Copyright © by Ana Rose, 2019
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2021

All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania
oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora
i Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Janusz Muzyczyszyn

Korekta I: Aneta Krajewska

Korekta II: Magdalena Zięba-Stępnik

Projekt okładki: Marta Lisowska

Zdjęcie na okładce: © kiuikson/123rf.com

Ilustracje w środku książki: © by pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-67024-04-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

PROLOG

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

DLA MOJEJ MAMY,
która zawsze mnie wspiera.

PROLOG

– Ty cholerny dupku! – krzyknęłam, uderzając z całej siły w nagą pierś mężczyzny, który był dla mnie ważny i jako jedyny zdołał przebić się przez moje mury.

– Weź się, do diabła, w garść – warknął, odpychając mnie. – Nigdy niczego ci nie obiecywałem. To, co było między nami, nie miało żadnego znaczenia.

– Wiedziałam, że jesteś skończonym draniem. – Spojrzałam na niego z pogardą. – Ale jak głupia naiwnie wierzyłam, że jednak jesteś inny.

– Jak wszyscy. – Zaśmiał się. – Wiedziałaś, jakim jestem facetem, nigdy tego nie ukrywałem.

– A co z nimi? Co im powiesz? – zapytałam, przełykając ciężko ślinę.

– Nic i ty też nie waż się im o czymkolwiek mówić – rozkazał, zaciskając pięści przy bokach. – Nie mieszaj ich w coś, co ich nie dotyczy.

– Ty chyba żartujesz? – Miałam ochotę go spoliczkować, ale natychmiast to przemyślałam i doszłam do wniosku, że miał rację. – W porządku, dla ich dobra nic nie powiem.

– Grzeczna dziewczynka. – Uśmiechnął się triumfalnie.

– Jesteś skończony. – Wycelowałam w niego palcem. – Wynoś się z mojego życia. Chcę, żebyś zniknął raz na zawsze. Nie chcę cię nigdy więcej widzieć. Chciałabym móc cię nigdy nie poznać. Skończyłam z tobą.

– Powtarzasz się – odparł z niezwykłą szorstkością widoczną w jego ciemnych oczach. – Brzmisz jak zdarta płyta. Doskonale wiesz z kim zadarłaś. Nie dałaś mi innego wyboru. Sądziłaś, że gdy już wsiąkniesz w ten świat, będziesz mogła tak po prostu w nim mieszać? Ludzie tacy jak ty… – Czułam się zdezorientowana, nie miałam pojęcia, o czym on mówił.

– Tacy ludzie jak ja… CO?! Jacy ludzie? No, powiedz to, do jakiego typu ludzi mnie zaliczasz?

– Nie przerywaj mi – warknął wściekły.

Wiedziałam, że nienawidził, jak mu się przerywało. Zadufani w sobie kolesie tego nie lubili. Wielokrotnie to robiłam, aby go rozwścieczyć. Igrałam z nim, ale wiedziałam, że wszystko ma swoje granice. Granice, które w tej chwili zostały przekroczone i nic nigdy nie miało być takie samo. Jednym ruchem zniszczył wszystko. Właśnie zrujnował coś, czego nigdy nie uda mu się odbudować, podobnie jak mojego zaufania do niego.

– No, śmiało, wyduś to z siebie i skończmy tę farsę. Zdeptaj mnie. – Naciskałam na niego z premedytacją. – Jakim typem człowieka jestem?

– Jeszcze tego nie wiesz? – odpowiedział z ironią. – Powinnaś sama już od dawna znać odpowiedź na to pytanie.

– Widocznie jestem mało domyślna. – Ciągnęłam tę gierkę, którą on rozpoczął. – Oświeć mnie, jeśli jesteś w stanie. Miej śmiałość, choć ten jeden raz.

– Takie kobiety jak ty, podstępne suki, myślą, że jakimś cudem uda się wam wkraść w nasze łaski, dostać w nasze szeregi, że będziecie w stanie okręcić nas sobie wokół palca. Omotać, by potem z łatwością przejąć władzę. – Spojrzał na mnie wzrokiem wyrażającym pogardę. – Jesteś zerem. Nieudacznikiem, który sądził, że zdoła mnie wykiwać i dostać władzę, której łaknie.

– Brawo, teraz wiem, co o mnie myślisz. – Zaczęłam klaskać w dłonie. – Ale wiesz co? To był ostatni cios, którym pozwoliłam ci się znokautować. Tym razem się podniosę i zaakceptuję porażkę, ale nigdy więcej nie pozwolę ci ponownie mnie zranić.

– Oczywiście – prychnął z pogardą. – A teraz co? Pewnie znajdziesz sobie kolejnego naiwnego? Kobiety takie jak ty zawsze zdobywają to, czego chcą. Myślicie, że wasza uroda i przebiegłość są kluczem otwierającym wszystkie możliwości.

– Śmiało. Próbuj mnie zranić. Zniszcz mnie.

– To ty sama siebie niszczysz. Tylko to potwierdziłaś, odsłaniając się.

– Mam dość.

– Zapomnij, że kiedykolwiek istniałem, tak jak ja zamierzam zapomnieć o tobie.

– Możesz być o to spokojny. Właściwie już zapomniałam, kim jest Shane O’Connor.

Zaśmiał się, okręcił na pięcie i odszedł pewnym krokiem.

Jednak nie byłby sobą, gdyby w ostatniej chwili nie odwrócił się jeszcze i nie dodał czegoś na odchodne, aby całkiem mnie dobić:

– Byłaś najgorszym, co mogło mnie spotkać. Byłaś i jesteś suką, a suki trzeba tępić. – Z tymi słowami zniknął z mojego życia. A przynajmniej taką miałam nadzieję.

Rozdział 1

Avery

Nigdy nie sądziłam, że moje życie może obrócić się przeciwko mnie. Zawsze uważałam, że wszystko co robiłam i do czego dążyłam, miało swoje następstwa, ale nie do końca takie, jakie już wkrótce miały nadejść. Jednak przenigdy nie spodziewałam się, że będę musiała zostawić swoje dotychczasowe życie i zamienić je na coś całkowicie nowego i obcego. Odkąd sięgałam pamięcią, nasza rodzina składała się tylko z dwóch osób. Byłyśmy tylko ja i mama. Od zawsze mieszkałyśmy tylko we dwie. Posiadałyśmy wyłącznie siebie i nie było nikogo innego, z kim mogłybyśmy dzielić przestrzeń. Nic aż do tej pory nie wskazywało, aby kiedykolwiek miało się to zmienić. Nic więc dziwnego, że to, co za chwilę miało się wydarzyć, spadło na mnie jak grom z jasnego nieba. Do tej pory skupiałam się tylko na sporcie. To on nadawał mi charakter i kształtował mnie od dziecka. Byłam aktywna, przynajmniej sportowo. Nie mylcie tego z popularnością w szkole. Daleko mi było do tego typu dziewczyny. W naszej szkole sport był czymś najmniej wyróżniającym się. Jeśli kumplowałaś się z kimś handlującym dragami, miałaś szacunek i prestiż w szkole. Ja trzymałam się z dala od tego typu rzeczy. Sportowy tryb życia nie szedł w parze z narkotykami. Byłam kapitanem szkolnej drużyny siatkarskiej, z czego byłam niesamowicie dumna. Moje koleżanki wraz ze mną chciały osiągnąć coś w swoim życiu, nie tak jak większa część tej zgrai przepitych i zjaranych nastolatków.

Nigdy nie byłam na żadnej imprezie, a co dopiero mówić o całowaniu się z chłopakiem. W tych sprawach byłam zielona, ale nigdy nikt nie przykuł mojej uwagi na tyle, aby mi na tym zależało.

Moje koleżanki starały się wtopić odrobinę w otoczenie i uczestniczyły w imprezach szkolnych jak i tych pozaszkolnych. Nie raz opowiadały przy mnie, jak robiły to czy tamto z jakimś przypadkowym kolesiem. Namawiały mnie, żeby pójść z nimi, ale uważałam, że było mnie stać na coś lepszego. Należałam do średniej klasy społecznej i sama musiałam zapracować na miejsce w college’u, a dzięki siatkówce mogłam zdobyć stypendium. Poza sportem moim życiem była nauka. Nic poza tym. Teraz miało to się zmienić, bo moja dotąd samotna matka poznała wdowca, który postanowił się z nią ożenić po ledwo półrocznej znajomości. Tak więc od teraz będę miała na głowie jeszcze życie rodzinne.

– Avery, powinnaś pójść na tę kolację i poznać syna Steve’a. – Mama wyrwała mnie z rozmyślań.

– Mamo – jęknęłam, przewracając na nią oczami.

– Kochanie, niedługo wszystko się zmieni – rzuciła, ale to mnie ani trochę nie pocieszyło. – Powinnaś odpuścić sobie ten trening i dołączyć do nas. Steve jutro wyjeżdża ze swoim synem i będziesz miała okazję poznać go dopiero za dwa miesiące, jak skończysz szkołę.

Tak jak wspomniała mama, za dwa miesiące kończyłam szkołę i zaraz potem miałyśmy się przenieść do Steve’a, zamieszkać z nim i jego synem, stając się idealną rodziną. Podchodziłam do tego sceptycznie.

Chciałam jednak, aby moja mama zaznała w końcu szczęścia i żyła z kimś, kto ją kocha, gdy ja miałam zacząć żyć po swojemu, na własnych warunkach. Taa, przynajmniej chciałam się usamodzielnić, bo mieszkając z rodziną, było to bardzo trudne. Syn przybranego ojca był pewnym siebie dupkiem z naręczem rzucających się na niego lasek.

– Myślałam, że już to ustaliłyśmy.

– Trudno – odpuściła mama. – To widzimy się w domu, jak wrócę z kolacji.

– Nie zostajesz u niego na noc? – wypaliłam bez zastanowienia.

Mama spojrzała na mnie zawstydzona z lekko zaróżowionymi policzkami.

– Steve ma jutro wczesny lot i zdecydowaliśmy się, że po kolacji wracam prosto do domu.

Pokiwałam głową, a ona uśmiechnęła się, pocałowała mnie w policzek i zniknęła w korytarzu.

Poczułam ulgę, że miałam już za sobą tę rozmowę, a mama dość łatwo odpuściła.

***

– Nie poszłaś na rodzinną kolację? – rzuciła Ash, gdy tylko mnie dostrzegła.

– Nie, przecież mamy trening – odparłam, odstawiając swoją torbę na ławkę.

Zaczęłam się przebierać, gdy usiadła obok mnie Silvia.

– Chcesz mi powiedzieć, że wolisz trening od poznania swojego nowego braciszka? – zażartowała ściszonym głosem.

Silvia była jedną z moich najbliższych koleżanek. Mogłabym pokusić się tutaj nawet o nazwanie jej przyjaciółką, ale nigdy nie wychodziłyśmy nigdzie razem. W tym momencie doszłam do wniosku, że powinnam to zmienić. W końcu zawsze była dla mnie miła i broniła mnie, kiedy ktoś zaczął mnie atakować. Tak chyba postępowały przyjaciółki.

– Chcesz dzisiaj gdzieś wyskoczyć?

Spojrzała na mnie z rozszerzonymi oczami. Byłam znana z tego, że z niechęcią spotykałam się poza treningami.

– Chcesz mi powiedzieć, że masz ochotę na imprezę?

W końcu dziś był piątek. Tak się dziwnie złożyło i czemu miałabym z tego nie skorzystać. Raz się żyje. Już i tak wiele zaczęło się zmieniać w moim życiu. Jedna rewolucja więcej w tę czy w tamtą nie zrobi różnicy.

– W sumie nie zaszkodziłoby mi małe rozluźnienie.

– Nie wierzę – zapiszczała Silvia.

– Co tam? – zapytała, jak zawsze zaciekawiona wszystkim, Ash.

– Avery chce z nami wyjść – odpowiedziała podekscytowana Silvia.

Nagle rozmowy w szatni ucichły i wszystkie dziewczyny skupiły się na mnie. Nie powinno mnie to dziwić, bo zawsze unikałam takich rozrywek. Trzymałam się z dala, stroniąc od wszystkich pokus dla nastolatków.

– Świetnie, dziś jest impreza u jakiegoś Chrisa – usłyszałam za sobą głos Dakoty.

Silvia, Ash i Dakota tworzyły trio, które wszystko robiło razem. Spędzały wspólnie babskie wieczory i imprezowały razem. Gdybym nie była wiecznie „na nie”, trzymałabym się z nimi i byłoby nas cztery.

Silvia była ciemnowłosą blondynką z piwnymi oczami. Szczupła i płaska jak deska. Ash to rudowłosa seksbomba, która miała czym oddychać i na czym siedzieć. A Dakota z kolei była całkowitym ich przeciwieństwem, miała czarne włosy, czarne oczy i ubierała się w czerń. Kiedy tamte jaśniały pełną paletą kolorów, ona stanowiła dla nich kontrast swoimi stonowanymi, ciemnymi barwami. Pomimo licznych różnic idealnie dogadywały się i nigdy nie kłóciły.

– Omówimy wszystko po treningu.

Skinęłam głową i dokończyłam przebieranie.

***

Po ponad godzinnym treningu spocone wróciłyśmy do szatni i przebrałyśmy się. Silvia poinformowała mnie, że podjedzie po mnie z dziewczynami i ode mnie pojedziemy prosto na domówkę. Dziwnie czułam się z tym, że miałam wziąć udział w czymś, czego zawsze unikałam. Zanotowała sobie mój adres i rozstałyśmy się, idąc każda w swoją stronę.

Kiedy wróciłam do domu było ciemno, a po mamie nie było ani śladu. Dziewczyny miały wpaść po mnie za niecałą godzinę i musiałam się jakoś przygotować na to wyjście. Nie mając pojęcia w co się ubrać, postawiłam na zwykłą, luźną, białą koszulkę i czarne dżinsy. Nie miałam zamiaru ubierać się wyzywająco, jak robiła to większość dziewczyn, zresztą nie posiadałam w swojej szafie takich ubrań. Na co dzień stawiałam na wygodę. Nienawidziłam sukienek, a kiedy miałam jakąś założyć, było to dla mnie najgorszą karą. A już o wysokich obcasach nie było nawet mowy. Szczudła, w których nie ma nic wygodnego, mogły jedynie przyczynić się do połamania nóg. Raz w życiu założyłam takie i to tylko dlatego, że mamy siostrzenica wychodziła za mąż i na tę okazję był wymagany elegancki strój. Wytrzymałam tylko dwie godziny i dałam za wygraną. Szpilki zmieniłam na baleriny, czyli jedyne poza obuwiem sportowym, które mogłam tolerować.

Zadzwonił dzwonek do drzwi i wiedziałam, że to dziewczyny. Mama nie dzwoniłaby, bo miała swoje klucze. Napisałam rodzicielce krótki liścik, mówiący, że spędzam wieczór poza domem. Dziewczyny czekały na mnie przed domem. Wszystkie trzy stały przy toyocie Ash i coś paliły. Podchodząc do nich, poczułam od razu marihuanę.

– Chcesz? – Ash machnęła jointem w moim kierunku.

– Nie, dzięki. – Pokręciłam nosem. Nienawidziłam tego zapachu. Odrzucał mnie.

– Nie wiesz, co dobre. – Zaśmiała się Dakota.

– A czy wy powinnyście palić to świństwo, uprawiając sport?

– Boże, jakaś ty staroświecka – rzuciła Ash.

– Dajcie jej spokój – wstawiła się za mną Silvia.

– Powinna korzystać z życia, póki może – dodała Dakota.

– Wystarczy, że my korzystamy za nią – zażartowała Silvia. – Ale dziś ma to się zmienić. Małe kroczki. Na wszystko przyjdzie czas. Co nie, Avery?

– Na pewno nie będę jarać – odpowiedziałam pewnym głosem.

Dziewczyny zostawiły ten temat, wypaliły jointa i wsiadłyśmy wszystkie do samochodu.

Wyruszyłyśmy na obrzeża miasta, gdzie – jak wspomniały dziewczyny – odbywała się dziś duża impreza.

Organizatorem był niejaki Chris, który udostępnił swój dom na tę balangę.

Zanim jeszcze zdążyłyśmy dotrzeć na miejsce organizowanej imprezy, usłyszałam donośną muzykę i dostrzegłam niezliczoną ilość aut ustawionych wzdłuż ulicy. Dziewczyny szybko znalazły miejsce, zaparkowały, wysiadły i zabrały mnie na głośną i zatłoczoną masą splątanych ciał imprezę.

Silvia złapała mnie za rękę i poprowadziła za sobą. Przedarłyśmy się przez tłum i dotarłyśmy do czegoś, co wyglądało jak kuchnia, ale przypominało jedno wielkie pobojowisko. Wszędzie walały się puszki i butelki po piwie oraz innych alkoholach. Kilka par obmacywało się po kątach, prawie uprawiając seks na oczach wszystkich imprezowiczów.

Skrzywiłam się do Silvii, gdy ta spojrzała się na mnie, podając mi piwo. Pokręciłam głową. Pochyliła się do mojego ucha i wyszeptała:

– Jedno, nie zaszkodzi ci.

Wzruszyłam ramionami i mimo to przyjęłam butelkę. A co mi tam. Nie czekając na mnie, upiła łyk swojego piwa i zaczęła się rozglądać. Zerknęłam na moją butelkę i stwierdziłam, że raz kozie śmierć. Przystawiłam ją do ust i zaczerpnęłam swój pierwszy w życiu łyk alkoholu. Moje gardło zaczęło płonąć kwaśnym posmakiem. Jak ktoś może to pić? To było okropne.

– I jak? – Ash klepnęła mnie w ramię.

Wzruszyłam ramionami, a ta roześmiała się.

– Przyzwyczaisz się. – Puściła do mnie oczko i ruszyła z Dakotą w tłum, zostawiając mnie z Silvią.

– Dokąd one poszły? – Próbowałam przekrzyczeć głośną muzykę.

– Zabawić się – odpowiedziała, uśmiechając się, Silvia. – Szukają towarzystwa na dzisiejszą noc.

Nie spodziewałam się, że one były tego pokroju dziewczynami, ale nie mnie było je oceniać.

– A ty? – zapytałam.

– Dziś jestem twoją osobą towarzyszącą. – Mrugnęła do mnie. – Dotrzymuję ci towarzystwa. A ty zapoznajesz się z nowym terenem.

– Jeśli chcesz się zabawić, nie będę cię zatrzymywać. – Nie chciałam psuć jej imprezy, nie taki był w końcu mój zamiar.

– Spoko, chodźmy na dwór. – Złapała mnie za rękę i pociągnęła w stronę rozsuwanych drzwi.

Teraz mogłam się przyjrzeć posiadłości, do której przyjechałyśmy. Dom był nowoczesnym arcydziełem, ulokowanym w najbogatszej dzielnicy Hoover.

Przeważały szklane ściany, dzięki czemu wnętrze było pełne światła w każdym najdrobniejszym zakamarku. Basen znajdujący się w ogrodzie był oświetlony w środku jak i na zewnątrz milionem maleńkich światełek. Na samym szczycie basenu, w najgłębszej jego części, usytuowana była wielka skała, z której spadał wodospad. Skakali z niego do wody nieomal roznegliżowani ludzie. Od miejsca tego biło bogactwem. Osoba mieszkająca tutaj miała kasy jak lodu i zapewne o nic nie musiała się martwić.

– Skąd znasz właściciela tego domu? – zapytałam zaciekawiona.

– Szczerze mówiąc, nie znam. – Silvia uśmiechnęła się. – Ktoś puścił informację o tym w szkole i tak się dowiedziałyśmy. Tę imprezę organizuje jakiś bogaty dzieciak o imieniu Chris ze szkoły Roosevelt High School.

Każdy wie, że to jedna z najbardziej elitarnych szkół w naszym stanie, w której uczą się dzieci bogatych rodziców.

Nagle rozbrzmiały za nami głośne krzyki i grupa chłopaków wystrzeliła z domu, biegnąc wprost na nas. Próbowałyśmy z Silvią złapać się za ręce, ale zostałyśmy rozdzielone i wmieszane w tłum spoconych męskich ciał. Każdy z chłopaków krzyczał, a dziewczyny piszczały. Chłopacy byli prawie nadzy i spoceni. Odsłaniali więcej męskiego ciała, niż dotąd mogłam w życiu zobaczyć.

To co robili, było dla większości zabawne, ale dla mnie było to dość dziecinne. Pomysł znalezienia się w takim miejscu był głupi. Nie powinnam była tutaj przychodzić, to nie była moja bajka. Nie należałam do tego świata. Nagle ktoś popchnął mnie od tyłu i wylądowałam na ścianie z żywych mięśni. Zagotowałam się z wściekłości. Miałam ochotę w coś uderzyć, a jedyną rzeczą, która znajdowała się na mojej drodze był chłopak, który ukrywał się za… Moment, czy on ma maskę? Rozejrzałam się szybko, wszyscy chłopacy mieli na sobie takie same maski. Wrzeszczeli jak dzika sfora, ale on jako jedyny pozostał w miejscu i trzymał mnie. Chwila, co jest? Czy on mnie obejmuje? Co, do cholery?

– Puść mnie! – krzyknęłam, dochodząc do siebie.

Nie odpowiedział, ale nadal mnie trzymał. Zaczęłam szamotać się z nim, ale z każdym ruchem jego uścisk się zwiększał.

Ktoś uderzył go w ramię i krzyknął coś, czego nie zrozumiałam. Spojrzał na mnie, jakby się zastanawiał, a potem puścił i odszedł za kolesiem, który ewidentnie czegoś od niego chciał.

Powoli zaczynałam mieć dość i wydawało mi się, że lepiej odnajdę się w swoim łóżku.

Grupa zamaskowanych chłopaków oddaliła się, nadal przekrzykując tłum i zachowując się jak stado wilków.

– Tutaj jesteś – usłyszałam Silvię.

– Co to miało być? – Kiwnęłam głową za oddalającą się grupą.

– Sama nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – Słyszałam, jak ktoś mówił, że oni zawsze się tak zachowują. Muszą być tutaj znani.

– Chcę wracać do domu – powiedziałam otwarcie.

– Jasne, odwiozę cię. – Nie próbowała mnie zatrzymać, wręcz sama zachowywała się tak, jakby chciała się wyrwać z tego miejsca tak samo jak ja.

Tak właśnie skończyła się moja jednonocna przygoda z imprezami. Nie zamierzałam więcej brać w nich udziału.

***

Kolejne dwa miesiące spędziłam na treningach i nauce, przygotowując się do egzaminów semestralnych kończących szkołę. Mama czekała cierpliwie, aż zdam ostatni z nich i dostanę wyniki, które dla niej były już od dawna oczywiste. Według niej miałam już zapewnione stypendium w college’u w Miami. Tam właśnie miałyśmy się niebawem przenieść i zamieszkać.

Po tygodniu poznałam wyniki: znalazłam się w pierwszej dziesiątce najlepszych w szkole. Cieszyłam się z tego ogromnie, a mama była ze mnie dumna. Przez cały ten czas Steve starał się regularnie nas odwiedzać, a zwłaszcza mamę. Okres ich rozłąki powiedział mi, że naprawdę mu na niej zależało, starał się też utrzymać jak najlepsze relacje ze mną.

Jednak z żalem opuszczałam to miejsce, zamieniając je na całkiem nowe, które, o czym jeszcze nie wiedziałam, miało wiele zmienić. Zakończenie szkoły było dla mnie smutne, choć z nikim nie byłam emocjonalnie związana. Jeśli już miałabym kogoś wskazać, to najbardziej mi bliska była Silvia. Te ostatnie dwa miesiące stworzyły między nami więź, której postanowiłam nie zrywać. Obiecałam jej, że będę utrzymywać z nią kontakt, a ona obiecała, że odwiedzi mnie, jak tylko będzie wiedziała, gdzie dostała się do college’u. Miło było mieć kogoś bliskiego prócz matki, która starała się za wszelką cenę zapełnić każdą pustkę w moim życiu. Nigdy nie poznałam swojego ojca, zmarł, zanim się jeszcze urodziłam. Mama została ze mną sama, ale miała wsparcie w swoich rodzicach i siostrze. Miałam kochającą rodzinę, stanowiącą jedność, pomimo dzielących nas kilometrów. Dziadkowie mieszkali w Georgii, tak jak ciocia Zoey ze swoim mężem, a mama przeniosła się do Alabamy, i tutaj przez większość swojego życia się wychowywałam. Nawet kiedy miałyśmy trudną sytuację finansową, nie wróciłyśmy mieszkać z dziadkami. Mama starała się za wszelką cenę stanąć na nogi, aż wreszcie poznała Steve’a. Była szczera i uczciwa, i nie chciała korzystać z jego pomocy. Jednak czasem musiała się przełamać i przyjąć jej trochę, choć nie było to dla niej łatwe. Była dumną kobietą, zresztą tak samo jak ja. Od zawsze musiałyśmy radzić sobie same. Jednak cieszyłam się, że mama trafiła na dobrego człowieka, który mógł zapewnić jej spokojne i dostatnie życie. Życie na jakie zasługiwała.

Przerażała mnie nowa uczelnia, nowy początek, nowe znajomości i nowe wyzwania. Chciałam, żeby udało mi się tam odnaleźć, a co najważniejsze – spełnić w kwestii sportu. Dostałam się na renomowany uniwersytet w Miami i miałam tam dołączyć do drużyny siatkarskiej. Wiedziałam, że mogę dzięki temu wiele zyskać i wspiąć się na szczyt. Pragnęłam tego i byłam gotowa na ciężką pracę.

– Steve wyśle po nas jutro swój odrzutowiec – oznajmiła mama, gdy przygotowywałam sobie zdrowy, proteinowy koktajl.

– Że co? – Zatkało mnie.

– Przecież wiesz, że jutro przenosimy się do niego – odpowiedziała normalnym głosem. – Nie może się doczekać, aż zamieszkamy z nim.

– On ma swój odrzutowiec? – Nie mogłam uwierzyć w to, co powiedziała mama.

Wiedziałam, że Steve miał pieniądze. Ale nie wiedziałam, że ma ich aż tyle. Nie był przeciętnym bogaczem. Odrzutowce posiadali jedynie miliarderzy, a tych w naszym kraju nie brakowało. Ale nigdy nie spodziewałam się tego, że jeden z nich zostanie moim ojczymem. Zawsze zachowywał się grzecznie i uprzejmie, nie obnosząc się ze swoim bogactwem. No z wyjątkiem sytuacji, kiedy starał się rozpieszczać moją matkę. I za to byłam mu wdzięczna.

– Tak. – Uśmiechnęła się lekko. – Czeka nas teraz dobre życie. Przy boku Steve’a niczego nam nie zabraknie. Będę spokojna o twoją przyszłość.

Pokiwałam głową i przytuliłam ją. Chciałam tylko, żeby jej życie było lepsze. Wiedziałam, że po ukończeniu college’u będę w stanie sobie poradzić i znajdę pracę.

– Mamo, musisz przestać zamartwiać się o mnie – wyszeptałam. – Chcę, żebyś teraz korzystała z życia ze Stevem. I wiem, że on zadba o to wszystko.

– Cieszę się, że widzisz w nim dobrego człowieka. Nigdy nie spodziewałam się, że spotkam na swojej drodze kogoś takiego jak on.

– Szczęście wraca do nas w najmniej spodziewanym momencie.

– Mądre słowa. – Mama pocałowała mnie w policzek. – Mam inteligentną i zabawną córkę. Cieszę się, że dostałam od życia takie szczęście, jakim jesteś ty.

Kochałam moją mamę, ale dziś, po tym co mi powiedziała, kochałam ją po stokroć bardziej.

Życzyłam każdemu takiej matki, jaką miałam ja. Była skarbem nad skarbami. Miałam zawsze w niej oparcie i pociechę. Nigdy nie pozostawiłaby mnie samej sobie. Poszłaby w ogień za mną, a ja za nią. Byłyśmy do siebie bardzo podobne. Ona była ambitna jak ja. A ja byłam twarda jak ona. Miałam po niej jasne blond włosy i niebieskie oczy. Uważałam, że jest piękną kobietą i chciałam być taka jak ona. Piękna i delikatna. Była skromna i zawsze pomocna. Nikomu nie odmawiała, a kiedy nie była w stanie pomóc, starała się to w jakikolwiek sposób zrekompensować.

– Kocham cię, mamo. – Przyciągnęłam ją mocniej do siebie. – Chciałabym kiedyś być taka jak ty.

– Kochanie, jesteś nawet lepsza ode mnie. – Pociągnęła nosem. – Jesteś piękna i utalentowana.

Odsunęłam ją delikatnie od siebie i zobaczyłam jej oczy pełne łez.

– Proszę, tylko nie płacz.

– Kochanie, to tylko radość z posiadania tak wspaniałej córki. – Uśmiechnęła się przez łzy. – Nigdy nie mogło spotkać mnie większe szczęście, niż ty.

– Tak samo jak mnie. – Otarłam dłonią jej łzy. – Jesteś warta wszystkiego. Steve zadba, żebyś była szczęśliwa. Wierzę, że był ci pisany od samego początku, ale dopiero teraz los postawił was na swojej drodze.

– Jesteś inteligentną młodą kobietą. – Pogłaskała czule mój policzek. – Wierzę, że gdzieś tam w świecie czeka na ciebie twoja druga połówka. Twoja cząstka ciebie, która została oddzielona i czeka na odnalezienie.

– Mamo, ale ty czasem jesteś poetycka. – Zaśmiałam się przez łzy.

– To nazywa się szczęście. – Oderwałyśmy się od siebie i usiadłyśmy przy wyspie.

Wzięłam swój koktajl i zaczęłam go sączyć małymi łykami, rozglądając się razem z mamą po maleńkiej kuchni.

– Zostawiamy stare życie za sobą – odezwała się mama, jako pierwsza przerywając ciszę.

– Ty z nowym mężczyzną, a ja z nową szkołą. Wierzę, że będzie to nowy początek czegoś wyjątkowego.

– Jutro zmieni się nasze życie. Wejdziemy w nowy etap.

– Zadbam, aby twój ślub był największym wydarzeniem w twoim życiu. Jako twoja główna świadkowa zapewnię ci niezapomnianą noc panieńską.

– Tylko proszę bez szaleństw – poprosiła mama.

– Nie wiem, co na to ciocia Zoey, wiesz jaka ona jest! – Zaśmiałyśmy się obie.

Wiedziałyśmy dobrze, że jej siostra, a moja ciotka była osobą rozrywkową. Całkowite przeciwieństwo mojej mamy. Ona była wybuchowa, kiedy moja mama była spokojna. Jej było wszędzie pełno, kiedy moja mama starała się stać w cieniu i być niezauważalna. Wszystko co najlepsze miałam z mamy, która była dla mnie wzorem do naśladowania. Jednak było we mnie coś buntowniczego jak w cioci Zoey, ale jeszcze o tym nie wiedziałam, choć już niebawem miałam się o tym przekonać.