Grażyna A. Adamska

Bractwo Dusz #3

© Grażyna A. Adamska, 2020

Gdy Max znajduje w lesie nieprzytomną dziewczynę, odkrywa, że jest ona kimś więcej niż zwykłym człowiekiem. Pomimo tego, że nie dzierży władzy nad żadnym z żywiołów, nie ma mocy uzdrawiania ani nie wygląda na kogoś, kto wywodzi się z jakiejkolwiek z krain Bractwa, mężczyzna wyczuwa w niej potężna energię. Od pierwszych chwil czuje wewnętrzną potrzebę chronienia jej i w jakiś niewytłumaczalny sposób tworzy z nią głęboką więź.

ISBN 978-83-8221-485-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

15 lat później…

Dziennik Marcka

Minęło piętnaście lat od czasu, gdy brama do Podziemi została zamknięta, a my wciąż tkwimy gdzieś głęboko w tamtych wydarzeniach. Decyzje wtedy podjęte i to, co się wydarzyło, odbiło głębokie piętno na nas wszystkich. Każdy ucierpiał, kogoś stracił, coś poświęcił, coś bezpowrotnie oddał. Jednak najbardziej bolesne jest to, że nie potrafimy się z tego otrząsnąć. Dalej siedzimy w samym środku bitwy. W naszych sercach w dalszym ciągu trwa walka z myślami. Każdy odgrywa swoją tragedię ciągle od początku i od początku, bez nadziei na to, że ujrzy kiedyś zakończenie.

Ranek w Sun City rozpoczął się spokojnie. Nic nie zapowiadało tego, co miały przynieść najbliższe godziny.

— Jaki to jest tępak! — krzyczała poirytowana dziewczyna o kruczoczarnych włosach i piwnych oczach, ubrana w zwiewną, prostą, błękitną sukienkę, zbiegając po schodach z piętra do kuchni i rzucając zdenerwowana zeszyt na stół. Elegancka kobieta, z włosami upiętymi gładko w kok, ubrana w szykowną, bordową suknię, odwróciła się zaskoczona zachowaniem dziewczyny.

— Co się stało, Vivian? — Ta przysunęła krzesło do stołu, usiadła i ze złością odparła:

— Ile razy można tłumaczyć podstawowe wzory z algebry? — Popatrzyła zrezygnowana na kobietę. Ta zrobiła zatroskaną minę i podając świeży sok z owoców leśnych, powiedziała ze spokojem:

— Nie każdy musi się znać na algebrze.

— Ale mamo… — wtrąciła szybko Vivian. — Tłumaczę Bertowi milion razy te same wzory, a on nawet nie umie ich powtórzyć — odpowiedziała rozdrażniona.

— To wytłumacz mu to jeszcze milion pierwszy raz — niespodziewanie odparł dobrze zbudowany mężczyzna, ubrany w czarne bojówki i czarny T-shirt, wchodząc lekkim krokiem do kuchni.

— Łatwo ci mówić — wtrąciła z przekąsem dziewczyna. — Nie musisz go uczyć rzeczy, których nienawidzi — dodała ze złością i zaczęła pić sok. Mężczyzna wziął zeszyt leżący na stole i zaczął go przeglądać. Vivian z matką śledziły uważnie jego reakcję. Po chwili ten odłożył zeszyt.

— Jeśli Bert nie zda algebry, nie zostanie Strażnikiem Ziemi — wyjaśnił, zerkając na dziewczynę. Ta popatrzyła zmieszana.

— Ale tato… — próbowała coś dodać, spoglądając raz na ojca, raz na matkę, ale nie zdążyła, bo mężczyzna zwrócił się do kobiety.

— Po szkole zabieram chłopaków na wyspę — powiedział, po czym ruszył w stronę wyjścia. Kobieta odprowadziła go wzrokiem i spojrzała na córkę.

— Obudź chłopców, śniadanie gotowe — poprosiła. W tym samym momencie do kuchni wbiegli dwaj synowie. Jeden wysoki, ciemnowłosy, krótko ostrzyżony, o niebieskich oczach i męskich rysach oraz drugi: nieco niższy ciemny blondyn, z piwnymi oczami i delikatnymi rysami. Obaj ubrani w bojówki i T-shirty w odcieniach ciemnej zieleni. Szybko rozsiedli się na swoich miejscach przy stole i zaczęli jeść. Kobieta popatrzyła wesoło na synów, potem na Vivian, która z kolei siedziała z posępną miną.

— Co się dzieje? — zagadnęła córkę, dosiadając się do stołu.

— Nie chcę go uczyć, nawet go nie lubię — odpowiedziała zrezygnowana dziewczyna. Matka spojrzała z troską i pogłaskała córkę.

— Bert może się uczyć z Marthą — zaproponował nagle starszy z braci, o imieniu Mati. Kobieta spojrzała z uśmiechem na Vivian, a ta westchnęła głęboko:

— Nie może — odparła. Mati zerknął zdziwiony na matkę. — Samuel się nie zgodził — wyjaśniła.

— Dlaczego? — zapytał z pełną buzią drugi z braci, o imieniu Bobi.

— Bo Martha ma pomagać Lidii i nie ma czasu na douczanie Berta — dodała z przekąsem Vivian.

— Porozmawiam z Lidią — szepnęła kobieta. Córka uśmiechnęła się z nadzieją w oczach. — Ale niczego nie obiecuję — dopowiedziała matka zapobiegawczo.

— Lidia się nie zgodzi — wtrącił nagle Bobi. Wszyscy spojrzeli na chłopaka. Ten, popijając, po chwili wyjaśnił: — Bert z Artim kilka dni temu grali w ogrodzie w piłkę i zniszczyli kwiaty. Lidia jest wściekła. — Vivian opadła ciężko na krzesło.

— Porozmawiam z nią — powtórzyła kobieta, patrząc na córkę. Chłopcy zerwali się z miejsc i ruszyli w stronę wyjścia, zabierając jeszcze przekąski na drogę. Zaraz po nich wybiegła Vivian. Nim kobieta zdążyła pożegnać się z dziećmi, w drzwiach pojawiła się Lidia. Uściskały się.

— Widziałam posępną minę Viv. To przez Berta, prawda? — zapytała podejrzliwie blondwłosa kobieta o delikatnych rysach, ubrana w przewiewną sukienkę w kwiaty. Wyglądała zarazem bardzo kobieco, jak i dostojnie. Czarnowłosa przyjaciółka popatrzyła na nią spod oka. — Grace? — ponagliła ją Lidia.

— Vivian jest wściekła, że Bert nie uczy się algebry — wyjaśniła spokojnie. Blondynka poczuła poirytowanie.

— Same utrapienia z tymi chłopakami — powiedziała ze złością. — Jak tylko powiem Arthurowi, to ustawi ich do pionu — dodała. Przyjaciółki popatrzyły na siebie.

— Arthur jest chyba trochę za ostry dla nich — wtrąciła niepewnie Grace.

— I dobrze — powiedziała wściekła Lidia i chwytając za telefon, wykręciła numer.

Każda podjęta decyzja, każdy wybór pociągają za sobą określone konsekwencje. To dotyczy każdego, bez względu na wiek czy płeć. Ponosimy odpowiedzialność za słowa, które wypowiadamy, za czyny, które popełniamy, a nawet za to, czego nie zrobimy, a co w jakiś sposób będzie nas dotyczyło. Czasami nie jesteśmy świadomi, w jaki sposób nasze zachowanie wpływa na innych. Nie potrafimy przewidzieć przyszłości, nie dostrzegając pułapek, w jakie wpadamy w teraźniejszości.

Vivian czekała w swoim pick-upie na przyjaciółkę. Przeglądając się w lusterku, poprawiała makijaż.

— Co on wyprawia? — szepnęła do siebie, widząc kątem oka Berta wyskakującego z okna domu jej przyjaciółki. Chłopak popatrzył na Vivian i szeroko się uśmiechając, puścił oczko. Dziewczyna poczuła zirytowanie. Do pojazdu wskoczyła Chrisy, blondwłosa dziewczyna z wyraźnymi kośćmi policzkowymi, głęboko osadzonymi oczami w kolorze zieleni, ubrana na sportowo — w koszulkę i spodenki.

— Jedziemy? — zaproponowała, spinając włosy w koński ogon.

— Co on u ciebie robił? — spytała ze złością Vivian.

— Kto? — Chrisy udała zaskoczoną.

— Chrisy, nie udawaj — zaczęła zdenerwowana przyjaciółka. — Ostatnio na imprezie zabawiałaś się z Artim, teraz z Bertem… Zwariowałaś! — krzyknęła.

— Nie jesteś moją matką — odparła wzburzona dziewczyna.

— Nie — uspokoiła się trochę Vivian. — Ale jestem twoją przyjaciółką i nie chcę, aby…

— Nie wtrącaj się, Viv — przerwała jej blondynka. Przyjaciółki patrzyły na siebie przez dłuższą chwilę, po czym Vivian odpuściła i już łagodnym głosem spytała:

— Dlaczego to robisz?

Chrisy rozsiadła się wygodnie w fotelu i patrząc przed siebie, odpowiedziała:

— A dlaczego nie mam robić? — Zerknęła na przyjaciółkę.

— Chrisy, a jak poznasz swoją Bliźniaczą Duszę, to…

— Skąd wiesz, że w ogóle kogoś poznam? — przerwała jej dziewczyna, patrząc poważnie.

— Nie mów tak — zmieszała się Vivian. Chrisy usiadła przodem do przyjaciółki.

— Zastanów się — zaczęła, ta spojrzała na nią. — Weng nie ma wizji od piętnastu lat, nie ma pojęcia kto z kim… — wzruszyła ramionami, a Vivian zaczęła kręcić przecząco głową. — …my nie czujemy przyciągania, a większość skończyła już szesnaście lat.

— Weng nigdy nie miał wglądu w Bliźniacze Dusze — wtrąciła się przyjaciółka. Chrisy oparła się w fotelu.

— Więc ja szukam swojej na swój sposób — odparła złośliwie, kończąc temat. Vivian zaniepokojona postawą koleżanki już nic nie odpowiedziała. Odpaliła samochód i ruszyła w stronę szkoły.

Tymczasem Mati i Bobi właśnie dojeżdżali do liceum. Na parkingu czekał na nich Arti, wysoki chłopak z rozczochranymi ciemnymi włosami, zawadiackim uśmiechem i diabełkiem w oku.

— Co jest? — zapytał podejrzliwie Mati, wyskakując z pojazdu.

— Dziś lecimy na wyspę — szepnął zadowolony Arti. Chłopcy popatrzyli na siebie zaintrygowani. — Myślisz, że to będzie pierwsza akcja? — spytał podekscytowany.

— Pierwszą akcję to zaliczysz w domu — odparł poważnie Mati.

— Za ogród Lidii — dopowiedział Bobi. Arti wycofał się, robiąc zbuntowaną minę.

— To był przypadek — zaczął się tłumaczyć. — Zresztą to nie ja kopnąłem piłkę — dodał zadziornie.

— Zobaczymy, co na to Arthur — powiedział złośliwie Mati, zabierając plecak z tylnego siedzenia. Arti złagodniał. Wiedział, że z ojcem nie da się dyskutować. W tym momencie podbiegł do nich drugi z braci.

— Co tam? — zagadnął Bert. Ci spojrzeli na niego wesoło.

— Jak nie zdasz algebry, nie będziesz Strażnikiem Ziemi — odpowiedział bez ogródek Bobi. Chłopakowi zrzedła mina.

— Co ty pleciesz? — przestraszył się Bert.

— Tak powiedział tata — wyjaśnił Mati. Zaniepokojony chłopak popatrzył na brata. Arti wzruszył ramionami i dodał:

— Pewnie jeszcze nam się oberwie od ojca. — I ruszył zrezygnowany w stronę drzwi wejściowych do budynku.

— Marzę o byciu Strażnikiem od dziecka, Marck nie może… — zaczął się tłumaczyć Bert.

— Może — przerwał mu Mati. — I zrobi to — dodał i ruszył za przyjacielem.

— Ale naszym Wielkim Mistrzem jest Patric! — krzyknął za nim Bert. Czarnowłosy chłopak odwrócił się i cofnął.

— A jak myślisz, jaką decyzję podejmie Patric? — popatrzyli na siebie poważnie, a Bobi, chcąc rozładować nieco atmosferę, dopowiedział:

— Zacznij się uczyć. — I poklepał przyjaciela po ramieniu. Bert spuścił zrezygnowany głowę. Chłopcy parsknęli śmiechem, po czym weszli do budynku.

Zastanawiam się, skąd biorą się w nas szablony ocen, na podstawie których określamy ludzi i ich szufladkujemy. Czy nieudany dowcip kwalifikuje dzieciaka do tych źle wychowanych? Czy kilka złych ocen w szkole określa umiejętności ucznia? Czy jeden występek powoduje, że ktoś staje się zły? Tak często nadajemy ludziom etykietki, że w końcu sami zaczynają wierzyć, że tacy są, zatracając siebie i zapominając o byciu sobą.

Marck właśnie dojechał do domu Arthura. Ten kończył rozmowę z Lidią. Czarnowłosy mężczyzna, wchodząc na taras, zauważył poirytowanie przyjaciela. Arthur cisnął telefonem w fotel.

— Chyba ich rozszarpię — wysyczał do siebie. Marck nalał sobie wody i opierając się o stół, obserwował, jak Arthur chodzi nerwowo po salonie. — Te dwa gnojki nie potrafią wytrzymać chwili, żeby czegoś nie zmalować — dodał, zerkając na przyjaciela. Ten uśmiechnął się.

— Chyba zapomniałeś, że z Davidem wcale nie byliście lepsi — zauważył. Arthur wzburzył się.

— Nie przypominaj mi — po czym obaj parsknęli śmiechem. Gdy emocje nieco opadły, mężczyźni rozsiedli się wygodnie w fotelach, po czym Marck powiedział:

— Bert ma problemy z algebrą. — Arthur spoważniał.

— On ma problemy z samodyscypliną — wyjaśnił mężczyzna, czując poirytowanie. Popatrzyli na siebie. Marck chciał jeszcze coś dopowiedzieć, ale zadzwonił telefon. Po kilku chwilach rozmowy zdenerwowany spojrzał na Arthura. Ten z niepokojem na niego. Gdy czarnowłosy mężczyzna zakończył połączenie, szybko wstał z miejsca.

— Weng nie żyje. — Arthur otworzył usta, ale nie potrafił nic z siebie wykrztusić. — India znalazła go w gabinecie, nie miał w sobie ani odrobiny Energii — dokończył szybko Marck, po czym ruszył do wyjścia.

— Co chcesz zrobić? — krzyknął jeszcze za nim Arthur.

— Dowiedzieć się, co się stało! — usłyszał z oddali. Równie szybko podniósł się i wykonał telefon, aby powiadomić przyjaciół.

W liceum właśnie zadzwonił dzwonek i uczniowie zaczęli schodzić się do swoich sal.

— Hej, księżniczko — powiedział czule Mati, obejmując ciemnowłosą dziewczynę o okrągłej twarzy, zielonych oczach, ubraną w dżinsy i jasną koszulkę z krótkim rękawem.

— Hej — szepnęła, odwracając się i całując chłopaka.

— Jak minął poranek? — zapytał Mati. Uśmiechnęli się do siebie. Selena, bo tak miała na imię dziewczyna, biorąc z szafki książkę, odparła:

— Musisz wychodzić szybciej, bo jak tata cię dorwie, to…

— Nie dorwie — przerwał jej szybko czarnowłosy chłopak.

— Nie mówię o moim tacie, tylko o twoim — wtrąciła roześmiana Selena. Mati parsknął.

— Wiem — potwierdził. Nagle z głośników rozległ się komunikat, który zwoływał młodych przyszłych Strażników do gabinetu dyrektora. Selena spoważniała.

— Co się dzieje? — spytała z niepokojem.

— Nie wiem — odpowiedział poważnie Mati i biorąc plecak, ruszył w stronę gabinetu. Po drodze dołączali do niego kolejni chłopcy. Selena rozejrzała się po korytarzu, natrafiła wzrokiem na Vivian i Chrisy, które też były zaniepokojone, jednak nie mogły porozmawiać, bo musiały wchodzić na zajęcia.

Pod gabinetem dyrektora stał już Patric, wysoki chłopak, dobrze zbudowany, ukształtowany muskularnie, o ciemnej karnacji.

— Co się dzieje? — zapytał Mati, podchodząc. Patric popatrzył na niego z powagą i powiedział:

— Weng nie żyje. — Wiadomość ta wywołała poruszenie wśród chłopców. Po chwili jednak zamilkli, gdyż otworzyły się drzwi i zostali zaproszeni do gabinetu. Na miejscu był Marck. Stał oparty o parapet, sprawiał wrażenie błądzącego gdzieś myślami. Przez dłuższy moment trwała głucha cisza, po czym Marck przemówił:

— Za kilka minut wyląduje samolot i lecimy na wyspę zbadać przyczynę śmierci Wenga. — Chłopcy popatrzyli po sobie. — Nie znam jeszcze szczegółów, poza tym, że nie miał w sobie Energii, jakby została z niego wyssana — wyjaśnił, patrząc poważnie. Chłopcy stali niewzruszeni, słuchając z uwagą każdego słowa. — Niewykluczone, że do czasu rozwiązania sprawy pozostaniecie na Wyspie Cieni — dokończył, obserwując po kolei Strażników.

— Czy to w ogóle możliwe? — spytał nieśmiało Bobi, pozostali popatrzyli na chłopaka. — Pozbyć się samodzielnie Energii?

— Weng nie miał nikogo bliskiego, dlatego możliwe, że to było morderstwo — wyjaśnił dyrektor liceum, blondwłosy mężczyzna, krótko ostrzyżony, z dobrze wypielęgnowanym zarostem, ubrany w elegancki jasny garnitur. Zapanował szum.

— Morderstwo? — dopytywał Mati, nie dowierzając. Mężczyźni spojrzeli na siebie. — To by oznaczało, że wśród nas jest zdrajca — zauważył, rozglądając się po przyjaciołach. Wszyscy zaczęli dyskutować jeden przez drugiego.

— W tej chwili nie znamy szczegółów, zobaczymy na miejscu — powiedział donośnym głosem Marck, uspokajając chłopców. Potem młodzi ruszyli w stronę wyjścia. W gabinecie pozostali dwaj mężczyźni i Patric.

— Nie sądzę, aby to było morderstwo — powiedział spokojnie chłopak.

— Ja też nie jestem przekonany — dodał dyrektor. Marck popatrzył uważnie na obu panów.

— Weng był jedynym Kronikarzem, to duży cios dla nas — wyjaśnił poważnym tonem.

— Przecież od piętnastu lat żyjemy w zgodzie, nikt nam nie zagraża — zauważył blondwłosy mężczyzna.

— To nie znaczy, że nie mamy wrogów — odparł ostrzegawczo Marck.

— Marck, nie uważam, żeby…

— David — przerwał mu czarnowłosy mężczyzna. — Jesteśmy przyjaciółmi, ale dalej jestem Strażnikiem Ziemi i nadal moim zadaniem jest czuwać nad Bractwem — wytłumaczył. Blondwłosy mężczyzna przyznał rację przyjacielowi i obaj zerknęli na Patrica.

— O czym myślisz? — zapytał David.

— Dlaczego Weng nie wybrał swojego następcy?

Marck, ruszając w stronę drzwi, odpowiedział:

— Gdy Kronikarz przestaje mieć wizje, oznacza to, że pojawił się ktoś silniejszy energetycznie.

Patric ruszył za nim.

— Więc kto jest jego następcą? — pytał dalej niecierpliwy chłopak.

— Nie wiem — odparł Marck, krocząc energicznie.

— A kto wie?! — krzyknął za nim Patric, przystając. Czarnowłosy mężczyzna zwolnił. Odetchnął głęboko i odwrócił się.

— To wiedział tylko Weng — powiedział cicho.

— Może to nowy Kronikarz wyssał z niego Energię? — wtrącił urażony brakiem zainteresowania chłopak. Jednak Marck nie dał wiary słowom Patrica i bez komentarza wyszedł z budynku. Patric zamyślił się.

— Wszyscy liczyliśmy, że Selena będzie następcą Wenga — usłyszał po chwili za plecami. Odwrócił się w stronę nadchodzącego Davida. Młody chłopak szybko zrozumiał, dlaczego Marck nie przyjął jego tropu za wiarygodny.

— Nie wierzę, że to morderstwo — szepnął do Senseja.

— Ja też nie — przyznał mu rację David. Obaj popatrzyli na siebie.

— Dajmy przeprowadzić śledztwo twojemu tacie — zaproponował ze spokojem mężczyzna, poklepując chłopaka po plecach, po czym obaj ruszyli do wyjścia.

Śmierć jest tylko kolejnym etapem w wędrówce Duszy. Powinniśmy traktować ją ze spokojem, a jednak wzbudza tyle bólu i cierpienia. Dlaczego śmierć bliskich przepełnia nas smutkiem? Dlaczego dajemy się ponieść emocjom? Przecież to cecha typowo ludzka. Jestem Strażnikiem Ziemi, mam władzę nad Energią Żywiołu Ognia, posiadam Energię Uzdrawiania i tyle możliwości. Mam otwarty umysł, jestem ponad tym, co nazywa się Ego. Patrzę na ludzi oczami Duszy, a jednak jestem tak przesiąknięty życiem ziemskim, że przestaję słuchać instynktu. Zaczynam wątpić w intuicję. Czy życie na Ziemi powoduje, że zatracam siebie? Czy nie potrafię już patrzeć na wszystko całościowo, nie czepiając się szczegółów, które są mało ważne?

Michael i Tony zanieśli zwłoki Wenga do jego pokoju. Lorenzo doniósł gałązkę jego Drzewa Życia i Runiczny Kamień Serca. Dzięki temu ciało Wenga mogło być przechowane przez kilka dni, aż do wyjaśnienia jego tajemniczej śmierci. Michael zaczął przeglądać rzeczy Wenga w jego gabinecie, miejscu, gdzie India godzinę wcześniej znalazła jego zwłoki.

— Mnóstwo książek — zauważył Tony, szczupły, wysoki blondyn, z dłuższymi włosami, kościstymi policzkami i niebieskimi oczami, ubrany w ciemne spodnie i ciemną koszulę, rozglądając się po pomieszczeniu. Michael, dobrze zbudowany mężczyzna, o ciemnych włosach, z lekko wystającym brzuszkiem, ubrany w dżinsy i jasną koszulę, przytaknął mu i podszedł do biurka.

— Ciekawe, nad czym ostatnio pracował — zainteresował się mężczyzna, zaglądając do notatek leżących na blacie.

Uwagę Tony’ego przyciągnęły zwłaszcza dwie książki, które nie były dokładnie wsunięte na swoje miejsce w biblioteczce. Sprawiały wrażenie, jakby ktoś próbował je ostatnio wepchnąć, ale nie mieściły się do końca. Obaj mężczyźni w skupieniu przeglądali stronę po stronie.

W tym czasie na wyspie lądował już samolot Marcka. Podczas lotu mężczyzna zdążył powiadomić Ludzi Lasów, Pustynię, Zakon i Wioskę Uzdrowicieli o śmierci przyjaciela. Wzbudziło to ogólne poruszenie. W związku z tym, że piętnaście lat wcześniej każda z Krain coś utraciła, tajemnicza śmierć Wenga wywołała poważne zaniepokojenie. Każdy chciał dowiedzieć się jak najszybciej, co się stało i dlaczego.

Marck zaraz po wylądowaniu pobiegł do pokoju, gdzie siedziała samotnie India. Kobieta bardzo przeżyła śmierć Kronikarza. Odkąd zamieszkiwała na Wyspie Cieni, zaprzyjaźniła się z większością Strażników Ziemi, zwłaszcza z Wengiem, który przebywał tam od zawsze.

— India, wszystko ok? — zapytał, wchodząc. Kobieta siedziała w kącie i wpatrywała się w nieruchomy punkt przed sobą. Marck usiadł przy niej, objął ją ramieniem i mocno przytulił. Wtedy India rozpłakała się.

— Nic nie mogłam zrobić, on… — próbowała wyjaśnić przez szloch. Mężczyzna gładził jej włosy i uspokajał. — …On nie oddychał, był blady, lodowaty, sztywny — mówiła, dławiąc się łzami. — Ja krzyczałam, a on nie reagował. — Marck przytulił ją z całych sił.

— Jestem tutaj — szeptał ze spokojem, ale India dalej płakała. Pod drzwiami stał Patric. Nie miał odwagi wejść, tylko wsłuchiwał się w lament kobiety. Podszedł do niego Mati.

— Przeżyła szok — szepnął, chcąc pocieszyć Patrica, ten spojrzał na niego.

— Mama nie może się pogodzić, że utraciła kontakt z Pustynią — zaczął tłumaczyć chłopak. — Razem z braćmi mieli kiedyś wgląd w przeszłość i w przyszłość — mówił bardzo cicho — a przez te piętnaście lat Pustynia jakby całkowicie się wyciszyła, już jej nie słyszą.

— Nie wiedziałem, że… — wtrącił zaskoczony Mati.

— Bo oni szukają sposobu, aby odzyskać przychylność Pustyni — odparł szybko Patric. — A wygląda na to, że wszystko się skończyło wraz ze śmiercią jednego ze Strażników Pustyni — dokończył ze smutkiem, po czym zbiegł po schodach do gabinetu, gdzie Strażnicy Ziemi badali miejsce śmierci Wenga. Mati jeszcze przez chwilę stał zamyślony pod pokojem ojca, a potem dołączył do brata.

Dusza jest wieczna. To dla niej pojawiamy się na Ziemi, aby mogła się uczyć, zdobywać wiedzę, rozwijać się. Miłość, jaka wypływa z jej wnętrza, jest bezwarunkowa i piękna. Patrzę na wszystkich oczami swojej Duszy. Widzę dużo rozpaczy i smutku. Widzę, jak zatraciliśmy się w przeszłości, zapominając o tym, co jest ważne teraz. Targają nami emocje, niedokończone sprawy, niewyjaśnione kłótnie. Żyjemy jak na bombie, której zegar zbliża się do punktu krytycznego.

W Sun City zdążyła już roznieść się wiadomość o śmierci Wenga. Grace, Lidia i Maya spotkały się u Arthura.

— Jak to możliwe, że on tak po prostu… — zastanawiała się zdenerwowana Maya, czując, jak cała drży. Mężczyzna podawał kolejno kobietom ciepłe napoje.

— Czuję się tak, jakby koszmar powracał — szepnęła zapatrzona w jedno miejsce Grace. Była przerażona. Serce dudniło w jej piersi, a obrazy z przeszłości powracały lawinowo. Nagle do salonu wbiegła zdyszana Nina. Przytuliła kolejno przyjaciółki. W jej zachowaniu można było wyczuć zdenerwowanie.

— Już coś wiadomo? — zapytała, rozglądając się niespokojnie po przyjaciołach.

— Marck uspokaja Indię, podobno jest w szoku — wyjaśnił Arthur, próbując zachować opanowanie.

— Biedna, musiała to bardzo przeżyć — powiedziała drżącym głosem Nina, chwytając się za serce. Mężczyzna przytulił ją.

— Wszystko będzie dobrze — szepnął pokrzepiająco.

— A gdzie Nathan? — spytała po chwili, rozglądając się po salonie.

— Marck zabrał chłopców na wyspę — wyjaśnił Arthur i przysunął krzesła. Oboje usiedli.

— Mają pomóc w śledztwie — dodała jeszcze Maya, jakby wyrwana z myśli.

— Myślicie, że ktoś go… — zaczęła mówić drżącym głosem Lidia.

— Nie — przerwał jej stanowczo Arthur, kobiety popatrzyły na niego. — I nie myślcie w ten sposób — dodał, starając się utrzymać kontakt wzrokowy z każdą po kolei.

— Więc jak to wytłumaczysz? — wtrąciła nerwowo Maya, stukając palcami o stół.

— Nikt go nie zabił — powtórzył Arthur z przekonaniem, ale spokojnie. Kobiety wpatrywały się w niego przez chwilę. Z jednej strony czuły spokój, widząc u Arthura pewność siebie, a z drugiej w każdej z nich obudziły się emocje, które do tej pory były głęboko zakopane w podświadomości.

Tymczasem Arthur uparcie wierzył w to, że Weng nie został zamordowany. Nie potrafił tego wyjaśnić, ale wszyscy znali się od lat i sama myśl, że może być wśród nich morderca, przerażała go tak bardzo, że wykluczył ją całkowicie. Podobnie myślał David. Z racji swojego stanowiska i doświadczenia wiedział, że jest inne wyjaśnienie śmierci ich przyjaciela. Sensejowi zależało na tym, aby nie zasiać zwątpienia wśród przyjaciół. Nie chciał, aby każdy na każdego patrzył z podejrzeniem. Nie chciał dopuścić, aby to, co do tej pory było ich siłą — czyli wspólnota i zaufanie — zostało zaprzepaszczone niesłusznymi podejrzeniami. Peter z kolei, który przebywał na Wyspie Uzdrowicieli, gdzie zdobywał praktykę lekarską, był przekonany, że Weng poświęcił swoją Energię dla ważnej sprawy. Bardzo dobrze znał Kronikarza. Wiedział, że jeśli cokolwiek miałoby zagrażać bezpieczeństwu, a Weng mógłby temu zapobiec, przyjaciel poświęciłby życie dla dobra sprawy.

W tym czasie na Wyspie Cieni wszyscy byli pochłonięci przeszukiwaniem okolicy i miejsca śmierci Wenga. Młodzi chłopcy przeczesywali las, szukając obcych śladów, a Michael, Tony i Lorenzo przeglądali rzeczy Wenga.

— Czemu on prowadził tyle dzienników? — zauważył zaintrygowany Lorenzo, Latynos o smukłej sylwetce, ubrany w dżinsy i kraciastą koszulę rozpiętą pod szyją. Podszedł do niego Tony.

— Zapisywał swoją wiedzę dla przyszłych pokoleń — wyjaśnił, wskazując na notatki wewnątrz książki, którą właśnie przeglądał.

— Językiem runicznym? — zapytał zdziwiony Lorenzo, przerzucając kartki w jednym z dzienników.

— Runicznym? — zaniepokoił się Michael. Latynos podał mu notes. Ten zaczął gorączkowo przeglądać kolejne strony. Zauważył to Tony.

— Co jest, Michael? — razem z Lorenzem patrzyli na zdenerwowanego przyjaciela. W końcu ten rzucił dziennik na biurko, po czym zaczął nerwowo rozglądać się po pomieszczeniu.

— Gdzie to jest, Weng? — mówił wściekłym głosem do siebie i podchodził kolejno do ścian, odsuwając nerwowo meble. Blondwłosy mężczyzna podszedł do Michaela i próbując go uspokoić, zapytał:

— O co chodzi, Michael? — Wtedy mężczyzna dotarł do ostatniej ściany i zrywając wiszące tam mapy, krzyknął rozjuszony:

— O to!

Słysząc dziwne zachowanie Michaela, młodzi Strażnicy wraz z Marckiem zbiegli się do pomieszczenia. Na ścianie, którą wskazał Michael, były wypisane różne znaki runiczne.

— Co to jest? — pytał Lorenzo, podchodząc bliżej i przyglądając się kolejno napisom na ścianie. Michael nie potrafił wypowiedzieć słowa, czuł tylko, jak gromadzi się w nim niepohamowana wściekłość. Marck spojrzał na przyjaciela.

— Michael? — szepnął spokojnie. Wszyscy popatrzyli w jego stronę. Ten odwrócił się już bardzo rozdrażniony. W jego oczach było widać nienawiść, pięści miał zaciśnięte, a na twarzy pojawiła się ognista czerwień.

— To są zaklęcia z Podziemia — wyjaśnił, cedząc przez zęby i próbując opanować ogarniającą go furię.

— Że co? — szepnął przerażony Tony.

— Te same, które widziałem tamtej nocy, kiedy razem z… — głos załamał mu się nerwowo.

— Ale skąd Weng… — wtrącił zaskoczony Lorenzo.

— Nieważne, skąd o tym wiedział! — przerwał mu, wrzeszcząc, Michael. — Ważniejsze jest to, co oznaczają! — krzyczał. Jego dłonie drżały i czuł, jak zaczyna płonąć. Obrazy z przeszłości powracały. Mężczyzna zacisnął jeszcze mocniej pięści. Czuł, jakby cofnął się w czasie. Wewnątrz siebie przeżywał jeszcze raz wszystko to, o czym chciał zapomnieć. Gdy wyglądał tak, jakby za chwilę miał wybuchnąć i zacząć się miotać, Tony i Lorenzo wyprowadzili go z pomieszczenia. Młodzi chłopcy, przepuszczając mężczyzn, patrzyli na siebie z przerażeniem. Nie pamiętali już Michaela w takim stanie. Tym bardziej byli zaniepokojeni.

— Co to znaczy? — szepnął Bobi, gdy mężczyźni opuścili hol zamkowy.

— Sądząc z reakcji Michaela, na pewno nic dobrego — odparł poważnie Mati. W gabinecie pojawiła się India.

— Mamo, nie! — próbował ją powstrzymać Patric. Jednak kobieta już zdążyła zauważyć znaki na ścianie. Marck podszedł do niej. Ta przyglądała się kolejnym Runom. Z każdym ciągiem znaków pojawiało się na jej twarzy coraz większe przerażenie. Po kilku minutach przycisnęła dłoń do ust i zaszlochała.

— India? — zagadnął mężczyzna, podchodząc i delikatnie obejmując kobietę. — Wiesz, co to oznacza? — Indii płynęły łzy po policzkach. Marck przetarł jej oczy i kierując jej wzrok na siebie, powtórzył pytanie. — Możesz powiedzieć, o co chodzi?

— To zaklęcia sprowadzenia Duszy — wyjaśniła przerażona, wpatrując się w oczy Marcka. — I otworzenia bramy do Podziemi — dodała, pociągając nosem. — Weng poświęcił swoje życie, żeby została otworzona Brama do Podziemi — dokończyła szeptem i wybuchając płaczem, wtuliła się w mężczyznę. Marck poczuł wściekłość. Obejmując Indię, walczył ze swoimi myślami.

Poświęcenie czy głupota? Każdy z nas decyduje o swoim przeznaczeniu, nic nie jest przesądzone z góry. Czasami wydaje się, że nie mamy wpływu na swój los, ale prawdą jest, że to my go tworzymy. Każdego dnia podejmujemy tysiące decyzji, które otwierają przed nami kolejne drzwi, a inne zostają zamknięte. Nikt inny, jak tylko my sami decydujemy o swoim życiu. Dlaczego, Weng, wybrałeś śmierć? Przed czym uciekałeś? Kogo chciałeś ochronić? Czemu się poddałeś?

Pod zamkiem Lorenzo próbował uspokoić Michaela, jednak mężczyzna był bardzo rozdrażniony. Chodził nerwowo wzdłuż drogi i cały czas coś analizował w myślach, co jakiś czas mrucząc pod nosem. Wyglądał na obłąkanego. Jego ręce drżały, na twarzy pojawiały się czerwone plamy, nerwowo chwytał się za głowę, czasem przystawał i milkł. Lorenzo obserwował przyjaciela z dużym niepokojem. Ostatnim razem, gdy widział go w takim stanie, była to zapowiedź piekła, które potem się rozpętało.

Tymczasem Vivian wraz z przyjaciółkami zaszyły się w domu i zaniepokojone próbowały rozwikłać tajemnicę śmierci Wenga.

— To niemożliwe — szeptała do siebie czarnowłosa dziewczyna. — Przecież on nie mógł tak po prostu pozbyć się Energii — dodała zdenerwowana.

— Grace tak zrobiła — wtrąciła arogancko Chrisy. Obie dziewczyny popatrzyły na siebie ze złością. Vivian siedziała przy stole, a Chrisy na parapecie.

— Wcale nie! — krzyknęła czarnowłosa dziewczyna. — Tata zdążył zareagować — powiedziała już ciszej, ale dalej czując, jak targają nią emocje. Chrisy przewróciła oczami, po czym zaczęła bawić się telefonem.

— Przestańcie się sprzeczać — przerwała dziewczynom Martha, trzecia z dziewczyn, o blond włosach, jasnej karnacji, delikatnych rysach, ubrana w spódniczkę i bluzeczkę w jasnych barwach.

— Mama nie umarła — powiedziała już spokojniej Vivian. Martha spojrzała z troską i podchodząc do przyjaciółki, przytuliła ją. Młode dziewczyny znały historię Grace, która mając w sobie Energię Metalu, przeżyła we śnie śmierć Marcka i gdyby nie to, że Samuel ją wybudził, sama wyzbyłaby się całkowicie swojej Energii.

— Co teraz będzie? — szepnęła Emi, kolejna z dziewczyn, najmłodsza z całej czwórki, blondynka z krótkimi włosami, bardzo zgrabna i skromna. Przyjaciółki popatrzyły w jej stronę. Stała pod ścianą, starając się nie zwracać na siebie uwagi.

— Będą szukać następcy Wenga — odparła bez emocji Chrisy, zachowując się tak, jakby nic jej to nie obchodziło. Martha popatrzyła z dezaprobatą, zaskoczona postawą przyjaciółki.

— Najpierw muszą wyjaśnić, co się stało — poprawiła stanowczym tonem dziewczynę. Chrisy tylko wzruszyła ramionami.

— A co się stało? — pytała dalej Emi. Martha zerknęła na nią.

— Nie wiemy — odpowiedziała spokojnie. — Ale Marck szybko znajdzie wyjaśnienie — dodała pocieszająco, patrząc najpierw na Emi, a potem na Vivian. Przyjaciółki uśmiechnęły się do siebie, choć czuły niepokój w związku z całą sytuacją.

Do domu Seleny, oddalonego o kilka kilometrów od domu Vivian, wbiegł zdenerwowany Sebastian, młody chłopak o ciemnej karnacji, ciemnych dłuższych włosach i wyrazistych rysach twarzy.

— Słyszałaś, co się stało? — spytał zdyszany, wpadając do kuchni, gdzie dziewczyna siedziała i nerwowo bawiła się pustą szklanką. Popatrzyli na siebie. W ich spojrzeniach można było wyczuć napięcie.

— Tak — szepnęła, po czym spuściła wzrok na naczynie. Sebastian usiadł naprzeciw niej.

— Selena, musimy im powiedzieć — dodał nerwowo, wpatrując się w bawiącą się szklanką dziewczynę. — Rozumiesz? Musimy! — krzyknął rozdrażniony. Czuł, jak nerwy biorą nad nim górę.

— Nie możemy — odparła po dłuższej chwili. Mimo drżących dłoni, starała się być opanowana. Sebastian wstał nerwowo i nachylając się w stronę dziewczyny, dodał głośno i wyraźnie:

— Selena, on nie żyje przez nas! — Oboje popatrzyli na siebie.

— Nie powiemy im — powiedziała drżącym głosem dziewczyna i dodała, starając się zapanować nad zdenerwowaniem: — Śmierć Wenga nie ma nic wspólnego z naszą sprawą.

Sebastian chciał jeszcze coś dodać, ale Selena ruszyła szybko w stronę swojego pokoju.

— Selena, my stosowaliśmy Czarną Magię, Weng o tym wiedział! — krzyknął za nią chłopak. Jednak usłyszał tylko trzaśnięcie drzwiami. Opadł zdenerwowany na krzesło. Poczuł niemoc. Nie miał pojęcia, czy śmierć Kronikarza wiąże się z tym, co zrobili, a jednocześnie wiedział, że stosowanie zaklęć Czarnej Magii wiąże się z ogromnym ryzykiem. Bał się komukolwiek o tym powiedzieć. Bał się odpowiedzialności za to, co zrobił, ale przede wszystkim bał się konsekwencji swojego wyboru.

Runy wiążą wszystkie krainy. Ich magiczna moc pozwala nam korzystać z dobroci Ziemi. Życie krain toczy się wokół tajemnicy, jaką kryją w sobie. Wiemy o nich tak wiele, a jednocześnie tak mało. Zaklęcia wyryte na Bramie do Podziemi tworzą opis Ragnarok, końca świata Bogów Nordyckich. Zawierają jednocześnie informacje o powrocie Baldura na Ziemię. Dlaczego były tak ważne dla Odyna? Skąd Weng miał ich kopię? Kogo chciał sprowadzić? I czemu nikomu o tym nie powiedział…

Starszyzna Bractwa Dusz w domu Arthura debatowała nad tajemniczą śmiercią Wenga. Wszyscy odczuwali smutek po stracie przyjaciela, jednocześnie targały nimi uczucia strachu i niepokoju. Emocje, które od dawna były zakopane gdzieś głęboko w ich podświadomości, teraz zaczęły się ujawniać z podwojoną siłą. Niby zostały wyparte, a jednak nie pozwalały nikomu wyrwać się z przeszłości.

— Co mamy z tym zrobić? — zapytał Arthur, przeglądając notatki, które dostarczył Marck. Lidia, Maya i Grace siedziały dookoła stołu i kolejno rozkładały kartki.

— Musimy rozpracować, czego dotyczyły konkretnie zaklęcia, jakie widnieją na ścianie w gabinecie Wenga –tłumaczył David, zaglądając do notatek rozłożonych na stole. — India skojarzyła je z Bramą do Podziemi, ale Michael dziwnie się zachowuje, dlatego…

— Co to znaczy, że dziwnie się zachowuje? — przerwała mu zaniepokojona Maya. David popatrzył na kobietę.

— Zamknął się w pokoju i wyłączył całkowicie — wyjaśnił. Wszyscy spojrzeli na niego z obawą.

— On coś wie? — zapytała niepewnie Lidia.

— Nie wiemy — odparł blondwłosy mężczyzna. — Jedno, co jest pewne, to to, że zaklęcia dotyczą sprowadzenia Duszy z Podziemi — dodał. Kobiety popatrzyły niespokojnie na Senseja. — Musimy się dowiedzieć, o czyją Duszę chodzi — dokończył. Zapadła chwila ciszy.

— Hej — usłyszeli nagle i odwrócili się w stronę wejścia.

— Hej, Diana — Maya przywitała się z wysoką blondynką o długich prostych włosach, z wyraźnym makijażem, ubraną jak modelka. Kobieta uściskała kolejno przyjaciółki. — Przyniosłam księgę mamy z zaklęciami Czarnej Magii — wyjaśniła, kładąc podręcznik na stół. — Od czego zaczynamy? — spytała, widząc kartki porozkładane na całym blacie. Arthur przysunął krzesło i ciężko wzdychając, odpowiedział:

— Od tego, w czym jesteśmy najlepsi.

Uśmiechnął się i zabrał pierwszą z kartek. Diana otworzyła księgę Czarnej Magii, Maya zaczęła wyszukiwać powiązania Energii Żywiołów w kolejnych zaklęciach, Lidia skupiła się na kamieniach serca, których moc reprezentuje każda z Run, David rozpisywał kolejno zaklęcia i wspólnie z Arthurem łączyli je ze sobą. Nina donosiła jedzenie i napoje, jednocześnie pomagając Grace w rozkładaniu na czynniki pierwsze poszczególnych zaklęć i wyłapywaniu ukrytego znaczenia Run w każdym z nich. Po godzinie żmudnej pracy wszyscy czuli zmęczenie.

— Myślę, że jeszcze potrzebujemy eksperta… — zaczęła Grace, ale przerwał jej wchodzący do domu mężczyzna.

— …od totemów zwierzęcych — dokończył za kobietę. Uśmiechnęli się do siebie serdecznie.

— Chris! — ucieszyli się. — Dobrze, że jesteś! — Blondwłosy mężczyzna z brodą i wąsami, o błękitnych oczach, przywitał się po kolei ze wszystkimi i usiadł obok Diany. Zerknął jeszcze w stronę Grace, która przez chwilę się mu przyglądała, po czym spuściła wzrok, a potem na Mayę, która spoważniała i z kolei uciekła od niego wzrokiem. Ponownie zabrali się za rozpracowywanie zaklęć, kartka po kartce. Co jakiś czas wspólnie analizowali, dyskutowali czy też porównywali to, co udało im się do tej pory ustalić. W międzyczasie Chris zdawał raporty Marckowi. Ten z kolei na Wyspie Cieni razem z Lorenzem i Tonym przekopywał kolejne książki Wenga. To, co wydawało im się ważne, zaraz podsyłali Bractwu. Michael dalej siedział zamknięty w swoim pokoju i z nikim nie rozmawiał. Był nieobecny myślami. Strażnicy nie potrafili wyjaśnić, co ma wpływ na taką nietypową reakcję mężczyzny.

— Dlaczego nie mogę sobie przypomnieć tych znaków? — zastanawiał się w myślach Michael.

— Bo ich nie znasz — usłyszał w odpowiedzi.

— Znam, znam wszystkie — dodał.

— Nie w tej kolejności — usłyszał.

— Nie rozumiem — zdziwił się zaskoczony.

— Te zaklęcia dotyczą twojej Bliźniaczej Duszy.

Gdy to usłyszał, ocknął się na moment. Rozejrzał się po pokoju. Było ponuro, zbliżał się wieczór. Wpatrując się w okno, ponownie odpłynął w swoje myśli, wyłączając się ze świata, który go otaczał.

W domku na plaży natomiast trwały coraz to gorętsze rozmowy pomiędzy członkami Bractwa. W miarę upływu czasu dochodzili oni do jeszcze ciekawszych odkryć.

— To jest zaklęcie ochronne — powiedziała Lidia, wskazując na jedną z kartek. — Chroni przez złymi wpływami oraz tworzy zaporę dla Energii wywodzących się ze sfer Cienia — wyjaśniła nieco zaskoczona. Maya zerknęła na układ Run.

— Faktycznie — potwierdziła i obie spojrzały na pozostałych.

— To nie jest Czarna Magia — podsumowała Diana. David zamyślił się.

— To dlaczego India jest przekonana, że zaklęcia są z Podziemi? — zapytała zaintrygowana Grace, jednak jej pytanie pozostało bez odpowiedzi, bo Lidia znalazła wyjaśnienie kolejnego zaklęcia.

— A to z kolei — popatrzyła na przyjaciół, wskazując kolejną z kartek — pozwala działać w ukryciu i zatajać motywy nami kierujące.

Arthur oparł się na krześle.

— Nic z tego nie rozumiem — zdziwił się.

— Weng chciał coś ukryć? — zamyśliła się Diana. David popatrzył na nią.

— Ale co? — dopytywał.

— Albo kogo? — zauważył Chris. Wszyscy zerknęli w jego stronę. — Marck przypuszcza, że Weng nie pracował sam — wyjaśnił mężczyzna.

— To może też oznaczać, że chronił siebie przed kimś — wtrąciła Lidia.

— Mógł też chronić kogoś przed nami — powiedział David, pozostali zerknęli na niego niepewnie.

— Za dużo tych niewiadomych — zauważył Arthur.

— Powinniśmy wziąć pod uwagę wszystkie możliwości — wyjaśnił Sensej, rozglądając się po przyjaciołach. Ci przytaknęli i zabrali się ponownie do pracy.

Trudne chwile w życiu zbliżają obcych sobie ludzi. Niekiedy wrogowie jednoczą się przeciw wspólnemu złu i to też staje się początkiem pięknej przyjaźni. Bardzo ważne jest, aby umieć kroczyć wspólną drogą również w dobrych momentach życia. Nauczyć się cieszyć szczęściem bliskich, czerpać radość z ich sukcesów. Przyjaźń, podobnie jak miłość, trzeba pielęgnować. Przecież przyjaciel to bliska dusza, to rodzina, którą sami sobie wybieramy.

Na Wyspie Cieni Lorenzo oddzielił kilka książek, na których był widoczny jeden i ten sam znak.

— Co łączy te książki? — spytał zaintrygowany Marck.

— Właściwie to nic — odparł Latynos, zamyślając się. — Każda pochodzi z innej krainy, zawiera informacje o zupełnie niepasujących do siebie rzeczach.

— A co oznacza ten znak? –Tony wskazał na rysunek znajdujący się na okładkach książek.

— Lidia odpisała, że jest to „para Run pomagająca skorzystać z Energii Żywiołu Ziemi” — zacytował wiadomość.

— Po co było mu wsparcie Ziemi? –zapytał zaintrygowany Lorenzo.

— Te książki nie mają nic wspólnego z Energią Ziemi, nic o niej nie mówią — dodał Tony, przeglądając kolejno tytuły.

— Może i nie — zauważył coś Marck, po czym chwycił podręczniki i ułożył jeden na drugim. Przyjaciele przyglądali się uważnie. Rysunek na połączonych tak grzbietach przedstawiał kulę ziemską. — Ale to już coś znaczy — dodał, wskazując na powstały wzór. Mężczyźni zaczęli się przyglądać.

— Może to nie chodzi o książki? — zauważył Tony. Mężczyźni spojrzeli na niego. — Może chodzi o same okładki? — zasugerował. Marck zrobił szybko zdjęcie i przesłał do Sun City.

Na miejscu Lidia i Maya szczegółowo obejrzały nadesłaną fotografię. Żadna z kobiet nie odnalazła na grzbietach książek znaku runicznego ani ukrytego zaklęcia.

— Koło z kropką w środku to symbol Słońca — przypomniała sobie Grace.

— Zgadza się — potwierdził David. — Ale w tym okręgu nie ma niczego w środku — zauważył i jeszcze raz przyjrzał się dokładnie rysunkowi, pod różnymi kątami, odwracając zdjęcie kilka razy.

— A o czym są te książki? — zapytał zaciekawiony Chris. David zaczął czytać głośno tytuły, ale żadna z książek nie wydała się znajoma.

— Czy w tej książce o zwierzętach linia okręgu przecina może jakąś literę? — pytał dalej blondwłosy, brodaty mężczyzna. Pozostali popatrzyli zaciekawieni na Chrisa.

— Tak — odparł przeciągle David i zerkając w stronę przyjaciela, dodał: — Literę „P”.

Mężczyzna się zamyślił, wszyscy obserwowali go zaintrygowani.

— „P” w książce o zwierzętach — blondyn wziął kartkę i zapisał. — Więc spróbujmy „P”, jak pies lub pająk — popatrzył na przyjaciół.

— Dlaczego tak myślisz? — spytała zaciekawiona Lidia.

— To jedyny wspólny czynnik z Runami, jaki przychodzi mi do głowy w tej chwili — wyjaśnił, wzruszając ramionami.

— Myślisz, że to może dotyczyć bezpośrednio Strażników Ziemi? — zaniepokoiła się Grace. Mężczyzna jednak nic nie odpowiedział i po dłuższej chwili poprosił Davida o podanie kolejnych tytułów. W ciągu kilku minut mieli już zapisanych kilka propozycji.

— Myślisz, że to dobry trop? — zapytał nie do końca przekonany Arthur.

— Weng lubił rebusy — wyjaśnił z uśmiechem przyjaciel. — Nie wiem, czy to dobry trop, ale na tę chwilę jedyny, jaki mamy — dodał już poważnie. Zapadła chwila ciszy. Każdy skupił się na wypisanych wyrazach, aby znaleźć wspólny mianownik, który pomógłby im dowiedzieć się czegoś więcej o śmierci Wenga.

Tymczasem Selena, zaniepokojona stanem Michaela, wraz z Sebastianem poleciała na Wyspę Cieni. W czasie lotu panowała cisza. Ani jedno, ani drugie nie odważyło się podjąć tematu śmierci Kronikarza. Selena starała się myśleć tylko o ojcu, a Sebastian martwił się spotkaniem z Indią. Po śmierci matki była ona najbliższą osobą, która się nim opiekowała. Chłopak martwił się, że kobieta domyśli się prawdy o tym, co zrobił, a najbardziej przerażało go to, że nikt nie będzie potrafił tego zaakceptować.

Na Wyspie Cieni Tony siedział nad kartką z wyrazami podanymi przez członków Bractwa.

— Pies lub Pająk, Ziemia, Księżyc, Berkano, Baldur lub Bóg, Brzoza i dwie liczby: jeden i osiem — powtarzał na głos. — Co to znaczy, Weng? — pytał siebie, rozrysowując wszystko i próbując łączyć w rozmaite kombinacje, jednak nic konkretnego nie przychodziło mu do głowy.

— Co robisz? — usłyszał, gdy tak siedział zamyślony, i zerknął w stronę drzwi.

— Cześć, Alex — mężczyźni przywitali się serdecznie. — Próbuję powiązać jakoś te wyrazy, które łączy okrąg narysowany na grzbiecie książek — wskazał na kartkę i leżące nieopodal podręczniki. Alexander podążał za jego wzrokiem. — Ale nic mi nie przychodzi do głowy — westchnął ciężko. Wysoki mężczyzna, opalony, o dłuższych włosach i piwnych oczach, ubrany dość niechlujnie, popatrzył na rysunki Tony’ego. Według Alexandra zaklęcia na ścianie w Zamku Cieni znacznie się różniły od tych w piwnicach Zamku na Pustyni, stąd uważał, że nie powinni skupiać się na nich, tylko na tym, co Weng próbował ukryć.

Gdy samolot wylądował, Selena szybko pobiegła w stronę zamku. Chciała czym prędzej zobaczyć się z Michaelem. Była przyzwyczajona do częstej nieobecności ojca, który dużo podróżował, ale nigdy nie wiązało się to ze stanem, w jaki obecnie popadł. Zaraz po wejściu do pokoju, gdzie panował półmrok, przykucnęła przy fotelu, w którym siedział mężczyzna. Miał zamknięte oczy i nie ruszał się. Sprawiał wrażenie, jakby medytował.

— Tato — szepnęła. Jednak Michael nie zareagował. Dotknęła delikatnie jego dłoni, która była lodowata. Mężczyzna drgnął, ale dalej nie otwierał oczu. Selena wstała i przykryła ojca kocem. Popatrzyła zatroskana na niego i powiedziała cicho: — Tak bym chciała, żeby ona już z nami była — po czym ruszyła w stronę drzwi. — Przyniosę ci gorący napar z ziół — dodała jeszcze i wyszła. Michael dalej nie reagował. Selena, zbiegając po schodach w stronę kuchni, zauważyła przed zamkiem Matiego. Pobiegła przywitać się z chłopakiem.

Przy basenie obok Matiego siedział Bobi z Sebastianem. Młodzi Strażnicy zdawali relacje z postępów śledztwa w sprawie śmierci Wenga. Selena podbiegła do Matiego i pocałowała go namiętnie na powitanie. Ten zamruczał radośnie.

— Dawno się nie widzieliśmy — powiedział z uśmiechem, gładząc policzek dziewczyny. Ta przylgnęła do niego, wtulając się.

— Tęskniłam za tobą — szepnęła. Chłopak ponownie mruknął z zadowolenia i pocałowali się po raz kolejny. W tym czasie przy basenie pojawił się Patric. Popatrzył z radością na parę.

— Przylecieliście sami? — pytał zaciekawiony, witając się z Sebastianem.

— Tak — odpowiedział chłopak, zerkając w stronę Seleny, która jakby nie usłyszała pytania. — Chcieliśmy się dowiedzieć, czy już coś wiadomo — wyjaśnił, ponownie zerkając na dziewczynę. Patric zauważył dziwne spojrzenia przyjaciela.

— Gdyby Michael był świadomy, bardziej by nam się przydał — wtrącił Bobi, próbując zwrócić uwagę pary zajętej wyłącznie sobą. Chłopcy popatrzyli na Selenę. Ta po chwili, czując, że jest obserwowana, zwróciła się do nich.

— Nie zareagował na mój głos — szepnęła ze smutkiem. Mati przytulił ją mocniej. — Jest lodowaty, pomyślałam, że napar z ziół dobrze mu zrobi — dodała i przypomniała sobie, że właśnie biegła do kuchni.

— Czy Michael kiedykolwiek był w takim stanie? — zapytał Patric.

Selena zerknęła na Matiego, ten na Bobiego i obaj opuścili głowy. Sebastian, zaintrygowany reakcją przyjaciół, dopytywał:

— Kiedy?

Mati zerknął ukradkiem na swoją dziewczynę, ta miała smutną minę i wpatrywała się w ziemię.

— Jakieś piętnaście lat temu, gdy wszystko się zaczęło — wyjaśnił bardzo ogólnie, ale widząc, że Selenie płyną łzy po policzkach, nie chciał kontynuować. Dziewczyna wtuliła się w ramię Matiego. Patric i Sebastian nie drążyli już tematu.

W tym samym czasie Michael zerwał się gwałtownie na równe nogi. Zrzucając z siebie koc, wybiegł z pokoju, kierując się odruchowo do gabinetu Wenga. Po drodze minął Marcka rozmawiającego z Alexandrem. Przyjaciele spojrzeli zaniepokojeni na siebie. Tymczasem Michael wbiegł do pomieszczenia, gdzie Tony siedział przy biurku i spojrzał na kartki z wypisanymi słowami. Zamyślił się przez chwilę. Potem jeszcze raz zerknął na ścianę z zaklęciami i czując narastającą złość, wybiegł przed zamek, gniotąc w dłoni rysunki przyjaciela. Dobiegł do młodzieży siedzącej przy basenie. Chwycił córkę mocno za ramię i pociągnął za sobą w stronę zamku. Chłopcy próbowali zareagować, ale nie bardzo wiedzieli, co zrobić. Selena, czując ból w ramieniu, wyszarpnęła się, zatrzymując w ten sposób ojca.

— Coś ty zrobiła?! — krzyknął wściekły Michael, nie pozwalając córce dojść do słowa. Selena stanęła jak osłupiała. Strażnicy popatrzyli na siebie zaskoczeni, tylko Sebastian zrobił się blady ze strachu. Patric kątem oka zauważył to.

— Michael! — usłyszeli nagle Marcka wychodzącego z zamku, a za nim po kolei zaczęli pojawiać się India i Tony. — O co chodzi? — zapytał spokojnie Wielki Mistrz.

— Zapytaj ją! — zawołał, wskazując na dziewczynę. Na twarzy Micheala widać było wściekłość.

— Nie rozumiem… — szepnęła zdenerwowana Selena, masując sobie ramię.

— Nie udawaj, Selena! — Michael skrzywił twarz ze złości. — Powiedz im, dlaczego Weng nie żyje! — dodał stanowczo. Wszyscy zaskoczeni popatrzyli na dziewczynę. Ta zmieszana zerknęła w stronę Sebastiana. Chłopak był blady jak ściana. Spojrzeli na siebie zdenerwowani.

— Co zrobiliście?! — krzyknął mężczyzna, widząc wymianę spojrzeń i słysząc bijące jak oszalałe serca młodych ludzi.

— Sebastian? — zapytał poważnym tonem Alexander, wyłaniając się spośród przyjaciół. Sebastian spuścił wzrok. Bał się odezwać. Selena wpatrywała się w ziemię. Ale ani jedno, ani drugie nic nie chciało powiedzieć.

— Mów! — wrzasnął z całych sił Michael po dłuższej chwili. Pozostali aż zadrżeli. Selena spojrzała na ojca i zbierając w sobie całą odwagę, krzyknęła do niego:

— Zrobiłam to, na co ty nigdy byś się nie odważył!

Michael zaczął zaprzeczać nerwowo głową, a Selena mówiła dalej: — Weng znalazł sposób na sprowadzenie mamy i zrobiliśmy to! — wskazała na Sebastiana. India otworzyła usta, była w szoku. Marck zerknął na Tony’ego, obaj nie mogli uwierzyć w to, co słyszeli. Mati niepewnie popatrzył na Bobiego, potem na Patrica. Ten poczuł niepokój.

— Co zrobiliście? — wyszeptał nerwowo Alexander.

— Weng pomógł nam sprowadzić Duszę mamy na Ziemię — odpowiedziała szybko Selena i dodała: — Jak tylko Sebastian skończy szesnaście lat… — wskazała palcem na chłopaka, ten podniósł wzrok w jej stronę, po czym zerknął w stronę Alexandra, potem Indii. Oboje wpatrywali się w niego zszokowani.

— Co za to poświęciłaś? — przerwał jej wściekłym głosem Michael. Selena zawahała się.

— Nie żałuję tego — odparła pewnie, czując, jak gromadzą jej się łzy w oczach.

— Co?! — wrzasnął ponownie mężczyzna. Selena zerknęła w stronę Sebastiana. Ten, patrząc na rosnącą w Alexandrze złość, opuścił tylko głowę. — Co?! — krzyknął ponownie jeszcze głośniej Michael.

— Miłość — szepnęła w końcu dziewczyna. Zapanowało poruszenie. Michael prawie osunął się na ziemię. Indii popłynęły łzy, Tony chwycił się za głowę. Mati i Bobi popatrzyli na siebie z przerażeniem. Patric zerknął na Marcka. Ten stał niewzruszony, ale to bardzo źle wróżyło. Tymczasem Alexander ruszył w stronę Sebastiana i chwytając go za bluzę, zamierzył się, jednak szybko powstrzymała go India.

— Nie, błagam — szepnęła drżącym głosem, trzymając mocno ramię mężczyzny. Ten, czując, że może nie zapanować nad sobą, szybko się oddalił. Sebastian stał jak zamurowany. Nie umiał ruszyć się z miejsca. Tymczasem Selena mówiła dalej.

— Nie żałuję tego, rozumiesz? — powiedziała do ojca, przysuwając się do niego. — I tak niczego nie czuję i nigdy nie czułam. A teraz… — przełknęła łzy, które nie pozwalały jej mówić — ...gdy mama ma wrócić, to wszystko jest już bez znaczenia — wyjaśniła i łzy popłynęły jej po policzkach. Michael spojrzał w stronę Matiego. Ten, słysząc słowa Seleny, poczuł ogromny ból w sercu. Dziewczyna szybko odwróciła się w jego stronę. Popatrzyli na siebie. Mati z ogromnym żalem ruszył do zamku. Nie mógł uwierzyć w to, że dziewczyna cały czas udawała. Poczuł, jak łzy napływają mu do oczu. — Mati, ja… — próbowała tłumaczyć, ale chłopak, nie patrząc na nią i nie pozwalając się zatrzymać, wbiegł do zamku. Michael krzyknął z wściekłości. Selena zadrżała, ale stała twardo. Sebastian z kolei czuł, jak cały dygocze ze strachu.

— Wiesz, co zrobiłaś? — powiedział po dłuższej chwili Michael, starając się opanować, aby nie uderzyć córki.

— Sprowadzę mamę… — odparła dumnie z podniesioną głową, chociaż cała się trzęsła z przerażenia.

— Mati umrze! — przerwał jej mężczyzna.

— Co?! — nie mogła uwierzyć dziewczyna, podobnie zaskoczoną minę miał Sebastian.

— I twoja Bliźniacza Dusza też! — wskazał na chłopaka Michael. Ten przerażony wpatrywał się w Selenę.

— To niemożliwe — zaczęła zaprzeczać. — Weng…

— Jeśli obudzi się Energia Miłości Bliźniaczych Dusz, a twoja Dusza nie odpowie, to Mati umrze! — wyjaśnił gwałtownie mężczyzna, dziewczyna dalej nie chciała uwierzyć. — To zaklęcie pochodziło z Podziemi, wyssało Energię z Wenga. To samo czeka Matiego i dziewczynę Sebastiana! — krzyknął wściekły do córki. Zawahał się, chcąc iść do zamku, ale jeszcze się cofnął i dodał: — Jesteście odpowiedzialni za śmierć Wenga i będziecie odpowiedzialni za śmierć kolejnych dwóch osób! — Ruszył szybkim krokiem w stronę zamku. Selenie płynęły łzy po policzkach, a Sebastian kucnął i schował głowę w ramionach. Po chwili Michael zawrócił i stając ponownie twarzą w twarz z córką, dodał jeszcze: — A twoja matka nie wróci. Rozumiesz? — przełknął ślinę, czując, jak drży. — Ona była ze Świata Dusz i tam powróciła, nie ściągnie jej tutaj żadne zaklęcie z Podziemi — wyjaśnił już dławiącym się od łez głosem. Odwrócił się i odszedł. Selena odprowadziła go wzrokiem, czując, jak serce zaczyna jej krwawić z rozpaczy. Zapanowała głucha cisza. Patric oparł się bezwładnie o drzewo. Bobi osunął się na ziemię, próbując opanować myśli. Sebastian nie podnosił się. India stała nad chłopakiem i trzymając się za serce, wpatrywała się tępo w ziemię. Tony, dalej ściskając głowę, próbował pozbierać do kupy wszystko, co się wydarzyło. A Marck stał, wpatrując się w niebo. W jego głowie kłębiły się myśli.

Rezygnacja z walki nie oznacza poddania się. Idąc przez życie, bądź przykładem. Nie dawaj rad, pokazuj, jak żyć! Tego się nauczyłem i tym kierowałem. Tak żyliśmy wszyscy. A teraz ponosimy konsekwencje swojego postępowania. Michael wychowywał córkę samodzielnie. Nie odnalazł się w żadnym związku. Mimo że przelał całą miłość na swoje dzieci, dał im przykład, że można żyć bez ukochanej osoby u boku. Alexander wychowywał Sebastiana. On też nie potrafił pokochać już nikogo innego. Mimo że India starała się stworzyć dom Sebastianowi, chłopak nie zawahał się zrezygnować z miłości dla powrotu matki. Byliśmy dla nich przykładem. Myśleliśmy, że najlepszym z możliwych. Tymczasem zarówno Selena, jak i Sebastian bez wahania poświęcili najważniejsze uczucie tylko po to, aby jeszcze raz zobaczyć swoją matkę.

Dziennik Alexandra

Miłość.

Czy jest ważna?

Czy można bez niej żyć?

Czy można z niej zrezygnować?

Gdybyś wiedział, co znaczy ból po stracie ukochanej…

Gdybyś choć przez chwilę czuł, jak pęka serce, gdy umiera bliska osoba…

Gdybyś doświadczył utraty fragmentu Duszy w momencie śmierci najbliższej twemu sercu miłości…

Rozpadasz się na miliony kawałków.

Każda część twojego ciała krwawi.

Czujesz się słaby i bezwładny.

W jednej sekundzie znikasz, stajesz się przeźroczysty.

Wszystko, co do tej pory miało wartość, przestaje się liczyć.

Umierasz wraz ze swoją miłością.

Na Zamku Cieni panowała cisza. Zbliżał się wschód słońca. Tej nocy nikt nie zmrużył oka. India siedziała zamknięta w pokoju. Na podłodze widać było odblask pierwszych słonecznych promieni. Zasłony lekko poruszały się w rytmie wiatru. Ich bordowy kolor odbijał się na pościeli. Kobieta była wpatrzona w zdjęcie. Oparta bezwładnie o ścianę, siedziała na łóżku, okryta błękitnym polarowym kocem. Włosy w niedbałych kosmykach opadały jej na twarz. Oczy miała zapłakane, twarz bladą. Dłonie drżące.

— Co robisz? — zapytał Marck, wchodząc do pokoju. Przez większość nocy był zamknięty w gabinecie. On również nie potrafił pozbierać myśli. India zerknęła w jego stronę. Oboje widzieli w sobie ogromny smutek i bezradność. Kobieta ponownie spojrzała na zdjęcie. Mężczyzna podszedł i usiadł obok niej.

— Wszystko się rozpadło — szepnęła i popłynęły jej łzy. Marck podkurczył nogi i oparł się na kolanach. Spojrzał na zdjęcie. Widok trójki uśmiechniętych Strażników Pustyni z Indią pośrodku także wzbudził w nim wzruszenie. India oparła się o ramię Marcka. Ten położył głowę na jej włosach.

— Nie wiem, co robić. Nie potrafiłem powiedzieć całej prawdy Grace — odparł półgłosem. Poczuł, jak zaczyna poddawać się rozpaczy. — Nie mogę stracić Matiego, nie przeżyję śmierci własnego dziecka — dodał. India podniosła się. Oboje płakali. Kobieta przytuliła głowę mężczyzny. Również czuła bezradność. Miała wrażenie, że wraz ze śmiercią Wenga zaczął się jakiś koszmar, który będzie zbierał ofiary, każdego dnia coraz większe.

Alexander leciał na Pustynię. Siedział wpatrzony przed siebie. Za sterami Samuel również szukał skupienia. Obaj byli wewnętrznie roztrzęsieni.

— Gdzie zrobiłem błąd? — zapytał nagle Alexander brata. Ten popatrzył na niego.

— Gdzie my — podkreślił ostatnie słowo Samuel — popełniliśmy błąd?

— Nie rozumiem tego — zaczął mówić załamany mężczyzna — zawsze byliśmy blisko, jak nie gadał ze mną, to wyżalał się Indii. — Zaczął się tłumaczyć. — Przyjaźni się z Patrikiem, z bliźniakami spędzał czas na wygłupach, a z Seleną… — Odetchnął głęboko. Zapadła dłuższa chwila ciszy. — Po prostu tego nie rozumiem. — Zerknął na brata. Ten siedział sztywny w fotelu. Widać było, że wewnętrzne emocje nabierają siły, jednak Samuel starał się być opanowany. Do końca lotu nie zamienili już ze sobą ani słowa.

Tymczasem w Sun City Lidia i Maya próbowały podtrzymać na duchu Grace. Kobieta załamała się wiadomością o wyczynie Seleny i Sebastiana. Nie znała szczegółów, gdyż Marck nie wyjawił jej całej prawdy o konsekwencjach zaklęcia, jednak czuła rozpacz Matiego. Potrafiła wczuć się w jego wewnętrzny płacz serca, gdy dowiedział się, że dziewczyna, którą kocha całym sobą, nic do niego nie czuje. Że został oszukany. Że tkwił w fałszywym poczuciu miłości.

— Znajdziemy jakieś rozwiązanie — pocieszała Grace Lidia. Kobieta bardzo przeżywała całą sytuację.

— Niby jaką? — spytała Maya. — Jak chcesz odkręcić zaklęcie, o którym wiedział tylko Weng? A on nie żyje — dodała już ze złością.

— Maya, przestań — wtrąciła ostrzegawczo blondynka. Kobieta usiadła na parapecie i odwróciła się w stronę okna. We trójkę siedziały w kuchni, w domu Grace. Czarnowłosa kobieta, siedząc przy stole, kurczowo trzymała szklankę z napojem. Lidia chodziła nerwowo po kuchni, szukając w myślach jakiegoś rozwiązania.

— Jak mogła tak po prostu zrezygnować z miłości? — szepnęła nagle Grace. Lidia przystanęła. Popatrzyła w stronę Mai, ta zerknęła na nią. Blondynka przysiadła się do przyjaciółki.

— Grace, ona nie była świadoma tego, co robi — próbowała tłumaczyć zachowanie Seleny.

— Ma coś po ojcu — wtrąciła złośliwie Maya. Lidia podniosła się szybko.

— Maya, przestań! — powtórzyła. Ta tylko wzruszyła ramionami.

— Lidia, dobrze wiesz, jaki jest Michael — próbowała się bronić Maya.

— Nie — przerwała jej Lidia. — Dobrze wiem, jaka ty jesteś — zaczęła wzburzona przyjaciółka. — Winisz o wszystko Michaela, tak jak i Chrisa i Petera, a sama nie widzisz, że problem leży w tobie — mówiła stanowczo i ze złością. — Przez cały tydzień nie ma cię w domu, w weekendy imprezujesz…

— To moja praca! — wtrąciła głośno kobieta.

— Pogubiłaś wartości! — przekrzyknęła ją Lidia. — Praca pracą, a gdzie w twoim życiu jest czas na rodzinę? — dodała zdenerwowana. — Nie umiałaś dogadać się z Chrisem co do wychowania Christiny, i teraz ona każdy weekend woli spędzać u niego niż z tobą. Tak samo jest z Sarą: jak tylko może, lgnie do Michaela…

— Bo dla niego liczą się tylko dzieci! — krzyknęła wściekła Maya. — Selenka to, Selenka tamto… — zaczęła przedrzeźniać mężczyznę. — Zawsze tylko słyszałam o tym, co…

— Bo to jego córka! — przerwała jej równie mocno rozdrażniona Lidia.

— To teraz spija śmietankę, po tej swojej córuni — odparła już ciszej, ale złośliwie kobieta.

— Ty nic nie rozumiesz, prawda? — kontynuowała blondynka. — Nie potrafisz stworzyć rodziny i dlatego mężczyźni od ciebie uciekają, a teraz odpychasz nawet swoje dzieci — wyjaśniła Lidia. Maya parsknęła szyderczym śmiechem.

— Przykro mi, że nie przypominamy w żaden sposób twojej kochającej się rodzinki — powiedziała, udając, że nie bierze do siebie słów przyjaciółki. Lidia odetchnęła, chcąc się uspokoić.

— U mnie też zdarzają się spięcia, kłótnie, ciche dni, nieporozumienia — odpowiedziała już ze spokojem — ale my o tym rozmawiamy, staramy się wyjaśniać każdą emocję, która się pojawiła, prowadzimy dialog.

— To gratuluję — przerwała jej Maya, próbując zakończyć ten temat.

— Nie, Maya — wtrąciła Lidia — problem jest w tym, że ty chcesz, żeby wszyscy zachowywali się tak, jak ty oczekujesz, ale nikt nie zna twoich myśli. — Kobieta spojrzała na przyjaciółkę. Poczuła zmieszanie. — Nie mam pojęcia, co myślisz, jak się czujesz, co cię denerwuje — kontynuowała Lidia. Maya spuściła wzrok — Ja, będąc twoją najlepszą przyjaciółką, nie potrafię określić, co sprawia, że się uśmiechasz. — Kobieta siedziała nieruchomo. Grace dalej tylko nerwowo obracała szklankę, będąc jakby z boku rozmowy przyjaciółek. — Jesteś zła, ok — mówiła dalej Lidia. — Ale na co, na kogo, za co, o co? — pytała. Maya zaczęła ściskać sobie palce dłoni. — Masz żal do Michaela, że wam się nie udało, że nie było tak, jak sobie wymarzyłaś? Zgadza się? — Przyjaciółka dalej nie patrzyła na Lidię. — A powiedziałaś Michaelowi, o czym marzysz? — Maya popatrzyła na nią ze łzami w oczach. — Powiedziałaś mu choć raz, jak widzisz was, jako parę rodziców, jako małżeństwo?

— Myślisz, że nie mówiłam? — wtrąciła kobieta. — Zawsze, gdy coś planowaliśmy, gdy mieliśmy zrobić coś razem, pojawiał się problem z Seleną, za każdym razem ona…

— Bo to jego córka.

— Ja też mam córkę! — przerwała jej Maya.

— Ale nie jesteś sama, masz Chrisa, który dla Chrisy zrobi wszystko, a Michael miał tylko Selenę.

— Właśnie — powiedziała ze złością kobieta. — Selenę, która jest wspomnieniem po jego wielkiej miłości — dodała. Lidia popatrzyła z litością na Mayę.

— Ona nie żyje — szepnęła do przyjaciółki.

— W jego sercu żyje cały czas — odpowiedziała wściekła kobieta.

— Michael cię kochał, chciał być z tobą, chciał stworzyć rodzinę, chciał czuć, że życie trwa dalej — zaczęła tłumaczyć mężczyznę Lidia.

— On cały czas ją kocha — wtrąciła ze złością Maya.

— To twoja zazdrość zabiła tę miłość — odparła poważnie blondynka. Kobieta nie wytrzymała i wybiegła, zabierając po drodze swoje rzeczy. Lidia popatrzyła za nią z troską. Grace jakby się ocknęła.

— Maya, poczekaj! — Próbowała zatrzymać przyjaciółkę, ale usłyszały tylko trzaśnięcie drzwiami. Lidia posmutniała.

— Ona się zamknęła przed wszystkimi — szepnęła.

— Bo czuje, że ponosi porażkę za porażką — odpowiedziała Grace. Blondynka spojrzała na nią zdziwiona.

— Tak ci powiedziała? — Dosiadła się do stołu.

— Tak ją czuję — wyjaśniła czarnowłosa kobieta.

— Przecież odnosi sukcesy w pracy, jest świetnym menedżerem, dogaduje się z ludźmi — zauważyła Lidia.

— Ale nie umie utrzymać przy sobie mężczyzny ani córek — powtórzyła słowa blondynki. W Lidii zagościło poczucie winy.

— Bo od nich ucieka, boi się być blisko z nimi, a oni aż się o to proszą — wytłumaczyła przyjaciółka. Grace spojrzała na nią. — Michael wiele razy był u nas, wiele razy obserwował naszą rodzinę i zawsze powtarzał, że chce tego dla swoich córek, że chce tej bliskości — wyjaśniła. Obie spoglądały na siebie. — On kochał Mayę, wierzył, że im się uda — dodała.

— Więc co poszło nie tak? — zagadnęła smutno Grace.

— Nie możesz stworzyć bliskości z kimś, kto ciebie odpycha — powiedziała Lidia.

— Pamiętaj, że Maya też została odepchnięta zarówno przez Chrisa, jak i Michaela — zauważyła Grace. Blondynka opuściła zrezygnowana ręce wzdłuż ciała.

— Te wspomnienia z poprzednich wymiarów stanowią tylko same problemy — odparła ze złością w głosie.

— To nie wspomnienia, to głównie emocje, które wtedy powstały i zalegają do dziś — wyjaśniła ze smutkiem Grace. Obie popatrzyły na siebie. Wiedziały doskonale, jak ogromnie destrukcyjny wpływ mają ich wspomnienia i do tego są cały czas żywe.

Każdy z nas ma swoją historię.

Każdy przeżył swoje dramaty.

Każdy kogoś pokochał, porzucił, stracił.

Wszystko to pozostawiło w nas ślady.

Wszystkie bolesne przeżycia odbiły się w naszym sercu.

Wszystko zapisało się gdzieś w naszej pamięci.

Emocje budzą się wtedy, gdy podświadomość dostaje bodziec. Zaczynają tarmosić nami we wszystkie możliwe strony. To, co zalega gdzieś głęboko na dnie, wypływa, aby wypruć z nas każdy flak, otworzyć każdą ranę, rozdrapać wszystkie strupy… boleśnie… aż do krwi.

Na Pustyni Alexander i Samuel od razu przystąpili do przeszukiwania książek w bibliotece. Przeglądali stare zaklęcia, księgi magiczne, książki z przywoływaniem Dusz umarłych, wszystko, co mogłoby ich naprowadzić na ślad tego, czym posłużył się Weng, chcąc sprowadzić na ziemię Duszę Azi.

— Cóż za ironia, że chłopak z Pustyni wyrzekł się swojej miłości? — usłyszeli nagle bracia. Obaj poczuli złość.

— Albo pomożesz, albo spadaj, Rob — odparł poważnie Samuel. Władca Lasów uśmiechnął się szyderczo.

— A w czym mam niby wam pomóc? — parsknął śmiechem. — Przecież słyniecie z wiedzy na temat miłości, a ja nie pasuję do waszych standardów — wyjaśnił i już miał odejść, gdy Alexander go zatrzymał.

— Nie pieprz, Rob! — Mężczyzna się odwrócił. — Każdy ma inne podejście do miłości, ale dzięki wzajemnej akceptacji potrafimy być przyjaciółmi — wyjaśnił. Władca Lasów, dalej w dobrym nastroju, powiedział:

— Ta wasza wyłączność doprowadziła do tego, że młodzi wyrzekli się miłości całkowicie.

Samuel, nie patrząc na Roba, poczuł wściekłość. — Gdybyście wyjaśnili Sebastianowi, na czym polega miłość bezwarunkowa, wiedziałby, że może kochać kilka kobiet i być szczęśliwym…

— Zamknij się, jeśli nie chcesz, żeby to była nasza ostatnia rozmowa w przyjaźni — przerwał mu Samuel, cedząc przez zęby. Rob spoważniał. — Nie uczę cię, jak wychowywać córkę, więc ty nie pouczaj nas, jak mamy wychowywać nasze dzieci — wyjaśnił, starając się nie wybuchnąć. Długowłosy mężczyzna, z zadbanym zarostem, ubrany w zieloną koszulę i ciemnozielone dżinsy, dalej stał zatrwożony reakcją jednego z braci Pustyni.

— Nie chcę was pouczać, mówię tylko, że ja nie mam problemów z córką — wyjaśnił z nadal wyczuwalnym szyderstwem w głosie. Samuel nie potrafił jednak opanować nerwów i wygarnął Robowi:

— Wiesz, na czym polega miłość Bliźniaczych Dusz? — zaczął dość zdenerwowany. Mężczyzna oparł się o ścianę, przygotowany na monolog przyjaciela. Alexander zerknął na brata, czując, że ten nie będzie przebierał w słowach. — Gdy zakochujesz się w swojej drugiej połowie, w tej najważniejszej Bratniej Duszy, powstaje pomiędzy wami więź. Więź, która łączy was na poziomie Duszy. Jesteście połączeni ze sobą nierozerwalną więzią, łączącą nie tylko ciała i umysły. Wasze Dusze są zespolone miłością. Ta powstała więź nie jest porównywalna z żadną inną, z żadną inną Bratnią Duszą nie stworzysz takiego połączenia. Rozumiesz? — popatrzyli na siebie. Rob słuchał z uwagą, dalej obstając przy swojej wersji miłości, a Samuel mówił dalej: — Możesz sobie wmawiać, że każda inna miłość jest wielka, romantyczna, ważna, niezwykła, ale tylko miłość pomiędzy Bliźniaczymi Duszami tworzy pełną, nierozerwalną, trwałą więź. Możesz kochać kilka kobiet, możesz być zakochany jednocześnie nawet w kilkunastu, ale nic — podkreślił jeszcze raz — nic, nie jest w stanie przerwać raz utworzonej więzi pomiędzy najważniejszymi Bratnimi Duszami. — Mężczyźni popatrzyli na siebie.

— Uważam, że miłość bezwarunkowa nie tworzy żadnej więzi, bo to forma ograniczenia — wyjaśnił z pełną pewnością swoich racji. Samuel uśmiechnął się.

— To, co łączy Bliźniacze Dusze, to właśnie jest miłość bezwarunkowa. — Władca Lasów chciał zaprzeczyć, ale przyjaciel mu na to nie pozwolił. — Więź, która powstaje pomiędzy dwoma kochającymi się osobami, daje ci wolność. Powstaje z waszej wolnej woli. Tutaj nie ma mowy o jakichkolwiek ograniczeniach, o więzach skuwających ciebie. To jest twój wybór, twój dobrowolny wybór. Mało tego — powiedział z entuzjazmem — ty tego chcesz, ty tego pragniesz, marzysz o tym, aby oddać się w całości jednej kobiecie. Dookoła pojawia się mnóstwo innych kobiet, nawet takie, które ci się podobają, które wzbudzają w tobie podziw, czasami zauroczenie, a nawet podniecenie, ale ty pragniesz być całym sobą tylko z tą jedną. To jest pragnienie tak ogromne, że nic nie jest w stanie zamącić ci w głowie — uśmiechnął się do siebie — i dokładnie to samo widzisz w oczach swojej ukochanej. Chcesz być w pełni tylko z nią, chcesz z nią być nie tylko na poziomie umysłu, nie tylko łącząc się ciałami, ale również w zespoleniu Dusz — mówił w uniesieniu, mając przed oczami wyobraźni Lidię. — Cały czas mam wolną wolę, wiem, że jestem wolny i wiem, że mogę odejść w każdej chwili, ale dokonuję wyboru, chcę i pragnę być z nią. Bo ją kocham, bo ją podziwiam, bo jej pożądam, bo chcę być w pełni tylko z nią. To jest miłość bezwarunkowa — wyjaśnił.

— A jeśli nie ma Bliźniaczej Duszy, to jesteś skazany na wieczną samotność — dodał Rob, ironizując.

— Nie, Rob — odpowiedział tym razem Alexander. — To jest też mój wybór, nikt ani nic mnie do tego nie zmusza, to jest moja wola. — wytłumaczył.

— Ja pozostanę przy mojej opcji miłości bezwarunkowej — powiedział Rob, uśmiechając się do przyjaciół.

— Z którą z nich tworzysz pełnię? — zapytał Samuel.

— Z każdą — odparł pewnie mężczyzna.

— Nie chodzi mi o aspekt seksualny — uzupełnił przyjaciel.

— Wiem, że z każdą jestem blisko na poziomie Duszy — wyjaśnił szybko Rob. Samuel odetchnął, spojrzał na brata. Obaj uśmiechnęli się do siebie.

— Wiesz, dlaczego między mną a Lidią cały czas kwitnie miłość?

Władca Lasów parsknął śmiechem.

— Na pewno zaraz mi o tym powiesz — opierając się ponownie niedbale o ścianę, patrzył na Samuela.

— Obojętnie, jak potoczy się dzień, czy jest na mnie zła, czy poirytowana, czy się wścieka i rzuca czym popadnie, zawsze widzę w jej oczach miłość — westchnął. — Obojętnie, czy akurat wbiję gwóźdź w ścianę, czy uda mi się opanować coś naprawdę trudnego, widzę w jej oczach podziw, kiedy patrzy na to, co zrobiłem — uśmiechnął się do siebie. — Obojętnie, czy się kłócimy, czy godzimy, czy jest nieprzyjemnie, czy doskonale, widzę w jej oczach uwagę. Widzę, że mnie słucha całą sobą, czuję się widziany i dostrzegany. Wiem, że akceptuje mnie w pełni, bez względu na to, jakie błędy popełniam. — Zerknął na Roba, który wpatrywał się uważnie w przyjaciela. — Jak wybaczamy sobie, to z pełną miłością. Jestem przy niej zawsze całym sobą i czuję ją przy sobie dokładnie w ten sam sposób. Pragnę tego, chcę tego i to nie jest wybór pomiędzy tym, z czego rezygnować, a przy czym zostać. Tutaj nie ma takiej opcji. To nie jest wybór. To jest moje pragnienie, moja wolna wola.

Rob spuścił głowę i zamyślił się. Gdy Samuel skończył, zapadła chwila ciszy. Alexander zdziwił się reakcją przyjaciela. Rzadko zdarzało się, że nie kontratakował, a tym razem nie powiedział ani słowa. Po kilku minutach pożegnał się i wyszedł.

— Kochałeś Hanę? — zapytał Alexander, gdy już zostali z bratem sami.

— Tak — odparł pewnie Samuel. — Bardzo — dodał.

— Ten monolog o Bliźniaczych Duszach wcale o tym nie świadczy — wyjaśnił.

— Uważam, że można kochać przez całe życie jedną kobietę, tworzyć z nią pełną, romantyczną i wspaniałą miłość. Myślę, że taką głębię możesz stworzyć z Bratnią Duszą, ale nie z kilkoma kobietami jednocześnie — wytłumaczył Samuel.

— Ale to wybór Roba, to jego życie i jego wizja miłości — odpowiedział Alexander.

— Wiem i akceptuję to, chociaż nie zgadzam się z jego poglądami — dodał.

— Więc po co…

— Bo Rob kocha tylko Tamarę — przerwał mu Samuel. — I to, że pozwala jej być szczęśliwą z Martinem, to jest z jego strony miłość bezwarunkowa — odpowiedział bratu. — A to, że ma kilka żon i że z każdą przeżywa swoją pełnię — dodał, ironizując — to, według mnie, nie jest miłość bezwarunkowa. — Popatrzyli na siebie przez chwilę ze zrozumieniem, po czym zagłębili się w przeszukiwaniu książek.

Gdy zakochują się w sobie Bliźniacze Dusze, Wszechświat zostaje otoczony Energią Bezwarunkowej Miłości. Wszystko, co nas otacza, zespala się w tej Energii. Tak tworzy się wspólna więź pomiędzy całością i każdym z osobna. Jest to wyjątkowa więź. Więź, która dzieląc się — rośnie w siłę… rozmnaża się… promieniuje dookoła.

Nie można jej nie zauważyć…

nie da się jej nie poczuć…

nie uda się jej nie doświadczyć…

Bez względu na to, jak postrzegasz miłość…

bez względu na twoją definicję miłości…

bez względu na to czy widzisz sens w miłości…

Jesteś częścią Wszechświata zespolonego Energią Bezwarunkowej miłości.

W Sun City zapadał zmrok, gdy Michael szykował sobie coś do jedzenia. Na jego twarzy rysowały się rozpacz i żal. Wszystko wykonywał automatycznie, myśli krążyły mu po głowie, nie potrafił ich jednak pozbierać w całość. Do kuchni weszła Selena. Była zapłakana. Mężczyzna nie zwrócił na nią uwagi. Dziewczyna chwilę stała, wpatrując się w krzątającego się ojca, po czym szepnęła:

— Tatusiu, przepraszam — i rozpłakała się. Michael odłożył wszystko. — Ja bardzo za nią tęsknię, nie wiedziałam, że jak poproszę o sprowadzenie jej Duszy, to ktokolwiek umrze — mówiła, na przemian szlochając i pociągając nosem. — Weng mówił, że wszystko będzie dobrze, że jak mama wróci, to poskłada całość — mężczyzna popatrzył uważniej na córkę. — On wierzył, że mama musi gdzieś być, bo tak czuł — dokończyła. Michael podszedł zaintrygowany do dziewczyny.

— Powiedział ci, że czuł, że Azi jest blisko? — zapytał. Selena przytaknęła. Michael zamyślił się.

— Często to powtarzał, tak jakby wierzył, że… — zawahała się, gdy ojciec na nią spojrzał.

— Wierzył, że? — powtórzył mężczyzna.

— Że ona nie umarła — dokończyła dziewczyna i ponownie rozpłakała się. Michael popatrzył troskliwie na córkę, po czym przytulił ją z całych sił. Ta również przylgnęła do niego mocno. Oboje poczuli powracającą Energię Miłości i Wybaczenia. Więź, jaka łączy rodziny, jest zbudowana na solidnych fundamentach. Zawsze prowadzi do wybaczenia błędów, akceptacji i pracy nad odbudową zaufania.

W ciągu nocy Michael i Selena bardzo dużo rozmawiali. Dziewczyna opowiedziała ze szczegółami wszystko, co mówił i robił Weng. Michael, dostając coraz to nowe informacje, zaczął się zastanawiać nad sensem zaklęcia. Nie miało ono w sobie żadnej realności. W końcu zaczął podejrzewać, że Weng w ciągu ostatnich dwóch lat postradał zmysły i być może wymyślił próbę sprowadzenia Duszy Azi.

Martha nocowała u Vivian. Obie bardzo martwiły się o Matiego i jednocześnie nie wierzyły w to, że Selena nic nie czuła do chłopaka. Nie przespały całej nocy, dyskutując o tym, co się wydarzyło.

— Odkąd pamiętam, Mati szalał za Seleną, a ona za nim, to niemożliwe, żeby… — zastanawiała się głośno Vivian.

— Może udawała? — szepnęła niepewnie Martha. Obie popatrzyły na siebie. Rozmawiały ze sobą już dość długo, wyszukując oznak, które mogłyby świadczyć o tym, że Selena nie była szczera w swoich uczuciach, jednak nic nie przychodziło im do głowy. — A może kocha go, ale nie wie o tym? — zamyśliła się dziewczyna. Vivian wzruszyła ramionami.

— A może oni nie są sobie przeznaczeni? — zapytała czarnowłosa dziewczyna. Zastanowiły się przez dłuższą chwilę.

— Właściwie to nikt nie wie, komu jest przeznaczony, więc… — wzruszyła ramionami Martha, patrząc ze smutkiem na przyjaciółkę.

— Przecież tobie podoba się Nicolas — szturchnęła ją Vivian. Blondynka zarumieniła się.

— To nic nie znaczy — zaczęła się szybko bronić Martha. — Poza tym prędzej się zestarzeję, niż tata pozwoli mi się z kimkolwiek umówić — dodała, wzdychając zrezygnowana.

— Przecież Niko jest porządnym chłopakiem — wtrąciła Vivian. — Poza tym to syn Timona, więc jest krótko trzymany, nie umawia się z dziewczynami — wyjaśniła.

— On się nie umawia, ja nie mogę chodzić na randki. Niezły duet — podsumowała rozżalona Martha. Vivian przytuliła przyjaciółkę.

— Jeśli to twoja Bliźniacza Dusza, to ani Samuel, ani Timon nie będą stać na przeszkodzie — powiedziała pewnie dziewczyna. Martha tylko westchnęła.

W salonie siedziała Grace. W domu było cicho, do kobiety dochodziły pojedyncze słowa z pokoju córki. Uśmiechała się co jakiś czas, siedząc w fotelu i przeglądając stare fotografie. Przypominała sobie, jaka była w wieku swoich dzieci i jak wtedy jej życie z dnia na dzień uległo zmianie. Dalej było dla niej tajemnicą, dlaczego ich pamięć z poprzednich wymiarów była tak wybiórcza. Każdy miał wspomnienie innych wydarzeń, innego czasu, inne fragmenty życia pojawiały się w snach, ale informacje o Bliźniaczych Duszach zastały jakby wytarte z ich pamięci. Na dodatek rodzeństwo z Pustyni utraciło kontakt ze swoją krainą i mimo powrotów nie udało im się przez te lata uzyskać wglądu w przeszłość ani w przyszłość. Grace martwiła się, że zatracili się w życiu, że tak ich pochłonęła ludzka egzystencja, że oddalili się od wartości Ziemi. Ich władza nad Energiami Żywiołów dalej była dość silna, podtrzymywali tradycję Bractwa Dusz, jednak na co dzień zapominali, kim są. Stali się zbytnio ludzcy. Kobieta czuła, że oddalając się od darów Wszechświata, stracili więź z Energią Miłości. A może tak ich pochłonęło wychowywanie dzieci, że zapomnieli o sobie. Przelewając całą miłość na potomstwo, oddalili się od tego, co dawało im moc, co ich prowadziło i co napełniało ich serca — od bycia sobą dla siebie.

Jak głęboko można zatracić się w sobie?

Jak daleko posunąć się, rezygnując z siebie?

Jak bardzo oddalić się od swojego centrum?

Najważniejsza jest równowaga.

Ale skąd mam wiedzieć, że szala się nie przechyliła na którąś ze stron?

Jak poczuć, że przeginam w jedną bądź drugą stronę?

Kiedy zauważyć, że zboczyło się z drogi?

Bywa tak, że zatracasz się w życiu tak mocno, że nie zauważasz znaków. Nie widzisz wołania o pomoc, nie dostrzegasz krzyków własnej Duszy.

A wystarczy przystanąć…

Zatrzymać się na moment…

Przez chwilę pomyśleć…

Czy to, co robię, jest zgodne ze mną?

Czy tego właśnie chcę?

Czy to doprowadzi mnie do miejsca, do którego zmierzam?

Niby proste i łatwe, a jednak brakuje czasu i spostrzegawczości.

Jak można dostrzegać serca innych, gdy samemu nie widzi się swojego?

Jak słuchać intuicji, gdy tłumisz jej krzyki?

Jak wierzyć podpowiedziom Duszy, kiedy jej szept został zagłuszony wrzaskiem Ego?

Codziennie podejmuję miliony decyzji. Jedne okazują się trafne, inne błędne. Nie uniknę trudnych lekcji. Moja Dusza obrała konkretną drogę i każdy mój krok jest ważny do spełnienia Jej misji. Nieistotne jest, ile razy dotknę dna. Najważniejsze jest, jak szybko odbiję się ku górze i jakie wnioski wyciągnę ze swoich lekcji.

Alexander wstał bardzo wcześnie. Chciał od samego rana zabrać się za kolejny regał z książkami w poszukiwaniu przełamania zaklęcia. W bibliotece natknął się na Samuela. Zdziwił się.

— Spałeś w ogóle? — zapytał brata. Mężczyzna popatrzył na niego. Wyglądał na zmęczonego, ale wytrwale przeglądał kartkę po kartce.

— Nie mogę zasnąć — odparł. — Cały czas mam wrażenie, że jak odpuszczę, to na kolejnej stronie będzie rozwiązanie — wyjaśnił. Odetchnął, zatrzaskując księgę. Alexander dosiadł się obok.

— Bardzo się przejąłeś całą tą sprawą — zauważył. Samuel zerknął na brata. W oczach miał przerażenie. — Co jest, Sami? — spytał zaniepokojony Alex. Mężczyzna odetchnął ciężko i zaczął mówić:

— Jakieś dwa lata temu miałem dziwny sen. — Spojrzeli na siebie. Alexander zmarszczył brwi i oparł się wygodnie na łokciach. — Były to tylko jakieś urywki, różne twarze, różne osoby — zmieszał się.

— Co to znaczy? — zapytał Alexander.

— Do śmierci Wenga nic nie znaczyło — tłumaczył Samuel. — Były to tylko sny, które uważałem za mało istotne koszmary — dodał.

— Więc było więcej snów? — zaciekawił się mężczyzna.

— Ostatnio co noc — odpowiedział niepewnie. Alexander poczuł niepokój.

— O czym były? — pytał dalej młodszy brat.

— Różnie — pokręcił głową Samuel. — Były to wspomnienia pomieszane z… — zawahał się.

— Z czym? — ponaglił go Alex.

— Teraz myślę, że z tym, co ma się wydarzyć — odpowiedział poważnym tonem. Mężczyzna z wrażenia aż opadł na siedzenie.

— Wiedziałeś, że Weng umrze? — spytał.

— Wiedziałem, że ktoś umrze — odparł Samuel. — Wiedziałem, że będą w to wplątane dzieciaki i że wiąże się to ze światem umarłych — wyjaśnił. Alexander nie mógł uwierzyć.

— Dlaczego nic nie powiedziałeś? — zatrwożył się

— Alex, nie wiedziałem, co to znaczy, sam próbowałem odepchnąć te sny, nie sądziłem, że mogą być ważne — zaczął się tłumaczyć. Mężczyzna, kładąc ręce na głowie, zastanowił się.

— Co jeszcze pamiętasz z tych snów? — zapytał po dłuższej chwili milczenia.

— Viki — odpowiedział nerwowo Samuel. Alexander popatrzył z niepokojem.

— Córkę Roba? — spytał, brat potwierdził. — Co z nią? — dopytywał.

— Rob jest dumny z tego, że Viki nie ogląda się za chłopakami — Alexander potwierdził — …a ja widziałem, jak ona umiera z miłości do chłopaka, który ją odepchnie. Widziałem śmierć Viki — wyjaśnił szeptem Samuel. Bracia patrzyli na siebie z przerażeniem.

— To dlatego zrobiłeś wykład Robowi na temat miłości — przypomniał sobie Alexander.

— Wiem, że każdy ma prawo do swojej wizji miłości, ale powinniśmy się zastanowić nad tym, jak odbierają nas nasze dzieci — zaczął tłumaczyć Samuel. — Selena i Sebastian wyrzekli się miłości, bo uznali, że Michael i ty — wskazał na brata — doskonale radzicie sobie bez drugiej połowy u boku. Obawiam się… — westchnął — …że Viki też źle interpretuje zachowanie swoich rodziców — wyjaśnił.

— Ale Tami jest szczęśliwa z…

— Wiem — przerwał mu. — Ale Viki skupia się na Energii pomiędzy swoimi rodzicami — tłumaczył dalej. — A Tamara jest cały czas wściekła na Roba, więc ten w odwecie znajduje sobie kolejne żony — dodał.

— Myślisz, że Rob chce w ten sposób dokuczyć Tamarze? — nie zrozumiał Alexander.

— Ja widzę to tak, że Rob chce utopić swoją miłość do Tamary w kolejnych kobietach — odpowiedział Samuel. Alex zastanowił się przez chwilę. Wizja tego, że dzieci interpretują po swojemu zachowanie rodziców przeraziła go. Całe życie postępował zgodnie z własnym sercem. Myślał, że jest dobrym przykładem rodzica. Tymczasem życie pokazało, jak się mylił. Jak wszyscy się mylili.

Jeśli nie udało się uchronić najbliższych przed błędnymi decyzjami, których konsekwencje dotkną każdego z nas, trzeba pomyśleć nad możliwie najlepszym rozwiązaniem. Nie mamy wpływu na to, ile błędów popełnią jeszcze nasi bliscy. Każdy ma wolną wolę i sam decyduje o sobie. Możemy jedynie nauczyć ich dostrzegać, że zawsze jest kilka rozwiązań i każdy wybór ma swoje konsekwencje.

Na Wyspie Cieni od rana panowało poruszenie. Wszyscy szukali Sebastiana.

— Znaleźliście go? — pytał co jakiś czas Wielki Mistrz, chcąc uzyskać informację od pozostałych chłopaków, którzy znajdowali się na wyspie.

— Nie ma go w lesie — odparł Patric.

— Nie ma go w zamku — odpowiedział Bobi.

— Przeszukaliśmy brzeg — wbiegli nagle bliźniacy.

— Nie ma żadnych śladów — dodał Arti. Marck uderzył pięścią w stół.

— Nie mógł przecież zniknąć — powiedział wściekły. India chodziła nerwowo po pokoju. Co jakiś czas obgryzała skórki przy paznokciach. Młodzi chłopcy nie dawali za wygraną i ponownie przeszukiwali wyspę. Marck wytężał słuch, licząc na jakiś nieoczekiwany szmer, jednak wiedział, że Sebastian, jako dziecko Pustyni, potrafi się doskonale maskować i nie pozwoli sobie na taką wpadkę. Atmosfera była bardzo nerwowa. Nikt jeszcze nie wszczynał alarmu, ale wszystko wskazywało na to, że będą musieli skontaktować się z pozostałymi i przekazać im, co się dzieje.

Lidia wstała tuż przed południem. Martha nocowała u Vivian, więc kobieta była sama w domu, chciała odespać poprzednie dni. Gdy zeszła do kuchni, postanowiła skontaktować się z Samuelem. Chwyciła za telefon i wykręciła numer, po czym podeszła do drzwi, słysząc, że ktoś puka. Otworzyła i zamarła. Na jej twarzy pojawiło się przerażenie, zupełnie jakby zobaczyła śmierć. W tej chwili w słuchawce usłyszała Samuela.

— Hej, kochanie, jak się spało? — zapytał mężczyzna, a gdy po dłuższej chwili nie usłyszał odpowiedzi, zdenerwował się. — Lili! — dodał już głośniej. Obaj z Alexandrem poczuli niepokój.

— Musisz tutaj wrócić, szybko — wykrztusiła prawie niesłyszalnie Lidia. Samuel popatrzył przerażony na Alexandra, a ten, przeczuwając najgorsze, poczuł dreszcze.

— Co się dzieje, Lidia? — dopytywał zdenerwowany mężczyzna. Zapadła chwila ciszy, po czym kobieta odparła:

— Emanuel tutaj jest.

Dziennik Dany’ego

Chcąc uzdrowić ciało, zajrzyj w głąb siebie. Gdy pracujesz ze swoim wnętrzem, uzdrowienie następuje również na zewnątrz. Najbardziej wyjątkowe jest to, że nasze ciało działa jak barometr. Informuje z niezwykłą precyzją, co należy uzdrowić. Na Wyspie Uzdrowicieli dopracowaliśmy do perfekcji jeszcze jedną umiejętność — tworzenie nowej rzeczywistości.

Dany, bardzo szczupły wysoki mężczyzna, o rudawym odcieniu włosów, z brodą i wąsami, ubrany bardzo schludnie i czysto w ciemnozielone spodnie i koszulę, właśnie przygotowywał się do wyjścia do ogrodu, gdy do domu wbiegł John.

— Tato! — krzyknął od drzwi chłopak, szatyn z długimi do ramion włosami i piwnymi oczami, ubrany dość niechlujnie w podarte dżinsy i poszarpany podkoszulek.

— Tak, John? — spytał ze spokojem Dany.

— Sebastian tutaj jest — odparł zdyszany John, po czym obaj spojrzeli w stronę drzwi, gdzie stanął chłopak. Mężczyzna z niepokojem zerknął na gościa. Ten stał zmarznięty, przemoczony i zdyszany. Dany podszedł szybko i sadzając Sebastiana przy stole, okrył go kocem. Chłopak cały drżał. John przyniósł gorący napój i ubrania na zmianę. W ciągu kilku minut Sebastian zaczął odzyskiwać równy oddech i kolory na twarzy. Mężczyzna o nic nie pytał, podobnie jego syn. Obaj usiedli przy stole i wpatrywali się w chłopaka. Ten po dłuższym czasie odezwał się.

— Uciekłem z Wyspy Cieni — szepnął ze spuszczoną głową. — Nie chcę już tam mieszkać, wszyscy mnie nienawidzą — dodał, patrząc błagalnie na Dany’ego. — Po tym, co zrobiłem, każdy patrzy z wyrzutem, nikt nie próbuje nawet zrozumieć… — zawahał się, bo poczuł, jak załamuje mu się głos.

Do domu wbiegła Inga, dziewczyna o długich rudych włosach, bardzo kobiecych kształtach, okrągłej i pulchnej twarzy oraz bardzo zielonych oczach. Ubrana była w ciemnozieloną sukienkę. Popatrzyła zaskoczona na Sebastiana.

— Co tutaj robisz? — zapytała. Chłopak nie odwrócił wzroku, szybko otarł łzy.

— Sebastian zostanie u nas kilka dni — wyjaśnił Dany. Ciemnowłosy chłopak popatrzył z wdzięcznością na mężczyznę. Uśmiechnęli się do siebie, po czym Dany zwrócił się do syna: — Przyszykuj mu materac w swoim pokoju.

John ucieszył się. Od wczesnych lat chłopcy bardzo przyjaźnili się ze sobą i każde wakacje spędzali razem. Dany, zabierając nasiona, które miał zamiar posadzić, wyszedł do ogrodu. John pobiegł na piętro przygotować posłanie dla przyjaciela. Inga chwilę jeszcze stała przy drzwiach, po czym ruszając w stronę kuchni, zaproponowała:

— Zrobię ci coś do jedzenia. Wyglądasz na głodnego. — Zmierzyła wzrokiem chłopaka od góry do dołu.

Sebastian podziękował. Gdy dziewczyna krzątała się w kuchni, ten siedział i wpatrywał się w stół. W jego głowie kłębiły się miliony pytań, na większość nie chciał znać odpowiedzi, na inne unikał. Do tej pory wierzył głęboko w to, co zaplanował z Seleną, teraz zaczęły pojawiać się wątpliwości, z każdym dniem coraz większe. Rozmyślania przerwała mu Inga, wnosząc gorącą zupę. Sebastian, nie patrząc na dziewczynę, zaczął jeść. Ta usiadła obok.

— Jak się czujesz? — spytała spokojnie i z czułością. Jednak Sebastian nie odpowiedział. Zrozumiała, że nie czuje się na siłach, aby z kimkolwiek rozmawiać, więc wyszła, zostawiając go samego.

Życie świadome polega na działaniu. Na korzystaniu w pełni ze swojego umysłu przy jednoczesnym pamiętaniu o odpowiedzialności za swoje postępowanie. Być świadomym to podążać do celu, nie tracąc przy tym z oczu najważniejszych wartości. Czasami jednak najlepszym działaniem jest brak działania.

W ogrodzie Dany sadził nasiona. Był zamyślony.

— Myślisz, że przybycie Sebastiana ma coś wspólnego z twoją wizją? — zapytała Inga, przerywając ojcu tok myśli. Zerknął w jej stronę.

— Nie wiem — odpowiedział. — Ale na pewno ma znaczenie — dodał już z półuśmiechem. Dziewczyna podeszła bliżej i zabierając część nasion, zaczęła pomagać ojcu.

— Dlaczego nie możemy powiedzieć nikomu tego, co wiemy? — szepnęła do Dany’ego.

— Bo nie jest na to ani miejsce, ani czas — wyjaśnił ze spokojem.

— Ale już tak długo czekamy. — Westchnęła i dodała: — Na zmiany, które nadchodzą. — Popatrzyła błagalnie na ojca — Moglibyśmy wszystko przyspieszyć — poprosiła.

— Inga — odparł jej. — To nie jest naszym zadaniem. — Pogładził córkę po włosach. Ta westchnęła zrezygnowana.

— Ale już tak długo czekam na niego — szepnęła zniecierpliwiona. Dany popatrzył radośnie.

— Ty jesteś gotowa, więc pozwól, aby i twoja Bratnia Dusza też przygotowała się na spotkanie z tobą — wyjaśnił. Oboje uśmiechnęli się do siebie.

— Dobrze, że to już tylko…

— Tato! — przerwał jej John, wbiegając do ogrodu z telefonem w ręku. — Marck dzwoni — dodał, podając słuchawkę. Dany podziękował i odchodząc kilka kroków, rozpoczął rozmowę. John i Inga zajęli się sadzeniem nasion. Co jakiś czas zerkali w stronę ojca, jednak nie udało im się usłyszeć ani słowa.

Jest subtelna różnica pomiędzy wiarą a wiedzą. Wierząc w spełnienie swoich marzeń, jesteś zmotywowany do pracy nad nimi. Gdy wiesz, że twoje marzenia się spełnią, Wszechświat pracuje nad ich realizacją. Wiara to motywowanie, a wiedza to realizacja. Wiem, że nadchodzą duże zmiany dla nas wszystkich. Wierzę, że będą one pozytywne.

W tym czasie Sebastian zdążył się wykąpać. Cały czas po głowie krążyły mu różne myśli, próbował od nich uciekać, ale powracały. Chciał zasnąć, ale tylko wiercił się na materacu. Gdy zapadał półmrok, Dany kończył sadzenie w ogrodzie ziół. John szykował nawóz dla nowych drzewek, a Inga zbierała kwiaty. Sebastian, nie umiejąc zasnąć, wyszedł przed dom. Widząc w oddali przyjaciela, ruszył w jego kierunku. Po drodze dogoniła go Inga.

— Nie spałeś? — spytała. Sebastian tylko popatrzył na dziewczynę. Miał podkrążone oczy i był bardzo blady. — Nie martw się, już niedługo wszystko się ułoży — dodała pocieszająco. Sebastian zerknął na nią podejrzliwie.

— Co masz na myśli? — zapytał. Oboje zdążyli już podejść do Johna. Chłopak właśnie kończył przerzucanie nawozu do worka. Spojrzał na przyjaciela.

— W ogóle nie spałeś? — spytał. Sebastian jednak tego nie dosłyszał, gdyż był zaintrygowany słowami Ingi.

— Co masz na myśli, mówiąc, że już niedługo wszystko się ułoży? — powtórzył pytanie. Ta zerknęła na brata, potem na chłopaka i powiedziała:

— Wierzę, że to, co się dzieje, ma swój cel. — Po czym uśmiechnęła się do Johna, a ten do niej. Sebastian nie rozumiał.

— Jaki cel? — dopytywał. Inga już nie odpowiedziała, tylko pobiegła w stronę domu. Chłopcy odprowadzili ją wzrokiem.

— O czym ona mówi? — nie mógł pojąć Sebastian.

— Gdy skończy szesnaście lat, pozna swoją Bratnią Duszę — odparł wesoło John. — Już odlicza dni — dodał, śmiejąc się. Sebastian też się uśmiechnął.

— Skąd wie, że ten chłopak się jej spodoba? — zapytał po chwili. John popatrzył na przyjaciela.

— On zawsze jej się podobał — odpowiedział spokojnie. Sebastian otworzył szerzej oczy.

— Inga wie, kim jest jej…

— Ja też wiem — przerwał mu szatyn.

— Jak to możliwe? — nie dowierzał przyjaciel. John, ruszając w stronę domu, powiedział:

— Jesteśmy uzdrowicielami. — Spojrzeli na siebie — Uzdrawiamy ciało i duszę. Mamy też wgląd w przyszłość — wytłumaczył.

— Tak, wiem — odpowiedział Sebastian. — Ale wasz tata nie wierzy w przepowiednie — zauważył.

— Zgadza się — potwierdził John. — Ale co do Bratnich Dusz, to widział te same osoby, co my — wyjaśnił radośnie.

— Też wiesz, kim jest twoja Bliźniacza Dusza? — zapytał zaskoczony chłopak. John roześmiał się.

— U nas to jest najbardziej dopasowana Bratnia Dusza — powiedział. Sebastian zatrzymał się.

— Nie rozumiem… — John odwrócił się w stronę przyjaciela.

— Pustynia ma swoją Bliźniaczą Duszę, my mamy najbardziej dopasowaną Bratnią Duszę — wyjaśnił.

— Albo Boską Bratnią Duszę — wtrąciła Inga, wychodząc przed dom. Sebastian popatrzył na rodzeństwo. Nie słyszał wcześniej o dopasowanych Bratnich Duszach. Dziewczyna, widząc zmieszanie chłopaka, zaczęła tłumaczyć.

— Bractwo Dusz skupia się na przyciąganiu energii, bo te same energie są bardzo silne — mówiła, szykując stół do kolacji. Sebastian obserwował Ingę i dokładnie słuchał. — Na Pustyni najważniejszą Bratnią Duszą jest ta jedna jedyna Bliźniacza Dusza — opowiadała dalej — a u nas jest dopasowana lub Boska Bratnia Dusza. — Zerknęła wesoło i poszła do domu po talerze. Sebastian usiadł do stołu, zastanawiając się. John, widząc zatrwożoną minę przyjaciela, zapytał:

— Nad czym tak dumasz? — I usiadł obok. Chłopak wyrwany z zamyślenia zapytał:

— Czy każda z Krain ma swoją wizję Bratnich Dusz? — Popatrzył na Johna. Ten z uśmiechem odparł:

— A co to za różnica?

Sebastian, nie mogąc poukładać sobie wszystkiego w głowie, dodał:

— Jak w takim razie mamy ze sobą współgrać, skoro każdy ma inną wizję miłości?

— Miłość jest jedna — usłyszeli nagle Dany’ego, który wyłonił się z ciemności, wracając z ogrodu. — A to, w jaki sposób podchodzimy do definicji Bratnich Dusz, nie ma znaczenia. Chodzi tylko o to, aby się odnaleźć — powiedział, uspokajając ciemnowłosego chłopaka.

— Tutaj to brzmi bardzo prosto — odparł Sebastian. Inga właśnie rozłożyła talerze, a John przyniósł półmiski z jedzeniem. — Jednak Samuel i Rob stale dyskutują o tym, które podejście do miłości jest tym właściwym.

Dany obserwował Sebastiana z uwagą.

— To jest tak, jakby skupiali się na definicji miłości, a nie na tym, żeby po prostu kochać — wyjaśnił. Inga i John dosiedli się do stołu.

— A ty co myślisz? — zapytała dziewczyna. Sebastian zamyślił się. Dany spojrzał na dzieci, a te na niego.

— Chyba nigdy o tym nie myślałem — odpowiedział po dłuższej chwili chłopak, po czym posmutniał. — Teraz to już nie ma znaczenia — szepnął. Mężczyzna spojrzał uważniej.

— Dlaczego nie ma znaczenia? — dopytywał. Sebastian wyjaśnił wszystko. Dany słuchał uważnie. Podobnie Inga i John. Ku zdziwieniu chłopaka żadna z osób nie była przerażona konsekwencjami zaklęcia, któremu poddali się Sebastian i Selena. Gdy ten skończył opowiadać, zapadła chwila ciszy. Młodzi ludzie wpatrywali się w mężczyznę. Ten w końcu odetchnął głęboko i powiedział:

— Nic nie grozi ani tobie, ani twojej Bliźniaczej Duszy. — Po czym zabrał się do jedzenia. Sebastiana zamurowało.

— Skąd wiesz? — spytał szybko, nachylając się w stronę mężczyzny. Dany popatrzył na swoje dzieci, a te z uśmiechem odpowiedziały chórem:

— Bo zmarli nie powracają.

— Ale Weng… — nie rozumiał Sebastian.

— Weng wykorzystał swoją Energię, aby zmienić rzeczywistość — przerwał mu mężczyzna.

— Co zrobić?! — aż krzyknął Sebastian.

— Stworzył coś, czego wcześniej nie było — wyjaśniła Inga. Chłopak dalej nic nie rozumiał.

— Pojmiesz wszystko w ciągu kilku najbliższych dni — dodał John. Jednak Sebastian dalej siedział zaintrygowany i zmieszany.

— Co ci jeszcze nie daje spokoju? — zapytał po dłuższej chwili mężczyzna. Chłopak pokręcił głową i ze zmartwieniem odparł:

— Wszyscy mnie oskarżyli, a nikt nawet nie próbował wysłuchać. Gdy dorośli popełniają błędy, to oczekuje się od nas zrozumienia, a… — zawahał się, popatrzył na Dany’ego i wzdychając, dokończył: — Wierzyłem, że robię dobrze, że nikomu nic się nie stanie i wszystko się zmieni. — Przyglądał się uważnie reakcji mężczyzny. Ten, kończąc posiłek, zapytał:

— Co chciałeś zmienić? — Sebastian, nieco zbity z tropu, chwilę się zastanowił i odparł:

— Ten smutek, który cały czas wisi nad wszystkimi.

Dany spojrzał na swoje dzieci. Te z uwagą przyglądały się Sebastianowi.

— Dlaczego uważasz, że sprowadzenie twojej mamy zmieniłoby cokolwiek? — pytał dalej rudowłosy mężczyzna.

— Nie wiem, czy cokolwiek by zmieniło. Chciałem poczuć, że nie jestem już sam, że mam rodzinę — odpowiedział szybko chłopak i spuścił wzrok. Łzy napłynęły mu do oczu.

— Przecież masz rodzinę — szepnęła Inga. Sebastian zaprzeczył.

— Nie — odparł. — Jestem tylko chłopakiem bez rodziców, którym wszyscy się opiekują. To nie jest rodzina — dodał już ze złością. Dziewczyna zerknęła ze smutkiem w stronę ojca.

— Od jak dawna tak czujesz? — zapytał Dany. Sebastian popatrzył na mężczyznę.

— Od zawsze — wzruszył ramionami. — Alexander próbuje zastępować mi ojca, ale od początku się waha. Kiedyś słyszałem, jak rozmawiał z Indią, że nie ma pojęcia, jak Emanuel chciałby, aby mnie wychować — opowiadał z wyrzutem. — India patrzy na mnie z tak wielkim smutkiem, że wolę unikać jej wzroku. — Dany słuchał uważnie, podobnie jego córka i syn. — Samuel ma swoją rodzinę i chociaż z Lidią próbowali stworzyć mi dom, to i tak to nie było moje miejsce — odetchnął głęboko. — Nie wiem, kim jestem, nie umiem się odnaleźć — szepnął, kończąc.

— Pojawienie się twojej mamy miało to zmienić? — zapytał niespodziewanie Dany. Sebastian zawahał się.

— Chcę zrozumieć, kim jestem — odparł szybko.

— Wiesz, kim jesteś — powiedziała pewnie Inga, Sebastian spojrzał na nią. — Zapytaj swojego serca — wskazała na pierś. Chłopak pokręcił głową.

— Nie słyszę głosu swojego serca — szepnął i zerknął na Dany’ego. — Decydując się na użycie zaklęcia, pierwszy raz czułem, że robię coś dobrze, że robię coś dla siebie, tylko dla siebie — dodał z entuzjazmem. — A teraz… — westchnął.

— Czujesz się winny — dokończył za niego John. Sebastian potwierdził.

— Kiedy wcześniej tak się czułeś? — spytał mężczyzna.

— Nie wiem — zaczął się zastanawiać chłopak. — Chyba najbardziej odczuwam to w rocznicę śmierci rodziców, czasami myślę, że gdyby nie ja… — zawahał się i spojrzał na Dany’ego — ...to wszyscy by żyli — dokończył i ponownie łzy pojawiły się w jego oczach.

— Miałeś wtedy rok, jak miałbyś być winny śmierci…

— Wiem, Inga — przerwał jej gwałtownie Sebastian. — Ale ja to tak czuję, gdy oni na mnie patrzą.

— Kto? — zdziwił się John.

— Wszyscy — odparł. — India, Alex, Lidia, Marck, Samuel, Rob, Grace, Michael, Maya — zaczął wymieniać. — Wszyscy — powiedział i wstał od stołu. — Przepraszam, ale chciałbym się już położyć — dodał i szybko ruszył w stronę domu. Inga chciała go jeszcze zawołać, ale Dany ją powstrzymał.

— Jutro będzie lepiej — szepnął do córki. Ta przytaknęła ze spokojem i usiadła z powrotem. W ciszy dokończyli posiłek.

Już w łonie matki dziecko koduje emocje. Potem w ciągu kilku pierwszych lat uczy się rozpoznawać dobro i zło. W podświadomości zapisują się tylko emocje, rzadko same sytuacje. Owszem, te traumatyczne zostają zapamiętane, ale większość idzie w zapomnienie. Jednak sama kwintesencja, czyli emocje, pozostają na zawsze. Potem, gdy dorastamy i stajemy w obliczu najważniejszych życiowych decyzji, nagle w najmniej spodziewanym momencie ujawniają się zapisane w podświadomości lęki. Pojawia się złość, smutek, strach. Nieświadomi, skąd się wzięły, poddajemy się im. Zaczynają kierować naszym życiem, wyznaczać bezpieczne trasy, manipulować naszym umysłem. Dopóki nie poszukamy prawdy w głębi swojego serca, dopóty będziemy pod ich władzą.

Następnego dnia Sebastian obudził się bardzo wcześnie. Chociaż poprzednie dwie doby nie spał w ogóle, był wyjątkowo rześki. Usłyszał, jak wszyscy krzątają się w jadalni i zbiegł do nich.

— Dzień dobry — powiedział wesoło. Dany popatrzył na chłopaka.

— Jak minęła noc? — spytał.

— Doskonale, dziękuję — odparł Sebastian i usiadł do stołu, częstując się kanapką. Inga podała chłopakowi gorący napój. Ten zerknął na nią i zagadnął:

— Opowiesz mi więcej o dopasowanej Bratniej Duszy? — Ta, uśmiechając się szeroko, dosiadła się do stołu.

— W naszej Krainie panuje przekonanie, że każdemu przyporządkowanych jest kilka Bratnich Dusz i w zależności od tego, jaki osiągnęliśmy etap swojego rozwoju duchowego, taką właśnie przyciągamy Bratnią Duszę — zaczęła wyjaśniać.

Sebastian zajadał i słuchał z uwagą. John pomagał ojcu w segregowaniu nasion. Obaj siedzieli przy drzwiach wejściowych i z uwagą wsłuchiwali się w opowiadanie Ingi.

— Możesz też przyciągnąć Boską Bratnią Duszę — mówiła pełna entuzjazmu. — Pojawia się ona w wyjątkowych sytuacjach i może być takich osób kilka — uśmiechnęła się. Sebastian otworzył szeroko oczy.

— Czy to nie stwarza problemu? — zapytał.

— Problemu? — zdziwiła się dziewczyna.

— No… jak pojawi się kilka jednocześnie? — zagadnął. Inga roześmiała się.

— Jak masz otwartą czakrę serca i seksualności, to zawsze pojawi się więcej Bratnich Dusz niż jedna — wyjaśniła, zerkając na ojca i brata. Ci z radością przysłuchiwali się rozmowie. Sebastian czekał na wyjaśnienie.

— I co wtedy? — ponaglił dziewczynę.

— Najbardziej dopasowaną Bratnią Duszę zobaczysz w swoich wizjach — wyjaśniła. — Będziesz wiedział, która jest tą odpowiednią dla ciebie — dodała. Sebastian zerknął zaciekawiony na Johna, a ten na niego.

— Ale skoro będzie ich kilka, to która będzie tą wyjątkową? — pytał dalej Sebastian.

— Będziesz czuł zespolenie na poziomie mentalnym, seksualnym, duchowym, fizycznym i emocjonalnym — powiedziała.

— Będę to czuł wobec wszystkich, które się pojawią? — ciągnął dalej chłopak, ironizując. Inga spojrzała na niego.

— Jest ci bliżej do teorii miłości bezwarunkowej Roba czy Samuela? — zapytała ze złością. Sebastian parsknął śmiechem.

— Nigdy się nad tym nie zastanawiałem — odpowiedział po dłuższej chwili. Zerknął na przyjaciela. — Jeszcze mam czas na szukanie drugiej połówki — dodał, patrząc już na Ingę. Ta z poważną miną odparła:

— Nie masz szukać drugiej połówki. — Sebastian spojrzał uważniej. — Bo ty sam stanowisz pełnię. Jesteś całością — wyjaśniła. — Z Bratnią Duszą macie stanowić dopełnienie, a nie uzupełniać się między sobą brakami — mówiła z poważną miną. — Miłość nie polega na zaspokajaniu swoich wybrakowanych potrzeb — dodała na koniec i już miała wyjść do kuchni, gdy usłyszała:

— Więc po co pojawia się kilka Bratnich Dusz, skoro i tak tylko z jedną będzie mnie łączyło zespolenie?

Inga cofnęła się.

— Każdy ma wolną wolę — uśmiechnęła się. — Może się okazać, że gdy pojawi się Bratnia Dusza, ty nie będziesz już jej potrzebował. Zawsze możesz zmienić zdanie — dokończyła i wyszła z jadalni.

— Wolę wersję z Bliźniaczą Duszą — podsumował po krótkiej chwili Sebastian. Chłopcy uśmiechnęli się do siebie.

— Najważniejsza jest miłość — powiedział na koniec Dany, po czym wyszedł do ogrodu. John dosiadł się do Sebastiana.

— Co dziś czujesz? — zapytał tajemniczo przyjaciela.

— To co normalnie — odparł Sebastian, patrząc uważniej na Johna. — Dlaczego pytasz?

— Ale czy coś się zmieniło? — dopytywała tym razem Inga, wychylając się z kuchni. Chłopak zaniepokoił się.

— Czy chodzi o to zaklęcie? Czy coś…

— Nie — przerwała mu dziewczyna. Zerknęła w stronę drzwi, czy nikt nie słyszy i dodała: — Mówiliśmy ci, że nie ma takiego zaklęcia — wyjaśniła szybko. Sebastian oparł się o krzesło i dalej nie wiedział, o co chodzi rodzeństwu. Inga westchnęła głęboko i patrząc na Johna, szepnęła:

— Jeszcze nie ten czas. — Po czym wróciła do kuchni. Jej brat uśmiechnął się do przyjaciela, który dalej czuł się dziwnie.

— O co chodzi? — zapytał Sebastian, widząc, że sprawił rodzeństwu zawód. Jednak John nie chciał niczego wyjaśnić. W końcu zniecierpliwiony chłopak wstał od stołu i biegnąc do pokoju, jeszcze krzyknął: — Muszę pogadać z tatą! — Inga, wychodząc szybko z kuchni, popatrzyła zaskoczona na brata. Ten entuzjastycznie podniósł ręce w górę.

— Udało się — szepnął radośnie i przytulił się do siostry.

— Uwielbiam przekształcać rzeczywistość — podsumowała wesoło Inga i oboje zerknęli jeszcze na drzwi do pokoju, skąd Sebastian właśnie dzwonił do Emanuela.

Każdy z nas widzi świat inaczej. Ile par oczu, tyle różnych interpretacji jednego obrazu. To, jak ktoś spostrzega daną sytuację, jest wyłącznie jego projekcją. Dzięki temu mamy możliwość zmiany rzeczywistości. Każdy obraz może ulec przekształceniu w ten sposób, aby towarzyszące mu emocje nabrały nowego znaczenia. Na Wyspie Uzdrowicieli poszliśmy jeszcze dalej. Nauczyliśmy się zaginać czas tak, że zmianie ulegają również zdarzenia. To pozwoliło nam na przekształcanie rzeczywistości. Wykorzystując energię Ziemi, zmieniamy przeszłość w teraźniejszości. To, co się wydarzyło kiedyś, zostaje wymazane i powstaje nowe. Wszystko to dla najlepszego dobra.

Dziennik Davida

Czas to iluzja. W każdej chwili możesz wszystko zmienić. Jest tylko tu i teraz. Gdy myślisz o przyszłości czy o przeszłości, robisz to w tym momencie, w tej chwili, w tej sekundzie. Możesz nagiąć czas, możesz go rozciągnąć, możesz go skrócić. Możesz cofnąć się do przeszłości albo wskoczyć w przyszłość. To leży w naszej naturze, wystarczy tylko zrobić krok.

David wyskoczył z łóżka. Próbował złapać oddech, ale sprawiało mu to ogromną trudność. Rozglądał się dookoła, nie poznawał miejsca. Jego serce waliło jak oszalałe, krople potu spływały mu po czole, dłonie drżały. Zmrużył oczy, zaciskając powieki z całych sił, jego pięści zrobiły się ogniście czerwone z braku odpływu krwi. Po chwili złapał oddech. Zrobił kilka głębokich wdechów i gdy poczuł, że uspokaja się, otworzył oczy. Rozejrzał się po pomieszczeniu. Pamięć wróciła. Poznał swoje łóżko, fotel, biurko pod oknem. Odetchnął głęboko i zerknął w stronę telefonu, który właśnie w tym momencie zaczął dzwonić.

— Halo? — odezwał się w miarę spokojnie.

— Hej — usłyszał głos Samuela — możemy się spotkać za godzinę u nas?

— Dobrze — odpowiedział David i poszedł pod prysznic.

W ciągu kilkunastu minut był już ubrany w dżinsy i błękitną koszulę. Zjadł śniadanie i wyszedł z domu. Starał się nie myśleć w ciągu dnia o koszmarach, które nawiedzały go od momentu śmierci Wenga. Wiedział jednak, że nie dzieląc się nimi z przyjaciółmi, może narazić wszystkich na niebezpieczeństwo. Jako Sensej Bractwa Dusz jest łącznikiem pomiędzy światami i jego sny mogą być czymś ważnym, istotnym przekazem dla rozwiązania sprawy, nad którą pracował nieżyjący Kronikarz.

Do domu Samuela dotarł w ciągu kilku minut. Mężczyzna już na niego czekał.

— Co się dzieje? — zapytał niespokojnie. Wpuścił go i prowadząc do ogrodu, powiedział:

— Emanuel śpi od dwóch dni, Lidia podaje mu wodę.

David poczuł się dziwnie, po czym odpowiedział.

— Wiesz, co mi przyszło do głowy? — Przyjaciel patrzył niepewnie. David usiadł na fotelu i dodał: — Że Emanuel zawsze pije z Robem w każdą rocznicę śmierci, więc dlaczego tym razem wszyscy się aż tak przejęli?

— O czym ty mówisz? — zdziwił się Samuel. Blondyn jednak miał zamęt w głowie. Nagle zaczęły się pojawiać obrazy, w których obecny był Emanuel. Wyglądało to tak, jakby powracały wspomnienia, jakby miał amnezję i nagle zaczęły mu się przypominać wydarzenia z przeszłości. Siedział tak dłuższą chwilę. Samuel przyglądał mu się z uwagą. — Wszystko w porządku? — zapytał po dłuższej chwili. David popatrzył na niego i odparł:

— Od śmierci Wenga mam koszmary.

Przyjaciel spojrzał uważniej i usiadł obok. David odetchnął i powiedział:

— To może zabrzmieć… — zawahał się, zerknął na Samuela, a ten, skupiony na nim, czekał na jego słowa. — W snach przeżywam wszystko od początku.

— Nie rozumiem — mężczyzna zmarszczył brwi.

— Dzień, w którym to się stało — odparł. Samuel odchylił się na fotelu. David uśmiechnął się nerwowo, zaczął się bać, że wariuje. — Widzę każdy szczegół, tak jakby to było wczoraj, widzę, jak Lexi… — zawahał się, Samuel wpatrywał się w ziemię. — Potem Azi, potem, jak pojawiają się dzieciaki, to wszystko jest tak realne — podkreślił. Mężczyźni spojrzeli na siebie. — Nie wiem, co oznaczają te sny — powiedział na koniec David.

Obaj zastanowili się przez chwilę, po czym blondyn dodał:

— Sny zawsze były dla mnie ważne. Zapowiadały nadchodzące zmiany. Dla Bractwa są swego rodzaju drogowskazem. Kiedyś były to przekazy ze Świata Dusz. Czasem informacje, odpowiedzi albo ostrzeżenia — odetchnął głęboko. — Tym razem to coś innego. — Spojrzał poważnie na Samuela. — To są wspomnienia. Żyjące wspomnienia — podkreślił. Mężczyzna słuchał z uwagą. — Każdy szczegół jest wyraźny, każde odczucie głębokie, zapach, smak, głosy… — pokręcił głową. –To jest tak, jakbym wczoraj był tam, a dziś tu. Rozumiesz? — spytał przyjaciela niepewnie.

Zanim Samuel zdążył odpowiedzieć, pojawiła się Lidia.

— Podać wam coś do picia? — zaproponowała. Obaj spojrzeli na blondwłosą kobietę ubraną w ciemnoróżową sukienkę.

— Poproszę wody — odparł David.

Samuel zapytał:

— Jak Emanuel?

Kobieta uśmiechnęła się.

— Jak zawsze po imprezie u Roba — odpowiedziała i ruszyła do kuchni. Mężczyźni spojrzeli na siebie zmieszani.

— Co się dzieje? — nagle Samuel szybko wstał z fotela. Po chwili do niego także zaczęły docierać migawki obrazów. Potrząsał głową, jakby chciał się ich pozbyć, ale David chwycił go za ramię i szepnął:

— Przyjmij to.

Samuel odetchnął głęboko i rozluźnił się. Po dłuższej chwili otworzył oczy.

— Pamiętam… — zawahał się — To jest… — nie potrafił znaleźć określenia.

— Jakby powrót wspomnień — dokończył za niego David. Samuel potwierdził.

— Ale jak to możliwe, przecież Emanuel… — nie mógł zrozumieć. Nie docierało już do niego, że wcześniej jego brat był martwy. Tamto życie zaczynało się zacierać. Powstało coś nowego. Zmieniła się rzeczywistość.

To, co dzieje się w podświadomości, dzieje się poza naszym umysłem. Dlaczego? Bo umysł nie przyjąłby tego. On nie przyjmuje niczego, czego nie rozumie. Ale wystarczy tylko pozwolić działać Wszechświatowi, a ten niemożliwe zmieni w rzeczywistość. Bardzo często dzieje się to poza naszymi zmysłami. W pewnej chwili po prostu wiesz, że to już jest. Nie zastanawiasz się, jak to się stało. Przyjmujesz coś za pewnik, bez zagłębiania się w szczegóły.

Tego popołudnia Maya była umówiona z Chrisem. Jak co miesiąc omawiali grafik zajęć i czas, jaki spędzą z córką. Rozmowy zawsze kończyły się kłótnią. Upór kobiety i konsekwencja mężczyzny ścierały się na każdym kroku. Tym razem jednak Maya była nieobecna myślami.

— Zgadzasz się z moją propozycją? — zapytał Chris, podsuwając jej kartkę papieru z rozpisanymi weekendami z Chrisy. Ta ocknęła się i powiedziała:

— Czy ze mną nie można wytrzymać?

Mężczyzna popatrzył uważnie na Mayę.

— Czy ja odpycham mężczyzn? — dodała już mniej pewnie.

— Co chcesz usłyszeć? — zapytał poważnie Chris.

— Prawdę — szepnęła, czując, jak łzy napływają jej do oczu.

— Maya, wyznaczyłaś sobie cel w życiu, którym jest kariera, więc co się nagle stało, że jest dla ciebie ważne to, czy odpychasz mężczyzn? — zdziwił się.

— To nie jest mój cel — odpowiedziała ze smutkiem. Chris spuścił wzrok. Maya wpatrywała się w niego.

— A co nim jest? — spytał po dłuższej chwili. Kobiecie łzy popłynęły po policzkach.

— Chcę… — pociągnęła nosem. — Zawsze chciałam mieć kogoś bliskiego — załamał jej się głos. Chris był poważny.

— Nie odczułem tego — odpowiedział i zaczął szykować się do wyjścia.

— Bo zniknąłeś i zostawiłeś mnie — odparła szybko z wyrzutem. Mężczyzna uśmiechnął się z ironią.

— A ty mi tego nigdy nie wybaczyłaś — powiedział, już nie patrząc na Mayę i wyszedł. Kobieta rozpłakała się. Chris, zatrzaskując drzwi, zawahał się. Przez moment chciał się cofnąć, ale nie potrafił. Targały nim różne emocje, ale jednego był pewny, że od zawsze kocha Grace. Czuł się winny, że nie potrafi być dobrym przyjacielem dla Mai, ale każdy przyjazd do Sun City wiązał się z jego wewnętrznym bólem. Bólem, który nosił od dzieciństwa. Bólem, który każdego dnia przypominał mu, że wisi nad nim klątwa i że nigdy nie będzie ze swoją ukochaną.

Gdy tylko Chris zniknął, Maya chwyciła za telefon.

— Hej — szepnęła do słuchawki — mogę wpaść?

Gdy usłyszała twierdzącą odpowiedź, wybiegła z domu. Wsiadła do samochodu i w ciągu kilku minut była pod ogromnym budynkiem. Była to największa dyskoteka w mieście. W ciągu dnia była zamknięta, życie zaczynało tutaj tętnić dopiero wieczorami. Maya była menedżerem tego miejsca. Wbiegła po schodach do jednego z pokoi.

— Szybka jesteś — zauważył mężczyzna, gdy ta pojawiła się w drzwiach.

— Musiałam się wyrwać — powiedziała, unikając wzroku wysokiego mężczyzny o ciemnych włosach, który ubrany w koszulkę i spodenki właśnie ćwiczył podnoszenie ciężarków.

— Tym razem przed kim uciekłaś? — zapytał w przerwie pomiędzy wydechami. Maya rozsiadła się w fotelu przy biurku. Miejsce to było gabinetem mężczyzny, a jednocześnie jego salą ćwiczeń.

— Brian? — zagadnęła po chwili.

— Mhm… — odparł, skupiony na ćwiczeniu.

— Czy ja odpycham facetów? — spytała niepewnie, bawiąc się karteczkami na biurku. Mężczyzna odłożył ciężarki, popatrzył uważnie w jej stronę.

— Płakałaś — zauważył. Ta zerknęła na niego. Wstał, wytarł twarz ręcznikiem i podszedł do biurka. Maya patrzyła na niego, oczekując odpowiedzi. — Mnie nie odpychasz, jak widać — odparł i sięgnął po napój energetyczny.

— Ale Chris i Michael unikają mnie jak ognia — szepnęła i poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Brian usiadł naprzeciwko.

— O co chodzi, Maya?

Ta, czując, jak łzy płyną jej po policzkach, powiedziała:

— Czuję, że zawaliłam wszystko, że nie potrafię być z facetem i że nie umiem znaleźć wspólnego języka z Chrisy, a Sara woli spędzać czas z Michaelem niż ze mną, a ma dopiero pięć lat. — Załamał jej się głos. Mężczyzna przyglądał się jej uważnie i słuchał każdego słowa. — Co robię nie tak? — spytała po chwili z płaczem.

— Unikasz bliskości — odpowiedział Brian. Maya popatrzyła na niego zaskoczona.

— Co? — zapytała, przecierając oczy.

— Gdy ktokolwiek próbuje się do ciebie zbliżyć, ty uciekasz — wyjaśnił. Kobieta siedziała zmieszana. Brian po chwili wstał i wrócił do ćwiczeń. Maya dalej myślała nad jego słowami. Czy rzeczywiście bała się bliskości? Czy może problem leżał w tym, że nie chciała zostać zraniona? Chris miał rację, że nie potrafiła wybaczyć mu tego, że ją zostawił, gdy zaszła w ciążę. Gdy próbowała stworzyć dom z Michaelem, nie umiała pogodzić się z tym, że mężczyzna kochał córkę bardziej od niej. Jednak czy chodziło o Selenę? Nie. Maya wiedziała, że to, co łączyło Michaela i matkę dziewczyny, było potężne. Wiedziała, że pomiędzy nimi nigdy nie będzie takiego uczucia. Nie angażowała się w pełni, bo nie chciała cierpieć. Brian miał rację. Maya uciekała przed bliskością. Uciekała, bo nie wierzyła, że ktoś pokocha ją w pełni. A może sama nie potrafiła pokochać mężczyzny całą sobą?

Pokochaj siebie, a będziesz wiedział, jak kochać innych. Miłość to dostrzeganie wszystkiego sercem. Twoja dusza tańczy, a ty oddajesz się temu całkowicie i bezkreśnie. Nie boisz się poczuć pełni. Nie uciekasz przed zranieniem. Kochasz i wiesz, że jesteś kochany. To uczucie wiecznej miłości, jaką nosisz w sobie.

W południe David odebrał niepokojący telefon. Dzwoniła Viki, córka Roba, z wiadomością, że z mężczyzną jest bardzo źle. David szybko powiadomił Samuela i razem polecieli do Krainy Lasów. Na miejscu był już Dany. W trójkę weszli do pokoju, w którym leżał nieprzytomny Rob. Siedziała obok niego Viki, młoda dziewczyna o brązowych włosach, piwnych oczach, bardzo wysoka i smukła. Była zdenerwowana.

— Co z nim jest? — dopytywał niespokojnie David, widząc bladego przyjaciela. Viki uniosła koc. Zobaczyli, że z lewej strony podbrzusza Roba sączy się krew. Samuel przeraził się.

— Jak to się stało? — podszedł do łóżka i zaczął przyglądać się ranie.

— Nie mam pojęcia — odparła drżącym głosem dziewczyna. — Wczoraj było wszystko normalnie, położył się spać, a rano, gdy nie wstawał, przyszłam, a on… — rozpłakała się. David popatrzył na Dany’ego. Tylko uzdrowiciel stał spokojnie i zastanawiał się.

— Co o tym myślisz? — zagadnął przyjaciela. Samuel też spojrzał w stronę rudego mężczyzny.

— Zmienia się rzeczywistość i to w bardzo szybkim tempie — odpowiedział. Mężczyźni spojrzeli na siebie. Nie bardzo rozumieli, o czym mówi Dany. Ten wyszedł do salonu. David ruszył za nim.

— Dany — zagadnął — o czym ty mówisz?

Mężczyzna popatrzył na niego.

— Miałeś ostatnio sny?

Zaskoczony David zmieszał się.

— Skąd o tym wiesz?

Dany usiadł w fotelu i wskazał przyjacielowi miejsce naprzeciwko. Gdy ten usiadł, mężczyzna wyjaśnił:

— W ciągu dziesięciu lat dopracowaliśmy do perfekcji metodę naginania czasu i zmiany rzeczywistości. — Sensej rozsiadł się wygodniej. Był trochę oszołomiony. — Czas to iluzja, tak że jesteśmy w stanie zmieniać jego długość. — Spojrzał na przyjaciela, aby upewnić się, czy rozumie. David słuchał z uwagą. — Wygląda na to, że zagięliśmy czas do tego stopnia, że to, co wydarzyło się piętnaście lat temu, w naszej rzeczywistości, miało miejsce wczoraj — zerknął na Senseja. Ten aż otworzył usta ze zdziwienia.

— Jak to możliwe? — nie mógł uwierzyć.

— W swoich snach przeżywasz ostatnią walkę tak, jakbyś był w środku wszystkiego, prawda? — zauważył Dany. David zawahał się.

— Chcesz powiedzieć, że wczoraj miałem osiemnaście lat, a dziś mam ponad trzydzieści? — ironizował. Jednak Nauczyciel Uzdrowicieli był poważny. Sensej zwątpił. — Dany, to, o czym mówisz, jest… — zawahał się.

— To jest coś, czego pragnął Odyn — wtrącił mężczyzna. David chwilę pomyślał, po czym przypomniał sobie rannego Roba.

— Rana Roba. — Popatrzyli na siebie. — On wtedy został ranny i to jest…

— Tak — przerwał mu Dany — otworzyła mu się rana. — Po czym od razu dodał: — Albo inaczej: ona się jeszcze nie zagoiła.

— Ale każdy z nas odniósł rany, więc dlaczego tylko Rob…

— Tego nie wiem — odparł szybko Dany. — Tak samo, jak nie rozumiem, dlaczego z rany sączy się krew — dodał poważnie. David zdenerwował się. W tym czasie do salonu wbiegł Samuel.

— Musicie to zobaczyć! — krzyknął. Mężczyźni ruszyli za przyjacielem. Wbiegli do pokoju i zobaczyli, że Rob siedzi o własnych siłach na łóżku. Viki przyglądała się ranie, która na ich oczach goiła się.

— Co się dzieje, do cholery?! — usłyszeli nagle wściekłego Roba. Długowłosy mężczyzna spojrzał na przyjaciół, po czym skierował pytanie do Dany’ego: — Dlaczego mieszacie nam w głowach? — Uzdrowiciel zawahał się. Viki popatrzyła zaskoczona na Samuela, a ten na Davida. Przyjaciel odwrócił się w stronę Dany’ego i zapytał:

— Dlaczego Odynowi tak bardzo zależało na naginaniu czasu? — Rob zerknął na Samuela, ten poczuł niepokój. — I dlaczego zmieniacie rzeczywistość? — dodał poważnie. Viki niczego nie rozumiała, a mężczyźni, patrząc jeden na drugiego, wyczuwali rosnące napięcie.

— To, co widzimy, jest tylko iluzją naszego umysłu — wyjaśnił Dany. — Nie przywiązujcie wagi do obrazów, bo każdy z nas widzi je inaczej i odbiera inaczej — mówił, a pozostali słuchali z uwagą. — Umysł nie pojmuje tego, co się dzieje, ale jeśli popatrzycie na wszystko oczami Duszy, zrozumiecie każdy szczegół — uśmiechnął się do przyjaciół. Viki podniosła się i powiedziała:

— Nie chodzi o to, co widzimy, tylko o to, czego nie dostrzegamy, prawda? — zauważyła. Dany potwierdził z radością. Rob zmarszczył brwi, dalej niczego nie pojmował. Samuel próbował wyłączyć myślenie, ale przez te lata rozłąki z Pustynią wyszedł z wprawy. Tymczasem David, wracając do swoich snów, stał się obserwatorem obrazów. Z każdą sekundą wchodził coraz głębiej w siebie i był coraz bliżej serca swojej Duszy.

Gdy staniemy się obserwatorami myśli i emocji pojawiających się dookoła, dostrzeżemy, jakie manipulacje stosuje nasz umysł, aby zawładnąć nami. Wystarczy wyłapać lukę pomiędzy myślami i się jej uchwycić. Potem z każdą sekundą, minutą wydłużać ten czas ciszy. Jeśli się tego nauczymy, jeśli będziemy obok myśli i emocji, nic nie będzie w stanie zburzyć naszego wewnętrznego spokoju. Umysł to nie Ja, Ja to nie umysł.

W międzyczasie Sebastian zdążył dotrzeć do Sun City. Był zaniepokojony stanem ojca. Od dwóch dni nie mógł się z nim skontaktować.

— Czy z tatą wszystko dobrze? — pytał od drzwi, wchodząc do domu Lidii. Kobieta właśnie przygotowywała lunch. Uśmiechnęła się do chłopaka.

— Wiesz, że to są dla niego trudne dni — szepnęła. — Teraz odpoczywa — dodała, wskazując na ogród przed domem. Sebastian poszedł tam. Emanuel leżał na hamaku i drzemał.

— Śpisz? — zapytał Sebastian. Mężczyzna otworzył oczy. Były zaczerwienione, jakby nie przespał kilku nocy. Miał kilkudniowy zarost. Ubrany był niechlujnie, w przybrudzoną jasną koszulę i starte ciemne dżinsy.

— Nie śpię ostatnio zbyt dobrze, za dużo wspomnień — odpowiedział ochrypłym głosem. Syn usiadł pod drzewem.

— Byłem u Johna — odparł. Emanuel przytaknął, zamykając oczy. — Myślę, że w Krainie Uzdrowicieli coś się dzieje — dodał Sebastian niepewnie.

— Co się dzieje? — spytał od niechcenia mężczyzna.

— Gdy się rano obudziłem, miałem wrażenie, że nie żyjesz — wykrztusił zdenerwowany. Emanuel popatrzył na syna. — Gdy jeszcze nie odbierałeś telefonu… — zawahał się chłopak. Mężczyzna przyglądał mu się uważniej — …a potem Inga powiedziała coś o zmianie rzeczywistości i że nie powinienem się niczym martwić, bo ty już żyjesz — dokończył, cytując słowa dziewczyny z lekkim niepokojem. Emanuel usiadł.

— Tak ci powiedziała? — zapytał, zamyślając się. Sebastian wpatrywał się chwilę w ojca, po czym spytał:

— Co to może znaczyć?

Mężczyzna zerknął na syna. Był skupiony, a jednocześnie zmieszany. Dopiero teraz zaczęły do niego wracać wspomnienia z ostatnich lat. Wcześniej nie mógł spać, bo przeżywał w kółko to, co się wydarzyło piętnaście lat temu. Jedna myśl nie dawała mu spokoju. Dlaczego wspomnienia były tak intensywne, tak wyraziste i tak bolesne. Jakby wyobraźnia posunęła się o krok dalej i wrócił całym sobą do tamtych wydarzeń.

Na Wyspie Cieni panował spokój. Młodzi Strażnicy przygotowywali się do nocnych patroli, a India krzątała się w pokoju. Od rana miała wyśmienity humor i malowała. Uwielbiała spędzać czas na tworzeniu obrazów Vedic Art. Sztuką tą zajęła się kilka lat wcześniej. Pozwalało jej to na wyłączenie się i wsłuchanie w swoje serce. Bardzo brakowało jej Pustyni, a malując, czuła, że jest bliżej domu. Energia miłości emanująca z jej dzieł rozświetlała cały Zamek. Nagle poczuła, że jakiś cień przemyka obok drzwi. Odwróciła się szybko.

— Weng! — krzyknęła z przerażeniem, gdy zobaczyła w drzwiach ubranego na czarno mężczyznę. — Zwariowałeś — dodała już nieco ciszej. — Nie strasz mnie tak — wzięła głęboki oddech, aby opanować szybkie bicie serca. Kronikarz, trochę zmieszany, wyciągnął rękę do kobiety i zapytał:

— Możesz mi wyjaśnić, dlaczego leżałem w trumnie z gałązką z mojego Drzewa Życia i Kamieniem Serca w dłoniach?

India popatrzyła na niego i z poważną miną spytała:

— Naprawdę nic nie pamiętasz?

Chińczyk pokręcił głową. Ostatnią rzeczą, którą zapamiętał, był ogromny ból w sercu, potem zapadła ciemność. W tym momencie poczuł dreszcze. Nie wiedział, co się z nim działo, ale czuł, że było to coś przerażającego.

Dziennik Roba

Wszystko jest energią. Wszystko stanowi informację. Wszystko jest światłem. Wszystko jest miłością. Wszystko jest możliwe. Wszystko dzieje się tu i teraz. Działamy w przestrzeni serca, łącząc się z polem Wszechświata. Nie ma oddzielenia. Każda informacja jest nam dostępna zawsze i wszędzie, wystarczy tylko sięgnąć do zasobów Wszechświata.

Gdy tylko Rob odzyskał pełnię sił, razem z Davidem i Danym udali się na Wyspę Cieni. Czekali już tam na nich Marck, Michael, Weng i Emanuel. Dwaj ostatni czuli się nieswojo. Marck siedział wygodnie w fotelu w swoim gabinecie i przyglądał się Wengowi. Ten, stojąc przy oknie, próbował skupić uwagę na ostatnich kilku dniach, ale nie potrafił nic sobie przypomnieć. Michael zerkał raz na Emanuela, raz na Wenga. Stał przy drzwiach, wsparty o futrynę. Obok niego siedział Rob. Nogi oparł na biurku i bawił się nożem. Sprawiał wrażenie obojętnego i znudzonego. Do pomieszczenia weszli David i Dany. Wszyscy spojrzeli w ich kierunku.

— Dlaczego tak dziwnie się czuję? — zaczął Emanuel, siadając obok Roba. Rudowłosy mężczyzna uśmiechnął się.

— Tak jakbyś urodził się na nowo? — spytał Michael, przyglądając się przyjacielowi. U Strażnika wspomnienia zacierały się nieco wolniej i był na pograniczu dwóch różnych bytów: tego, gdy Emanuela nie było razem z nimi, i tego, w którym mężczyzna uczestniczył w każdym ważnym wydarzeniu.

— Tak się dzieje, gdy ktoś miesza nam w głowie bez naszej zgody — wyjaśnił złośliwie Rob, patrząc na Dany’ego. Wszyscy spojrzeli na Uzdrowiciela. Ten dalej był spokojny.

— Co się dzieje, Dany? — zapytał nerwowo Emanuel.

Rudowłosy mężczyzna pogodnie odpowiedział:

— Dzięki chwilowej śmierci Wenga — wszyscy popatrzyli na Kronikarza, tego nieco zmroziło — i opanowania przez Krainę Uzdrowicieli możliwości zaginania czasu i przestrzeni — mówił z dumą — zmieniliśmy rzeczywistość.

Mężczyźni spoglądali jeden na drugiego.

— Jaki to ma cel? — zapytał ze złością Rob.

Dany usiadł przy stole i odparł:

— Akurat ty powinieneś to wiedzieć.

Mężczyzna zatrwożył się. Zdejmując nogi ze stołu, usiadł przodem do Dany’ego i spytał:

— Dlaczego mieszasz nam w głowach?

Patrzył poważnie, jednocześnie czując irytację.

— Właśnie teraz jest najlepszy czas, aby stworzyć Krąg Energii Miłości — wyjaśnił spokojnie Dany. Mężczyźni zdziwili się.

— Jakim cudem? — zaintrygowany Michael przysiadł się do przyjaciół.

— Łącząc miłość Bliźniaczych Dusz — odparł spokojnie Uzdrowiciel.

Rob parsknął ironicznym śmiechem. Pozostałych też nie przekonywał pomysł Dany’ego.

— Chyba zapominasz o kilku istotnych rzeczach — zauważył ze złością Władca Lasów. — Nie każdy jest ze swoją Bliźniaczą Duszą — zerknął na Emanuela, potem na Michaela, ale pamiętał też o sobie. Ci spojrzeli najpierw na Roba, potem zwrócili się w stronę Dany’ego, czekając na jego reakcję.

— Azi była Boską Bratnią Duszą Michaela — zaczął tłumaczyć mężczyzna, reszta słuchała z uwagą. — Mieliście do wykonania Boski Plan — spojrzał na Michaela. — Przecież doskonale wiesz, że nie była twoją Bliźniaczą Duszą — uśmiechnął się. Mężczyzna obrócił się w stronę Emanuela. Ten oparł się o krzesło. — Twoją też nie była — dodał po chwili Dany. Mężczyźni popatrzyli zaskoczeni. Nawet Rob wykazał większe zainteresowanie.

— Jak to? — przeraził się Władca Pustyni.

— Azi wiedziała, kim jest Bliźniacza Dusza Emanuela — wtrącił znienacka Marck. Mężczyźni spojrzeli na niego.

— Przecież jest Sebastian — zauważył Michael. — Wiesz dobrze, że w Krainach Pustyni, Lasów i Wodospadów władcy mają dzieci wyłącznie z Bliźniaczymi Duszami — wyjaśnił.

— Właśnie tego nie rozumiem — odpowiedział poważnie Wielki Mistrz i zerknął na Uzdrowiciela.

— Odpowiedź poznamy w momencie, gdy pojawi się Bliźniacza Dusza Emanuela — uśmiechnął się mężczyzna. Władca Pustyni aż wstał z krzesła.

— Jak niby…?

— Wszystko w swoim czasie — uspokoił go Dany i popatrzył na Roba. — Pamiętasz, dlaczego Odyn pragnął zaskarbić sobie sympatię twojego ojca?

Władca Lasów spojrzał z uwagą na Uzdrowiciela.

— Chciał poznać działanie przestrzeni Wszechświata i metodę pracy z tą przestrzenią — wyjaśnił poważnie Rob.

— A wiesz, dlaczego tak mu na tym zależało? — ciągnął dalej mężczyzna. Pozostali słuchali zaintrygowani.

— Żeby przejąć władzę nad Krainą Lasów — odparł Władca Lasów. Dany uśmiechnął się.

— Odyn, będąc w ludzkim ciele, poddał się całkowicie władzy egotycznej — zaczął tłumaczyć. — Nie dostrzegał tego, że cały Wszechświat to niekończąca się Energia. — Mężczyźni słuchali z uwagą. — Odyn obracał się wyłącznie w sferze materii, dla niego wszystko stanowiło odrębne byty, nic nie wchodziło w skład całości.

— Dlatego potrzebował Energii Dusz Bogów Greckich — wtrącił Weng. Mężczyzna przez długi czas tylko przysłuchiwał się rozmowie, nie potrafił skupić się na niczym, poza wcześniejszymi słowami Dany’ego o „chwilowej śmierci Wenga”.

— Właśnie — potwierdził Uzdrowiciel. — Dlatego potrzebował Energii Żywiołów i Miłości, aby móc korzystać z jakiejkolwiek Energii — dodał.

— Przecież był Sensejem, miał… — próbował powiedzieć David.

— Nie miał żadnej władzy nad Energiami — przerwał mu Dany.

— Skąd to wiesz? — zatrwożył się Rob.

— Od twoich rodziców — wyjaśnił spokojnie mężczyzna. Władca Lasów nie chciał uwierzyć. — Nie bezpośrednio — zaczął tłumaczyć mężczyzna — ale domyśliłem się po tym, jak usilnie próbował zeswatać Grace z Robem.

— Kiedy? — zdziwił się mężczyzna.

Pozostali również nie mogli sobie przypomnieć takiej sytuacji.

— Na spotkaniu Starszych w czasie Różowej Pełni — odpowiedział.

Pełnia księżyca od zawsze miała i ma bardzo ważne znaczenie dla Krainy Lasów. To księżyc wyznacza rytm zmian w przyrodzie. Różowa Pełnia jest zwiastunem nadchodzącego Święta Lata, święta, podczas którego w ciągu dnia i nocy następuje połączenie światła z ciemnością. Jest to hołd oddawany zarówno Bogom Blasku, jak i Bogini Cienia. Różowy kolor ma związek z floksem, kwiatem zwanym również płomykiem, który dla Ludzi Lasów ma bardzo szczególne znaczenie — oznacza rodzącą się nadzieję.

Selena siedziała nad zadaniem z fizyki, gdy zadzwonił telefon. Dziewczyna nie rozmawiała od kilku dni z Sebastianem, odkąd ten wyjechał do Krainy Uzdrowicieli.

— Musimy pogadać — usłyszała w słuchawce.

— Coś się stało? — spytała zaniepokojona.

— Zaczęło się — szepnął Sebastian.

— Co się zaczęło? — nie rozumiała Selena.

— Nowa rzeczywistość.

Gdy to usłyszała, aż otworzyła usta ze zdziwienia. Przypomniała sobie, co planowali, będąc jeszcze uwięzieni przez Odyna. Już wtedy zapoczątkowali zmiany, które teraz działy się w ich rzeczywistości.

Mati z Bobim ćwiczyli w ogrodzie, gdy Selena, Sebastian i bliźniacy pojawili się jednocześnie u nich w domu. Vivian nieco zdziwiona wpuściła wszystkich. Zaraz potem wbiegła też Martha. Spojrzeli na siebie i ruszyli do ogrodu.

— Co jest grane? — zapytała niespokojnie Vivian.

— Zaczęło się — odparła Martha i pobiegła do ogrodu. Viv nie rozumiała.

— Nowa rzeczywistość — powiedziała Selena i wtedy do dziewczyny dotarło.

— Właśnie teraz? — popatrzyła zdenerwowana na ciemnowłosą przyjaciółkę.

Ta przytaknęła i obie dołączyły do przyjaciół.

Mati usiadł wygodnie na ziemi. Właśnie skończył ćwiczyć z ciężarkami.

— Co powiedział John? — zapytał Sebastiana. Bobi dalej robił brzuszki.

— Że zaczęło się to, co planowaliśmy — wyjaśnił chłopak, siadając na trawie. Bliźniacy rozłożyli się wygodnie niedaleko przyjaciela. Martha usiadła obok braci, tuż przy niej Selena i Vivian.

— Jesteście pewni, że starzy się nie domyślą? — zapytał Arti. Popatrzyli na niego.

— Oberwało się wam, co? — parsknęła śmiechem Vivian. Chłopcy zerknęli w jej stronę.

— Gdybyś potrafiła być bardziej przekonująca w nauce, nikomu by się nie oberwało — wtrącił ironicznie Bert i puścił oczko do dziewczyny. Vivian się obruszyła.

— Jak jesteś tępy, to nawet gdybym się rozebrała, nic by do ciebie nie dotarło — odpowiedziała złośliwie. Chłopak aż usiadł, uśmiechając się od ucha do ucha.

— Wtedy bym się nauczył na bank — położył rękę na piersi. Przyjaciele parsknęli śmiechem, tylko dziewczyny popatrzyły na niego z politowaniem.

— Marzenia… — szepnęła dziewczyna ze złością.

— Co teraz mamy robić? — zapytał Arti, zmieniając wyraz twarzy i zerkając na Matiego. Ten odetchnął.

— Odgrywać dalej swoje role — wyjaśnił, zerkając na Selenę.

— To nie takie proste — szepnęła dziewczyna — Tata jest…

— Dasz radę — pocieszył ją, uśmiechając się.

— Do tej pory nie wiedziałam, że to był tylko plan — patrzyła na chłopaka. — Naprawdę czułam, że… — zawahała się.

— Taka była rola Wenga — przerwał jej Mati. — On zatrzymywał to, co czułaś i dzięki temu wszystko było realne — wyjaśnił. Przyjaciele spojrzeli na Selenę.

— A jak się domyśli, że te zaklęcia były fałszywe, że Inga i John podsuwali je dla zmyłki? — spytał z niepokojem Sebastian.

— Nikt się niczego nie domyśli — upewnił wszystkich ciemnowłosy chłopak.

— Ale Weng umarł i to było prawdziwe — zauważyła Vivian.

— To nie ma nic wspólnego z nami — dodał z powagą Mati.

— A jak długo chcecie udawać, że życie Matiego jest zagrożone? — usłyszeli nagle od strony drzwi.

— Aż nie pojawi się Dusza mamy — odpowiedział stanowczym tonem Sebastian. Nicolas, zielonooki chłopak o ciemnobrązowych włosach, podszedł pewnie do przyjaciół. Tak jak pozostali chłopcy, miał ładnie ukształtowane mięśnie. Ubierał się w kolorach ciemnej zieleni.

— A skąd wiecie, kiedy to będzie? — dopytywał, siadając obok bliźniaków. Nico, bo tak wołali do niego przyjaciele, był bardzo grzeczny i dobrze wychowany. Nigdy nie brał udziału w żadnych wygłupach i dowcipach. Zazwyczaj trzymał się na uboczu. Bardzo podobał się Marcie. Zamienili ze sobą kilka słów, ale nie mieli okazji poznać się bliżej.

— Pojawi się dokładnie w Święto Lata — odpowiedziała pewnie Selena. Popatrzyli na nią nieco zaskoczeni.

— Skąd ta pewność? — zdziwił się Mati.

— Bo to ma sens — zaczęła tłumaczyć dziewczyna. — Mama zginęła dokładnie w tym dniu i teraz jest ten sam czas, co wtedy — rozejrzała się po przyjaciołach. — Wszystko zaczęło się od Różowej Pełni, a skończyło na Święcie Lata — wyjaśniła entuzjastycznie.

— To się jakoś tłumaczy — potwierdził Arti. Selena uśmiechnęła się.

— Nikt się nie domyśla, że…? — chciała upewnić się Vivian.

— Nikt z pozostałych nie ma pojęcia o tym, co zaplanowaliśmy — Bert uśmiechnął się szeroko, odpowiadając dziewczynie. Ta przewróciła oczami.

— Powinniśmy wracać — zauważył Sebastian.

Wszyscy zaczęli się zbierać do wyjścia. Selena jeszcze odwróciła się w stronę Matiego. Uśmiechnęli się.

— Uważaj na siebie — szepnął chłopak. Selena przytaknęła i wyszła.

W ciągu sekundy Strażnicy zniknęli. Vivian zaszyła się u siebie w pokoju. Selena i Martha szły razem w stronę swoich domów. W drodze zastanawiały się.

— Nie wydaje ci się to dziwne, że nikt nie reaguje na to, że Emanuel nagle ożył? — zapytała zmieszana Martha. Selena zerknęła na przyjaciółkę.

— Przecież Dany zmienia…

— Tak, wiem — przerwała jej blondynka. — Ale Inga i John działają bez jego wiedzy — dodała.

— I świetnie sobie radzą — odparła z uśmiechem Selena.

— A jeśli coś pójdzie nie tak? — martwiła się dziewczyna.

— Co mogłoby pójść nie tak? — przyjaciółka spojrzała na nią ze zdziwieniem.

— Nie wiem, cokolwiek — odparła zdenerwowana Martha.

— Wszystko jest w jak najlepszym porządku — pocieszyła ją Selena i pożegnały się, tuląc się do siebie. Martha westchnęła głęboko i przebiegła przez ulicę w stronę swojego domu. Bała się ukrywania prawdy przed rodzicami. Wiedziała, że za każdym razem źle na tym wychodziła. I chociaż teraz chodziło o ich wspólną przyszłość, którą zaplanowali co do najmniejszego szczegółu, odczuwała lęk, że wydarzy się coś nieoczekiwanego, coś, na co nie będą mieli wpływu lub coś, czego nie będą potrafili już zmienić.

Kraina Lasów swoją moc czerpie z pola Wszechświata i z jego przestrzeni. Wszystko, co jest nam dane, opiera się na czystej intencji. Jeśli nie stawiasz oczekiwań, nie przywiązujesz się do rezultatu, otrzymujesz to, co jest dla ciebie najlepsze. Tak działa prawo Wszechświata. Czystość intencji daje nieprawdopodobne możliwości, a brak przywiązania do efektu końcowego zawsze niewiarygodnie zaskakuje.

Na Wyspie Cieni mężczyźni dalej dyskutowali o zmianach rzeczywistości, jakie wprowadził Dany.

— Jak Odyn chciał zeswatać Grace i Roba, skoro wtedy połączenie Gai i Uranosa zostałoby przerwane? — zauważył David.

— On potrzebował was tylko po to, aby powrócić — odezwał się Marck. — Było dla niego obojętne, co się będzie działo potem — dodał, jednak cały czas coś nie dawało mu spokoju.

— To po co podtrzymywali w nas aktywność tych Dusz? — spytał zaciekawiony Sensej.

— Bo do samego końca Odyn nie wiedział, komu ufać i kto będzie po jego stronie — wyjaśnił Uzdrowiciel.

— Więc my byliśmy jego zabezpieczeniem, gdyby coś nie poszło po jego myśli — podsumował wściekły blondyn. Dany potwierdził.

— Skąd wiesz, że Azi nie była Bliźniaczą Duszą Emanuela? — zapytał w końcu zaintrygowany Marck.

— Widziałem obrazy ze Świata Dusz — wyjaśnił. Rob parsknął śmiechem.

— Podobno nie wierzysz w wizje — zauważył ironicznie mężczyzna.

— Gdyby Azi była Bliźniaczą Duszą Emanuela, nie udałoby się nam zmienić rzeczywistości — odparł Dany.

— To znaczy, że nie udałoby się ożywić Emanuela, tak? — spytał Michael. Uzdrowiciel potwierdził. Władca Pustyni potrząsnął głową.

— Nie łapię tego — powiedział. — Przecież to było piętnaście lat temu, więc jakim cudem…?

— Właściwie to umarłeś wczoraj — przerwał mu Dany. Wszyscy zaskoczeni spojrzeli na mężczyznę.

— Jak to wczoraj? — nie rozumiał Marck.

— To dlatego miałem te realistyczne sny — wtrącił David. Spojrzeli na niego. — Tak jakbym we śnie wszystko przeżywał od nowa.

— I moja otwarta rana — zauważył Rob, dotykając boku.

— Zgadza się — odpowiedział Dany.

— Zagiąłeś czas? — domyślił się Marck. Uzdrowiciel potwierdził.

— Wczoraj toczyliśmy walkę, dzisiaj jest czas na tworzenie Kręgu Energii Miłości — wyjaśnił.

— Jak chcesz to zrobić? — zdziwił się Michael.

— Korzystając z Energii Seleny i Sebastiana, mogę odszukać Bliźniaczą Duszę Emanuela — wytłumaczył. Przyjaciele popatrzyli z niedowierzaniem.

— Jak? — dodał Emanuel.

Dla mężczyzny dalej było nie do pojęcia, że w ciągu kilku minut potrafił przekierować swoją uwagę na nową wiadomość o swojej Bliźniaczej Duszy, jednocześnie odsuwając swoje uczucia do Azi całkowicie poza siebie.

— To już się dzieje — uśmiechnął się Dany.

— Wiesz, kim ona jest? — zdziwił się Władca Pustyni.

— Wiem, że jest już blisko — odpowiedział Uzdrowiciel.

Mężczyźni popatrzyli z niedowierzaniem po sobie. Poza Wengiem, który znał możliwości Nauczyciela i wierzył w moc Krainy Uzdrowicieli, nie potrafili dać wiary słowom Dany’ego.

— Wierzę też, że ona jest kolejnym Kronikarzem — powiedział nieoczekiwanie Chińczyk. Mężczyźni zerknęli na niego.

— Niby skąd? — zapytał zaintrygowany Michael.

— Wraz ze śmiercią Azi zniknęła moja moc — zaczął tłumaczyć mężczyzna. — Ale cały czas czuję, że ktoś… — zawahał się, szukając słów.

— Że ktoś? — ponaglił go Marck.

— Że ta moc przeniosła się do kogoś innego, silniejszego — dokończył, zerkając na przyjaciół.

— Myślałem, że Selena jest… — zaczął Wielki Mistrz.

— Też tak myślałem — przerwał mu Weng. — Ale w momencie, gdy straciłem wizje, ona powinna przejąć je po mnie, a tak się nie stało — wytłumaczył.

— Chcesz powiedzieć, że gdzieś tam… — wskazał ręką dookoła głowy Rob — jest ktoś tak potężny, że ma Energię ze Świata Dusz, moc Nanny i twoje wizje — ironizował, patrząc na Kronikarza — …i my o tym nic nie wiemy? — parsknął śmiechem, jednocześnie czując wściekłość. Pozostali mężczyźni także byli poirytowani.

— Znowu robimy ten sam błąd, odpuszczamy i… — dodał ze złością Marck.

— Nie mamy się czego bać — wtrącił ze spokojem Dany.

— Czy ty naprawdę jesteś tak naiwny, Uzdrowicielu?! — krzyknął Rob, zrywając się z miejsca. — Ta kobieta może nas zniszczyć! — uderzył pięścią w stół.

— Nie uważasz, że już dawno by to zrobiła? — powiedział Weng. Mężczyźni zerknęli na Chińczyka. — Od piętnastu lat ma tę moc — dodał.

— Ale teraz czuje swoją Bliźniaczą Duszę! — dodał wściekły Władca Lasów, wskazując na Emanuela. — Wie, gdzie nas szukać! — krzyknął.

— Rob, uspokój się — poprosił Dany. Jednak w mężczyźnie wrzało. — To nie jest zwykła kobieta. — Popatrzyli na niego. — I wasza miłość — zwrócił się do Emanuela — też będzie bardzo niezwykła. — Zaintrygowani mężczyźni słuchali z uwagą. — Wszyscy wiemy, że miłość Bliźniaczych Dusz otwiera nasze serca na czułość, na piękno, na ludzi, na świat, na życie. Widzimy wszystko inaczej — zaczął tłumaczyć Uzdrowiciel. — Dzięki tej miłości poszerza się nasza samoświadomość i dzięki niej postrzegamy świat nie tylko przez pryzmat ego — rozejrzał się po przyjaciołach. — Odczuwamy miłość w wymiarze duchowym, a nie tylko ziemskim. Czujemy Energię i poznajemy miłość bezwarunkową. Ta miłość, na poziomie duchowym, jest wieczna — uśmiechnął się. — Różnica pomiędzy tym, co teraz znamy, a tym, co połączy Emanuela i jego Bliźniaczą Duszę, polega na tym… — zawahał się. Mężczyźni przyglądali się i czekali na dalszy ciąg. Dany odetchnął głęboko i kontynuował — …że ich Dusze połączą się ze sobą tutaj, na Ziemi. — Władca Pustyni wycofał się, opierając się na krześle. — Wasze Dusze przenikną przez siebie i stworzą jedność, a my to będziemy widzieć i odczuwać.

— Co to znaczy widzieć i odczuwać? — nie rozumiał David.

— To, że siła ich miłości będzie poszerzała pole Energii do tego stopnia, że będziemy czuć ich wzajemną miłość do siebie, a to z kolei poszerzy naszą miłość — wyjaśnił Rob.

Mężczyźni ze zdziwieniem zerknęli na Władcę Lasów.

— Wiesz to, bo…? — zapytał nieśmiało David.

— Bo często jestem w przestrzeni Wszechświata i wiem, że uczucia miłości z poziomu duchowego nie da się porównać z żadnym z uczuć tutaj, na Ziemi — wytłumaczył mężczyzna.

Jego złość jakby rozpłynęła się. Rob zrozumiał, do czego dąży Dany. Pojął też, dlaczego przyjaciel czekał na ten moment tyle lat. Do jego świadomości dotarło, jak ważne będą dla nich wszystkich nadchodzące dni.

Dziennik Wojowniczki

Wszechświaty równoległe pozwalają bawić się rzeczywistością. W każdej chwili, podejmując jakąkolwiek decyzję, przeskakujesz z jednego w drugi. Tworzysz ścieżki, zmieniasz drogi, rysujesz na nowo swoją trasę.

A gdy coś pójdzie nie tak?

Zawsze możesz wyprostować wszystko, czerpiąc energię z równoległego wszechświata. Zmieniasz siebie, zmieniasz to, co jest wokół ciebie.

Viki, wkładając starte dżinsy i koszulkę z krótkim rękawem, właśnie szykowała się do wyjścia, gdy usłyszała, że ktoś chodzi po salonie. Zbiegła po schodach i rozejrzała się. Przy kominku stała kobieta.

— Kim jesteś? — zapytała niepewnie dziewczyna, chwytając za nóż kuchenny. Kobieta, ubrana w długą kolorową spódnicę i równie kolorową luźną koszulę, odwróciła się w jej stronę.

— Przyszłam zapytać, czy udało się sprowadzić Arię.

Viki odetchnęła i odłożyła nóż. Podeszła do kobiety.

— Jesteś Wojowniczką? — spytała, przyglądając się uważniej. Ta uśmiechnęła się.

— Wojowniczek już od dawna nie ma. — Spojrzały na siebie, usiadły wygodnie w fotelach, po czym kobieta kontynuowała: — Wraz ze śmiercią Arii rozeszłyśmy się po świecie. Niektóre z nas praktykują jeszcze święta Bogiń, ale to już tylko garstka. — Viki słuchała z uwagą. — Wiemy, że brak Krainy Wodospadów załamuje równowagę, stąd liczyłyśmy, że uda ci się ściągnąć Arię — wyjaśniła kobieta pogodnie, uśmiechając się. Dziewczyna odetchnęła głęboko.

— Muszę uważać, żeby tata się nie dowiedział — powiedziała.

— Jesteś lustrzanym odbiciem Roba — zauważyła z uśmiechem kobieta.

— Myślę, że się bardzo różnimy — zaprzeczyła dziewczyna, trochę oburzona.

— Czyżby? — zaśmiała się Wojowniczka. — On też działa po swojemu, bez niczyjej zgody.

— Robię to, co uważam za słuszne — wyjaśniła ze złością Viki.

— Nawet jeśli jest to wbrew wszystkiemu i w tajemnicy przed najbliższymi — dodała szybko kobieta. Dziewczyna patrzyła na nią przez chwilę.

— Udało mi się przenieść z wszechświata równoległego żywych Wenga i Emanuela — zaczęła tłumaczyć. — Teraz muszę poczekać na dogodną chwilę, aby…

— Czy to nie ten Uzdrowiciel ożywił…? — zaczęła pytać kobieta.

— On tak myśli — przerwała jej Viki. — Być może wspólnie to zrobiliśmy… — zamyśliła się.

— Ale…

— Przy Arii pojawiła się jakaś blokada — odparła jej dziewczyna.

— Co to znaczy? — zdziwiła się ciemnowłosa kobieta.

— To, że nie mogę sprowadzić kogoś nieżyjącego z innego wszechświata, jeśli on już tutaj jest — odpowiedziała Viki.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — dalej nie rozumiała Wojowniczka.

— Sama nie do końca to rozumiem — wzruszyła ramionami dziewczyna. — Jeśli Aria byłaby martwa, to pojawiłaby się tutaj razem z Wengiem i Emanuelem, ale jeśli…

— Chcesz powiedzieć, że ona nie umarła? — zdziwiła się kobieta. Viki ponownie wzruszyła ramionami. Obie zamyśliły się.

Tego ranka Rob był niespokojny i poirytowany. Mimo że wszystko zostało wyjaśnione i Dany odpowiedział na każde zadane pytanie, denerwował go fakt, że wszystko zadziało się poza nimi. Rozumiał motywy postępowania, ale nie potrafił zaakceptować tajemnicy, w jakiej wszystko było utrzymywane. Tym bardziej że nie byli wrogami i od piętnastu lat żyli w zgodzie. Rozmyślania przerwał mu telefon.

— Tak, kochanie? — odebrał spokojnym tonem.

— Jak się czujesz? — usłyszał w słuchawce głos córki.

— Bardzo dobrze — odpowiedział, chociaż domyślał się, że Viki wyczuje kłamstwo. Dziewczyna jednak nie chciała dociekać powodów złego humoru ojca, czekała raczej na wieści o zmianach dokonywanych przez Uzdrowiciela.

— Czy Dany powiedział, w jakim celu miesza w czasie? — zapytała.

Rob potarł dłoń o starte dżinsy, poprawił kołnierz swojej ciemnobrązowej koszuli i odetchnął głęboko.

— Tak, wszystko wyjaśnił — odparł poważnym tonem.

— Ale…? — ciągnęła dziewczyna

— Ale nie rozumiem tej wielkiej tajemnicy — wycedził przez zęby, czując złość.

— Może miał swoje powody — Viki próbowała bronić Uzdrowiciela.

— Albo nikomu nie ufa lub, co gorsza…

— Tato! — przerwała mu córka. Rob westchnął. — Przecież mamy takie same możliwości, sami mogliśmy sprowadzić Wenga i Emanuela — wyjaśniła.

Mężczyzna wyprostował się. Słowa Viki wzbudziły w nim czujność.

— Czyżby? — zapytał nieśmiało.

— Przecież sprowadzenie ich z wszechświatów równoległych jest tym samym, co zrobił Dany, prawda? — tłumaczyła spokojnie.

Rob wyczuwał jednak ton córki. Wiedział, że nie poruszałaby tematu, gdyby sama nie miała w tym ukrytego celu.

— Zrobiłaś to? — zapytał niepewnie. Dziewczyna zawahała się. Zapadła cisza. Rob oparł się o ścianę. — Viki — ponaglił dziewczynę.

— Czy to ma znaczenie w tej chwili? — spytała szeptem.

— Wszystko ma znaczenie! — krzyknął do słuchawki. Ale szybko się uspokoił i chociaż czuł wewnętrzną wściekłość i lęk, dodał: — Zwłaszcza jeśli ukrywa się prawdę przed najbliższymi.

Viki w pierwszej chwili chciała się wybronić, ale zawahała się i nic nie odpowiedziała. Po prostu rozłączyła się. Rob spojrzał na słuchawkę, chciał cisnąć telefonem o podłogę, ale dalej coś nie dawało mu spokoju i nie dotyczyło to ingerencji córki w sprowadzenie Emanuela i Wenga. Nie potrafił tylko wyczuć, co to było.

Michael nie został na Wyspie Cieni. W nocy wrócił do Sun City. Rankiem, przy śniadaniu, opowiedział wszystko Selenie. Dziewczyna słuchała z uwagą.

— Coś cię jeszcze niepokoi?

Zauważyła, że Michael bardzo często uciekał gdzieś myślami i robił dłuższe przerwy w rozmowie. Ten ocknął się i spojrzał na córkę.

— Wiesz… — zerknął na swoje dłonie, pocierając jedną o drugą. — Gdy Dany powiedział, że Azi nie powróci, tylko będzie to ktoś inny…

— To zrobiło ci się smutno — przerwała mu Selena. Także czuła przygnębienie.

— Nigdy nie przestałem jej kochać — szepnął i spojrzeli na siebie. Oboje mieli szkliste oczy.

— A twoja Bliźniacza Dusza? — spytała nieśmiało Selena. Michael szybko wstał od stołu. Poprawił bawełniany podkoszulek, wpuszczając go do granatowych spodni i odpowiedział bardzo zimno:

— Nie mam pojęcia, kim jest. — Chciał odejść od stołu, ale odetchnął głęboko i już czule zwrócił się do córki: — W tej chwili nie potrafię sobie wyobrazić, że mógłbym kochać kogoś bardziej niż twoją matkę.

Zaczął zbierać naczynia ze stołu.

— Nie kochałeś Mai? — zdziwiła się dziewczyna.

Michael zerknął na nią.

— To nie tak — usiadł ponownie. Popatrzyli na siebie. Selena oparła się łokciami o stół, założyła włosy za ucho. — Bardzo szukałem tego, co odeszło wraz z Azi, pragnąłem poczuć znowu to bicie serca, to uniesienie, tę bliskość, to uczucie… — zawahał się. Córka słuchała z rozmarzonym uśmiechem. — Przy Mai to poczułem, miała w sobie coś… — nie potrafił tego nazwać.

— Więc co się stało? — zapytała Selena, odsuwając się na krześle.

Ojciec odetchnął.

— Gdy zdałem sobie sprawę, że wraz z Azi zakopałem w sobie miłość, nie umiałem już dać Mai tego, czego pragnęła — wyjaśnił, po czym wstał i w milczeniu poszedł do kuchni.

Selena położyła dłonie na ciemnogranatowych spodniach, starannie dobranych do bluzki w śliwkowym odcieniu. Siedziała chwilę zamyślona, po czym zarzuciła na siebie bawełniany sweterek i wybiegła z domu.

Warto przyjrzeć się sobie i swoim najbliższym relacjom, aby znaleźć odbicie tego, co kreujemy w życiu.

Gdy dostrzeżesz cechę charakteru, która denerwuje cię w innej osobie, sprawdź, czy nie jest też twoją.

Gdy z kolei zauważysz, że w twoim życiu pojawiają się wyjątkowe osoby, i odczuwasz ogromną potrzebę przebywania w ich towarzystwie, zastanów się, czy nie reprezentują cechy lub wartości, którą zatraciłeś w sobie gdzieś głęboko.

Gdy spotkasz osobę, która wyznaje wartości sprzeczne z twoimi, i dasz się wciągnąć w jej grę, po czym boleśnie odczujesz na sobie konsekwencje tej znajomości, zastanów się, czy to, czego nie akceptujesz w swoim życiu, nie jest jednocześnie magnesem, który takie sytuacje przyciąga.

Gdy nagle twoje życie zacznie się sypać, a wszystko, co do tej pory kochałeś, będzie odchodzić — postaw sobie pytanie: co jest moim największym lękiem w życiu, co naenergetyzowałem tak potężną emocją strachu, że przyciągnąłem do siebie takie wydarzenia?

Pamiętaj, że wszystko, co jest naładowane potężną dawką energii w świecie myśli, kreuje się w świecie rzeczywistym.

Grace siedziała w ogrodzie. Miała na sobie letnią sukienkę w kolorach zieleni, a włosy zaczesane gładko do tyłu. Lubiła tę fryzurę. Mimo upływu lat dalej miała delikatną i zdrową cerę, a figurę zgrabną i wysportowaną. Był to jeden z niewielu dni, kiedy mogła odpocząć i w spokoju delektować się przyrodą.

— Za dużo czasu spędzasz w samotności — zauważyła Maya, podchodząc do przyjaciółki. Ta uśmiechnęła się.

— Wiesz, jak rzadko jestem sama — odparła, nie otwierając oczu i wdychając w rozmarzeniu zapach świeżo ściętej trawy.

Maya, ubrana w elegancką, dopasowaną sukienkę, przysiadła obok i odetchnęła głęboko.

— Też mi tego brakuje — zauważyła po chwili. Grace popatrzyła na kobietę.

— Wcale nie.

Przyjaciółka zerknęła w jej stronę.

— Masz rację, nie lubię bezruchu. — I obie roześmiały się. — Ale lubię tu przychodzić — dodała, gdy już się uspokoiły.

Czarnowłosa kobieta pokiwała głową.

— Coś się stało? — zapytała.

Maya spoważniała.

— Mam jeden z tych katastrofalnych okresów — wyjaśniła ze zdenerwowaniem w głosie.

Grace podniosła się i z uwagą popatrzyła na przyjaciółkę.

— Co się dzieje, Maya? — zapytała z niepokojem.

— Chrisy i Sara chcą zamieszkać ze swoimi ojcami. — Maya poczuła, że łzy gromadzą jej się w oczach. — Nie potrafię dogadać się z żadną z nich, a do tego Brian się na mnie wściekł, bo zawaliłam jakiś ważny kontrakt z klientem — załamał jej się głos. — Znowu wszystko zaczyna mi się sypać — powiedziała, już płacząc.

Grace przytuliła ją.

— Wszystko będzie dobrze — szepnęła.

— Nie będzie dobrze — odpowiedziała Maya, płacząc. — Tracę wszystko, co kocham, za każdym razem coraz więcej — szlochała. — To jest jakiś największy koszmar w moim życiu, wszyscy ode mnie odchodzą, nawet dzieci. — Zaczęła rzewnie płakać. Grace gładziła ją po ramieniu.

— Wypłacz wszystko — mówiła do niej spokojnym tonem. — To bardzo pomaga.

Tego dnia młodzi Strażnicy ćwiczyli na sali gimnastycznej w Sun City. Lorenzo z Timonem bacznie obserwowali postępy chłopców. Zwłaszcza bliźniacy wykazywali się niezwykłą zręcznością. Nagle na sali pojawiła się Selena. Wszyscy spojrzeli w jej stronę.

— To zajęcia dla mężczyzn — odezwał się Bert. Dziewczyna spojrzała z politowaniem na chłopaka.

— Chcę porozmawiać z Matim — poprosiła, patrząc najpierw na Lorenza, a potem na Timona.

Mężczyźni nieco zmieszani zerknęli w stronę chłopaka. Ten ze złością zmierzył Selenę wzrokiem.

— Nie chcę z tobą rozmawiać — odpowiedział oschle i wrócił do ćwiczeń.

— Mati, proszę, to ważne… — próbowała podejść do chłopaka, ale Arti zastąpił jej drogę.

— Powiedział, że nie chce — odparł.

Selena spojrzała w oczy bliźniakowi, ale ten dał jej znać, że może to popsuć cały ich plan. Wycofała się kilka kroków.

— To ważne — powtórzyła głośniej.

Mati ścisnął mocniej ciężarek, który trzymał w dłoni, jednak ćwiczył dalej. Selena patrzyła na Matiego. Patric, czując rosnące napięcie, podszedł do brata.

— Może powinniście pogadać — zaproponował spokojnie.

Jednak Mati nawet nie drgnął. Dziewczyna, czując, że łzy napływają jej do oczu, wybiegła z sali. Lorenzo zerknął podejrzliwie na Timona. Mężczyźni nie znali Matiego od tej strony. Zawsze wykazywał chęć łagodzenia napięć i był za rozwiązywaniem nawet najtrudniejszych problemów. Tym razem twardo obstawał przy swoim.

— Może ty z nią porozmawiasz? — poprosił Mati Patrica po dłuższej chwili. Ten zmieszał się. — Dowiedz się, o co jej chodzi — dodał z poważną miną. Brat zawahał się. — Idź — poprosił Mati już łagodniej.

Patric zgodził się, chociaż bez przekonania. Odetchnął głęboko i wyszedł z sali. Lorenzo odprowadził go wzrokiem. Zachowanie Patrica również wydało mu się dziwne. Chłopak nigdy nie mieszał się w sprawy innych. Zazwyczaj skutecznie mobilizował przyjaciół, aby sami rozwiązywali swoje problemy, a tym razem nawet nie oponował. Mężczyzna zaczął podejrzewać, że to zachodzące w tak szybkim tempie zmiany mają wpływ na młodych ludzi. Zastanawiał się tylko, w jakim stopniu i jak to się na nich odbije.

Maya szybko uspokoiła się. Grace zrobiła jej ziołowej herbaty i poczęstowała owocami.

— Właściwie to przyszłam zapytać, jak się trzymasz — powiedziała Maya, biorąc łyk napoju.

Grace zerknęła na nią niespokojnie.

— Nie wiem — odparła i westchnęła głęboko. — Za dużo się dzieje w zbyt krótkim czasie, do tego… — zawahała się.

— Tajemnicze zebranie samców alfa — wtrąciła ironicznie przyjaciółka. Grace potwierdziła.

— Po co te wszystkie tajemnice?

Obie zamyśliły się. Maya posmutniała. Zauważyła to Grace.

— Coś jeszcze cię trapi? — zapytała.

Wyrwana z zamyślenia kobieta zerknęła na przyjaciółkę. Zawahała się, po czym odpowiedziała:

— Ostatnio czuję, jakby coś zaczęło się dziać wewnątrz mnie — zaczęła dość ogólnikowo. — Jakbym chciała wyburzyć jakiś mur, ale nie mam pojęcia jak. — Grace słuchała z uwagą. — To jest tak dziwne, a zarazem tak męczące…

— Chodzi o to, że otwierają się niezabliźnione do końca rany? — spytała czarnowłosa kobieta.

— Coś w tym stylu — odparła Maya, jednak nie to miała na myśli. Nie była jeszcze gotowa na szczerą rozmowę ze sobą, a tym bardziej nie chciała, aby ktokolwiek ciągnął ją za język. — Widziałaś się z Chrisem? — zapytała, zmieniając temat.

Grace spojrzała na nią zmieszana.

— Nie — odpowiedziała szybko i uciekła wzrokiem, udając, że poprawia sobie sukienkę.

Maya nie zauważyła poddenerwowania przyjaciółki i dodała nieśmiało:

— Nie umiem z nim rozmawiać.

Grace zerknęła na nią.

— A kto umie? — szepnęła nieswojo.

— Zawsze się dogadywaliście — zdziwiła się Maya.

Kobieta spuściła wzrok.

— Od dłuższego czasu nie zamieniliśmy ze sobą pełnego zdania. — Popatrzyły na siebie. — Poza kurtuazyjnym „cześć” czy „trzymaj się” — wyjaśniła Grace.

Maya poczuła poirytowanie.

— Co się z nimi wszystkimi dzieje? — zatrwożyła się. — Jakby nagle… — zawahała się, jej twarz spoważniała. Popatrzyła z przerażeniem na Grace, ta z uwagą przyglądała się przyjaciółce.

— Nagle… — powtórzyła czarnowłosa kobieta.

— ...to tak, jakby energia zataczała koło… — zauważyła Maya, dalej będąc myślami gdzieś daleko.

— To znaczy? — nie rozumiała Grace.

Po dłuższej chwili Maya spojrzała na przyjaciółkę.

— …wracamy do początku… — wyjaśniła kobieta, jakby odkrywając coś ważnego. Grace dalej nie nadążała za jej myślami. — ...jest ten sam czas… — kontynuowała Maya.

— Jaki czas? — denerwowała się przyjaciółka. — O czym ty mówisz? — dodała poirytowana.

— Czas, kiedy pojawiły się Azi i Lexi — wyjaśniła Maya. Grace aż cofnęła się. — Dokładnie ten sam moment — powtórzyła kobieta, z powagą wpatrując się w przyjaciółkę.

Selena siedziała na plaży i patrzyła daleko w morze. Była zamyślona. Targały nią różne emocje. Tak bardzo pragnęła powrotu matki, a tymczasem jej marzenia oddalały się coraz bardziej.

— Niesamowity widok, prawda? — usłyszała za plecami. Odwróciła się szybko.

— Co tutaj robisz? — zapytała ze złością.

Patric, wpatrując się w morze, odpowiedział:

— Gdy słońce jest dostatecznie wysoko, tak rozświetla taflę wody, że wygląda ona jak pustynia.

Selena spojrzała w stronę wody i po dłuższej chwili odparła:

— Ja wyobrażam sobie, że tam są drzwi do Świata Dusz.

Chłopak zerknął na nią. Jej włosy powiewały lekko na wietrze. Podszedł bliżej i usiadł obok. Był ubrany w ciemnozielone spodnie i koszulkę moro.

— Wiem, że chcesz powiedzieć wszystko tacie — szepnął.

Selena spojrzała na niego zaskoczona, ten wpatrywał się przed siebie.

— Mati ci powiedział…

— Nie — przerwał jej Patric.

— Więc skąd wiesz? — nie mogła zrozumieć.

— Od powrotu Emanuela odczuwam połączenie z Pustynią — wyjaśnił, spoglądając na dziewczynę. — A co za tym idzie pojawiają się pewne obrazy… — zawahał się.

— Widzisz przeszłość i… — uśmiechnęła się. — Wiesz o Bliźniaczych Duszach — dodała radośnie. Patric przyglądał się jej. — Czy powiedziałeś…?

— Nie — przerwał jej poważnie. Selena zmieszała się.

— Dlaczego to ukrywasz? — zdziwiła się.

— Myślisz, że chcę to ukrywać? — spytał zaskoczony.

— Więc dlaczego to robisz? — nie mogła zrozumieć dziewczyna. Patric zawahał się.

— Niektóre informacje mogą nieść za sobą poważne konsekwencje — odparł.

Selena posmutniała.

— Czy moja mama wróci? — zapytała.

Patric, patrząc jej w oczy, wzruszył lekko ramionami.

— Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie.

Dziewczyna, cały czas wpatrując się w chłopaka, dodała:

— Czy mam powiedzieć tacie prawdę? — Patric odetchnął głęboko. — Nie umiem go okłamywać, nie chcę tego ciągnąć… — zaczęła się tłumaczyć.

Chłopak widział jej wewnętrzne rozdarcie.

— Masz wolną wolę — przerwał jej. Selena wstrzymała oddech. — To ty decydujesz i ty ponosisz odpowiedzialność za konsekwencje — wyjaśnił.

— A ty byś powiedział? — zapytała. Chłopak zawahał się. — Powiedziałbyś? — naciskała.

— Tajemnice zabijają zaufanie — odpowiedział ze smutkiem.

Selena zamyśliła się. Patric wstał i chciał odejść, gdy usłyszał:

— Dlaczego utrzymujesz w tajemnicy to, że spotykasz się z Chrisy? — Chłopak wystraszył się. Spojrzał na dziewczynę. — Widziałam kiedyś, jak wchodziłeś do jej domu — wyjaśniła.

— Nic mnie z nią nie łączy — odparł szybko. Selena wyczuła jego zdenerwowanie.

— Nie musisz mi się tłumaczyć, ja… — zaczęła wyjaśniać, widząc zmieszanie Patrica.

— Ja naprawdę nic nie czuję do Chrisy — przerwał, patrząc jej w oczy. Dziewczyna zdziwiła się reakcją chłopaka. — Chcę, żebyś o tym wiedziała — dodał.

— Dlaczego wszyscy chłopcy tak się do niej kleją? — zastanawiała się dziewczyna ze złością. Patric cofnął się i przykucnął przy Selenie.

— Nie znasz jej — powiedział.

— Na pewno nie tak dobrze jak reszta chłopaków — odpowiedziała złośliwie.

— Czego w niej nie lubisz? — zapytał.

Dziewczyna aż się obruszyła.

— Jeszcze pytasz? — spojrzała przed siebie.

— Chciałbym wiedzieć — odparł.

Selena odetchnęła głęboko.

— Nie mogę znieść tego, jak niszczy wartość miłości, a wy jej w tym pomagacie — powiedziała z pogardą i wściekłością w głosie. — I jeszcze za każdym razem to podkreśla, tak jakby specjalnie przy mnie się tym chwaliła — dodała, patrząc na Patrica.

— Wiem, że nie akceptujesz takiego zachowania — powiedział Patric. — Że dla ciebie miłość ma największą wartość w życiu — patrzył jej w oczy.

Selena odetchnęła, chcąc zrzucić z siebie całą nagromadzoną złość.

— Tak, ma — powiedziała po chwili. — I dlatego tak bardzo irytuje mnie jej zachowanie — dodała.

— Ale to jej życie, Selena — powiedział spokojnie Patric. Dziewczyna westchnęła. Spuściła wzrok i zaczęła przesypywać piasek w dłoniach. — To ona z tym żyje, nie ty, więc odpuść — uśmiechnął się, gdy ta popatrzyła na niego. Wstał i ruszył w stronę drogi.

— Dlaczego mi to mówisz? — dziewczyna odwróciła się za nim. Przystanął. Wstała i podeszła. — Przecież przysłał cię tutaj Mati…

— Poprosił, żebym sprawdził, co się stało, ale przyszedłem tutaj z własnej woli — przerwał jej Patric.

— Miałeś mnie powstrzymać, obojętnie, co chcę zrobić, prawda? — dodała z zawodem w głosie. Patric przyglądał jej się. — Myślisz, że jak wymieniliśmy kilka zdań, to wystarczy… — parsknęła, czując coraz większą złość.

— Jesteś moją Bliźniaczą Duszą — przerwał jej Patric. Selena aż otworzyła usta ze zdziwienia. — Dlatego tutaj przyszedłem — dokończył i odszedł.

Selena stała jak zamurowana. Nie potrafiła wykrztusić z siebie ani słowa, nie potrafiła ruszyć się z miejsca. To, co powiedział Patric, odbiło się głębokim echem w jej uszach i sercu.

Tymczasem chłopak, wracając do sali gimnastycznej, przyspieszył kroku. Zauważył, że traci oddech, a jego ręce całe drżą. Przeszywał go zimny dreszcz.

— Co się dzieje? — zapytał siebie. Chociaż znał doskonale to uczucie, nie chciał, aby ktokolwiek zobaczył go w takim stanie. Schował się za budynkiem. Wziął kilka głębokich oddechów, aby się uspokoić. Przykucnął i schował głowę w dłoniach. — Dlaczego zawsze z taką siłą odczuwam lęk? — pytał siebie. — Czemu to jest tak przerażające i tak widoczne? — nie mógł zrozumieć.

Już w dzieciństwie wysoko postawiono przed nim poprzeczkę, więc starając się dorównać wymaganiom, cały czas mierzył się ze sobą. Każdego dnia próbował dorównać ideałowi, jaki widzieli w nim wszyscy dookoła. Często rezygnował z siebie, aby być przykładem dla innych. Była tylko jedna rzecz, której nie potrafił opanować — strach przed zawodem i porażką.

Każdy z nas nosi w sobie jakieś lęki. Często głęboko ukryte, jednak ujawniające się w najmniej oczekiwanych momentach. Czasami nawet nie mamy pojęcia, w czym tkwi problem, dopóki nie spadnie na nas lawina nieoczekiwanych zdarzeń. Lęk gromadzi się i czeka. Gdy nie zostanie w porę wykryty, bombarduje nas sytuacjami, które otwierają nam oczy. Obojętnie, czy boisz się separacji bądź opuszczenia, czy też masz lęk przed niskim poczuciem własnej wartości albo tak często byłeś wykorzystany, że poddanie się uczuciu bądź zaufanie komukolwiek budzi w tobie przerażenie; gdy tłumisz te emocje w sobie, one nie znikają — wręcz przeciwnie, rosną z coraz większą siłą, tak, aby boleśnie wybuchnąć.

Dziennik Petera

Co powstrzymuje nas przed realizacją marzeń? Głównie strach. Lęk, że się nie uda? Czy raczej, że się powiedzie? Jeśli otworzymy serce, otworzymy je na każdą, nawet tę niewyobrażalną możliwość, to wszystkie marzenia spełnią się. Ale czy jesteśmy na to gotowi? Każde marzenie pojawia się po to, aby je zrealizować. Dostajemy od Wszechświata wszystko, co jest potrzebne do jego spełnienia. To, co zrobimy z tymi podarunkami, zależy wyłącznie od nas. Zależy od tego, czy zaufamy w pełni i bez wahania popłyniemy ku spełnieniu, czy wycofamy się i bezpiecznie schowamy za naszym strachem.

Słońce było już wysoko, gdy Peter wyszedł do ogrodu. Jego jasna koszula i bermudy, odbijając blask słońca, aż raziły go w oczy. Obserwując kobietę nerwowo wyrywającą chwasty, bezszelestnie usiadł na ratanowym fotelu. Przez dłuższą chwilę przyglądał jej się, patrzył na kosmyki włosów, które powiewały na wietrze, raz po raz targane ruchem głowy, na energiczne zamachy ramion, brudne od ziemi dłonie i ogromny wisior obijający się o pierś w rytmie ruchów.

— Opowiesz mi, co się wydarzyło na spotkaniu?

Klęcząca między grządkami kobieta odwróciła się w jego stronę. Miała na sobie tęczową, luźno opadającą suknię, która rozłożyła się wokół jej kolan i kostek.

— Dalej nic nie wiedzą o tej kobiecie — wyjaśniła i odetchnęła głęboko.

— Czy Viki wie…

— Nie — przerwała szybko. — Nie ma pojęcia, kim jestem — dodała i spojrzała na swoje brudne od ziemi dłonie. — Mają takie możliwości, a nie potrafią… — była załamana.

— Nie wiedzą, jak uwolnić swoje moce — wtrącił Peter. Wstał i podszedł bliżej. Klęknął obok kobiety, objął ją i pocałował w czoło. — Kiedy chcesz im wyjawić prawdę? — zapytał.

Ta, dalej wpatrując się w dłonie, odparła:

— Nie mam pojęcia, jak zareaguje Vera. — Spojrzeli na siebie. — Kiedy dowie się, że jej matka jest w jej wieku… — zawahała się.

Peter uśmiechnął się.

— Wiek nie ma tutaj żadnego znaczenia — odpowiedział spokojnym głosem. — To nie wiek cię przeraża.

Kobieta wzięła głęboki oddech. Wypuszczając powietrze z płuc, poczuła, jak drży.

— Nie chcę być Matką Wojowniczek, nie chcę od nowa budować krainy nienawiści i odizolowania — odparła ze zdenerwowaniem.

— Aria — szepnął mężczyzna. — To, jak będzie wyglądała nowa Kraina Wodospadów, zależy tylko i wyłącznie od ciebie.

Kobieta odetchnęła głęboko i wtuliła się w ramiona Petera. Wiedziała, że ma w sobie moc i siłę Wojowniczki, jednak przez lata bycia zwykłą kobietą zakochała się w takim właśnie zwyczajnym życiu. Była jeszcze jedna sprawa, którą z nikim, nawet Peterem, nie podzieliła się. Przed piętnastoma laty, w dzień przed ostatecznym starciem, miała wizję. Wiedziała, co się ma niebawem wydarzyć i z każdym dniem oczekiwała na wielki powrót Bogini Nanny i Boga Baldura.

Tego dnia Chris czekał na przyjazd Chrisy. Mieli razem popłynąć na Wyspę Zapomnienia, aby pomóc Peterowi w badaniach.

— Jestem, tato! — krzyknęła Chrisy, wbiegając na przystań. Od razu skierowała się w stronę łodzi, gdzie ubrany w sportowy podkoszulek i krótkie spodenki mężczyzna pakował ostatnie torby. Był trochę zmęczony. Ucieszył się, że córka dotarła na czas. Przywitali się czule.

— Jak się jechało? — zapytał.

— Cicho — odpowiedziała i wrzuciła plecak na tył kadłuba. Oboje wskoczyli ochoczo na łódź i ruszyli.

Czekała ich dwudniowa podróż po pełnym morzu. Chrisy uwielbiała takie wyprawy, zwłaszcza z tatą, który mało pytał, niewiele mówił i nigdy się nie czepiał. Szybko przebrała się w strój kąpielowy i wygodnie rozsiadła się na pokładzie. Chris, stojąc za sterem, poczuł spokój i odprężenie, i zanurzył się w swoich myślach.

Płynęli tak przez kilka godzin w ciszy, wtapiając się w bezkres wody. Słońce przyjemnie przygrzewało, pogoda była wymarzona na taką podróż. Chrisy co jakiś czas spoglądała na ojca. Było tak wiele pytań, które zawsze chciała mu zadać, ale nie miała odwagi. Często, gdy już rozpoczynała ważną dla niej rozmowę, coś lub ktoś im przerywał. Poczuła, że dziś jest ten czas, aby dowiedzieć się wszystkiego. Wstała i pewnym krokiem ruszyła na mostek. Chris uśmiechnął się do niej.

— Chcesz mnie zastąpić? — zapytał wesoło. Dziewczyna skrzywiła usta, po czym rozsiadając się na wolnym stołku, zapytała:

— Dlaczego wyjechałeś i zostawiłeś mamę, skoro byliście w sobie zakochani? Mężczyzna spoważniał. Spojrzał na córkę.

— Dostałem wtedy ważne zadanie i…

— Tato, nie okłamuj mnie! — przerwała mu poddenerwowana Chrisy.

Chris zawahał się.

— Nie byłem pewien, czy to, co czułem do Mai, było prawdziwe — odpowiedział. Dziewczyna przyglądała się mu zaintrygowana.

— Po powrocie już to wiedziałeś? — pytała dalej.

Mężczyzna spojrzał przed siebie.

— Niewiele pamiętam z tamtego Wszechświata — odparł. — Po śmierci Azi zatarło się bardzo dużo wspomnień — wyjaśnił.

— Dlaczego nigdy więcej nie próbowaliście być razem? — dopytywała Chrisy z poważną miną.

Chris uśmiechnął się nerwowo, spuszczając wzrok.

— Twoja mama była zakochana w Michaelu — odpowiedział.

— Dlaczego o nią nie walczyłeś? — Mężczyzna zerknął na córkę. — Przecież byłam ja, chyba jednak byliście dla siebie kimś ważnym…

— To nie takie proste, Chrisy — przerwał jej nieco głośniej. Dziewczyna chciała kontynuować, ale Chris ją uprzedził: — Czasami uczucia są za silne, aby móc je ignorować — wyjaśnił, jednak blondynka o zielonych, głęboko osadzonych oczach i gładkiej cerze nie dawała za wygraną.

— O jakich uczuciach mówisz? — dziwiła się. — Przecież po śmierci Azi wszyscy pogrążyliście się w żałobie, wszystko inne przestało się liczyć, każdy zaszył się w swoim małym światku, nikt inny nie był ważny! — krzyknęła i odwróciła się od ojca.

Chris ruszył za córką.

— Nawet tak nie myśl! — krzyknął, przytrzymując jej ramię w silnym uścisku. — Zawsze byłaś i będziesz dla mnie najważniejsza, rozumiesz? — powiedział stanowczo. Chrisy była wściekła.

— Nic nie rozumiesz! — chciała się wyrwać.

— Czego nie rozumiem? — zapytał głośno mężczyzna.

— To nie ja mam być dla ciebie najważniejsza — spojrzała na ojca. Poczuła łzy w oczach. — To ty masz być dla siebie najważniejszy — dodała. Chris wycofał się i zwolnił uścisk. — Nie chcę, żebyś się dla mnie poświęcał, nigdy tego nie chciałam. Nie chcę oglądać, jak każdy z was rezygnuje z siebie, jak poddajecie się, kiedy powinniście walczyć, jak wycofujecie się, gdy trzeba przeć do przodu, jak odpuszczacie w momencie, gdy…

— O czym ty mówisz, Chrisy? — przerwał jej mężczyzna.

— O tym, że nie wolno rezygnować z marzeń — odpowiedziała pewnie i poszła do kajuty. Chris odprowadził ją wzrokiem. W jego uszach jeszcze wybrzmiewały jej słowa. Czyżby tak bardzo zatracił się w życiu, że zapomniał, kim jest?

Tymczasem na Wyspie Zapomnienia Dominic, wysoki i dobrze zbudowany mężczyzna, jeden ze Strażników Ziemi, były koszykarz i najlepszy przyjaciel Arthura, właśnie skończył rozmowę telefoniczną i wściekły rzucił słuchawką.

— Nienawidzę tego — wycedził ze złością.

Stojąca niedaleko kobieta, wysoka i smukła brunetka o piwnych oczach i łagodnym wyrazie twarzy, zapytała:

— O co chodzi tym razem?

Dominic spojrzał na nią.

— O to samo — odparł i zaczął się zbierać do wyjścia.

— Odpuść, Dominic — szepnęła, podchodząc do mężczyzny. — Daj jej żyć swoim życiem — dodała spokojnie, gładząc go po ramieniu.

Dominic odetchnął głęboko.

— Ona nie rozmawia z mamą — zaczął tłumaczyć. — Gdy wraca z podróży, to zatrzymuje się u nas albo zaszywa się w swoich czterech ścianach. Mama dostaje szału, jak słyszy, że Mika poleciała tu czy tam, a ja muszę tego wysłuchiwać — dokończył, ściskając koszulę w dłoniach.

— To Mika decyduje…

— Ale ja jestem Strażnikiem i moim zadaniem jest ją chronić — przerwał jej stanowczo.

Kobieta uśmiechnęła się.

— Myślisz, że Mika nie umie się obronić sama? — zapytała prowokująco.

— Alice — uśmiechnął się Dominic. Nagle poczuł, jak emocje opadają. — Wiem, że potrafi się obronić lepiej niż niejeden mężczyzna — powiedział z dumą. Dobrze wiedział, że jego siostra była doskonałym uczniem i bardzo szybko opanowała najważniejsze chwyty obronne. — Mama chce, żebym znalazł dla niej męża — wyjaśnił.

Kobieta zaśmiała się.

— Ty? — popatrzyli na siebie wesoło.

Dominic przytaknął.

— Tak, ja. — potwierdził. — Mówi, że Mika ma już swoje lata i zaraz będą ją nazywać starą panną.

Oboje parsknęli śmiechem. Dominic czule objął Alice. Byli małżeństwem od ponad dziesięciu lat i zawsze doskonale się dogadywali. Poczuli niezwykłe przyciąganie już pierwszego dnia, gdy się spotkali i od tamtego czasu byli razem bardzo szczęśliwi.

Zaskoczył ich nagły hałas. Oboje odwrócili się w stronę drzwi. Pojawiła się w nich kobieta w chuście na głowie, ubrana w skórzaną kurtkę i starte dżinsowe spodnie, z ogromnym plecakiem na ramieniu i torbą w dłoniach. Wyglądała na bardzo zmęczoną, ale na jej twarzy widoczna była ogromna radość.

— Hej! — krzyknęła.

Alice podbiegła przywitać się, a Dominic zabrał bagaże. Wyjrzał jeszcze za drzwi. Kobietę zdziwiło jego zachowanie.

— Czego tam szukasz? — zapytała, rozpinając kurtkę.

— Przyjechałaś sama? — starając się unikać wzroku siostry, postawił na ziemi obie torby.

— A niby z kim? — zdziwiła się i popatrzyła na Alice w oczekiwaniu na wyjaśnienia. Dominic westchnął i całując w policzek żonę, wyszedł z domu. Mika dalej wpatrywała się w kobietę. Alice zaśmiała się i odpowiedziała:

— Właśnie skończył rozmowę z mamą. — Mika przewróciła oczami. — Ona chce, aby Dominic znalazł dla ciebie męża — dodała.

— Co?! — krzyknęła kobieta i nim zdążyła ściągnąć chustę z głowy, już trzymała w ręku telefon, łącząc się z domem rodzinnym.

Dominic dotarł nad rzekę w ciągu kilku chwil. Po drodze starał się wyrzucić z głowy rozmowę z matką i uspokoić natarczywe myśli. Cieszył się, że mieszkają od niej tak daleko i nie ma obowiązku ciągłego wysłuchiwania jej utyskiwań. Do tego cały czas targało nim poczucie winy, że ukrywa przed mamą prawdziwą tożsamość Alice. Wiedział, że gdyby miał czyste sumienie, nie pozwoliłby mamie zrzucać na siebie jej trosk.

— Jestem! — zawołał, gdy w oddali zobaczył Petera.

Mężczyźni badali niezwykłe właściwości wody w rzece, która od wielu lat służyła okolicznym wioskom w celach leczniczych.

— Jesteś dużo wcześniej — zauważył blondwłosy przyjaciel.

Dominic odetchnął.

— Mika przyjechała, a wcześniej gadałem z mamą — wyjaśnił szybko i zabrał się za segregowanie próbek.

Peter spojrzał na przyjaciela.

— Wszystko w porządku?

— Tak — odpowiedział Dominic. — Spacer uspokoił natłok myśli. — Uśmiechnęli się do siebie. — A jak się Arii udała wycieczka?

Peter westchnął ciężko.

— Zbyt wielkie oczekiwania spowodowały jeszcze większy zawód — wyjaśnił.

Obaj zamyślili się na dłuższą chwilę. Gdy usłyszeli w oddali plusk wody, ocknęli się i zabrali do pracy. Przez dłuższy czas pracowali w milczeniu, byli skupieni się na pobieraniu próbek i badaniu ich. Spokój wokół nich, delikatny powiew wiatru, szum wody i przyjemne odczucie chłodu powodowało, że mężczyźni pracowali z przyjemnością.

— Nie myśleliście nigdy o dzieciach? — zagadnął nagle Dominic. Przyjaciel spojrzał na niego. — Jesteśmy dziesięć lat po ślubie i Alice ani razu nie mówiła o dzieciach, a gdy ja wspomniałem, to…

— …zmieniała temat — dokończył Peter.

Mężczyzna potwierdził.

— To może mieć coś wspólnego z Wyspą Wodospadów — zauważył blondyn. — Mam czasami wrażenie, że Aria ukrywa coś przede mną.

Spojrzeli na siebie.

— Może to przesunięcie w czasie i to, że są w naszym wieku, spowodowało, że jest jakaś blokada — próbował tłumaczyć sobie Dominic.

— Myślisz, że mogłyby zrezygnować z potomstwa dla bycia młodszymi? — zapytał z niepokojem Peter.

— Przecież nie do końca znały konsekwencje tamtych decyzji — odpowiedział pewnie mężczyzna. — Myślę, że to coś innego.

Peterowi też nie dawało to spokoju, ale za bardzo kochał Arię, aby zacząć ją wypytywać. Tym bardziej, że nawet będąc Matką Wojowniczek, ufała mu na tyle, że dzieliła się sprawami, o których nie miał prawa wiedzieć.

Gdy byłem mały, dużo czasu spędzałem z dziadkiem. Uwielbiałem, kiedy rodzice wyjeżdżali na długie miesiące i mogłem mieszkać u tego leciwego staruszka. Myślę, że każdy z nas to lubił. Głównie opiekowały się nami babcie Beatrice i Apollina oraz mój dziadek. Arthur wyjadał konfitury ze spiżarni babci Beatrice, a Lidia była zauroczona jej opowieściami. Maya, gdy pokłóciła się z rodzicami, przybiegała do domu Davida, bo kochała spokój babci Apolliny. Tak naprawdę to dziadkowie nas wychowywali. To oni wkładali w to najwięcej serca i mieli dla nas najwięcej cierpliwości. Gdy piętnaście lat temu zdaliśmy sobie sprawę, że zostaliśmy całkowicie sami, bez pomocy rodziców ani dziadków, poczuliśmy ogromny ciężar odpowiedzialności. Nagle — my — jeszcze przecież nastolatkowie, musieliśmy stać się dorosłymi i wziąć na siebie trud wychowania maluchów. W ciągu jednej sekundy z wielkich wojowników o Wszechświat staliśmy się małymi mieszkańcami miasteczka z naszymi jeszcze mniejszymi dziećmi.

Słońce już zachodziło, gdy Chris, stojąc za sterem, próbował przemyśleć wcześniejszą rozmowę z córką. Słysząc, jak dziewczyna kręci się po pokładzie, zebrał się w sobie i zaproponował:

— Możemy dokończyć rozmowę?

Chrisy założyła ręce na ramiona. Nie miała ochoty słuchać kazania ojca. Wystarczało jej to, czego wysłuchiwała w domu od matki.

— Jeśli chcesz mnie teraz pouczać o szacunku do starszych i…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.