Magdalena Kulus

Nie tylko o łajdakach

www.wydawnictwosol.pl

2014 © Magdalena Kulus

2014 © Wydawnictwo SOL

Redakcja i korekta:

Karina Stempel-Gancarczyk

Redakcja techniczna, skład, typografia, eBook:

Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux

atelier@duchateaux.pl

ISBN 978-83-62-405-85-5

Warszawa 2014

Wydawca:

Wydawnictwo SOL

Monika Szwaja • Mariusz Krzyżanowski

05-600 Grójec, Duży Dół 2a

wydawnictwo@wydawnictwosol.pl

Babci Tosi z podziękowaniami

za pogodę ducha

za świadectwo

za cudowne wspomnienia

i za buraczki

Mojej Rodzinie – za inspiracje

Daydreamer
With eyes that make you melt
He lends his coat for shelter
Plus he’s there for you When he shouldn’t be
But he stays all the same
Waits for you
Then see’s you through

There’s no way I could describe him
What I’ve said is just what I’m hoping for

But I will find him
Sitting on my doorstep
Waiting for a surprise
And he will feel like
He’s been there for hours
And I can tell that he’ll be there for life

Daydreamer, Adele

– Po świętach zostaję na wsi – oświadczyłam przy obiedzie.

– Chyba sobie nie wyobrażasz, że sprowadzisz tam tego swojego artystę? – Mama od razu podjęła temat i spojrzała na mnie gotowa do ataku.

– Olek wyjeżdża w plener, do Zakopanego. – Starałam się być spokojna, ale już się wewnętrznie zagotowałam i makaron z niedzielnego rosołku stawał mi w gardle.

– Bez ciebie?

– Tłumaczyłam ci, że nie jestem jego dziewczyną...

– To niby z jakiej racji leżysz przed nim goła całymi dniami?

Olek

Student katowickiej ASP. Niezwykle wyluzowany i leniwy osobnik o żółwim profilu. Niezbyt przystojny, ale charakterystyczny blondyn. Miałam mu pozować raz czy dwa, skończyło się na aktach. Zabierał mnie ze sobą w plenery, wpadał do mnie coś przegryźć. Zostałam jego modelką i od czasu do czasu lądowałam z nim w łóżku. Bez zobowiązań, niestety.

– A studia rzucasz? – zapytał tata. O dziwo, bo w sumie to miałam wrażenie, że od dawna nie interesuje go moje życie.

– Wezmę laptopa i będę pisać magisterkę. Mam książki, notatki i kserówki, po co miałabym tu siedzieć, jak mogę pooddychać świeżym powietrzem? Zabiorę psy. – Wszystko dokładnie przemyślałam.

– Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. – Tata jak zwykle był sceptyczny.

– Na pewno chcesz go tam potajemnie sprowadzić – rzekła z przekonaniem mama.

Przecież ja od niego uciekałam...!

Olek pojawił się w moim życiu nagle – zadzwonił pewnego wieczoru z prośbą o spotkanie, chociaż znaliśmy się tylko z widzenia. Mieliśmy wspólnych znajomych, spotykaliśmy się podczas różnego rodzaju imprez, ale nigdy nie rozmawialiśmy. Jego telefon zdziwił mnie więc, ale wygrała ciekawość – poszłam, mimo że kobieca intuicja podpowiadała mi, iż nie chodzi o romantyczną kolację, a raczej o interes. Nie myliłam się. Olek nie owijał w bawełnę – od razu wyłożył kawę na ławę, jak to on. Wpadła mu w oko moja przyjaciółka – Luiza, zwana przez wszystkich Lu, czarnowłosa i zjawiskowo piękna, dookoła której nieustannie krążyły tłumy mężczyzn. Olkowi trudno się było przebić, postanowił więc zrobić to przy pomocy mojej skromnej osoby.

Ujął mnie tym, że był szczery, nie kręcił i miał fenomenalne poczucie humoru – jego misternie wymyślony plan bardzo mnie rozbawił. Wiedziałam, że u Lu nie ma szans. Ona wolała panów w eleganckich garniturach, a nie artystów, czego oczywiście przed nim nie ukrywałam.

– Chcę spróbować – upierał się.

Od tej pory spędzaliśmy ze sobą sporo czasu – zabierałam go na imprezy i wypady, w których uczestniczyła Lu. Odpuścił dopiero, gdy zobaczył ją w towarzystwie właściciela jednego z najbardziej popularnych klubów w mieście, wsiadającą do wypasionego bmw. Miał złamane serce, nieustające problemy finansowe, wielkie artystyczne ambicje i kłopoty rodzinne. Wpadał pogadać, wyżalić się, pooglądać filmy. Staliśmy się nierozłączni, ja się zakochałam, a jemu po prostu tak było wygodnie.

Westchnęłam.

– I będziesz go tam utrzymywać na nasz koszt. – Mama kontynuowała rozpoczęty wątek.

– On wyjeżdża w góry. – Czułam, że zaczyna mi brakować cierpliwości.

– W każdym razie pamiętaj, że nie życzę sobie tego nieroba w moim domu!

Maszkarka

Nasz domek na wsi za Częstochową, nieopodal Wielunia. Ze względu na pierwotną wątpliwą urodę – zwany Maszkarką. Nabytek moich rodziców. Mnie do listy właścicieli nie dopisano właśnie z obawy, że sprowadzę jakiegoś nieroba i się tam zagnieżdżę na stałe. Bordowy daszek. Dwa pokoje, kuchnia i łazienka oraz niewyremontowany strych. Za domem nieprzeciętnie długi ogród i pola, na których często widać było sarny z pobliskiego lasu.

Rodzice postanowili wyjechać z Maszkarki w nocy. Było stosunkowo ciepło, w końcu nadeszła wiosna. Biegałam w niebieskim swetrze i getrach z domu do auta, a psy za mną. Obydwaj – Bruno i Fuks – uważali, że to świetna zabawa.

– Zamykaj na noc bramę na łańcuch.

– Słuchaj, czy hydrofor się nie psuje.

– Nie pal ogniska.

– Sprawdzaj pompę od kanalizacji.

– Uważaj na gaz.

– Nie jedz na noc.

Czułam, jak puchnę od środka, i marzyłam o chwili, gdy samochód zniknie za zakrętem. Maszkarka stała się moim wybawieniem, azylem i ucieczką. To tu postanowiłam zacząć moje dorosłe, w końcu samodzielne życie i zrobić sobie małe, regenerujące wakacje. Wszystko zapowiadało się znakomicie.

Pojechali.

Wyłączyłam komórkę, zjadłam pół słoika nutelli, poczytałam książkę i poszłam spać, mając kompletnie w nosie hydrofor. W dali słychać było pociąg – minęła czwarta rano.

Gośka

Moja maszkarkowa sąsiadka, niewiele ode mnie starsza matka Polka. Dwoje dzieci – bliźnięta. Gospodarstwo maleńkie, należące do teścia, z którym właściwie nie utrzymywała kontaktów, chociaż z nim mieszkała (!). Zazwyczaj szorstka, dla mnie jednak całkiem miła.

– Nastka! – Obudził mnie jej wrzask, a darła się jak prawdziwa wiejska baba. – Nastka!

Spojrzałam na zegarek. Pierwsza po południu. Oczywiście psy spały, jakby był środek nocy. W końcu jaki pan, taki kram. Odsłoniłam rolety i słońce wlało się do pokoju.

Wrzask dobiegał zza drzwi wejściowych. Otworzyłam.

– Cholera, myślałam, że umarłaś – oświadczyła Gośka. Oczywiście przelazła przez płot, bo bramę zamknęłam na łańcuch, jak przykazano. – Nie strasz mnie tak.

– Wchodź – zaprosiłam ją z pewnymi wyrzutami sumienia, bo wyobraziłam sobie, co powiedziałaby moja mama, gdyby wiedziała, że wpuściłam kogoś do takiego bałaganu. Na stoliku stały brudne naczynia, łóżko było niepościelone, a na krzesłach wisiała malowniczo moja garderoba.

– Dzwonią do mnie od rana, że wyłączyłaś telefon – powiedziała, podążając za mną do kuchni.

– Kawusi?

– Chętnie.

Gdy zasiadłyśmy na werandzie z kubkami w rękach, Gośka zapytała:

– Co z tą twoją komórką?

– Nic. – Wzruszyłam ramionami. – Potrzebuję trochę spokoju.

– Tak mam im powiedzieć?

Właściwie zamierzałam włączyć ten głupi telefon rano, ale wpadłam na genialny pomysł.

– Powiedz, że nie wzięłam ładowarki.

Ha!

– W porządku. – Wzruszyła ramionami, nie zadając zbędnych pytań. – Jak tam chcesz.

***

Pobyt w moim SPA postanowiłam rozpocząć od wycieczki rowerowej. Wyciągnęłam stary składak i ruszyłam na orzeźwiającą wyprawę – tak mi się przynajmniej wydawało.

Przez pierwsze pół godziny myślałam tylko o tym, czy na pewno wszystko dobrze pozamykałam. Potem zaczęłam dogorywać, bo zrobiło się dosyć ciepło, a moja kondycja pozostawiała wiele do życzenia. Towarzyszący mi Bruno, piękny golden, zatrzymał się w cieniu i sapał, a Fuksiu, mały, czarny kundelek, biegał nerwowo dookoła z wywalonym językiem.

– Chłopaki, przerwa. – Rzuciłam się na trawę i polałam im do pysków wodę mineralną, przezornie zabraną z domu.

Niedługo potem wracałam z poczuciem klęski – spocona, zdyszana i wykończona. Jak na pierwszy raz ta eskapada była zdecydowanie za długa. Czekałam, kiedy zacznę charczeć i wypluwać płuca.

Prowadząc rower, z daleka zobaczyłam, że przy Maszkarce stoi samochód i jakiś mężczyzna.

– Wujek! – Szczerze się ucieszyłam. Bo o furtkę opierał się wujek Stasiek.

Wujek Stasiek

Sumiasty wąs, miłe usposobienie. Gospodarz pełną gębą – pola, świnki, a nawet staw z karpiami. Stanowczy, raczej małomówny. Dobry człowiek, po prostu.

– Ciocia ci przesyła. – Wręczył mi reklamówkę z obijającymi się o siebie słoikami. – Na ile przyjechałaś?

– Na długo. Do czerwca, może dłużej. Jak się obronię, to muszę szukać pracy.

– Wpadnij do nas na obiad w niedzielę.

– Wpadnę.

Telewizor Venus

Wszystkie przedmioty i meble na Maszkarce były z poprzedniej epoki ustrojowej albo i starsze. Kredens wydobyty z jakiejś szopy, kanapa od mamy Olka, zabytkowy stół ze strychu babci. Najbardziej lubiłam telewizor Venus – przypominał mi moje (nie tak odległe, ale jednak) dzieciństwo. Ogólnie wystrój tego domu był odważny i nonszalancki, a ilość kiczowatych przedmiotów budziła spore zainteresowanie gości.

Włączyłam sobie jakiś film, zabrałam do łóżka Brunona i marmoladę przywiezioną przez wujka. Zawsze to zdrowsze niż nutella. Męczyło mnie jednak, że nie sprawdziłam pompy od kanalizacji, więc po filmie ruszyłam na dwór. Było koszmarnie ciemno, a na niebie roiło się od gwiazd. Zwierzaki rozbiegły się po ogrodzie.

– Nastka! – usłyszałam od płotu. – Myślałam, że śpisz. Mama do ciebie dzwoni.

Przejęłam komórkę od Gochy.

– Hello, mamo!

– Cześć. Co z tą twoją ładowarką?

– Nie wiem, nie ma jej.

– A w szafie sprawdzałaś?

– Tak.

– A pod szafą?

– Nie.

– To poszukaj. Prosiłam ciocię Alę i wujka Stasia, żeby ci tam pomogli, jakby co.

– Zaprosili mnie na obiad.

– Jak nie znajdziesz tej ładowarki, to tata ci przywiezie w weekend.

– Nie!!! Znajdę na pewno!!!

I tym sposobem zostałam zmuszona do włączenia komórki. Jej wyświetlacz pikał jak oszalały od razu po przywróceniu go do życia. Sześć nieodebranych połączeń od mamy, jedno od Lu, esemes od Jerzyka, kumpla ze studiów, jak zwykle mroczny i pesymistyczny, z prośbą o pożyczenie książki (Jerzyk kontaktował się ze światem tylko w stanie wyższej konieczności, czyli wtedy, gdy czegoś potrzebował) i jedno nieodebrane połączenie od Olka.

Ostatni raz widzieliśmy się przed Wielkanocą, tuż przed moim wyjazdem. Był nadąsany, nie lubił świąt i skutecznie obrzydzał je także mnie. Zawsze kupowałam mu z tej okazji jakiś drobny upominek i liczyłam na najmniejszy gest z jego strony. Ale mój wybranek – zarówno podczas Wielkanocy, jak i Bożego Narodzenia – wpadał w depresję. Nic nie pomagał mój optymizm, niespodzianki i pogoda ducha. Święta według Olka trzeba było przeczekać. Oczywiście z depresją łączył się też chroniczny brak pieniędzy na prezent nie tylko dla mnie, ale też dla jego rodziców czy rodzeństwa. Dlatego trochę mi ulżyło, gdy okazało się, że w tym roku wyjeżdżamy na wieś, a on, od razu po świętach, ma jakiś studencki wypad do Zakopanego.

Olek każdego ranka wysyłał mi sygnał komórką – taki mieliśmy zwyczaj. Ja wstawałam zazwyczaj wcześniej, więc to on dawał znać, że oto rozpoczął dzień. Obydwoje prowadziliśmy aktywny tryb życia – ja pomagałam w fundacji na rzecz zwierząt i stale załatwiałam sobie jakieś praktyki, Olek malował, balował, chodził rekreacyjnie po górach. Nie ograniczaliśmy się nawzajem, ale ten sygnał rano musiał być.

Nie zdarzyło się, bym mu nie odpowiedziała – wtedy, gdy wyłączyłam komórkę na całą dobę, to był pierwszy raz. Pierwsza oznaka mojego buntu.

Sprawdzając nieodebrane połączenia, uświadomiłam sobie, że o wyjeździe nie zawiadomiłam Lu. W przypływie żywej tęsknoty postanowiłam, że zadzwonię do niej następnego dnia, bo już było za późno na pogawędki – moja przyjaciółka chodziła spać z kurami, ponieważ dbała o cerę. Także z myślą o cerze spożywała ogromne ilości soku marchwiowego, a na imprezach tylko udawała, że pije wódkę. Ja niespecjalnie dbałam o cerę, a także o tłuszcz, który według Lu nieustannie wędrował w kierunku naszych brzuchów.

W środku nocy zgłodniałam i zorientowałam się, że nie kupiłam chleba. Zjadłam więc pasztet, kawałek ciasta i schab ze śliwką. Cudowne niezdrowe jedzenie o niedozwolonej porze – to lubiłam najbardziej, w przeciwieństwie do Lu, która stale była na diecie.

***

Poranek zaskoczył mnie deszczem i sygnałem od Olka – jak widać, moje milczenie niespecjalnie zrobiło na nim wrażenie. Odpowiedziałam tym samym. Smętnie chodziłam od okna do okna, przydeptując piżamę i popijając owocową herbatę. W końcu wróciłam do łóżka i opatulona kołdrą wybrałam numer przyjaciółki.

– Hello, Lu!

– Hello, kochana! Co z tobą? Nie mogłam się dodzwonić.

– Jestem na wsi i trochę poza zasięgiem.

– Kiedy wracasz?

– Nie wiem...

– Uciekłaś?

– Nooo... Przyjedziesz do mnie?

– Przyjadę. Ale nie w tym tygodniu, bo poznałam superfaceta. Za tydzień. Zrobimy sobie babską imprezkę.

– Tylko pamiętaj, że ja muszę pilnować domu.

– A kto powiedział, że nie będziemy pilnować? Kończę, bo szef się gapi.

– Pa.

Poleżałam jeszcze chwilę, jednak rozsądek zwyciężył. Zamknęłam w domu moich pupili i ruszyłam po prowiant – tym razem pieszo, bo nie miałam kurtki przeciwdeszczowej i musiałam zabrać parasol. Lało jak z cebra. Skierowałam się do sklepu w centrum wsi. Dotychczas jeździłam tam autem, z rodzicami. Nie sądziłam, że jest tak daleko. Szłam, szłam i jedną ręką ściskałam w kieszeni telefon. Może do niego zadzwonić? W gruncie rzeczy wyjechałam bez słowa. Wystukałam numer Olka i wraz z pierwszym sygnałem usłyszałam za sobą gromkie:

– Przyjechaliście!

Szybko się rozłączyłam i schowałam komórkę. Z wyciągniętymi ramionami zmierzała do mnie pani Kozikowa.

Pani Kozikowa

Mama gospodarza, od którego kupiliśmy Maszkarkę. Bardzo żwawa staruszka z bielutkimi włosami, pachnąca męskimi perfumami. Wielka osobowość. Prezentując nam dom przed zakupem, tańczyła w dużym pokoju, nie zważając na to, że z sufitu sypie się tynk i lada chwila wszyscy możemy zginąć pod gruzami.

Pani Kozikowa rzuciła się na mnie i malowniczo zawisła na mojej szyi.

– A kiedy przyjechali?

– Na święta.

– A co tak sama?

– Rodzice wrócili do Tychów, a ja tu zostałam, piszę pracę magisterską.

– Ooo... To niedługo odwiedzę. Pośpiewa z nami pod kapliczkami dla Matki Boskiej?

– Ekhe, ekhe... eee... mmm... taaa... ekhe... tak, jasne.

Ważne!

Wypuszczać psy na podwórko! Wszyscy się ich bali i dzięki temu nikt nie miał odwagi składać nam wizyt.

W sklepie kupiłam sobie parę smakołyków, ale ku mojej rozpaczy nie znalazłam żadnych mrożonek ani gotowych dań, byłam więc skazana na grilla.

***

Przez kolejne dni cały czas padało. Czytałam książki, przeglądałam notatki i... głodowałam. To znaczy – tęskniłam za obiadem, porządnym, solidnym obiadem. Niestety, kompletnie nie potrafiłam gotować. Za nic w świecie nie zadzwoniłabym do mamy z prośbą o wskazówki, bo wielokrotnie wysłuchiwałam, jaka to jestem nieporadna kulinarnie (życiowo zresztą też). W sobotę pojechałam do sklepu i kupiłam sztukę mięsa. Następnie usiadłam przy laptopie i poszukałam w Internecie przepisów.

Że też wcześniej nie wzięłam się za gotowanie z wujkiem Google!

Wprawdzie nie miałam goździków, które były przewidziane przez autora przepisu, jednak wyszło nieźle. Trochę za mało pikantne, trochę za twarde, ale mięso to mięso. Usmażyłam sobie do tego ziemniaki i zrobiłam sałatkę z pomidorów. Miodzio! Była szansa, że u wujków nie rzucę się na obiad niczym wygłodniały zwierz.

***

I do południa budzikom śmierć,
a po północy niech dzwoni kto chce,
rano trzeba wstać, rano to jest
tak gdzieś po pierwszej, bo później już nie.1)

W niedzielę obudziłam się w południe, czyli dokładnie w tym momencie, gdy w najbliższym kościele kończyła się ostatnia tego dnia msza. Wypełzłam z domu na podwórko – słońce świeciło i wyglądało na to, że będzie pogoda. Psiaki zachęcały mnie do zabawy, więc zaczęłam rzucać im patyki, kiedy nagle uświadomiłam sobie, że przecież od razu po mszy miałam jechać do wujków! Pod moją bramą, jak za skinieniem różdżki, pojawił się biały mercedes i wysiadł z niego Michał.

1) Tekst Andrzeja Piasecznego do piosenki Roberta Chojnackiego pt. Budzikom śmierć.

Michał

Syn cioci Ali i wujka Staśka. Wysoki szatyn z piękną czupryną. Rok starszy ode mnie. Nazywałam go „magistrem od pola”, bo skończył Akademię Rolniczą. Moja pierwsza wielka miłość (ciocia i wujek nie byli moją rodziną, tylko przyjaciółmi rodziców). Nieodwzajemniona, oczywiście.

– Czekałem na ciebie pod kościołem. Chora jesteś? – Zmierzył wzrokiem moją różową piżamę.

– Zaspałam... – wyznałam ze skruchą w głosie. – A ty kiedy wróciłeś? Myślałam, że jesteś w Irlandii.

– W sierpniu mamy ślub, postanowiliśmy wrócić z Baśką i wszystko przygotować. Ubieraj się, bo moja mama czeka.

Szybko założyłam strój wizytowy (beżowy kostium), zrobiłam delikatny makijaż, włosy związałam w koński ogon i ruszyliśmy w drogę. Michał był elegancki, pachnący i raczył mnie swoimi planami na najbliższe trzydzieści lat.

– Od jutra maluję pokoje, już zamówiłem łóżka. To będzie fantastyczne gospodarstwo agroturystyczne. Mama jest wniebowzięta, bo będzie miała komu piec i gotować. Chcę kupić młodego konia, bo mój Abraham jest za stary, żeby wszyscy mogli na nim jeździć. Oczywiście zostawimy świnie, kury, kaczki, z czasem tylko dobierzemy jakieś nietypowe gatunki.

Uświadomiłam sobie wtedy, że na tej wsi żyją nie tylko seniorzy i starzy kawalerowie (z tego była znana w całej Polsce!), ale też ludzie młodzi. Może więc warto zostać na stałe? Miałam świadomość, że w życiu nie dorobię się mieszkania w mieście, a funkcjonowanie z rodzicami na małej przestrzeni stało się naprawdę uciążliwe.

Gospodarstwo cioci i wujka

Piękny, biały, piętrowy dom, przed nim zadbany trawnik, klomby i iglaki, z tyłu ogród i zabudowania. Wokół drewniany płot. Prawdziwa, budząca podziw we wsi, willa.

Na powitanie wybiegł nam Klemens – jamnik o pięknych oczach. Szczekał jak oszalały i skakał na Michała, gdy ten otwierał bramę. Doszłam do wniosku, że zrobił się z niego przystojny facet (z Michała, nie z Klemensa) – wysoki, o szerokich barach i silnych dłoniach. Spoglądał na mnie orzechowymi oczami, a ja się zastanawiałam, czemu on nie żeni się ze mną…

– Co tak długo? Wszystko gotowe! – pokrzykiwała ciocia Ala.

Ciocia Ala

Drobna blondynka o jasnych oczach, stanowcza i bezpośrednia. Moja ulubiona!

Zasiedliśmy do stołu w małym saloniku. Ciocia nie rozczarowała mnie kulinarnie – był i rosołek z marcheweczką, i fantastyczne piersi z kurczaka, o surówkach nie wspominając. Do tego kompocik z wiśni, a na koniec sernik z pianką.

– Teraz to ja mam profesjonalną kuchnię, zgodnie z przepisami! – chwaliła się. – Sporo było z tym roboty, ale prawie wszystko jest zapięte na ostatni guzik. A jak tobie się tam samej mieszka? – zatroskała się. – Nie boisz się?

– Nie, mam psy. No i sąsiadów. A gdzie twoja narzeczona? – zapytałam Michała, bo od początku dziwne mi się wydawało, że Baśki nie ma.

– Pracuje – wyjaśnił krótko.

– Wiecznie marudzi – poskarżyła się ciocia.

– Mamo, daj spokój – westchnął.

Gdy poszliśmy oglądać pokoje przewidziane w przyszłości dla turystów, zapytałam wprost:

– Czemu Baśka marudzi?

Michał wyglądał przez okno.

– Bo chciała zostać w Irlandii. Tam mieszkaliśmy sami, nikt się do niczego nie wtrącał, mieliśmy pieniądze.

– A ty nie chciałeś?

– Nastka, popatrz. – Pociągnął mnie za rękę do okna. Widać było przez nie budynki gospodarskie, spacerujące kury i wylegujące się leniwie koty. Po prawej stronie wzrok przyciągał sad, a w nim kwitnące jabłonie. Dalej były pola, aż po horyzont, aż po błękitne niebo. – Rozumiesz?

– Rozumiem. – Kiwnęłam głową, bo kochałam tę wieś prawie tak samo jak on.

Kiedy Michał odwiózł mnie na Maszkarkę, po raz pierwszy poczułam się trochę samotnie. Zaprosiłam go na herbatę, ale spieszył się do Baśki. Pobawiłam się z psami, wypiłam kakao, sprawdziłam pocztę i pół wieczoru beczałam. Sprawiło mi to dużą ulgę i satysfakcję, bo w końcu mogłam sobie pochlipywać jawnie, a nie w poduszkę. Byłam jak bohaterka romantycznych komedii – samotna, opuszczona, oczekująca na wielkie zmiany, świetlaną przyszłość i księcia na białym rumaku.

***

Następnego dnia wstałam rześka i wyspana, z postanowieniem, że nie dam się chandrze. Wiosenne słoneczko grzało, więc stwierdziłam, że warto się nieco poopalać. Założyłam czerwone bikini, wyciągnęłam leżak i udałam się do ogrodu. Zaplanowałam maksymalny relaks – włączyłam MP3, założyłam słuchawki na uszy i odcięłam się od świata. Wietrzyk zawiewał, a ja się wylegiwałam. Zrobiło się na tyle przyjemnie, że wpadłam na pomysł, by chociaż chwilę poopalać się topless. Przeciwwskazań nie było, bo Gocha pojechała do mamy, jej mąż – Franek – był w pracy, bliźniaki w szkole, a mój drugi sąsiad przyjeżdżał na swoją działkę tylko w soboty, żeby zadbać o plantację i w spokoju wypić z kolegą piwo. Z jednej strony zasłaniał mnie dom, z drugiej były pola, nie miałam więc obaw, że ktoś mnie zobaczy. Śpiewałam sobie na głos Chłopaki nie płaczą i byłam w pełni szczęśliwa, miałam wszystkich i wszystko dokładnie gdzieś.

W pewnym momencie, w przerwie między piosenkami, usłyszałam szczekanie Fuksa (Bruno – arystokrata nie zniżał się do poziomu pospólstwa i dźwięków z siebie raczej nie wydawał). W popłochu sięgnęłam po stanik i w tym momencie zobaczyłam czerwoną szmatkę za płotem, w polu. Szybko zrozumiałam, że wywiało mi biustonosz. Odwróciłam się więc, zasłaniając leżakiem, i jęknęłam – nie tylko w duchu. Od strony domu zmierzał w moim kierunku... ksiądz!

– Szczęść Boże! – Pomachał do mnie, nic sobie nie robiąc z obskakujących go psów.

– Szczęść Boże... – wydukałam. – Niestety, nie mam jak księdza godnie powitać, bo mi wywiało bieliznę – wyznałam, a ksiądz oniemiał.

– Wywiało? – zapytał i widziałam, że próbuje ogarnąć sytuację.

– Górę od kostiumu mam na polu, więc jak ksiądz ma do mnie sprawę, to proszę skoczyć do domu, tam na kanapie leżą wyprane koszulki. Ubiorę się i pogadamy. – Starałam się nie być nerwowa, ale trudno rozmawia się z osobą duchowną, zasłaniając sobie biust leżakiem.

Ksiądz w końcu pojął, że jestem półnaga, pokraśniał i pobiegł czym prędzej do Maszkarki. Myślałam, że już gorzej być nie może, ale w tym momencie zobaczyłam na moim podwórku panią Kozikową. Psy zajęły się gościem w sutannie, miała więc drogę wolną, mogła zaspokoić ciekawość i mnie odwiedzić.

– Przyniosłam serek... – zdążyła powiedzieć i w tej chwili na ścieżce pojawił się ksiądz, wymachując moją niebieską koszulką.

Miałam wrażenie, że śni mi się koszmar. Teraz wszyscy mieliśmy oblicza w różnych odcieniach czerwieni.

– No, wie ksiądz... – oburzyła się Kozikowa, oglądając moje gołe nogi wystające zza leżaka. – Sodomia i Gomoria... Idę do proboszcza i księdza wyślą do buszu, zobaczy ksiądz! Będzie ksiądz czarnuchów nawracał! – Zrobiła w tył zwrot i ruszyła w kierunku furtki.

Duszpasterz rzucił mi koszulkę i pobiegł za nią. Kiedy wrócił, byłam już kompletnie ubrana, a odzyskany stanik leżał w koszu na pranie.

– Kawy? – zapytałam jakby nigdy nic.

– Chętnie.

Usiedliśmy na werandzie.

Ksiądz Grzegorz

Bardzo młody, niewiele starszy ode mnie. Z lekką nadwagą i przyjaznym, okrągłym obliczem. Bardziej pasował na DJ-a niż na księdza.

– Co ksiądz jej powiedział?

Skrzywił się nieznacznie.

– Nie było sensu tłumaczyć, nie uwierzyłaby i tak, więc...

– Więc?

– Przypomniałem jej, że to ja decyduję, kto daje kwiaty na ołtarz. One bardzo rywalizują o to z Zimowiecką. Każda chce być wyczytana na ambonie. Proboszcz wolał kwiaty od Zimowieckiej, a teraz ja wybieram, bo niestety zajmuję się w tej parafii takimi właśnie duperelami.

– Czyli szantażyk? Milczenie za kwiatki?

– Myślę, że to zadziała. – Uśmiechnął się szeroko. – Już poznałem nieco mentalność tutejszych parafian. Ale przyszedłem w innej sprawie. – Przesunął się z krzesłem do cienia. – A mianowicie twoja ciocia... przepraszam, możemy sobie mówić po imieniu?

– Jasne. Nastka.

– Grzegorz. Twoja ciocia mówiła mi, że masz uprawnienia do pracy z dziećmi...

– Mam – przytaknęłam. Coraz bardziej podobał mi się ten niespodziewany gość.

– Ufff. – Ksiądz błysnął uśmiechem. – Bo widzisz, katechetka mi się połamała, miała wypadek i leży w szpitalu. Na drugim końcu Polski.

– Ale ja jestem polonistką. Właściwie będę nią dopiero w czerwcu, jeśli dobrze pójdzie.

– Nie szkodzi. – Machnął ręką. – Nie potrzebuję nauczycielki, tylko pomocy do organizacji pierwszej komunii. Scenariusz jest, ale trzeba napisać podziękowania i ćwiczyć z tymi dzieciakami. Sam nie dam rady. Nie nadaję się. Potrzebuję kobiecej i polonistycznej ręki – zakończył.

Oniemiałam.

– Oczywiście zapłacę ci.

Ooo!!! To zmieniało postać rzeczy. Kasa – jakakolwiek – była mile widziana.

– Ekhe... – Splotłam dłonie. – Zaskoczyłeś mnie.

– Za miesiąc komunia, niebawem koniec roku szkolnego, wszystkie katechetki wokoło obstawione. – Rzucił mi spojrzenie mopsa.

– Ile tych dzieci?

– Ośmioro.

I tym sposobem zostałam panią od komunii. Może odrobinę pochopnie, bo kompletnie nie wiedziałam, co mnie czeka. Poza tym od jakiegoś czasu – dokładnie od momentu, gdy w moim życiu pojawił się Olek – nie byłam najlepszą katoliczką. Zawsze wychodziłam z założenia, że jeśli już się jest wierzącym i praktykującym, to należy trzymać się zasad. Inaczej chodzenie do kościoła nie ma sensu. Straciłam więc ten sens, gdy zaczęłam sypiać z Olkiem, bo przecież zdawałam sobie sprawę, że pójście do spowiedzi nie rozwiąże problemu. Nie żałowałam moich grzechów ani trochę. Lubiłam te dni, gdy urywaliśmy się z zajęć, żeby pobyć ze sobą. Zazwyczaj spotykaliśmy się u mnie, bo prawdopodobieństwo, że któreś z rodziców wpadnie do domu w godzinach między jedenastą a trzecią, było nikłe. Uwielbiałam atmosferę naszych spotkań, zachłanność Olka i jego stanowczość, lubiłam, jak mnie później rysował, drzemiącą, i jak chodził boso. Czasami, podczas tego rysowania, zasypiałam naprawdę mocno i gdy się budziłam, Olek siedział w fotelu i mi się przyglądał.

– Gapiłeś się, gdy spałam – mówiłam, uśmiechając się.

– Pilnowałem, czy wszystko okej – odpowiadał poważnie.

– A co niby miało być nie okej? – mruczałam pod nosem, wygrzebując się spod koca i zakładając koszulkę.

– Mogłaś spaść albo coś. Dobrze wiesz, że przez sen wierzgasz.

Nie żałowałam niczego, przestałam więc chodzić do kościoła. Czułam, że to nie jest miejsce dla mnie, bo nie dość, że sypiałam z facetem bez ślubu, to na dodatek ten facet nie był moim oficjalnym facetem. Był kimś bliskim, kto chwilowo pomieszkiwał w moim życiu.

W sumie więc byłam bardzo kiepską kandydatką na panią od komunii. Zdawałam sobie z tego sprawę. Ale Grzesiek o tym nie wiedział, a ja pilnie potrzebowałam pieniędzy. Poza tym wyjechałam na wieś, by uciec od Olka, istniała więc szansa, że się nawrócę.

***

Kolejny dzień, zgodnie z planem, poświęciłam magisterce. Dopiero późnym popołudniem wybrałam się na wycieczkę rowerową – postanowiłam z większym zaangażowaniem popracować nad kondycją. Po drodze minęłam pusty jeszcze dom mojej babci – zimę spędzała w mieście, u cioci Trudzi, na wieś miała przybyć lada dzień. Dojechałam aż pod willę wujków i widząc światło w kuchni, postanowiłam wejść. Ciocia piekła ciasto i bardzo się ucieszyła z mojej wizyty.

– Wycieczka rowerowa bez psów? – zapytała.

– Zostawiłam je, bo mają jakieś rewolucje żołądkowe. A gdzie Michał?

– Smaruje świnie.

Wybałuszyłam oczy.

– Świnie mamy chore. Reumatyzm. I trzy razy dziennie je smarujemy – wyjaśniła ciocia, a ja dostałam ataku śmiechu, bo wyobraziłam sobie, jak Michał przekonuje prosiaki, by oddały się zabiegom kosmetycznym i w tym celu wyciągnęły nóżkę.

Ciocia też się roześmiała i pogroziła mi palcem.

– Nie ma się z czego śmiać, tylko robota z nimi i problemy. Co się doprowadzimy do porządku, to znowu musimy do nich iść, bo pora smarowania.

W tym momencie trzasnęły drzwi wejściowe i do środka wtargnął mało przyjemny zapach.

– Pod prysznic! – huknęła ciocia. – Dobrze, że mamy teraz tyle łazienek – uśmiechnęła się.

Wujek i Michał zastali nas przy herbatce i cieście. Oczywiście chwilę później zostałam wyciągnięta na górę, bo wszystko już pomalowano. Michał był dumny ze swego dzieła.

– Jutro przywożą łóżka, a za tydzień resztę mebli. Teraz tylko musimy zrobić zdjęcia na stronę internetową. Znalazłem też piękną klacz, ale nie wiem, jak o tym powiedzieć Baśce...

– Czemu? – zapytałam, siadając na materacu. Był to jedyny mebel w zielonym, ogromnym pokoju, przeznaczonym w przyszłości dla rodziców z dzieckiem.

– Bo żeby ją kupić, muszę sprzedać auto. – Michał poczochrał swoją czuprynę w geście zakłopotania. – Baśki rodzice mają samochód, moi też, a za rok, może za dwa lata kupimy własny. Na dzień dzisiejszy bardziej potrzebuję klaczy, bo jazda konna ma być jedną z atrakcji.

Uśmiechnęłam się.

– Zawsze marzyłeś o stadninie.

Usiadł obok mnie.

– Życie polega na spełnianiu marzeń. Na niczym więcej.

Ciocia przyniosła nam galaretki. Mnie – czerwoną, jemu – zieloną. Poczułam się jak nastolatka, bezpiecznie i radośnie. Wszelkie strachy zostały za drzwiami. Pachniało farbą i wiosną. Jedliśmy na leżąco, wspominając nasze wakacyjne przygody sprzed lat. Michał karmił mnie swoją galaretką, bo twierdził, że zielona jest lepsza.

Tak nas zastała Baśka.