którego żył.

Po południu chłopcy zostali na placu zabaw, a ja, siedząc na ławce, obserwowałam ich zabawę. Kiedy przyszli poprosić, bym dołączyła do nich i odgrywała rolę kasjera w sklepie, sprawiło mi to nieskrywaną radość.

– Pamiętaj – odezwał się do mnie Staś – musisz liczyć dokładnie kamyki, bo inaczej Jeremi będzie oszukiwał.

Zaśmiałam się z tego ostrzeżenia i zapytałam:

– On zawsze oszukuje, prawda?

– Tak… – Pokazując palcem, policzył kamienie, którymi zaraz miał zamiar zapłacić za towary zgromadzone przez nich wcześniej, a które ja miałam sprzedawać. – Jeremi, ile masz?

– Dwanaście – odpowiedział szybko młodszy.

– Zobacz – zwrócił się do mnie Staś – jeszcze nie zaczęliśmy się bawić, a on już ma o dwa więcej niż ja. Rozdałem nam po równo! Jak możesz mieć więcej? Pokaż! – odezwał się do brata z prośbą o weryfikację.

Następnego dnia wszystko szło już płynnie i jakoś tak samo z siebie. W szkole byliśmy na czas, w domu udało mi się posprzątać własny bałagan, bo cała reszta była już uprzątnięta przez moją mamę. A punktualnie o dwunastej trzydzieści dotarłam do restauracji China Town. Wchodząc do środka, podałam nazwisko Wojtka, by kelner mógł zaprowadzić mnie do odpowiedniego stolika. Zaskoczyło mnie, że obok niego siedziała kobieta. Nie mówił, że będzie sam, ale też nie uprzedzał, że przyjdzie z kimś.

– Cześć. – Wyciągnęłam rękę na przywitanie najpierw w kierunku Wojtka, który szybko wstał i uścisnął moją dłoń, odrobinę za mocno.

Wyczułam nerwową atmosferę.

– To moja dziewczyna… – Skierował wzrok na swoją towarzyszkę.

– Narzeczona – przerwała mu. – Weronika, miło mi.

– Kaja – przedstawiłam się sama, widząc zszokowaną minę Wojtka.

Wymieniliśmy uściski dłoni i niezręczne spojrzenia. Nie rozumiałam sytuacji i nie wiedziałam, od czego zacząć. Czy zapytać wprost o to, co dla mnie ma? Czy też może dopytać, czy nie przeszkadzam? W myślach powtarzałam sobie jego wiadomość, gdzie pojawiło się słowo „lunch”, więc to chyba oznaczało, że mieliśmy jednak zjeść razem.

– Weronika dowiedziała się, że wychodzę dzisiaj zjeść tutaj, i postanowiła do nas dołączyć. – Powiedział to tak, że nawet ja zrozumiałam, że nie spodziewał się tego i tłumaczył jej obecność, sugerując, że nie była mile widziana.

– Ej – pacnęła go dłonią w ramię, co nie wyglądało zbyt przyjaźnie – gdyby to było jakieś służbowe spotkanie, tobym nie śmiała się wpraszać, ale przecież na pogaduchy to chyba można, nie? – zwróciła się do niego, ale szybko przekierowała wzrok na mnie.

Poczułam, że oczekuje ode mnie potwierdzenia.

– Nie przeszkadzasz – zapewniłam. – Jest mi ogromnie miło cię poznać.

Atmosfera zrobiła się jeszcze bardziej niezręczna po mojej, jak się okazało, nieudanej próbie rozładowania jej. Zapadła długa cisza. Weronika zaczęła czytać menu, Wojtek patrzył na mnie, przygryzając dolną wargę. Wyglądał ładnie, jak zawsze. Elegancko ubrany i zadbany w każdym calu. Jedyne, co do niego teraz nie pasowało, to ten niepokój. Ewidentnie zastanawiał się, co zrobić. Nie chciałam być dla nikogo ciężarem.

– Może dasz mi to, co masz dać, a ja zostawię was samych? – zaproponowałam. – W sumie to całkiem niedawno jadłam śniadanie.

Spojrzenie Wojtka od razu powiedziało mi, że poruszyłam temat, którego on w ogóle nie chciał zaczynać. Nie w obecności narzeczonej.

– A co masz? – Weronika go zlustrowała.

Po raz kolejny zmierzyliśmy się z ciszą. Zastanawiałam się, czy powinnam coś powiedzieć, starać się wytłumaczyć. Zdezorientowana czekałam jednak na jego ruch.

– To nic materialnego… chciałem pogadać… – Spojrzał najpierw na mnie, potem na Weronikę. Widząc nasze zmieszanie, nie miał już wyboru. Odchrząknął i kontynuował: – Przed śmiercią Michała dużo się działo w firmie… są pewne informacje, które powinny do ciebie dotrzeć. To wszystko.

– Jakie informacje? – zapytałam zaskoczona.

W tym czasie podeszła kelnerka. Zebrała nasze zamówienia, posłała szeroki uśmiech Wojtkowi i zapytała, czy zapisać wszystko na jeden rachunek. Jej pytanie spowodowało, że Weronika odezwała się jako pierwsza.

– Kaja płaci oddzielnie, więc dwa rachunki. – Wskazała mnie ręką, a kelnerka podążyła wzrokiem za jej ruchem i rzuciła coś cicho pod nosem, co zapewne było potwierdzeniem, że zrozumiała.

Kiedy chciała już odejść, Wojtek zatrzymał ją:

– Przepraszam, koleżanka się pomyliła. – Zaakcentował te słowa tak, jakby chciał Weronice świadomie sprawić przykrość, używając właśnie takiego określenia. – Jeden rachunek poproszę.

Wciągnęłam powietrze, spodziewając się, że zaraz będę świadkiem wybuchu Weroniki. Byłam więcej niż pewna, że mu tego nie przepuści. Zanim jednak cokolwiek zdążyła zrobić, Wojtek bardzo asertywnie zwrócił się do niej:

– Pozwól mi decydować o tym, czy chcę zapłacić za swojego gościa.

Złożyła ręce jak karateka przed walką i ukłoniła mi się. Zrozumiałam, że to był gest przeprosin, po którym nastąpiła kolejna długa cisza. Przebywanie z nimi przy jednym stoliku stanowiło swego rodzaju torturę. Wojtek zaciskał zęby, ja czekałam na rozwój wydarzeń, a Weronika chwyciła kartę win i czytała ją z takim przejęciem, jakby na każdej stronie były numery wygranych w totka na najbliższych kilka losowań. To spotkanie nie miało najmniejszego sensu, a przedłużanie go graniczyło z masochizmem. Gdybym mogła, od razu bym wyszła. Zatrzymywało mnie jednak zachowanie Wojtka. Ten niepokój, to, że z jakiegoś względu chciał mnie wtajemniczyć w sprawy firmy, oraz to, że łączył je z Michałem.

– Jakie informacje? – ponowiłam pytanie, chcąc jak najszybciej mieć to za sobą.

– Związane z pracą, rozliczeniami, nadgodzinami i zobowiązaniami.

– No dobrze, ale co z tego wynika? Bo na razie podajesz jakieś terminy, które nic mi nie mówią.

Wojtek ewidentnie szukał w sobie odwagi, by zacząć mówić otwarcie o tym, co tak naprawdę miał na myśli.

– Dwa dni po śmierci Michała nerwowo niszczono dokumenty…

– Co?! Jakie dokumenty? – wybuchnęłam. – Jaki to ma związek z jego śmiercią? A w ogóle skąd wiesz, że to ma jakikolwiek związek z jego śmiercią? – Potrząsnęłam głową, zaprzeczając. – Tak jakby niszczenie dokumentów w dużych firmach było czymś niezwykłym.

– Wojtek ma czasami tak, że mu się wydaje, że w firmie jest spisek, coś, co ukrywają – stwierdziła Weronika, unosząc brwi, co zapewne miało oznaczać poirytowanie.

– Spisek? – uśmiechnęłam się na dźwięk tego słowa. – Przeciwko komu? Michałowi?

– Nie, z udziałem Michała.

– Skończ już te teorie – strofowała go narzeczona. – To niedorzeczne, co mówisz.

– Wiem, że trudno to udowodnić, ale… – przerwał na chwilę i spojrzał na mnie tak przenikliwie, jakby chciał mnie tym spojrzeniem przekonać do swoich racji – …prześledziłaś to fikcyjne konto, które Michał miał założone pod twoim panieńskim nazwiskiem?

– Jakie konto? – Otworzyłam szeroko oczy z przerażenia. – Nie wiem nic o żadnym fikcyjnym koncie.

– Nie, konto jest prawdziwe, a jedynie właściciel jest fikcyjny. Musisz je znaleźć, tam są duże pieniądze. Piotr nie kontaktował się jeszcze z tobą? Masz jeszcze komputer Michała?

– Tak, mam… nie, Piotr się nie kontaktował – odpowiedziałam nieprzytomnie na dwa pytania jednocześnie.

Przypomniałam sobie kondolencje Piotra podczas pogrzebu, a także zapewnienia o pomocy. Jako szef zachował się adekwatnie do sytuacji. Nie naciskał na żadne rozliczenia. Nie pisał, nie dzwonił, by mnie pośpieszyć. Zapewne czekał na kontakt z mojej strony, dając mi tyle czasu, ile potrzebowałam. Piotr, mimo że był starszy ode mnie tylko o dziesięć lat, miał w sobie taką mądrość, która wyróżniała go z tłumu. Zawsze uśmiechnięty, życzliwy. Wielokrotnie chwalił Michała za jego pracę. Wynagradzał go bardzo hojnie premiami kilkukrotnie przewyższającymi miesięczną pensję. Dzięki temu mieliśmy nowy samochód, świetne wakacje i życie na takim poziomie, że o nic nie musieliśmy się martwić.

Nie, to niemożliwe. Nie potrafiłam nawet sobie wyobrazić, żeby ten człowiek miał złe intencje, niszczył dokumenty czy zakładał fikcyjne konta.

– Musimy zgrać z niego dane – przerwał moje myśli Wojtek – zanim poproszą cię o zwrot komputera.

– Musimy? – zapytałam podejrzliwie. – A jaki ty masz w tym interes?

Wojtek patrzył wrogo, zły na mnie i na Weronikę, i nawet chyba na kelnerkę, która przyniosła dania. Przyglądałam mu się uważnie. Zupełnie nie rozumiałam, czemu tak mu na tym zależało. Ta pasja w jego oczach, kiedy o tym mówił, była wręcz namacalna.

– Chcę ci pomóc – odparł prawie przez zaciśnięte zęby, kładąc nacisk na ostatnie słowo w taki sposób, że wywołał we mnie poirytowanie.

– Taki z ciebie dobry samarytanin… – wyśmiałam jego intencje. – Na pewno Piotr nie wie o tym spotkaniu i o tym, że chcesz wyłudzić ode mnie dane Michała.

– Słuchaj – widziałam narastającą w nim wściekłość, bo jego ton momentalnie zmienił się w szorstki – nie możesz mu nic powiedzieć, musisz mi pomóc…

– To teraz ja mam pomóc tobie? – zauważyłam. – Czyli jest coś, na czym ci zależy! Albo zaczniesz mówić otwarcie o całej sprawie, albo nie mamy o czym rozmawiać.

– Okej. Nie tak miała wyglądać ta rozmowa. – Wziął głęboki oddech, a po chwili kontynuował: – Zaczynamy sobie skakać do oczu, zamiast współpracować. Spotkajmy się u mnie w domu dziś lub jutro. Zdaje się, że tu nie dojdziemy do porozumienia. – Przeczesał ręką swoje czarne włosy i chwycił je mocno tuż nad karkiem. – Nie mam złych intencji, chcę pomóc nam obojgu.

– Wyglądasz jak maniak jakiś – podsumowała dość trafnie emocje Wojtka Weronika.

– Muszę to przemyśleć – wycedziłam, wstając i szykując się do wyjścia.

– Zostań – poprosił cicho, po czym wskazał na mój talerz. – Nic nie zjadłaś.

– Dzięki za troskę, ale nie umiem jeść, kiedy ktoś próbuje wywrócić cały mój światopogląd i wmówić coś, czego bym się nigdy nie spodziewała. – Wkładając płaszcz, dodałam: – Dzięki za rozmowę i spotkanie. Wiem, gdzie cię szukać.

W drodze powrotnej do domu zastanawiałam się nad tym, co jeszcze chwilę temu omawialiśmy nad słodko-kwaśnym kurczakiem. Mój mąż i fikcyjne konto? Czy można już mówić o praniu pieniędzy? Piotr wyglądał czasami jak anioł z tym swoim delikatnym wyrazem twarzy, złotymi włosami i niebieskimi oczami. Jak ktoś taki mógł być oszustem? Mając miliony, prężnie rozwijającą się firmę, najlepszych ludzi na rynku, po co miałby ryzykować i bawić się w jakieś machlojki. Z drugiej strony przy takich pieniądzach ludzie zaczynają ryzykować. Przypomniałam sobie, jak kiedyś po powrocie do domu Michał dał mi kopertę wypchaną banknotami.

– Zobacz, jaki twój mąż ma łeb! – Wręczył mi to tak radośnie, jak dziecko pokazuje dorosłemu supernowoczesną zabawkę.

– Wow! Sporo tego. – Zważyłam w dłoni kopertę tak, jakby były w niej złote dukaty, a nie banknoty. – Skąd to masz?

– W ostatniej chwili przed przetargiem zagrałem va banque. Zadzwoniłem do Piotra i powiedziałem mu, że mam przeczucie, że trzeba obniżyć cenę za projekt, bo inaczej nie przejdzie. Piotr się wahał, mówił, żeby składać tak, jak jest. Uparłem się, że obniżymy o milion. Piotr nie chciał się zgodzić. Przekonywał mnie, że nie mam podpisów na tej stronie, którą chcę wymienić, i że to ważny projekt, ale wiesz, rozłączyłem się z nim, przedrukowałem ofertę z obniżoną ceną do przetargu, podniosłem kwoty w kolejnych latach tak, żeby wyszło na to samo, i wygraliśmy! Mamy kontrakt na wiele następnych lat! To jest dojna krowa, żyła złota! – emocjonował się swoim osiągnięciem.

– I podrobiłeś podpisy? Piotr się nie wściekał? – Skupiłam się na szczegółach, które dla niego były jedynie koniecznością na drodze do sukcesu, zupełną błahostką.

– Tak, zrobiłem wszystko, jak było w oryginale, a czy się wściekał, to właśnie masz w ręku dowód.

Rozpierała go duma i radość. Podszedł do mnie, uśmiechając się od ucha do ucha. Przytulił mnie mocno.

– Co kupujemy? – zapytał, szybko zmieniając temat.

Właśnie to nas gubiło, to kupowanie. Wydawaliśmy wszystko. Wymienianie samochodów, wakacje, spa, koncerty, wyjazdy weekendowe, najlepsze hotele, kilkudniowe wojaże offroadowe, na które Michał zabierał nawet kolegów z pracy. Te przyjemności chłonęły pieniądze błyskawicznie. Fakt, kupiliśmy luksusowe mieszkanie w dobrej okolicy, które w pełni zostało zaaranżowane przez najlepszej klasy projektanta. Dzieliłam klatkę ze sławami z telewizji, na co nigdy nie byłoby mnie stać, gdyby nie mój mąż. Dobrze, że chociaż to miałam na własność, inaczej wszystko by było roztrwonione. Nigdy nie sądziłam, że te czasy tak szybko odejdą.

Zamknęłam oczy, żeby jeszcze raz dokładnie przypomnieć sobie tę sytuację, tę jego radość. Wtedy widziałam to tak: oddawał się pracy, podejmował ryzyko, liczył się ze stresem, porażkami i sukcesami, robił to dla dobra firmy, dla Piotra, dla kasy. Byliśmy jak duża machina, w której wszystkie tryby pracowały bezawaryjnie. Rozpierała mnie duma, że tak fantastycznie mu poszło, że gdyby nie on, to nie wygraliby tego przetargu. Nie kwestionowałam jego decyzji, nie pytałam, czy jego postępowanie było legalne. Wierzyłam mu i zakładałam, że wszystko, co robił, było dobre. Musiało być, bo następnego dnia jedliśmy obiad w towarzystwie Piotra i zastępcy szefa Rafała w najbardziej modnej, drogiej i szpanerskiej restauracji, jaką tylko stolica znała. Widziałam, że Piotr patrzył na Michała z szacunkiem i podziwem, że traktował go wyjątkowo. Rafał był mniej entuzjastyczny, ale on nigdy nie okazywał żadnych emocji. Kiedy Piotr dopytywał o dzieci, o moje pasje i zajęcia, Rafał sam z siebie wtrącał opowieści o swojej rodzinie. Śmialiśmy się długo i szczerze. Idealny obrazek, idealna firma, idealna relacja.

Zaczęłam się zastanawiać, czy Wojtek nie chciał zszargać dobrego imienia Michała, a może robił to z zazdrości, ponieważ sam nigdy nie odniósł tak spektakularnych sukcesów. Co więcej, nigdy nie miał takiej relacji z Piotrem, nigdy nie był tak blisko. Może zrozumiał, że jemu to się nigdy nie uda, i postanowił odegrać się za to na Michale? A może to wszystko to jakiś atak na Piotra?

Przesiadki i czekanie na przystankach mnie irytowały. Z naszego prywatnego samochodu, którym owego feralnego dnia Michał pojechał w delegację, nie zostało nic. No, prawie nic – dostałam kawałeczek papieru potwierdzający wywiezienie na złom szczątków pojazdu. Swoją drogą była to kolejna rzecz do zrobienia na mojej liście: załatwienie spraw związanych z samochodem, ubezpieczenia i złożenie ostatecznego podpisu na wysłanie go do kasacji. Zapewne za parking tej kupy złomu przez tyle miesięcy trzeba będzie słono zapłacić.

Mama zadzwoniła, że Jeremi spadł z jakiegoś wysokiego miejsca na placu zabaw i że musiała natychmiast iść do szkoły, by go odebrać. Zapewniła mnie, że nic się nie stało, a Jeremi skarżył się jedynie na ból ręki. Złamania zostały wykluczone przez szkolną pielęgniarkę, więc było to pewnie tylko stłuczenie. Brak samochodu i możliwości szybkiego dojazdu do szkoły powodowały we mnie narastającą złość. Po tylu latach niezależności, jaką dawał własny pojazd, przyszło mi przełknąć dumę i złość i siedzieć na drewnianej ławce obok śpiącego bezdomnego, i wyglądać po raz tysięczny, czy mój autobus już nadjeżdża. Autobusy zatrzymujące się na przystanku pierdziały na mnie czarną chmurą spalin, od bezdomnego zalatywał kwaśny zapach moczu i ogólnego, trudnego do zidentyfikowania smrodu, a na dodatek, żeby uzupełnić ten obraz rozpaczy, dwa gołębie próbowały zjeść zżutą gumę rozdeptaną na placek na chodniku. Zmuszona siedzieć tam w warunkach, które kiedyś uznałabym za nieludzkie, obiecałam sobie, że zrobię wszystko, by odmienić swój los.

Wieczorem dostałam wiadomość od Wojtka na Facebooku:

Przepraszam za dzisiaj. Byłem poirytowany tym, że Weronika przyszła. Nie miałem cierpliwości na spokojną rozmowę. Wiem, że ona mnie wyśmiewa. Wiem też, że ciężko ci uwierzyć, że twój mąż był tak naprawdę kimś innym, że robił brudną robotę Piotrowi i że dostawał za to naprawdę pokaźne pieniądze. Myślę, że Michał czuł się bardzo pewnie. Niczego wam nie brakowało, to po co miał cię wtajemniczać w to, co się dzieje, jeszcze byś się niepotrzebnie zamartwiała. Pewnie któregoś dnia dałby ci te pieniądze, tak jak te pozostałe koperty z bonusami od Piotra. Gdybym nie miał podstawowego dowodu, tobym w ogóle nie zaczynał tematu. Był projekt, który początkowo prowadziłem ja. Po kilku tygodniach miałem luźną rozmowę z Michałem, w której wspomniałem mu, że zauważyłem błąd w zapisie regulaminu umowy. Obaj stwierdziliśmy, że gdyby ktoś chciał, to na tej umowie mógłby zarobić krocie. Po jakimś czasie spotkaliśmy się we trzech w gabinecie Piotra i chłopaki powiedzieli, że zobaczą, czy da się faktycznie spożytkować ten niekorzystny zapis, który pozwoli im się nieźle obłowić. Byłem trochę załamany, bo ten projekt był dla mnie ważny, poświęciłem na niego dużo czasu, ale zgodnie z rozporządzeniem Piotra przekazałem zarządzanie projektem Michałowi. Po kilku dniach zerwali umowę. Pamiętasz sprawę Mobila? Było głośno o niej nawet w mediach. Oni zrobili to świadomie, dla kasy. Spotkajmy się jeszcze raz.

Faktycznie przypominam sobie, że Michał szczycił się, że zapobiegł próbie wpędzenia firmy w olbrzymie długi. Mówił, że wielka firma komunikacyjna chciała ich zniszczyć. Nie dopytywałam wtedy o szczegóły, więc teraz nie umiałam wyrokować, która wersja była prawdziwa.

Zobaczyłam, że Wojtek jest dostępny na Facebooku. Odpisałam, że spotkamy się niebawem, bez podawania jakichkolwiek konkretów. Potrzebowałam więcej czasu na przemyślenie tego, co chciałabym zrobić z informacjami, jakie mi przekazywał. Po chwili dostałam kolejną wiadomość:

Nie zostawiaj tego tak, pomogę Ci odzyskać to, co jest Twoje. Może Michał nie był święty, ale na pewno robił to dla Was.

Stukałam nerwowo paznokciami w blat biurka. To niemożliwe, żeby mój mąż był zamieszany w takie afery. Nie lubiłam, kiedy ktoś nie zostawiał mi wyboru i swoim zachowaniem stawiał mnie w sytuacji, w której musiałam zrobić coś, co nie współgrało z moimi przekonaniami. Powoli, cedząc słowa, odpisałam:

Jest mi ogromnie miło, że chcesz mi pomóc, ale w głowie mam jedną myśl: co Ty z tego będziesz miał? Nie chce mi się wierzyć, że robisz to z dobroci serca. A może jednak jest ukryty powód? Może liczysz na część tej kasy? To nie jest atak… chcę po prostu wiedzieć, na czym stoję, znać Twoje zamiary.

Wahałam się, czy wysłać tak sformułowane pytania, czy to nie był za ostry ton, ale w zasadzie czemu tylko ja miałam być przypierana do muru? Wysłałam. Od razu widziałam, że zaczął pisać, ale nic nie wysyłał. Po chwili informacja o tym, że pisze, zniknęła, po czym pojawiła się na nowo. Ewidentnie nie wiedział, co odpisać. Po długim czasie oczekiwania dostałam krótką wiadomość:

Dlatego właśnie musimy się spotkać.

Zbyłam go zapewnieniem, że odezwę się do niego w następnym tygodniu, jak znajdę chwilę czasu. Wspomniałam o długim dniu i konieczności wstawania rano z dziećmi, przeprosiłam i uciekłam z chatu.

Rano dzieciaki opowiadały swoje sny. Nie dowierzałam, że tak niewinne osoby mogą mieć czasem takie dziwne i straszne koszmary. Zawsze wydawało mi się, że zły sen to swego rodzaju odreagowanie negatywnych, mrocznych emocji z całego dnia. A dzieci, jako chronione przed okropnościami życia, powinny nie znać tych lęków, aż dorosną. Z drugiej strony moje doświadczyły czegoś strasznego – straciły ojca.

Śniadanie upłynęło nam zatem na słuchaniu opowieści o horrorach, potworach, smokach, lawach i innych okropnościach. Wyobrażając sobie ich sny, doszłam do wniosku, że sama bałabym się tych wszystkich straszydeł.

Mama uwijała się jak w ukropie, by zdążyć ze wszystkim na czas. Tego dnia Staś miał prezentację w szkole – jego zadaniem było przedstawić jak najwięcej sum dających ten sam wynik. Każde dziecko losowało liczbę i miało pokazać najwięcej możliwych kombinacji matematycznych w celu osiągnięcia tego wyniku. W drodze do szkoły opowiadał o tym z wielkim przejęciem i pytał o moje pomysły. Wszystko, o czym wspominałam, już miał zapisane, więc z poczuciem wyższości poinformował mnie, że w ogóle się nie znam na matematyce. Chciałam powiedzieć, że Michał się znał, ale ugryzłam się w język. Nie widziałam sensu w przypominaniu im o tym. Ku mojemu zaskoczeniu chłopcy w ogóle nie pytali o Michała, tak jakby nigdy nie mieli ojca. Fakt, że dużo pracował, często nie było go w domu, ale wydawało mi się, że była między nimi ta nić porozumienia. Zastanawiałam się, czy to moja mama odbyła z nimi te najtrudniejsze rozmowy o umieraniu i odchodzeniu ze świata, czy też nie tęsknili za nim wcale i nie odczuwali jego braku. Z drugiej strony nie pytali też o to, dlaczego ja zachowywałam się tak długo jak warzywo.

Po powrocie do domu zobaczyłam kartkę z informacją na stole, jak w czasach, gdy nie istniały telefony. Podniosłam ją i przeczytałam, że mama pojechała na jakieś badania z ojcem. Nie wynikało z niej, które z nich będzie widziało się z lekarzem, ale wytłumaczyłam sobie, że zapewne są to jakieś kontrolne badania, bo przecież powiedzieliby mi, gdyby to było coś poważnego. Obiecałam sobie, że gdy wróci, poświęcę jej więcej czasu, zapytam, jak się czuje, co jej dolega, o czym myśli. Zastanawiające było to, że można przebywać w czyimś towarzystwie dwadzieścia cztery godziny na dobę i nie mieć pojęcia o tym, co się dzieje w życiu tej osoby. Zapewne gdybym nie była taka skupiona na sobie, zauważyłabym to już wcześniej. To też musi się zmienić. Niedługo moja lista rzeczy do zrobienia będzie łatwiejsza do spisania na papierze toaletowym.

Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk telefonu. Nie byłam przyzwyczajona do tego hałasu. Muzyka, którą mam przypisaną do numeru swojej mamy, była znajoma i przyjazna, zaś standardowy dzwonek, dla wszystkich pozostałych numerów, wydawał się agresywny i upominający. Odebrałam szybko.

– Witam, z tej strony Agnieszka – przedstawiła się agentka ubezpieczeniowa. – Czy możemy chwilę porozmawiać? Proszę powiedzieć, jeśli mam zadzwonić później.

– Nie, jest okej. Proszę mówić.

– Mam dla pani i dobrą, i złą wiadomość… – zawiesiła głos, czekając na moją reakcję.

Po tych wszystkich emocjach, które przebiegły po mnie w ostatnim czasie jak stado antylop po stepie, zamieniając wszystko w nic nieznaczący pył, nic nie było już w stanie sprawić, bym zadrżała ze strachu.

– Proszę mówić – powtórzyłam po raz kolejny zapewnienie, że jestem w stanie zmierzyć się z tym, co chce mi przekazać.

– Zacznę od tego, że przed każdą wypłatą odszkodowań sprawdzamy najpierw, czy nie ma żadnych zabezpieczeń finansowych z tytułu wypłaty odszkodowania. Co dokładnie oznacza, czy polisę można wypłacić uposażonemu, czy też jest jakiś inny podmiot, któremu się te pieniądze prawnie należą. W pani przypadku polisa niestety nie zostanie wypłacona, ponieważ zabezpieczeniem kredytu, jaki pani małżonek wziął na swoje nazwisko, jest właśnie jego polisa na życie. – Agnieszka tłumaczyła wszystko spokojnie, tak jakby informowała mnie o pogodzie na przyszły tydzień.

– Ale o jakim kredycie pani mówi? – dopytałam.

Żadnego kredytu nie mieliśmy i nie było wydatku, na który potrzebne byłyby pieniądze z kredytu. Za wszystkie przyjemności płaciliśmy przecież gotówką lub kartą, ściągając należność z nigdy nietopniejących środków na koncie.

– To był kredyt gotówkowy, ale nie mam niestety wglądu w szczegóły poza formalnościami, takimi jak: data zawarcia umowy i wysokość raty. Natomiast mogę dodać, że nie wszystkie pieniądze z polisy zostaną wykorzystane. Jest niewielka suma, którą pani wypłacimy.

To chyba miała być ta dobra wiadomość, bo jak do tej pory nie umiałam doszukać się niczego pozytywnego w tym, co usłyszałam. Może w jej rozumieniu dobre było to, że nie musiałam spłacać kredytu i miałam czyste konto, bez zadłużeń. Czyste konto. Tak, to było bardzo dobre określenie.

– Przykro mi, że przekazuję pani takie informacje po tym wszystkim, co się stało…

– Taką ma pani pracę. Proszę się nie tłumaczyć… rozumiem – przerwałam potok litości i pocieszeń, jaki miałam zaraz usłyszeć.

Ludzie często wypowiadają takie słowa automatycznie, bez większego zaangażowania, bo tak wypada, bo tak się robi, bo uznaje się to za taktowne. Zapewne na koniec dodałaby, że jakoś się wszystko ułoży i że mąż na pewno nie chciał mnie martwić.

– Gdyby miała pani jakieś pytania, proszę, śmiało.

– Mam pytanie, owszem. Jaką sumę dostanę? – zapytałam rzeczowo, nie oczekując zbyt wiele.

– Niewiele ponad dwadzieścia tysięcy złotych. – Agentka przerwała na moment, a po chwili ciszy, wypełnionej jedynie szelestem kartek, dodała: – Z tego wynika, że kwota około czterystu trzydziestu tysięcy złotych zostanie przelana na konto banku.

Podziękowałam za informację i rozłączyłam się. Starałam się wyobrazić sobie przedmioty o wartości zbliżonej do kwoty kredytu. Co to mogło być? Coś, za co zapłacił gotówką. Czemu też tak bezmyślnie zabezpieczył ten kredyt polisą na życie? Zapewne zakładał, że prędzej spłaci kredyt, niż skończy się jego życie. Tak czy inaczej powinien mnie poinformować. Jakie to przykre dowiadywać się od zupełnie obcych ludzi, że mój mąż zrobił coś za moimi plecami i – co gorsza – świadomie nie wtajemniczał mnie w swoje decyzje.

Powtarzałam sobie w myślach, że muszę opracować plan działania z uwzględnieniem planu finansowego na najbliższe miesiące. To, co do tej pory uznawałam za pewne, po raz kolejny musiało zostać zweryfikowane. Przez wiele lat nie zastanawiałam się nad wydatkami, nad tym, czy byłoby nas stać na coś, czy nie. Może los wysłał mnie na kilka lat na wakacje po to, abym teraz miała siłę do walki i odpracowała wszystko, co wcześniej przyszło tak łatwo. Nadszedł moment, w którym wygodne życie stało się przeszłością i miłym wspomnieniem. Teraźniejszość powodowała, że czułam smutek i żal. Nie umiałam wytłumaczyć, czy byłam zła na agentkę, na Michała, czy na samą siebie. Na pewno użalanie się nad sobą i nazywanie uczuć w niczym mi nie pomogły, ale tak trudno było zrozumieć nowe życie, a przede wszystkim do niego przywyknąć.

– To wszystko dzieje się tak szybko – zaczęłam tłumaczyć mamie po tym, jak dołączyłam do niej wieczorem w kuchni. – Gdy wydaje mi się, że już nic mnie nie zaskoczy, dowiaduję się o czymś nowym, czego nie byłam w stanie przewidzieć…

– Rozumiem cię, masz wrażenie, jakbyś wróciła z podróży i zastała…

– Nie. – Potrząsnęłam głową. – Mam wrażenie, że podróż dopiero się zaczyna.

– Damy radę – zapewniła mama i odwróciła się do mnie plecami, by wyłączyć zmywarkę. – Coś wymyślimy.

Popatrzyłam na nią z wahaniem. Bardzo chciałam jej wierzyć, że uda nam się żyć normalnie. Cały czas jednak powracałam myślami do rozmowy z agentką.

– Czy banki nie są zobowiązane do informowania małżonków o kredytach? Czy nie ma takiego prawa, że żona musi wyrazić zgodę na kredyt męża? – formułowałam na głos swoje wątpliwości.

– A skąd wiesz, że wziął ten kredyt, jak byliście małżeństwem? – zauważyła słusznie mama.

– To miałoby sens, ale polisa na życie to była oferta z firmy Piotra w ramach rozszerzenia pakietu dbania o pracowników, więc jeśli zabezpieczył kredyt polisą, to myślę, że wziął go, jak już byliśmy po ślubie, i to dobrych kilka lat.

– Pytałaś o daty? Kiedy wziął kredyt?

– Nie, zresztą to była rozmowa z agentką ubezpieczeniową, a nie z bankiem. Być może ona ma taką wiedzę, ale nie pytałam o to. Nie przyszło mi do głowy.

– No tak. – Mama spojrzała na mnie poważnie. – To w ogóle nie pasuje do Michała.

– Wiem – stwierdziłam smutno. – Dlatego tak bardzo mnie to szokuje.

Mama starała się jakoś wytłumaczyć postępowanie Michała, zapewniając mnie, że ona też nie o wszystkim rozmawiała z ojcem. Jej słowa miały być dla mnie pocieszeniem, ale nie umiałam tego tak postrzegać. Nie taki miałam obraz swojego związku.

– A jak twoje badania? – zmieniłam temat. – Które z was było u lekarza? Wszystko w porządku?

– Tak, wszystko dobrze. Nie martw się. – Mama obdarowała mnie uśmiechem, takim samym jak w czasach dzieciństwa, kiedy miałam pięć lat. Nie wspominając, kogo dotyczyła wizyta, dodała: – To tylko rutynowe badania.

– Obiecaj mi, proszę, że gdy cokolwiek będzie się działo, powiesz mi o tym od razu. Nieważne, czy to dotyczy zdrowia, czy innej sprawy. Mam już dość odkrywania prawdy po czasie.

– Dobrze. – Mama podeszła do stołu, ale nie usiadła.

Zrozumiałam, że chciała coś szybko powiedzieć i odejść bez dłuższych dyskusji.

– Ojciec chce, żebym wróciła do domu. – Zawiesiła na chwilę głos. – Mówił, że już czas, żebyś zajęła się wszystkim sama… Powiedziałam mu, że masz jeszcze sprawy, których uporządkowanie zajmie kilka tygodni, i że za jakiś miesiąc przeprowadzę się do niego.

– Rozumiem – odpowiedziałam dość cicho.

Naprawdę rozumiałam i mimo że nie miałam z ojcem najlepszych relacji, wiedziałam, że nie robił tego ze złości. Całkowicie naturalne było, że chciałby mieć swoją żonę w domu. Nie przypominałam sobie ani jednej sytuacji, kiedy odwiedziłby nas w moim mieszkaniu w ciągu ostatnich miesięcy. Trudno mi było stwierdzić, jak często rodzice się widywali i jeśli tak, to gdzie. Czy ojciec przyjeżdżał tutaj, czy też mama jeździła do niego, gdy dzieci były w szkole? Być może nawet zabierali chłopców do siebie, żeby spędzić razem trochę czasu. Nie umiałam o to zapytać, więc porzuciłam temat. Dawniej zapewne zadałabym wiele pytań. Wnikałabym w ich stosunki. Dzisiaj wyglądało to zupełnie inaczej. Nie zagłębiałam się w problemy, które nie były moim udziałem.

Mama wyszła z kuchni, zostawiając mnie samą przy stole. Mimo że był to ciężki dzień i w zasadzie powinnam się załamać i płakać, czułam się dobrze. Przesiadłam się na kanapę z komputerem na kolanach, rozważając obejrzenie jakiegoś filmu. Za wyliczanie pieniędzy i szacowanie budżetu postanowiłam zabrać się rano. Otworzyłam Facebooka. Zaczęłam przeglądać stronę główną, wyświetlającą wydarzenia z życia moich znajomych. Jedna z moich dawnych przyjaciółek opublikowała zdjęcie testu ciążowego. Pogratulowałam jej i zanim przeszłam do następnego wpisu, pojawiła się prywatna wiadomość od niej z pytaniem, co u mnie. Z uwagi na to, że kiedyś byłyśmy bardzo blisko, rozważałam, czy napisać jej szczerze o tym, co się dzieje w moim życiu, czy też odpisać tak, jak wypadało, że wszystko okej. Zdobyłam się jedynie na: „wiesz, jak jest”. Zasypała mnie kolejnymi wiadomościami, informując mnie, że przestała pracować, że jest w domu, że chętnie się spotka na pogaduchy, że możemy odświeżyć kontakt. Nie było to jednak takie proste. Za dużo nas teraz dzieliło. Jej życie na pewno było kolorowe i radosne, podczas gdy moje miało jedynie różne odcienie szarości. Zapewniłam ją, że odezwę się, jak już załatwię wszystkie sprawy. Może do tego czasu moje życie nabierze barw.

Wróciłam do czytania pozostałych wiadomości na Facebooku. Zupełnie bez zaskoczenia otworzyłam tę od Wojtka. Poprosił o mój numer telefonu i kolejne spotkanie tak szybko, jak to możliwe, na – jak to określił – przyjaźniejszym gruncie. Wysłałam mu krótki tekst. Zaproponowałam spotkanie następnego dnia, podczas pobytu dzieci w szkole.

ZW – zobaczyłam wiadomość od niego wysłaną sekundę po mojej.

ZW? A co to znaczy?

Po chwili oczekiwania spostrzegłam, że Wojtek coś pisał.

To oznacza „zaraz wracam” w skrócie. Prowadziłem samochód i musiałem zjechać na pobocze. Nie umiem pisać i jechać jednocześnie :)

Zerknęłam na zegar. Było chwilę po dwudziestej drugiej. Nim zaczęłam pisać, pojawiła się kolejna wiadomość:

Wracam właśnie z pracy, czy mogę podjechać do Ciebie na chwilę?

Nie mam warunków na przyjmowanie gości o tej porze. Mama śpi, dzieci śpią. Nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł.

OK, rozumiem, to może mógłbym Cię zabrać gdzieś na miasto lub nawet do siebie, do domu. Weronika na bank nie śpi i będzie zadowolona z towarzystwa…

Nie wspominałam spotkania z Weroniką tak miło, żeby traktować kolejną sposobność zobaczenia jej jako coś wartego mojego wysiłku. Gdy czytałam te wiadomości, zastanawiałam się jedynie nad tym, dlaczego tak mu zależy na spotkaniu. Budziło to moją ciekawość. Zanim zdrowy rozsądek zaczął mnie strofować argumentami typu, że jest już późno, że nie powinnam wychodzić z domu bez uprzedzenia, że to były tylko szalone wymysły Wojtka, odpisałam:

OK, możemy się spotkać. Wszystko mi jedno gdzie.

Choć tak naprawdę miałam nadzieję, że nie zaproponuje swojego mieszkania.

Będę za 10 minut. Jak możesz, to zejdź na dół, wiem, które to osiedle, ale nie wiem, gdzie dalej, B4N.

B4N?

Szyfr, którego nie byłam w stanie odczytać, skupił moją uwagę, zupełnie odciągając ją od faktu, że Wojtek wiedział, gdzie mieszkam. Tłumaczyłam sobie, że być może kiedyś odwoził Michała albo rozmawiali o tym, gdzie kto mieszka. Zatrzymałam na chwilę rozpędzone myśli pytaniem, czy to bezpieczne wychodzić z kimś, kogo się słabo zna. Odpowiedzialna strona mnie spowodowała, że wyrwałam kartkę z notatnika i zostawiłam mamie informację z danymi Wojtka – tego, co o nim wiedziałam, było niewiele. Po powrocie do komputera zastałam wyjaśnienie. B4N to skrót od bye for now. Czułam się staro, nie rozumiejąc obowiązujących obecnie szyfrów, tak jakby cała epoka minęła, odkąd ostatni raz czatowałam z ludźmi.

Pośpiesznie się przebrałam, odświeżyłam i zeszłam na dół. Moje osiedle to było skupisko czterech apartamentowców ustawionych w dwóch równoległych do siebie liniach. Na obu końcach znajdowały się parkingi dla gości. Przeszłam najpierw w jedną stronę osiedla, ale panująca cisza i ciemność szybko przegoniły mnie w drugą stronę. Tuż za bramą wjazdową stało zaparkowane auto z patrzącymi na mnie złowrogo włączonymi światłami. Pomyślałam o sarnach i innych zwierzętach, które w obliczu tych dwóch jasnych strumieni światła ogarnia paraliż. Poczułam nerwowość i zawahałam się niepewna, czy powinnam podejść i zapytać się, czy to on, czy też poczekać na kontakt z jego strony – o ile to była właściwa osoba.

– Cześć – usłyszałam głos ze strony groźnych świetlnych „oczu”.

Zrobiłam sobie dłonią daszek nad brwiami jako sygnał, że nic nie widzę. Musiał zrozumieć mój gest, bo po chwili wyłączył światła.

– Sorry za to, nie sądziłem, że nie poznasz samochodu – powiedział Wojtek, zbliżając się do mnie i wyciągając rękę na przywitanie. – Dzięki, że przyszłaś.

– Wybacz, ale nie mam bladego pojęcia, jaki to samochód… Co więcej, widząc tylko umieszczone wysoko dwa snopy światła, łatwo pomyśleć, że to traktor.

Ścisnęłam jego dłoń pewnie, tak jakbym chciała przekonać i jego, i siebie, że mam w sobie siłę. W tym momencie zdałam sobie sprawę, ile mnie to spotkanie będzie kosztowało. Musiałam blefować, udawać obojętną, bo przecież nie mogłam mu pokazać, że przyszłam tu kierowana ciekawością.

– Traktor? – Szczery śmiech Wojtka sprawił, że się uśmiechnęłam. – Udam, że tego nie słyszałem. Nawet nie wiesz, jakie osiągi ma ten traktor.

Popatrzył na mnie przez chwilę tak sympatycznie i miło, jakby był moim przyjacielem.

– Jedziemy? – Otworzył mi drzwi od strony pasażera.

– A gdzie? – dopytałam, wsiadając.

– Może pojedziemy na Stare Miasto. Przejdziemy się, pogadamy…– zaproponował, odpalając silnik.

Skinęłam tylko głową. Wojtek zapiął pasy i zaczął cofać z podjazdu. Po chwili płyta CD zaczęła grać delikatną muzykę jazzową. Wieczór był dość ciepły jak na maj, a ja od tak dawna nigdzie nie wychodziłam. Ogarnęła mnie radość i lekkość. Po raz kolejny przywołałam swoją listę rzeczy do zrobienia i w myślach dopisałam następny punkt. Tak, muszę wychodzić z domu. Może jednak powinnam się zgodzić na to spotkanie ze swoją dawną, a obecnie ciężarną przyjaciółką? Może nie byłoby aż tak źle? Czy tak dużo zmienia to, że była szczęśliwa i w błogosławionym stanie?

– Czemu nic nie mówisz? – wyrwał mnie z zamyślenia Wojtek.

– Słucham? – Spojrzałam na niego tak, jakbym obudziła się zaskoczona, że znajduję się w jego samochodzie.

Na jego twarzy w ogóle nie było widać zmęczenia, a przecież pisał, że zaledwie przed chwilą wyszedł z pracy. Jedyną oznaką upływu godzin był jego ciemny zarost przebijający się przez skórę policzków. Wyglądał młodo i atrakcyjnie.

Zmarszczyłam brwi, starając się zrozumieć, o co mnie zapytał.

– A co mam mówić? To ty chciałeś rozmawiać.

– No tak, ale myślałem, że będziesz miała jakieś pytania – stwierdził, nie odrywając wzroku od ulicy.

Trzymał kierownicę jedną ręką. Zdecydowanie mi się to nie podobało. Brak zaufania, ciemność i duża prędkość wzbudzały we mnie mieszane uczucia.

– Najpierw trzeba wiedzieć, o co pytać – wycedziłam.

– Tak, to prawda – zauważył. – W twoich oczach wyglądam pewnie na desperata gnębiącego ludzi po nocach swoimi teoriami spiskowymi, wprawiając ich tym w zakłopotanie i zażenowanie.

Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. To było tak lekko powiedziane, że pozazdrościłam mu swobodnego formułowania myśli i odwagi wypowiadania ich na głos. Całe napięcie nagle odpuściło. Wojtek potrafił rozmawiać, przełamywać lody i nazywać rzeczy otwarcie, to było pewne. Bardzo szybko wzbudzał sympatię. Z pewnością pomagał mu też jego urok osobisty. W tym momencie stwierdziłam, że udzielę mu kredytu zaufania i wysłucham uważnie jego teorii spiskowych.

– Wiem, że wiele spraw, o których ode mnie usłyszysz, może ci się nie spodobać – kontynuował – ale chcę od razu powiedzieć, że jestem przekonany, że Michał któregoś dnia by ci o tym powiedział, tylko po prostu los przygotował dla niego inny scenariusz. – Wojtek rzucił mi przelotne spojrzenie, jakby chciał zbadać moją reakcję.

Sądził zapewne, że się rozkleję, a może że się otworzę i zacznę mówić. Dla mnie tego rodzaju emocje zostały zbyt głęboko zakopane, by takim lekkim stwierdzeniem wydostać je na wierzch. Nie miałam nic do powiedzenia, a przynajmniej jemu. To, co mój mąż przede mną ukrywał, czego nie powiedział, nie dawało się sensownie wytłumaczyć i zapewnienia o jego najlepszych intencjach były już nudne. Złość, którą czułam, powodowała, że powoli piedestał, na którym Michał stał przez wszystkie lata naszego związku, zaczynał się kruszyć. Faktem było, że sama go tam postawiłam, był moim bohaterem. Kimś godnym podziwu, szacunku, zaufania. Boże, jaka ja byłam ślepa – dlaczego nie zadawałam pytań? Przywołałam swoją odpowiedź sprzed kilku sekund – „trzeba wiedzieć, o co pytać”.

– Muszę zacząć od początku – kontynuował rozmowę Wojtek – bo inaczej nie będziesz w stanie zrozumieć, o czym mówię. – Po krótkiej pauzie, potrzebnej na zebranie myśli, zaczął pewnie: – W firmie nie było żadnej konkurencji. Każdy doskonale znał swoje miejsce. Nie było zaskakujących awansów, niespodziewanych premii, przypadkowych gratulacji. Praca z Piotrem ma to do siebie, że organizacja znajduje się na pierwszym miejscu. Łatwo się zatem domyślić, że błędy nie zdarzały się często, a jeśli już były, to powodowały taką nerwówę, że ciężkie powietrze przygniatało do ziemi każdego, kto tylko przebywał pod dachem firmy. Wtedy była cisza.

Słuchałam Wojtka, zastanawiając się, czy jego słowa przedstawiały firmę tak, jak ja to widziałam. Częściowo się zgadzało, zwłaszcza z tą dobrze funkcjonującą machiną. W tej materii moje wrażenia były podobne, ale to, co Wojtek powiedział o błędach, zupełnie mi nie pasowało. Może mówił o swojej pracy i własnych doświadczeniach. Piotra postrzegałam jako bardzo dobrego szefa i nie potrafiłam sobie wyobrazić tej ciszy i napięcia. Prędzej widziałabym radykalne cięcie niż przeciągającą się niepewność wśród pracowników.

– Słuchasz mnie? – zapytał.

Zapatrzona w szybę przed sobą byłam nieświadoma, że Wojtek czeka na moją reakcję.

– Tak – rzuciłam pospiesznie. – Tylko staram się to sobie wyobrazić. I nie gra mi to o błędach i atmosferze.

– Widzisz, to jest kolejny dowód na to, że Michał nie chciał cię martwić, bo…

– Błagam, nie mów mi o tym jego wspaniałomyślnym planie niemartwienia mnie niczym. Niedobrze mi się robi, jak to słyszę – warknęłam.

– Okej, okej, sorry. – Wojtek uniósł jedną rękę w geście poddania. – Chciałem tylko powiedzieć, że była raz sytuacja, kiedy Michał dość ostro pokłócił się z Piotrem. Krzyczeli na siebie, po czym Michał wyszedł z jego gabinetu i idąc do siebie, uderzył w drzwi, rozbił szybę i skaleczył rękę…

W mojej głowie zapaliło się czerwone światełko. Pamiętam, jak przyszedł do domu ze świeżymi ranami na dłoni. Wrócił wtedy bardzo późno, nie odbierał telefonu. Umierałam ze strachu, myśląc o najgorszym. Wytłumaczył mi, że coś mu się w aucie zepsuło, próbował to naprawić, pokaleczył się, wylądował w serwisie i dlatego tak długo zeszło. Kłamstwo. A ja wtedy nawet o nic nie pytałam, tylko przytuliłam go szczęśliwa, że wrócił do domu cały i zdrowy, no… z kilkoma zadrapaniami. Muszę blefować, muszę blefować – powtarzałam sobie w głowie. Nie mogłam powiedzieć Wojtkowi, że o tym nie wiedziałam. Co on by sobie pomyślał o naszym małżeństwie? Jacy z nas byli partnerzy? Dlaczego Michał mi o tym nie powiedział? Może nie mógł? Może ja sprawiałam wrażenie, że byłam głucha na problemy? Teraz to sama siebie oszukiwałam, przecież byłam totalnie, absolutnie i całkowicie głucha na problemy, z zerową umiejętnością odczytywania znaków ostrzegawczych. Żona idiotka, nieświadoma otoczenia i żyjąca w raju – tak mogłam siebie podsumować.

Jedno mnie niepokoiło: kiedy przestałam być partnerem do rozmów? Ile to trwało? To chyba najważniejsze pytanie ze wszystkich, które grzmiały w mojej głowie. Ile to trwało? Jakaś część mnie nie chciała tego słyszeć, nie chciałam wiedzieć, ale druga część dopominała się prawdy. Musiałam wiedzieć, co poszło nie tak. Czy Michał okłamywał mnie od początku naszego małżeństwa, czy też wydarzyło się coś, co zapoczątkowało te praktyki, a potem zbyt dużo się wydarzyło, bym mogła cokolwiek zrozumieć?

W tym czasie Wojtek zaparkował samochód. Jakiś bezdomny przybiegł, zbliżył się do nas tak szybko, jak pozwalał mu na to chwiejny krok, i zapytał Wojtka, czy jako dobry kierownik życzy sobie, by on, samozwańczy parkingowy, przypilnował auta. Wojtek bez dyskusji dał mu monetę w dłoń. Pan parkingowy obdarzył nas bezzębnym uśmiechem i zapewnił o wysokiej jakości swoich usług. Pomyślałam wtedy, że wiele razy w życiu akceptujemy coś, co jest totalnie niepotrzebne, udając, że zawarto w tym jakiś ukryty sens. Jakieś nieme porozumienie stron, że tak powinno być, mimo że porządek świata upomina się o zupełnie inny bieg zdarzeń. Tak jak z tym bezzębnym dziadkiem. Wiedzieliśmy, że nie będzie pilnował samochodu, że stał tutaj tylko po to, by zbierać na tanie wino, i jak tylko tę kwotę uzbiera, czmychnie, nie wywiązując się z zadania, za które dostał wynagrodzenie z góry. Jego usługi to była ściema, a mimo to zgodziliśmy się na to kłamstwo.

Wyszliśmy na ulicę. Noc nie wydawała się już taka miła i zachęcająca do spacerowania. W dosłownie kilka sekund zmieniła się w mroczną i dziwnie chłodną czarną czeluść. Moje nastawienie pod wpływem wyjaśnień Wojtka też uległo radykalnej zmianie. To prawda, że życie to dziesięć procent tego, co daje los i dziewięćdziesiąt procent tego, jak się reaguje. Uzyskałam informacje i teraz to ode mnie zależało, co z nimi uczynię. Nie chciałam wyciągać pochopnych wniosków ani surowo niczego oceniać. Wbrew swoim odczuciom i ogarniającemu mnie niepokojowi wzięłam głęboki oddech gotowa na zmierzenie się z prawdą, a przynajmniej strzępami informacji, które układały się w prawdę. Miałam cichą nadzieję, że skutecznie udawało mi się ukryć swoją walkę przed Wojtkiem. Jeśli nawet się nie udawało, to byłam mu wdzięczna za powstrzymanie się od komentarza.

Piknięcie alarmu sterowanego z pilota i Wojtka poruszające się usta przywołały mnie z powrotem w miejsce, w którym byłam obecna tylko ciałem. Jego pytanie, jego pytanie – powtarzałam sobie w myślach. Skup się.

– Miałabyś ochotę coś zjeść? Jakąś kanapkę? – powtórzył Wojtek. – A jak nie, to może chociaż herbatę? – dodał, zauważając mój brak entuzjazmu.

– Jak uważasz. Wszystko mi jedno – wymamrotałam nadal zamyślona.

– Nie jadłem nic od lunchu, a mój brzuch woła rozpaczliwie o coś zjadliwego. Myślę, że zadowoliłby się nawet papierową chusteczką. – Próba rozładowania sytuacji nie wyszła mu tak, jak zakładał, więc zaraz stwierdził poważniej: – Wezmę coś z którejś z budek, a ty zdecydujesz na miejscu.

Przytaknęłam.

– Co to był za błąd? – zaczęłam na nowo temat.

– Który błąd? – Wydawało się, że Wojtek już zapomniał o naszej rozmowie w samochodzie. Zazdrościłam mu tego.

– Ten, który spowodował taką reakcję Michała – sprecyzowałam.

– Aaa, to. Nie wiem dokładnie, o co chodziło, a wiesz… jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Zakładam, że była to duża kasa. Sądzę, że Piotr wiedział, ile wart jest Michał, i o drobne kwoty by się nie awanturowali tak zaciekle.

Westchnęłam ciężko.

– Co jest? – Wojtek zauważył moje przygnębienie.

– Pewnie to była taka kwota, której nie ma się ot tak na koncie oszczędnościowym, a którą pokrywa się z kredytu. Na przykład takiego, który się załatwia poza plecami żony i zabezpiecza polisą na życie – wypowiedziałam na głos swoje myśli, czując się jak Sherlock Holmes rozwiązujący zagadki. Przynajmniej to ułożyło się w całość.

– Zapewne. – Wojtek też się zamyślił, ważąc znaczenie moich słów. – Przykro mi.

– Niesłusznie – przerwałam i szybko naprowadzając jego myśli na inny tor, zapytałam: – Co jeszcze powinnam wiedzieć?

– Dużo tego – zaczął, patrząc w niebo, jakby starał się przypomnieć sobie istotne wydarzenia. Być może nawet takie, które sam przegapił, a były znaczące.

Szliśmy powoli przed siebie, zatrzymując się automatycznie na skrzyżowaniach. Gdzieś po drodze Wojtek kupił jakąś kanapkę i dwie herbaty. Byłam tak skupiona na swoich rozważaniach, że zapomniałam odezwać się w porę i poprosić o cukier, gdy jeszcze był na to czas. Dopiero gdy odeszliśmy kawałek od kawiarni, a ja upiłam łyk płynu, który do tego sparzył mi język, zrozumiałam, co się stało. Ocknęłam się.

– Moja herbata jest gorzka – powiedziałam, patrząc w kubek.

– Sorry, ale nie mówiłaś nic o cukrze. – Wojtek zmierzył wzrokiem swój, a potem mój kubek, po czym zaproponował zamianę, zapewniając, że jeszcze nie zdążył się napić swojej słodzonej.

Na moje wyjaśnienie, że ja już się napiłam, machnął tylko ręką i zamieniliśmy się herbatami. Pociągnęłam kilka łyków, starając się tym razem, by nie oparzyć ust. Przez chwilę szliśmy w ciszy, a ja w myślach wracałam do Michała i jego sekretów.

– Widzisz – Wojtek zaczął pierwszy – myślę, że Michał też doskonale wiedział, ile jest wart i jakie pieniądze robił dla Piotra, ale żaden szef nie lubi, kiedy pracownik rośnie tak w siłę, że zaczyna stanowić zagrożenie dla niego samego.

– Ale jakim zagrożeniem był Michał? – Nie dowierzałam jego słowom.

– Bo wiedział za dużo, bo powiedział, że ma konto z kasą na twoje nazwisko na wypadek, gdyby kiedyś ta bańka mydlana pękła. Tak jakby czuł, że zbliża się jakaś katastrofa.

– Katastrofa? – podchwyciłam słowo, które mnie wręcz uderzyło. – W firmie czy w życiu?

– Nie wiem, co miał na myśli, ale na pewno chciał się przygotować na sytuację, w której zostałby zmuszony do odejścia od Piotra.

Posiadanie planu B świadczyłoby o jego dojrzałości, a nie o kombinatorstwie. To akurat mogło nie mieć żadnego znaczenia w całej tej sprawie. Nie docierało do mnie jednak, czemu Wojtek ze mną o tym rozmawiał.

– Okej, ale nadal nie rozumiem, o co ci chodzi w tym wszystkim, po co mi to mówisz? Co ja mam z tym zrobić?

– Co zrobić? – ożywił się błyskawicznie. – Zacząłbym od zgrania całej zawartości komputera Michała. Jestem ogromnie zaskoczony, że do tej pory nikt się nie upomniał o jego zwrot. Potem mogłabyś wystąpić o wypłatę nadgodzin, bo z tym u nas w firmie jest bardzo kiepsko. Pracujemy jak mróweczki od rana do nocy, a nadgodziny przechodzą nam koło nosa.

Potok słów wypowiadanych przez Wojtka nie miał dla mnie najmniejszego sensu.

– A jak ja udowodnię jego nadgodziny?

– Prosto. Logami w komputerze. Kiedy zaczynał pracę i kiedy kończył. Gdyby to trafiło do sądu pracy, gdyby skontrolowały to urzędy, to…

– Hola, hola – zaprotestowałam głośno. – Ja mam iść do sądu, żeby załatwić sprawę twoich nadgodzin? Narazić się na proces z Piotrem i na ewentualne koszty w razie przegranej po to, żebyś ty miał kasę.

– I ty też – wtrącił szybko, ale widząc, że mnie to zapewnienie w ogóle nie ucieszyło, dodał: – Ale na bank byś wygrała.

– A skąd to możesz wiedzieć? Kto byłby świadkiem potwierdzającym jego pracę? A poza tym – stwierdziłam zdecydowanym głosem – Piotr ma takich prawników, że taką myszkę jak ja pożarłby, zanim sprawa ruszyłaby z miejsca.

– Ja byłbym świadkiem pracy nadgodzinowej Michała, jestem przekonany, że nam się uda. Nawet do tego stopnia, że zobowiązuję się pokryć wszystkie koszty, jakie poniesiesz, żeby zawalczyć o swoją należność.

– Skoro jesteś taki przekonany o sukcesie, czemu sam nie wystąpisz o zapłatę za swoje nadgodziny? – zauważyłam poirytowana. – W przeciwieństwie do Michała jesteś żywy i możesz mówić w swoim imieniu.

Wojtek zatrzymał się. Przeczesał nerwowo włosy i zacisnął usta w cienką linię. Widziałam, że dla niego też nie był to łatwy temat.

– Bo nie mogę odejść z tej firmy – zaczął spokojnie. – Jestem głupcem, który podpisał kontrakt na wykonywanie konkretnych zleceń i nie mam gwarancji na dalszą pracę. – Znacząco uniósł brwi i wziął głęboki oddech. – Nie mogę wystąpić przeciwko niemu sam… jako pierwszy, bo mam kary umowne, stracę opinię. Jestem przekonany, że zniszczyłby mnie w środowisku. Nawet nie wiesz, jakie on ma kontakty.

– Tak, to mnie przekonuje – odparłam, szydząc. – Sam boisz się jego, jego kontaktów, a mnie wystawiasz na pożarcie.

– Nie, to nie tak. – Wojtek złapał mnie za ramiona, jakby chciał mną potrząsnąć. – Tobie on nic nie zrobi, nie ma takiej możliwości. Nie łączą was żadne zobowiązania. Jedyne, co potrzebujemy, to pierwszego działania, a potem ruszy lawina. Wszystko byłoby inaczej, jakby różne kontrole zajęły się jego kontraktami i sprawdzeniem ich legalności. Gdyby tylko urząd pracy dowiedział się, że ten jego zadaniowy tryb pracy polega na jeżdżeniu na ludziach, to zaraz by mu przywalili kary. Takich ludzi jak Michał, którzy pracują po naście godzin na dobę, weekendy i święta, jest cała masa. A zgadnij, gdzie idzie hajs?

Pytanie, które odpychałam od siebie, powracało ze zdwojoną siłą. Może powinnam zagrać va banque? Faktycznie Michał dużo pracował, zapewne dwa razy więcej, niż przewiduje ustawa regulująca czas pracy. Z drugiej strony dostawał premie, te koperty z kasą, które wynagradzały jego wysiłki. Sięganie po pieniądze do Piotra wydawało się niskim i haniebnym zagraniem. Wyglądałoby to tak, jakbym szukała łatwych pieniędzy, zamiast zapracować na nie.

Zadzwonił Wojtka telefon.

– Hej, sorry, że tak późno – tłumaczył się cichym głosem. – Coś mnie zatrzymało.

I choć nie słyszałam, z kim rozmawiał, byłam absolutnie przekonana, że dzwoniła Weronika, zmartwiona przedłużającą się nieobecnością Wojtka.

– Tak, zaraz wychodzę – zapewniał. – Nie czekaj na mnie.

Posłałam mu spojrzenie, jakim strofowałabym własne dziecko za jakiś wybryk. Na Wojtku jednak nie zrobiło to najmniejszego wrażenia.

– No co? – zapytał niewinnie, wciskając czerwoną słuchawkę w telefonie.

– Wszyscy jesteście tacy sami! – rzuciłam z wyrzutem. – Ona się martwi, dzwoni. Z taką łatwością ją oszukałeś, że nadal pracujesz…

– Ech – westchnął. – Bo zasypywałaby mnie pytaniami o to, gdzie, z kim jestem, dlaczego, a jak długo jeszcze. Jest już późno i…

– Tak, jest już późno, wracajmy do domu – zakończyłam jego marną próbę wytłumaczenia się.

Drogę do samochodu pokonywaliśmy w milczeniu. Zachowanie Wojtka wobec narzeczonej nie miało dla mnie żadnego znaczenia. W ogóle nie zaprzątałam sobie nim głowy. To jego decyzje, jego związek. Analizowałam natomiast informacje, jakie mi dziś przekazał. Odpowiedzią na wszystkie pytania był kontrakt Michała z firmą. Na pewno udałoby mi się znaleźć zapisy o nadgodzinach, premiach i finansowych ustaleniach z Piotrem. Pytanie tylko, czy ja naprawdę chciałam się w to wszystko teraz wikłać. Miałam tyle rzeczy w kolejce do zrobienia, że zastanawianie się nad prawnymi aspektami jego pracy wydawało się niczym w porównaniu z tym, z czym musiałam zmierzyć się w najbliższych dniach.

Kiedy byliśmy w samochodzie, Wojtek zapytał, czy zgodziłabym się przegrać dane Michała. Po chwili wahania zdecydowałam, że moglibyśmy to zrobić, ale nie byłam pewna, czy będę chciała to jakkolwiek wykorzystać. Sama nie umiałabym tego skopiować. Oddanie komputera do firmy zajmującej się takimi usługami nie wchodziło w grę ze względu na poufność danych i ryzyko dostania się ich w niepowołane ręce. Musiałam zaufać Wojtkowi i poprosić go o pomoc. W zasadzie o nic nie musiałam go prosić, bo kierowany nadzieją na odzyskanie pieniędzy z nadgodzin deklarował zajęcie się wszelkimi kwestiami bez najmniejszego problemu.

– Pomyśl o tym wszystkim – poprosił, gdy dojeżdżaliśmy na miejsce. – Jesteś zapewne w czarnej dziurze finansowej i taki zastrzyk kasy byłby niezłym wsparciem. Patrząc na to, ile lat Michał tu pracował, suma mogłaby być naprawdę pokaźna.

– To są tylko przypuszczenia – skwitowałam. – Ale pomyślę o tym. – I na potwierdzenie swoich słów dodałam: – Poszukam kontraktu Michała, zobaczę, co tam jest.

Wojtek przyjął to spokojnie, bez dopytywania. Wymieniliśmy się też numerami telefonów, ale zaznaczyłam, że potrzebuję trochę czasu na przetrawienie informacji i podjęcie decyzji. Pomysł nadal wyglądał żałośnie, ale nie podzieliłam się z nim swoimi przemyśleniami.

To była kolejna nieprzespana noc. Choć jak zwykle towarzyszyły mi strach i niepewność, tym razem nie paraliżowało mnie to. Teraz łatwiej przychodziło mi planowanie, układanie etapów działania, analizowanie możliwych opcji i szukanie rozwiązań.

Całą rozmowę z Wojtkiem powtarzałam sobie w głowie. Jak w nagraniu, jak w filmie zatrzymywałam się w momentach, w których potrzebowałam więcej czasu na zrozumienie znaczenia wypowiedzianych słów. Gdy dotarłam do momentu o koncie na swoje panieńskie nazwisko, uzmysłowiłam sobie, że podczas rozmowy zupełnie nie zwróciłam na to uwagi. Moje myśli pogalopowały wówczas w całkowicie przeciwnym kierunku i nie uzyskałam odpowiedzi, których teraz najbardziej potrzebowałam. Wojtek kierował rozmową tak, jak mu pasowało, poruszał tematy, które go interesowały, co z kolei odciągnęło mnie od najważniejszej informacji. Jeśli prawdą było, że istniało jakieś konto ze środkami, to występowanie przeciwko Piotrowi nie miało najmniejszego sensu. Nie można łapać dwóch srok za ogon. Marnując energię na walkę na dwa fronty, nie zyskałabym nic. Robienie sobie z Piotra wroga to też był zły pomysł. Są pewni ludzie, z którymi lepiej nie zadzierać. I choć nigdy nie doświadczyłam od niego niczego złego, moja podświadomość podpowiadała mi, że lepiej nie zachodzić mu za skórę.

Brutalna rzeczywistość o poranku dopominała się o moją uwagę, zaangażowanie w codzienne i przyziemne czynności, ale nie byłam w stanie skupić się nad zadaniami. Z jednej strony odezwało się zmęczenie spowodowane zarwaną nocą, a z drugiej nie umiałam wyłączyć nękających mnie myśli. Zaskakujące było, że mój mózg mógł z taką samą intensywnością wznowić proces myślowy zaraz po przebudzeniu i jeszcze podążać tokiem myślenia sprzed zaśnięcia. Widząc, jaką mi to sprawiało trudność, mama szybko przejęła obowiązki – sprawnie przygotowała śniadanie, dopilnowała, by wszystko było na czas i w odpowiednim porządku. Nawet nie pytając, czy tego od niej oczekiwałam, sama poszła z dzieciakami do szkoły. Kiedy wyszli, mechanicznie zrobiłam sobie kawę i usiadłam przy oknie. Po chwili ciszę przerwał sygnał telefonu.

– Cześć! – usłyszałam. Spojrzałam na numer telefonu, ale był tam jedynie rząd nic niemówiących mi cyfr. – To ja, Piotr.

– Cześć – wyjąkałam, nie wiedząc, w jakim celu może do mnie dzwonić.

– Mam nadzieję, że wszystko okej… brzmisz jakoś dziwnie. Może…

– Tak, wszystko okej – zapewniłam szybko. – W jakiej sprawie dzwonisz? – Szybko zmieniłam temat.

Piotr był ostatnią z ostatnich osób, z którymi chciałabym rozmawiać na temat tego, jak brzmiałam i co było tego powodem. Poza tym miałam poczucie winy, że jeszcze kilka godzin temu omawiałam plan pozwania go i wyciągnięcia od niego pokaźnej sumy.

– Chciałem tylko zapytać, czy masz czas dziś, w okolicach lunchu, spotkać się i porozmawiać?

Sposób, w jaki Piotr formułował pytania, sprawiał, że w zasadzie nie pytał, czy mam na to ochotę, czy chciałabym. Pytał, czy mam czas. Ludzie sukcesu, nawet zadając pytanie, nakierowują na odpowiedź, jaką chcą usłyszeć.

– Dziś? Lunch? – powtórzyłam bezmyślnie.

Może i słońce wstało, ale ja byłam jednym wielkim bałaganem. Na spotkanie z kimś tak ważnym nie można po prostu wstać i iść. Pomijając fakt, że chciałabym ładnie wyglądać, to… Może nie ładnie w sensie bycia atrakcyjną, ale też nie jak ostatnia sierota, umęczona cierpieniem, oszustwami i odkrywaniem prawdy, jak w tej grze, w której trzeba z rozsypanych, odwróconych kart podnieść jednocześnie dwie i sprawdzić, czy do siebie pasują, a jeśli nie, odłożyć je i próbować aż do skutku. Chciałabym wyglądać dumnie. Tak, żeby pokazać mu, że sobie radzę. Było to dla mnie tym trudniejsze, że prawda wyglądała zupełnie inaczej. Musiałabym się przygotować, by stawić mu czoła. W obliczu takiego silnego człowieka nikt nie chce wyglądać ani czuć się nieporadnie.

– Jeśli to nie jest odpowiedni czas, to jestem pewien, że uda się nam ustalić coś dogodnego dla nas obojga. Poczekaj chwilkę, sprawdzę kalendarz na dziś i najbliższe dni.

W myślach ponaglałam siebie, żebym otworzyła buzię i zaprotestowała, zanim on zacznie proponować kolejne terminy. Jednak nie umiałam współpracować sama ze sobą i czekałam w otępieniu na Piotra. Cisza potwierdzała, że był zajęty i że naprawdę musiał szukać miejsca, by gdzieś mnie upchnąć. W duchu żywiłam nadzieję, że nie znajdzie takiego. Nie miałam ochoty się z nim teraz widzieć, nie w takiej emocjonalnej rozsypce. Kiedy napięcie w oczekiwaniu na jego głos sięgnęło zenitu, mama wróciła do domu. Widząc mnie z telefonem w dłoni, skinęła jedynie głową i skierowała się do kuchni. Obserwowałam jej ruchy dzięki temu, że kuchnia i salon tworzyły jedną całość, oddzieloną od siebie tylko wyspą kuchenną. Czekałam na Piotra i patrzyłam, jak rozpakowywała siatki pełne zakupów. Podziwiałam ją, że oprócz zaprowadzenia dzieci do szkoły zrobiła jeszcze zakupy i zaplanowała obiad. Obiad. Nawet nie przyszło mi to do głowy, a przecież powinnam była o tym pomyśleć.

– W zasadzie – przerwał milczenie Piotr – do wieczora nie znajdę nawet chwili, więc może mogłabyś przyjechać do mnie do domu koło dwudziestej pierwszej?

– O dwudziestej pierwszej? W domu? – Po raz kolejny błysnęłam intelektem, odpowiadając pytaniem na pytanie. Szybko jednak zreflektowałam się w obawie, że mój rozmówca niebawem stwierdzi, że rozmawia z imbecylem. – Trochę późno. Nie uważasz?

Usłyszałam śmiech, ale tak zrelaksowany i naturalny, że przywołałam swoje słowa sprzed chwili, zastanawiając się, czy nie powiedziałam czegoś, czego nie zamierzałam, a co mogło go tak rozśmieszyć.

– Dwudziesta pierwsza to późno? Zwykle o tej porze jestem w biurze, dziś wyjątkowo muszę odebrać pewne dokumenty, muszę podjechać w miejsce niedaleko mojego domu. Nie będzie mi się już opłacało wracać do biura – wyjaśnił Piotr. – No, chyba że wolisz się tam spotkać.

Zabrzmiało to bardzo lekko. Spokojnie. Tak, jakbyśmy nie przestali w ogóle rozmawiać w ciągu ostatnich miesięcy. Piotr co prawda nigdy do mnie nie dzwonił, nawet gdy Michał żył, ale zawsze na kolacjach czy imprezach rozmawialiśmy w najlepsze. Bez barier typowych dla relacji szef–podwładny. Wówczas, nieświadoma niczego, byłam odważna, pewna siebie i zabawna. Dzięki temu rozmowa toczyła się sama i nie odczuwałam sztuczności. Poza tym Piotr nam to ułatwiał, bo ze swoim naturalnym wdziękiem i szczerym zainteresowaniem nie zmuszał się do rozmowy z nami. Jemu samemu sprawiało to przyjemność.

Nie rozumiałam tego pośpiechu, konieczności spotkania się tak późno – i to jeszcze dzisiaj. Chwila zawahania, jakiej potrzebowałam na zebranie myśli, spowodowała, że Piotr pośpiesznie dodał, że następnego dnia wyjeżdża na kilka dni za granicę. Podkreślił, że bardzo mu zależy na spotkaniu ze mną i że jest dzisiaj elastyczny. Nie umiałam zareagować inaczej, jak tylko zgodzić się na przyjazd do jego domu. Kiedy dyktował mi swój adres, doszłam do wniosku, że będę potrzebowała taksówki, by tam dojechać i wrócić. Kolejny bezzasadny koszt, ale w okolicy domu Piotra autobusy niestety nie kursowały. Komunikacja miejska była tam zbędna, bo to tak, jakby ktoś jeździł autobusem do pałacu.

Stukając nerwowo w kartkę, potem rysując szlaczki, a następnie znak nieskończoności, układałam nowy plan działania. Nie tak miałam spędzić dzisiejszy dzień. Zakładałam, że dowiem się więcej o tym koncie, o tym, co robić. Tymczasem miałam na głowie Piotra i ogarnięcie samej siebie. Mama, jako lekarstwo na wszystko, wysłała mnie do łóżka, żebym odespała noc. Zapewniła, że wszystkim się zajmie, i utwierdziła mnie w przekonaniu, że dobrze zrobiłam, zgadzając się na to spotkanie, że to ważny dla nas człowiek i że tak ładnie nas potraktował na pogrzebie. Dowiedziałam się, że Piotr był z nami, z rodziną, tuż za trumną, że pomagał mi we wszystkim, w czym tylko była potrzebna jakaś asysta. Nie przypominałam sobie w ogóle jego obecności. Postać Piotra wydawała mi się przezroczysta, bez wyrazu, ale tak naprawdę nie wiedziałam nawet, czy moje dzieci były obecne na cmentarzu. Z drugiej strony skoro moja mama była z nami, to oni pewnie też. Miałam za to w pamięci ból fizyczny, który czułam od obtarcia skóry od obrączki podczas niekończących się silnych uścisków dłoni mających dać zapewnienie o głębokim współczuciu i wsparciu.

Niesamowicie było mieć w pobliżu moją mamę. Jej opowiadania wypełniały luki w mojej pamięci i nadawały niektórym faktom nowe znaczenie. Po tym, co usłyszałam o Piotrze, zaczęłam o nim myśleć ciepło. Zastanawiałam się, czy nie powinnam mu podziękować. Na pewno w odpowiednim do tego momencie milczałam. Czy po upływie tylu miesięcy nie byłaby to jedynie kurtuazja? Czy ja w ogóle czułam wdzięczność?

Kiedy obudziłam się po drzemce, dopełzł do mnie zapach jedzenia. Mój organizm zareagował i zaciągnął mnie do źródła pożywienia. Wchodząc do kuchni, zauważyłam, że mama zerknęła na zegarek.

– Aż tak długo spałam? – zapytałam, czując zażenowanie.

– Nieee. Powiedziałabym, że w sam raz. Zaraz nakryję do stołu. Może w tym czasie pójdziesz do łazienki?

Posłusznie jak dziecko pomaszerowałam, żeby się odświeżyć. Uwinęłam się tak szybko, jak to możliwe, by nie torturować siebie dłużej głodem. Siedziałyśmy naprzeciw siebie i jadłyśmy w milczeniu. Byłam zbyt zajęta własnymi myślami, żeby prowadzić rozmowę dla towarzystwa i umilenia czasu. Zdawałam sobie sprawę, że niedługo trzeba będzie odebrać dzieci, ale w ogóle się tym nie przejmowałam. Wiedziałam, że mama to zrobi. Gdy skończyłyśmy, spakowała obiad dla chłopaków w opakowania termiczne, zadeklarowała chęć odebrania dzieci i pojechania z nimi na zajęcia pozalekcyjne.

Kiedy wrócili do domu, byli bardzo zmęczeni. Dzieci zaczęły się kłócić o wszystko. Wystarczył minimalny powód, by atakowali siebie nawzajem, co z kolei doprowadzało do popychania lub bicia. Wyraz twarzy mojej mamy jasno wskazywał, że miała dość. Musieli dać jej w kość w autobusie, bo teraz tylko wzdychała i po raz kolejny powtarzała im to samo. Każdy z nich miał się zająć sobą i nie dokuczać bratu. Niby proste do wykonania, a nie udawało im się. Ciągle na siebie wpadali. Wyglądało to tak, jakby przyciągali się jak magnes. Wkroczyłam do akcji i zabrałam do łazienki najpierw starszego, a potem młodszego. Wykąpani, najedzeni i gotowi do łóżka na chwilę się rozpogodzili. Przeczytałam im bajkę na dobranoc i wyszłam z pokoju. Mama, mimo zmęczenia, siedziała prosto na kanapie. Zapytała, czy na mnie czekać, aż wrócę od Piotra. Widząc, jak już teraz walczyła ze zmęczeniem, nie miałam sumienia prosić jej o czuwanie. Chwilę porozmawiałyśmy o tym, jak chłopakom świetnie poszło na treningu karate, ale gdy mama ziewnęła, odesłałam ją do łóżka. Potem ruszyłam do swojej sypialni, żeby przygotować się na wyjście.

Siedziałam w taksówce, patrząc na dom Piotra. Przygaszone światła sprawiały wrażenie, jakby nikogo nie było w środku. Zaczęłam się zastanawiać, czy Piotr już wrócił. Może coś mu wypadło, a potem, zawalony pracą, zapomniał o naszym spotkaniu?

Zamknięta wysoka brama z giętymi metalowymi prętami skutecznie blokowała wejście do środka. Dopiero po chwili dojrzałam furtkę, która, otoczona winoroślą, zlewała się z resztą żywopłotu w jedną całość. Słabe światło, ginące wśród dzikiej zieleni, zdradzało, że gdzieś tam powinien znajdować się domofon. Nie odważyłam się jednak zaryzykować szukania go. Nie należałam do zbyt odważnych osób, więc bałam się wysiąść i pozwolić odjechać taksówce. Siedząc nadal na tylnej kanapie starej toyoty, wyszukałam w telefonie ostatnie połączenia i wysłałam wiadomość pod nadal niezapisany numer Piotra z pytaniem, czy wrócił już do domu, i informacją, że czekam na dole. Po chwili cały podjazd się rozświetlił, ukazując piękno budynku i okalającej go zieleni. Wszystko było tak umiejętnie skomponowane. Nie zmieniłabym ani jednego szczegółu, wzoru na kostce brukowej, podświetlenia drzew czy zawieszonych pomiędzy koronami lamp.

Uregulowałam należność i wysiadłam. W tym czasie otworzyły się automatyczne drzwi garażu, a brama bezszelestnie rozchyliła swoje skrzydła. Spojrzałam na zapalające się w krawężniku światła, które zapewne miały pomóc kierowcy wyjechać w gorzej oświetloną ulicę. Podziwiałam pomysłowość osoby, która to zaprojektowała.

– Czemu nie wchodzisz? – zapytał Piotr, podchodząc do bramy.

– Zaczarowały mnie światełka – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Piotr pokiwał głową, jednocześnie śmiejąc się serdecznie.

– Dlatego kupiłem ten dom. Właśnie ze względu na światełka.

Wyciągnął do mnie dłoń, bo mimo naszej krótkiej wymiany zdań nie drgnęłam ani na krok. Zupełnie jakby coś zamurowało mi nogi i nie pozwalało na żaden ruch. Wzięłam głęboki oddech, a potem ruszyłam w kierunku domu. Piotr delikatnie dotknął otwartą dłonią moich pleców, jakby zapraszając mnie do środka, po czym – być może zorientował się, że to zauważyłam – zabrał ją i szedł obok mnie z powrotem do garażu.

– Nie używasz drzwi wejściowych? – zapytałam, nie rozumiejąc, dlaczego wchodzimy do domu z tej strony.

– Słucham? – Piotr wydawał się zaskoczony moim pytaniem.

– Czemu wchodzimy do garażu? Tutaj będziemy rozmawiać?

– Nieee… – Piotr znów pokiwał głową z uroczym uśmiechem na ustach. – Widzisz, jesteś pierwszym gościem w tym domu, który powiedział mi, że powinienem używać drzwi. Może dlatego, że jesteś pierwszą kobietą tutaj. Zwykle ludzie wchodzili bez zająknięcia i nawet jeśli mieli jakieś wątpliwości, to nie dzieli się nimi ze mną.

– Ale dlaczego? To nie ma sensu – stwierdziłam, podążając za nim przez szerokie drzwi do korytarza, a następnie do ogromnego salonu połączonego z kuchnią.

Była to jedna wielka otwarta przestrzeń. Dom urządzono prosto i funkcjonalnie, ale brakowało w nim takiego ciepła i charakteru nadanego mu przez zamieszkującą go osobę. Patrząc na wnętrze, pomyślałam, że wyglądało ono tak, jak jakbym oglądała katalog z poradami Jak urządzić dom. Wszystko, co nas otaczało, było poprawne, ale nijakie, a przez to nie wywołało we mnie już takiego zachwytu jak ogród.

– Zawsze używam garażu – wrócił do tematu Piotr – nawet nie wiem, gdzie są klucze do domu. Może gdybym miał automatycznego pilota do drzwi, tobym ich używał, a tak to za dużo roboty. Brama i garaż rozpoznają pilota w samochodzie i otwierają się automatycznie, więc po kilku latach weszło mi już w krew wchodzenie i wychodzenie tą drogą. Poza tym zwykle wracam tak zmęczony…

Słuchałam go uważnie, zastanawiając się nad jego życiem, a raczej nad jego brakiem. Wszystko, co mówił i robił, potwierdzało, że praca to jego prawdziwa pasja, której poświęcał całą swoją uwagę. Owszem, otaczał się luksusami, ale zdawał się w ogóle nie czerpać z tego przyjemności. Tak jakby posiadanie tego wszystkiego było naturalne i oczywiste.

Podszedł do stolika zastawionego butelkami przeróżnych alkoholi i zapytał, czy mam ochotę się napić. Szybko uzmysłowiłam sobie, że ostatni raz piłam wieki temu. Starałam się nawet sięgnąć w pamięci, kiedy to dokładnie było, ale nie umiałam przywołać tego dnia. Na pewno byłam wtedy razem z Michałem, więc tym bardziej czułam złość na siebie, że już zapomniałam.

Piotr czekał na moją decyzję, po czym stwierdził, że przyniesie wino.

Upomniałam sama siebie, żebym nie traciła kontaktu z rzeczywistością, bo moje odpływanie w myślach było tylko długim, cichym oczekiwaniem dla moich rozmówców.

– Zmieniłaś się trochę – zaczął Piotr, wchodząc do pokoju.

– Słucham? – Spojrzałam na niego niepewna, czy dobrze usłyszałam.

Po raz kolejny szeroki uśmiech zagościł na jego ustach. Nie przerywając go, oblizał delikatnie usta, ewidentnie wahając się nad odpowiedzią.

– Schudłaś. – Tym jednym słowem wprawił mnie w zdumienie.

Nalał wina do kieliszków i wskazał kanapy obok kominka.

– Spodziewałam się, że powiesz, że ciężko mi idzie myślenie, że powtarzam zdania lub pytania i że gapię się na wszystko jak nic nierozumiejące ciele.

– To też. – Wybuch jego śmiechu sprawił, że sama zaczęłam się śmiać. – Myślę, że dziś nic sensownego nie ustalimy.

– O nieee! – Szybko zmieniłam swoje nastawienie. – Nie po to ponosiłam koszt i tu przyjeżdżałam, żeby odjechać bez załatwienia tego, co chcesz omówić.

Siedząc na kanapie, wyciągnął nogi. Przesunął się do krawędzi siedziska, opierając się tak, jakby miał zamiar się położyć. Odchylił głowę na miękkie skórzane poduchy oparcia i zamknął oczy. Poluzował też krawat pod szyją i rozpiął jeden guzik koszuli. Widziałam jedynie jego profil. Pod oczami rysowały się ciemne cienie świadczące o tym, że zmuszał swoje ciało do pracy ponad możliwości. Mimo tego wyglądał dobrze. Nie nazwałabym go ani przystojnym, ani brzydkim. Miał ładną twarz, ale z powodu blond włosów i jasnej cery nie był w moim typie. Zobaczyłam, jak spokojnie przełknął łyk wina, który do tej pory trzymał w ustach. Po raz pierwszy zwróciłam uwagę na jego szyję i poruszające się jabłko Adama. Przyszły mi na myśl te wszystkie słyszane w dzieciństwie przestrogi o tym, jak to koty atakują śpiących mężczyzn z poruszającymi się jabłkami Adama, ponieważ myślą, że to mysz. Uśmiechnęłam się do własnych myśli i spojrzałam w kieliszek na czerwone wino. Smakowało dobrze, aż za dobrze. Czułam wyraźnie przyjemność, delektując się tą prostą czynnością i tym znanym smakiem. Przywoływało to pozytywne uczucia, mimo że nie rysowały się w mojej głowie żadne wyraźne wspomnienia. Po prostu czułam się dobrze.

– W zasadzie – kontynuował Piotr – to nie widziałem jeszcze, żeby ktoś, kto nie boryka się na co dzień z problemem alkoholowym, uśmiechał się do kieliszka wina. Masz chyba tysiąc myśli w głowie.

– Tak, to prawda – potwierdziłam, wracając do niego wzrokiem. – To taki kłębek myśli, po którym wędruję i czasami dochodzę do takich miejsc, że aż sama nie wierzę, że gdzieś tam tkwiły zapomniane.

– Podziel się nimi ze mną – poprosił.

Opowieść o kocie sprawiła, że oboje śmialiśmy się jak na dobrej komedii, dopowiadając coraz to nowe, dziwne historie słyszane w dzieciństwie i jako przestrogi, i jako legendy. Zrzuciłam buty ze stóp i podciągnęłam nogi na kanapę. Nie zauważyłam upływu czasu i wina w butelce. Wszystko przez to, że rozmawiało nam się naprawdę dobrze. Piotr potrafił słuchać i pytać, co z kolei ułatwiało otwieranie się, podobnie jak alkohol. Zupełnie nie myślałam o tym, że przyszłam na spotkanie z byłym szefem swojego męża. To, jak rozmawialiśmy, wyglądało raczej na spotkanie starych znajomych, którzy chcieli powspominać spędzony kiedyś wspólnie czas. Z tą jedną różnicą, że my nie mieliśmy nic wspólnego poza Michałem, a jego temat nie został poruszony ani razu.

Po jakimś czasie Piotr zapytał, czy chciałabym, by otworzył jeszcze jedno wino. Zdrowy rozsądek odpowiedział za mnie, że już wystarczy. Z jakiegoś względu moja odpowiedź rozśmieszyła nas oboje na nowo i znów żartowaliśmy o tym, jak to było w czasach młodości, kiedy tak łatwo było się upić.

– Myślę, że jesteś niesamowita – dodał do jednej ze swoich wypowiedzi Piotr, tak jakby to spostrzeżenie stanowiło całość z tym, o czym mówił jeszcze chwilę temu.

Wywołało to u mnie atak śmiechu, którego nie byłam w stanie powstrzymać. Coś we mnie pękło i było jak lawina schodząca z gór, której nie mogły zablokować żadne zabezpieczenia. Czułam się z tym lekko i dobrze.

– Ale ja mówię serio. Jesteś silniejsza niż wszystkie kobiety, jakie znam.

– Ech – westchnęłam, poważniejąc. – Nie znasz mnie i nie wiesz tak naprawdę, jaka jestem. Nie widziałeś tego, jak poradziłam… a raczej jak poległam w ostatnich miesiącach. Jak dałam ciała ze swoimi dziećmi, jak wyłączyłam w sobie wszystko za wyjątkiem funkcji życiowych…

Piotr słuchał w zamyśleniu, podążając za moim spojrzeniem. Nie patrzyłam na niego, spuściłam wzrok. Po chwili ciszy poczułam, że przysunął się do mnie bliżej i delikatnie uniósł moją brodę, zmuszając mnie do zmierzenia się z jego spojrzeniem. Zaskoczyło mnie to do tego stopnia, że szybko odsunęłam się, uwalniając się od jego tak subtelnego, a tak parzącego dotyku.

– Przepraszam – wycedził, ale nie odsunął się ani na milimetr – nie chciałem cię zaskoczyć. Chcę tylko, żebyś nie myślała o sobie źle. Jesteś wyjątkowa i już. Dlatego właśnie skontaktowałem się z tobą. Jesteś jedyną osobą, która powracała w moich myślach, choć tyle razy odsuwałem je od siebie.

Patrzyłam na niego, nie rozumiejąc, do czego zmierza. Zapomniałam o tym, jak przed chwilą wylewałam na siebie gorzkie żale, i zaczęłam zastanawiać się, czemu Piotr o mnie myślał.

– I? – ponagliłam go.

Piotr wziął oddech, ale nie był to taki oddech, który się bierze, żeby dodać sobie otuchy przed powiedzeniem czegoś trudnego. Jemu nigdy nie brakowało pewności siebie. U niego nawet to było zwykłym procesem biologicznym polegającym na zaczerpnięciu powietrza przed wydobyciem z siebie głosu.

– Dobrze wiesz, jak wygląda moje życie i jak nie będzie nigdy wyglądało – zaczął ogólnikowo. – Nie mam możliwości ani czasu na normalne rozegranie spraw. Przeważnie wszystko w moim życiu jest zaplanowane…

– Rozumiem… ale nie rozumiem, co to ma wspólnego ze mną – przerwałam mu, zupełnie nie wiedząc, do czego prowadzą jego słowa.

– Okej… – Odsunął się trochę w przeciwny róg kanapy, dając mi więcej miejsca. – Potrzebuję cię…

Zapadła cisza, ale tylko na chwilę. Kiedy ja starałam się zrozumieć znaczenie usłyszanych słów, Piotr dobierał kolejne:

– Mam w życiu wszystko, co można sobie zamarzyć, a nawet jak tego nie mam dziś, to jutro mogę to kupić. Jestem jedynakiem i wszystko, co mam, jest tylko dla mnie, a chciałbym to komuś przekazać. Chciałbym mieć rodzinę, a przynajmniej dzieci, które przyjęłyby później mój majątek.

– To całkiem zrozumiałe, ale do czego ja ci jestem potrzebna?

– Bo chciałbym tę rodzinę stworzyć z tobą. – Słowa Piotra sprawiły, że poczułam w sobie jakiś ogień i nie mogłam opanować galopujących w mojej głowie myśli.

Setka pytań przewinęła się przez mój umysł w dosłownie jedną chwilę. Zerwałam się z kanapy, ale pół butelki wina brutalnie upomniało się o swoje pięć minut i posadziło mnie z powrotem na miejscu. Piotr dotknął mojej ręki, chcąc pomóc mi złapać równowagę, a ja nadal nie mogłam zdobyć się na wypowiedzenie choćby jednego słowa. Chciałam coś powiedzieć, chciałam zapytać, ale byłam zablokowana z szoku.

– Spokojnie. – On faktycznie wydawał się nieporuszony całą sytuacją. Widocznie to było coś, z czym on już dawno temu się oswoił. – Zrozum jedną rzecz – kontynuował. – Żadne z nas nie ma nic do stracenia. Nie mogę sobie pozwolić na miłość, zakochiwanie się czy zdobywanie kobiety. Szkoda mojego czasu na to, na niepowodzenia, fochy, niedomówienia. Czy nie lepiej po prostu zawrzeć umowę?

– Jaką umowę?! – wyrzuciłam w końcu z siebie głośniej, niż się tego spodziewałam. Gestykulując nerwowo w powietrzu, wykrzyczałam: – Czego ty się spodziewasz? W ogóle co ty sobie myślisz? Że kim ty jesteś? Myślisz, że masz prawo tak do mnie mówić? Proponować mi jakiekolwiek układy? Zwłaszcza jeśli w grę wchodzą moje dzieci?

Kiedy ja wykrzykiwałam swoje pytania, Piotr pozostał na swoim miejscu bez najmniejszego zaangażowania emocjonalnego, co tylko potęgowało moją irytację. Nie umiałam tak jak on zapanować nad sobą i mówić o tym, co mnie boli, w tak rozważny sposób.

– Źle na to patrzysz – wyjaśniał mi swoją teorię spokojnie, jakby to była rozmowa o śniadaniu. – Każde z nas miałoby z tego korzyści. Moją już znasz – potomek. Ty miałabyś lepszą sytuację finansową i wszystko, co tylko chciałabyś mieć.

– Czemu nie możesz sobie zrobić własnego dziecka? Po co ci moje dzieci? – prychnęłam jak lwica broniąca lwiątek. Próbowałam wstać po raz kolejny i ponownie rozczarowałam się, że zaskoczyłam swoje ciało zbyt dużą dawką alkoholu.

– Hm – Piotr delikatnie się uśmiechnął – ale ja właśnie chcę mieć swoje dziecko. To znaczy nasze, wspólne… Oczywiście nie mam nic przeciwko adoptowaniu twoich dzieci. Możemy stworzyć całkowicie normalną rodzinę.

Poruszałam ustami, ale nie wydostawał się ze mnie żaden dźwięk. Moje myśli utknęły we mnie i z braku możliwości wydostania się powodowały, że jeszcze bardziej zatykało mnie przed powiedzeniem czegokolwiek. Byłam jak napompowany do granic możliwości balon, na sekundę przed wybuchem. Wydawało mi się jednak, że czekałam całą wieczność na swój wybuch, który nie chciał nadejść. Czy to oznaczało, że nadal nie osiągnęłam maksimum? A może miałam usłyszeć tego wieczoru jeszcze jakieś rewelacje?

– Zawsze uważałem cię za fantastyczną kobietę i ostatnio zacząłem się zastanawiać nad tym poważnie. – Kolejne wypowiadane przez niego słowa ani na chwilę nie pomagały zmienić mojego stanu. – Większość kobiet widzi we mnie tylko pieniądze i to, co mam.

– Aaaaa – w końcu wyrwało się ze mnie – więc postanowiłeś, że uprzedzisz fakty i kupisz sobie żonę, zanim ona poprosi o kasę, żeby to była twoja decyzja, żeby oferta wypłynęła od ciebie, tak?

Po raz pierwszy widziałam Piotra z nietypowym dla niego wyrazem twarzy. Przez ułamek sekundy dostrzegłam w nim różnicę, przez króciutką chwilę widziałam, że coś się w nim zmieniło. Było to chyba zaskoczenie, ale czy ktokolwiek był w stanie tak szybko nad nim zapanować?

– Może jest w tym jakaś prawda – powiedział cicho, po czym dodał powoli: – Jak każdy inny człowiek, chcę być szczęśliwy.

– Ufff, dobrze, że to dodałeś, bo już myślałam, że robisz to z czysto egoistycznych pobudek. To faktycznie wiele zmienia. Twoje szczęście jest tutaj niezmiernie ważne. Pomyślałeś może o moim szczęściu? – Mój gniew nie zelżał nawet odrobinę.

Patrząc na niego, czułam odrazę, a nawet wstręt. Z tego szlachetnego, uroczego człowieka pozostał tylko zapatrzony w siebie egoista. Jedynym argumentem za – według niego – dla którego miałabym się zdecydować, były pieniądze.

– Posłuchaj… – Po raz kolejny przysuwając się do mnie, Piotr chciał mnie przekonać do swojego pomysłu.

– Nie zbliżaj się do mnie – zastrzegłam groźnie, wchodząc mu w słowo.

– Posłuchaj – kontynuował zupełnie niezbity z tropu. – Oboje wypiliśmy i nie oceniamy tej rozmowy ani wypowiadanych słów rozważnie.

– O nie! – sprzeciwiłam się od razu. – Wino nie ma wpływu na to, co myślę…

– Ma – zapewnił. – Wiem, że masz trudną sytuację finansową. Sprawdziłem to.

– Chyba żartujesz!

Któryś już z kolei raz próbowałam wstać. Nadal chwiało mną dość mocno. Kto by pomyślał, że nie można wytrzeźwieć od natężenia wrażeń. Mój umysł był całkowicie trzeźwy, no chyba że tylko tak mi się wydawało. Z niewielkim trudem wsunęłam stopy w leżące pod kanapą czółenka. Chociaż to udało mi się zrobić bez problemu.

– Oboje możemy na tym skorzystać i cieszyć się dobrym życiem. Większość kobiet, które znam, wykorzystałaby tę sytuację i zrobiłaby wszystko, żeby wyciągnąć jak najwięcej pieniędzy. Ty taka nie jesteś i wierzę, że gdybym dał ci wszystko, czego zapragniesz, moglibyśmy żyć jak normalna rodzina… Ale to od ciebie będzie zależało, w jakim stopniu pozostaniesz w moim życiu. Jeśli nie chcesz być w nim wcale, możesz ograniczyć się do minimum i oddać dziecko zaraz po urodzeniu. Zrozumiem każdą decyzję.

To, w jaki sposób formułował swoje myśli, wyglądało tak, jakby przedstawiał mi możliwe opcje, niczym handlowiec oferujący plan sprzedaży telefonu w pakietach. Miałam wybrać pomiędzy opcją A i B lub sama określić warunki sprzedaży. Nie wierzyłam w to, co słyszałam. Tak nie rozmawia się o rodzinie, o życiu.

– Przestań! – zaprotestowałam ostro. – Jak możesz w ogóle tak mówić?

Schowałam twarz w dłoniach i zupełnie nie rozumiejąc swoich emocji, zaczęłam płakać. Tak bardzo chciałam powstrzymać potok łez, ale słowa, które przed chwilą usłyszałam, wracały ze zdwojoną siłą. W jego pięknym planie miałam być inkubatorem, przechowalnią, nośnikiem. Nie widziałam tu żadnej pomocy, tylko kupowanie ciała, i choć jeszcze nie padł żaden warunek finansowy, to przez „dać wszystko” rozumiałam godziwą zapłatę. Analizując jego propozycję, jeszcze bardziej doprowadzałam się do ruiny. Piotr chciał mnie pocieszyć i mówił coś o tym, żebym popatrzyła na sprawę obiektywnie, rozsądnie rozważyła plan, że teraz to ja jestem odpowiedzialna za rodzinę, że pomoże mi niezależnie od tego, czy się zdecyduję, czy nie, ale żebym teraz nie odmawiała. Następnie czekał na moją reakcję. Zrozumiałam wtedy, jak działał jego umysł. Krzycząc i płacząc, według niego, nie zachowywałam trzeźwości umysłu potrzebnego do rozważenia oferty. Musiałam nad sobą zapanować, a do tego potrzebny był mi czas. Człowiek ten miał niesamowitą cierpliwość i opanowanie. Gdybym to ja musiała czekać na czyjąś odpowiedź tak długo, zadałabym w tym czasie milion pytań.

Po długiej chwili ciszy zebrałam myśli i spokojnie odmówiłam:

– Przykro mi, że twój tak dobrze obmyślony plan nie wypali, ale ja nie chcę być jego częścią. Musisz znaleźć sobie kogoś innego, bo to nie będę ja.

– Nie traktuję tej odpowiedzi jako ostatecznej – stwierdził nieporuszony.

– To zacznij.

– Na początku ten pomysł i mnie wydawał się szalony, wręcz niemożliwy do zrealizowania, ale teraz myślę, że jest genialny. Jeszcze nie zrozumiałaś, czemu tak jest.

Chciałabym mieć taką pewność siebie w życiu, w decyzjach, które podejmuję. Nie mieć zahamowań, nie mieć wątpliwości i nie słyszeć tych ciągłych pytań wewnętrznego głosu, czy aby na pewno to było dobre rozwiązanie.

– Okej – Piotr podniósł ręce w geście poddania. – Zróbmy inaczej. Przełożę wyjazd na inny termin i spróbujemy się zaprzyjaźnić, poznać lepiej.

– Ty chyba nie rozumiesz. – Spojrzałam na niego przenikliwie, walcząc ze sobą, by nie wykrzyczeć mu tych słów prosto w twarz. – Jak mam wymazać z pamięci, że chcesz mnie wykorzystać, że potraktowałeś mnie jak towar. – Piotr chciał coś powiedzieć, ale uciszyłam go gestem ręki. – Gdybym mogła, tobym wstała i stąd wyszła, i już nigdy bym tu nie wróciła. Nie interesuje mnie, co chcesz powiedzieć więcej na temat tego genialnego planu, ja już nie chcę o tym słyszeć.

Poczułam się lepiej, przedstawiając mu swój punkt widzenia. Będąc na fali po głębokim westchnięciu, dodałam:

– Poza tym chcę wracać do domu.

Piotr zerknął na zegarek na nadgarstku i uniósł brwi w zaskoczeniu. Jemu chyba też czas szybko upłynął.

– Jest już prawie druga. Nie mogę cię odwieźć, więc wydaje mi się, że lepiej by było, gdybyś została tu do rana i wróciła do siebie jutro.

– Ooo nie! Nie zostanę tu na noc – zapewniłam, wstając. Tym razem udało mi się utrzymać pion. Poczułam się znacznie pewniej. – Wracam do domu. Czy możesz zadzwonić po taksówkę?

– Po pierwsze – Piotr, nadal siedząc na kanapie, zaczął wyliczać – jest już tak późno, że wracając o tej porze, obudzisz swoich domowników, po drugie wypiłaś i widać, że jesteś nadal pod wpływem, mimo że minęło kilka godzin. Nie powinnaś wracać sama, a ja jestem zbyt zmęczony, by pojechać z tobą, a potem jeszcze tu wrócić.

Faktycznie pora nie była zbyt właściwa na powrót do domu, zwłaszcza w takim stanie. Zapewne obudziłabym mamę, ale z drugiej strony pozostanie u niego na noc też nie było zbyt dobrym pomysłem. Martwiłam się o to, co pomyśli o mnie mama, dokładnie tak samo jak w czasach, gdy byłam nastolatką. Odwieczny dylemat, czy wrócić wcześniej pijaną, czy poczekać, wytrzeźwieć i być później, udając, że wcale nie straciło się nad sobą panowania.

– Możesz spać tutaj. – Dotknął dłonią kanapy. – Albo ja zostanę tu, a ty idź na górę. Będę miał telekonferencje za trzy godziny, więc pewnie bym ci tutaj przeszkadzał nawet przy zamkniętych drzwiach gabinetu.

Wskazał na pokój z lekko uchylonymi drzwiami do pomieszczenia, którego pewnie używał najczęściej w tym domu.

Spoczęłam z powrotem na kanapie i schowałam głowę w dłoniach. Wahałam się pomiędzy możliwościami. W końcu skinęłam głową na znak aprobaty, ale szybko dodałam, że nie wpłynie to w żaden sposób na moją decyzję. Chciałam po prostu lepiej wypaść w oczach własnej matki, bo ostatnio przynosiłam jej jedynie rozczarowanie.

Ruszyliśmy po schodach na górę. Podniosłam wzrok na sufit. Dopiero teraz zauważyłam, że salon ma dwa piętra. Po wdrapaniu się na górę stanęłam na szczycie schodów i obejrzałam się przez ramię. Zachwyciła mnie ta niesamowita przestrzeń, te okna sięgające od podłogi do sufitu. Piotr nie pospieszał mnie, ale też nic nie mówił. Czekał na mnie cierpliwie. Zdając sobie sprawę, że poświęcałam zbyt dużo czasu na przyglądanie się otoczeniu, ruszyłam za nim. Przeszliśmy do zbyt szerokiego jak na dom korytarza. Zwykle minimalizuje się takie nieużytkowe przestrzenie, żeby zwiększać metraż pokoi. Tutaj korytarz był dwukrotnie szerszy niż zazwyczaj. Drewno użyte na podłodze było lekko pomarańczowego koloru, który w kontraście z białymi ścianami dawał wrażenie świeżości i czystości. Ściany świeciły pustkami. Korytarz był po prostu pusty. Biorąc pod uwagę minimalizm Piotra, nie powinien mnie szokować brak dekoracji. Pomyślałam, że ten dom mógł być kiedyś naprawdę zjawiskowy, mimo że teraz wyglądał na opuszczony.

– To był dom jednego z moich klientów – wyjaśnił, jakby czytając mi w myślach. – Wyprowadzili się do innego miasta i tam zaczęli nowy biznes. Zabrali stąd wszystko, więc w zasadzie meble są tylko tam, gdzie urzęduję. Reszta domu jest pusta.

Weszliśmy do sypialni, w której umeblowanie ograniczało się do łóżka stojącego na środku pokoju i wielkiej garderoby, zajmującej całą długość jednej ściany. Drugą ścianę wypełniał rząd okien z przesuwnymi drzwiami prowadzącymi na ogromny taras. Miałam wrażenie, że oglądam dom na sprzedaż. Aż trudno było mi uwierzyć, że ktoś tu mieszkał – i to od kilku lat.

– Nie przejmuj się pościelą, mam gosposię, która przychodzi tu codziennie. Jak widzisz, niewiele ma do zrobienia, a żeby coś robić, gotuje i zmienia pościel każdego ranka. W lodówce znajdziesz różnego rodzaju potrawy opatrzone naklejkami z datami produkcji, więc zanim coś zjesz, sprawdź, kiedy to zrobiła.

Oprowadzał mnie po swoim domu z takim samym spokojem, z jakim przyjmował wszystko w życiu. Wydawało mi się, że zupełnie zapomniał o naszej wcześniejszej rozmowie. O tym, jak zademonstrował swój punkt widzenia, jednocześnie miażdżąc moją osobę i moje wartości.

Otworzył drzwi szafy i wszedł do środka, zapalając światło. Podążyłam za nim prowadzona ciekawością, mimo że, wnioskując po tym, jak wyglądała reszta domu, spodziewałam się pustego pomieszczenia z wieszakami i półkami. Ku mojemu zaskoczeniu ukazała się dość pokaźnego rozmiaru męska garderoba.

– Kiedyś, zanim miałem gosposię – doprecyzował – wszystkie ubrania z rajdów i wyjazdów po prostu wyrzucałem, teraz to przywożę. Sam nie wiem po co. Chyba też szukam dla niej jakiegoś zajęcia… Tutaj znajdziesz potrzebne ubrania, jakbyś chciała się przebrać. – Dotknął dłonią wieszaków z koszulkami.

Po przeciwnej stronie wisiały w rzędzie garnitury, pod spodem, na pochylonych półkach, wyeksponowano różne modele butów w rozmaitych kolorach. O dziwo, nie były to tylko formalne stroje, czego przede wszystkim się spodziewałam. Nie przypominałam sobie, żebym widziała Piotra w czymś innym niż garnitur. Nawet teraz miał go na sobie, jak również eleganckie buty, mimo że wrócił do domu kilka godzin temu.

Nie widziałam powodu do rozmowy z nim, więc to, co mówił, stanowiło monolog. Brak mojego entuzjazmu wpłynął też na niego, bo wskazał drzwi do łazienki i wyszedł z pokoju, życząc mi dobrej nocy. Bezgłośnie opuścił sypialnię.

Usiadałam na łóżku, zastanawiając się, dlaczego moje życie ostatnio nabrało takiego tempa, że nie byłam w stanie dotrzymać mu kroku. Co chwilę coś mnie zaskakiwało. Nie umiałam przygotować się na jakąkolwiek z niespodzianek od losu. Kwestionowałam każdą swoją decyzję, a wszystko przez to, że nagle zostałam z tym sama. Nagle nie miałam Michała, do którego mogłabym zadzwonić i zapytać, co o tym myśli, co on by zrobił, gdyby był na moim miejscu. Teraz odpowiedzialność spadała wyłącznie na mnie, a ja, jak nigdy w życiu, straciłam całą pewność siebie. Chciałam postępować właściwie, ale nie wiedziałam, jak to zrobić. Byłam pełna rozdzierających mnie na kawałki sprzeczności, co z kolei zagłuszało moją intuicję.

Rozejrzałam się raz jeszcze po pokoju. Postanowiłam, że nie skorzystam ani z łazienki, ani z jego ubrań. Nie umiałam stwierdzić, czy chciałam ukarać siebie za podjęcie złej decyzji, czy jego, czy po prostu zamanifestować swoją niezależność i honor, które zostały dziś podeptane. Obiecałam też sobie, że nie zasnę i przeczekam te kilka godzin, rozmyślając o naszej rozmowie.

Wydawało mi się, że słyszę dźwięk kosiarki i urywki rozmowy kogoś, kto próbuje przekrzyczeć hałas silnika. W moim mieszkaniu na szóstym piętrze wszelkie odgłosy zlewały się w jeden bliżej nieokreślony bełkot. Czasami można było słyszeć wyraźnie przekleństwa rzucane przez dzieci na placu zabaw, ale zdarzało się to bardzo sporadycznie – głównie latem, przy wszystkich otwartych oknach. Otworzyłam szeroko oczy i szybko przypomniałam sobie, że spędziłam noc poza domem i że wbrew swoim założeniom jednak zasnęłam. Odruchowo sięgnęłam do stolika nocnego po telefon – tak jak to robiłam u siebie w domu – ale moja ręka opadła bezwładnie. Ten niespodziewany ruch postawił mnie do pionu. Stolik nocny był widocznie Piotrowi niepotrzebny, a ja przypomniałam sobie, że mój telefon został na dole, w torebce. Ogarnęła mnie panika. Przez chwilę zaczęłam się zastanawiać, czy Piotr był na tyle sprytny by „złamać” pin do mojego telefonu i przeczytać moje wiadomości.

Wyskoczyłam z łóżka, jakby przyłapano mnie na gorącym uczynku, i podbiegłam na palcach do drzwi. Podświadomie chciałam uciec niezauważona. Nie miałam bladego pojęcia, która jest godzina i jak długo spałam. W tym momencie przypomniałam sobie o mamie, o tym, że nie zadzwoniłam, że nie poinformowałam jej, że zostaję gdzieś na noc. Miało to być lepszym wyjściem niż wracanie po nocy, ale brak kontaktu przebijał chyba wszystko i pokazywał, jak bezmyślnie postępowałam w życiu. Po raz kolejny dałam się zaskoczyć, a wściekłość na samą siebie sprawiała, że miałam ochotę krzyczeć. Nie pozwalając sobie jednak na utratę równowagi, pocieszałam się, że planowałam nie zasnąć, że planowałam wyjść wcześnie, tak żeby być w domu dokładnie w tym samym czasie, kiedy wstaje mama. Nie udało mi się, więc teraz musiałam to jak najszybciej naprawić.

Gdy byłam w połowie schodów, usłyszałam ciche, wypowiedziane przez kobietę „dzień dobry”. Stanęłam jak wryta, starając się odnaleźć właścicielkę głosu.

– Tutaj – usłyszałam za sobą.

Odwróciłam się i zobaczyłam drobną kobietę koło pięćdziesiątki ubraną w czarne legginsy i równie ciemny podkoszulek, z chustką zawiązaną na głowie tak, jak kiedyś to robiła moja babcia.

– Pan Piotr prosił, żeby pani nie budzić. Mam też dopilnować, żeby przeczytała pani wiadomość w telefonie, zanim cokolwiek pani zrobi.

– W moim telefonie? – zapytałam bezmyślnie.

– Nie wiem – wzruszyła ramionami – nie mówił gdzie.

Podziękowałam, zbiegając po schodach. Wściekałam się w myślach na Piotra, że mnie nie obudził, że wyszedł, zostawiając mnie tutaj samą. Wczoraj tak troskliwie, w obawie przed obudzeniem mojej rodziny, proponował pozostanie u niego na noc, a dzisiaj wyszedł, nie dbając o to, co sobie pomyślą moi domownicy, gdy nie zastaną mnie rano w domu. Miałam ich nie denerwować, a pewnie dzwonili teraz po szpitalach, poszukując mojego ciała.

Moja torebka leżała dokładnie tam, gdzie ją zostawiłam. Pospiesznie wyciągnęłam telefon i odblokowałam ekran startowy. Prawie upuściłam telefon, widząc, że dochodziło już południe. Zupełnym zaskoczeniem był brak jakichkolwiek połączeń od mojej mamy. Czyżby jednak założyła, że zostałam na noc? Czy to było takie oczywiste? Nie, to nietypowe, że nie zainteresowała się w ogóle moim zniknięciem, że nie martwiła się i że nie dobijała się do mnie na telefon.

Po kolei sprawdzałam wiadomości. Pierwsza wiadomość, jaką odczytałam, przyszła od Piotra:

Zanim rano pojechałem do pracy, odwiedziłem Twoją mamę i wyjaśniłem jej, że zostałaś na noc i że wszystko jest w porządku. Obok torebki zostawiłem klucze do samochodu. Przyjedź truckiem do mnie do pracy i zamienisz go na mercedesa. Dokumenty były nieaktualne, ale jak przyjedziesz, będzie już gotowy. Możesz zrobić z nim, co chcesz – sprzedać, zatrzymać, nie wziąć. Jeśli się nie mylę, jedyny samochód, jaki mieliście, Michał skasował i nie masz teraz czym jeździć. Nie używam tego samochodu, więc nie wahaj się.

Szybkim ruchem zgarnęłam kluczyki i ruszyłam w kierunku drzwi. Przelotnie zerknęłam w olbrzymie lustro w grubej srebrnej ramie. Mój widok zatrzymał mnie na chwilę. Niezmyty makijaż i krótka noc wyrysowały na mojej twarzy okropne cienie i plamy. Wróciłam do łazienki, by umyć twarz w nadziei, że bez resztek makijażu będę wyglądać nieco lepiej. Miałam wrażenie, że powinnam użyć papieru ściernego, żeby zetrzeć warstwę zmęczenia ze swojej skóry. Rozważałam możliwe opcje i doszłam do wniosku, że nie mogłam z takim wyglądem jechać do ludzi, których obowiązuje formalny, schludny image.

Prowadzenie toyoty sequoi było dla mnie nowością. Źle się czułam w takich rozmiarów pojeździe. Nie mogłam się doczekać, aż wymienię go na mniejsze auto. Zdecydowałam się to zrobić z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że obiecałam sobie, że zrobię wszystko, żeby nie podróżować komunikacją miejską i polepszyć swój los. Po drugie wzięcie tego samochodu miało się nijak do oferty Piotra i nie oznaczało, że ją akceptowałam. Sprzedanie go i kupienie czegoś tańszego mogłoby uratować nasz budżet na jakiś czas, a także nie byłoby bezpośrednią, łączącą mnie z Piotrem cząstką. Jadąc do domu, obiecywałam sobie odegrać się za upokorzenie, jakiego wczoraj doznałam. Przeprowadziłam też, w głowie, rozmowę ze swoją mamą, obmyślając krok po kroku, co jej powiem i jak wytłumaczę wszystko, co się stało i co zamierzałam zrobić. Byłam pewna, że mnie poprze.

Zaparkowanie samochodu doprowadziło mnie do wściekłości. Kilka razy musiałam wysiadać, by sprawdzać odległości do innych samochodów i do ściany parkingu. Przeklinałam tego olbrzymiego potwora, denerwując się, że moje miejsce parkingowe zaprojektowano na smarta, a ja wpycham się tam czołgiem.

Do mieszkania prawie wbiegłam. Chciałam jak najszybciej wyrzucić z siebie wszystko, co się stało. Praktycznie na jednym oddechu, stojąc naprzeciw mamy, opowiedziałam swój wczorajszy wieczór. Patrzyła na mnie z uśmiechem i klepnęła kanapę obok siebie, dając mi do zrozumienia, że nie będziemy rozmawiać w przelocie.

– Nie wiem, co powiedzieć – zaczęła, odwracając się w moją stronę tak, że nasze kolana się stykały.

– Mnie też już słów brakuje, żeby wyrazić to, co czuję – westchnęłam i poczułam ulgę, wypowiadając na głos swoje myśli. – Mam wrażenie, że Piotr chce żerować na mojej trudnej sytuacji. To nie jest pomoc. – Przecząco kiwałam głową, ciągle nie mogąc uwierzyć w jego propozycję.

– Ale musisz zdać sobie sprawę z jednej rzeczy. – Mama wstrzymała mnie gestem ręki przed odebraniem jej głosu. – To jest człowiek, który całe swoje życie poświęca na robienie biznesu. Na pewno nie chciał cię zranić. Zrobił to, bo nie pomyślał, że jesteś uczuciowa i będziesz kierowała się sercem, a nie rozumem.

– O czym ty w ogóle mówisz? – zaprotestowałam, wyciągając z torebki telefon.

Jeśli miałam wymienić czołg na samochód, był to najwyższy czas, żeby się przebrać, nałożyć makijaż i wyjść z domu. Chciałam jednak wcześniej dokończyć rozmowę z mamą.

– Tak się nie traktuje ludzi – powiedziałam z żalem. – On ma mnie za nic. Według niego jak każdy inny przedmiot mam cenę i można sobie ot tak po mnie sięgnąć.

– Zapominasz o tym, że on nam bardzo pomógł. I jak widzisz, nadal nam pomaga. Chce dać ci samochód, który zapewne sporo kosztuje. To, że nie ma doświadczenia z kobietami, widać gołym okiem. Zamiast szukać zemsty, powinnaś mu to wyjaśnić, wytłumaczyć, w czym rzecz. Nie mówię, że masz to zrobić… nie zrozum mnie źle. Jedyne, o co cię proszę, to żebyś odpuściła z tym planem pomszczenia swojego honoru, bo to nie doprowadzi do niczego dobrego.

Mama tłumaczyła mi jak dziecku, przedstawiając fakty, których ja w ogóle nie chciałam dostrzec.

– Dorabiasz do tego historię, mimo że sprawa jest prosta – skwitowałam szybko.

– Nie, dziecko – westchnęła i po chwili namysłu dodała: – Gdyby Piotr był podstępny i wiedział, co robić, najpierw zwodziłby cię i uwodził, robiąc ci wodę z mózgu, dając fałszywe nadzieje i obiecując góry. Rozkochałby cię w sobie po to, by potem wykorzystać. Zamiast tego przedstawił otwarcie ofertę, którą możesz przyjąć lub nie. Proste. Zachowaj się jednak jak człowiek rozumny, nie jak rozhisteryzowana nastolatka… o to cię proszę.

– Jak to w ogóle możliwe, że ta oferta cię nie bulwersuje? – upierałam się przy swoim. – Co byś powiedziała, jakby tobie taką złożył? Też byś tak reagowała? Zupełnie to do mnie nie dociera!

– Bo ja go rozumiem i wbrew temu, jak to wygląda, doceniam to, co zrobił. Szczerze z tobą porozmawiał. Zachował się dojrzale, mądrze. To, czy ta oferta jest właściwa, czy nie, to już inna sprawa. Proszę cię jednak, żebyś się nie wygłupiała z odgrywaniem się na nim. Jeśli zdecydowałaś się odrzucić jego propozycję, powiedz mu to otwarcie, wyjaśnij, jak bardzo cię zranił, ale zrób to bez zbędnych emocji. Bez wściekłości i irytacji. Rozumiesz? Możesz mi to obiecać?

– Dobrze. – Danie słowa mojej mamie było dla mnie bardzo ważne i miało ogromną moc.

Nie chciałam jej okłamać i przytaknąć tylko po to, by dała mi spokój i pozwoliła zrobić to, co wcześniej planowałam. Liczyłam się z jej zdaniem. Jej obiektywizm, połączony z dużo mniejszym zaangażowaniem emocjonalnym, pomagał mi też nabrać dystansu do wydarzeń. W tym momencie przypomniałam sobie o naszej rozmowie z Wojtkiem i zdałam sobie sprawę z tego, że mama nic o tym nie wiedziała, więc na szybko streściłam jej swoje spotkanie z nim i przebieg rozmowy. Mama oczywiście spojrzała podejrzliwie i znów starała się wszystko wytłumaczyć tak, jak ona to widziała. Według niej plan skopiowania danych był w porządku, ale wykorzystywanie tego przeciwko Piotrowi już niekoniecznie. Przekonywała mnie, że powinnam poczekać cierpliwie na rozwój wydarzeń. Tłumaczyła, że nie uda mi się rozwiązać wszystkich problemów w kilka dni, bo jeśli będę się z tym spieszyć, to popełnię za dużo błędów. Tak, to prawda. Powoli moje racjonalne ja zaczynało dochodzić do głosu i przyznawałam sama przez sobą, że chęć zniszczenia Piotra za rozmowę i propozycję była niezwykle niedojrzała i dziecinna. Kierowały mną emocje, które kumulowały się we mnie od dawna. Chciałam, żeby ktoś też poniósł bolesną karę, a rodzaj przewinienia był tak naprawdę zupełnie bez znaczenia. Liczył się tylko ból.

Mama cieszyła się, że rozmawiałyśmy o tym, że dostrzegałam swoje błędy, a co najważniejsze – umiałam je naprawić. W takich sytuacjach znów czułam się jak nastolatka wracająca zapłakana ze szkoły z powodu, który sama rozdmuchała do granic możliwości. Jak dobrze mieć kogoś, kto potrafi tak uspokoić. Moje poczucie bezpieczeństwa było ostatnio bardzo zachwiane, potrzebowałam stabilności. Obecność w moim życiu mamy zawsze miała ogromne znaczenie, ale teraz jej wymiar był zupełnie inny. Wydawało mi się, że dziecko najbardziej potrzebuje matki, kiedy jest małe i bezbronne, a tak naprawdę potrzebuje jej przez całe swoje życie. Dzięki niej, mimo że byłam dorosła, czułam się jak dziecko. Tak, dzięki niej. Teoretycznie powinnam być z tego powodu zła, ale byłam jej wdzięczna za to, że mogłam czuć się zaopiekowana i zrozumiana, że był ktoś, kto chciał dzielić ze mną trud podejmowania decyzji. Jednocześnie myślę, że Michał odebrał mi tę zdolność rozkładania sytuacji na części pierwsze i analizowania ich w celu zrozumienia i zdecydowania się na jakieś działanie. Robił to za mnie, a ja na to pozwalałam.

Odstawiłam torebkę na bok i wstałam z kanapy.

– Muszę jechać do firmy – stwierdziłam cicho i z uśmiechem zapytałam: – Nie uważasz, że proponowanie mi matkowania po raz kolejny jest śmieszne? Co ze mnie za matka? Nie widziałam swoich dzieci od wczoraj. Robisz za mnie wszystko, a ja tylko przeżywam kryzys za kryzysem.

– Ej! – Mama stanęła obok mnie. – Jesteś supermatką, a to, że masz teraz tornado w życiu, to nie twoja wina. Nie tak miało być. Wiedz, że dzieci cię kochają miłością bezwarunkową i cieszą się z najmniejszego twojego uśmiechu. – Mama ruszyła do kuchni, ale po chwili zatrzymała się i dodała: – Poza tym wierzę, że kiedyś się to uspokoi.

– Wiesz – zdecydowałam się podzielić z nią myślą, która błysnęła nagle w mojej głowie – może właśnie tak miało być. Może plan był taki, że miałam obudzić się z bajki, którą do tej pory żyłam, a która była tylko złudnym zachwycającym snem. Może chodzi o to, że mam się zmienić i zacząć prowadzić życie, jakie powinnam mieć od zawsze. – Spuściłam wzrok i ciszej zakończyłam: – Może to zabrzmi brutalnie, ale naprawdę czuję się tak, jakbym się obudziła ze snu i wpadła prosto w pole walki.

Mama podeszła do mnie i przytuliła mnie bez słowa. Nie były nam potrzebne żadne wyjaśnienia. Wiedziałam, że te wnioski były słuszne. Mama też to wiedziała.

Podjeżdżając pod bramę automatyczną w firmie Piotra, nie spodziewałam się, że spotkam go osobiście. Wątpiłam, by znalazł czas na wyjście do mnie, co w zasadzie było mi na rękę i na co po kryjomu liczyłam. Mimo że zmieniłam o nim zdanie, potrzebowałam więcej czasu na ponowną konfrontację.

Pan z ochrony przywitał mnie i powiedział, żebym przejechała przez bramę, a następnie zatrzymała się naprzeciwko drzwi. Ktoś miał do mnie wyjść w celu przekazania informacji. Zatrzymując samochód, przyglądałam się wszystkiemu tak, jakbym była tam po raz pierwszy. Wielokrotnie odwiedzałam Michała w pracy, ale teraz było inaczej, bo wiedziałam, że nie ma w tym budynku nikogo, na kogo czekałabym z niecierpliwością. Przyjechałam tutaj załatwić sprawę jak do urzędu czy innego nic nieznaczącego dla mnie miejsca.

Z obrotowych drzwi wybiegł łysawy czterdziestokilkuletni mężczyzna ubrany w czarny garnitur z szarym wąskim krawatem. Był starszy, niż wynosiła średnia wieku pracowników Piotra. Podbiegł od strony pasażera i wsiadł do środka. Ten krótki sprint spowodował u niego zadyszkę. Niewielki piwny brzuszek falował pod marynarką, jakby mężczyzna biegł do mnie z drugiego końca miasta. Żadne z nas się nie odezwało po tym, jak usiadł w fotelu. Ja nie wiedziałam, co powiedzieć, on zaś nie mógł złapać pełnego oddechu. Dyszał płytko. Dotknął lewą dłonią klatki piersiowej, próbując uspokoić jej falowanie. Zapytałam, czy wszystko w porządku, a on pokiwał głową potwierdzająco. Wyciągnął do mnie rękę, więc ją uścisnęłam w geście powitania. Odwróciłam się w jego kierunku. Wpatrywałam się w niego i powoli się uśmiechając, zaczęłam:

– Proszę się nie denerwować, mamy czas. Posiedzimy tutaj chwilę, aż będzie pan w stanie wydobyć z siebie głos.

Minęła kolejna chwila ciszy, którą tym razem przerwał mój rozmówca.

– Bo… ja… – zaczął już w miarę spokojnym oddechem – nie spodziewałem się, że pani… jeszcze dziś przyjedzie i poszedłem do drugiego budynku… Przybiegłem, jak dostałem telefon.

– Ale ja nie czekałam długo – zapewniłam.

– Tak? – Spojrzał na mnie niepewnie. – Marek, szef floty. – Wyciągnął jeszcze raz rękę w moim kierunku.

– Kaja – przedstawiłam się. Nigdy wcześniej nie poznałam tego człowieka.

– Wiem, żona Michała – dodał pospiesznie, po czym spojrzał na mnie tak, jakby powiedział coś niewłaściwego. – To znaczy… wdowa – wycedził zmieszany. – O Boże, przepraszam.

– Nic nie szkodzi – powiedziałam tak ciepło, jak tylko potrafiłam. – W zasadzie po raz pierwszy słyszę to słowo. Ksiądz pewnie też tak mnie nazywał podczas nabożeństwa żałobnego, ale na szczęście tego nie pamiętam.

– To dobrze, dobrze. – Poprawił sobie teczkę na kolanach. – Jedźmy na parking podziemny. Tam jest drugie auto.

– Kolejne parkowanie? – zapytałam, próbując rozluźnić atmosferę.

Podziałało. Marek wyraźnie się odprężył, po czym zaproponował zamianę miejsc. Obeszłam samochód dookoła i przesiadłam się na miejsce pasażera. Spotkaliśmy się za bagażnikiem i wyminęliśmy niezręcznie. Marek po dostosowaniu fotela i lusterek do swoich potrzeb włączył wielki ekran w desce rozdzielczej, który pozostawał czarny przez czas mojego użytkowania tego samochodu.

– Dużo łatwiej jest z kamerami cofania – zażartował.

Roześmiałam się w głos. Że też wcześniej na to nie wpadłam. Założyłam, że to tylko radio. Te kamery powinny włączać się same, a nie tkwić sobie bez znaku życia. Na moje pocieszenie Marek dodał, że ta kamera została zamontowana przez Piotra, bo jemu samemu trudno było parkować. Gdyby to producent montował kamery, włączałyby się same.

Faktycznie obraz stanowił ogromną pomoc i kiedy Marek manewrował w dokładnie takich samych rozmiarów miejscu parkingowym, wyglądało to na banalną czynność. Przesiedliśmy się do mercedesa. Ten samochód miał zupełnie inny charakter. Pachniał luksusem i elegancją. Marek zaprogramował moje ustawienia i wytłumaczył funkcje, z których warto korzystać, sugerując przy tym, że mogłabym znów pominąć jakąś niezbędną w użytkowaniu opcję.

– Piotr poinformował mnie, że mam czekać na pani decyzje i wytyczne w sprawie tego samochodu.

– Tak? – Nie do końca rozumiałam, co chciał przez to powiedzieć, więc poprosiłam o doprecyzowanie. – A co to znaczy? Chodzi o formalną własność?

– Po części tak. – Marek wyjął z teczki notatnik i zaczął szkicować tabelkę. – Pokażę, jakie ma pani opcje…

– Proszę, mów mi po imieniu.

– Okej – oderwał wzrok od kartki – i vice versa. Mamy zatem opcję pierwszą, którą ja uważam za najlepszą i przy niej bym został na twoim miejscu. – Wyciągnął z marynarki kopertę. – W związku z tym, że samochód jest własnością Piotra i firmy, wszystkie wydatki idą w koszty firmy, masz tutaj zatem kartę paliwową, dzięki której rozliczasz się bezgotówkowo za paliwo. Tankujesz, płacisz tą kartą i odjeżdżasz. Niepotrzebne są żadne faktury ani papiery. Wszystko teraz idzie drogą elektroniczną, więc niczym nie musisz się martwić. Samochód pozostaje własnością firmy.

– Rozumiem – potwierdziłam. – A co, jeśli chcę go mieć na własność?

– Wtedy jest opcja druga. – Tak jak przy pierwszej wpisywał plusy. – Firma przekazuje auto jako darowiznę, ale z tym wiązałaby się konieczność zapłaty podatku, więc nie wiem, czy to Piotr by go pokrywał, czy ty. Nie pytałem. Podobnie jest w wersji sprzedaży, gdzie przychodzi zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnej. W przypadku nabycia pojazdu każdą z dróg tracisz możliwość tankowania i serwisowania auta przez firmę, ale nie jest powiedziane, że to niemożliwe. Kilku naszych pracowników używa samochodów prywatnych. Michał też rozliczał i serwisował wasz samochód – stwierdził niepewnie.

– Tak – dodałam mu odwagi, uśmiechając się – ale czy to nie oznacza, że musiałabym być pracownikiem firmy?

– Hm… nie pomyślałem o tym. – Marek podrapał się po głowie ewidentnie zaskoczony moim pytaniem. – Po raz pierwszy robię taki manewr. Muszę sprawdzić i zadzwonię do ciebie z informacją, okej?

– Okej.

– Napisz mi swój numer telefonu. – Wysunął w moją stronę kopertę, na której chwilę temu wyliczał możliwe opcje przejęcia samochodu. Podał mi też długopis, a ja zapisałam swój numer.

– Czy to już wszystko?

– Tak… w zasadzie tak. – Marek zaczął składać dokumenty. – Piotr prosił, żeby go poinformować, jak przyjedziesz, ale pojechał już na lotnisko, więc chyba tylko napiszę mu wiadomość, że wymieniłaś auta.

Skinęłam głową, czekając, aż wysiądzie. Pozdrowiliśmy się i odjechałam. Zaraz po tym, jak ruszyłam, zaskoczyła mnie lekkość prowadzenia tego auta. Rozpływałam się nad jego miękkością. Po prostu płynęło. Kiedy dojechałam do bramy i pomachałam panu w budce strażniczej, zadzwonił mój telefon. Włożyłam rękę do torebki i jak w tych konkursach dla dzieci, które mają rozpoznać wrzucony do worka przedmiot po jego kształcie, zaczęłam badać jej zawartość, poszukując pożądanej rzeczy. Natrafiłam na wibrujący telefon i szybko wyciągnęłam go z torebki. Odebrałam.

– Słucham.

– Hej, tu Wojtek.

– Cześć, co słychać? – zaczęłam luźno rozmowę.

– Zaskoczyłaś mnie…

– Ja? Czym? – zapytałam lekko rozbawiona.

– Byciem dziewczyną Piotra – wyrzucił z siebie Wojtek.

– Kim?!

– Powiedział, że przyjedzie jego dziewczyna po samochód, więc jak cieć dał sygnał, że przyjechała, to wszyscy żeśmy stali w oknach, patrząc, kto przyjechał, bo przecież nie od dziś wiadomo, że Piotr jest… to znaczy był sam.

– I jest! – dopowiedziałam.

– Ooookej. To co to znaczy?

– Mnie pytasz? Skąd mam wiedzieć? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie.

Pan z budki patrzył na mnie wyczekująco, kiedy przejadę przez bramę. Trzymał uniesiony szlaban przez cały czas. Pomachałam mu przepraszająco i ruszyłam. Nie byłabym w stanie prowadzić rozmowy i jechać, więc zaparkowałam kilka metrów dalej, by dokończyć konwersację z Wojtkiem.

– Myśmy nawet obstawiali, że on jest gejem – mój rozmówca był już bardziej zrelaksowany – albo że jest chory, bo nigdy nie okazał zainteresowania żadną kobietą. Wiesz, o co chodzi? – Zaprzeczyłam, więc kontynuował: – Każdy facet będzie się oglądał za piękną kobietą, zajrzy w biust, jeśli nadarzy się ku temu okazja. Popatrzy na pupę, uśmiechnie się do kobiety, poflirtuje z nią, pogłaszcze. Zwłaszcza jak ma się tyle hajsu, to babkom niewiele trzeba, żeby się łasić.

– Mówisz o kobietach jak o psach – zauważyłam.

– O rany, nie gadaj. – Wojtek śmiał się w głos. – Tak to już jest z waszym gatunkiem. Ale mów, co zaszło z Piotrem, że dostałaś auto Bonda.

– Bonda? To on myśli o sobie, że jest jak 007? Że jest tajnym agentem?

Wojtek nie był w stanie od razu odpowiedzieć. Jego donośny rechot sprawiał, że powstrzymywałam się, by nie dołączyć do niego, mimo że zupełnie nie rozumiałam powodu jego radości. On jednak zamiast mi wytłumaczyć, co go tak rozbawiło, wycedził:

– Muszę to sprzedać chłopakom. – I śmiał się nadal.

– Okej, ale możesz mnie oświecić? – niecierpliwiłam się.

– To jest samochód Bonda.

– W sensie kolekcjonerski? – Moje pytanie wywołało kolejną salwę śmiechu. Znów musiałam poczekać, aż ten głośny, miły dla ucha dźwięk jego śmiechu ucichnie.

– Nieee. To jest dokładnie ten sam model, którym jeździł Bond w Skyfall. Piotr go kupił jakiś czas temu, ale w ogóle nim nie jeździł. Zresztą on zawsze śmiga na motorze, ale to wiesz, prawda?

– Tak – skwitowałam.

On używał na zmianę taksówek i motocykla. Gdy decydował się na jednoślad, przebierał się w biurze w garnitur, a potem, gdy miał wracać do domu, z powrotem w skórzany kombinezon. Wielokrotnie widziałam go wyjeżdżającego z firmy lub wjeżdżającego do niej, kiedy odwiedzałam Michała. Czasami zatrzymał się, żeby porozmawiać, a czasami machnął jedynie ręką na przywitanie i z zawrotną prędkością ruszał przed siebie. Widać było, że sprawiało mu to ogromną radość. Do wczoraj trwałam w przekonaniu, że posiada jeden motocykl, ale przechodząc przez garaż, dostrzegłam trzy różne maszyny, co w zasadzie dopiero teraz nabrało sensu. Piotra, poza jazdą po mieście, interesowały też rajdy i zwiedzanie krajów na motorze. Było to dość nietypowe dla kogoś, kto mógł sobie pozwolić na przemieszczanie się samolotami i luksusowymi limuzynami. Każdy szef znaczącej firmy dodawałby sobie powagi i ważności poprzez robienie tego, czego oczekiwali od niego wszyscy wokół, czyli manifestowanie swojego bogactwa. Piotr nie słynął z rozpieszczania siebie w typowo szpanerski sposób. W zasadzie do wczoraj nie wiedziałam, że ma dwa samochody, w tym jeden Bonda. To z kolei przypomniało mi o Wojtku i wyrwało z zamyślenia.

– No więc co się stało w tym czasie? Całkiem niedawno rozmawialiśmy, a dziś widzę cię w mercu.

– Ech… – westchnęłam. – Dużo by opowiadać…

– Mam czas – zapewnił.

– Ale ja go nie mam.

– Jedziesz do domu?

– Chyba tak.

– Może chcesz coś zjeść? Ciekawość mnie zżera.

– W zasadzie to ja dziś nic jeszcze nie jadłam.

– Nic? Czekaj chwilę. – Zapadła cisza.

Długa, rozciągająca się w czasie cisza. Nie wiedziałam, co odciągnęło go od rozmowy. Głód zaczynał mi doskwierać, robiło się już ciemno, więc czekanie dłużyło się w nieskończoność. Wyczekiwałam, w zasadzie nie wiedząc na co. Poirytowana w końcu rzuciłam nieśmiałe „halo?”, żeby przerwać milczenie. Błyskawicznie usłyszałam jakiś szum, a po chwili głos:

– Już, już. Zamykałem tylko sprawy, żeby wyjść. Już wychodzę.

– Ale po co mnie trzymasz na linii? – Nie dbałam o to, że w moim głosie słychać było poirytowanie.

– Tak zawsze robię z klientami, jak mam coś do załatwienia dla nich. Bez sensu jest się rozłączać, skoro zaraz będziemy nadal rozmawiać.

– No ooookej – przeciągnęłam ostatnie słowo. – Mogłeś powiedzieć, że się spakujesz i wyjdziesz… i rozłączyć się.

– Cholera wie, jeszcze byś odjechała – rzucił rozbawiony.