Cet ouvrage a bénéficié du soutien des Programmes d’aide à la publication de l’Institut français.

Książkę wydano dzięki dofinansowaniu Instytutu Francuskiego w ramach programów wsparcia wydawniczego.

Tytuł oryginału francuskiego: La Maison

Copyright © Éditions Flammarion, Paris, 2019

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Filtry, 2021

Copyright © for the Polish translation by Magdalena Kamińska-Maurugeon, 2021

Projekt okładki: Marta Konarzewska / Konarzewska.pl

Opieka redakcyjna: Ewa Wieleżyńska

Redakcja: Pracownia 12A

Korekty: Pracownia 12A

ISBN: 978-83-961264-3-6

Wydawnictwo Filtry sp. z o.o.

ul. Filtrowa 61 m. 13

02-056 Warszawa

e-mail: redakcja@wydawnictwofiltry.pl

www.wydawnictwofiltry.pl

Skład i konwersja do eBooka: Jarosław Jabłoński / jjprojekt.pl

Dla Louisa Josepha Thorntona,

godnego podziwu mężczyzny i ojca.

Dla Désirée.

I dla nich, dla nas wszystkich.

„Ta szpara, ta długa blizna, która zawsze rozszerza się tylko w potworny uśmiech bez końca. Czarny. Ziejący. Bezzębny uśmiech. Dziwacznie obleśny. Może nie ma niczego innego na końcu naszego niepokoju, a jedyną odpowiedzią jest niepowstrzymana, niema wesołość tego lepkiego otworu”.

Louis Calaferte, Septentrion

Vous qui passez sans me voir, Jean Sablon

Wczoraj. Jestem z synem, który metodycznie opróżnia swoją szafę z ubrań, w czasie gdy ja ścielę mu łóżko. Szukam jakiejś kapy – na tyle dużej, że przykryje cały materac – i pierwszą rzeczą, jaka rzuca mi się w oczy w komodzie stojącej w przedpokoju, jest narzuta trzy metry na trzy, którą kupiłam podczas likwidacji Domu. Czeka tu cierpliwie od pięciu miesięcy, upchana byle jak, niewyprana.

„Nie pomogłabyś mi rozłożyć narzuty?” – pyta Inge, stając w drzwiach Pokoju Czerwonego. Narzuta, dopiero co wyjęta z suszarki, jest ciepła i niemal żyje w naszych dłoniach, to ja ją włożyłam do pralki, bo jeden klient wylał na nią olejek, i teraz Inge i ja, stojąc po obu stronach olbrzymiego łóżka, starannie wygładzamy dłońmi każdą fałdę. Rozmawiamy – o czym? Nie dam rady sobie przypomnieć. Ale jestem w dobrym nastroju, trochę przegoniłam grafik, zresztą i tak już prawie kończę. Inge rozchyla zasłony z organdyny, żeby przewietrzyć pokój; światło na zewnątrz mieści w sobie cały splendor późnego lata, jeszcze nie ma pomarańczowego odcienia, ale już prawie nadnaturalnie lśni. „Schodzę na dół, na razie” – mówię do Inge i wkładam czarny płaszcz, Inge odpowiada, jak to ma w zwyczaju, śpiewając, zamykają się drzwi, a na schodach unosi się jeszcze zwietrzały zapach proszku do prania i nagich ciał.

I ten właśnie zapach przetrwał, uwięziony w narzucie, cudeńku, które kupiłam za pięć euro – tyle co nic – gdy trzeba było zamknąć Dom, a szefowa postanowiła odsprzedać nam wszystko za bezcen, zanim właściciele innych burdeli przyjdą i zaczną buszować w naszych rzeczach.

Przyniosłam narzutę do domu jak szczeniaka porzuconego na autostradzie i długo utrzymywałam, że nie mogę jej wyprać, bo mam za małą pralkę. Lecz tak naprawdę broniłam się przed tym w obawie, że utracę ten zapach. Bez niego byłaby tylko średnio gustowną draperią, za dużą na cokolwiek, niepotrzebną płachtą, której nie potrafiłabym wyrzucić. A teraz proszę – duża fałda pośrodku, dopóki doskonale jej nie wygładzę, będzie nadawać mojemu materacowi nieporządny wygląd. Nie bacząc na Młodego, zajętego opróżnianiem szafy, zanurzam twarz w tych pachnących fałdach, a w głowie, niczym dziecięcy bąk, wirują mi barwne wspomnienia. Oczywiście czuję też proszek do prania i mogłabym odnaleźć tę samą markę, gdybym tylko miała czas, energię i wystarczająco mało skrupułów, by narzucić swojej rodzinie znajomy zapaszek burdelu, w którym pracowałam przez dwa lata. Ale skąd wziąć kwaśnawy akcent woni zgrzanych mężczyzn, wijących się, jęczących dziewczyn, potu, śliny i innych ludzkich wydzielin, które zaschły na włóknach, oraz duszącą, czasem nieznośną nutę niebieskiego mydła, używanego przez klientów w łazience? Nawet gdybym jej nie prała, narzuta, wystawiona na działanie powietrza w pokoju, przesiąkłaby w końcu zapachem Młodego, duchy Domu (do których należę) ulotniłyby się i dzień po dniu wychwytywałabym coraz subtelniejszą strużkę, aż haftowana płachta trzy metry na trzy przeistoczyłaby się w dziewiczą kanwę pachnącą pampersami i czystym niemowlęcym ciałkiem.

Musiałabym zakonserwować tę narzutę jak średniowieczną księgę i rozkładać ją z zachowaniem wszelkich środków ostrożności, w optymalnych warunkach, bez narażania jej na gwałtowne ruchy i światło. Biorąc ją do siebie, miałam niejasne przeświadczenie, że nie zamkną Domu, że w ostatniej chwili coś albo ktoś nas ocali, że znajdą się inne rupiecie do kochania i darzenia nienawiścią – i że nawet jeśli Dom zniknie, to odrodzi się gdzie indziej. Tak wiele przeniosłam do swojego mieszkania – łóżko Śnieżki, lustra, szafkę nocną, stolik do kawy, ręczniki, mały wentylator – wierząc, że dzięki temu pamięć o Domu przetrwa. Jednak przedmioty potrafią aklimatyzować się w sposób niezwykle wdzięczny i dyskretny…

Gdy odwiedziła nas babcia, spytała zachwycona, gdzie znaleźliśmy takie piękne i solidne łóżko; zaskoczona napomknęłam coś o pchlim targu w Reinickendorfie, mimo że wszystko w tym łóżku krzyczało „burdel”. Bo któż mógł pragnąć lustra wbudowanego w wezgłowie ozdobione romantycznymi odlewami gołębi i ukwieconych wieńców laurowych? Jednak tutaj, w pokoju, wyzute z żałosnego erotyzmu, łóżko wyglądało skromnie jak nieoczekiwany, tani, okazyjny zakup i gdy oświadczyłam, że kosztowało zaledwie trzydzieści euro, babcia powtórzyła, że jest naprawdę urocze. Jak nam się udało je tutaj wnieść?

„Och, to była nieopisana męczarnia” – usłyszałam własny głos. Tego dnia strasznie lało i wstaliśmy o siódmej, by wypożyczyć furgonetkę na drugim końcu Berlina, bo byłam bardzo zachłanna i oprócz łóżka musieliśmy przewieźć jeszcze cztery lustra, dwa stoły i sporą ilość rupieci, których bym nawet nie obdarzyła spojrzeniem, gdybym nie obcowała z nimi w tym domu. Zaparkowaliśmy na chodniku tuż przed drzwiami, przez które wchodziły i wychodziły moje koleżanki po fachu oraz grupa rosyjskich robotników, uzbrojonych w miarki i w śrubokręty. Po raz pierwszy widziałam te drzwi tak rozpaczliwie ziejące między dwiema kulami bukszpanu. Panował tu nastrój nie przeprowadzki, lecz upadłości, egzekucji komorniczej i panicznej ucieczki. Pierwsze piętro było już całkiem puste. Przechodząc obok, Jutta omiotła pomieszczenie smutnym powłóczystym spojrzeniem i westchnęła: „To ci strata, co nie?”. Wyszła, twierdząc, że jest umówiona, ale myślę, że przede wszystkim nie mogła patrzeć, jak łóżko znika z jej pokoju. Demontaż zajął nam godzinę, bo mebel składał się z trzech niewiarygodnie ciężkich elementów, absolutnie nieprzeznaczonych do transportu. Ktoś wymyślił go specjalnie do tego pokoju, którego nie miał nigdy opuszczać. Rama zrobiona jest ze zwykłych litych desek, można po niej skakać z całych sił i nigdy nie zaskrzypi, w tym celu powstała, jest po to, by znosić gwałtowne ruchy, mocne dopchnięcia, noce poślubne, dzikie i chwilowe uściski – a nie po to, by na tym łóżku spać. Swoją drogą to właśnie dlatego tak dobrze się na nim zasypia. Zapadamy się w nie, obezwładnieni wyczerpaniem wszystkich ludzi, którzy baraszkowali tu w ciągu czterdziestu lat. Ale o tym nie wie nikt – poza mną. A mnie zawsze schodzi trochę czasu, zanim zamknę oczy, bo na chwilę zapominam o zmęczeniu, zdjęta potrzebą przejrzenia się w lustrze. Gdy odwracam głowę, mam wrażenie, że za kulami moich kusząco wypiętych pośladków zobaczę białą komodę, gdzie Inge trzymała pościel, lampkę w kształcie gwiazdy, przesłodzony portret blondyny wyglądającej przez okno, i już niemal słyszę muzyczną papkę, która sączyła się z głośników, a którą zagłuszałam własną playlistą z odtwarzacza hi-fi. Tamtego dnia myślałam już, że nigdy nie wydostaniemy łóżka z pokoju. Że trzeba je będzie pokawałkować, jak to robiono kiedyś z dziećmi, gdy odwracały się pośladkami i nie można ich było urodzić. Nawet po odkręceniu pięćdziesięciu śrubek rama pękła, gdy próbowaliśmy ją podnieść. Nie daliśmy rady i musieliśmy zawołać na pomoc pięciu Rosjan, demontujących inne łóżko w innym pokoju. Wyglądali jak grabarze. Spojrzałam na parkiet, jaśniejszy w miejscu, w którym stało łóżko, i pomyślałam, że kiedy te klepki ostatnio wdziały światło, szefowa była młodziutką kobietą, a trzech czwartych dziewczyn, które przewinęły się przez ten pokój, nie było jeszcze na świecie. Kurz był tak samo stary. Załadowaliśmy furgonetkę i ruszyliśmy wykończeni, upaprani, i wtedy po raz ostatni widziałam tamtą kamienicę, tamte pokoje, tamte kule bukszpanu, ulicę Wilmersdorf, i po raz ostatni czułam tamten zapach.

Zamiast to wszystko opowiedzieć, brnę w historyjkę o opatrznościowym pchlim targu, na którym dwa lustra, kosztujące wyjściowo czterysta euro (jak podaje metka na odwrocie), zostały nam odstąpione za dwadzieścia procent ceny. I ta lampa, i te ręczniki, i te podstawki… jedyną rzeczą, która naprawdę pachnie burdelem, jest narzuta; ukrywam ją jak suknię na ślub, odwołany z tragicznego powodu. Nie mogłabym wytłumaczyć jej zakupu, tak bardzo nie trafia w mój gust. Jej wartość jest czysto sentymentalna. A sentymenty te wydają się niemożliwe do wytłumaczenia – i dlatego piszę tę książkę.

Poza tym nie mam wyboru, bo Młody właśnie rzucił mi się w ramiona, golusieńki, tuż po kąpieli, i obficie obsikał narzutę – więc teraz muszę ją wyprać. Zawsze można liczyć na dzieci w kwestii zamknięcia rozdziałów, których nie chcemy jeszcze zamykać. W tym miejscu zaczyna się rozstanie.

I moja książka.

„Nie należało chodzić tam,

gdzie mieszkała dama w rozłożystych i pięknych sukniach.

Nikt z nią nie rozmawiał, nikt się jej nawet

nie kłaniał. Porywała małych chłopców.

Jej dom był ich pełen. Pełen małych chłopców,

których już nikt nigdy nie widział i nigdy nie zobaczy,

bo pożerała ich, jednego po drugim.

Dama w rozłożystych i pięknych sukniach

była dziewczyną lekkich obyczajów”.

Louis Calaferte, La mécanique des femmes

„Doch die Leute im besetzen Haus

riefen: »Ihr kriegt uns hier nicht raus!

Das ist unser Haus, Schmeiβt doch endlich

Schmidt und Press

und Mosch aus Kreuzberg raus!«”.

Ton Steine Scherben, Rauch-Haus-Song

Season of the Witch, Donovan

Kiedy tak naprawdę zaczęłam o tym myśleć? Wpadałam w życiu na różne durne pomysły, ale zdaje się, że ten miałam w głowie zawsze, bardziej lub mniej świadomie.

Może pojawił się po prostu dwadzieścia pięć lat temu, w Nogent, powiedzmy, 14 grudnia. A może dekadę później, gdy odróżniałam już małe dziewczynki od kobiet. A może wtedy, gdy zaczęłam czytać. A może, gdy dotarło do mnie, że nie zatrzymam przy sobie Josepha, i szłam sama, smutna, szerokimi ulicami Berlina, całymi w szronie. Ta powieść mogłaby zaczynać się dokładnie w tym miejscu. Stéphane, który mnie odwiedził i na pewno bardzo tego żałuje, śpi mocno obok i nie dość, że mi zabrał całą kołdrę, to jeszcze wydaje głuche, znaczące chrapnięcia. Skoro nie jestem w stanie zasnąć obok mężczyzny, który chrapie, a chrapie również dlatego, że nie jest najmłodszy, to oznacza, że po raz kolejny zbłądziłam; że wbrew wszelkim oczekiwaniom i pomimo miłości, jaką darzę Stéphane’a, tym, czego mi trzeba, jest chłopak o niezatkanych, nowiutkich zatokach – inaczej mówiąc, chłopak w moim wieku. Czy to w ogóle możliwe?

Fakt, jest Joseph. Joseph – powtarzanie tego imienia w ciemności, bezgłośne wypowiadanie go, by poczuć pieszczotę muskających się nawzajem warg, sprawia mi ból, którego nie potrafię nazwać. I być może tak jest lepiej. Może nie powinnam mieszać Josepha do tej opowieści. Gdy ktoś odchodzi, jest tak, jakby umarł – tylko nie można odbyć żałoby, bo myśl, że ta osoba nadal żyje, i to gdzieś niedaleko, lecz postanowiła przestać dla nas istnieć, bezustannie sypie sól na nasze rany. To jest śmierć. I przyczyniłam się do śmierci Josepha, tak jak stopniowo przyczyniałam się do zabijania wszystkich ludzi, których kocham.

Rozumiem jego wobec mnie nienawiść, jego nienawiść, która w porównaniu z moją do samej siebie wygląda jak mglista antypatia. Wyjechałam do Berlina, bo jestem tchórzem i nie znalazłam innego sposobu, by dać mu do zrozumienia, że nie ma dla mnie nadziei. Że nie ma dla nas nadziei. Byłam przekonana, że znajdę tu, w tym mieście, ludzi podobnych do mnie. Nie wiem jeszcze, czy istnieją na świecie ludzie tacy jak ja, ale ulica bezustannie mnie woła, krzycząc głośno, wykorzystując najmniejszy pretekst. Odkąd odszedł Joseph, mam wrażenie, że wstrzymuję oddech, dopóki nie jestem na zewnątrz, nie chodzę. A teraz, gdy Stéphane śpi, tak mocno, jak tylko to możliwe, nie widzę niczego, co mogłoby przeszkodzić mi w zaczerpnięciu nowego oddechu. Ubieram się zatem, by uciec. Gdy nie było tu jeszcze Stéphane’a, umierałam z samotności – wystarczyło jednak, że się pojawił, a ja już tęsknię za samą sobą, tak jak wtedy, gdy ktoś, ktokolwiek, oczekuje, że będę mu towarzyszyć. Stąd właśnie te nagłe ucieczki – i wszystko, łącznie z chrzęstem sznurówek, które wiążę, wstrzymując oddech, aż do strzykania w kolanach, gdy kucam po torebkę, zdaje się działać na moją niekorzyść, a sprzyjać osobie, która śpi. Lecz, dzięki Bogu, nawet gdyby w sypialni ktoś wystrzelił z armaty, Stéphane nie otworzyłby oka. Zamykając za sobą drzwi, czuję taką samą wyszarpaną wolność, jaką musi czuć facet, który wraca do domu po tym, jak poderwał, a potem przeleciał dziewczynę spotkaną w barze.

Od kilku lat czuję się jak w potrzasku między kobietą a mężczyzną. Och, tak naprawdę to od zawsze. Nigdy nie uderzyło mnie to tak mocno jak w Berlinie, podczas moich nocnych samotnych spacerów po szerokich arteriach, gdzie kwitną prostytutki. Odnoszę wrażenie, że wyrastają na mojej drodze wszędzie, dokąd pójdę. Około szesnastej ulica jest pusta, ale gdy tylko całkiem zajdzie słońce (bardzo wcześnie, jak to w Berlinie w lutym), nie zdążysz mrugnąć, a chodnik szturmują legiony dziewczyn w długich kozakach, z saszetkami na paskach. Odkąd tu mieszkam, mam wrażenie, że mijam zawsze te same, i gdybym nie była tak nieśmiała wobec kobiet, chętnie witałabym się z nimi jak z każdym sklepikarzem w dzielnicy. Może z czasem zaczęły mnie brać za policjantkę w cywilu albo za potencjalną koleżankę po fachu, która przyszła obczaić warunki. Niedaleko stąd mam swoją oazę spokoju – ławkę ustawioną idealnie pod latarnią; siadam na niej i udaję, że czytam, albo naprawdę czytam, a jednocześnie zerkam na ich cienie, kładące się tuż obok mojego.

Za każdym razem myślę: oto kobiety, które naprawdę są kobietami, które naprawdę są tylko tym. Oto istoty wybitnie seksualne, które można określić bez żadnego trudu. Gdyby nawet była w nich jakaś dwuznaczność, utonęłaby w nadmiarze ozdobników i feromonów, którymi przesycają ten kawałek bruku. Po Josephie zostało mi skrzywione przekonanie, że kobieta, która pieprzy się jak mężczyzna – czyli z równą swobodą – może być tylko kurwą, niezależnie od ubioru lub spojrzeń, z jakimi się oddaje. To wiele mówi o trudnościach Josepha z jednoznacznym określeniem mnie przez te trzy lata, które dzieliliśmy, oscylując stale między szaloną miłością a skrajną nienawiścią. Wprawdzie na początku nie dogadaliśmy się co do pewnych kwestii, ale Joseph wreszcie zrozumiał (choć nie zaakceptował), że oddanie i fantazja, jakimi wykazywałam się w łóżku, nie były – oj, nie – zarezerwowane dla niego, i w dodatku nie czekałam długo, by się z tym ujawnić. Przypuszczam, że zrozumiał też, iż moje pożądanie nie było skierowane do jednego konkretnego mężczyzny, lecz do całego gatunku męskiego, targanego niezrozumiałymi popędami, które nie miały związku z cielesnym błogostanem. Spędziłam tak wiele lat na intelektualizowaniu pożądania, i w ogóle ciała, że do zaspokojenia mogło u mnie dojść bez ściągnięcia choćby jednej części garderoby. Jak? Nie mam pojęcia. Prawdopodobnie właśnie dlatego nadal to robię, nadal się pieprzę i myślę, że, wbrew wszelkim oczekiwaniom, rozwiązanie znajdę właśnie w tym.

Prawda jest taka, że odkąd odszedł Joseph, ulotniła się wszelka idea fizycznego zaspokojenia. Już nawet o tym nie myślę, to jest po prostu niemożliwe – żeby mieć orgazm z kimś innym niż on. Własną rozkosz oddaję temu, kto akurat pode mną leży, a ja patrzę na niego i między udami skrywam niezrozumiałą tajemnicę, przekonana, że zbliżą mnie do niej kawalkady, podczas których aktywny jest tylko mój mózg. Moje ciało chętnie poddaje się tej maskaradzie, lecz choć się miotam, choć wykonuję najbardziej karkołomne wygibasy, w głowie cały czas dźwięczy spokojny, zimny głos przyczajonego drapieżnika: „On już chyba zaraz dojdzie. Jeśli będziesz go pieścić w ten sposób, to właśnie się stanie. Jeśli zwolnisz, opóźnisz wytrysk, ale spójrz, jak włoski jeżą się na jego klacie, zobacz gęsią skórkę na brzuchu – on już naprawdę kończy. Patrzy na twoje podrygujące piersi i ten widok zabierze go na dno piekieł”.

A na ten głos nakłada się drugi, niestosownie dziecinny głosik tej części mnie, która zatrzymała się w rozwoju na piętnastym roku życia, i nie może się nadziwić! Więc to ruchy twoich piersi doprowadzą go do orgazmu, twoich piersi, tych małych piersi, o których nigdy nie myślałaś, że mogą być czymś innym niż jedynie dekoracją. Twoje ciało, twój zapach, sposób, w jaki się poruszasz, dźwięki, które wydajesz – jesteś tylko powłoką i ta powłoka wysysa z niego powoli całą zimną krew, czy to nie jest coś w rodzaju cudu? Ty jesteś ciałem? Ciałem, które doprowadza do orgazmu? Bomba!

Można by pomyśleć, że skoro oddaję się tej rozrywce już od kilku lat, ów początkowy zachwyt się przytarł – ale nie. Na każdego mężczyznę, który mnie zaczepia i w bardziej lub mniej subtelny sposób sugeruje, że chce iść ze mną do łóżka, reaguję jak na okazję i chcę ją złapać natychmiast, zanim zniknie. Jakby groziło mi, że znów obudzę się w skórze dziewczyny, która rozpaczała, że jest dla chłopaków wyłącznie kumpelką w okularach. I zastanawiam się, co może się dziać w głowie dziwki, jak zbudowane jest jej ego, jej samoocena. Ta, na którą patrzę ze swojej skostniałej z zimna ławeczki, jest młodą blondynką. Pali vogue’a, przemierzając chodnik. Tak jak jej koleżanki w całym Berlinie, ma na nogach skajowe kozaki do połowy uda. Światło lamp odbija się w nich, ciągnie oko i już go nie puszcza. Dziewiczo białe kozaki na koturnach, które krzyczą: „Do wynajęcia!”, jeszcze głośniej niż jej lubieżne spojrzenia. W kozaki ma wpuszczone nogawki jasnych dżinsów, które obciskają jej wzruszające dziewczęce uda, a do tego jaskrawą saszetkę, kontrastującą w sposób dziwnie przemyślany z kusą kurtką ze sztucznego futerka. Na tym lodowatym wietrze jej buźka jest różowa i trochę wilgotna, a długie, prawie białe kosmyki fruwają wokół głowy i skrzą się w siwych smugach dymu z papierosa.

Po minie, z jaką wydmuchuje dym, poznaję, że jest co najmniej pięć lat młodsza ode mnie. Pięć lat, zatem nie przekroczyła dwudziestki, a jak wymyślnie się porusza, jak świadoma jest swojego ciała! Już same te obcasy: nikt nie dałby rady na tym chodzić, ja na pewno nie, a tu stanowią przedłużenie jej nóg, równie naturalne jak gołe stopy. I ten odgłos, przeciągły stukot dziesięciu kroków tam i z powrotem, w granicach jej rewiru…. Słuchając go, wie się, że takiego rytmu nie może wygrywać dziewczyna rozchwiana, która w każdej chwili może skręcić kostkę – za tym dźwiękiem kryje się siłą rzeczy kobieta agresywnie uwodzicielska i świadoma siebie. I w ogóle te ubrania, te włosy, makijaż – to stereotyp zalotności, cholera! Jak ona może w tym wieku łączyć ze sobą wszystkie te sztuczki, wszystkie te lepy i nie wyglądać przy tym jak dziewczynka, która splądrowała szafę matki? Czy ona w ogóle o tym wie? Jak to jest mieć świadomość, że w każdym mijanym mężczyźnie wywołuje się – czy się tego chce, czy nie – lubieżne myśli? Jak to jest być kimś takim, na ulicy, wśród samochodów i przechodniów, jak to jest przypominać w sposób donośny i bezlitosny o wyższości żądzy nad całą resztą?

I co by powiedział Stéphane, przy którym nie śmiem już nosić takich strojów, odkąd w Paryżu, krocząc w niebotycznie drogich botkach, runęłam jak długa na przejściu dla pieszych? Potem nastąpiło kilka ciągnących się w nieskończoność sekund, podczas których Stéphane i kilku gapiów, z trudem powstrzymując śmiech, przyszło mi z pomocą – a brak majtek naraził tych poczciwych ludzi na widok mojej przerażonej kępki. Choć minęło już sporo czasu, Stéphane i ja nigdy nie śmialiśmy się z tego razem, to przemilczenie tkwiło nieruchome między nami, poważne i ciężkie jak temat, który wystarczy lekko musnąć, by wywołać kłótnię. Ze swojej strony nie próbowałam go podejmować z oczywistych powodów: urażonej kobiecej ambicji i dumy; ale nigdy nie udało mi się ustalić, co powstrzymywało Stéphane’a, może po prostu bał się, że mnie wkurzy, przypominając o tamtym wieczorze (bo ciąg dalszy nie zrekompensował mi upadku i był tylko sekwencją prztyczków w nos w klubie dla swingersów – w sumie długim i przykrym upadkiem na obcasach dla ego nas obojga). Albo po prostu go to nie śmieszyło. Ta opcja skłaniała mnie do refleksji: może Stéphane i ja mieliśmy odmienne poczucie humoru, co wyjaśniałoby zmowę milczenia wokół tej sceny i innych, mniej znaczących, w roli głównej ze mną, ubraną w fatałaszki, które dla innych kobiet są naturalne jak oddech, a dla mnie okazały się niemożliwe do opanowania. Teraz widzę, że żartowanie z czegoś takiego było mu równie obce jak śmiech z osoby otyłej, która wskoczyła na bombę do basenu – bo nie należy kpić z niczyjego kalectwa. I być może właśnie z tym mu się kojarzyłam, gdy kuśtykałam na obcasach, z trudem kryjąc cierpienie. Gdyby mógł podziwiać, tak jak ja podziwiam teraz, wdzięk tej post-nastolatki przemierzającej kilka metrów chodnika bez żadnych oznak niewygody, przyznałby bez wątpienia, że mój brak talentu dla tego typu rzeczy jest po prostu wrodzony.

Czy byłaby to odpowiedź na pytania, które zadaję sobie, gdy tylko Stéphane pojawia się w pobliżu? To bezustanne poczucie, że staram się pogodzić dwa równoległe światy, oddzielone nie przestrzenią, lecz czasem, do tego stopnia, że gdybym chciała poczuć się blisko Stéphane’a, musiałabym użyć jakiejś fantastycznej machiny, którą wynajdą za tysiąc albo za dwa tysiące lat. To, czy noszę obcasy, czy nie, w żaden sposób nie wpływa na naszą bliskość – stanowi wyłącznie symptom: dla niego nie jestem kobietą. Albo raczej: jeszcze nie. Albo nawet jeśli nią jestem, co przecież widać wyraźnie, kiedy się rozbiorę, to brakuje mi kilku dekad pracy nad sobą pod jarzmem męskiego pożądania. Tym, czego brakuje mi, by zafascynować Stéphane’a, jest dobra wola oraz obojętność, z jaką powinnam chodzić na obcasach po zdradliwym paryskim bruku albo po schodach bez poręczy, wiodących do przereklamowanych klubów, w których się dekowaliśmy, prawdopodobnie również dlatego, że na mojej twarzy malowały się ból i niedojrzałość. Brakuje mi wzrostu innych kobiet, ubranych, by zabijać, a tych osiem, dziesięć centymetrów prowokacji daje im złudzenie, że dominują nad mężczyznami. Brakuje mi umiejętności patrzenia na niego z góry, jak na każdego innego mężczyznę, którego mam gdzieś.

Dobrze to czuję, gdy spacerujemy lub idziemy na kolację; czuję, że nie licząc kilku wspólnych poglądów i identycznej wrażliwości, jesteśmy najgorzej dobraną parą, jaką tylko można sobie wyobrazić. On nie znosi myśli, że wygląda jak ojciec, który zabrał do knajpy córkę mieszkającą w Berlinie. Ale czy może być inaczej, skoro wolę ubierać się jak jego córka i wykazując się swoistą klasą, nie pozwalam sobie na stroje panny do towarzystwa, która wyszła z klientem. Jestem pewna, że on wolałby tę opcję. Stéphane nigdy nie pozwoliłby sobie na publiczny pocałunek, trzyma się swojego stanowczego tonu i szorstkich manier, zagubiony między postawą przyjaciela a kochanka, a gdy się śmieje i gdy robi mi się miękko na dźwięk tego dojrzałego, seksownego śmiechu, zaciskam pod stołem dłoń na swoim udzie, żeby nie złapać za udo jego. Przyszło mi kiedyś do głowy, że nie całuje mnie w miejscach publicznych nie ze względu na innych, lecz dlatego, że nie ma na to ochoty, bo spacery po Berlinie, które uważa za zbyt długie, wyczerpują go równie mocno jak moje bezustanne pytania i pragnienie, by wiedzieć więcej i więcej; że mój nieprzerwany słowotok, wynikający z nieśmiałości, ze strachu, że mu się znudzę, dusi go, zamiast dostarczać mu rozrywki, i że przy mnie Stéphane zawsze tęskni za swoją samotnością, tak jak ja tęsknię za swoją. Czas, który spędzamy razem na zewnątrz, wyraźnie nas wykańcza, i tylko w łóżku, z dala od ludzkich spojrzeń, Stéphane i ja – a w każdym razie nasze ciała – zaznajemy czegoś w rodzaju ukojenia. To znaczy, dopóki on nie zacznie chrapać – bo tego nieznanego mi wcześniej czynnika nie brałam pod uwagę w swoich fantazjach o romansie; wtedy bowiem dociera do mnie, że skoro ja jestem dla niego za młoda, to może i on jest za stary dla mnie. To wyjaśniałoby, dlaczego chcąc się do niego zbliżyć, zawsze mam wrażenie, że składam dwa elementy z różnych kompletów puzzli. I dlaczego, gdy po jego wyjściu czuję ulgę, że nie muszę już udawać czegokolwiek, towarzyszy jej zawsze żal, że nie byłam bardziej tkliwa, bardziej wyrozumiała, że go w sobie nie rozkochałam.

Wyobrażam go sobie w samolocie powrotnym, tego szorstkiego niedźwiedzia, który wypełnia mój pokój pomrukami i zabiera mi całą kołdrę, typa, który odmawia dalszych spacerów, dopóki nie sprecyzuję celu włóczęgi, niecierpliwi się, gdy mylę numery ulic, mężczyznę starszego niż mój ojciec, przerażonego myślą, że mógłby być choćby namiastką mentora czy nauczyciela, faceta, którego wkurza moja ciekawość, lecz który tak pięknie wypowiada moje imię w momentach rozkoszy… Jest taka święta chwila, gdy leżę na nim, wywyższona jak nigdy, a Stéphane wygląda, jakby tonął, i w białkach jego wywróconych oczu widzę swoje królewskie, niemal mityczne odbicie – a on powtarza: „Emma, skarbie, skarbie, och, Emma”, jak facet zatopiony w kobiecie, od której nie różni go wiek i pochodzenie, nie jak facet, który właśnie ejakuluje – a w każdym razie nie tylko – lecz jak facet, który kocha naprawdę. Później ten trzaskający ogień gaśnie powoli, rozgrzewając do białości jego skórę; z głową na moich piersiach Stéphane wzdycha błogo, jest ślepy i głuchy. Gdy otwiera oczy, ja zamykam swoje, bo władza, jaką najwyraźniej nadają mi moje łóżkowe talenty, nie umniejsza w niczym faktu, że ten mężczyzna budzi we mnie respekt. To jest przekleństwo, które mimo wszystko nazywam miłością. Jedyne chwile bliskości to te, które on spędza we mnie. To magia naszego romansu, te momenty po zbliżeniu, gdy patrzę, jak on patrzy na mnie wsparty na łokciu, i głaszcze mnie po włosach z czułością, z jaką mężczyźni traktują kobiety, które właśnie posiedli, i można by w tym widzieć zwyczajną scenę łóżkową dwojga kochanków, gdyby nie ta bezradność w jego oczach na myśl, że ta rozkosz przyszła ode mnie, od dziewczynki, której nigdy nie pokocha. Jesteśmy totalnie razem, a jednocześnie samotni jak nigdy. Więc nagle wydaje się nam, że będziemy mogli się pokochać. W milczeniu i w kontemplacji dociera do mnie, że każde słowo mogłoby rozbić ten kruchy stan łaski, to nasze ulotne porozumienie; a przecież chciałabym tyle powiedzieć – i może właśnie w tym leży problem, w niepohamowanej potrzebie mówienia, choć przecież wystarczy nam cisza. Chciałabym powiedzieć, że naprawdę jest takie miejsce i taka chwila, gdy Stéphane i ja się kochamy, choć jest to maleńki punkcik – i to wystarczy, żebyśmy trwali razem, aż do granic snu, póki nie wtopimy się w noc. Rano wracamy na dawne miejsca, Stéphane do swoich wad, ja do swoich, słucham, jak narzeka na zimno, skarży się na odległości, i myślę o tym, co zaszło wczoraj, gdy byliśmy w sobie zakochani. Cierpliwie czekam na wieczór, by ponowić eksperyment na tym zgryźliwym pisarzu, wymusić na nim oddanie i tę dziwną jasność umysłu, które każą mu pisać do mnie z drugiego końca świata: „Być może w gruncie rzeczy jesteś tą jedyną”. Tak wiele niepewności w jednym zdaniu, w jednym kontekście. By uzyskać tego typu wyznanie, należy zebrać w jednym miejscu określoną liczbę czynników: Stéphane musi być smutny albo wypatroszony z cynizmu przez orgazm, lub porzucony przez którąś ze swoich kochanek czy żon. Jednak tym, co dzieli mnie od „jesteś tą jedyną”, jest początkowe „być może” oraz „w gruncie rzeczy”, które należy tłumaczyć jako „wbrew wszelkiej logice i dokonawszy skrupulatnej oceny swojej sytuacji” – tak, ale Raymond Radiguet pisze, że mówiąc kobiecie „kocham cię”, można sądzić, iż robi się to z wielu powodów innych niż miłość, że się ją okłamuje; a jednak coś w tej właśnie chwili skłoniło nas do powiedzenia „kocham cię”, więc siłą rzeczy jest to prawda. Są chwile, gdy Stéphane i ja się kochamy, zazwyczaj to czysty nonsens, lecz czasem porusza mnie prawdziwość tego kłamstwa i wówczas świat jawi mi się jako terytorium wybitnie wrogie, na którym on i ja walczymy ramię w ramię – co już i tak jest lepsze niż wrogie terytorium, gdzie jestem sama przeciwko wszystkim, nieprawdaż?

Wzdłuż chodnika, po którym drepcze panienka, sunie wóz policyjny i zamieram na chwilę, myśląc, że jeśli gliniarze zażądają od niej dokumentów, to równie dobrze będą mogli zażądać ich od tej dziwnej babki, która o czwartej nad ranem czyta zmarznięta na ławce. A ponieważ wyszłam bez papierów i nie mam zamiaru spędzić nocy na posterunku z powodu nieporozumienia (choć może tam wyspałabym się lepiej niż u boku Stéphane’a), kryję się w cieniu kasztanowca i czekam, aż radiowóz odjedzie. Panienka też się ulotniła i został po niej tylko kawałek zaplutego asfaltu, który pod jej stopami wyglądał jak kwietnik.

Stojąc w drzwiach, patrzę na ciało Stéphane’a, rozwalone po przekątnej na całym materacu. Już nie chrapie; może wybił go z rytmu zgrzyt klucza, a może wcześniej moja obecność i ciepło tworzyły warunki sprzyjające chrapaniu. Rozbieram się powoli i siadam na brzegu łóżka w zatoce stworzonej przez jego kolana podciągnięte w kierunku twarzy. Rzadko mam okazję przyglądać mu się w ten sposób, prawdę mówiąc, jest to pierwsza taka okazja – Stéphane nigdy wcześniej u mnie nie spał. I siłą rzeczy, gdy widzę go w tym stanie rozprężenia, dociera do mnie z całą mocą, jak bardzo do siebie nie pasujemy. To się rzuca w oczy. Pięćdziesiąt pięć lat, zrozumcie sami; może sobie wyglądać młodziej, ale przecież nikt nie da mu dwudziestki. Wszystko w nim emanuje dojrzałością, nawet jego sen, bo gdy śpi, nie traci poważnego, srogiego wyglądu. Gdy zdejmę okulary, w artystycznej mgiełce krótkowzroczności kontury stają się mniej wyraźne, mniej ostre i udaje mi się zobaczyć go takim, jaki był w okolicach trzydziestki – nie w moim wieku, nie, dwudziestopięcioletni Stéphane to odległe eldorado, które odnaleźć można jedynie w archiwach, choćby na zdjęciu zrobionym, gdy ukazała się jego trzecia książka. Można bez trudu nałożyć tę uśpioną twarz na okrągłe, radosne lico młodego pisarza, który nie mógł zrobić kroku w Paryżu, nie zakochując się dziesięć razy. Nie wymyśliłam tego, lecz przeczytałam, a gdy nie mogę w to uwierzyć, czytam jeszcze raz. By nie zapomnieć, że już przed trzydziestką był szorstki, że długo się rozchmurzał i że była to zbroja, pod którą ukrywał przed światem panikę, jaką budziły w nim kobiety – Stéphane był pilnie strzeżonym ogniem, którego ciepło czuło się tylko w przebłyskach. Zastanawiam się, czyby się wtedy we mnie zakochał; trzydziestka Stéphane’a – ekscytujące lata osiemdziesiąte, kiedy to ja pulsowałam jeszcze w ojcowskich najądrzach, wydają mi się rajskim czasem, w którym wszystko było możliwe. Wyobrażam sobie, że jestem wysoka jak wieża i fascynuję tego zwierzaka kipiącego nasieniem, że ciągam go po całym Paryżu, poznając tajemnicę kobiety, jedynej, którą pokochał tak bardzo, że spłodził z nią dziecko. Zresztą być może to właśnie ja podszepnęłabym mu pomysł, by się rozmnożył, bo chciałabym w ten sposób pozostać blisko niego – a on kochałby mnie, a potem by się mną znudził, a w końcu by mnie znienawidził za poświęcenie, którego nikt by od niego nie oczekiwał. Stałabym się sztampą, śpiącą w pokoju obok z oseskiem, wyczerpaną i pełną mleka, znużoną tym, że tak dobrze go znam, znużoną jego słabościami, nikczemnością, obietnicami, pogardzaną i upokarzaną przez jego męskie całonocne włóczęgi – zaznałabym gniewu Stéphane’a, jego pretensji, niespójności i zdrad, a może nawet jego łez. I powiedziałabym po latach wspólnego życia, że nie było czym, mój Boże, tak bardzo się przejmować, że to facet jak każdy inny. Pokłócilibyśmy się o ważne sprawy, wrzeszcząc, tłukąc przedmioty, a nocą, z poczuciem winy, przyszłabym i przysiadła na brzegu jego łóżka, i tak jak teraz położyłabym rękę na jego włosach, a Stéphane otworzyłby oko, spojrzałby na mnie bez słowa, zastanawiając się, co teraz powinien poczuć, a potem westchnąłby i powiedział: „O, skarbie…”.

– O, to ty?

Stéphane prycha, odwraca się na drugi bok i mamrocze, jakby już znowu zasypiał:

– Gdzie się szlajałaś? Jesteś przemarznięta.

– Nigdzie. Wyszłam się przejść.

– Oszalałaś. Kładź się.

I zauważcie, że być może to samo powiedziałby mi wtedy. Moszczę się w cieple, odsuwając daleko od niego lodowate kończyny. Z tyłu głowy rozlewa się cała moja naiwna tkliwość, odnajduję znajome uczucie, jakbym kładła się obok przyjaciela rodziny, który nie zdążył zarezerwować hotelowego pokoju i z większą lub mniejszą łaską godzi się przespać w moim.

Stéphane i ja idziemy w nieśmiałym słońcu po Danziger Strasse. Spacer jest żmudny, bo pada śnieg, i pozbawiony celu (zresztą za pięćset metrów całkiem się zgubię) – ale Stéphane najwyraźniej się tym nie przejmuje; dawno nie widział śniegu i to wprawiło go w rześki nastrój. Wcześniej, gdy szliśmy w górę Kastanienallee, widziałam, jak uśmiecha się bez powodu, smakowało mu ciastko na śniadanie, podobały mu się sklepy. I sprawił mi królewską przyjemność, oświadczając pośrodku milczenia, które ostatecznie nie było aż tak niezręczne, i choć wcale o to nie prosiłam:

– Naprawdę, mógłbym tutaj żyć.

Tym, co go powstrzymuje, poza pracą, jest być może berliński klimat. Za zimno.

– Tak, ale spójrz, jak ładnie miasto wygląda w bieli.

– To prawda – zgadza się, spokojny, zamyślony, podziwiając kamienice, którym słońce i śnieg nadają wygląd klejnotów. – Ale w Londynie…

Rozdziela nas dyskretnie jakaś ładna dziewczyna, niemal wślizguje się między nas, ma na sobie futro, doprawiające zapach jej perfum nutą mokrej sierści – i rzuca mu, dzielnemu tatuśkowi w towarzystwie córeńki, błyskawiczne spojrzenie, które sprawia, że Stéphane się odwraca. Zirytowałoby mnie to, gdyby dziewczyna nie nosiła błyszczących kozaków za kolano, bielszych od śniegu, jakby specjalnie wymyślonych na zimowe poszukiwania klienta.

– O! Ale tego nie macie w Londynie.

– Ładnych dziewczyn?

– Nie, durniu. Dziwek.

– To była dziwka?

Stéphane natychmiast się odwraca, nie może uwierzyć, że dziewczyna wyglądająca jak studentka może być kurwą, nawet w takich butach, i że w dodatku chodzi sobie beztrosko, nie dbając o służby porządku publicznego.

– Ale… to tutaj legalne?

– Wszystko jest legalne. Prostytucja, burdele, escort girls…

– Toż to istny raj!

Oczy Stéphane’a, ożywione nagłą fascynacją albo nagłą chętką, odprowadzają ją aż do rogu Shönhauser Allee – to właśnie w takim spojrzeniu się zakochałam. W spojrzeniu, którym wodził za mną pierwszego dnia, zaraz po tym, jak uścisnęliśmy sobie ręce. Odchodząc, odwróciłam się, by sprawdzić, jaki efekt wywołała moja spódniczka na tym zbyt dorosłym jak dla mnie mężczyźnie – i to było to spojrzenie. Ponieważ wolę wierzyć, że nie jest to uwaga, jaką darzy wyłącznie profesjonalistki, wysnuwam wniosek, że Stéphane patrzy tak na wszystkie kobiety, które dzięki mieszance dezynwoltury i prowokacji stanowią żywe symbole pożądania, spokojne w swej sile i gardzące rozpłaszczonym przed nimi tłumem. Więc i ja byłam dla niego kimś takim, zanim mój liryzm nie pchnął mnie do słów i do czynów i zanim nie straciłam w zaślepieniu tego, co udało mi się zyskać w chwilach intymności.

Byłam pod zbyt dużym wrażeniem tego prawie nieprzyzwoitego spojrzenia, nieczytelnego dla wszystkich poza mną, by nadać mu jakiś sens; pozostało po nim tylko żywe wspomnienie ciepła i pilnej potrzeby, by uciec, szybko, szybko, zanim moja obecność straci cały swój splendor. Teraz, gdy widzę to samo spojrzenie uczepione futra i wyzywających kozaków, zastanawiam się z tym swoim słynnym chłodem patologa: „O czym on myśli, tu, w tym momencie?”. Gdybym go o to spytała, powiedziałby, że o niczym, ale zobaczyłabym, jak jego twarz gwałtownie zmienia wyraz, jak gdyby ktoś wyrwał go ze snu – a o czym jest ten sen? Zapewne przed oczami przesuwają mu się obrazy: ona, naga, w niemożliwych pozycjach, a w głowie ma wszystko, czego mógłby od niej zażądać, gdyby pozwolił sobie przejąć nad nią chwilową władzę. Czy myśli, choćby przez moment, żeby zabrać ją do nas?

– Sądzisz, że jest wydepilowana? – szepczę z nutką obłudy, którą on, szelma, wychwytuje natychmiast.

– Zazdrosna?

– Zazdrosna? Raczej zahipnotyzowana.

Znajdujemy się akurat pośrodku terytorium bezprawia, oświetlonego częściowo słabym światłem od Prenzlauer Berg; nieco na uboczu kurwy zaczęły już świadczyć usługi.

– Tak dwadzieścia lat temu wyglądały niektóre ulice Paryża – zauważa Stéphane.

– Jak myślisz, dokąd chodzą z klientami?

– Nie mam pojęcia. Do samochodów? Może mają jakieś zapyziałe klitki.

Jest tam wysoka brunetka, wymalowana, za gruba, wbita w gorset – i widok tej cielistej masy, wylewającej się znad i spod ściśniętej talii budzi moje przerażenie i wesołość. Rzuca Stéphane’owi, ocierając się o niego, pogardliwe, lecz zachęcające spojrzenie, trwa to sekundę, po czym znów skupia wzrok na celu, czyli – jak mogę przypuszczać – na miejscu, gdzie kończy się jedna ulica, a zaczyna druga, i na jednym mężczyźnie z tysiąca, tym, który da się namówić na krótki odpoczynek w ciepełku. Nie wiem nawet, czy w ogóle widziała Stéphane’a; czy po pewnym czasie ludzie tacy jak on, którzy tylko przechodzą i patrzą (nieważne, jak natarczywie), nie mieszają się z niechętnym i szydzącym tłumem innych ludzi, którzy mieliby ochotę, ale nie mogą, którzy by chcieli, ale się boją, którzy w sumie nawet nie chcą, ale szukają podniety, wracając do domu – z tłumem, który nie zapłaci nawet grosza, by pożreć ją wzrokiem, a ona dokonuje cudów, będąc jednocześnie ubraną cieplej ode mnie i nagą bardziej niż rzeźba, podaną jak na tacy, wciśniętą w gorset włożony na kurtkę.

– Dlaczego nigdy nie byłeś w burdelu?

– Nigdy nie miałem potrzeby.

– To chyba nie jest kwestia potrzeby.

– Powiedzmy, że nigdy nie czułem potrzeby płacenia kobiecie. Znasz moje legendarne skąpstwo.

– Zatem to kwestia pieniędzy? Nie mów mi, że to kwestia pieniędzy.

– Po co miałbym płacić, skoro mogę mieć dziewczynę, która mnie chce, i to za darmo.

– Ach, Stéphane! Nie wiem, może dla poezji?

– Nie podnieca mnie szczególnie posuwanie dziewczyny, o której wiem, że zgodziła się tylko dlatego, że jej płacę. Gdybyś była mężczyzną, rozumiałabyś, o czym mówię.

Wybucham śmiechem i w swojej chwilowej obsesji mam wrażenie, że mała blond kurewka, która na nas patrzy, też się do nas uśmiecha.

– Gdybym była mężczyzną? Skarbie, gdybym była mężczyzną, bez przerwy bym się do nich kleiła.

– Tak ci się wydaje.

– No dobrze, może nie do tych, które stoją na ulicy. Ale chodziłabym do burdelu. Nie uważasz, że to cudowne? Nie mówię nawet o chodzeniu tam, ale o takiej możliwości. Wyobraź sobie, że jedziesz do pracy i nachodzi cię nagła ochota na ruchanie, a po drodze masz burdel z piętnastką ładnych dziewczyn, które…

– Które mają gdzieś, czy będę to ja, czy ktoś inny.

– Załóżmy, że jest wcześnie. Dopiero co otworzyli burdel. To przecież tylko ludzie i może wśród nich jest kobieta, która wstała podniecona, tak jak ty.

– Nie wiem, jak długo możesz czuć podniecenie przy takiej robocie.

– Ależ Stéphane! To nie są maszyny!

– Nie, ale nie masz pojęcia, jak to jest przyjąć dziesięciu klientów dziennie. Myślę, że po pewnym czasie ciało i umysł zlewają się w jedno i że podniecenie staje się elementem nie tyle ozdobnikowym, ile skrajnie rzadkim. Wyobraź sobie, że… Och, przepraszam panią…

Dziwka, z którą Stéphane prawie się zderzył, to blondyna o ustach tak czerwonych, że reszta jej białej twarzy całkowicie niknie, widać na niej tylko tę krwawą plamę.

– Przepraszam – powtarza Stéphane, nieco zbity z tropu, a uśmiech, który w odpowiedzi posyła mu ona, zamienia jej usta w bukiet czerwieni, bieli i różu. Cofa się na gigantycznych obcasach, żebyśmy mogli przejść, a ponieważ facet, który nigdy nie płaci kobietom, nadal się w nią wpatruje, ona obdarza go wystudiowaną miną, przechylając głowę w kierunku szarego budynku i unosząc dłońmi w rękawiczkach odsłonięte piersi, obiecującym gestem, tak skutecznym, że żal mi trochę oznak zaprzeczenia, które wykazuje Stéphane.

– Ładniutka była – przyznaje.

– Nie rozumiem, jak ktoś może tak świetnie udawać żądze i tak łatwo wywoływać je u innych, jeśli sam całkiem zapomniał, czym jest ten stan.

– Żądza istnieje, nie mówię, że nie, ale jest to żądza pieniądza.

– Tak, ale one udają ją tak doskonale, i to nie wydając z siebie ani słowa, że w ułamku sekundy wywołują chętkę i w tym samym ułamku sekundy facet zapomina, że to zwykła gra…

– Komediantki.

– Tak, ale doskonałe komediantki. Sztuka wysokich lotów. Albo to, albo męskie pożądanie jest czymś całkiem debilnym i wystarczy, że dziewczyna wypnie cycki, a facet już wierzy we wzajemność.

– Nawet nie wiesz, jak głupi są faceci.

– Dobrze, załóżmy, że faceci są głupi. Ale nie aż tak głupi, żeby…

– Aż tak.

– Nie denerwuj mnie, widziałam, jak na nią patrzyłeś.

– Bo była ładna!

– Miło mi to słyszeć. Przyznajesz mi rację. Być może w gruncie rzeczy ta praca polega tylko na byciu ładną i wzbudzaniu pożądania, jednak różnica między tymi, na które patrzysz, a tymi, które ignorujesz, tkwi w zalotnych sztuczkach, jakie stosują, zaczepiając cię.

– Zatem to aktorki.

– Potencjalnie najwybitniejsze. Dziwka, która tworzy złudzenie, że naprawdę jest twoja, dziwka, która sprawia, że zapominasz, ile cię kosztowała, to urodzona aktorka, bez dwóch zdań.

Stéphane uśmiecha się do mnie:

– Łatwo powiedzieć komuś, kto nie wykonuje tego zawodu. Jestem pewien, że twoi klienci w Paryżu czuli pełną satysfakcję. A to dlatego, że robiłaś to dla żartu. Że nie musiałaś wkładać większego wysiłku w udawanie – jeśli rzeczywiście udawałaś – bo nie płaciłaś tymi pieniędzmi za mieszkanie czy zakupy, lecz za to, co w twoim mniemaniu było luksusem. A jeśli chodzi o te dziewczyny…

– Mówię tylko, że udawanie, i to w taki sposób, żeby nikt się nie zorientował, jest wpisane w bycie kobietą.

– Och, naprawdę? A jaką kobietą?

– Każdą kobietą.

– Każdą kobietą czy tylko tobą? Twój problem polega na tym, że generalizujesz, by dodać sobie pewności.

– Nie sądzę, że jestem w tym odosobniona. W dziwce wkurza was, że symuluje, a mimo to doprowadza was do orgazmu.

– Sama wiesz, jak łatwo jest doprowadzić mężczyznę do orgazmu.

– Tak, zrobiłaby to nawet maszyna. Ale nie przeszkadza wam to dalej toczyć tej gry, prawda? Być może to wszystko od początku jest fałszem, nawet w przypadku twojej żony i kochanki – co nie zmienia faktu, że gdy ci staje, gdy masz ochotę się pieprzyć, myślisz tylko o ciepłym ciele blisko swojego ciała, o odgłosach, jakie będzie wydawać dziewczyna, i o tym, jak będzie się pod tobą wiła – i wystarczy, że wygląda, jakby sama też miała ochotę, a ty nie wyobrażasz sobie nawet przez sekundę, że właśnie odgrywa komedię.

– Więc twoim zdaniem wszystkie symulują?

– Mówię tylko, że kurwa nadal jest kobietą. To zawód inny niż wszystkie, ale uprawiające go kobiety wcale nie są inne, masz takie same szanse na porażkę i na powodzenie jak z każdą inną kobietą.

– Będąc z kobietą, która nie spędza całych dni na pierdoleniu się, masz więcej szans na dotarcie do niej i poruszenie jej. Bo nie popadła w zawodowe zobojętnienie.

– Zdarza się nam czasem bzykać z facetami, którzy działają na nas raczej średnio. Jest mnóstwo powodów, żeby się bzykać, nie myśląc o ciele.

– Jakich?

Jakich? Patrzę na Stéphane’a i czuję się nagle dalej od niego niż kiedykolwiek dotąd. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że gdyby był dziewczyną, zostałybyśmy najlepszymi przyjaciółkami – lecz tym, co być może przeszkadza mu mnie zrozumieć, jest narząd między nogami, dla którego seks oznacza rozkosz, zawiera w sobie rozkosz. Seks i rozkosz są nierozerwalnie związane, kutas i mózg nie prowadzą żywotów równoległych podczas spółkowania, trzymają się za rękę i stapiają się w jedno w chwili orgazmu. Gdybym sprowadziła Stéphane’a tylko do kutasa, zacząłby skrzeczeć jak sokół, oburzałby się na to wulgarne uproszczenie – wkładając w to tyle złej woli, ile uznałby za stosowne.

Dwie godziny później w Hamburger Bahnhof Stéphane, który przestaje się przekomarzać, gdy mowa o sztuce, pochyla się w moim kierunku, jakby chciał skomentować oglądane akurat dzieło (ponurą instalację Josepha Beuysa):

– Stanął mi.

– Dlaczego?

– Jakoś tak, sam nie wiem.

Przemieszczamy się bokiem w kierunku ściany naprzeciwko; wiszą na niej szkice wykonane czymś, co wygląda jak krew albo jak sok truskawkowy. Nie fascynują już Stéphane’a – pobieżnie czyta tłumaczenia opisów i rozedrgany szuka wzrokiem ciemnego kąta. Wchodzimy do pomieszczenia, w którym trwa projekcja eksperymentalnych krótkometrażówek, i gdy stapiamy się z nielicznymi stojącymi tam widzami, Stéphane szepcze:

– Daj rękę.

– To ty zaciągnąłeś mnie na tę wystawę.

– Nie wiem, co mnie napadło, podskoczył mi testosteron…

– Przejdzie.

– Nie chcesz wiedzieć, co bym z tobą zrobił, gdyby to było możliwe. Na środku tego pokoju.

Jak to nie chcę wiedzieć? Niespodziewanie, właśnie wtedy, gdy zaczynałam interesować się wystawą, wyciągam do Stéphane’a dłoń, on wsuwa ją do kieszeni, a ja zaciskam ją na jego fiucie. Fascynująca jest świadomość, że przytrzymany w ten sposób mężczyzna traci resztki rozumu – kluczyliśmy dwa kilometry w śniegu, by dotrzeć do tego muzeum, bo koniecznie chciał je odwiedzić, pokłóciliśmy się trzy razy, bo zbytnio zawierzyłam swojemu zmysłowi orientacji, Stéphane wszedł tu z miną, jakby nikt poza Beuysem nie zasługiwał na miano artysty – a teraz wystarczy dłoń, mała, ciepła dłoń wokół jego pały, by odebrać mu jakąkolwiek zdolność myślenia.

I nie przychodzi mu do głowy, że podniecenie, które czuję, które z nim dzielę, jest całkowicie odklejone od mojego ciała. Nie przychodzi mu do głowy, że moje ciało ma to wszystko gdzieś, ale mózg mi staje – i że to jego podniecenie, to, co sobie wyobraża, wprawia mnie w stan upojenia. Czyż nie tak właśnie należy nazwać kłamstwo, które jest między nim a mną? On udaje, że to przeze mnie ten wzwód, ja – że zestroiłam się z tym pragnieniem, które do mnie nie należy, a które jest prawdopodobnie wynikiem ostrej różnicy temperatur między ulicą a wnętrzem muzeum: kobiety pieprzą się z tylu wspaniałych powodów, niemających nic wspólnego z fizyczną rozkoszą. Jak mężczyźni mają się o tym dowiedzieć? W jaki sposób Stéphane mógłby się domyślić, że moim prawdziwym celem jest doprowadzenie do zetknięcia się naszych dwóch kontynentów, które gdyby nie ta zła pogoda, gdyby nie ten huragan, nigdy by się do siebie nie zbliżyły? Robię to dla magii – żeby patrzeć, jak się zapamiętuje, jak młodnieje, nabiera gibkości podobnej do mojej, żeby usłyszeć, jak jego niski głos przybiera rozpaczliwe, wysokie, chłopięce tony, gdy go obejmuję nogami, i żeby patrzeć, jak szeroko otwiera oczy, stężały w obliczu mocy, której nabieram, kiedy na nim siedzę.

Breezeblocks, Alt-J

Październik 2010, Joseph świętuje swoje dwudzieste pierwsze urodziny; jesteśmy tak zakochani, że jakikolwiek prezent wydaje się niedorzeczny, nasze szczęście całkowicie by się obeszło bez głupot w rodzaju swetra czy biletu na koncert, ale ja, gnana manią wielkości, uknułam szatański plan, który cieszy mnie tak bardzo, że nie jestem w stanie utrzymać go w tajemnicy. Dam mu w prezencie pannę do towarzystwa, żebyśmy sobie strzelili trójkącik. Wybrałam hotel, ustaliłam porę, ułożyłam w głowie cały program, brakuje mi tylko dziewczyny.

Znalazłam już jedną, Nathalie, która świetnie by się nadawała, bo specjalizuje się w parach. Jej ciało, na tyle, na ile ma to dla mnie znaczenie, wydaje się ładne, a opis na stronie pozwala mieć nadzieję, że nie jest profesjonalna do przesady. Pozostaje jeden problem: jej twarz jest nieodwracalnie zamazana. Pomimo mojej uprzejmej prośby odmawia wysłania mi fotki, a choć ciało może wyglądać doskonale, nie czuję się gotowa na ryzyko zatrudnienia dziewczyny, której twarz mogłaby wszystko zniszczyć.

Po dłuższej chwili wahania mój wybór pada na Larissę, znalezioną na angielskim portalu dla escort girls, przeuroczą dwudziestoletnią Rosjankę, blondynkę o delikatnych rysach i przejrzystych niebieskich oczach w kształcie migdałów; z dumą pokazuję jej zdjęcie Josephowi. Łatwo zgadnąć, że dwa tygodnie, które dzielą nas od wielkiego wieczoru, spędzamy, rozpalając się nawzajem, wyobrażając sobie egzotyczne wygibasy, którym będę się oddawać razem z Larissą, podczas gdy on będzie chłonął niezapomniane widoki, z ręką na wyprężonym kutasie; bezeceństwa, jakie – każde z osobna – oglądamy w sieci, wydają się w cudowny sposób zamieniać w rzeczywistość. Larissa, to omdlewająco brzmiące imię, wraca przy każdej okazji podczas długiej gry wstępnej.

Spotkałam się z nią w Café de la Paix.

Tego dnia było zimno i słonecznie, trzęsłam się na tarasie, wypatrując jej, tymczasem ona czekała na mnie w środku. Przy pierwszym zerknięciu powinnam była odwrócić się na pięcie, jednak byłam pod zbyt dużym wrażeniem – jak zareagować, gdy kierownik sali prowadzi cię do stolika, przy którym siedzi potężna, otulona w futro Rosjanka, zajęta obieraniem szczypców homara i piciem szampana? Wszystko w niej ociekało bogactwem, nawet uśmiech, który rozciągał jej twarz, nie roziskrzając oczu. Welur jej upudrowanej skóry pochłaniał światło zalewające salę, a spojrzenia mężczyzn podejrzliwie badały parę, którą tworzyłyśmy. Pachniała czymś mocnym i wymyślnym, Violette Guerlaine’a, a jej małe zęby lśniły jak perły, gdy wybuchała udawanym śmiechem.

Gdyby Joseph był ze mną, zobaczyłby bez wątpienia to, czego ja nie dostrzegłam w swoim rozgorączkowaniu: że ta kobieta była za mocno umalowana, że miała gdzieś, czy sypia z chłopcem, czy z dziewczyną, jeśli tylko ktoś jej za to zapłaci – nie wprowadzamy się na rue de la Paix, jeśli nie mamy określonych wymagań. A przede wszystkim, że nie jest podobna do osoby na zdjęciu – ani śladu zwiewnej nimfy, tylko wysokie kości policzkowe przetrwały retusz fotografa. Powinnam była podziękować i poszukać nowej kurtyzany, ale czas gonił i nie mogłam pozwolić sobie na taki kaprys, za dużo już marzyliśmy o Larissie.

Pozbywszy się większej części swoich oszczędności, zmusiłam się, by wtłoczyć Larissę taką, jaka była, do naszych fantazji, odsuwając na bok bezbrzeżną obojętność, którą we mnie budziła. Gdy Joseph zapytał mnie, jak było, ścisnęło mi się serce i skłamałam: „Och, bardzo ci się spodoba”.

O osiemnastej jesteśmy już w pokoju. Wyjęłam szampana i kokę, która za chwilę okaże się wyjątkowo podła – ale w żadnym razie nie będę źle mówić o własnym prezencie. Gorączkowo, by dodać sobie animuszu, skręcam jointa, który podcina już i tak rachityczne skrzydła kokainy. Ta mieszanka, podlana ciepławym szampanem, nie łagodzi moich lęków.

Jest dwudziesta, Larissy nadal nie ma i zaczynam mieć nieśmiałą nadzieję, że ulotniła się z moją forsą – myśl o pieprzeniu się we dwoje staje się nagle bardziej podniecająca niż ewentualność pokpienia sprawy we trójkę. Joseph boi się tak samo jak ja. Gdy go przytulam, a w tamtym czasie robiłam to co dwie minuty, czuję, jak w jego pięknej, szerokiej piersi trzepocze wystraszone serce.

Wbrew wszelkim oczekiwaniom Larissa wreszcie lekko puka do naszych drzwi, doprowadzając mnie niemal do mdłości. Dzięki Bogu, pokój jest za mały, bym mogła dyskretnie zapytać Josepha, co o niej sądzi – zresztą i tak jesteśmy zbyt spanikowani, by się konsultować, za bardzo zlęknieni. Larissa w butach ma blisko metr osiemdziesiąt wzrostu, jest o półtorej głowy wyższa od nas obojga. Widać wyraźnie, że nie spodziewała się tak małego pokoju, bo bez wątpienia przywykła do przerośniętych proporcji najdroższych paryskich hoteli – i właśnie to powinnam była zarezerwować, apartament w Ritzu, który przytłoczyłby nas bijącym po oczach luksusem. Zrobiłabym to, gdyby nie zrujnowała mnie Larissa; intymna ciasnota pokoju staje się dławiąca, czuję zażenowanie z powodu jedynego krzesła, które jej podsuwam, a my przysiadamy na brzegu łóżka niczym dwie białe gąski. Larissa wygląda na wielką i dorosłą, my zaś śmierdzimy niewinnością na odległość. Od razu widzi, jak bardzo jesteśmy młodzi i wystraszeni. Najlepiej byłoby, gdyby udała, że niczego nie zauważyła, jednak psychologia nie jest najwyraźniej jej mocną stroną, ponieważ przyglądając się długo Josephowi, zaczyna skrzeczeć po angielsku: „Masz ukończone osiemnaście lat?”.

I gdy oboje kiwamy głowami – Joseph czerwony, a ja oburzona – widzę, jak moje nadzieje obracają się w pył. Myślałam, że młoda, zakochana w sobie parka wyda się jej bardziej fuchą na boku niż prawdziwą pracą, ale w jej wielkich oczach lśni wyraźnie pobłażanie i rozbawienie – i nagle zdejmuje mnie litość wobec nas samych: mogłam zamówić jakąś młodą. Debiutantkę, która nie potrafiłaby rozróżnić pracy od przyjemności, albo pracy od doświadczenia, i którą zwaliłaby z nóg uroda Josepha – zapierające dech piękno zwierzęcia u szczytu możliwości.

Ale zapłaciłam; i znajduję się w niewygodnej pozycji klienta, który zrobi wszystko, żeby wyrwać kurwie kilka gratisowych ochłapów. Ponieważ atmosfera nie sprzyja spontanicznej orgii, ponieważ ani Joseph, ani ja nie mamy chęci się na nią rzucać, zaczynam żmudną rozmowę w angielszczyźnie, którą wszyscy troje masakrujemy swoimi topornymi akcentami.

Nigdy dotąd nie spotkałam tak zimnej kobiety; chociaż się uśmiecha i prycha, słysząc moje żałosne żarciki, chociaż ma na sobie tylko obcisłą sukienkę, jeszcze nigdy nie czułam wobec nikogo takiego dystansu. Koka, którą proponuję jej uprzejmie, a którą ona równie uprzejmie przyjmuje, nie rozchmurza jej, a wręcz do listy ciążących na nas zarzutów dorzuca ignorancję nowicjuszy, gotowych kupić jakikolwiek biały proszek, byle tylko był wystarczająco miałki. Ani butelka szampana, którą podkradłam ojcu, ani gram gówna, usypany w dwie żałosne kreski, nie mogą działać na naszą korzyść: „Wyluzuj, baby, wciągnij trochę słodziku, wypij kieliszek bąbelków!”. Ach, ci nędzarze…!

Czas płynie nieubłaganie i nikt nie potrafi zmienić sytuacji; nie wiem, kto bardziej zasługuje na klapsy: ciągle paplająca ja, Joseph, który bawi się w didżeja i puszcza muzykę z iPoda, czy Larissa (przecież to jej robota, do cholery), która rozsiada się z kieliszkiem w dłoni, opierając skrzyżowane nogi o skarb, na który z wielkim trudem odłożyłam ponad połowę najniższej krajowej. I myśli sobie zapewne, że przynajmniej zyskała już trzy kwadranse – co byłoby zrozumiałe, gdybyśmy byli starymi zbereźnikami, ale czy można marzyć o klienteli łatwiejszej do zaspokojenia niż my? Już sam pocałunek, krótki pocałunek z mokrym języczkiem wyniósłby nas oboje na szczyty ekstazy, ona na pewno o tym wie, siłą rzeczy wyczuwa, że żadne z nas nie będzie od niej wymagać niemożliwych wygibasów czy odgrywania durnych ról. Ponieważ się pojawiła, jesteśmy gotowi udawać, że zadowala nas niewiele.

Wprawdzie nie ma w niej ani krzty spontaniczności, ani zdolności aktorskich (bo spontaniczność można udawać, tak jak całą resztę), lecz muszę przyznać, że cechuje ją swoista wspaniałomyślność: musiała wyczuć, jak bardzo się tym gryzę, bo po godzinie sama prosi mnie, żebym poszła z nią do łazienki. To kłopotliwy moment, w którym, niemal przyklejona do mnie między kabiną a klozetem, Larissa domaga się dopłaty reszty w postaci trzystu pięćdziesięciu euro, a potem sugeruje, żebyśmy się z Josephem umyli. Co już oboje zrobiliśmy, wręcz nadgorliwie, zdzierając sobie skórę w pachwinach.

Kaska zgarnięta, Larissa może zaczynać. Nie potrafię myśleć, co było dalej, nie wybuchając śmiechem, i jestem pewna, że gdybym dziś rozmawiała o tym z Josephem, jeśli miałabym możliwość rozmawiania z nim o czymkolwiek, śmialibyśmy się oboje. O, Chryste! Wybacz, Joseph. Gdybym wiedziała, nigdy bym nas w to nie wciągnęła, ale tak bardzo chciałam sprawić ci przyjemność, tak bardzo chciałam dać ci w prezencie małą niewolnicę, którą moglibyśmy sobie razem obmacywać.

Jak gdyby nagle wszystko się zmieniło, jak gdybyśmy nie zmarnowali już sześćdziesięciu procent czasu na rozmowę, Larissa pospiesznie ściąga sukienkę, a potem siada okrakiem na Josephie. Całuje go w usta, no cóż, zapomniała, że kurwy tego nie robią – i być może tkwi w tym jej osobisty wysiłek, żebyśmy się odprężyli, być może zrozumiała już, że nic więcej się nie zdarzy…?

Jest to dla mnie, i zawsze był, fascynujący widok – usta inne niż moje na ustach Josepha. Choć nikt nie zwraca na mnie uwagi, rozbieram się i wbijam w tę dziwną parę, którą tworzą. Cisza w pełni by nam wystarczyła, ale Larissa wydaje z siebie zdzirowate pomiaukiwania, jak w pornosie, a ja staram się omijać wzrokiem oczy Josepha – bo choć milcząco zgadzamy się, że sytuacja nie ma w sobie nic seksualnego, granica dzieląca nas od histerycznego śmiechu robi się cienka jak pergamin. Nawet nasze pocałunki brzmią fałszywie.

Robię wszystko, by pierwsza chwycić go za spodnie, bo wiem, że nie będzie miał wzwodu. Cały wysiłek wkładam w nadzieję, że się mylę, jednak obiektywnie nie ma szans. Wiem, że będziemy mogli już tylko ograniczać straty, i liczę na swoją siłę perswazji. Ale Joseph jest nie tylko miękki – on, który ze mną zawsze był doskonale twardy – kutas jakby wsunął mu się w podbrzusze; i wbrew mojej czułości i moim staraniom tam pozostaje, wpatrując się we mnie uparcie jak dziecko, które nie chce chodzić. Nie mogę za to winić ani jej, ani jego, Josephowi jest co najmniej tak samo przykro jak mnie; to w ogóle nie jest podniecające. Erekcja uczyniłaby ten cyrk mniej żałosnym, ale czy wzwód z powodu tej wielkiej kukły nie byłby w złym guście? Ja też się nie podniecam, w akcie najwyższej solidarności.

Nikt bardziej od Larissy nie odbiega od tego, co podoba mi się w kobietach. Ma ten irytująco perfekcyjny wygląd, wspaniałe, wysoko uniesione piersi, małą, lecz idealnie okrągłą dupkę, skórę białą i delikatną jak mleko, całkowicie bezwłosą, nie licząc minicipki, a w niej – niemal zabawkowa pochwa, tak delikatna i czysta, że zastanawiam się, czy Larissa nie dojrzewa każdego ranka na nowo. Na próżno szukam między jej pośladkami jakiegoś zwierzęcego albo chociaż ludzkiego zapaszku, szczegółu, niedoskonałości, która trochę ją do mnie zbliży; ale jej odbyt mógłby figurować na witrażu, przed którym klęczałyby tłumy, to jest ledwo widoczna dziurka, różowa jak policzek niemowlaka, neutralizująca swoją ślicznością wszelkie nieczyste myśli. A ja, rozczochrana, z rozwichrzonymi włosami łonowymi, nienakremowana, niewymalowana, śmierdząca papierosami, zachłannie wącham zakamarki ciała tej zimnej, wystawowej suki. Mikre rozmiary jej łechtaczki i warg sromowych, poza tym, że przyprawiają mnie o potworną chandrę, kojarzą mi się z czymś prawie nielegalnym. Jedynie moja ślina nadaje smak jej szparce, jak gdyby Larissa była tylko naczyniem, przyjmującym kształt i kolor fantazji każdego klienta, z duszą ukrytą gdzieś w ciepełku, pod warstwami apatii. Nawet w pozycji sześćdziesiąt dziewięć, z nią na górze, czuję się tylko tak, jakbym miała na głowie minimalistyczny kapelusz; a Joseph, którego zazwyczaj ta pozycja doprowadza do szaleństwa, patrzy na nas, półtwardy, i zastanawia się, czy to słaby film, czy jakiś koszmar. Naciągając mu szybko gumę na kutasa, rzucam mu spojrzenie mówiące: „Na miłość do moich siedmiuset euro, zlituj się, zerżnij ją”.

Joseph ledwo ją penetruje i zaraz wychodzi z niej miękki, sprowadzony do impotencji przez jej lodowate wnętrze, ale Larissa, nagle ożywiona, desperacko pragnąca dokończyć robotę z dwójką przeklętych smarkaczy, chwyta go i gorączkowo nim potrząsa, prężąc się nad nim, jęcząc na całe gardło: „Come now, come for me”, nie bacząc na to, co ja widzę wyraźnie: Joseph jest jak nigdy daleki od orgazmu. Nie potrzeba do tego żadnej szczególnej wiedzy, wystarczy rozsądek: nie staje mu, do kurwy nędzy, co sprawia nam większy ból niż tobie – i jeśli chcesz znać moje zdanie, nie pomaga mu uścisk twoich ostrych paznokci, o nie, jak go znam, to się teraz modli, żebyś nie urwała mu fiuta.

Jak, przy swoich wszystkich dobrych intencjach, mogłam nas w to wciągnąć? Liżąc gorliwie Larissę, szukam jej oczu, na próżno, ponieważ Joseph, który ssie jej sutki, zasłania mi pole widzenia. Jestem w końcu zmuszona zaakceptować myśl, że wcale tak bardzo się nie różnimy, i pieszcząc jej nieme uda, próbuję przekazać jej swoje błaganie – Larisso, siostro moja, moja bliźniaczko, zrozum mnie, postaraj się chociaż przez chwilę, zapomnij o tym mężczyźnie między nami, absorbującym nas obie, choć z całkowicie innych powodów. Byłam tam, gdzie ty jesteś teraz, oczywiście wkurzające jest to, że mu nie staje, nie wiadomo, jak zapełnić czas, który nam pozostał. Irytuje mnie to tak samo jak ciebie. Ale chcę wierzyć, że możemy jeszcze, my dwie, naprawić tę sytuację. Larisso, byłaś w moim wieku, miałaś ukochanego, może też miałaś w kieszeni siedemset euro, by zrobić temu ukochanemu ambitny prezent. Chciałam dać mu, z twoją pomocą, orgazm, który zwala z nóg, ale ponieważ ta możliwość jest już teraz stracona, wystarczyłoby, gdybyś przestała wydawać z siebie te przeszywające jęki, bo uwłaczają inteligencji nas trojga; żebyś poczuła, co z tobą robię. Bo chyba dość miło jest trafić na kogoś, kto robi ci minetę, podczas gdy ty liczyłaś na lekcję gimnastyki. Gdybyś mogła nagrodzić mnie westchnieniem – chociaż jednym, do diabła, gdybyś po prostu położyła mi dłoń na karku, rozszerzyła tę swoją minicipkę i pokazała odrobinę zaangażowania, gdybyś chociaż udała orgazm, który mógłby naprawdę zmylić piętnastolatka…! Czy jesteś w stanie dostrzec w jego młodych oczach nadzieję na jedną chwilę tej spontaniczności, której nie można kupić? Nawet bąk, Larisso, nawet niekontrolowany wyciek gazów z twej eleganckiej pupki wystarczyłby, żeby Joseph uznał cię za człowieka i by zaczął mu stawać.

Zatem Larissa udaje orgazm, wpasowując się sprytnie w moment, w którym Joseph dokłada swój język do mojego pośrodku tej tablicy rozdzielczej, która u niej zastępuje srom. Mam wrażenie, że przeskakujemy nad mikroskopijnymi zakończeniami nerwowymi jej łechtaczki, która prawdopodobnie świetnie reagowałaby na pióro wróbla. No, ale dobra, symuluje, i to w niezbyt ubliżający nam sposób. I kiedy Joseph robi minę myśliwego, który nareszcie czuje, że teraz pora na niego, pięć kurewskich minut przed końcem umówionego czasu, lekko zaróżowiona Larissa siada i dobija go z zimnym uśmiechem. „Słuchaj, mam wrażenie, że twój mały przyjaciel jest zmęczony…”.

„Mały przyjaciel” – co uświadamiam sobie w osłupieniu – nie jest określeniem Josepha, lecz jego kutasa. I on, i ja uśmiechamy się głupio, stężali ze wstydu, a jego kutas kładzie uszy po sobie i wraca do kryjówki, zmęczony złym traktowaniem.

Gdy Larissa wreszcie wychodzi, trudno opisać gęstość ciszy, jaka zalega po trzaśnięciu drzwiami. Niemalże boję się spojrzeć Josephowi w oczy; wybuchamy śmiechem – bo tylko to nam już zostało. Siedemset euro! Ile mogłam mu za to kupić par dżinsów April 77, tych, w których zawsze mu stawał? Taki wydatek uszczęśliwiłby przynajmniej jedno z nas dwojga, zamiast sprawić, że czujemy się jak dwa niedoświadczone obszczymurki, a ja w dodatku jak jeleń.

Jednak Larissa dokonała cudu, o którym nigdy się nie dowie. Nagle, bez tego lodowatego powiewu, który zabrała ze sobą, powstaje z popiołów ciepło nas dwojga, a myśl, że moglibyśmy uprawiać miłość, tylko Joseph i ja, i robić to jak zwykle, tak dobrze, że aż łzy napływają nam do oczu, jest tak strasznie podniecająca, jak gdybyśmy nigdy nawet się nie całowali.

– Chodź tu, mój myśliwcu – mruczy Joseph, wyciągając do mnie ramiona – piękne ramiona wyrzeźbione przez miłość i przez rok na siłowni, ramiona, przez które, gdybym była dziwką, zrezygnowałabym z jakiejkolwiek zapłaty.

Jego kutas jest tak twardy, że zaraz pęknie.

– Widziałeś, jaką miała gładką skórę? – pytam, wypinając tyłek uwięziony w jego rozczapierzonych dużych dłoniach skrzypka.

– Fakt, miała gładką skórę – zgadza się Joseph. – Wręcz za gładką, nie?

Wgryza się w mój pośladek. Wydaję z siebie pisk protestu, którego nie należy rozumieć dosłownie, i nie proszę go, żeby przestał. Joseph wpycha swój piękny nos między moje nogi i zachłannie węszy. Unoszę spódnicę, żeby zobaczyć jego uśmiechnięte, błyszczące oczy.

– Widziałeś, jaką miała małą cipkę?

Joseph kiwa głową, zatopioną w chaosie warg sromowych i owłosienia łonowego w nieładzie.

– Nadal nie jestem przekonana, czy tam w ogóle była jakaś łechtaczka.

– Dołują mnie takie cipki. Nawet u małych dziewczynek są lepiej ukształtowane.

– Skąd wiesz, zbereźniku?

Jego kły lśnią, a ja wzdycham:

– Jej dupa nie miała zapachu…!

– Za to twoja…

Czubek jego nosa wystaje sponad mojego tyłka, a on bierze niekończący się wdech i przymyka powieki, jak na szczycie góry.

– Dotknij, sprawdź, jak mi staje.

– Rzeczywiście! Dlaczego teraz?

– To przez twoją dziurkę w dupie.

Koniuszek jego kutasa rozsuwa lekko ujście mojej cipki, mam usta pełne śliny, pełne sprośnych słów. Jedna tylko rzeczywistość wylewa się z prezentu urodzinowego dla zakochanego chłopca:

– Czy mogę cię zmaltretować na swoje dwudzieste pierwsze urodziny?

Co to jest siedemset euro? Ile jest wart w porównaniu z tą nędzną sumą zapach Josepha, czas, który staje w miejscu i traci jakiekolwiek znaczenie, i to, że kleimy się do siebie, ogłuszeni rozkoszą, która jak nigdy dotąd przypomina śmierć – choć ta perspektywa nie przeraża nas ani przez moment.

Ale odbiegam od tematu.

Obecność Larissy, cienia rzuconego na środek świetlistej plamy naszej miłości, nie przeszkodziła nam w spędzeniu urokliwego weekendu, rozciągniętego między kotłującym się romantyzmem a piersią kaczki, którą delektowaliśmy się dzień później na tarasie knajpki przy rue Rivoli. Knajpki, która – przypadek lub nie – była przez cztery lata naszym schronieniem; to tu lizaliśmy rany po wszystkich kłótniach, wszystkich dramatach, tu uczyliśmy się kochać na nowo przy butelce zbyt słodkiego coteaux-du-layon, które czyniło z nas istoty zamyślone, sentymentalne. Joseph przychodził wkurzony, zdegustowany moją osobą, lecz wystarczyło, że umoczył wargi w tym nektarze – podczas gdy ja modliłam się, by Stwórca pozwolił mi jeszcze choć raz poczuć łaskę pocałunku tych przepięknych ust – a jego naburmuszone oczy natychmiast rozświetlała iskierka przyjemności; i już był gotów rozmawiać, słuchać, jak wylewam z siebie żałosne i beznadziejne tłumaczenia recydywistki niewierności. I ta alkoholowa pieszczota podpowiadała mu szeptem, że naprawdę nie trzeba mieć do mnie żalu. Że nie trzeba wierzyć w to, czego zdają się dotyczyć moje kłamstwa. Że go kocham.

Jedno z kłamstw powtarzanych przez te cztery lata dotyczyło spotkań z Arthurem. Joseph nigdy nie uwierzył, że Arthur i ja już się nie pieprzymy. Po raz enty uwikłałam się w jakąś wymyślną bujdę, żeby tylko pójść i opróżnić z Arthurem kilka butelek różowego wina – bo komuż innemu mogłabym opowiedzieć o tym żałosnym wyczynie? Gdy kilka dni później, siedząc u niego na kanapie, przedstawiłam mu całą przygodę co do najdrobniejszego szczegółu – myślałam, że nigdy nie przestanie się śmiać. Śmiech Arthura oczyszczał mnie z gniewu:

– Co ci strzeliło do głowy, że wzięłaś Rosjankę?

– Wiem. Chciałam, żeby była ładna.

– Rosjankę, która umawia się z tobą w Café de la Paix!

– Wiem, kurwa. Wiem. Nie dobijaj mnie.

– Rosjanki są dla zobojętniałych biznesmenów. Nie wiem, nie masz jakiejś koleżanki, którą to by mogło kręcić…

– Nie, nie mam koleżanek w tym stylu. Wiesz, jak trudno jest zaproponować kumpeli, żeby przespała się z twoim facetem? A nawet, przyjmując, że byłaby zainteresowana, trzeba jeszcze ją przekonać, żeby to odbyło się w określonym dniu, w określonym czasie i bez uprzedniego spotkania… Nie, to jest misja dla kurwy, nie widzę nikogo lepszego do takiego zadania.

– Tak, ale ty masz w stosunku do kurwy za duże oczekiwania. I w sumie nieważne – Rosjanka czy nie. Dla tych dziewczyn to zwykła praca. Wyobrażasz sobie, co by było, gdyby zawsze miały ochotę?

– Chcesz mi powiedzieć, że młoda parka, taka jak my, niczym się nie różni od grubego oblecha po sześćdziesiątce?

– Dla nas się różni, bo nie jesteśmy kurwami. Dla niej na pewno ten obowiązek był mniej przykry z ludźmi takimi jak wy, lecz w gruncie rzeczy może było jej trudniej, bo nie jest przyzwyczajona do młodych parek. Tak najwyraźniej to wyglądało.

Przez chwilę zastanawiałam się intensywnie, co mi się często zdarza z Arthurem, bo jego głos ma częstotliwość zdolną wpływać na zmianę nawet najbardziej utrwalonych opinii.

– Chcę tylko powiedzieć, że zawód kurwy polega mimo wszystko na oferowaniu iluzji.

– Właśnie to dostałaś. Iluzję.

– Mam na myśli iluzję, w którą można uwierzyć. A nie cyrk, który z daleka śmierdzi oszustwem.

– Mimo wszystko pozostaje iluzją, bo taka jest umowa. Wiesz o tym. Ale może kobieta jest mniej łatwowierna od mężczyzny i może trudniej ją zaspokoić. Oczywiście lepiej, gdy robota jest dobrze wykonana i można mieć wątpliwości, ale myślę, że faceci milcząco godzą się z faktem, że to komedia. Zapewniam cię, że panienki przy Porte Maillot, te, które obciągają w samochodzie, nie wysilają się za bardzo, żeby udawać. – Arthur uniósł brew. – Ale wiesz, to kosztuje trzydzieści euro.

– Ach! – wrzasnęłam.

– A ty ile zapłaciłaś?

– Siedemset za dwie godziny.

Arthur znowu wybuchnął śmiechem i tym razem mnie zdenerwował.

– Przestań.

– O, kurde! Siedem stów?

– Przypuszczam, że za siedem stów miałam prawo żądać co najmniej Comédie-Française.

– Ależ ma się rozumieć, księżniczko.

– Bo przecież zgoda, to jest robota, ale gdy ktoś tak świetnie zarabia, to mógłby się chociaż zdobyć na zwykłą życzliwość, nie?

– Życzliwość! Słuchając cię, czuję, że wchodzimy w jakiś błyskotliwy koncept.

– Ja w każdym razie tak bym robiła. Grałabym na wysokim C.

– Wiadomo, byłabyś cudowną dziwką. Najlepszą ze wszystkich.

– Tego nie powiedziałam.

– Ale ja powiedziałem.

Tamtego wieczoru nie robiliśmy z Arthurem niczego zdrożnego i do końca życia będę się trzymać tej wersji.

Monolith, T. Rex

Gdy oczy innych ludzi spoczną na tych linijkach, sporego kawałka Berlina już nie będzie, zniknie otoczony niemal całkowitą obojętnością. Takie rzeczy przydarzają się codziennie, wszyscy berlińczycy przeżywają w ten sposób żałobę po jednym lub kilku miejscach, które uznawali za wieczne, a które pewnego dnia wyparowują. I jakaś mała uliczka, znaleziona przypadkiem, gdy spacerowali bez celu, bo nie dotarli do czegoś, czego akurat szukali, już na zawsze będzie miała dla nich posmak osobistego odkrycia.

Nie wiem, jak radzić sobie z tego typu stratą. Nigdy nie musiałam mierzyć się z taką sytuacją – zazwyczaj to ja porzucam drogie mi miejsca, by zdać sobie sprawę, gdy do nich wracam, że nie byłam koniecznym elementem ich prawidłowego funkcjonowania. W tym określonym wypadku stosuję tchórzowską metodę, która dość dobrze się sprawdza: próbuję nie myśleć. Omijam wzrokiem ten obszar planu linii metra, a ponieważ nic mnie nie zmusza, by jeździć w tamte okolice, moja nostalgia, choć chroniczna, pozostaje lekka.

.

.

.

...(fragment)...

Całość dostępna w wersji pełnej.