Veronica Rossi

Przez Bezmiar Nocy

Copyright © by Veronica Rossi

Copyright for polish transaltion © by Copyright © by Joanna Dziubińska

Copyright © by Virtualo, 2023

Redakcja: Eliza Kasprzak-Kozikowska, Anna Małocha

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Tytuł oryginału: Through the Ever Night

Wydanie II

Warszawa 2023

ISBN  9788327278296

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Dla Elisabeth i Flavia

1

PEREGRINE

Aria tu była.

Perry szedł przez noc prowadzony jej zapachem. Rytm jego kroków był równomierny, choć serce dudniło mu w piersi, kiedy rozglądał się po pogrążonym w ciemności lesie. Roar powiedział, że Aria znów jest na zewnątrz, i jako dowód przekazał mu fiołki. Perry musiał jednak ją zobaczyć, żeby uwierzyć.

Gdy dobiegł do skupiska skał, zrzucił łuk, kołczan i torbę. Przeskakiwał z głazu na głaz, aż stanął na najwyższym. Niebo zasłaniała gruba warstwa chmur, przez którą delikatnie przeświecała eterowa poświata. Przeszukiwał wzrokiem zielone wzgórza, a jego oczy zatrzymywały się na ogołoconych płatach ziemi. Wypalone, srebrne obszary były niczym blizny pozostawione przez zimowe burze. Spora część jego terytorium, oddalonego o dwa dni drogi na zachód, wyglądała tak samo.

Perry znieruchomiał, gdy w oddali zauważył smugę dymu unoszącą się znad ogniska. To musiała być ona. Była tak blisko. – I co? – zawołał Reef z dołu. Stał jakieś sześć metrów niżej. Na jego ciemnobrązowej twarzy połyskiwał pot, którego kropla spływała strużką wzdłuż blizny sięgającej od nasady nosa aż nad ucho, dzieląc jego policzek na pół. Ciężko oddychał. Jeszcze kilka miesięcy temu byli sobie obcy. Teraz Reef był dowódcą straży Perry’ego i prawie zawsze stał przy jego boku.

Perry zeskoczył ze skały, z chrzęstem lądując na grząskiej pokrywie topniejącego śniegu.

– Jest na wschodzie. Półtora kilometra stąd, może mniej. Reef przeciągnął rękawem po twarzy, odgarniając warkocze i ocierając pot. Zazwyczaj bez wysiłku dotrzymywał kroku Perry’emu, ale dwa dni nieustannego marszu ujawniły dziesięcioletnią różnicę wieku między nimi.

– Mówiłeś, że pomoże nam znaleźć Wielki Błękit.

– Tak będzie – odparł Perry. – Mówiłem ci już. Zależy jej na tym tak samo jak nam.

Reef pewnym krokiem ruszył w stronę Perry’ego i zatrzymał się niespełna pół metra przed nim.

– Tego mi nie mówiłeś. – Przechylił głowę na bok i głośno wciągnął powietrze nosem niczym zwierzę. Perry nie potrafił wyczuć żadnego zapachu, ale mógł sobie wyobrazić, co poczuł Reef. Pragnienie, zielone, wyraźne i żywe. Gęsty i piżmowy aromat pożądania, którego nie można było przegapić. Reef też był Scirem. Dokładnie wiedział, co Perry czuje na moment przed ujrzeniem Arii. Zapachy nigdy nie kłamały.

– Mamy ten sam cel – powiedział Perry z naciskiem. Podniósł swoje rzeczy i zarzucił je na ramię niecierpliwym szarpnięciem. – Rozbij tu obóz z pozostałymi. Wrócę o świcie. – Odwrócił się, by odmaszerować.

– O świcie, Perry? Wydaje ci się, że Fale chcą stracić kolejnego Wodza Krwi?

Perry zatrzymał się i znów odwrócił w jego stronę.

– Setki razy przebywałem sam.

– Nie wątpię – przytaknął Reef. – Jako myśliwy. – Powoli, jakby nigdy nic, wyciągnął bukłak ze swojej skórzanej torby, choć nadal ciężko oddychał. – Teraz jesteś kimś więcej.

Perry wpatrywał się w las. Twig i Gren byli przed nimi, nasłuchując i wypatrując niebezpieczeństwa. Chronili go, odkąd opuścili terytorium Fal. Reef miał rację. Tu, na ziemiach niczyich, przetrwanie było jedyną regułą. Bez straży jego życie byłoby zagrożone. Perry powoli wypuścił powietrze, czując, jak znika jego nadzieja na spędzenie nocy tylko z Arią.

Reef zatkał bukłak jednym zdecydowanym uderzeniem.

– A więc? Co nakazuje mój przywódca?

Perry pokręcił głową na ten formalny zwrot – w ten sposób Reef przypominał mu o obowiązującej hierarchii. Jakby Perry mógł o niej zapomnieć.

– Twój przywódca potrzebuje godziny samotności – powiedział i ruszył biegiem w stronę lasu.

– Stój, Peregrine. Potrzebujesz...

– Tylko godzina – zawołał Perry, ledwie się odwracając.

Czegokolwiek chciał Reef, mogło to poczekać.

Kiedy miał pewność, że przyjaciel został daleko za nim, zacisnął dłoń na łuku i przyspieszył. Aromaty przemykały mu pod nosem, kiedy biegł pomiędzy drzewami. Intensywny, obiecujący zapach mokrej ziemi. Dym z ogniska Arii. I jej zapach. Fiołki. Słodkie i wyjątkowe.

Perry rozkoszował się piekącym bólem w nogach i rześkim powietrzem, które wypełniało mu płuca. Zimą najlepiej było trzymać się w jednym miejscu, by uniknąć niebezpieczeństwa burz, a on od dawna nie przebywał tak długo na otwartej przestrzeni – w każdym razie od czasu, kiedy odprowadził Arię do Kapsuły Podu, gdy szukała matki. Powtarzał sobie, że wróciła tam, gdzie jej miejsce – do swoich ludzi. On też miał plemię, którym musiał się zająć. Dopiero kilka dni temu w wiosce pojawili się Roar z Cinderem i przekazali mu, że Aria już jest na zewnątrz. Od tamtej chwili myślał tylko o tym, by znów się z nią zobaczyć.

Perry biegł po zboczu miękkim od trawy i niedawnego deszczu, przyglądając się lasom. Pod koronami drzew było ciemniej, bo światło eteru słabo się przez nie przedzierało, a mimo to, dzięki umiejętności widzenia w ciemności, potrafił rozróżnić każdą gałąź i każdy liść. Z każdym krokiem zapach ogniska Arii stawał się wyraźniejszy. Nagle Perry przypomniał sobie, jak lubiła dla zabawy zakradać się do niego bezszelestnie niczym cień i całować go w policzek. Nie mógł powstrzymać uśmiechu, który pojawił mu się na twarzy.

Zauważył, że w oddali pomiędzy drzewami porusza się rozmazany kształt. Po chwili zobaczył Arię. Smukłą. Cichą. Uważnie rozglądającą się wokoło. Kiedy go zobaczyła, jej oczy otwarły się szerzej, nie zwolniła jednak kroku, tak samo jak on. Ściągnął swoje rzeczy, pozwalając im upaść, gdzie popadło, i ruszył biegiem w jej kierunku, a po chwili Aria – jej ciało i zapach – wpadła w jego objęcia.

Perry tulił ją do siebie.

– Tęskniłem za tobą – szepnął jej do ucha. Nie mógł trzymać jej przy sobie wystarczająco blisko. – Nigdy nie powinienem był pozwolić ci odejść. Tak bardzo mi ciebie brakowało.

Słowa wyrywały mu się z gardła. Powiedział mnóstwo rzeczy, których nie miał zamiaru mówić. W końcu Aria lekko się cofnęła i uśmiechnęła do niego, a wtedy nie był już w stanie wydusić z siebie nic więcej. Podziwiał łuki jej brwi, równie ciemnych jak jej włosy, i błysk inteligencji w szarych oczach. Dzięki delikatnym rysom była piękna. Jeszcze piękniejsza, niż pamiętał.

– Jesteś tu – powiedziała. – Nie byłam pewna, czy przyjdziesz.

– Wyruszyłem, kiedy tylko...

Zanim zdążył skończyć zdanie, Aria zarzuciła mu ręce na szyję i zaczęli się całować – niezdarnie i pospiesznie. Oboje ciężko oddychali. Za dużo się uśmiechał. Perry chciał zwolnić, by się tym wszystkim nacieszyć, ale nie mógł znaleźć w sobie ani odrobiny spokoju. Nie był pewien, czy to on roześmiał się pierwszy, czy może była to Aria.

– Stać mnie na więcej – powiedział.

– Chyba urosłeś. Mogłabym przysiąc, że jesteś wyższy – wyrwało się Arii niemal jednocześnie.

– Wyższy? – zapytał. – Miejmy nadzieję, że nie.

– Tak – powiedziała. Przyglądała się jego twarzy, jakby chciała się wszystkiego o niej dowiedzieć. I tak wiedziała już niemal wszystko. Kiedy byli razem, powiedział jej o sobie rzeczy, których nigdy nikomu nie wyznał. Uśmiech Arii zbladł, kiedy jej wzrok zatrzymał się na łańcuchu zwisającym z jego szyi.

– Słyszałam, co się stało. – Wyciągnęła dłoń i dotknęła ciężkich ogniw leżących na jego obojczykach. – Teraz jesteś Wodzem Krwi – powiedziała łagodnym tonem bardziej do siebie niż do niego. – To... to zadziwiające.

Spojrzał w dół na jej palce gładzące srebrne ogniwa.

– Jest ciężki – powiedział. To była najwspanialsza chwila, od kiedy Perry kilka miesięcy temu przyjął łańcuch.

Aria spojrzała w jego oczy i nagle spochmurniała.

– Przykro mi z powodu Vale’a.

Perry popatrzył na pogrążony w mroku las i przełknął ślinę przez ściśnięte gardło. Wspomnienie śmierci brata nie dawało mu spać. Czasem kiedy był sam, nie mógł przez to oddychać. Delikatnie zdjął dłoń Arii z łańcucha i splótł swoje palce z jej palcami.

– Później – powiedział. Mieli całe miesiące, by nadrobić zaległości. Chciał porozmawiać z Arią o jej mamie. Chciał ją pocieszyć, bo Roar przekazał mu złe wieści. Ale nie teraz, kiedy dopiero ją odzyskał. – Później, dobrze?

Pokiwała głową ze zrozumieniem.

– Później – odpowiedziała i odwróciła jego dłoń, by sprawdzić blizny po ranach, które zadał mu Cinder. Blade i cienkie jak strużki wosku, tworzyły siatkę rozpościerającą się od knykci do nadgarstka. – Nadal ci dokuczają? – zapytała, śledząc palcami linie blizn.

– Nie. Przypominają mi o tobie... o tym, jak bandażowałaś mi dłoń. – Spuścił głowę i przytulił swój policzek do twarzy Arii. – To wtedy po raz pierwszy dotknęłaś mnie bez nienawiści. – Jej zapach otaczał go z wszystkich stron. Wypełniał go, niepokoił i uspokajał jednocześnie.

– Czy Roar powiedział ci, gdzie się wybieram? – zapytała.

– Tak, powiedział. – Perry wyprostował się i spojrzał w górę. Nie widział prądów eteru, ale wiedział, że tam są i snują się ponad chmurami. Każdej zimy burze eterowe stawały się silniejsze, przynosząc pożary i zniszczenia. Perry wiedział, że to się tylko nasili. Przetrwanie jego plemienia zależało od tego, czy znajdzie ziemię, która, jak głosiły plotki, jest wolna od eteru. Aria szukała tego samego. – Powiedział mi, że szukasz Wielkiego Błękitu.

– Widziałeś Bliss.

Pokiwał głową. W poszukiwaniu matki dziewczyny razem udali się do Kapsuły Podu i przekonali się, że została zniszczona przez eter. Kopuły wielkości wzgórz zamieniły się w gruzy. Mury grube na trzy metry skruszyły się niczym skorupki jajek.

– To tylko kwestia czasu, zanim to samo stanie się z Reverie – mówiła dalej. – Wielki Błękit to nasza jedyna szansa. Wszystkie pogłoski prowadzą do Rogów. Do Sable’a.

Na dźwięk tego imienia puls Perry’ego przyspieszył. Minionej wiosny jego siostra Liv powinna była wyjść za mąż za Wodza Krwi plemienia Rogów, ale wystraszyła się i uciekła. Nadal się nie odnalazła, więc i tak wkrótce będzie musiał rozmówić się z Sable’em.

– Miasto Rogów nadal jest oddzielone lodem – powiedział. – Rim będzie poza naszym zasięgiem do czasu, aż śniegi na północy stopnieją. Może minąć jeszcze kilka tygodni, zanim to nastąpi.

– Wiem – odpowiedziała. – Myślałam, że do tej pory szlak stanie się przejezdny. Udam się na północ, kiedy tak się stanie.

Aria nagle odsunęła się od Perry’ego i zaczęła się rozglądać po lesie, gwałtownie kręcąc głową we wszystkie strony. Był przy tym, kiedy Aria odkryła, że jest Audem, a teraz każdy dźwięk stanowił dla niej nowe odkrycie. Perry przyglądał się, jak uważnie Aria wsłuchuje się w odgłosy nocy.

– Ktoś nadchodzi – oznajmiła.

– To Reef – powiedział Perry. – Jeden z moich ludzi. – Niemożliwe, żeby minęła już godzina. Nie ma mowy.

– W pobliżu jest więcej ludzi.

Perry poczuł gwałtowną zmianę jej nastroju, zimny lęk przed możliwym niebezpieczeństwem. Na chwilę serce przestało mu bić. Nie czuł się spętany czyimiś emocjami od miesięcy. Od ich ostatniego spotkania.

– Kiedy będziesz musiał wrócić? – zapytała.

– Niedługo. Rankiem.

– Rozumiem. – Znów zerknęła na łańcuch, a jej spojrzenie stało się nieobecne. – Fale cię potrzebują.

Perry pokręcił głową. Aria niczego nie zrozumiała.

– Nie przyszedłem tu tylko po to, by cię zobaczyć. Wróć ze mną do Fal. Tu nie jest bezpiecznie, a poza tym...

– Nie potrzebuję pomocy, Perry.

– Nie to miałem na myśli. – Był zbyt zdenerwowany, by uporządkować myśli. Zanim zdążył cokolwiek dodać, Aria zrobiła jeszcze jeden krok w tył, a jej dłonie zawisły nad nożami przypiętymi do pasa. Chwilę później spomiędzy drzew wyłonił się Reef. Jego szerokie plecy były przygarbione. Perry zaklął pod nosem, potrzebował przecież więcej czasu. Sam na sam z Arią.

Reef zatrzymał się, gdy zauważył, że Aria jest uzbrojona i gotowa do ataku. Pewnie nie tego spodziewał się po Osadniczce. Perry zauważył jej nieufne spojrzenie. Z powodu blizny biegnącej przez środek twarzy i prowokacyjnego spojrzenia Reef sprawiał wrażenie kogoś, kogo raczej należy unikać.

Perry odchrząknął.

– Aria, to Reef, dowódca mojej straży. – Dziwnie było przedstawiać sobie dwoje ludzi, którzy tyle dla niego znaczyli. Tak jakby powinni już się znać.

Reef skinął głową, nie patrząc na nikogo, po czym rzucił Perry’emu surowe spojrzenie.

– Pozwól na słowo – powiedział ostrym tonem i oddalił się. Perry poczuł gniew, słysząc, jak Reef się do niego odnosi, ale zaufał mu.

– Zaraz wrócę – powiedział, spoglądając na Arię.

Nie odeszli daleko, gdy Reef odwrócił się tak gwałtownie, że jego warkocze zatańczyły wokół głowy.

– Nie muszę ci mówić, jak teraz pachnie twój nastrój, prawda? Bo pachnie  g ł u p o t ą.  Przywiodłeś nas tu, bo uganiasz się za dziewczyną, przez którą jesteś teraz taki...

– Ona jest Audem – przerwał mu Perry. – Wszystko słyszy. Reef wymachiwał palcem w powietrzu.

– Chcę, żebyś to ty mnie usłyszał, Peregrine. Musisz myśleć o plemieniu. Nie możesz sobie pozwolić na to, by dać się omotać jakiejś dziewczynie, a zwłaszcza Osadniczce. Zapomniałeś o tym, co się stało? Bo gwarantuję ci, że plemię nie zapomniało.

– Porwania to nie była jej wina. Nie miała z tym nic wspólnego. I tylko w połowie jest Osadniczką.

– To Kret, Perry! Tylko to ludzie będą widzieć.

– Zrobią, co im każę.

– Albo za twoimi plecami zwrócą się przeciw tobie. Uważasz, że dobrze zareagują, widząc cię z nią? Vale dobijał targu z Osadnikami, ale nigdy nie sprowadził sobie do łóżka jednej z nich.

Perry wyrwał się do przodu i złapał Reefa za kamizelę. Stali w napięciu, oddaleni od siebie zaledwie o centymetry. Perry czuł, jak jego język lodowacieje pod wpływem gniewu Reefa. – Jasno się wyraziłeś. – Perry puścił Reefa i zrobił krok w tył, biorąc kilka głębokich wdechów. Ogarnęła ich cisza, tym głębsza po właśnie skończonej awanturze.

Perry podejrzewał, że przyprowadzenie Arii do Fal może spowodować problem. Plemię obarczy ją odpowiedzialnością za zaginięcie dzieci tylko dlatego, że jest Osadniczką. To, czy była temu winna czy nie, nie miało znaczenia. Wiedział, że nie będzie to łatwe – przynajmniej na początku – ale on znajdzie jakiś sposób, by wszyscy się dogadali. Bez względu na wszystko chciał, aby Aria była przy nim, i podjął tę decyzję jako Wódz Krwi.

Perry spojrzał w stronę, gdzie czekała na niego Aria, a potem znowu na Reefa.

– Wiesz co?

– Co? – odparł Reef gniewnie.

– Masz fatalne wyczucie czasu.

Reef uśmiechnął się znacząco. Podrapał się w tył głowy i westchnął.

– Może i tak. – Kiedy znów się odezwał, w jego głosie nie było słychać zaciekłości. – Perry, nie chcę, żebyś popełnił błąd. – Skinął głową, patrząc na łańcuch. – Wiem, ile cię to kosztowało. Nie chcę widzieć, jak to tracisz.

– Wiem, co robię. – Perry zacisnął pięść na chłodnym metalu. – Zdaj się na mnie.

2

ARIA

Aria wpatrywała się w drzewa, nasłuchując kroków wracającego do niej Perry’ego. Dostrzegła poblask łańcucha na jego szyi, a po chwili jego oczy jaśniejące w ciemności. Przedtem wtulili się w siebie z wielką siłą. Dopiero teraz, kiedy spokojnie zmierzał w jej stronę, mogła mu się dobrze przyjrzeć.

Robił wrażenie. Większe, niż pamiętała. Urósł, tak jak zauważyła na początku, i nabrał mięśni w ramionach. W półmroku dostrzegła też ciemny płaszcz i dopasowane proste spodnie w miejsce poszarpanych, połatanych ubrań myśliwego, które miał na sobie, gdy się poznali. Jego blond włosy były krótsze i pasmami otulały jego twarz. Różniły się od długich, niesfornych fal, które znała przedtem.

Miał dziewiętnaście lat, ale wydawał się starszy niż jej znajomi z Reverie. Ilu z nich przeszło to co Perry? Ilu z nich musiało się opiekować setkami ludzi? Żaden. Pochodzili z zupełnie innych światów. Eter, pomyślała. Tylko to łączyło Osadników i Wykluczonych. Tylko to zagrażało i jednym, i drugim.

Perry zatrzymał się kilka kroków przed nią. Na wyraziste rysy jego twarzy padało blade światło, w którym Aria dostrzegła cienie pod jego oczami. Przejechał dłonią po jasnym zaroście na policzkach. Ten szeleszczący dźwięk był jej tak bliski, że mogła niemal poczuć pod palcami złote włoski.

– Przepraszam cię za Reefa.

– Nie szkodzi – powiedziała, choć nie była to prawda. Jego słowa tłukły się Arii po głowie. „Osadniczka”, rzucił.

„Kret”. Gorzkie obelgi. Słowa, których nie słyszała od miesięcy. U Marrona czuła się jak jedna z nich.

Jej wzrok spoczął na dzielącej ich ziemi. Dla niej odległość trzech kroków. Dla niego dwóch. Jeszcze przed chwilą byli w siebie wtuleni. Teraz stali przed sobą jak obcy ludzie. Jakby nagle wszystko się zmieniło.

Błąd. Reef też użył tego słowa. Czy miał rację?

– Może powinnam sobie pójść.

– Nie. Zostań. – Perry zrobił krok do przodu i wziął ją za rękę. – Zapomnij o tym, co powiedział. Ma charakterek. Gorszy niż ja.

– Gorszy? – zapytała, spoglądając mu w oczy.

Jego usta ułożyły się w lekko skrzywiony uśmiech, za którym tak tęskniła.

– Prawie. – Nachylił się do niej, a jego spojrzenie spoważniało. – Nie przyszedłem tu spędzić z tobą jednej nocy ani zaoferować ci pomocy. Jestem tu, bo chcę być z tobą. Mogą minąć tygodnie, zanim stopnieje śnieg na przełęczy prowadzącej na północ. Poczekamy na to, a potem razem odnajdziemy Wielki Błękit. – Zamilkł na chwilę i spojrzał jej prosto w oczy. – Wróć ze mną, Ario. Bądź ze mną.

Na dźwięk tych słów obudziło się w niej coś wspaniałego. Postanowiła zapamiętać je jak piosenkę – każdą nutę, niespiesznie wypowiedzianą jego niskim, ciepłym głosem. Cokolwiek się wydarzy, ona zatrzyma w sobie te słowa. Niczego nie pragnęła bardziej, niż się zgodzić, ale nie mogła uciec od niepokoju, który zagnieździł się w jej żołądku.

– Chcę z tobą być – odparła – ale teraz nie chodzi już tylko o nas dwoje. – Perry miał zobowiązania wobec całego plemienia Fal, a i ona nie była wolna od obietnic. Konsul Hess, który odpowiadał za bezpieczeństwo w Reverie, groził, że skrzywdzi Talona, bratanka Perry’ego, jeśli Aria nie poda mu współrzędnych Wielkiego Błękitu. To był powód, a właściwie jeden z powodów, dla którego wróciła do świata na zewnątrz.

Aria spojrzała w oczy Perry’ego, ale nie potrafiła się zdobyć na to, by powiedzieć mu o szantażu Hessa. Nie mógłby nic na to poradzić. Jeśli mu powie, tylko go zmartwi.

– Reef powiedział, że plemię zwróci się przeciw tobie – upierała się.

– Reef się myli. – Perry z poirytowaniem spojrzał w stronę lasu. – Może minąć trochę czasu, zanim się przyzwyczają, ale zrobią, co im każę. – Uścisnął jej dłoń, a w oczach miał uśmiech. – Zgódź się. Wiem, że tego chcesz. Roar mnie pobije, jeśli wrócę bez ciebie, zresztą istnieje jeszcze jeden powód, dla którego powinnaś pójść ze mną. Może to pozwoli ci zdecydować.

Przesunął dłonią po jej ramieniu i prześledził kciukiem zarys jej bicepsa. Dotyk stwardniałej skóry łucznika, dziwnie szorstki i delikatny zarazem, sprawił, że przeszył ją dreszcz. Po chwili usłyszała szelest gałęzi, a szorstka dłoń dotknęła jej policzka. Nikt oprócz niego nie potrafił sprawić, by czuła się lepiej tu i teraz.

Perry mówił dalej. Żeby za nim nadążyć, musiała się skupić.

– Potrzebujesz Znaczeń. Ich nieposiadanie jest niebezpieczne. Ukrywanie Zmysłu może okazać się zgubne, Ario. Ci, którzy to robią, giną z rąk innych.

– Roar mi o tym mówił – odparła. Ukrywała się w lasach, odkąd opuściła siedzibę Marrona, więc brak Znaczeń nie sprawił jej jeszcze problemu. Jednak kiedy uda się na północ, natknie się na innych ludzi. Nie mogła zaprzeczyć, że z tatuażami Audilów będzie bezpieczniejsza.

– Tylko Wódz Krwi może zażądać ich nadania, a tak się składa, że jednego znam.

– Poprzesz nadanie mi Znaczeń? Mimo że tylko w połowie jestem Wykluczoną?

Przechylił głowę, a blond fale opadły mu na twarz.

– Tak, całym sercem.

– A co z... – Głos Arii zanikł, jakby nie była pewna, czy chce wypowiedzieć pytanie, które od miesięcy tłukło się w jej głowie. Musiała jednak poznać odpowiedź, nawet jeśliby miało to oznaczać, że usłyszy coś, co ją załamie. – Powiedziałeś mi, że możesz być tylko z innym Scirem, a ja nie jestem... – Zagryzała wargę i dokończyła zdanie w swojej głowie. – Nie jestem taka jak ty. Nie jestem osobą, której chcesz.

Pod jego spojrzeniem twarz Arii się rozjaśniła. Bez względu na to, co powiedziała i czego nie powiedziała, Perry wyczuwał, jak głębokie było jej poczucie niepewności.

Przysunął się jeszcze bliżej i zaczął obwodzić jej rysy kciukiem.

– Z twojego powodu inaczej patrzę teraz na różne sprawy.

A ta to tylko jedna z nich.

Nagle Aria poczuła, że nie mogłaby go zostawić. Musiała znaleźć sposób, żeby to wszystko się jakoś udało. Była pewna, że plemię znienawidzi ją za to, że jest Osadniczką, jeśli pojawi się w wiosce, trzymając się z Perrym za ręce, Fale stracą wszelką wiarę w jego zdrowy rozsądek. Ale gdyby tak wraz z Perrym sprawić, by wszyscy skoncentrowali swoją uwagę na czymś innym? Na czymś, czego potrzebowali? Przyszedł jej do głowy pewien pomysł.

– Czy w ogóle mówiłeś coś Falom na mój temat? – zapytała.

Perry zmarszczył czoło. Najwyraźniej zaskoczyła go tym pytaniem.

– Powiedziałem kilku osobom, że pomożesz nam odnaleźć Wielki Błękit.

– Nic więcej?

– Nie rozmawiałem z nikim o nas, jeśli o to ci chodzi. – Wzruszył ramionami. – To prywatna sprawa... Między nami.

– I lepiej niech tak zostanie. Wrócę z tobą jako sprzymierzeniec, a „nas” nie będziemy w to mieszać.

Zaśmiał się ponuro.

– Mówisz poważnie? Mamy  k ł a m a ć? 

– Nie będziesz kłamać. Niewiele będzie się to różnić od tego, co powiedziałeś przed chwilą. Zatrzymamy prywatne sprawy dla siebie. Damy plemieniu szansę przywyknąć do nas i nie ujawnimy się, dopóki nie będziemy mogli przewidzieć ich reakcji. Roar nie piśnie słowem, jeśli go poprosimy. A Reef?

Perry zacisnął zęby i pokiwał głową.

– Przyrzekł mi poddaństwo. Zrobi wszystko, co mu nakażę.

Trzask pękającej gałązki sprawił, że Aria całą swoją uwagę skupiła na pogrążonym w ciemności lesie. Usłyszała trzy różne rodzaje kroków, jeden cięższy od pozostałych. To straż Perry’ego zmierzała w ich kierunku. Mężczyźni mówili ściszonymi głosami, ale w jej uszach każdy głos brzmiał inaczej – dzięki temu rozróżniała mężczyzn, jak rysy twarzy.

– Pozostali nadchodzą.

– Niech przyjdą – powiedział Perry. – To moi ludzie. Nie muszę niczego przed nimi ukrywać.

Chciała mu wierzyć, ale musieli być mądrzejsi. Jako nowy przywódca Perry potrzebował poparcia plemienia. Aria nie mogła jednak zaprzeczyć, że Znaczenia zwiększyłyby jej szanse na odnalezienie Wielkiego Błękitu, nie wspominając nawet o tym, że o wiele łatwiej byłoby jej podróżować z Perrym do Rimu. Był myśliwym i wojownikiem. Wiedział, jak przetrwać. Nie znała nikogo innego, kto tak swobodnie czułby się na ziemiach niczyich. Były to wystarczające powody, by na kilka tygodni udać się do Fal, zanim ruszy w dalszą drogę. Jeśli tylko będą dostatecznie ostrożni, dostaną z Perrym wszystko, czego chcą.

Strażnicy Perry’ego byli coraz bliżej, a ich kroki z sekundy na sekundę dudniły coraz głośniej. Aria stanęła na palcach i położyła dłonie na torsie Perry’ego.

– To najlepszy sposób. Najbezpieczniejszy – wyszeptała.

Szybko dotknęła ustami jego warg, ale ani trochę jej to nie wystarczyło. Ujęła więc jego twarz w dłonie, czując miękki zarost, za którym tak tęskniła, i jeszcze raz mocno i namiętnie go pocałowała, by zaraz potem się cofnąć.

Kiedy pojawił się Reef wraz z dwoma mężczyznami, ona i Perry stali oddaleni od siebie o kilka kroków, zachowując bezpieczny dystans, niczym obcy sobie ludzie.

3

PEREGRINE

Dwa dni później, przeszedłszy przez dąbrowę, Perry zobaczył wioskę Fal osadzoną na zboczu. Za wioską kłębiły się ciemne chmury. Po obu stronach drogi ciągnęły się pola sięgające aż po wzgórza okalające dolinę.

Kiedy był dzieckiem, wiele razy wyobrażał sobie, jak to jest być Wodzem Krwi, ale nic nie było w stanie równać się z tym, co czuł teraz. Był to pierwszy raz, kiedy wrócił na  s w o j e  terytorium. Od ziemi do nieba każdy człowiek, drzewo i kamień pozostawali w jego władaniu.

Aria pojawiła się przy jego boku. – To twoja wioska?

Perry przerzucił łuk i kołczan na plecy, próbując zamaskować zaskoczenie. W drodze powrotnej Aria nie poświęcała mu więcej uwagi niż Reefowi, który nie chciał nawet na nią spojrzeć, czy Grenowi lub Twigowi, którzy nie potrafili przestać się na nią gapić. Nocami spali po przeciwnych stronach ogniska, a w ciągu dnia właściwie ze sobą nie rozmawiali. Jeśli już zamienili słowo, wyrażali się krótko i obojętnie. Nie mógł znieść udawania, ale jeśli to miało jej pomóc czuć się swobodnie pośród plemienia, będzie przestrzegał zasad. Przynajmniej na razie.

– Tak – powiedział, kiwając głową. Przez cały dzień chmury straszyły deszczem i teraz zaczęła padać lekka mżawka. Miał nadzieję, że chmury się rozproszą i wyjdzie zza nich słońce lub wyłoni się eter, którekolwiek ze źródeł światła. Niebo od wielu dni było jednak nieustępliwe. – To mój ojciec zarządził, by miała owalny kształt. W ten sposób łatwiej jej bronić. Mamy drewniane ściany, które zamyka się między domami podczas napadów. Najwyższa konstrukcja... Widzisz tamten dom? – Pokazał palcem. – To kantyna. Serce plemienia.

Perry zamilkł, kiedy mijali ich Twig i Gren. Tego poranka posłał Reefa przodem, żeby przekazał wieści Falom i dał wszystkim znać, że Aria jest pod jego ochroną jako ich sprzymierzeniec. Chciał, aby jej przybycie przebiegło tak gładko jak to tylko możliwe. Ponieważ Twig i Gren ich wyprzedzili, Perry lekko przysunął się do Arii i skinął głową, wskazując na wypaloną połać ziemi na południu.

– W zimie burza eterowa spaliła tamten las. Zniszczyła też część naszego najlepszego pola uprawnego. – Jego ramionami wstrząsnął lekki dreszcz, kiedy poczuł zapach jej nastroju. Jaskrawozielony. Zapach mięty. Była pobudzona i nieco podenerwowana. Zapomniał, jak to jest być komuś bezgranicznie oddanym. Nie tylko wyczuwać czyjeś emocje, ale i samemu ich doznawać. Aria nie wiedziała, że pomiędzy nimi powstała taka więź. Nie powiedział jej o tym jesienią, bo myślał, że już więcej jej nie zobaczy, ale miał zamiar powiedzieć jej o tym wkrótce. Kiedy będą sami.

– Zniszczenia mogły być jednak gorsze – ciągnął. – Udało nam się powstrzymać rozprzestrzenianie ognia i wioska nie ucierpiała.

Przyglądał się jej, gdy wpatrywała się w horyzont. Dolina Fal nie stanowiła wielkiego terytorium, ale miała żyzną ziemię usytuowaną blisko morza i była korzystnie położona z punktu widzenia bezpieczeństwa. Czy Aria to dostrzegła? Była to dobra ziemia, kiedy nie nękał jej eter. Perry nie wiedział, ile to jeszcze potrwa. Kolejny rok? Najwyżej dwa, zanim eter zamieni tę krainę w spopieloną pustkę.

– Jest tu o wiele piękniej, niż sobie wyobrażałam – powiedziała w końcu.

Perry odetchnął z ulgą. – Tak?

Aria spojrzała na niego z uśmiechem w oczach. Gdy się odwróciła, Perry pomyślał, że może stoją zbyt blisko siebie. Skoro udawali, że są tylko sprzymierzeńcami, to czy nie mogli po prostu ze sobą rozmawiać? Czy uśmiech to zbyt wiele? Wtedy dostrzegł to, co Aria usłyszała.

W ich stronę po polnej drodze biegła Willow, a przy jej boku pędził Pchlarz. Pies dosięgnął ich pierwszy, stawiając uszy i szczerząc kły w stronę Arii.

– Nie bój się – powiedział Perry. – Pies jest przyjazny.

Aria nie ruszyła się z miejsca i wspięła się na palce, gotowa wykonać szybki unik.

– Nie wygląda – odparła.

Roar mówił Perry’emu, że w ostatnich miesiącach Aria nauczyła się walczyć. Perry teraz to widział. Wyglądała na silniejszą, zwinniejszą, przywykłą do odczuwania strachu.

Perry oderwał od niej wzrok i ukląkł.

– No już, Pchlarz! Daj pani spokój. – Pchlarz zrobił krok do przodu i zaczął wąchać buty Arii, powoli machając ogonem, a na koniec na nią wskoczył. Perry pogłaskał szorstką sierść psa, mozaikę brązowych i czarnych łat.

– To pies Willow. Nigdy nie zobaczysz ich osobno.

– Podejrzewam, że to właśnie ona? – odparła Aria.

Perry w porę się wyprostował, by zobaczyć, jak Willow mija Grena i Twiga, pozdrawiając ich przelotnie. Zaraz potem rzuciła się mu w ramiona, tak samo jak miała w zwyczaju, kiedy była trzylatką. W wieku trzynastu lat robiła się już na to za duża, ale Perry’ego zawsze to bawiło, więc Willow nie rezygnowała.

– Powiedziałeś, że nie będzie cię tylko kilka dni – krzyknęła Willow, gdy tylko Perry postawił ją na ziemi. Miała na sobie swój codzienny strój, zakurzone spodnie, koszulę i buty, w ciemne włosy wplotła czerwone płócienne wstążki zrobione ze spódnicy, którą mama uszyła jej zimą, a którą dziewczyna rozdarła na strzępy.

– Minęło zaledwie parę dni – odparł Perry z uśmiechem.

– Ciągnęły się jak wieczność – odpowiedziała Willow, po czym podejrzliwie spojrzała na Arię swymi brązowymi oczami. Kiedy Arię wyrzucono z Reverie, trudno było nie zauważyć, że to Osadniczka. Mówiła ostrymi, urywanymi dźwiękami, jej skóra była biała jak mleko i miała trudny do zniesienia zjełczały zapach. Teraz różnice zanikły i zwracała na siebie uwagę z innych powodów – powodów, dla których Twig i Gren przyglądali się Arii nieustannie, kiedy tylko nie patrzyła w ich stronę.

– Roar mówił, że przyjdziesz z Osadniczką – odezwała się w końcu Willow. – Powiedział, że się polubimy.

– Miejmy nadzieję, że się nie mylił – powiedziała Aria, głaszcząc Pchlarza po głowie. Pies siedział teraz przy niej i radośnie sapał.

Willow uniosła brodę.

– Pchlarz najwyraźniej cię lubi, więc może ja też. – Spojrzała na Perry’ego, który mógł wyczuć jej nastrój. Zwykle był to ożywczy cytrusowy zapach, teraz jednak na krawędziach jego pola widzenia pojawiły się ciemne odcienie, dając mu znak, że coś jest nie w porządku.

– Co się stało, Will? – zapytał.

– Wiem tylko, że Bear i Wylan czekają na ciebie i nie wyglądają na zadowolonych. Pomyślałam, że chciałbyś o tym wiedzieć wcześniej. – Willow wzruszyła drobnymi ramionami, po czym pomknęła z powrotem z Pchlarzem przy boku.

Perry skierował się w stronę wioski, zastanawiając się, co tam zastanie. Bear, ogromny mężczyzna o łagodnym sercu i dłoniach nieustannie brudnych od pracy w polu, zajmował się wszystkim, co wiązało się z uprawą ziemi. Obrażalski i gburowaty Wylan był przywódcą rybaków plemienia. Obaj bez przerwy sprzeczali się o to, co ma dla Fal większą wartość – niczym w niekończącej się walce pomiędzy wodą a lądem. Perry miał nadzieję, że nie chodzi o nic więcej.

Aria szła przy jego boku pewnym krokiem, kiedy przez bramę wioski weszli na główny dziedziniec, a mimo to Perry wyczuwał chłód jej strachu. Zobaczył swój dom jej oczami – krąg domostw zrobionych z drewna i kamienia, wysmaganych słonym powietrzem – i po raz kolejny zadał sobie pytanie, o czym ona myśli. Nie było tu w najmniejszym stopniu tak wygodnie jak u Marrona i nie było porównania z tym, do czego przyzwyczaiły ją Kapsuły Podu.

Przybyli na miejsce tuż przed kolacją – w niefortunnym momencie. Wielu ludzi kręciło się w pobliżu kantyny, czekając na wezwanie na posiłek. Inni stali w oknach i drzwiach, przyglądając się im szeroko otwartymi oczami. Jeden z chłopców Graya pokazał ich palcem, a drugi, stojący obok, zaczął chichotać. Brooke wstała z ławeczki przed swoim domem, spoglądając to na Perry’ego, to na Arię. Perry poczuł nagły przypływ poczucia winy na wspomnienie rozmowy, jaką odbyli zimą. Powiedział Brooke, że nie mogą być razem, bo on ma zbyt wiele na głowie. Zb yt w ie le oznaczać miało Arię, dziewczynę, której – jak wtedy myślał – już nigdy nie zobaczy. Nieopodal Bear i Wylan rozmawiali z Reefem. Gdy zauważyli Perry’ego, zamilkli. Jakiś instynkt nakazywał mu iść do swojego domu. I tak niedługo się nimi zajmie. Nie dostrzegł Roara – jedynej osoby, która w tej chwili mogłaby mu być pomocna.

Perry zatrzymał się przed swoimi drzwiami i trącił stopą koszyk z podpałką. Spojrzał na Arię, która stała przy nim, i poczuł, że powinien coś powiedzieć. Witamy? Nie stanie ci

się tu krzywda? Wszystko brzmiało zbyt oficjalnie. – Jest mały – powiedział w końcu.

Wszedł do środka, czując zażenowanie na widok koców rozrzuconych po podłodze i brudnych kubków na stole. W kącie leżały skotłowane ubrania, a sterta książek, która stała przy przeciwległej ścianie, przewróciła się. Morze znajdowało się aż pół godziny drogi stąd, ale na drewnianej podłodze leżał piasek. Mogło być gorzej jak na dom, w którym żyło sześciu mężczyzn.

– Śpi tu moja Szóstka – wyjaśnił. – Poznałem ich po tym, jak... – Nie potrafił wypowiedzieć słowa „odeszłaś”. Nie wiedział dlaczego, ale nie mogło mu to przejść przez gardło. – Są teraz moją strażą. Wszyscy są Naznaczeni. Poznałaś już Reefa, Twiga i Grena. Jest jeszcze Hyde, Hayden i Maruder. Wszyscy trzej są Vidami. Maruder tak naprawdę ma na imię Haven, ale... sama zobaczysz. – Podrapał się po brodzie, zmuszając się do tego, by przestać kłapać dziobem.

– Masz świecę lub lampę? – zapytała.

Dopiero wtedy zdał sobie sprawę z ciemności. Dla niego kształty pomieszczenia były w pełni wyraźne. Dla Arii, czy kogokolwiek innego, były pogrążone w mroku. W takich sytuacjach zawsze zapominał o swoich oczach. Był Videm, ale jego wzrok największą moc zyskiwał w ciemności. Aria nazwała to kiedyś mutacją – wpływem eteru, który wypaczył mu wzrok bardziej niż innym. Myślał o tym raczej jak o przekleństwie, przypomnieniu o matce obdarzonej Zmysłem widzenia, która zmarła, wydając go na świat.

Perry otworzył okiennice, wpuszczając do środka ponure popołudniowe światło. Plac w centrum wioski aż huczał od plotek o przybyciu Arii. Perry nie mógł nic na to poradzić. Skrzyżował ramiona – widząc ją w swoim domu, czuł ucisk w żołądku. Nie mógł uwierzyć, że tu jest.

Aria podeszła do okna i zaczęła oglądać leżącą na parapecie kolekcję struganych sokołów Talona. Perry wiedział, że Bear i Wylan czekają na niego, ale nie mógł się ruszyć.

Odchrząknął i odezwał się:

– Zrobiliśmy je razem. Jego są całkiem niezłe. Mój sokół wygląda jak żółw.

Aria podniosła figurkę i obróciła ją w palcach. Jej szare oczy były pełne ciepła.

– Ta podoba mi się najbardziej.

Perry skierował wzrok na jej usta. Byli sami. Nie stali tak blisko siebie od chwili, kiedy ostatnio trzymał ją w swoich ramionach.

Aria odstawiła figurkę i zrobiła krok w tył.

– Na pewno mogę tu zostać?

– Oczywiście. Możesz zająć pokój. – Z miejsca gdzie stali, widział brzeg łóżka swojego brata, przykryty wypłowiałym czerwonym kocem. Wolałby, żeby nie musiała tam spać, ale nie widział innej możliwości. – Ja śpię tam. – Wskazał głową na antresolę.

Aria oparła swoją torbę o ścianę i spojrzała na drzwi, uśmiechając się na dźwięki poza jego zasięgiem. Chwilę później niczym huragan do izby wpadł Roar.

– W końcu! – krzyknął. Chwycił Arię w objęcia i poderwał ją z ziemi. – Co tak długo? Lepiej nie odpowiadaj. – Rzucił Perry’emu spojrzenie. – Chyba się domyślam. – Postawił ją na ziemi i uścisnął Perry’emu rękę. – Dobrze, że wróciłeś.

– Co mnie ominęło? – zapytał Perry, uśmiechając się szeroko.

Zanim Roar zdołał odpowiedzieć, Wylan, Bear i Reef weszli do środka i w pomieszczeniu zapadła niezręczna cisza. Stali przez długą chwilę, gapiąc się na jedyną obcą osobę w swoim gronie. Zapachy emocji w izbie zrobiły się wyraźniejsze i gorętsze, zabarwiając pole widzenia Perry’ego na czerwono. Nie chcieli jej tutaj. Wiedział, że zareagują w ten sposób, ale jego dłonie i tak zacisnęły się w pięści.

– To Aria – powiedział, zwalczając w sobie chęć, by stanąć bliżej niej. – W połowie jest Osadniczką, tak jak powiedział wam Reef. W zamian za dach nad głową będzie nam pomagać w odnalezieniu Wielkiego Błękitu. Podczas pobytu tutaj zostanie naznaczona jako Audil.

Słowa te wydawały mu się szorstkie jak żwir. Mówił prawdę, ale tylko połowiczną, przez co przypominała mu ona raczej kłamstwo. Dostrzegł pytający wzrok Roara.

Bear wystąpił przed szereg, wykręcając swoje wielkie dłonie. – Wybacz moje pytanie, Perry, ale jak Kret ma nam w czymkolwiek pomóc?

Wylan wymamrotał coś pod nosem. Aria rzuciła mu wściekłe spojrzenie, a Roar napiął mięśnie. Oboje byli Audami i słyszeli go bardzo wyraźnie.

Perry poczuł falę ciepła i nagłą potrzebę, by przyłożyć Wylanowi. Zdał sobie sprawę, że to, co czuje – to, co go uderzyło – to gniew Arii. Wziął głęboki wdech, próbując odzyskać równowagę.

– Masz coś do powiedzenia, Wylanie?

– Nie – odpowiedział. – Nie mam nic do powiedzenia, sprawdzałem tylko, czy jej uszy działają. – Uśmiechnął się przebiegle. – I działają.

Reef poklepał Wylana po ramieniu z taką siłą, że drobniejszy od niego mężczyzna aż się skrzywił.

– Bear i Wylan właśnie mi opowiadali, co się działo podczas naszej nieobecności.

Perry już czekał na relację z ich ostatniej awantury.

– W porządku, słucham.

Bear skrzyżował ręce na szerokiej piersi, ściągając grube ciemne brwi.

– Wczoraj w nocy w spiżarni wybuchł pożar. Myślimy, że to przez chłopaka, który wczoraj przybył z Roarem. Przez Cindera.

Perry spojrzał na Roara i Arię, czując, jak ogarnia go niepokój. Tylko oni wiedzieli o wyjątkowej zdolności Cindera, by przekazywać siłę eteru.

– Nikt go na tym nie przyłapał – powiedział Roar, czytając w jego myślach. – Uciekł, zanim ktokolwiek zdążył go schwytać.

– Uciekł? – zapytał Perry. Roar przewrócił oczami.

– Wiesz, jaki jest. Wróci. Zawsze wraca.

Perry napiął zranioną rękę. Gdyby na własne oczy nie widział, jak Cinder rozprawia się z bandą Krukorów za pomocą ognia, sam by w to nie uwierzył.

– Jak zniszczenia?

Bear skinął głową w stronę drzwi.

– Tam chyba łatwiej będzie wam pokazać – powiedział, wychodząc za próg.

Perry zatrzymał się w progu i odwrócił do Arii. Wzruszyła ramionami ze zrozumieniem. Minęło dopiero dziesięć minut od ich przybycia, a on już musiał ją opuścić. Nie mógł tego znieść, ale nie miał wyboru.

Spiżarnia na tyłach kantyny mieściła się w podłużnym pomieszczeniu zbudowanym z kamienia, w którym wzdłuż ścian ciągnęły się drewniane półki pełne pojemników z ziarnem, przyprawami i ziołami oraz stały kosze pełne nowalijek. Zazwyczaj chłodne powietrze spiżarni wypełniał aromat jedzenia, jednak gdy tym razem Perry wszedł do środka, czuł jedynie gęsty zapach palonego drewna. Maskował on delikatną woń eteru – zapach, którym pachniał Cinder.

Zniszczeniu uległa jedna strona pomieszczenia. Część półek zupełnie spłonęła.

– Pewnie upuścił lampę – powiedział Bear, drapiąc się po gęstej czarnej brodzie. – Szybko ugasiliśmy pożar, ale straty i tak są duże. Musieliśmy wyrzucić dwa kosze ziarna.

Perry pokiwał głową. Nie mogli sobie pozwolić na takie straty. Racje żywieniowe Fal i tak były już skąpe.

– Dzieciak cię okrada – powiedział Wylan. – Okrada nas wszystkich. Kiedy zobaczę go następnym razem, wygonię go z naszego terytorium.

– Nie – odparł Perry. – Przyślij go do mnie.

4

ARIA

– Wszystko w porządku? – szepnął Roar, kiedy dom opustoszał.

Aria wypuściła powietrze z płuc i pokiwała głową, choć nie była tego całkiem pewna. Oprócz Roara i Perry’ego wszyscy, którzy przed chwilą byli w tym domu, czuli do niej odrazę. Za to, kim jest.

Osadniczką. Dziewczyną z miasta pod kopułami. Krecią przybłędą, jak wymamrotał pod nosem Wylan. Próbowała się na to przygotować, zwłaszcza po całych dniach lodowatych spojrzeń, jakie posyłał jej Reef, ale i tak była wstrząśnięta. Podobnie byłoby, gdyby to Perry znalazł się w Reverie. Gorzej. Tamtejsi strażnicy zabiliby go bez słowa.

Odwróciła się od drzwi, rozglądając się po przytulnym, zabałaganionym domu. Stół i pomalowane krzesła po jednej stronie pomieszczenia. Miski i garnki w najróżniejszych kolorach wzdłuż półek za nimi. Dwa skórzane fotele przed paleniskiem, zniszczone, ale wygodne. Wzdłuż przeciwległej ściany kosze pełne książek i drewnianych zabawek. Dom był chłodny, cichy i delikatnie pachniał dymem i starym drewnem.

– To prawdziwy dom, Roar.

– Tak.

– Nie mogę uwierzyć, że tu jestem. Jest tu cieplej, niż się spodziewałam.

– Nie tak ciepło jak kiedyś.

Rok temu ten dom wypełniali członkowie rodziny Perry’ego. Teraz został już tylko Perry. Aria zastanawiała się, czy to dlatego śpi tutaj Szóstka. Na pewno były tu inne domy, w których mogli się zatrzymać. Może dom pełen ludzi sprawiał, że Perry mniej tęsknił za rodziną? Pewnie nie. Nikt nie byłby w stanie wypełnić pustki po jej matce. Ludzi nie da się zastąpić.

Przypomniała sobie swój własny pokój w Reverie. Mała kwadratowa, uporządkowana przestrzeń, szare ściany i zabudowana komoda. Jej pokój też był kiedyś prawdziwym domem. Teraz jednak za nim nie tęskniła. Teraz wydawał się jej tak przytulny jak metalowe pudło. Tęskniła tylko za tym, jak się tam czuła. Bezpieczna. Kochana, otoczona ludźmi, którzy ją akceptują. Którzy nie szepczą o niej pod nosem „Kret-

-przybłęda”.

Zdała sobie sprawę, że nie ma już swojego miejsca. Nie ma figurek na parapecie. Nie ma przedmiotów, które mogłyby zaświadczać o jej istnieniu. Wszystkie jej rzeczy były wirtualne i znajdowały się w Sferach. Nie były prawdziwe. Teraz nie miała nawet mamy.

Nagle poczuła się tak, jakby nic nie ważyła. Jak balon, który odpiął się od kosza, czuła, że dryfuje w powietrzu, lekka jak piórko.

– Jesteś głodna? – zapytał Roar, tonem jak zawsze pogodnym i radosnym, nieświadomy jej myśli. – Zwykle jemy w kantynie, ale mogę przynieść posiłek dla nas tutaj.

Odwróciła się. Roar oparł biodro o stół i skrzyżował ramiona. Tak jak ona od stóp do głów ubrany był na czarno.

– Nie to co u Marrona, prawda? – zapytał żartobliwym tonem.

Spędzili tam razem miniony miesiąc, kiedy Roar kurował zranioną nogę. Ona leczyła głębsze obrażenia. Krok po kroku, dzień po dniu pomogli sobie nawzajem wrócić do formy.

Roar uśmiechnął się od ucha do ucha. – Wiem. Tęskniłaś za mną.

Aria przewróciła oczami.

– Minęły ledwie trzy tygodnie, odkąd się widzieliśmy.

– Smutne czasy – powiedział. – To jak? Wrzucimy coś na ząb?

Aria spojrzała na drzwi. Nie mogła się chować, jeśli chciała, by Fale ją zaakceptowały. Musiała zmierzyć się z nimi twarzą w twarz. Pokiwała głową.

– Prowadź.