Czarny Książę

.

Czarny Książę

KATARZYNA MICHALAK

Copyright © by Katarzyna Michalak
Copyright © by Virtualo, 2022

Redakcja: Edytorium

Skład i łamanie: eLitera

Projekt okładki: Małgorzata Drabina /Yellow Room

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 978-83-27249-05-0

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

www.virtualo.eu

Chcesz wydać książkę? Napisz do nas:
redakcja@virtualo.pl.

Spis treści

Strona redakcyjna

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Epilog

PROLOG

.

Szła szybko, bo godzina była późna, a Miasto nocą nie zachęcało do spacerów. Za długo oddawała się namiętności w zakazanym Owocu, za długo... Pantofelki ze złoconymi obcasami stukotały o kamienny bruk. Owinęła się szczelniej czarną peleryną, a na głowę nasunęła kaptur obszyty srebrnym lisem. Płomienie gazowych latarni dawały światła na tyle, by nocny przechodzień nie skręcił sobie kostki, ale już boczne uliczki przecinające Promenadę – główną ulicę Miasta, przy której stały najwspanialsze pałace starej arystokracji i co bogatszych nuworyszów, tonęły w ciemnościach.

I właśnie z jednej z tych uliczek wysunęła się ciemna sylwetka, która podążyła za spieszącą do domu dziewczyną. Ta, słysząc kroki za plecami, obejrzała się przestraszona. Widząc zbliżającą się do niej, otuloną w czarną pelerynę postać, przyspieszyła kroku. Dopiero na dźwięk swego imienia, wypowiedzianego znajomym głosem miękko i pieszczotliwie, stanęła. W następnej chwili obracała się z pełnym niedowierzania uśmiechem.

– To ty? – zapytała, a jej spojrzenie złagodniało. – Myślałam, że... Bałam się...

– Ciii...

Umilkła posłusznie, zsuwając kaptur z jasnych włosów.

W następnej chwili została pociągnięta w mrok uliczki i całowała gorące, namiętne usta tak łapczywie, jak parę kwadransów wcześniej.

Podciągnęła suknię, by paląca dłoń miała łatwiejszą drogę do wilgotnego, rozpalonego wnętrza, tam, gdzie nabrzmiała płeć domagała się szybkiego zaspokojenia. Jęknęła przeciągle, czując nieustępliwe palce wsuwające się głęboko do środka. Druga dłoń spoczęła na jej karku, wsunęła się we włosy, odgięła głowę do tyłu, by usta mogły teraz pieścić odsłoniętą bezbronnie szyję.

Rozpływała się... zatracała w narastającej rozkoszy...

– Proszę... Proszę...! – szeptała, wyrzucając biodra do przodu, by poczuć gorące, zaborcze palce jeszcze głębiej, jeszcze intensywniej, aż do końca, aż do jednego przeszywającego na wskroś spazmu, wydobywającego z gardła przeciągły, zwierzęcy okrzyk, który... urwał się nagle.

Ostrze lancetu precyzyjnie wbiło się w nasadę karku, przecinając rdzeń kręgowy.

Runęła na bruk jak szmaciana lalka. Serce stanęło w pół uderzenia. Nie zdążyła krzyknąć z przerażenia, nie zdążyła zawołać o pomoc. Prawdę mówiąc, nawet nie wiedziała, że umiera...

Dłonie, te same, które całowała nie dalej niż godzinę wcześniej, podtrzymały upadające ciało, złożyły pod ścianą, gdzie było niewidoczne z ulicy.

W momencie, gdy lancet, którym zadały śmiertelny cios, odcinał skrawek sukni martwej dziewczyny, odezwał się cichy głos sumienia, nie, nie sumienia, a rozsądku: „Te zabawy stają się niebezpieczne. Skończ z nimi, bo zawiśniesz na stryczku”.

– Skończę. Już niedługo. O n będzie ostatni. Zabiję jego i... tak, to będzie koniec.

ROZDZIAŁ I

.

Leżała naga na wielkim, miękkim łożu. Ręce miała przywiązane do dwóch kolumn wznoszących się u wezgłowia, ale nogi wolne. Złączyła ciasno kolana, zacisnęła uda, choć wiedziała, że gdy tylko on stanie w drzwiach, rozchyli je bezwstydnie, niczym dziwka.

Czekała.

Ciało drżało lekko z niepewności, ale wiedziała, że za chwilę ta niepewność zmieni się w bolesne pragnienie. Gdy tylko on przestąpi próg, ona zacznie błagać, by dał jej rozkosz.

Purpurowe jedwabne zasłony spływały z sufitu, unosząc się i falując w powiewach wiatru od otwartego okna. Chłodne powietrze muskało jej sutki, rozpalone czoło, gorącą skórę.

Wyciągnięte ręce bolały, ale nie był to ból nieznośny, on nie pozwoliłby, żeby cierpiała. Bardziej bolało oczekiwanie i narastająca niepewność: przyjdzie, czy nie przyjdzie?

Drzwi za jej plecami skrzypnęły cicho. Na miękkim dywanie rozległy się stłumione kroki, a do rozwartych nozdrzy doleciał zapach tego mężczyzny – jedyna w swoim rodzaju woń piżma i dobrej wody po goleniu – który sprawił, że wnętrze skręcił bolesny skurcz. Między nogami poczuła liźnięcie ognia. I zdradliwą wilgoć. Ledwie pojawił się w pokoju, a ona już płonęła z pożądania. Zwykłej zwierzęcej żądzy.

Położył się obok. Czuła to, choć nie śmiała nań spojrzeć, z głową odwróconą w stronę okna. Pragnęła, by jej dotknął.

On również tego pragnął...

Wsparł się na łokciu. Dotknął dłonią jej policzka, nieznoszącym sprzeciwu ruchem nakazując, by patrzyła mu w oczy. Czarne jak czeluści piekieł. Oczy, na których dnie płonął ogień. I obietnica rozkoszy.

Nie musiał uczynić nic więcej, by rozchyliła uda, nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Ale on chciał czegoś jeszcze. Leniwymi ruchami dłoni zaczął pieścić jej nagie ciało. Gładził aksamitną skórę, wbijając wzrok w jej szeroko otwarte oczy. Ujął w dwa palce sutek. Jęknęła. Pochylił się i nie zważając na te ciche protesty, które tak naprawdę były błaganiem o więcej, otoczył go ustami i zaczął ssać. Jęknęła ponownie. Jeszcze boleśniej. Pragnienie stało się nie do zniesienia. Wilgoć spomiędzy jej nóg zaczęła rosić prześcieradło.

On był tego świadom, ale nie zamierzał zbyt szybko kończyć pieszczot.

Jeszcze chwilę owijał język wokół sztywnej wisienki, by w końcu unieść głowę, spojrzeć jej prosto w oczy i zapytać niskim, gardłowym głosem:

– Jesteś gotowa?

Kiwnęła głową.

– Powiedz to.

Przełknęła głośno, wiedząc, co się za chwilę stanie, ale sekundę później wyszeptała:

– Weź mnie. Jestem twoja.

Uniósł kącik ust w uśmiechu, po czym... bez namysłu, bez ostrzeżenia wbił dwa palce w jej rozedrganą, spływającą sokami płeć. Wygięła się w łuk, nadziewając się na jego dłoń jeszcze bardziej i...

Obudził ją własny jęk.

Chwytając łapczywie powietrze, jak po szalonym biegu, usiadła. Pomacała dłońmi dookoła, jeszcze półprzytomna. Była w swoim pokoju, w swoim łóżku. Bogu dzięki!

Ten sen, ten przeklęty sen wracał za każdym razem, gdy przed zaśnięciem płakała w poduszkę. Sprawiał jeszcze więcej bólu, wpędzał w poczucie winy, zostawiał wstyd i rozpalone, niezaspokojone ciało. I wilgoć między nogami.

Zerwała się, płonąc z zażenowania, mimo że nikt nie mógł jej widzieć. Dopadła toaletki, gdzie stał krucyfiks i obraz Jezusa na krzyżu. Osunęła się na kolana, złożyła ręce do modlitwy i zaczęła urywanymi słowami błagać o wybaczenie. Mimo najróżniejszych pokus i ataków była dziewicą. Zachowała czystość. Nie pozwoliła tknąć się tam brudną dłonią mężczyzny.

Dlaczego więc śniła o występnym Czarnym Księciu, który raz bierze ją, ot tak, jak swoją własność, raz trzyma w tajemniczym pokoju bez okien, związaną i zakneblowaną, aż ona błaga o zlitowanie, to znów – jak dzisiaj – rozbudza dotykiem, by zostawić niemal płaczącą z pożądania? I te słowa, za każdym razem takie same: „Jesteś gotowa? Powiedz to”. I jej chętna, zbyt chętna odpowiedź: „Weź mnie”.

– Panie Boże, wybaw mnie od grzesznych myśli i grzesznych słów – szeptała, modląc się gorąco. – Jestem posłuszna twoim przykazaniom, jestem...

„Jesteś małą, brudną dziwką” – zabrzmiały jej w głowie słowa ciotki, po których wybiegła z pokoju, zaszyła się u siebie i płakała dotąd, aż zmorzył ją sen.

Dlaczego? Za co spotyka ją tak podły los? Była dobrą córką, była posłuszną córką, była...

Była. Teraz jest tutaj. W tym domu. W roli służącej. Z dawnego życia pozostały jej tylko bezsensowne zasady, wpajane przez świętoszkowatego, a przy tym zakłamanego ojca, jego długi, które musiała spłacić, i... sny. Sny o mężczyźnie, który miał ją wyzwolić i jednocześnie zniewolić po stokroć.

Nie chciała o tym myśleć. Nie chciała o nim marzyć.

Zwinęła się w kłębek, rozżalona i nieszczęśliwa, i zapadła w niespokojny sen bez snów.

Czarny Książę już się nie pojawił. Nie istniał. Na jej, Konstancji Lubowieckiej, szczęście.

Świt srebrzył ściany skromnej, skąpo umeblowanej sypialni: wąskie twarde łóżko, ciężka brzydka komoda z miednicą i dzbankiem pełnym lodowatej wody, szafa na tych kilka ubrań, które Konstancja zabrała z domu, wreszcie jedyny ładny przedmiot – toaletka z kryształowym okrągłym lustrem, którą ojciec przysłał, pewnie targany wyrzutami sumienia, parę dni po sprzedaniu córki. Niewiele wystawniejszy był ten pokój niż cela w klasztorze. I nie brzydszy niż ten, do jakiego przywykła w domu. Ojciec skąpił jedynaczce i na ładne ciuszki, i na przedmioty, którymi mogłaby karmić spragnioną piękna duszę. Po prawdzie skąpił wszystkiego, oprócz niechcianych pieszczot.

Konstancja leżała cicho, bez ruchu, patrząc niewidzącym wzrokiem w poszarzały, dawno niemalowany sufit.

Za parę chwil w wielkim domu zacznie się zwykła poranna krzątanina: kucharka – jak zwykle niezadowolona z przyniesionych przez służącą zakupów – będzie ciskać garnkami, mamrocząc pod nosem przekleństwa; pokojówka zacznie krzątać się po zimnych pokojach, rozpalając w kominkach; na zewnątrz chłopak „do wszystkiego” będzie pucował starą, rozpadającą się landarę i wyblakły herb na jej drzwiczkach, pogwizdując tę samą co zwykle melodię.

Janek – tak ma na imię chłopak „do wszystkiego” – to jedyna istota w tym domu, która nie gardzi Konstancją. Nie to, żeby był jej przyjacielem, ona nie ma przyjaciół na tym świecie, ale przynajmniej odpowiada na jej powitanie i uśmiecha się z rzadka, gdy ciotka nie widzi. Wyrzuciłaby go na bruk, widząc jakiekolwiek zainteresowanie swoją znienawidzoną bratanicą.

„Za co mnie tak nienawidzisz?” – to pytanie Konstancja zadaje sobie od dwóch miesięcy. Od dnia, w którym uporządkowane, spokojne i bezpieczne życie niespełna osiemnastoletniej wtedy dziewczyny legło w gruzach. Wszystko okazało się pozorem, kłamstwem, a ona sama została przez ojca sprzedana za długi ciotce Klarze, którą widziała może dwa razy w życiu, tak po prostu.

„Pójdziesz na służbę do cioci Klary, odpracujesz nasze zobowiązania – «nasze?!» – i wrócisz do tatusia, który już nigdy, przyrzekam, Kotuniu, nie wpędzi nas w kłopoty”. Skoro tak mówił, powinna mu wierzyć.

Ale nie wierzyła. W ani jedno jego słowo. Już nie.

Skoro jednak ciotka jej nie cierpiała, po co trzymała ją przy sobie? Mogła ją przecież komuś wynająć i z zysków pomniejszać dług ojca.

Gdyby Konstancja wiedziała, co szykuje dla niej Klara Gott i w jaki sposób będzie spłacać ten dług, padłaby ciotce do nóg, błagając o pozostanie w dużym, zimnym, ponurym domu. Na razie dziewczyna żyła w nieświadomości, rozżalona na zły los i złych ludzi, samotna i zagubiona.

Jedyną pociechą – i jednocześnie strapieniem – były sny o Czarnym Księciu.

Konstancja przypomniała sobie ten ostatni. Ponownie czując ciepło rodzące się w podbrzuszu, podbiegła do miski stojącej na komodzie w rogu pokoju i ochlapała twarz zimną wodą. Ciepło zniknęło tak samo, jak wyraz rozmarzenia na drobnej, ślicznej twarzyczce dziewczyny. Duże, chabrowe oczy, które chwilę wcześniej błyszczały jak w gorączce, teraz przygasły.

Podeszła do toaletki, usiadła na twardym, podniszczonym krześle i patrząc z niechęcią na swoje odbicie, zaczęła rozczesywać długie, złociste niczym pierwszy promień słońca włosy. To była jej jedyna ozdoba, przynajmniej tak się dziewczynie wydawało.

Nie wiedziała, bo nikt jej tego nie mówił, że ma piękne, szlachetne rysy twarzy – skąd się wzięły u córki podrzędnego urzędnika, który nie grzeszył urodą?

Nie wiedziała, że piersi, ukryte pod wysoko zapiętą koszulą, ma kształtne i jędrne, ani za małe, ani za duże, pasujące w sam raz do jej szczupłej sylwetki i... dłoni spragnionego mężczyzny, że talię ma tak wąską, że mężczyzna objąłby ją złączonymi palcami jednej ręki, a nogi, skrywane pod niemodnymi spódnicami, szczupłe i kształtne, aż prosiły o męską dłoń, która gładziłaby aksamitnie gładką skórę na udach.

Ona tego nie wiedziała. Wiedział zaś... jej ojciec. I ukrywał córkę w domu, pragnąc ją mieć tylko dla siebie. Aż do chwili, gdy po prostu ją oddał umiejącej ocenić dobry towar ciotce. Konstancja Lubowiecka była zgubiona, choć też jeszcze o tym nie wiedziała. Wiedział zaś każdy, kto na nią spojrzał.

Mężczyźni oglądali się z niekłamanym zachwytem za ślicznym stworzeniem, które przemykało ulicami Miasta z oczami wbitymi w bruk. Niejeden chętnie zagadałby do złotowłosej dziewczyny, niejeden nie skończyłby na rozmowie, ale... Konstancji zawsze towarzyszył cerber w postaci ciotki, która skutecznie odstręczała wielbicieli. Ona, Klara Gott, mierzyła wyżej. Znacznie wyżej. Należało jedynie dopilnować, by ptaszyna nie wymknęła się z jej rąk zbyt szybko!

Drzwi sypialni otworzyły się tak gwałtownie, że dziewczyna podskoczyła z cichym okrzykiem. Do środka, oczywiście bez pukania, wpadła niska, pulchna kobieta o nalanej twarzy, czerwonej od zbyt dużej ilości wieczornej whisky, i oczach zamglonych relanium, którego z whisky raczej się łączyć nie powinno.

– Ty jeszcze nieubrana?! – wrzasnęła na widok struchlałej dziewczyny.

– Przepraszam, ciociu – wyszeptała Konstancja.

– Myślisz, że płacę ci za wylegiwanie się w łóżku do południa?!

„Nie płacisz mi” – chciała odpowiedzieć, ale wyszeptała potulnie:

– Nie, ciociu, przepraszam.

– Masz kwadrans na doprowadzenie się do porządku! Anka przyniesie ci do przymiarki suknię, którą dzisiaj włożysz. Musi leżeć idealnie, bo wieczorem pójdziemy... – nagle urwała, przechyliła głowę, mierząc bratanicę taksującym spojrzeniem.

Ona, Klara, nie miała wątpliwości, że dziewczyna jest piękna i świeża niczym poranek. W tym pełnym zepsucia Mieście będzie łakomym kąskiem dla każdego, komu Klara zdecyduje się ją zaprezentować. Jeszcze tylko tydzień... siedem dni. Tyle brakuje Konstancji do osiemnastych urodzin. Do dnia, gdy rzeczywiście zacznie spłacać długi swego rozpustnego, zepsutego do szpiku kości ojca. A Klara Gott dopilnuje, by on nigdy z długów nie wyszedł...

– Wyszykuj się dziś porządnie – odezwała się łagodniejszym tonem. – Możesz nawet wziąć kąpiel w mojej łazience. Anka dopasuje suknię. Kupiłam ją dla ciebie specjalnie na wielkie wyjścia. Po śniadaniu przejdziemy się po mieście, potem odwiedzimy kilku moich przyjaciół, wieczorem zaś... Wieczorem przedstawię cię towarzystwu. Postaraj się wypaść jak najlepiej. Od tego zależy los twój i tego plugawca.

Konstancja nie musiała pytać, kogo ciotka ma na myśli. O swoim bracie zawsze wyrażała się w podobny, pełen pogardy sposób. Pogarda ta przeszła z ojca na córkę.

– Gdy będziesz gotowa, przyjdziesz do mojego gabinetu. Nim wyjdziemy, rzucę okiem, czy wszystko jest w porządku. Pamiętaj, to twój wielki dzień!

Boleśnie uszczypnęła dziewczynę w policzek, po czym wyszła, zagarniając poły starego, brudnego szlafroka.

Anka, pokojówka, zapukała krótko do drzwi i jak zwykle nie czekając na ciche „proszę”, weszła do środka. Ogarnęła zdegustowanym spojrzeniem małą, ciasną klitkę, którą jej chlebodawczyni przeznaczyła dla jedynej krewnej. Nawet ona miała ładniejszy pokój. Wzrok kobiety spoczął na owej krewnej, tkwiącej nieruchomo niczym posążek przy toaletce. Co za piękne, a jednocześnie nieśmiałe stworzenie! W dzisiejszych czasach dziewczyny o takiej urodzie nosiły się dumnie, niemal wyzywająco, wiedząc, że na jedno skinienie będą miały u swych stóp każdego mężczyznę, jakiego zapragną, najlepiej starego i bogatego, a wraz z nim wolność i władzę. A ta, szara myszka, każdym gestem, każdym spojrzeniem przepraszała, że żyje.

Nieliczna służba omijała dziewczynę szerokim łukiem – tak przykazała wszystkim Klara. Bała się, że któraś z dziewczyn zbyt szybko otworzy niewinnej Konstancji oczy na to, jaki naprawdę jest dzisiejszy świat, jak przydatna jest uroda i jak przydatni potrafią być... mężczyźni.

Stara i rozpustna jak brat megiera jeszcze bardziej bała się, że ogrodnik czy chłopak „do wszystkiego” pozbawią Konstancję jej najwyższego atutu: dziewictwa, które należało strzec za wszelką cenę. Bo Klara Gott zgarnie za niewinność bratanicy wysoką cenę!

O tym plotkowano w kuchni, na pokojach i w stajni: o ślicznej Konstancji i pieniądzach, jakie zbije na nieświadomej podstępu dziewczynie jej własna ciotka. Czy służącym było żal Konstancji? Niespecjalnie. Każdy miał swoje problemy. Jeśli dziewczyna albo jej ojciec byli na tyle głupi, by zaufać Klarze – ich strata.

Tylko Anka próbowała okazać Konstancji nieco serca, na co ta ostatnia reagowała zmieszaniem i nieufnością. Może nie była taka głupia?

– Dzień dobry, panienko – odezwała się od progu. Konstancja uśmiechnęła się nieśmiało.

– Ponoć macie dzisiaj z panią Klarą jakieś wyjście. Sukienkę już przygotowałam, teraz pójdziemy się porządnie umyć. Ta mała, podła Lusia już przygotowuje kąpiel. Potem osuszę panience włosy, zaplotę w koronę i pomogę włożyć suknię. Pani Klara specjalnie zamówiła ją u Goldbluma. Spodoba się panience, dam sobie rękę uciąć. Stary Goldblum piękne kiecki szyje.

Tak paplając, Anka zdążyła zaścielić łóżko, przelać wodę z miednicy do wiadra i skierować się do drzwi. Z ręką na klamce spojrzała wyczekująco na Konstancję. Ta, chcąc nie chcąc, wstała i ruszyła za kobietą.

O kąpieli, pachnącej kwieciem pomarańczy, w wannie pełnej gorącej wody Konstancja marzyła od dwóch miesięcy. Od kiedy postawiła stopę w tym niegościnnym domu.

Teraz, mając marzenie na wyciągnięcie ręki, poczuła, że jeśli zaraz nie zanurzy się po szyję w wodzie, zacznie krzyczeć, drapać i gryźć!

Anka, widząc błyszczące oczy dziewczyny, uśmiechnęła się pod nosem.

– Już, już, zara panienka weźmie kąpiel. Najpierw zwiążemy włosy, żeby nie namokły...

– Ale ja chcę je porządnie umyć! – Konstancja zaprotestowała z przerażeniem.

Nawet w rodzinnym domu mogła kąpać się do woli. Tutaj jej piękne, długie włosy zaczynały przypominać wronie gniazdo!

– No dobrze, już dobrze – mruknęła Anka, splatając ciężkie pukle w długi warkocz. Mimochodem musnęła dłonią kark dziewczyny. Ta drgnęła niespokojnie. – Umyjemy także włosy. Proszę unieść ręce. Zdejmę panience koszulę i dam do prania.

– Jja sama zdejmę – zająknęła się dziewczyna, kraśniejąc.

– O co też panienka gada! Od tego jest służba! – Anka zdecydowanym gestem chwyciła za rąbek lnianej koszuli i pociągnęła w górę.

Dziewczyna zacisnęła usta, by powstrzymać się od dalszych protestów, i pozwoliła się rozebrać. Stała naga, nie śmiąc podnieść oczu na służącą. A może powinna? Bo przygotowałaby się wcześniej na to, co za chwilę miało nastąpić.

Anka tkwiła naprzeciw niej, przyciskając materiał do wznoszących się coraz szybciej piersi, i chłonęła wzrokiem piękne, nagie, młode ciało. Niewiele się takich po tym domu przewijało, a ona, Anka, lubiła... pooglądać. Podotykać też lubiła, ale na to jeszcze nie czas. Jeszcze śliczna młoda łania jest zbyt płochliwa.

Może gdy się nieco rozgrzeje...

– Wejdź do wanny, panienko – odezwała się chrapliwie.

Konstancja szybko uniosła nogę i troskliwie podtrzymana przez służącą zanurzyła się w wodzie, wydając westchnienie pełne ulgi i rozkoszy. Leżała przez parę długich, pięknych chwil z zamkniętymi oczami, a wszystkie troski ostatnich tygodni powoli odchodziły w zapomnienie.

Czując na ramieniu dotknięcie czyjejś ręki, drgnęła i otworzyła szeroko oczy.

To tylko Anka. Namydloną dłonią zaczęła masować jej szyję i ramiona, mrucząc uspokajająco:

– Ciii, umyjemy panieneczkę... co za piękna, gładziutka, bielutka skóra. Co za śliczniuchne wisienki... Dłoń służącej zsunęła się niżej, najpierw nieśmiało, potem coraz swobodniej krążąc dookoła piersi. Konstancja wstrzymała oddech. Chciała protestować, chciała wyskoczyć z wanny i... i co? Zrobić awanturę pokojówce, że ta ją myje? Nigdy nie miała służby, skąd więc mogła wiedzieć, czy to należy, czy nie należy do obowiązków Anki? Zresztą... dotyk rąk kobiety nie był nieprzyjemny, a rezygnować z tego powodu z rozkoszy kąpieli... zamknęła z powrotem oczy i osunęła się niżej w ciepłą, rozkołysaną toń.

Palce służącej jak gdyby nigdy nic musnęły jeden sutek, który natychmiast stwardniał i pociemniał.

Konstancja wstrzymała oddech. Palce zatańczyły dookoła drugiego, pocierając, masując, pieszcząc. Oddech kobiety przyspieszył.

– Moja śliczna, moja mała dziewczynka. Taka gładka, taka miła... – mruczała coraz bardziej chrapliwie.

Konstancja, czując narastający płomień, tam w środku, zacisnęła uda. Chciała natychmiast przerwać te zabiegi, chwycić Ankę za nadgarstek, powstrzymać zuchwałą dłoń i odepchnąć, ale... pragnęła też, by ta dłoń dotykała jej nadal. Tam niżej też. Zwłaszcza tam... gdzie rosło potężne, wszechogarniające pożądanie.

Kobieta odgadła to od razu. Po rumieńcu na policzkach dziewczyny, po jej płytkim, coraz szybszym oddechu, po coraz silniej, coraz rozpaczliwiej zaciskających się udach. Dłoń popełzła w dół. Głos hipnotyzował:

– Ciii, cicho, dziecinko, spokojnie. Anka umyje maleńką cipusię. Anka zrobi dziecince dobrze. Rozewrzyj udka, kochana, wpuść Ankę, umyjemy dziewczynkę...

Konstancja, drżąc z zawstydzenia i pogardy dla samej siebie, rozchyliła nogi. Zwinne palce wpełzły między płatki jej płci, dotknęły łechtaczki, wniknęły głębiej, aż po nasadę kciuka. Wysunęły się i zagłębiły ponownie. Dziewczyna przygryzła wargi, by nie jęknąć. Służąca uklękła, pochyliła głowę i przyciągnęła do ust pierś dziewczyny, biorąc między wargi twardy, sterczący sutek. Przygryzła go, owinęła językiem, zaczęła ssać. Konstancja zesztywniała od koniuszków palców po czubek głowy.

„Nieee!” – krzyczał jej umysł.

„Taaak!” – błagało ciało.

Zaciskała powieki coraz mocniej i otwierała się na palący dotyk coraz szerzej. To on ją pieścił. Czarny Książę. To jego palce wbijały się w jej płeć coraz gwałtowniej, coraz mocniej, coraz natarczywiej; to jego język owijał się dookoła brodawki jak wąż, ssąc nienasycenie; to jego głos zaklinał, nakazywał, błagał... I gdy ciało dziewczyny już, już miało eksplodować rozkoszą, już, już miało zaznać spełnienia...

– Dość!!! – krzyknęła, zrywając się na równe nogi.

Woda bryznęła na wszystkie strony.

Anka zatoczyła się w tył, plasnęła tyłkiem o podłogę, zamrugała jak obudzona ze snu trzaśnięciem w twarz i uniosła nic nierozumiejący wzrok na stojącą nad nią dziewczynę.

– Dosyć – powtórzyła Konstancja tonem, który zmroził kobietę. Nigdy by się takiego po tym słodkim dziecku nie spodziewała. I ten błysk stali w granatowych oczętach...

Służąca oblizała mimowolnie wargi i podniosła się ociężale.

– Jak tam sobie panienka życzy. – Wzruszyła ramionami. – niech sama się umyje, skoro taka niedotykalska – dodała i ostentacyjnie wyszła z łazienki.

Konstancja zaś, niemal płacząc z frustracji i wstydu, dokończyła szybko kąpiel, przyrzekając sobie, że już nigdy nie skorzysta z łazienki ciotki i „pomocy” pokojówki.

Owinięta w duży ręcznik, nieco przetarty na brzegach, biegiem wróciła do swojego pokoju. Padła na łóżko i ukryła rozpaloną twarz w poduszce. Całe ciało bolało ją od niespełnionego pożądania. Całe ciało krzyczało o zlitowanie. O dotyk, o rękę wciśniętą między uda, o...

– Nie! – krzyknęła z płaczem, uderzając pięścią w materac. – nie jestem taka! Nie jestem małą, brudną dziwką!

– Ależ nikt tak o tobie, panienko, nie mówi. – Usłyszała za plecami cichy głos.

Odwróciła się, ocierając wierzchem dłoni oczy. W drzwiach, wahając się przed wejściem, stała dziewczyna do posług, młodsza od tamtej.

Głos protestu zamarł Konstancji w gardle. Czy nigdy nie dadzą jej spokoju?!

– Przyniosłam suknię. Anka mi kazała. – Dziewczyna wysunęła ręce z przewieszoną przez nie lśniącą, cienką tkaniną. – Jest bardzo piękna, chociaż nieco... sama zobacz, panienko.

Rozwinęła suknię, trzymając za ramiączka, i... Konstancja zobaczyła.

– Nie nałożę czegoś takiego! – krzyknęła ze zgrozą, patrząc na wyuzdany, niemal przezroczysty materiał. – każdy, kto na mnie spojrzy, uzna, że jestem naga! Że zarabiam na życie ciałem!

„Jeszcze nie” – zgodziła się w myślach służąca. „ale za parę dni...”

Konstancja minęła ją i wybiegła z pokoju, nadal owinięta jedynie w ręcznik. Wpadła niczym burza do garderoby, gdzie ciotka przygotowywała się do wyjścia. Ta na widok roztrzęsionej bratanicy uniosła wydepilowane, przyczernione węglem brwi. Konstancja cisnęła w ciotkę zwiniętą materią.

– Ta suknia! Ona jest wulgarna! Nie założę... Trzask! Uderzenie w twarz przerwało dziewczynie w pół słowa.

Poderwała dłoń do policzka. W oczach ponownie zalśniły łzy.

– Śmiesz odrzucać mój hojny podarunek? – zawarczała Klara, mrużąc z wściekłości blade oczy. – Jesteś podłą, niewdzięczną dziwką, ot co! I nie wytrzeszczaj mi tu gał! Wracaj do pokoju, szykuj się do wyjścia! To ja będę decydować, co moja dziewczyna do towarzystwa ma włożyć, a czego nie. Pamiętaj, gdzie twoje miejsce i co mogę zrobić z twoim ojcem, jeśli zaczniesz się stawiać! Zgnije w więzieniu! W ciemnej, najpodlejszej celi! A ty skończysz na ulicy!

Wypchnęła bratanicę z pokoju i trzasnęła drzwiami. Zaraz potem uśmiechnęła się jadowicie. „Mam cię, podła dziewucho, w garści i nic, kompletnie nic nie możesz na to poradzić. Nie masz nikogo na tym świecie, kto wziąłby twoją stronę, o czym doskonale, choć jesteś taka głupia, wiesz”.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka