Jodi Picoult

CZAROWNICE

Z SALEM FALLS

Przełożyła

Katarzyna Kasterka

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Dla Toma, z wyrazami miłości

– żeby cały świat się dowiedział,

jak wiele dla mnie znaczysz.

Podziękowania

Gdybym umiała posługiwać się czarami, jak niektóre postaci tej książki, poprosiłabym o nieograniczoną wiedzę dla siebie. Ponieważ jednak jej nie posiadam, moja powieść zawdzięcza swój kształt wielu ekspertom, którym pragnę tutaj gorąco podziękować.

Wyrazy wdzięczności chciałabym złożyć następującym osobom: grupie lekarzy i psychiatrów, bez protestu udzielających mi wszelkich konsultacji o różnych porach dnia i nocy: dr. Davidowi Toubowi, dr. Jimowi Umasowi, dr Tii Horner, dr Marybeth Durkin, a także dwójce toksykologów – Janowi Scheinerowi i Betty Martin. Serdecznie dziękuję również detektywowi porucznikowi Frankowi Moranowi za informacje dotyczące policyjnej procedury postępowania z ofiarami gwałtu; Chrisowi Farinie, który odsłonił przede mną tajniki restauracyjnej kuchni, oraz Lisie Schiermeier, specjalistce od profilowania DNA, która komuś o tak mało naukowym zacięciu jak ja zdołała wyjaśnić podstawy genetyki. Dziękuję Aidanowi Curranowi za podsunięcie dowcipu o niezapłodnionych jajkach; Steve'owi Ivesowi za informacje dotyczące baseballu i sokole, redaktorskie oko; Dianie i Duncanowi Watsonsom za scenę z uprzedzaniem życzeń klientów; Teresie Farinie za pracę nad tekstem i Halowi Friendowi za wirtualną wycieczkę po nowojorskim Lower East Side. Dzięki pracom Starhawk i Scotta Cunninghama zrozumiałam podstawy wiccańskich wierzeń. Kiki Keating pomogła mi nakreślić wątek kryminalny, Chris Keating służył mi nieocenionymi wiadomościami z zakresu prawa, potrzebnymi do rozwinięcia wspomnianego wątku, a Jennifer Sternick wykonała tak wspaniałą pracę przy opisie procesu, że będę robić wszystko, by już zechciała zostać moim stałym konsultantem prawniczym. Dziękuję również Laurze Gross, Camille McDuffie i Jane Picoult za wkład w ostateczny kształt i dystrybucję tej po wieści. Najszczersze wyrazy wdzięczności kieruję też do JoAnn Mapson – dzięki naszym roboczym sesjom ta książka nabrała dużo pełniejszego kształtu, a przede wszystkim ja uwierzyłam w sens jej tworzenia. Na koniec chciałabym jak najgoręcej podziękować Kipowi Hakala i Emily Besler z Pocket Books. Gdyby każdy autor miał wsparcie tak cudownego duetu redaktorów, świat wydawniczy byłby najpiękniejszym ze światów.

Marzec 2000

North Haverhill, New Hampshire

Po przejściu kilku kilometrów Jack St. Bride postanowił całkowicie zerwać ze swoim dawnym życiem.

Wędrował bez celu drogą numer dziesięć i kulił się z zimna. Rano włożył spodnie khaki, białą koszulę, eleganckie półbuty na cienkiej podeszwie i pasek z miękkiej, gładkiej skóry – ubranie, które ostatnio miał na sobie pięć tysięcy siedemset sześćdziesiąt godzin temu.W sierpniu ubiegłego roku leżało na nim jak ulał; teraz granatowa marynarka wydawała się za luźna, a spodnie żałośnie opadały w talii. Jednak tym, co przede wszystkim traciło się w więzieniu, nie były kilogramy, lecz duma.

Tęsknił do zimowej kurtki, ale kiedy człowiek wychodzi z więzienia, wkłada na siebie to, w czym tam trafił. I zabiera to, co wniósł. Dlatego Jack miał przy sobie czterdzieści trzy dolary – te same, które się znajdowały w jego portfelu owego upalnego popołudnia, gdy go zamykali – a także kilka kluczy otwierających drzwi do miejsc, gdzie nie był już mile widziany, oraz listek gumy do żucia.

Zwalnianych z więzienia zazwyczaj odbierali członkowie rodziny. Albo przynajmniej organizowali im transport do domu. Na Jacka nikt nie czekał, sam też nie pomyślał o jakimś środku lokomocji. Kiedy zamknęła się za nim brama, gdy kłapnęła niczym stalowa szczęka, po prostu ruszył pieszo przed siebie.

Śnieg wciskał się w buty, a przejeżdżające ciężarówki ochlapywały mu spodnie zimnym, rozjeżdżonym błotem. Niespodziewanie na poboczu zatrzymała się taksówka i kierowca odkręcił szybę, ale Jack uparcie brnął naprzód, pewien, że samochód przyjechał po innego pasażera. – Problemy z wozem? – zawołał taksówkarz.

Jack obejrzał się przez ramię, nie zauważył jednak na poboczu żadnych innych osób.

– Podróżuję na piechotę – odkrzyknął więc w odpowiedzi.

– Beznadziejna pogoda na taką podróż – zauważył mężczyzna. Jack wpatrywał się w niego w milczeniu. Na palcach jednej ręki mógł policzyć luźne pogawędki, w jakich uczestniczył minionego roku. Zamknął się w sobie, bo tak było najprościej. I najbezpieczniej. – Dokąd pan zmierza?

Rzecz w tym, że Jack nie miał pojęcia. Przed zwolnieniem nie rozważył wielu istotnych, życiowych kwestii: jak i za co się utrzyma?, czym się będzie poruszał?, gdzie zamieszka? Zdecydował, że nie wróci do miasteczka Loyal w stanie New Hampshire – nie zamierzał nawet zabierać stamtąd swojego dobytku. No bo na co mu pozostałości po czasach kariery, która legła w gruzach; po człowieku, którego chciał odesłać w niepamięć?

– Słuchaj, przyjacielu – taksówkarz zmarszczył brwi – może jednak wskoczysz do środka?

Jack skinął głową i zastygł w oczekiwaniu. Nie rozległ się jednak głośny, wibrujący dźwięk brzęczyka ani trzask odskakującej blokady. I wówczas sobie uświadomił, że w świecie poza murami nie musi czekać na szczęk zamków, żeby gdzieś wejść lub skądś wyjść.

I

Jack i Jill pod górkę szli

Z wiadrem, do studni, po wodę.

Potknęli się, stoczyli w dół

I Jack rozbił sobie głowę.

Wstał i do domu ruszył w cwał,

Biegł co sił w nogach po prostu,

By matka zakleiła guz

Plastrem z papieru i octu.

Czyż najlepszą pokutą nie jest pokuta publiczna?

Arthur Miller, „Czarownice z Salem"

Marzec 2000

Salem Falls, New Hampshire

W dniu, który Addie Peabody uznała za drugi z najgorszych dni swojego życia, chłodnia i zmywarka zepsuły się jednocześnie niczym para starych kochanków, którzy już nie potrafią bez siebie żyć. Dla każdego takie wydarzenie byłoby ciężką próbą nerwów, ale dla niej, właścicielki restauracji Do-Or-Diner, urosło do rozmiarów apokaliptycznej katastrofy. Przygnębiona, przycisnęła dłonie do stalowych drzwi chłodni, jakby wierzyła, że zdoła ją wskrzesić siłą własnej woli.

Sama nie wiedziała, co jest w tej sytuacji gorsze: narażenie się na złamanie przepisów sanitarnych czy utrata potencjalnego dochodu. Dziesięć kilo suchego lodu – niemal cały zapas lokalnego sklepu z artykułami medycznymi – nie sprawdzało się w działaniu. Jeszcze parę godzin, a trzeba będzie wyrzucić kilka trzyipółlitrowych wiaderek z sosem mięsnym, duszoną wołowiną i bulionem z kurczaka, ugotowanymi tego ranka.

– Wezmę się do lepienia bałwana – zdecydowała po chwili.

– Teraz? – Delila, kucharka, zmarszczyła brwi i skrzyżowała na piersi ręce potężne jak u kowala. – Wiesz, Addie, nigdy nie chciałam słuchać, gdy wszyscy dokoła nazywali cię wariatką, ale… – Włożę go do chłodni. Może w ten sposób uda się uratować potrawy do czasu, aż zjawi się serwisant.

– Bałwany mają to do siebie, że się topią – stwierdziła Delila, ale Addie widziała, że pomysł ją zaintrygował.

– To usuniemy jego szczątki i ulepimy następnego. – A tymczasem klienci sami się obsłużą?

– Nie.Poproszę,żeby nam pomogli.Przyniesiesz śniegowce dla Chloe? Jak na dziesiątą rano restauracja świeciła pustkami. Z sześciu lóż tylko dwie były zajęte: jedna przez matkę z małym dzieckiem, druga przez faceta o wyglądzie biznesmena, właśnie strząsającego z laptopa okruchy muffinki. Przy barze, nad kubkami z kawą garbili się Stuart i Wallace – dwaj wiekowi stali bywalcy, kłótliwie omawiający nagłówki z porannego wydania miejscowej gazety. – Panie i panowie! – odezwała się głośno Addie. – Mam przyjemność ogłosić rozpoczęcie zimowego festynu restauracji Do-Or-Diner. Pierwszą atrakcją będzie konkurs na najlepszą śniegową rzeźbę, więc jeżeli zechcecie wyjść na zewnątrz, niezwłocznie rozpoczniemy zabawę…

– Dziś na dworze straszny ziąb! – zaoponował Wallace.

– To oczywiste.W innym wypadku mielibyśmy przecież festyn letni. Zwycięzca naszego konkursu… będzie przez miesiąc jadać śniadania na koszt lokalu.

Stuart i Wallace wzruszyli ramionami – to dobry znak. Mała dziewczynka zaczęła energicznie podskakiwać na siedzeniu, niczym popcorn pęczniejący na patelni. Tylko biznesmen zdawał się nieprzekonany, gdy więc inni wychodzili na tyły restauracji, Addie podeszła do jego stolika.

– Proszę posłuchać – oświadczył sucho – nie mam zamiaru lepić bałwana, okay? Chcę jedynie w spokoju zjeść śniadanie. – Cóż, przykro mi, ale chwilowo nie serwujemy posiłków. Zajmujemy się twórczością artystyczną. – Uraczyła go jednym ze swoich najbardziej promiennych uśmiechów.

Mężczyzna pozostał niewzruszony. Rzucił na stół garść drobnych, chwycił palto i podniósł się energicznie. – Pani jest stuknięta.

Addie patrzyła w spokoju, gdy wychodził na ulicę. – Wiem – mruknęła. – Wszyscy tak mówią.

*

Na zewnątrz Stuart i Wallace, sapiąc ciężko w szaliki, lepili całkiem udatnego pancernika. Delila wyczarowała śniegowego kurczaka, udziec jagnięcy i gigantyczny strąk fasoli. Mała dziewczynka, wciśnięta w kombinezon w kolorach szarości i granatu, położyła się na plecach i energicznie kreśliła orła na śniegu. Addie przypomniała sobie, jak przed laty Chloe zapytała: „To niebo, gdzie się idzie po śmierci, jest nad czy pod miejscem, z którego leci śnieg?".

– Masz piekielne szczęście – odezwała się Delila. – A co byś zrobiła, gdyby nie byłoby teraz śniegu?

– Czy kiedykolwiek widziałaś, żeby w marcu nie leżał u nas śnieg? To nie jest żadne szczęście. O szczęściu mogłabym mówić, gdyby serwisant zjawił się dzień wcześniej, niż zapowiedział.

Jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki rozległ się nagle donośny, męski głos.

– Halo, jest tu kto?

– Siedzimy na dworze! – odkrzyknęła Addie i poczuła drobne ukłucie rozczarowania, gdy zamiast fachowca, zza rogu wyszedł młody policjant. – O, cześć, Orren. Wpadłeś na kawę? – Um… nie, Addie. Jestem tu służbowo.

Poczuła lekki zawrót głowy. Czyżby niezadowolony biznesmen zdążył w tak ekspresowym tempie zawiadomić inspekcję sanitarną? I czy jakikolwiek policjant ma prawo zażądać od niej zamknięcia lokalu? Zanim jednak zdążyła wyartykułować swoje wątpliwości, Orren odezwał się ponownie.

– Chodzi o twojego ojca – wyjaśnił, rumieniąc się gwałtownie. – Został aresztowany.

*

Addie wpadła na posterunek jak burza – aż dwuskrzydłowe drzwi odbiły w zawiasach, zgarniając do środka podmuch lodowatego powietrza.

– Jezu – jęknął dyżurny sierżant. – Mam nadzieję, że Wes Courtemanche znalazł sobie dobrą kryjówkę.

– Gdzie on jest? – ostrym tonem zapytała Addie.

– Jeżeli miałbym zgadywać, powiedziałbym, że w męskim kiblu, zabarykadowany w jednej z kabin. Albo wcisnął się w pustą szafkę w szatni i zatrzasnął na głucho. – Sierżant podrapał się w zamyśleniu po policzku. – Chociaż teraz mi się właśnie przypomniało, że jak pewnego dnia moja żona wstąpiła na wojenną ścieżkę, schowałem się w bagażniku radiowozu.

– Nie mówię o funkcjonariuszu Courtemanche – wycedziła Addie przez zaciśnięte zęby. – Mam na myśli mojego ojca. – A, Roya! Jest na dołku. – Mężczyzna się skrzywił, jakby przypomniał sobie coś bolesnego. – Ale jeżeli przyszłaś go wyciągnąć, i tak będziesz musiała porozmawiać z Wesem. To on dokonał aresztowania. – Podniósł słuchawkę telefonu. – Usiądź, Addie. Dam ci znać, jak będzie wolny. Addie spiorunowała go wzrokiem.

– I bez ciebie się dowiem. Skunksa zawsze można wyczuć na długo przedtem, zanim się pojawi.

– Ejże Addie, czy doprawdy wypada mówić w ten sposób o człowieku, który ocalił twojemu ojcu życie?

W granatowym mundurze, z policyjną odznaką błyskającą niczym trzecie oko, Wes Courtemanche był tak olśniewająco przystojny, że większość kobiet z Salem Falls w swoich fantazjach posuwała się do przestępstwa. Addie jednak wystarczyło tylko jedno spojrzenie, by stwierdzić – zresztą nie po raz pierwszy w życiu – że niektórzy mężczyźni powinni się rodzić z datą przydatności do użycia.

– Aresztowanie sześćdziesięciopięciolatka jakoś mi się nie kojarzy z ratowaniem życia.

Wes ujął ją delikatnie za łokieć i poprowadził w głąb korytarza, z dala od oczu i uszu dyżurnego.

– Addie, twój ojciec znowu prowadził pod wpływem alkoholu. Zaczęły ją palić policzki. Dla nikogo w Salem Falls nie było tajemnicą, że Roy Peabody za dużo pije, a już miesiąc temu całkiem przebrał miarę, gdy w zamroczeniu nie zapanował nad kierownicą i trzasnął samochodem w pomnik Gilesa Coreya – jedynego mężczyzny, który padł ofiarą urządzonego przez purytanów polowania na czarownice.Wówczas Roy stracił prawo jazdy, Addie zaś, dla jego bezpieczeństwa, oddała rozbity samochód na złom. Jej własna mazda stała teraz bezpiecznie zaparkowana przy restauracji. Jakim więc autem mógł kierować Roy? Jakby czytając w jej myślach, Wes wyjaśnił:

– Jechał poboczem międzystanowej dziesiątki na kosiarce do trawy.

– Na kosiarce do trawy… – powtórzyła głucho Addie. – Wes, coś takiego nie rozwija więcej niż dziesięć kilometrów na godzinę. – Dwadzieścia pięć, ale to nieważne. Rzecz w tym, że Roy nie ma prawa jazdy, a więc nie wolno mu prowadzić żadnych pojazdów mechanicznych po drogach publicznych.

– Może działał z powodu wyższej konieczności…

– Zapewne to była wyższa konieczność, Addie. Skonfiskowaliśmy mu świeżutką, nienapoczętą półlitrówkę wódki… Wracał do domu z North Haverhill, z tamtejszego monopolowego. – Wes zawiesił głos i spojrzał baczniej na Addie masującą ze znużeniem skronie. – Czy mógłbym coś dla ciebie zrobić? Cokolwiek?

– Jak na jeden dzień zrobiłeś aż nadto, Wes. Rany, aresztowałeś mojego ojca, bo szalał po szosie na kosiarce do trawy! Zapewne odznaczą cię Purpurowym Sercem lub czymś w tym rodzaju, skoro z tak wielkim poświęceniem zatroszczyłeś się o bezpieczeństwo publiczne.

– Chwila moment, Addie. Ja się zatroszczyłem o bezpieczeństwo… o bezpieczeństwo Roya. Pomyśl tylko, co by się stało, gdyby jakaś ciężarówka ścięła zakręt i uderzyła w twojego ojca? Albo gdyby zasnął za kółkiem? – Czy mogę już go zabrać do domu?

Wes spojrzał na nią przeciągle, a Addie odniosła wrażenie, że przenika jej myśli i sortuje niczym kartotekę – sięga po niektóre z nich z zainteresowaniem i ze znudzeniem odkłada pozostałe. Zacisnęła mocno powieki. – Jasne – odparł w końcu. – Chodź za mną.

Poprowadził ją na tyły posterunku, do pokoju zatrzymań, gdzie stało duże biurko, za którym urzędował funkcjonariusz pełniący dyżur w areszcie. Obok biurka znajdował się wysoki kontuar, a na nim poduszki z tuszem do pobierania odcisków palców. W mrocznej głębi majaczyło trio maleńkich cel.

– Nie zamierzam rejestrować tego zatrzymania, Addie – Wes dotknął lekko jej ramienia.

– Ależ jesteś łaskawy!

Parsknął śmiechem i ruszył ku celom, a chwilę później Addie usłyszała, jak zakratowane drzwi otwierają się z metalicznym poświstem miecza wyciąganego z pochwy.

– Zgadnij, kto na ciebie czeka, Roy?

Głos ojca był słodki, sączył się leniwie niczym płynny miód. – Moja Margaret?

– Niestety nie. Już minęło pięć lat, jak Margaret od nas odeszła, zapomniałeś?

Mężczyźni wynurzyli się zza załomu. Roy Peabody całym ciężarem wisiał na Wesie. Miał białe włosy, gęste i miękkie jak puch gołębicy, oraz błękitne oczy, w których zawsze się czaił jakiś sekret. Jeżeli chciał, potrafił być doprawdy czarujący.

– Addie! – zapiał radośnie. – Najlepsze życzenia z okazji urodzin!

Rzucił się gwałtownie na szyję córce, aż ugięły się pod nią kolana.

– Chodź, tato. Zabieram cię do domu.

Wes wsunął kciuk za pasek.

– Pomóc ci zapakować go do auta?

– Nie, dzięki. Damy sobie radę.

W tej chwili ojciec wydawał się jej bardziej kruchy i bezcielesny niż Chloe, mimo to przemierzali korytarz ciężko i pokracznie – jak uczestnicy wyścigu w workach.

Wes przytrzymał otwarte drzwi.

– Cóż, Addie, bardzo mi przykro, że w twoje urodziny musiałem cię tu ściągnąć w tak niemiłej sprawie.

Nie obejrzała się na niego – nawet nie zwolniła kroku.

– Nie mam dziś urodzin – wycedziła i wyprowadziła ojca z posterunku.

*

O szóstej trzydzieści Gillian Duncan zapaliła zapałkę i machała termometrem nad płomieniem tak długo, aż wskazał temperaturę, która z łatwością przekonała ojca, że Gilly jest zbyt chora, aby iść do szkoły. W efekcie cały ranek spędziła w łóżku, słuchając Alanis Morissette, czesząc i układając swoje długie, rude włosy oraz malując paznokcie u rąk i nóg na jarzeniowoniebieski kolor. Mimo że skończyła siedemnaście lat i z powodzeniem mogła zadbać o siebie, ojciec wziął wolny dzień, by w razie czego być pod ręką. To ją wkurzyło, a jednocześnie sprawiło jej cichą satysfakcję. Jako właściciel zakładów farmaceutycznych i największy pracodawca w Salem Falls, Amos Duncan był powszechnie uważany za najbogatszego i najbardziej zapracowanego obywatela miasta. A jednak zawsze miał czas dla córki: zajmował się nią czule od czasu, gdy Gilly skończyła osiem lat – od czasu, gdy zmarła mama.

Wczesnym popołudniem dostawała już obłędu z nudów i była nawet gotowa posunąć się do tak drastycznego kroku, jak przejrzenie szkolnego podręcznika, ale szczęśliwie ocalił ją dźwięk gongu przy drzwiach wejściowych. Gilly pilnie nadstawiła ucha i podchwyciła dobiegające z dołu głosy przyjaciółek. – Dzień dobry, panie D. – To bez wątpienia Meg. – Jak się miewa Gillian?

Zanim zdążył odpowiedzieć, do rozmowy włączyła się Whitney. – Przyniosłyśmy żelki. Moja mama mówi, że wyciągają gorączkę. A nawet jeżeli to nieprawda, wystarczy, że bosko smakują.

– Mamy też dla niej pracę domową – dorzuciła Chelsea. Była najnowszą przyjaciółką Gilly, zakompleksioną z powodu wysokiego wzrostu, nieśmiałą dziewczyną, która często popadała w zakłopotanie.

– Dzięki Bogu, że się zjawiłyście – odrzekł Amos. – Trudno mi rozpoznać własną córkę, o ile nie jesteście wszystkie razem. Sprawdzę tylko, czy przypadkiem nie śpi.

Gillian zanurkowała pod kołdrę, desperacko próbując zrobić zbolałą minę. Ojciec uchylił drzwi i zerknął do środka. – Masz dość sił na przyjęcie gości, Gilly? Usiadła na łóżku, przecierając oczy. – Uhm. Mogą trochę posiedzieć.

Skinął głową, po czym krzyknął na dziewczęta. Szarżę na sypialnię Gillian poprowadziła Meg i wkrótce na schodach poniosło się echo galopu ciężkich butów.

– Rany, mój cały dom zmieściłby się w tym pokoju – szepnęła Chelsea, wchodząc do środka.

– Ano tak, przecież pierwszy raz jesteś w tym pałacu – zauważyła Whitney.

Gillian zerknęła z ukosa na ojca. W Salem Falls powszechnie żartowano, że chociaż miasteczko rozciągało się głównie po zachodniej stronie drogi, dom Duncanów stał na skraju strony wschodniej, ponieważ Amos chciał mieć widok na swoje rozległe królestwo, a jednoczenie nie zamierzał się pospolitować z plebsem. – Tej wiosny rozpoczniemy budowę mostu zwodzonego – wtrącił z kamienną twarzą.

Chelsea spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami. – Naprawdę?

Whitney parsknęła śmiechem. Lubiła ojca Gillian – wszystkie go lubiły. Dobrze wiedział, jak sprawić, żeby nastolatki swobodnie się czuły w jego towarzystwie.

– Jeżeli ją za bardzo wymęczycie, zapędzę was do kopania fosy – oznajmił srogo, po czym mrugnął do Chelsea i zamknął za sobą drzwi. Dziewczyny rozłożyły się na dywanie. Przypominały wianuszek lilii unoszących się na stawie.

– I co robiłaś? – zainteresowała się Meg. – Oglądałaś kolejny odcinek „Passions"?

Meg Saxton była najlepszą przyjaciółką Gilly. W wieku siedemnastu lat wciąż jeszcze nie straciła dziecięcej pulchności, a jej twarz okalała burza brązowych loków.

– Nie miałam ochoty na żadne opery mydlane. Ucięłam sobie drzemkę.

– Drzemkę? Wydawało mi się, że tylko udajesz chorobę. Gillian wzruszyła ramionami.

– Ja nie udaję. Wprawiam się w metodzie Stanisławskiego. – Cóż, dla twojej informacji, test z trygonometrii był naprawdę wredny – odezwała się Whitney, jedynaczka, córka miejskiego radnego, zachwycająca swoją delikatną urodą. Szybko rozerwała opakowanie z żelkami i włożyła jedną do ust. – Nie mogłybyśmy przypadkiem wymyślić zaklęcia, dzięki któremu wszystkie dostałybyśmy szóstki?

Chelsea rozejrzała się nerwowo po wielkim, pięknym pokoju, po czym popatrzyła pytająco na Gillian.

– Jesteś pewna, że możemy uprawiać czary, gdy twój ojciec siedzi na dole?

Oczywiście, że mogły – i z pewnością będą to za chwilę robić. Studiowały Sztukę już niemal od roku i właśnie w tym celu zebrały się tutaj dzisiejszego popołudnia.

– Przecież bym was nie zapraszała, gdybym miała jakiekolwiek wątpliwości – odparła Gilly, wyciągając spod materaca skoroszyt w czarno-białej oprawie. Na naklejce okrągłymi literami wypisano tytuł: „Księga Cieni". Podniosła się z łóżka i poczłapała do sąsiadującej z sypialnią łazienki. Rozległ się odgłos płynącej z kranu wody i chwilę później Gillian wyszła z napełnioną szklanką w dłoni. – Masz – wyciągnęła szklankę ku Whitney. – Pij.

Whitney pociągnęła mały łyk i natychmiast wypluła wodę na podłogę.

– Ohyda! Jest słona!

– Jasne – odparła Gilly; obchodziła wkoło przyjaciółki i sypała sól na dywan, zakreślając w ten sposób święty krąg. – Wolałabyś tracić czas na kąpiel? A może znasz lepszy sposób samooczyszczenia?

Krzywiąc usta, Whitney pociągnęła kolejny łyk, po czym przekazała szklankę pozostałym.

– Dzisiaj musimy się streszczać – oznajmiła Meg. – Mama mnie zabije, jeżeli nie będę w domu przed wpół do piątej. Usiadła na podłodze dokładnie naprzeciwko Gillian, a Whitney i Chelsea utworzyły pozostałe rogi czworokąta. Gilly chwyciła Whitney za rękę i wówczas przez uchylone okno wdarł się powiew zimnego powietrza. Whitney dotknęła dłoni Meg, a wtedy lekko przygasło światło lampki stojącej na nocnym stoliku. Gdy Meg ujęła dłoń Chelsea, zatrzepotały strony skoroszytu. A kiedy Chelsea chwyciła rękę Gillian, powietrze stało się tak gęste, że trudno było oddychać.

– Jakiego koloru jest twój krąg? – Gilly zwróciła się do Chelsea.

– Niebieski.

– A twój?

Meg zamknęła oczy.

– Różowy.

– Mój jest srebrny – mruknęła Whitney.

– A mój czysto złoty – oznajmiła Gillian.

Trzymając się mocno za ręce, siedziały z zamkniętymi oczami. Przez ten rok już się nauczyły, że nie trzeba mieć otwartych oczu, by wszystko widzieć jasno. Ich umysły płynęły ku stożkowi mocy, podczas gdy kolorowe pierścienie splotły się w gruby krąg zamykający przyjaciółki w swoim wnętrzu.

*

– No nie. Znowu to samo? – westchnęła Delila, gdy Addie wciągnęła Roya Peabody'ego do kuchni.

– Przynajmniej ty sobie odpuść. – Addie mocno zacisnęła zęby, ponieważ ojciec boleśnie nadepnął jej na stopę.

– To Delila? – zachrypiał Roy, wyciągając przed siebie szyję. – Najładniejsza kucharka w całym New Hampshire?

Addie zdołała wepchnąć ojca na wąskie schody prowadzące z kuchni do jego mieszkania na górze.

– Czy Chloe nie sprawiała ci kłopotów? – rzuciła przez ramię do Delili.

– Najmniejszych, skarbie. – Delila ponownie westchnęła. – Najmniejszych.

Addie i Roy wdrapali się na górę tylko dzięki czystej sile woli. – Powinieneś usiąść, tato – powiedziała miękko Addie i zaprowadziła go do fotela o wystrzępionym obiciu, stojącego w tym samym miejscu, od kiedy sięgała pamięcią.

Przez podłogę i warstwę wykładziny dywanowej do mieszkania wpływał zapach potrawki przygotowanej przez Delilę na godziny szczytu, czyli porę lunchu: marchewka, duszona wołowina, tymianek.W dzieciństwie Addie wierzyła, że wdychanie tych aromatów czyni restaurację cząstką jej organizmu – taką samą jak krew czy kości. Kiedyś ojciec z pewnością miał identyczny stosunek do tego miejsca, jednak od siedmiu lat jego noga nie postała w kuchni restauracji. Niekiedy Addie się zastanawiała, czy nie odczuwał z tego powodu bólów fantomowych, jak po stracie ręki lub nogi, i czy nie pił, żeby stępić cierpienie. Przykucnęła przy jego fotelu. – Tatusiu… – wyszeptała. – Moja dziewczynka – wzruszył się Roy. Addie również była bliska łez.

– Chciałabym cię prosić o przysługę. W Do-Or-Diner codziennie panuje taki ruch, że sama już nie daję sobie rady. Jesteś mi potrzebny…

– Och, Addie. Przestań.

– Zająłbyś się tylko kasą. Nie musiałbyś w ogóle wchodzić do kuchni.

– Wcale mnie nie potrzebujesz do obsługi kasy. Po prostu chcesz mnie mieć cały czas na oku.

– To nieprawda! – Addie zarumieniła się gwałtownie.

– W porządku, kochanie. – Położył dłoń na dłoni córki i lekko ścisnął jej palce. – Miło wiedzieć, że kogoś jeszcze obchodzi, gdzie jestem i co robię.

Addie postanowiła wreszcie powiedzieć ojcu to, co powinna mu wyznać kilka lat temu, w owych miesiącach po śmierci mamy, kiedy – zbyt zajęta utrzymywaniem restauracji na powierzchni – nie dostrzegła, że ojciec tonie. I już otwierała usta, ale nagle zabrzmiał dzwonek telefonu.

– Zejdź tu natychmiast – zarządziła Delila. – Mówiłaś, że to twój kiepski dzień? Cóż, właśnie się zmienia w koszmar.

*

– Coś pan mówił? – Oczy taksówkarza spotkały się w lusterku wstecznym z oczami Jacka.

– Nie.

– Czy ta okolica wygląda znajomo?

Jack wcześniej skłamał kierowcy – ale czymże było jedno kłamstwo w całym łańcuchu pozostałych? Powiedział, że nie pamięta nazwy miasteczka, które jest celem jego podróży, lecz wie z całą pewnością, że droga numer dziesięć przebiega przez jego centrum. I bez wątpienia je rozpozna, gdy tylko się znajdą na głównej ulicy.

Teraz, czterdzieści minut później, spojrzał uważnie przez okno. Przejeżdżali przez niewielką, ale zamożną miejscowość, z typowym dla Nowej Anglii kościołem o białej iglicowej wieży. Na ulicach ujrzał kobiety w butach do konnej jazdy, z zaaferowaniem biegające od sklepu do sklepu. Jackowi to miasteczko zbytnio przypominało atmosferę snobistycznego Loyal, szczycącego się prywatnym, prestiżowym liceum Westonbrook, pokręcił więc przecząco głową. – To nie tutaj.

Szukał miejsca, w którym mógłby się ukryć, zniknąć na jakiś czas dla świata i zastanowić się, co dalej począć ze swoim życiem. Powrót do nauczania w żadnym razie nie wchodził w grę. Rzecz w tym, że Jack nigdy nie robił niczego innego.W Westonbrook pracował przez cztery lata… potężna wyrwa do ominięcia w rozmowach kwalifikacyjnych, gdyby zamierzał się ubiegać o pracę w pokrewnym zawodzie. Nie wspominając już o fakcie, że nawet kierownik zwykłego McDonalda mógł go zapytać, czy kiedykolwiek był karany.

Jednostajne kołysanie samochodu sprawiło, że zapadł w drzemkę. Śnił mu się Aldo, współwięzień, z którym pracował na farmie. Jego dziewczyna przyjeżdżała do Haverhill i niczym Króliczek Wielkanocny zostawiała mu różne skarby na polu: butelkę whisky, hasz, kawę rozpuszczalną. Pewnego razu sama się rozłożyła nago na kocu i czekała cierpliwie, aż Aldo nadjedzie traktorem. „Nie przyspieszaj", napominał Jacka, ilekroć razem wyruszali w pole. „Nigdy nie wiadomo, co się nam może trafić". – Dojeżdżamy do Salem Falls. – Ze snu wyrwał go głos taksówkarza.

Niebieska tablica z ręcznie wymalowaną nazwą obwieszczała dodatkowo, że miasteczko jest siedzibą firmy Duncan Pharmaceuticals. Miejscowość rozpościerała się wachlarzowato od centralnego błonia, zwieńczonego spiżowym pomnikiem, żałośnie przekrzywionym w lewo, jakby ktoś z przeciwnej strony huknął w niego taranem. Na obrzeżu placu rozsiadły się trzy świeżo odmalowane budynki: bank, dom towarowy i urząd miejski. Miasteczko w ogóle wyglądało schludnie: z ulic i chodników starannie uprzątnięto śnieg i tylko na rogu, niczym zjawa nie z tego świata, majaczył zdezelowany wagon kolejowy. Jack dopiero po chwili zarejestrował świadomie ten obrazek, odwrócił się gwałtownie i gdy taksówka właśnie miała wjeżdżać na rondo okalające błonie, zdał sobie sprawę, że to restauracja typowa dla każdego amerykańskiego miasta i miasteczka. W jej oknie dostrzegł niewielkie ogłoszenie.

– Proszę się zatrzymać! – wykrzyknął. – Jesteśmy na miejscu.

*

Harlan Pettigrew siedział przy barze nad miseczką potrawki. Za kołnierzyk koszuli zatknął serwetkę, by przypadkiem nie poplamić eleganckiej muszki. Od czasu do czasu rozglądał się spod oka po sali, aż w końcu ze zniecierpliwieniem skoncentrował wzrok na zegarze.

Addie wpadła przez wahadłowe drzwi, dzielące salę jadalną od kuchni.

– Pan Pettigrew!

Harlan wyszarpnął serwetkę zza kołnierzyka, otarł nią usta i podniósł się ze stołka.

– Już myślałem, że się nie doczekam.

– Muszę pana na wstępie o czymś uprzedzić. Akurat dzisiaj mamy drobny problem ze sprzętem kuchennym.

– Ach, tak… – Pettigrew marsowo zmarszczył czoło.

W tym samym momencie otworzyły się drzwi wejściowe i do środka wszedł mężczyzna w sportowej marynarce, sprawiający wrażenie zziębniętego i zagubionego. Miał na sobie buty zupełnie nieadekwatne do pory roku, a idąc, zostawiał na linoleum kałuże topniejącego śniegu. Kiedy zauważył różowy fartuch Addie, skierował się w jej stronę. – Przepraszam, czy zastałem właściciela?

Tembr jego głosu przywiódł Addie na myśl kawę: czarną, mocną, aromatyczną, jedwabiście i zmysłowo spływającą do gardła. – To ja.

– Ach… – wydawał się zaskoczony tym faktem. – Okay. Cóż… jestem tutaj, ponieważ…

Addie uraczyła go promiennym uśmiechem.

– Ponieważ pana wezwałam! – Zaczęła energicznie potrząsać dłonią mężczyzny, udając, że nie dostrzega, jak zmroził go jej uścisk. – Właśnie tłumaczyłam panu Pettigrew, inspektorowi sanitarnemu, że fachowiec mający się zająć reperacją naszej chłodni i zmywarki jest już w drodze. Urządzenia są za tymi drzwiami. Zaczęła ciągnąć nieznajomego w stronę kuchni, Pettigrew jednak nie zamierzał tak łatwo dać za wygraną.

– Chwileczkę – odezwał się z tą samą marsową miną. – Nie wygląda mi pan na serwisanta sprzętu kuchennego.

Addie stężała. Ten nieznajomy pewnie sądzi, że postradała zmysły. Ale, do diabła, co jej tam zależy. Ostatecznie tak myśleli wszyscy w Salem Falls.

*

Ta kobieta to wariatka. I, na Boga, właśnie go dotknęła! Chwyciła go za rękę, jakby to było coś najbardziej naturalnego na świecie – jakby minęło zaledwie osiem minut, a nie osiem miesięcy od czasu, gdy ostatni raz jego skóra miała kontakt ze skórą kobiety.

Jeżeli chciała coś ukryć przed inspekcją sanitarną, to zapewne łamała obowiązujące przepisy. Nie przestrzegała prawa. Co oznaczało, że Jack powinien się natychmiast stąd wynosić. Już miał się odwrócić i wycofać, ale wówczas ta dziwna kobieta smętnie zwiesiła głowę.

Ów gest poddania, całkowitej rezygnacji, zupełnie go rozbroił. Przedziałek w jej ciemnych włosach biegł krzywo i był jasnoróżowego koloru jak ciało noworodka. Jack miał ochotę wyciągnąć palec i go dotknąć, więc tylko głębiej wcisnął dłonie w kieszenie marynarki. Jak mało kto wiedział, że nie można wierzyć kobiecie, która się zarzeka, że mówi prawdę.

Ale jak postąpić, gdy z góry wiadomo, że kobieta kłamie?

– Przyszedłem najszybciej, jak mogłem – oznajmił, spoglądając na inspektora. – Wywołano mnie z przyjęcia urodzinowego ciotki. Zrozumiałem, że to coś pilnego, i nie chciałem tracić czasu na jazdę do domu po kombinezon. Gdzie są te zepsute urządzenia?

Kuchnia zadziwiająco przypominała kuchnię więzienną. Jack skinął głową stojącej przy grillu, potężnej niczym sekwoja kobiecie, a jednocześnie desperacko próbował przypomnieć sobie jakieś techniczne detale budowy zmywarki. Otworzył przesuwane na rolkach drzwi i zajrzał do środka.

– To może być pompa lub… hm… zawór dopływu wody.

Po raz pierwszy przyjrzał się uważniej właścicielce restauracji. Niska, delikatnej budowy, nie sięgała mu wyżej niż do mostka, ale na jej szczupłych ramionach wyraźnie się rysowały mięśnie, zapewne w wyniku niezliczonych dni ciężkiej, fizycznej pracy. Ciemne włosy ściągnęła do tyłu i zamotała wokół ołówka. Jej oczy natomiast miały niezwykłą barwę oliwinu – kamienia, jak przypomniał sobie Jack, który wedle wierzeń starożytnych Hawajczyków zrodził się z łez bogini wulkanu. Teraz te oczy wpatrywały się w niego ze zdumieniem i ulgą.

– Nie mam przy sobie narzędzi, ale myślę, że zdołam to naprawić do… – zawiesił głos, jakby przeprowadzał w głowie zawiłą kalkulację, a jednocześnie nie spuszczał wzroku z kobiety. „Jutro", odczytał z ruchu jej warg. – Do jutra rana – ogłosił wszem wobec. – No dobrze, a teraz zobaczmy, co dolega tej chłodni… Pettigrew spojrzał na Jacka, a potem na właścicielkę restauracji. – Cóż, nie ma sensu, żebym przeprowadzał w tej chwili inspekcję kuchni, skoro i tak będę musiał tu wrócić. Zjawię się w przyszłym tygodniu. – Skinął krótko głową, odwrócił się i wyszedł. Ledwo zniknął za drzwiami, właścicielka restauracji z okrzykami radości rzuciła się na szyję kucharce, po czym zwróciła się rozpromieniona w stronę Jacka i wyciągnęła rękę. Tym razem jednak zdołał zrobić unik, zanim go dotknęła.

– Nazywam się Addie Peabody, a to Delila Piggett. Obie jesteśmy panu bardzo wdzięczne. Zachowywał się pan i mówił jak najprawdziwszy fachman… – urwała, jakby ją nagle olśniła jakaś odkrywcza myśl. – A może pan naprawdę umie zreperować ten sprzęt? – Skąd. Po prostu przypomniałem sobie kilka terminów, które wpadły mi w ucho w poprzednim miejscu pracy. – Jack dostrzegł przed sobą wyjątkową szansę i postanowił ją natychmiast pochwycić. – Przyszedłem w sprawie ogłoszenia wywieszonego w oknie: „Zatrudnię pracownika". Kucharka wpadła w zachwyt. – Jest pan zatrudniony – oznajmiła.

– Delila, czyżby ktoś umarł i pozostawił ci to królestwo w spadku? – Addie spojrzała pogodnie na Jacka. – Z przyjemnością pana zatrudnię.

– Mógłbym się dowiedzieć, na czym miałyby polegać moje obowiązki?

– Tak. Oczywiście. Szukamy kogoś, kto by się zajął brudnymi naczyniami.

– Zauważyłem. – Uśmiechnął się krzywo.

– Nawet jak nareperujemy maszynę, będziemy potrzebować pracownika do jej obsługi.

– Czy to zajęcie w pełnym wymiarze godzin?

– Niestety nie… to praca jedynie na popołudnie. I na dodatek za minimalną stawkę.

Jackowi mimowolnie zrzedła mina. Miał doktorat z historii, a tymczasem ubiegał się o posadę płatną pięć dolarów piętnaście centów za godzinę. Błędnie odczytując jego reakcję, Delila dorzuciła szybko:

– Od dawna już proszę Addie, żeby zatrudniła pomocnika kucharskiego. To byłaby dodatkowa praca rano, prawda? Addie się zawahała.

– Czy pracował pan już kiedyś w kuchni, panie…? – St. Bride. Jack. Owszem, pracowałem.

Nie kwapił się jednak z informacją, gdzie się znajdowała ta kuchnia i że w owym czasie był na stanowym wikcie. – A więc na głowę bije gościa, którego zatrudniłaś poprzednio – wtrąciła Delila. – Pamiętasz, jak go przyłapałyśmy, gdy dawał sobie w żyłę nad patelnią z jajecznicą?

– Nie moja wina, że nie raczył wspomnieć o swoich nałogach w czasie rozmowy wstępnej. – Addie zwróciła się w stronę Jacka. – Ile masz lat?

Aha, a więc teraz się zacznie. Zaraz zapyta, dlaczego facet w jego wieku chce się podjąć zajęcia tak kiepsko płatnego i niewymagającego żadnych kwalifikacji.

– Trzydzieści jeden.

Skinęła głową.

– W takim razie, jeśli nadal chcesz, praca jest twoja.

Żadnego podania, żadnych referencji, żadnych pytań o przeszłość. I do tego całkowita anonimowość: nikt z ludzi, których kiedyś znał, w żadnym razie by się nie spodziewał, że go ujrzy na zmywaku w taniej restauracji. Dla kogoś, kto postanowił porzucić dawne życie, sytuacja była wprost wymarzona. – Bardzo chcę – odrzekł.

– W takim razie łap się za fartuch – zarządziła nowa szefowa. Nagle Jack przypomniał sobie, że koniecznie musi jeszcze coś zrobić, jeżeli zamierza się osiedlić w Salem Falls.

– Zanim wskoczę w fartuch, potrzebuję wolnej godziny. Mam coś ważnego do załatwienia.

– Nie ma sprawy. Przynajmniej tyle mogę dla ciebie zrobić. Ostatecznie przed chwilą uratowałeś mi życie.

Zabawne, stwierdził w duchu Jack, właśnie to samo pomyślałem o tobie.

*

Jadąc swoim samochodem służbowym, detektyw porucznik Charlie Saxton przez pewien czas bawił się pokrętłami radioodtwarzacza, by w końcu go po prostu wyłączyć. Wsłuchując się w mlaskanie śniegowego błota pod kołami bronco, po raz kolejny się zastanawiał, czy nie powinien był jednak pozostać w siłach policyjnych Miami.

Niełatwo pełnić funkcję stróża prawa w rodzinnym miasteczku. Idzie człowiek ulicą i nie widzi supermarketu, ale miejsce, gdzie nastolatek zabił nożem swoją dziewczynę. Przechodzi obok szkolnego boiska i natychmiast stają mu przed oczami narkotyki skonfiskowane dzieciakom miejscowych radnych.Tam, gdzie wszyscy widzą urocze nowoangielskie miasteczko swojej młodości, on dostrzega jego najciemniejsze, skrzętnie skrywane sekrety. Gdy wjeżdżał w ulicę Główną, zaskrzeczało policyjne radio. – Saxton.

– Szefie, jakiś facet się uparł, że musi koniecznie z tobą pomówić.

Pomimo marnego odbioru wyraźnie było słychać, że Wes jest wkurzony.

– Ma jakieś nazwisko?

– Jeżeli tak, nie raczył go wyjawić.

Charlie westchnął głęboko.

– Już dojeżdżam. Poproś, żeby zaczekał.

Płynnym ruchem kierownicy ustawił bronco na swoim miejscu parkingowym. Wszedł na posterunek i od razu dostrzegł nieoczekiwanego gościa.

Nie trzeba było wprawnego oka detektywa, by stwierdzić, że facet z pewnością nie pochodził z tych stron – nikt, kto mieszkał w New Hampshire, nie byłby na tyle głupi, żeby paradować w samej marynarce i półbutach na cienkiej, skórzanej podeszwie we wczesnomarcowym chłodzie i śniegowym błocie. Mężczyzna nie miał jednak wylęknionej twarzy ofiary przestępstwa ani nie okazywał nerwowości typowej dla sprawcy występku. W żadnym razie. Wyglądał po prostu na faceta, który miał za sobą kiepski dzień. Charlie wyciągnął do niego dłoń. – Witam. Detektyw porucznik Saxton.

Mężczyzna nie odwzajemnił się podobną uprzejmością i nie podał swojego nazwiska.

– Czy mógłby mi pan poświęcić kilka minut, poruczniku?

Zaintrygowany Charlie skinął głową. Wprowadził nieznajomego do swojego biura, po czym wskazał na krzesło. – Co mógłbym dla pana zrobić, panie…

– Jack St. Bride. Zamierzam od dziś zamieszkać w Salem Falls. – Bardzo się cieszę. Wszyscy tu pana powitamy z szeroko otwartymi ramionami.

Aha, elementy układanki zaczęły wskakiwać na swoje miejsce. Ten facet jest zapewne szacowną głową rodziny i chce się upewnić, czy to miejsce jest dość bezpieczne dla jego żony, dzieciaków i psa.

– Wspaniałe miasteczko, świetnie się tu żyje. Mógłbym panu pomóc w jakiś szczególny sposób?

Przez jakiś czas St. Bride siedział w milczeniu, zaciskając dłonie na kolanach.

– Jestem tutaj z powodu sześćset pięćdziesiąt jeden-B – powiedział w końcu.

Charlie potrzebował kilku chwil, by w pełni do niego dotarło, że ten kulturalnie wyrażający się mężczyzna w kosztownym ubraniu mówi o przepisie prawnym nakazującym niektórym ekswięźniom meldowanie się na posterunku policji w każdym nowym miejscu zamieszkania przez dziesięć lat lub nawet przez całe życie – w zależności od natury przestępstwa, za które zostali skazani. Charlie zgasił uśmiech i ściągnął rysy w kamienną maskę – taką samą, jaką widział na twarzy St. Bride'a – po czym spojrzał na gościa lodowatym wzrokiem, by się stało jasne, że wycofuje wylewne słowa powitania. W końcu sięgnął do szuflady biurka i wyjął policyjny formularz rejestracji sprawców przestępstw na tle seksualnym.

Marzec 2000

Salem Falls, New Hampshire

– Co robisz?

Na dźwięk głosu swojej nowej szefowej Jack się obrócił na pięcie, gwałtownie chowając ręce za plecami. – Nic.

Addie zatknęła bloczek zamówień za pasek fartucha i zacisnęła usta.

– Słuchaj, nie zamierzam tolerować jakichkolwiek ciemnych sprawek. Żadnych prochów, żadnego alkoholu, a jeżeli cokolwiek ukradniesz, wywalę cię na łeb na szyję szybciej, nim się zorientujesz, co cię trafiło. – Wyciągnęła przed siebie rękę. – Oddaj. Jack umknął wzrokiem i wręczył jej metalowy zmywak.

– To właśnie chowałeś za plecami? Zwykły druciak?

– Uhm.

– Wielkie nieba… Dlaczego?

Jack powoli rozprostował dłonie.

– Mam brudne ręce.

Wpatrzył się w palce czarne od tuszu, którym detektyw Saxton wysmarował mu opuszki, żeby zdjąć odciski do policyjnego rejestru. Znajdujące się w pokoju zatrzymań nawilżane chusteczki dla niemowląt okazały się nieskuteczne. Jack naturalnie mógł poprosić o możliwość skorzystania z łazienki na posterunku, ale smarowanie palców, jednego po drugim, i dociskanie do specjalnego formularza – już po raz kolejny w życiu – tak go wytrąciło z równowagi, że jedynie chciał się znaleźć jak najdalej od owego miejsca. Problem w tym, że zanim dotarł do restauracji, tusz już całkiem wysechł i teraz żadne ilości mydła nie były w stanie go usunąć. Jack wstrzymał oddech. Miał tylko nadzieję, że Addie nie zorientuje się w sytuacji.

– Farba drukarska – zawyrokowała po chwili. – Mnie też się to ciągle zdarza, gdy przeglądam gazetę. Wydawałoby się, że mieli już dość czasu, by wymyślić tusz, który będzie się trzymać papieru, a nie przywierać do palców.

Z uczuciem ulgi Jack poszedł za nią do niewielkiego pomieszczenia gospodarczego, gdzie podała mu plastikowy pojemnik z przemysłowym wybielaczem.

– Dostałam to od jednego z klientów, farmera. Prawdopodobnie służyło mu do garbowania skór lub czegoś podobnego… Tak czy owak jest w stanie usunąć najbardziej niewyobrażalny brud. – Z uśmiechem wyciągnęła przed siebie ręce – szorstkie, zaczerwienione, o spękanej skórze. – Jeżeli zaczniesz używać druciaka, wkrótce będziesz miał tak samo zniszczone dłonie.

Jack skinął głową i wziął z jej rąk wybielacz. Miał szczerą chęć dotknąć palców Addie: sprawdzić, czy są w równie katastrofalnym stanie, jak utrzymywała, czy raczej będą tak ciepłe, jak mu się zdawało.

*

Roy przebudził się gwałtownie, usiadł na łóżku i chwycił mocno za głowę. Boże, co za ból. Cały pokój wirował mu przed oczami, ale to było małe piwo w porównaniu z hałasem rozłupującym czaszkę. Z gniewną miną zwlókł się na nogi. Przeklęta Delila Piggett. Co ona sobie wyobraża? Że jak jest kucharką, to może tłuc garami, wygrywać na nich tę cholerną kocią muzykę, podczas gdy piętro wyżej człowiek próbuje zażyć chwili spokoju? – Delila! – ryknął na całe gardło i rozjuszony ruszył w dół po schodach prowadzących do kuchni.

Ale Delili tam nie było. Za to przy dużym zlewie stał wysoki, jasnowłosy mężczyzna, zbyt elegancki w ruchach jak na pomywacza, i szorował garnki. Właśnie opłukał z piany kolejny żeliwny rondel, po czym odstawił go z ogłuszającym trzaskiem na prowizoryczną suszarkę.

– Delila poszła do toalety – rzucił przez ramię. – Wróci za moment.

Zostawiła jednak hamburgery na grillu. W głowie Roya zapaliły się wszystkie lampki alarmowe: zagrożenie pożarem! Za czasów jego panowania w kuchni nic podobnego nie miałoby prawa się zdarzyć.

– A kim ty jesteś, u diabła? – warknął gniewnie.

– Jack St. Bride. Zostałem właśnie zatrudniony w charakterze pomywacza.

– Na miłość boską, tego się nie robi ręcznie.Tam stoi zmywarka.

Jack uśmiechnął się krzywo. – Dzięki. Wiem. Jest zepsuta.

Czuł się nieswojo, stojąc naprzeciwko tego starszego człowieka, a jednocześnie się zastanawiał, kim jest ten facet i czemu się wynurzył z tylnych schodów. Wydzielane przez niego opary alkoholu bez trudu skwasiłyby ogórki, pokrojone starannie przez Delilę na garnirunek.W końcu jednak doszedł do wniosku, że to nie jego sprawa, chwycił następny garnek i zanurzył go w wodzie z detergentem. Gdy pracowicie szorował żeliwo druciakiem, nad grillem zaczął się unosić czarny dym. Jack spojrzał na swoje ociekające pianą ręce, na czyszczony garnek, a potem na starego człowieka.

– Hamburgery się przypalają. Czy zechciałby je pan przełożyć na drugą stronę?

Roy stał o dwa kroki od grilla i szpatułki. Szybko się jednak cofnął, żeby znalazły się daleko poza jego zasięgiem. – Zrób to sam.

Przeklinając pod nosem, Jack zakręcił wodę, osuszył ręce i bez pardonu odepchnął Roya, który stał na drodze do grilla. Szybko przewrócił hamburgery na ruszcie.

– To nie było chyba takie trudne?

– Ja nie gotuję – oznajmił krótko i zwięźle stary.

– Chodziło jedynie o przełożenie hamburgerów! Nie prosiłem, żeby przyrządził pan polędwicę á la Wellington!

– Akurat tak się składa, że umiem przyrządzić cholernie dobrą polędwicę á la Wellington! Musi mi się tylko chcieć! Drzwi wahadłowe prowadzące do sali wybrzuszyły się niczym lawa na kraterze tuż przed wybuchem wulkanu, po czym się rozsunęły i stanęła w nich Addie.

– Co się tutaj dzieje? Te wrzaski słychać aż przy drzwiach… Tato? Co robisz w kuchni? I gdzie jest Delila?

– W toalecie. – Jack wycofał się do zlewu, swojego przydziałowego miejsca pracy. Niech ten stary wyjaśnia, co tutaj zaszło. Ale Addie nie zadawała już żadnych dodatkowych pytań. Co więcej, sprawiała wrażenie zachwyconej widokiem ojca w tym miejscu. – Jak się czujesz? – spytała miękkim głosem.

– Jak facet, który nie może zaznać chwili spokoju, bo ktoś na dole trzaska garami.

Addie poklepała go po dłoni.

– Powinnam była uprzedzić Jacka, że uciąłeś sobie drzemkę na górze.

Uciąłeś drzemkę? Raczej zapadłeś w opilczą śpiączkę.

– Jack, jeżeli masz wolną chwilkę… Trzeba doprowadzić do porządku bar i parę stolików.

Jack skinął głową i chwycił za plastikowe wiaderko, używane do uprzątania stołów. Gdy wchodził do sali, serce zaczęło mu mocniej walić w piersi. Ciekawe, ile czasu potrzeba, by wreszcie opuściło go uczucie, że jest pod ciągłą obserwacją. Na szczęście w restauracji nie było żadnych klientów. Włożył do wiaderka brudną filiżankę, a potem sięgnął po talerz z zimnym, nietkniętym jedzeniem. Frytki, cheeseburger i dodatkowa porcja pikli – ktoś zapłacił za to danie i nie zjadł ani kęsa.

W tej samej chwili uświadomił sobie, jak bardzo jest głodny. W więzieniu ominęło go śniadanie, ponieważ akurat w tym czasie przechodził przez procedurę zwolnienia. Jack rozejrzał się wokół… nikt się nie dowie. Chwycił szybko garść frytek i wpakował sobie do ust.

– Nie rób tego. – Zamarł. Addie stała tuż za jego plecami z pobielałą twarzą. – Nie zjadaj jej obiadu.

Jack spojrzał na nią ze zdumieniem.

– Czyjego obiadu?

Nie odpowiedziała. Odwróciła się na pięcie, pozostawiając go własnym domysłom.

*

Thomas McAfee w wieku piętnastu lat doszedł do wniosku, że pisane mu jest późne dojrzewanie. Przynajmniej miał taką cholerną nadzieję, bo wzrost sto sześćdziesiąt osiem centymetrów i ramiona chude jak patyki nie wróżyły przyjemnej młodości. Naturalnie, nikt nie powiedział, że nauka w dziewiątej klasie ma sprawiać komukolwiek przyjemność. Po zajęciach z historii średniowiecza, na które uczęszczał w zeszłym semestrze, Thomas uznał, że szkoła średnia jest współczesnym odpowiednikiem walki w szrankach. Krzepcy i rośli zwyciężali, po czym w nagrodę szli do college'ów Colby-Sawyer lub Dartmouth, gdzie czas upływał im przyjemnie na grze w lacrosse. Pozostali wlekli się na aut, żeby spędzić resztę życia w roli oniemiałej z podziwu widowni. W tej chwili, nie bacząc na fakt, że chłód odmraża mu tyłek, Thomas sterczał na rogu Main Street i zastanawiał się, czy Chelsea Abrams mogła należeć do dziewczyn, które by się zadowoliły jednym z przegranych frajerów.

Chelsea zdecydowanie się wyróżniała wśród uczennic przedmaturalnej klasy. Była ładna i inteligentna, a do tego jej włosy pięknie odbijały światło w czasie lekcji gry na keyboardzie, na które chodził także Thomas. Nie trzymała się ani z cheerleaderka mi, ani z mózgowcami czy szpanerami. Natomiast przyjaźniła się blisko z trzema dziewczynami – wśród nich była Gillian Duncan, córka faceta, do którego należała połowa miasta. Owszem, ubierały się nieco dziwacznie: głównie w czarne ciuchy i jakieś szale (stroje, tak na oko, będące skrzyżowaniem gotyckiego stylu artystycznych świrów, przesiadujących w nieformalnej palarni za boiskiem, z cygańską modą pogrobowców hippisów), ale Thomas jak rzadko kto wiedział, że opakowanie nie jest ważne, a liczy się przede wszystkim zawartość.

Aha! Oto i Chelsea wyłaniająca się zza rogu ze swoimi przyjaciółkami – łącznie z Gillian, która musiała doświadczyć cudownego ozdrowienia, skoro rano była zbyt chora, żeby się zjawić w szkole. Za każdym wydechem para z ust Chelsea zmieniała się w zimnym powietrzu w delikatną mgiełkę przybierającą kształt serca. Thomas wciągnął głowę w ramiona i ruszył za dziewczynami. Chwilę później znalazł się tuż za plecami ukochanej. Poczuł dolatujący od jej włosów zapach cynamonu i z wrażenia aż zakręciło mu się w głowie.

– Wiesz, że kolejność liter w alfabecie jest kompletnie pokręcona? – rzucił lekkim tonem, jakby właśnie prowadzili niezobowiązującą pogawędkę.

– Słucham? – Chelsea zerknęła na niego przez ramię.

– A powinno się znajdować tuż po J, a T tuż przed Y. Jak w „ja" i „ty".

Dziewczyny zachichotały, ale chwilę później ponad śmiech wzbił się kpiący, ostry głos Gillian.

– Co poczułeś, gdy odkryłeś, że na krzywej IQ plasujesz się po stronie debili i idiotów? – Chwyciła Chelsea stanowczo pod ramię. – Chodźmy stąd – zarządziła.

Słowa Gillian podziałały na niego jak cios obuchem w głowę. Rany, żeby się tylko nie zarumienić! Przyjaciółki pociągnęły za sobą Chelsea, a on stał na środku ulicy niczym ostatni dupek. Czy mu się wydawało, czy znowu się odwróciła? Żeby na niego popatrzeć… czy tylko poprawić rzemień plecaka? Gdy przechodziły na drugą stronę ulicy, ponownie dobiegł go śmiech dziewczyn. Ale Chelsea nie śmiała się razem z nimi. To z pewnością musiało coś znaczyć.

*

Dzień w dzień Charlie Saxton zjadał na lunch kanapkę z masłem orzechowym, mimo że serdecznie nienawidził tej mazi. Ale bez protestu jadł swoje kanapki, ponieważ z jakichś bliżej nieokreślonych powodów jego żona, Barbara, ubzdurała sobie, że Charlie przepada za masłem orzechowym i co rano zadawała sobie trud szykowania mu lunchu. W okolicach walentynek kupiła małe, cukrowe serca z wypisanymi na nich różnymi przesłaniami, w rodzaju: „Gorąca z ciebie sztuka" lub „Szaleję za tobą", i od miesiąca wtykała mu je w kromki miękkiego, białego chleba. Teraz wygrzebał palcem cukrową ozdobę i przeczytał na głos motto na dzisiejszy dzień: – „Całus, a wyznasz wszystko".

– Nie ma mowy, szefie. Za nic nie puszczę pary z ust. – Do biura Charliego weszła sekretarka i wręczyła mu kartonową teczkę. – Wiesz, to czarujące, gdy facet po czterdziestce wciąż jeszcze potrafi się rumienić. Te dokumenty przed chwilą przyszły faksem. Wyszła, zamykając za sobą drzwi, a Charlie wyjął z teczki kilka stron wydruku i przebiegł po nich wzrokiem. Prokuratorskie akta Jacka St. Bride'a. Został aresztowany za gwałt na nastolatce… ale ostatecznie zamieniono zarzut na obcowanie cielesne z osobą nieletnią za obopólną zgodą.

Charlie zadzwonił do biura oskarżyciela publicznego hrabstwa Grafton i poprosił o rozmowę z osobą podpisaną pod aktami. – Przykro mi, jest na dwutygodniowym urlopie. Czy inny prokurator nie mógłby panu pomóc?

Charlie się zawahał, analizując sytuację. Lista skazanych za przestępstwa seksualne była dokumentem dostępnym dla wszystkich. Oznaczało to, że każdy mógł wejść na posterunek, zapytać, kto na niej figuruje i jaki jest dokładny adres zamieszkania sprawcy. Dziś niespodziewanie lista Charliego rozrosła się do jednej osoby. Jako detektyw znał naturalnie różne mroczne tajemnice okolicy i jej mieszkańców, ale w powszechnej opinii Salem Falls cieszyło się reputacją sennej, typowej dla Nowej Anglii mieściny, gdzie – ku zadowoleniu ogółu – nie dochodziło do żadnych spektakularnych ekscesów. Jeżeli męska część populacji się dowie, że w sąsiedztwie ich żon i córek osiadł facet skazany za gwałt, rozpęta się niezłe piekło.

Charlie mógł trącić kamień, który ruszy lawinę, mógł też obdarzyć St. Bride'a pewnym kredytem zaufania i po prostu przez parę następnych tygodni mieć faceta na oku.

– Nie. Poprosiłbym natomiast, żeby pani prokurator skontaktowała się ze mną tuż po powrocie – odparł i odłożył słuchawkę.

*

Gillian pierwsza zaczęła praktykować wiccę tuż po tym, jak znalazła w Internecie witrynę adresowaną do nastoletnich czarownic. Nie był to żaden satanistyczny kult, jak sądzili dorośli, ani ze staw zaklęć miłosnych, jak uważała większość dzieciaków. To po prostu wiara, że świat wibruje własną energią. Co w gruncie rzeczy trudno uznać za niezwykłą tajemnicę. Każdy, kto spacerował po lesie, doświadczył pulsowania powietrza rozedrganego dziwnymi szmerami i poświstami. Każdy, kto stanął na śniegu, czuł, jak ziemia się upomina o ciepłotę ludzkiego ciała.

Cieszyła się, że Meg, Whitney i Chelsea były w jej kowenie[*] – ale one nie praktykowały Sztuki w tak intensywny sposób jak Gilly. Traktowały to jedynie jak rozrywkę. Ona natomiast – jak zbawczą łaskę. Dlatego pewnym zaklęciem nigdy się z nimi nie podzieliła – zaklęciem, które powtarzała każdego dnia w nadziei, że w końcu zadziała.

Ojciec siedział na dole przekonany, że Gillian ślęczy nad podręcznikami, ona tymczasem uklękła na podłodze ze świecą w ręku – naturalnie czerwoną, bo czerwień dodaje odwagi. Z kieszeni wyjęła zniszczoną fotografię mamy. Zamknęła oczy i przywołała w pamięci obraz tego ostatniego razu, gdy się do siebie przytulały. Koncentrowała się tak silnie na swojej wizualizacji, że w końcu poczuła dotyk palców matki na ramionach.

– Przywołuję Boginię, Wielką Matkę, przywołuję Wielkiego Boga – szeptała Gilly, wcierając olejek paczuli w świecę, od środka po oba końce. – Przywołuję żywioły ziemi, powietrza, ognia i wody. Przywołuję moc słońca, księżyca i gwiazd, by pomogły mi sprowadzić mamę.

Wsunęła zdjęcie pod lichtarz, do którego włożyła świecę. Zaczęła sobie przypominać śmiech matki, radosny i głęboki, zawsze przywodzący Gilly na myśl szum morskich fal. Potem usypała wokół świecy krąg z szałwii oznaczającej nieśmiertelność i cynamonu symbolizującego miłość. Powietrze w pokoju przesycił odurzający aromat. W błękitnym płomieniu świecy Gillian ujrzała siebie z dziecięcych lat. – Mamo – wyszeptała. – Wróć. Błagam, wróć.

W tym momencie, jak zwykle, płomień gwałtownie zamigotał, świeca zaskwierczała i zgasła.

*

Darla Hudnut wparowała do restauracji jak rozbuchana klacz. – Gdzie go chowasz, Addie? – wykrzyknęła, rozpinając płaszcz. Darla była „awaryjną" kelnerką – przychodziła, gdy zapowiadało się szczególnie dużo pracy lub gdy Addie z jakichś względów nie mogła się zajmować obsługą klientów. Tym razem jednak Addie nie przypominała sobie, żeby ją wzywała. – Co się stało, że przyszłaś?

– Prosiłaś mnie o to tydzień temu, pamiętasz? – powiedziała Darla, poprawiając fartuch, mocno opięty na wydatnym biuście. – Powiedziałaś, że idziesz na kolację. Ale najpierw musisz mi opowiedzieć o tym facecie, którego zatrudniłaś.

– Na Boga, czyżby już to ogłosili na billboardach?

– Och, daj spokój, Addie. W takim miasteczku jak nasze wystarczy, że komuś wrasta paznokieć, a wszyscy to natychmiast zauważą i będą komentować. A co dopiero mówić o sytuacji, gdy ni stąd, ni zowąd zjawia się wysoki, przystojny, tajemniczy blondyn… Czyżby naprawdę nie przyszło ci do głowy, że ten fakt wzbudzi niejakie zainteresowanie?

Addie zaczęła wycierać skajowe siedzisko loży.

– I co o nim opowiadają? – spytała od niechcenia. Darla wzruszyła ramionami.

– Do tej pory usłyszałam, że to twój były mąż, brat Amosa Duncana albo facet z Publisher's Clearing House Patrol. Addie wybuchnęła głośnym śmiechem.

– Jeżeli Amos Duncan ma brata, do tej pory nikomu nie wspomniał o tym słowem. Koncepcja z byłym mężem jest bardzo interesująca – szczególnie że nigdy nie byłam mężatką. Zapewniam cię także, że ostatnio się nie wzbogaciłam o milion dolarów.To po prostu człowiek, który się znalazł w ciężkiej sytuacji życiowej. – A więc to nie z nim wybierasz się dziś na randkę? Addie westchnęła ze znużeniem.

– Dzisiaj z nikim nigdzie się nie wybieram. Kropka.

– A to coś nowego. – Addie aż podskoczyła na dźwięk głosu Wesa Courtemanche'a, który nie miał już na sobie munduru, ale szpanerską marynarkę i koszulę z krawatem. – Bo dokładnie pamiętam, jak mi obiecałaś, że w środę wieczorem dasz się zabrać na kolację. Darla, czy dzisiaj mamy środę? – Tak mi się zdaje, Wes.

– No właśnie. – Mrugnął szelmowsko okiem. – Może więc pójdziesz się przebrać, Addie?

Ona jednak nie ruszała się z miejsca.

– Chyba żartujesz – rzuciła gniewnie. – Czy naprawdę sądzisz, że pójdę na kolację z facetem, który zaaresztował mojego ojca? – Tamto to sprawa służbowa, a to… – Nachylił się do jej ucha i wyszeptał uwodzicielsko: – Czysta przyjemność.

Addie przeszła do kolejnego stołu i zabrała się do czyszczenia blatu.

– Jestem zajęta.

– Przyszła Darla, więc we wszystkim cię wyręczy. Poza tym słyszałem, że zatrudniłaś tu jakiegoś chłopaka.

– Właśnie dlatego muszę zostać. Żeby wdrażać do obowiązków nowego pracownika.

Wes położył rękę na jej dłoni, uniemożliwiając dalsze szorowanie stolika.

– Darla, zajmiesz się tym nowym, prawda?

Ta zalotnie spuściła powieki.

– Cóż… chyba mogłabym go nauczyć tego i owego. – W to nie wątpię – mruknęła Addie.

– Skoro wszystko uzgodnione, możemy się zbierać. Chyba nie chcesz, bym doszedł do wniosku, że akurat ze mną nie chcesz iść na kolację?

Addie spojrzała mu prosto w oczy.

– Wes, nie mam najmniejszej ochoty iść na kolację z kimś takim jak ty.

Parsknął śmiechem.

– Boże dopomóż, Addie, muszę przyznać, że te niekończące się kwasy i uszczypliwości nieźle mnie rajcują.

Addie zacisnęła powieki.To nie fair, żeby w dniu takim jak dziś miała jeszcze na głowie Wesa Courtemanche'a. Przecież nawet Hiobowi w końcu odpuszczono. Wiedziała jednak, że jeśli się nie zgodzi na tę kolację,Wes usiądzie przy stoliku i przez cały wieczór będzie jej grał na nerwach. Najskuteczniej więc pozbędzie się jego towarzystwa, jeśli z nim wyjdzie, a potem w środku aperitifu wymówi się bólem głowy.

– No, dobrze. Wygrałeś. Pójdę tylko powiedzieć Delili, dokąd idę. Zanim jednak zdążyła to zrobić, pojawił się Jack z jej kurtką w ręku. Na widok Wesa i Darli zbladł i szybko spuścił oczy. – Delila poprosiła, żebym ci to przyniósł – wymamrotał pod nosem. – Mam ci też przekazać, że świat się nie zawali, jak raz zrobisz sobie wolny wieczór.

– O, dzięki… A tak przy okazji, dobrze, że jesteś. Chciałabym, żebyś poznał Darlę.

Kelnerka wyciągnęła rękę, ale Jack udał, że tego nie zauważył. – Jestem zachwycona – oznajmiła.

– A to Wes – przedstawiła policjanta Addie, wkładając kurtkę. – No dobrze. Miejmy to jak najszybciej z głowy. Darla, poproś w moim imieniu Delilę, żeby położyła Chloe do łóżka przed ósmą, dobrze?

Wydawało się, że nikt nie słucha jej słów. Darla, wychylając się przez bar, zwiększyła głośność zawieszonego powyżej telewizora, Wes natomiast spod przymrużonych powiek bacznie się przyglądał Jackowi, który najchętniej wsiąknąłby w szczeliny płytek linoleum.

– Czy myśmy już się nie spotkali? – spytał policjant. Jack odwrócił głowę, unikając jego wzroku.

– Nie sądzę – odparł i zabrał się do sprzątania ze stołu.

*

Nie chodziło o to, że Addie uważała Wesa Courtemanche'a za wyjątkowo beznadziejnego faceta – nic z tych rzeczy. Po prostu nie był mężczyzną dla niej stworzonym i cokolwiek by powiedział lub zrobił, nie zmieniłoby to jej opinii w tym względzie. Po mniej więcej dwudziestu minutach rozmowy z Wesem zawsze miała wrażenie, że wali głową w mur.

Szli wzdłuż błoni, trzymając w dłoniach styropianowe kubki z gorącą czekoladą, a Addie tęsknie zerkała na przeciwną stronę, gdzie światła restauracji przypominały świąteczną girlandę. – Wes, naprawdę muszę już wracać. I to natychmiast – powtórzyła po raz szósty.

– Okay. Ale mam do ciebie jeszcze jedną prośbę: odpowiedz mi najpierw na trzy pytania. Tylko trzy. Żebym mógł cię lepiej poznać.

– W porządku – zgodziła się z rezygnacją. – I zaraz potem sobie pójdę.

– Daj mi minutę. Muszę się dobrze zastanowić, o co powinienem zapytać.

Odezwał się po kilku krokach, gdy już się znaleźli na zakręcie ulicy. – Dlaczego wciąż prowadzisz tę restaurację?

Zdumiał ją swoim pytaniem; spodziewała się czegoś bardziej frywolnego. Zwolniła kroku, a para z kubka zasnuła jej twarz tajemniczą mgiełką.

– Pewnie dlatego – zaczęła z wolna – że nie umiem robić niczego innego. I nie miałabym dokąd się wynieść.

– Skąd wiesz, skoro nigdy w życiu niczego innego nie próbowałaś?

Addie spojrzała na niego spod oka.

– Czy to pytanie numer dwa?

– Nie. Wciąż numer jeden, podpunkt b.

– Trudno to wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie prowadził restauracji. Człowiek się cieszy, jest częścią miejsca, do którego chętnie przychodzą ludzie, ponieważ dobrze się tam czują. Popatrz tylko na Stuarta i Wallace'a. Czy na tego studenta, który co rano czytuje Nietzschego w ostatniej loży. Lub choćby na samego siebie i innych policjantów, kiedy wpadacie na kawę. Gdybym zlikwidowała lokal i wyniosła się z miasta, gdzie byście się wszyscy podziali? – Wzruszyła ramionami. – Poza tym w pewnym sensie restauracja była domem mojej córki. – Ależ Addie… – Drugie pytanie – weszła mu szybko w słowo.

– Gdybyś mogła dowolnie wybierać, kim lub czym najbardziej chciałabyś być w życiu?

– Matką – odparła po krótkim wahaniu. – Chciałabym być matką. Wes objął ją w talii i szeroko się uśmiechnął, ukazując zęby tak białe i błyszczące jak połyskający nad ich głowami sierp księżyca. – Musisz czytać w moich myślach, skarbie, bo twoja odpowiedź prowadzi w prostej linii do mojego trzeciego pytania. – Przycisnął usta do jej ucha, tak że czuła wibrowanie słów na skórze. – Jakie jajka najbardziej lubisz z rana?

Jest zbyt blisko, pomyślała Addie. Czuła, jak każdy skrawek ciała pokrywa zimny pot, a oddech więźnie jej w piersi. – Niezapłodnione! – wykrzyknęła.

Ostro odepchnęła go łokciem, a potem rzuciła się w stronę żółtych okien restauracji niczym rozbitek z zatopionego okrętu, który dostrzegł błysk latarni morskiej i desperacko walczy z falami w nadziei na ocalenie.

*

Jack i Delila stali ramię w ramię i kroili cebulę na jutrzejszą zupę, wykorzystując poobiedni spokój w restauracji. Ostry zapach drażnił nos i wywoływał łzy, ale dla Jacka wszystko było lepsze od natarczywie ścigającej go Darli.

Delila uniosła nóż i czubkiem wskazała miejsce oddalone zaledwie o krok.

– Tutaj właśnie Margaret wyzionęła ducha – oznajmiła. – Weszła, sklęła Roya i padła na podłogę.

– Przecież to nie jej wina, że Roy podał do zamówionego dania niewłaściwą jarzynę.

Delila posłała mu przeciągłe spojrzenie.

– To nie miało znaczenia. Roy dwoił się i troił, więc nie miał ochoty wysłuchiwać gderania żony. Powiedział jedynie: „Chcesz groszku? Oto twój cholerny groszek!". I cisnął w jej stronę pełnym rondlem.

Delila zsunęła poszatkowaną cebulę z deski do wiaderka.

– Nie uderzył jej tym garem, nic podobnego! Tak naprawdę w ogóle w nią nie celował. Po prostu stracił nad sobą panowanie. Ale dla Margaret tego chyba już było za wiele. – Delila podała Jackowi kolejną cebulę. – Lekarz powiedział, że jej serce przypominało tykającą bombę zegarową i wysiadłoby, nawet gdyby wówczas się nie pokłóciła z Royem. Tak czy owak, jedno nie ulega najmniejszej wątpliwości: jakieś serce stanęło tamtego dnia i według mnie to było właśnie serce Roya. Każdy wie, że się obwinia o śmierć żony.

Słuchając Delili, Jack usiłował sobie wyobrazić, jak się czuje człowiek żyjący ze świadomością, że podczas ostatniej rozmowy z żoną rzucił w nią żeliwnym rondlem.

– Często wystarczy sekunda, żeby całe życie człowieka przewróciło się do góry nogami – powiedział z zadumą w głosie. – Niebywale głęboka myśl jak na pomywacza – zauważyła Delila. – A jak już przy tym jesteśmy, skąd ty właściwie pochodzisz? Jackowi drgnęła ręka i ostrze noża przejechało po opuszce palca. Na krawędzi cięcia od razu się pojawiła krew i żeby nie kapała na cebulę, Jack szybko uniósł dłoń.

Delila bardzo się przejęła jego wypadkiem. Nalegała, żeby potrzymał palec pod zimną wodą i dała czystą ściereczkę do zatamowania krwawienia.

– To nic takiego, zupełny drobiazg – upierał się Jack, wysysając skaleczenie. – Addie musiała ciężko przeżyć tę sytuację. – Hm? A, masz na myśli śmierć jej mamy. Prawdę mówiąc, to było dla niej swoiste wybawienie. Zmusiło do otrząśnięcia się po tej historii z Chloe. – Delila spojrzała mu w oczy. – Wiesz naturalnie, o kim mówię?

Jack słyszał Addie przemawiającą do kogoś o tym imieniu pieszczotliwym, specjalnym językiem, jakim matki zazwyczaj się zwracają do swoich dzieci.

– Mówisz o córce Addie, czy tak? Jeszcze jej nie poznałem, chociaż chyba gdzieś się tu dzisiaj kręciła.

– Chloe to rzeczywiście córeczka Addie. Rzecz w tym, że zmarła dawno temu, w wieku zaledwie dziesięciu lat. Addie całkiem się załamała po jej śmierci. Przez dwa lata siedziała zamknięta w domu i coraz bardziej się pogrążała w rozpaczy. A potem nagle zmarła Margaret i Addie – chcąc, nie chcąc – pilnie musiała się zająć zarówno ojcem, jak i restauracją.

Jack przycisnął ściereczkę do skaleczenia tak mocno, że aż poczuł pulsowanie w palcu. Przypomniał sobie talerz pełen nietkniętego jedzenia, gdy po południu chwycił z niego garść frytek. Pomyślał o tych momentach, kiedy słyszał Addie rozmawiającą z dziewczynką, której już nie było. – Ale… – zaczął.

Delila uniosła dłoń.

– Tak, wiem. Większość ludzi uważa, że Addie kompletnie odbiło.

– A ty?

Kucharka przygryzła wargę i przez dłuższą chwilę patrzyła na owinięty ściereczką palec Jacka.

– Ja uważam – odezwała się w końcu – że każdy z nas żyje pośród własnych duchów.

*

Zanim Delila wyłączyła grill i razem z Darlą wyszła z restauracji, przyrządziła Jackowi hamburgera z frytkami. Teraz siedział przy barze, w sąsiedztwie talerza Chloe, i przyglądał się, jak Addie szykuje Do-Or-Diner do zamknięcia. Przemykała od stołu do stołu niczym przeskakujący z kwiatu na kwiat trzmiel – dosypywała ryżu do solniczek, żeby zapobiec zbrylaniu soli, uzupełniała zawartość cukierniczek i butelek z ketchupem, a wszystko to w szybkim rytmie reklamowego dżingla płynącego z telewizora. Wróciła z randki milcząca i przygnębiona. Jack nie był pewien, czy w ogóle uświadamiała sobie jego obecność. Ale kiedy się przyjrzał uważniej i zobaczył, z jaką zawziętością Addie wykonuje każdą czynność, zdał sobie sprawę, że to swoista pokuta za tych parę wolnych godzin.

Odgryzł kęs hamburgera i w tej samej chwili w telewizorze zabrzmiał sygnał zapowiadający teleturniej „Va banque". Odruchowo wyprostował się na stołku i spojrzał na ekran. Prowadzący program, Alex Trebek, wszedł na scenę w tym swoim paskudnym garniturze, przedstawił trójkę uczestników gry, po czym wskazał na tablicę, na której w akompaniamencie elektronicznych dźwięków wyświetliły się kategorie pierwszej rundy.

– „Metodę wytopu tego metalu opanowano tysiąc pięćset lat przed naszą erą".

– Kiedy opanowano metodę wytopu żelaza? – rzucił Jack.

Uczestniczka teleturnieju zgłosiła się do odpowiedzi.

– Kiedy opanowano metodę wytopu żelaza? – powtórzyła niczym echo. – Doskonale! – rozpromienił się Alex Trebek.

Addie bacznie spojrzała na Jacka, a potem na telewizor.

– Jesteś fanem „Va banque"? – spytała z uśmiechem.

– Chyba można tak powiedzieć. – Jack wzruszył ramionami. – „W latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku ta winiarska firma z Modesto w Kalifornii pierwsza uruchomiła własną rozlewnię".

– Kiedy E. & J. Gallo uruchomili pierwszą rozlewnię?

Addie zdecydowanym ruchem odstawiła trzymaną w ręku solniczkę.

– Jesteś kimś więcej niż zwykłym fanem – stwierdziła, stając obok niego. – Doskonale ci idzie.

– „Dziewięć z dwunastu rozdziałów tej księgi Biblii mówi o Babilonie i dotyczy snów oraz wizji".

– Księga Izajasza? – próbowała zgadnąć Addie.

Jack pokręcił przecząco głową.

– Daniela – stwierdził autorytatywnie.

– „W oryginalnej, hebrajskiej wersji jego trenów każdy wers zaczyna się od kolejnej litery alfabetu".

– Co charakteryzuje treny Jeremiasza? – rzucił machinalnie Jack.

– Wyjątkowo dobrze znasz Biblię – zauważyła Addie. – Jesteś jakimś duchownym czy kimś w tym rodzaju?

– Ależ skąd. – Wybuchnął szczerym śmiechem.

– W takim razie profesorem lub innym naukowcem?

Otarł usta papierową serwetką.

– Jestem najzwyklejszym pomywaczem.

– A kim byłeś wczoraj?

Więźniem, pomyślał Jack i spuścił wzrok, ale na głos powiedział:

– Jeszcze jednym facetem, który tkwił w czymś, czego nie lubił.

– Szczęściara ze mnie – odparła Addie z uśmiechem.

Wyraźnie postanowiła mu odpuścić. Chwyciła za mop przyniesiony przez Jacka z kuchni i zamaszystymi ruchami zaczęła nim przesuwać po kwadratach linoleum.

– Ja to zrobię. – Poderwał się ze stołka.

– Przede wszystkim zjedz w spokoju. Mogę sama posprzątać, korona mi z głowy nie spadnie.

Właśnie takie drobne akty życzliwości doprowadzą go do zguby. Jack jakiś czas temu obiecał sobie, że otoczy się szczelną, twardą skorupą, dzięki której już nikt się nie zbliży do niego na tyle, by go skrzywdzić czy zranić. Tymczasem na powierzchni owej skorupy zaczęły się rysować mikroskopijne pęknięcia – a to za sprawą tej kobiety, która okazała mu zaufanie, przygarnęła go, nie zadając żadnych pytań, i na dodatek wyręczała w obowiązkach. A przecież, według słów Delili, życie też nieźle dało jej się we znaki. Chciał powiedzieć Addie, że wszystko rozumie, ale po tylu miesiącach niemal kompletnego milczenia trudno mu było znaleźć odpowiednie słowa.W zamian uniósł powoli garść frytek i odłożył na talerz z nietkniętym jedzeniem. Po chwili dodał pikla. I wówczas zdał sobie sprawę, że Addie wpatruje się w niego z niedowierzaniem, w wojowniczej pozie zaciskając ręce na mopie tak mocno, aż bieleją jej kostki.

Sądziła, że to drwina ze strony Jacka; widział to wyraźnie w jej spojrzeniu: rozżalonym, szklanym.

– Byłem… byłem jej winien to, co zjadłem po południu.

– Komu byłeś winien? – wyszeptała niemal bezgłośnie. Jack przez cały czas się wpatrywał w jej oczy. – Chloe.

Addie nie odezwała się słowem. Zanurzyła mop w roztworze płynu o sosnowym zapachu i znowu zaczęła zawzięcie myć podłogę, aż błyszczała niczym szkło, a światło sufitowych lamp ostro odbijało od cienkiego filmu wilgoci. Jack poczuł ostre ukłucie w sercu, ponieważ w tym chowaniu się za maską obojętności Addie boleśnie przypominała mu samego siebie.

*

Zanim Addie zamknęła restaurację, na dworze zaczął padać śnieg. Z nieba leciały wielkie, lepkie płatki i łączyły się ze sobą w powietrzu na podobieństwo podniebnych akrobatów – miłośników swobodnego spadania, tworzących wymyślne figury przed otwarciem spadochronów. Addie jęknęła w duchu. Jutro będzie musiała wcześniej wstać, żeby odśnieżyć chodnik.

Stali przed restauracją oddaleni od siebie o kilka kroków. Jack postawił kołnierz i klapy marynarki, chroniąc szyję przed chłodem. Addie zawsze uważała, że nie należy zmuszać ludzi do wywlekania na wierzch własnej przeszłości. Ostatecznie sama ukrywała wiele tajemnic. Nie miała pojęcia, dlaczego Jack wędrował w zimie po New Hampshire w samej marynarce; nigdy też wcześniej nie spotkała kogoś, kto był tak inteligentny, że znał odpowiedź na każde pytanie „Va banque", a jednocześnie z ochotą przyjął pracę fizyczną za minimalną stawkę. Skoro jednak ten człowiek chciał się u niej zaszyć, zamierzała mu to umożliwić. I nie zamierzała się zastanawiać nad jego niezwykłą, bezprecedensową reakcją na Chloe.

– No cóż – powiedziała – a więc do zobaczenia jutro rano.

Jack zdawał się nie słyszeć tych słów. Stał teraz zwrócony do niej plecami, z ramionami wyciągniętymi przed siebie i dopiero po chwili Addie ze zdumieniem zdała sobie sprawę, że łapał językiem płatki śniegu.

Ile lat minęło od czasu, gdy ona myślała o śniegu inaczej niż jak o dopuście bożym?

Wsiadła do samochodu, włączyła silnik i powoli zaczęła się oddalać od chodnika. Gdy później wracała myślami do owej chwili, nie potrafiła wyjaśnić, co kazało jej spojrzeć w lusterko wsteczne. Gdyby nie żółte oko latarni stojącej tuż przed restauracją, pewnie by nie zauważyła, że Jack ze zwieszoną głową siedzi na krawężniku.

Zaklęła siarczyście pod nosem, skręciła ostro w lewo i objechawszy błonia, ponownie się znalazła w miejscu, z którego ruszyła.

– Czy podwieźć cię dokądś?

– Nie. Ale dzięki, że pytasz.

Addie mocno zacisnęła palce na kierownicy.

– Nie masz co ze sobą począć, prawda? – Zanim zdążył zaprotestować, wyskoczyła z samochodu. – Tak się szczęśliwie składa, że wiem, gdzie jest pokój do wynajęcia. Kiepską stroną jest to, że będziesz miał współlokatora o niezbyt pogodnym usposobieniu. Dobrą – że gdy w środku nocy poczujesz głód, możesz bezkarnie buszować po cholernie dobrze zaopatrzonej kuchni. – Addie otworzyła drzwi restauracji i weszła do środka. Jack natomiast wciąż stał na zewnątrz w świetlistej aureoli padającego śniegu. – Posłuchaj – odezwała się ponownie. – Ojcu bardzo by się przydało towarzystwo. Jeżeli z nim zamieszkasz, wyświadczysz mi przysługę. Wciąż stał jak skamieniały. – Dlaczego?

– Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że jeżeli zbyt długo siedzi sam, popada… w melancholię.

– Nie, nie to miałem na myśli. Dlaczego tak wiele dla mnie robisz?

Addie bez trudu mogłaby rozwiać jego podejrzenia. Robiła, jak to ujął, tak wiele, bo dobrze wiedziała, co czuje człowiek, który się znalazł na dnie, i rozumiała, jak bardzo wówczas potrzebuje pomocnej dłoni; bo zdawała sobie sprawę z tego, że w świecie pełnym telefonów, mejli i faksów nadal można odczuwać dojmującą samotność. Ale także wiedziała, że gdyby wyartykułowała którąś z tych przyczyn, poczucie godności kazałoby Jackowi się odwrócić na pięcie i zniknąć za najbliższym rogiem, zanim ona sama zdążyłaby mrugnąć powieką.

Nie odpowiedziała więc na jego pytanie, za to ruszyła stanowczym krokiem w głąb restauracji, wbijając wzrok w czarno-białą szachownicę linoleum.

Dziś jedną z kategorii „Va banque" była mitologia starożytnej Grecji.

– „Uzyskał pozwolenie na wyprowadzenie swojej żony, Eurydyki, ze świata zmarłych, ale stracił ukochaną, ponieważ wbrew zakazowi odwrócił się, by sprawdzić, czy za nim podąża". Addie nie zamierzała popełnić błędu Orfeusza. Szła więc zdecydowanie przed siebie, aż w końcu usłyszała delikatny dźwięk dzwonków przy drzwiach, obwieszczający, że Jack porzucił chłód nocy i wszedł do środka.

[*] coven (ang.) – grupa wspólnie praktykujących czarownic; to określenie w pisowni polskiej zostało przyjęte przez polskich wiccan.

Wrzesień 1999

North Haverhill, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Marzec 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Kwiecień 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Lipiec 1999

Loyal, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Ostatnie dni kwietnia 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

30 kwietnia 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

II

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

1 maja 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

1 maja 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Listopad 1998

Loyal, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Maj 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Maj 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

1989

Nowy Jork

Dostępne w wersji pełnej

Czerwiec 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Czerwiec 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

III

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Czerwiec 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Ostatni tydzień czerwca 2000

Salem Falls, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

1979

Nowy Jork

Dostępne w wersji pełnej

29 czerwca 2000

Więzienie Hrabstwa Carroll, New Hampshire

Dostępne w wersji pełnej

Później tego samego dnia

Sąd Wyższy Hrabstwa Carroll

Dostępne w wersji pełnej

1969

Nowy Jork

Dostępne w wersji pełnej

3 lipca 2000

Więzienie Hrabstwa Carroll

Dostępne w wersji pełnej

5 lipca 2000

Sąd Wyższy Hrabstwa Carroll

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

SALEM FALLS

Copyright © 2001 by Jodi Picoult

All rights reserved

Ilustracja na okładce

Photographer’s Choice/Getty Images/Flesh Press Media

Redakcja

Ewa Witan

Redakcja techniczna

Anna Troszczyńska

Korekta

Eliza Czerwińska

ISBN 978-83-7839-312-2

www.proszynski.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com

Table of Contents

Karta tytułowa

Dedykacja

Podziękowania

Marzec 2000. North Haverhill, New Hampshire

I

Marzec 2000. Salem Falls, New Hampshire

Marzec 2000. Salem Falls, New Hampshire

Wrzesień 1999. North Haverhill, New Hampshire

Marzec 2000. Salem Falls, New Hampshire

Kwiecień 2000. Salem Falls, New Hampshire

Lipiec 1999. Loyal, New Hampshire

Ostatnie dni kwietnia 2000. Salem Falls, New Hampshire

30 kwietnia 2000. Salem Falls, New Hampshire

II

1 maja 2000. Salem Falls, New Hampshire

1 maja 2000. Salem Falls, New Hampshire

Listopad 1998. Loyal, New Hampshire

Maj 2000. Salem Falls, New Hampshire

Maj 2000. Salem Falls, New Hampshire

1989. Nowy Jork

Czerwiec 2000. Salem Falls, New Hampshire

Czerwiec 2000. Salem Falls, New Hampshire

III

Czerwiec 2000. Salem Falls, New Hampshire

Ostatni tydzień czerwca 2000. Salem Falls, New Hampshire

1979. Nowy Jork

29 czerwca 2000. Więzienie Hrabstwa Carroll, New Hampshire

Później tego samego dnia. Sąd Wyższy Hrabstwa Carroll

1969. Nowy Jork

3 lipca 2000. Więzienie Hrabstwa Carroll

5 lipca 2000. Sąd Wyższy Hrabstwa Carroll

Karta redakcyjna