Copyright © by Dominik W. Roetinger
Copyright © by Virtualo, 2023

Redakcja: Melanż
Korekta: Melanż
Skład i łamanie: Melanż
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie II
Warszawa 2023
ISBN 978-83-2727-140-2

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Mojej Żonie Barbarze, która opowiedziała mi tę niezwykłą historię.

„Krzywda często sprowadza lepszy Los.
Wiele rzeczy runęło, aby wznieść się wyżej.”

Seneka Młodszy

Rozdział I

I

Ciemne, podbite czerwienią zachodu chmury gęstniały nad linią lasu. Zmieniłam dosiad i przyłożyłam łydkę. Graf zrozumiał od razu, parsknął i puścił się galopem. Pochyliłam się lekko w siodle i pozwoliłam mu na swobodny bieg. Pędziliśmy piaszczystą drogą wzdłuż pól.

Strumień powietrza rozwiewał mi włosy, chłodził twarz. Czułam pod sobą grę potężnych mięśni, rytmiczny oddech. Graf był wspaniałym rumakiem, hanowerczykiem, dostałam go w prezencie od mojego trenera po zakończeniu kariery zawodniczej.

Graf mieszkał w klubie jeździeckim pod Warszawą. Opłacałam jego utrzymanie lekcjami jazdy i układaniem koni. Kryty maneż klubu był imponującą budowlą z drewna, z elegancką restauracją. Spotykali się tu wszyscy, którzy chcieli coś znaczyć w tak zwanej warszawce. Po wyłączeniu myślenia można było w tym towarzystwie nieźle się bawić. Ale można też było wpaść w kłopoty – takie, które rodzą się z pychy i chciwości, matek chrzestnych ludzkich nieszczęść. Jeszcze tego dnia miałam to odczuć na własnej skórze.

Zmierzch zapadał szybko. Graf galopem pokonał ostatni kawałek piaszczystej drogi i zwolnił przed skrętem do lasu. Pokryty potem i kurzem prychał i rzucał głową, uradowany, że zbliżamy się do stajni, gdzie czekała miarka owsa i pachnące siano. Wydłużyłam wodze i pozwoliłam mu na swobodny stęp. W takich chwilach, po wysiłku, myśli wydawały się jasne i klarowne.

Od rana towarzyszyło mi przeczucie nadchodzącej zmiany, po raz pierwszy od siedmiu lat. Dość samotnego życia, dość poświęcania się wychowaniu siedemnastoletniej córki, dla której w żadnej dziedzinie nie byłam już autorytetem – bezradna trzydziestoparolatka, nie potrafiąca nawiązać stałego związku z nikim, poza swoim koniem.

– Mężczyzn się nie ujeżdża, mamo – mówiła moja Marysia, z westchnieniem przewracając oczami, kiedy informowałam ją, że pan A, B, czy C nie będzie nas więcej odwiedzać; nie ten chód, nie ta krew, i za słaby na przeszkodach.

Koniec ze starymi lękami, od dziś zaczynam nowe życie. Przestanę malować portrety na zamówienie, zacznę żyć jak wolna artystka. Znajdę prawdziwego mężczyznę. Przeniosę się do starej chałupy na Mazury.

Z tymi postanowieniami ścisnęłam znów boki konia. Kłusem pokonaliśmy ostatnie metry drogi przez las.

W półmroku zamajaczyła uchylona brama drewnianego ogrodzenia. Było pusto i cicho, latarnie nad drzwiami trzech stajni słabo oświetlały dziedziniec, w głębi ciemniał wielki dach maneżu. Na parkingu stały dwa samochody, moja wysłużona toyota i terenowe bmw. Graf popchnął szeroką piersią bramę, wyciągnął mi wodze z dłoni, opuścił łeb i wolno stąpając, skierował się do stajni. Przez otwarte drzwi wydostawało się trochę światła, poruszały się w nim cienie kilku osób.

Zeskoczyłam z siodła przed drzwiami stajni. Podkowy zastukały na betonie, cicho zgrzytnęły odsuwane drzwi, Graf wszedł do boksu. Zdjęłam siodło i uprząż, we wnętrzu dłoni poczułam grube wargi, delikatnie wyjadające kostki cukru, wyszeptałam miłosne deklaracje do włochatego ucha. Po kilku minutach u wyszczotkowanego, błyszczącego konia chrzęścił w zębach owies. Koń odwrócił głowę i popatrzył na mnie dużymi myślącymi oczami, które mówiły: zostań ze mną. Idąc z siodłem w stronę wyjścia, już za nim tęskniłam.

Kiedy odkładałam siodło i uprząż w siodlarni przy drzwiach, dotarły do mnie głosy kilku mężczyzn. Ich sylwetki rysowały się w świetle słabej lampy, na końcu stajni. Głosy były gniewnie uniesione, potem trochę ucichły, być może na mój widok. Kłócą się, pewnie jak zwykle o pieniądze – pomyślałam.

Wyszłam ze stajni, wsiadłam do toyoty i po czwartej próbie odpaliłam silnik. Co za głupi wynalazek, samochód – nie lepiej nam było w towarzystwie wspaniałych koni, przez tysiące lat? Nacisnęłam pedał gazu i ruszyłam w stronę lasu. Wypadki następnych kilkunastu minut wymazały z mojej pamięci szok i amnezja. Kiedy przypomniałam je sobie dużo później, nadal wydawały się złym snem.

Przesuwające się w świetle reflektorów drzewa niechętne ustępowały na boki, powolna jazda przez ciemny las i przyjemne zmęczenie powodowały senność. Ocknęłam się nagle z myślą, że o czymś zapomniałam. Nadepnęłam na pedał hamulca i sięgnęłam dłonią w bok. Oczywiście nie było torebki! Idiotka, zostawiłam ją na gwoździu, w boksie Grafa! Z dokumentami, kartami bankowymi i telefonem. Musiałam być naprawdę rozkojarzona.

Wrzuciłam wsteczny i otrzeźwiona złością na siebie ruszyłam krętą drogą między drzewami. Zahamowałam przed zamkniętą bramą. Światło w stajni nadal paliło się, ale stróżówka obok bramy była ciemna. Stróż o tej porze robił obchód terenu – miałam nadzieję, że nie z dwoma brytanami, które uwielbiały mnie straszyć.

Przecisnęłam się między żerdziami bramy i ruszyłam w stronę stajni. Parę koni zatupało niespokojnie i parsknęło na mój widok. Mruknęłam do nich uspokajająco i podeszłam do boksu Grafa. Torebki nie było na gwoździu. Koń odwrócił się od żłobu i przeżuwając siano, podszedł do drzwi. Parsknął cicho, zadowolony, że wróciłam. Przysięgłabym, że z lekką kpiną.

– Jesteś obrzydliwcem, wiesz? – szepnęłam, odsuwając drzwi boksu. Miałam nadzieję, że nie podeptał torebki. – Posuń się, cielaku, jeśli chcesz żyć! – Popchnęłam Grafa i z ulgą stwierdziłam, że torebka była cała. Leżała pod drewnianą ścianą boksu, umazana w końskiej kupie. – Musiałeś na nią narobić, złośliwy, wstrętny mule? – zapytałam, wycierając torebkę słomą i całując zaciekawiony pysk.

Z końca stajni dobiegły rozdrażnione męskie głosy.

– Nie taka była umowa! – zawołał pierwszy. – Płać albo zdechnie!

– Powiedz mu, żeby się nie wpierdalał! – krzyknął drugi.

– Zejdź mi z drogi, debilu! – szczeknął pierwszy.

– Dobranoc, książę, nie gniewam się. Do zobaczenia pojutrze – szepnęłam do Grafa, wychodząc z boksu.

Chciałam oddalić się niezauważona. Agresywne głosy kłócących się mężczyzn odbijały się od murów, mówili teraz wszyscy naraz. Wykorzystałam hałas i powoli zasunęłam zgrzytające drzwi boksu. Graf na pożegnanie dotknął wargami mojej dłoni.

Huk, który rozległ się w następnej sekundzie, przerwał ciszę tak nagle i donośnie, że serce zatrzymało mi się na długą chwilę, wraz z oddechem. Konie rzuciły się jak oszalałe. Graf stanął dęba, z rozdętymi chrapami i wytrzeszczonymi oczami.

Poczułam uderzenie pulsu w skroniach, nabrałam powietrza i odwróciłam się w stronę sylwetek na końcu stajni. Jeden z mężczyzn pędził w moją stronę. Biegł pochylony, zygzakiem. Za nim w światło lampy wszedł wysoki, barczysty osobnik w czerwonej kurtce i uniósł dłoń z jakimś przedmiotem. Przedmiot plunął ogniem, kolejny huk przetoczył się przez stajnię, w słup obok głowy uderzyło coś z trzaskiem, odłamana drzazga trafiła mnie w skroń. Nie byłam w stanie się ruszyć, choć mózg krzyczał: zwiewaj, idiotko, na co czekasz?!

Film zwolnił, akcja trwała wieczność. Biegnący był o kilka metrów, miał gęste blond włosy, zaklejone taśmą usta i związane z tyłu ręce. Patrzył na mnie szeroko otwartymi, niebieskimi oczami, ze zdumieniem i przerażeniem. Barczysty w czerwonej kurtce podniósł znów dłoń, celował spokojnie, jak na strzelnicy. Przymrużyłam oczy, żeby nie zobaczyć trafiającej mnie kuli. W tym momencie na barczystego z pistoletem wpadł z boku następny, w czarnej kurtce. Zwalili się obaj na betonową podłogę zwarci we wściekłych zapasach.

Uciekający potknął się, upadł i zatrzymał przede mną. Niebieskie oczy patrzyły błagalnie, próbował coś powiedzieć przez taśmę na ustach. Na końcu stajni trzeci mężczyzna uniósł widły i z rozmachem dźgnął w plecy czerwonej kurtki. Dźgnięty zawył nieludzkim głosem, puścił przeciwnika, odwrócił się i wycelował pistolet. Nie zdążył strzelić, dźgnięty w brzuch, rozciągnął się na betonie, chrapiąc konwulsyjnie. Ogarnęły mnie mdłości, silniejsze od strachu. Odwróciłam się i puściłam pędem do wyjścia, z nadzieją, że mordujące się zbiry nie zwrócą na mnie uwagi.

– Stój! Stój! – wyprowadził mnie z błędu głośny wrzask.

W kilka sekund byłam przy drzwiach. Wybiegając ze stajni, rzuciłam za siebie wzrokiem. Dwaj mężczyźni pędzili korytarzem między boksami.

– Stój! – ryknął znów jeden z nich.

Jego kompan podniósł rękę z pistoletem i błysnęło ogniem. Huknęło w chwili, kiedy skręcałam za drzwi. Usłyszałam uderzenie kuli w drewno. Blisko, bardzo blisko.

Pognałam jak na skrzydłach wybrukowanym dziedzińcem do bramy. W głowie zabłysło pytanie: ile razy będę odpalać silnik toyoty? Trzy, cztery, pięć? Może ani razu, przecież kule są szybsze. Umysł zarejestrował dwie kudłate sylwetki, które wypadły z ciemności za maneżem i zbliżały się błyskawicznie. Piętnaście, dziesięć, pięć metrów do bramy. Brytany zaraz skoczą i zwalą mnie z nóg.

Gdzie jest stróż, czemu ich nie przywoła? Rzuciłam się na brzuch, pod najniższą żerdzią ogrodzenia. Kątem oka dostrzegłam wypadających ze stajni mężczyzn. Wyszczerzone kły sięgnęły do moich ramion i nóg.

– Won! – wrzasnęłam ze wściekłością, kopiąc w stronę wielkich łbów.

O dziwo, poskutkowało, brytany odskoczyły na sekundę. Dość czasu, żeby wciągnąć brzuch i przesunąć się pod żerdzią. Mężczyźni byli coraz bliżej, wrzeszczeli i przeklinali. Brytany podkuliły ogony i zniknęły w ciemności. Dobre jesteście do ścigania bezbronnej kobiety, pomyślałam z bezsilną złością.

Zerwałam się i dopadłam do samochodu. Wystrzał z pistoletu zlał się z hukiem rozpadającej się przedniej szyby. Skuliłam się za kierownicą i modląc się o cud, przekręciłam kluczyk. Silnik zawarczał i zamilkł. Przekręciłam drugi raz, trzeci. Nie oglądałam się, słyszałam krzyki, rozległ się następny huk. Świsnęło blisko ucha, rozleciała się boczna szyba.

Z boku zamajaczyła rozpędzona sylwetka, zobaczyłam uniesione widły. W tym samym momencie zaskoczył silnik i toyota ruszyła jak chart puszczony z uwięzi. Widły uderzyły, zahaczyły o boczny słupek. Wdepnęłam gaz do końca, zaklinowane widły szarpnęły napastnikiem. Przewrócił się, wywinął kozła, przez ułamek sekundy zobaczyłam wykrzywioną wściekłością twarz. Włączyłam reflektory i wjechałam do lasu, za szybko jak na moje umiejętności. Z przerażeniem zobaczyłam w lusterku dwóch mężczyzn biegnących do terenowego bmw. Za bramą stał stróż, z szalejącymi brytanami. Sukinsyn był z nimi w zmowie!

Toyota ślizgała się w skrętach na piasku jak po lodzie, z trudem mieściłam się między migającymi drzewami. W skroniach mi łomotało, powietrze wpadające przez wybite okno dławiło, z trudem łapałam oddech. Lusterko zabłysło dalekim światłem – wiedziałam, że jestem bez szans z terenowym wozem. Nie przebiegło mi przed oczami całe życie, nic z tych rzeczy. Poczułam tylko żal i gniew.

– Niedoczekanie, bydlaki! – warknęłam.

Skręciłam znów z poślizgiem i lusterko zgasło na moment. Kilka sekund na decyzję, od której zależało życie. Przed sobą zobaczyłam przesmyk między brzozami. Zgasiłam światła, wyprostowałam kierownicę i nacisnęłam pedał gazu. Auto przeskoczyło przez koleiny, wpadło między białe pnie. Zgrzytnęła blacha, z trzaskiem odpadły oba lusterka. Zdążyłam oprzeć się rękami na kierownicy. Zobaczyłam zbliżający się cień potężnej sosny. Błysnęło oślepiająco i zapadła ciemność. I cisza. Nie było mnie, nigdzie. Wspaniałe uczucie.

Gdybym nie straciła kontaktu ze światem, zobaczyłabym, że chwilę później rozpędzone bmw minęło miejsce, w którym wjechałam do lasu, i popędziło prosto przed siebie.

Kilka kilometrów dalej bmw wyjechało z poślizgiem z leśnej drogi na szosę i zahamowało. Z wozu wyskoczył krępy mężczyzna po pięćdziesiątce, z pistoletem w ręku. Rozejrzał się w obie strony i zaklął pod nosem. Szosa była idealnie ciemna, ani śladu po uciekającej toyocie. Kierowcą był człowiek o wyglądzie boksera, który częściej był nokautowany niż nokautował. Przyciskiem opuścił boczną szybę.

– Spokojnie, szefie – rzucił przez spłaszczony nos, zapalając papierosa – Ustalimy kto ona i… – przesunął dłonią po gardle.

– Taki jesteś cwany? A jeśli popędzi na policję? Wracamy posprzątać! – warknął krępy. Wsiadł do samochodu i sięgnął po telefon. Wybrał numer, poczekał na połączenie. – Tu Krüger. Mam problem, nie dogadaliśmy się, musiałem wyczyścić Grubego. I jest wścibski nos do ucięcia, kobieta. Zajmę się nią. A ty jedź, na co czekasz? – szczęknął do kierowcy. Ze złością wyrwał mu papierosa z ust i wyrzucił przez okno. – Znajdź listę właścicieli koni – powiedział do telefonu i wyłączył go. Oparł się o siedzenie i zamyślił z ponurą miną.

– Powiedz, Nokaut, dlaczego ludzie nie pozwolą włożyć sobie do głów prostych prawd? Trzeba je wbijać pięścią. Albo widłami.

Bokser pokiwał okrągłą głową i odparł z filozoficznym spokojem:

– Wiem tyle, szefie, że nic nie wiem. Ludzie to ludzie, dopóki żyją. Potem to już nie ludzie. Widziałem to, nieraz.

Auto zawróciło na szosie i wjechało w leśną drogę. Zakołysało się na wybojach, światła reflektorów błysnęły na pniach brzóz i zanurzyły w ciemność lasu.

W konstancińskich ogrodach i nad brzegami Jeziorki mieszkają tajemnicze stwory. Nie są to ponure strzygi ani wiesiołki, mają pogodne charaktery i żyją w zgodzie z ludźmi, ale bywają psotne. Czasem wypędzą z zarośli stado dzików, wprost na przechodnia. Nocami pohukują jak puszczyki, mrożąc dzieciom krew w żyłach. Albo rzucają się w środku rzeczki z takim hałasem, jakby ktoś wpadł w jej nurt. Dziadek twierdził, że przybyły z wędrującymi Cyganami, których tabory zatrzymywały się pod lasem na obrzeżach Konstancina. Kiedy mój ojciec był mały, dziadek zabierał go wieczorami do cygańskich obozowisk. Siadali przy ogniskach i słuchali opowieści z egzotycznych krajów, a z ciemności na ojca patrzyły dziwne oczy i poruszały się tajemnicze cienie. Cyganie odjechali i więcej nie wrócili, ale stwory z ich opowieści upodobały sobie Konstancin. Chyba po ojcu odziedziczyłam skłonność do patrzenia inaczej na świat, często bowiem zdarzało mi się je widzieć oczami wyobraźni.

Dwa takie stwory wyłoniły się z mgły mojego niebytu. Machały rękami i zaglądały zielonymi ślepiami do oczu. Powoli przywracały mnie do życia. Kiedy zobaczyły, że odzyskuję przytomność, zadowolone zakręciły się w takt Eine kleine Nachtmusik Mozarta w moim telefonie komórkowym, i zniknęły.

Ludzi sukcesu poznaje się po tym, że nie odbierają telefonów. U mnie działał odruch artystki, która nieustannie szuka zleceń i pędzi na każde wezwanie. Podniosłam głowę i otworzyłam oczy. Las dokoła był ciemny, zniekształcony Amadeusz wiercił dziurę w obolałym mózgu.

Nie pamiętałam, co się wydarzyło. Przeczuwałam, że coś mi grozi, ale nie wiedziałam co. Muszę zmienić dzwonek w telefonie, z szacunku dla Mozarta. Powoli dotarło do mnie, że siedzę w ciemnym samochodzie, przed grubym pniem sosny. Aha… wpadłam do lasu i rozbiłam się. Pięknie.

Zobaczyłam, że mój telefon gra i świeci dwa metry w bok od samochodu. Nieźle musiałam walnąć w tę sosnę. Dotknęłam czoła i poczułam wilgoć na dłoni. Miałam nadzieję, że to krew, a nie mózg. Rozbiegane myśli dowodziły, że mogłam się mylić. Drzwi były otwarte, zrobiłam ruch w stronę telefonu i wylądowałam twarzą na miękkim mchu.

– Powoli, zostaw telefon. W tym stanie nie przyjmiesz zamówienia na portret – skarciłam się półgłosem.

Mozart posłuchał mnie i zamilkł. Usiadłam na mchu i rozejrzałam się. Przód toyoty był wbity w drzewo i krótszy o pół metra. Jakim cudem wyjechałam z leśnej drogi, którą jeździłam setki razy? Z taką szybkością. Nie pędziło się po tych wybojach, jeśli kierowca był trzeźwym człowiekiem. Nie przesadzałam z alkoholem, a marihuanę paliłam ostatni raz piętnaście lat temu. Poza tym, po konopiach jeździ się wolno, bo świat przyśpiesza.

Podniosłam się z trudem na czworaka i w tej pozycji dotarłam do telefonu. Natknęłam się na torebkę, obok leżały porozrzucane dokumenty i kosmetyki. Na ekranie wyświetlił się Rafał, mój brat. Nie nadawałam się do rozmowy. Pozbierałam do torebki wszystko, co z niej wyleciało, podniosłam się i od razu usiadłam. Kręciło mi się mocno w głowie.

Odczekałam kilka minut, potem znów spróbowałam wstać. Ostrożnie, krok po kroku ruszyłam w stronę jaśniejącej w półmroku drogi. W obolałej głowie pojawił się lęk, czułam, że grozi mi niebezpieczeństwo. Nie miałam pojęcia, jakie.

Rozsunęłam gałęzie drzew i wyszłam na drogę. Znajdowałam się w połowie trasy między stajnią a szosą. Jeździłam dziś konno? Może spadłam z Grafa i półprzytomna wsiadłam za kierownicę? To niemożliwe, Graf nigdy by mnie nie zrzucił.

Zza chmury wyszedł księżyc w pełni, srebrne światło wypełniło las. Było cicho i pięknie. Prawie doskonale, gdyby nie pulsująca głowa. I podświadomy lęk. Oraz fakt, że musiałam dotrzeć pieszo do miasta, a nie byłam w stanie przejść stu metrów. Może wrócić do stajni i poprosić stróża, żeby zadzwonił po pomoc?

– Tylko nie stajnia! – błysnęło w głowie.

Czekałam chwilę na wyjaśnienie, ale nie nadeszło. No dobrze, nie pójdę do stajni, zadzwonię po Rafała. Wyciągnęłam z torebki telefon. Między drzewami mignęły światła zbliżającego się samochodu. Intuicja mówiła: uciekaj! Wycofałam się szybko, zaczepiłam piętą o sterczący korzeń i upadłam na plecy. Zahuczało, las, niebo i księżyc zawirowały i zaczęły odpływać.

Rozdział II

II

Księżyc powoli wrócił, pod powiekami zrobiło się jasno. Otworzyłam oczy. Nad głową paliła się zimnym światłem neonowa lampa. Na jej tle rysowała się zatroskana twarz Rafała oraz zaciekawione twarze moich przyjaciółek, Neny i Sandry. Obok siedział gruby mężczyzna w białym kitlu i boleśnie ściskał mnie za ramię.

– Au… – jęknęłam.

– Chwileczkę – mruknął grubas i z sykiem wypuścił powietrze. Zdziwiłam się, że potrafi mówić i syczeć jednocześnie. Po chwili zrozumiałam, że to aparat do badania ciśnienia. – Będzie pani żyła, długo i szczęśliwie – oświadczył, odwijając z ramienia pas z materiału.

Nie pan pisze tę bajkę – pomyślałam, przenosząc wzrok z grubego lekarza na brata i przyjaciółki.

Nieoceniony Rafał szukał mnie pół nocy, zawiadomił policję, obdzwonił wszystkich znajomych. W końcu wybrał się do klubu jeździeckiego i o mało nie wjechał na moje wystające z lasu nogi. Nena i Sandra zmusiły go, żeby powiedział, do jakiego szpitala mnie wiezie. Współczucie? Na pewno. Ale przede wszystkim ciekawość.

Brat był urodzonym wojownikiem i dobrym dziennikarzem śledczym. Zbyt często pisał, co myślał, na skutek czego wciąż musiał zmieniać pracę. Jego żona nie wytrzymała stresu, zażądała separacji i tak zamieszkał ze mną w Konstancinie, w domu odziedziczonym pod dziadkach. Dzisiejszej nocy porządnie wystraszyłam Rafała; przyjemnie jest się przekonać, że bliskim zależy na nas.

Nena próbowała pod łagodnym uśmiechem ukryć podniecenie całą sytuacją. Kochała stany ekscytacji. Pod warunkiem, że zagrożenie nie dotyczyło jej samej ani nikogo z jej rodziny. Ludzie przerażali Nenę, dawno temu zrezygnowała ze zrozumienia ich czynów i charakterów. W jej świecie wszyscy byli cudowni i sympatyczni, bo tylko w ten sposób mogła poradzić sobie z lękiem.

Poważna twarz Sandry wyrażała skupienie osoby, która wie więcej. Według Sandry dramatyczne wypadki były wynikiem zaburzeń energii, osobistej lub kosmicznej. Albo karmy. Sandra obserwowała mnie jak entomolog okaz motyla. Domyśliłam się, że po powrocie do domu skontaktuje się ze swoim koreańskim mistrzem Kim Sungiem, żeby odnaleźć metafizyczne korzenie mojego wypadku.

Powoli wracałam do rzeczywistości i poczułam niepokój. Rafał położył dłoń na moim ramieniu.

– Dobrze się czujesz?

Pokiwałam głową i przymknęłam oczy. Lekarz szeptem nalegał, żeby dać mi spokój. Usłyszałam kroki. Rafał, Nena i Sandra ruszyli do wyjścia.

– Muszę zadzwonić do Patrycji – szepnęła Nena. – Dopytywała się o Ewę.

– Pozdrów ją ode mnie – powiedziałam cicho.

Zatrzymali się w drzwiach i wrócili do mnie.

– Powiedz, co się stało? – poprosił Rafał.

Gruby lekarz westchnął zniecierpliwiony.

– Nalegam, żeby odłożyć to na później.

Jeszcze bardziej potrzebowałam wyjaśnienia.

– Zjechałam z drogi i wpadłam na drzewo? – zapytałam.

– Policjanci ustalili, że pędziłaś osiemdziesiąt na godzinę, po polnej drodze w lesie – powiedział Rafał. – Planujesz starty w rajdach?

– Nie wiem, braciszku, nie pamiętam. Niczego nie pamiętam.

To była niestety prawda. Pamiętałam tylko, że wróciłam z Grafem do stajni. Nie miałam bladego pojęcia, dlaczego tak szybko jechałam.

– Pamięć rejestruje wszystko, Ewcia – oświadczyła Sandra. – Trzeba poddać cię głębokiej hipnozie, żeby uruchomić twoją ektoplazmę. – Z zadowoleniem sięgnęła do torebki. – Ściągnę tu Kim Sunga.

Lekarz z trudem panował nad irytacją.

– Pani Ewa przeszła wstrząs mózgu i każde zakłócenie równowagi stanowi zagrożenie. Doceniam hipnozę pana Kim Ir Sena, ale nie pozwolę na żadne ryzyko. Proszę ją zostawić w spokoju.

Długimi ramionami zagarnął całą trójkę i popchnął brzuchem w stronę drzwi.

– Zadzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała – rzucił brat.

– Co z Grafem? – zapytałam.

– Nie martw się, twój ukochany stoi w stajni.

– A toyota?

Lekarz przymknął drzwi, z korytarza dobiegł głos Rafała:

– Mechanik powiedział, że zrobi z niej cinquecento. Będzie dobrze.

Kochany Rafał, wszystkim się zajął. Przymknęłam oczy i usłyszałam oddalone głosy Sandry i Neny.

– Ewka ma blokadę pamięci… jak ludzie, którzy spotkali kosmitów – powiedziała Sandra.

– No co ty! Przestań, Sandra! Naprawdę? Niesamowite! – Nena nadal była podniecona.

Moje przyjaciółki będą miały o czym mówić przez kilka dni, a wraz z nimi cały Konstancin, myślałam, leniwie zapadając w głęboki sen.

Znalazłam się znów w stajni, z Grafem. Musiałam uciekać, strach dławił za gardło, uszy wypełniał huk wystrzałów. Światła migały w tylnym lusterku, rozpadła się szyba toyoty. Reflektory wyłowiły zbliżający się błyskawicznie pień sosny. Niski męski głos oświadczył:

– Trzeba uciąć wścibski nos!

I zapadła ciemność.

Rozdział III

III

Minęły dwa dni. Na wyraźne żądanie gruby lekarz wypuścił mnie ze szpitala. Oświadczył, że powinnam zostać dwa tygodnie, poddać się obserwacji i wykonać tomografię głowy. Miałam pozwolić na napromieniowanie moich szarych komórek? Nie było mowy, nadal ich potrzebowałam. Obiecałam, że będę unikać stresów i zadzwoniłam po Rafała.

Łatwo powiedzieć: unikać. Wiedziałam, że zdarzyło się coś złego. I że stres wymazał to z mojej pamięci. Czy byłam świadkiem czegoś, co mogło mi teraz zagrażać? Może powinnam jednak poddać się hipnozie?

Wróciłam ze szpitala z Rafałem, jego starym volvo. Nasz dom wyłonił się spomiędzy drzew jak bezpieczna przystań. Poczułam wzruszenie wędrowca, który powraca z niebezpiecznej podróży. Trzy akacje, dwa kasztanowce, stara lipa i wielkie sosny kołysały się na przywitanie. Nie dostrzegamy urody miejsc, w których mieszkamy, zanim wydarzenia nie zakłócą naszego spokoju.

Poczułam, że oczy mi wilgotnieją i ukradkiem wytarłam je dłonią. Rafał spojrzał na mnie z uśmiechem zrozumienia, zabarwionym ironią. Od dziecka rozumieliśmy się bez słów. Z domu wyszła Marysia, otworzyła drzwi samochodu. Uściskała mnie i pocałowała w policzek. Oczekiwali ode mnie roli ofiary wypadku i nie mogłam ich zawieść. Z bladym uśmiechem pozwoliłam zaprowadzić się do saloniku, posadzić na kanapie i owinąć nogi kocem.

Zasłony na oknach były zaciągnięte, panował przyjemny chłód. Na stoliku parował dzbanek z imbirową herbatą, obok leżały książki, pilot do telewizora i telefon. Nic tylko leżeć leniwie i pozwolić sobie nadskakiwać. Zaczynałam doceniać mój stan. Oparłam głowę owiniętą elastyczną opaską na poduszce. Marysia i Rafał krzątali się między kuchnią i salonikiem. Ciekawa byłam, co powie moja córka, siedemnastoletnie kobiety chętnie krytykują matki. Wyszła z kuchni, postawiła na stoliku salaterkę z pokrojonymi owocami i spojrzała na mnie uważnie.

– Wystraszyłaś nas porządnie. I nie mów mi więcej, że mam unikać kłopotów… Nie po tej szarży przez las.

Rafał odwrócił się od odtwarzacza, do którego wkładał płyty.

– Twoja mama od piętnastu lat nie miała stłuczki.

Marysia potrząsnęła głową, rozsypując czarne włosy.

– Nobody is perfect… w tej rodzinie lubimy o tym zapominać. Pa, mamuś, wyleguj się. Pędzę do szkoły.

– Odwiozę cię – zaproponował Rafał.

Marysia podniosła obronnym gestem ręce.

– Sorry wujek, jadę autobusem, jak normalni ludzie. Wrócę o zmroku, pełnym zboczeńców i wampirów.

Wykrzywiła się do Rafała, puściła do mnie oko i kołysząc prowokacyjnie biodrami, wyszła z saloniku. Po chwili trzasnęły drzwi wyjściowe. Rafał podniósł pilota i uruchomił odtwarzacz.

– Ty stworzyłaś tego potwora – powiedział z westchnieniem.

Salonik wypełniły łagodne dźwięki symfonii Mozarta.

– Był jeszcze facet. To jego geny.

– Mhm – zgodził się brat. – No dobra, jesteś urządzona, pędzę do roboty. Zaraz tu będą twoje przyjaciółki. W razie czego dzwoń, wrócę i przepędzę je.

Pochylił się i ostrożnie pogłaskał mnie po głowie.

– Dzięki, braciszku. Nie wiem, co mnie napadło.

– Noc, adrenalina i fantazja. Mamy to we krwi. À propos, zbadali ci krew… nie piłaś i nie ćpałaś. Chcieli wysłać cię na badania psychiatryczne, ale przekonałem ich, że to beznadziejny przypadek. Odpoczywaj, pa.

– Pa, kocham cię.

– Jasne – zgodził się Rafał. – Nie masz wyjścia.

Ruszył do drzwi, odwrócił się w progu.

– Ja ciebie też… nareszcie zrobiłaś coś szalonego.

Nie miałam siły zaprotestować. Po chwili usłyszałam odgłos kroków na żwirze. Zostałam sama z myślami. I z niepokojem.

„Coś szalonego” odnosiło się do naszej młodości. Robiliśmy z Rafałem szalone rzeczy, mieliśmy wielkie ideały i planowaliśmy naprawić świat. Z poczuciem wyższości gardziliśmy kłamstwem i chciwością. Rafałowi nie przeszło, u mnie górę wziął rozsądek samotnej matki. Dlatego był zachwycony moim wybrykiem za kółkiem.

Z Neną byłam zaprzyjaźniona już w liceum. W czasach, kiedy nie było ważne, gdzie mieszkasz i czym jeżdżą rodzice. Nie trzeba było przynosić do szkoły iPhona i iPada, ze zdjęciami z wakacji na tropikalnych wyspach.

Byłyśmy wesołymi nastolatkami, jak większość rówieśników miałyśmy problemy z rodzicami i ze szkolną dyscypliną. Unikałyśmy uczenia się dla stopni i zakochiwania w tych samych chłopakach. Żeby nie popsuć przyjaźni.

Potem obie spotkałyśmy mężczyzn, bez których nie można było wyobrazić sobie dalszego życia. Mąż Neny stał się znanym adwokatem, jego kancelaria obsługiwała wielkie interesy prywatyzacyjne. Nena weszła w świat dużych pieniędzy, poznała i zaprzyjaźniła się z żonami bogacących się biznesmenów. Potem przekonała mnie, że warto poznać Sandrę i Patrycję. Im zagwarantowała, że nie poluję na cudzych mężów. I że bogactwo nie wywołuje u mnie zawiści.

Sandra i Patrycja sprawiały wrażenie saren wypuszczonych nagle na wielką przestrzeń lasów i prerii. Z doczepionymi skrzydłami, które pozwalały przeskakiwać oceany. Wszystko je ciekawiło i bawiło, czuły się bezpieczne i wolne. Nie straciły jeszcze kontaktu z rzeczywistością, jak zdarza się ludziom z wielkimi majątkami. Ten proces już jednak się zaczął i może budził ich lekki niepokój. Myślę, że byłam dla nich łącznikiem, realną kobietą z realnego świata, o którym powoli zapominały.

Nena, Sandra i Patrycja wjechały trzema terenowymi wozami do ogrodu i zatrzymały się przed autem Rafała. Znały niechęć mojego brata do ich świata i innym razem pomachałyby mu tylko z daleka, ale teraz ciekawość wzięła górę. Wyciągnęły z wozów pakunki ze słodyczami i szybko do niego podeszły. Usłyszałam głosy przez uchylone okno, resztę potrafiłam sobie wyobrazić.

Patrycja czuła się najważniejsza w każdej sytuacji, stosownie do wielkości majątku swojego męża, Witusia. Wiedziała też, jakie wrażenie robią na mężczyznach jej figura i duże, piękne oczy.

– Cześć, Rafałku. Nie będziemy przeszkadzać Ewci? – rzuciła, nachylając się do otwartego okna.

– Ewa cierpi na częściową amnezję, lekarz zakazał rozmów o wypadku – odparł Rafał, odwracając wzrok od głębokiego dekoltu Patrycji.

– Mówiłam! – zawołała Sandra.

– Pamięć wróci, ale zbyt szybkie przypomnienie może wywołać szok – powiedział Rafał i uruchomił silnik.

– Absolutnie! – zgodziła się Nena. – Moja babcia miała Alzheimera. I kiedy nie mogła sobie przypomnieć swojego nazwiska…

Patrycja oderwała się od samochodu i pokręciła głową z westchnieniem.

– Co ty bredzisz?

Nena poczuła się dotknięta.

– No co? Alzheimer to też amnezja, tylko na zawsze, prawda?

– Bardzo logiczna definicja – zgodził się Rafał. – Cześć dziewczyny, czas na mnie.

– Wszystkim się zajmiemy, jedź spokojnie – rzuciła Nena.

Sandra i Patrycja wymieniły znaczące spojrzenia. Nena była mistrzynią wpadek i ofiarą kpin. Miała za to budzący szacunek dar znoszenia porażek.

Rafał cofnął, ominął zaporę z terenowych samochodów i odjechał w stronę bramy. Patrycja odprowadziła volvo wzrokiem.

– Jak on może jeździć tym gruchotem?

– Podobno dokłada się do szkoły Marysi – powiedziała Sandra.

Patrycja wykrzywiła lekko usta.

– Co ty wiesz. Rafał ciągle zadziera z kimś ważnym i nie śmierdzi groszem. Jak myślisz, dlaczego żona go pogoniła? Swoją drogą, ciągle jest sam, przystojniaczek – dodała niskim głosem i poprawiła na udach obcisłą sukienkę. – Jakaś zaradna kobieta mogłaby się nim zająć.

– Przestań, Pati – rzuciła zaniepokojona Nena.

Patrycja roześmiała się niskim głosem i ruszyła w stronę domu, kołysząc się na wysokich szpilkach, które grzęzły w żwirze.

– Mogliby wyłożyć kostką – rzuciła z irytacją.

– Po co ci te szpile? – nie zmarnowała okazji Sandra.

– No co ty? Wiesz, jakie jest polowanie na Witusia? Chcesz, żebym wypadła z konkurencji? – powiedziała Patrycja, puszczając przy tym oko.

Wszystkie trzy roześmiały się zgodnie i weszły do domu.

– Śpisz? – zapytała Patrycja, pochylając się nade mną.

Wiedziałam, dlaczego nie przyjechała do szpitala. W jej świecie nie było miejsca na wypadki ani cierpienia. Wszystko było doskonałe: młodość, uroda i fortuna Witusia. Patrycja unieważniała problemy i trzymała się od nich z daleka, na wszelki wypadek.

– Nie budźmy jej, posiedzimy na tarasie, zaczekamy sobie – poprosiła Nena. – Może spróbujemy ciasteczek?

Ruszyły w stronę przeszklonych drzwi do ogrodu.

– Jesteśmy tu, żeby wesprzeć przyjaciółkę, a nie obżerać się – zauważyła z naganą w głosie Sandra.

– Aha… no tak, masz rację. To ja zrobię herbaty – zgodziła się Nena.

Dalsze wykorzystywanie mojego stanu byłoby niestosowne. Otworzyłam oczy i przeciągnęłam się.

– Cieszę się, że jesteście – powiedziałam słabym głosem.

Wszystkie trzy natychmiast znalazły się przy kanapie.

– Nic nie mów, odpoczywaj! – zawołała Nena.

Kolejno wycałowały mnie w policzki, z taką radością, że zrobiło mi się ciepło na sercu. Potem zaczęły wypakowywać ogromną ilość ciastek i czekoladek.

– Jeść chyba ci wolno – powiedziała Patrycja.

– Od Buchmana… świeże i pyszne, musisz spróbować! – zachęcała Nena.

– Cukier wytwarza serotoninę… przy twoim stresie to po prostu konieczne! – stwierdziła Sandra.

– Właśnie, co cię tak przestraszyło? – zapytała Nena.

Zapadła cisza. Sandra i Patrycja przewróciły oczami, a Nena złapała się za usta. Przez uchylone drzwi tarasu zajrzał wyjątkowo kosmaty stwór. Drapał się w kudłatą głowę i gapił z zachwytem. Nimfy z mulistej Jeziorki, która płynęła przez Konstancin, nie były tak piękne jak moje przyjaciółki. Wzięłam jedną czekoladkę.

– A wy? – zapytałam, udając, że nie usłyszałam pytania Neny.

– To wszystko dla ciebie – oświadczyła Sandra.

Włożyłam czekoladkę do ust. Przyglądały się, czekając na mój zachwyt. Kobieta w stresie je za dużo, a zwłaszcza słodycze. I tyje. Sandra, Nena i Patrycja nieustannie walczyły z łakomstwem, w imię doskonałych sylwetek. Ja miałam złamać zakaz, w imię przyjaźni. Pogryzłam czekoladkę i westchnęłam z pełnymi ustami:

– Rewelacja. Belgijskie?

– Z Brukseli – przytaknęła z zadowoleniem Patrycja. – Wituś zabrał mnie przy okazji biznesów.

– Jedz, jedz… idę zaparzyć herbatę. – Uśmiechnięta Nena ruszyła do kuchni.

Patrycja i Sandra usiadły w fotelach. Ich wzrok pałał hamowaną ciekawością.

– Rozmawiałam z Kimem… pamiętasz, mój bioenergoterapeuta. Dobrze ci zrobi uporządkowanie aury. Ściągnąć go? – zapytała Sandra.

– Co jej ma uporządkować? Sandra, błagam cię! – Racjonalna Patrycja przewróciła oczami z ubolewaniem.

– Aura to niewidoczna energia, którą wydzielamy. Ulega zaburzeniom po wypadku albo w stresie – upierała się Sandra.

– Może zmienić kolor na ciemny – podrzuciłam.

– Dokładnie – przyznała, zaskoczona moją kompetencją.

Patrycja wytrzeszczyła na mnie oczy.

– Myślałam, że tylko Sandra ma fioła.

Roześmiałyśmy się. Sandra patrzyła na nas z wyższością.

– Bawcie się, proszę bardzo. Kim twierdzi, że obie macie zaburzone aury.

– A skąd on to niby wie? – Patrycja wbiła w nią wzrok, ze zmarszczonymi brwiami.

– Widzi… na wylot, wszystko – stwierdziła spokojnie Sandra.

– Twój żółty cudotwórca podglądał mnie? Niby kiedy? – Głos Patrycji się zaostrzył.

Sandra rozkoszowała się przewagą. Włączyłam się do gry.

– Przyprowadziła Kima do klubu tenisowego – rzuciłam, zgadując.

– Skąd wiesz? – Sandra spojrzała na mnie zaskoczona.

– Czytam w twoich myślach.

Sandra traktowała takie sprawy poważnie.

– Zostaw to specjalistom, proszę cię.

– Zaraz, zaraz! – zaprotestowała Patrycja. – I ten twój bio-cośtam Azjata pooglądał sobie nasze…

– Aury – podpowiedziałam.

– Bez mojej zgody? Schowałaś go może w szatni? Tak się nie robi, Sandra! – Oburzenie Patrycji było szczere.

Nena weszła z dzbankiem herbaty i filiżankami na tacy. Domyśliła się, że doszło do starcia.

– O czym mówicie? Co się dzieje?

Sandra nie zamierzała się poddać.

– Najrówniejszą aurę ma Nena. O sobie nie mówię, bo ja medytuję.

– Dlaczego właśnie Nena? – zaprotestowała Patrycja.

– Najmniejszy przerost ambicji – wyjaśniła Sandra. – Malutkie ego.

Nena zaniepokoiła się.

– Dlaczego malutkie? To dobrze czy źle?

– Sandra twierdzi, że nie masz marzeń – wyjaśniła Patrycja.

– No co ty? Mam dużo marzeń – zdziwiła się Nena i zwróciła się do mnie: – Nie znalazłam cukru.

– Może miód? W kredensie, na górnej półce.

Nena pogodnie kiwnęła głową i wyszła. Nie obrażała się, nigdy i o nic. Patrycja uznała, że temat został wyczerpany.

Poczułam nagle falę gorąca, chwyciłam się za czoło. Przed oczami zamigotało, z ciemności wyłonił się spłoszony, stający dęba Graf. Zobaczyłam błysk i ogłuszył mnie huk wystrzału. Przede mną padał człowiek. Mignęły światła reflektorów między drzewami. Zasłoniłam twarz rękami.

– Co ci jest? Ewa! – Patrycja i Sandra były przestraszone.

Powoli wróciłam do rzeczywistości.

– Chwilami dopada mnie ból głowy.

– Zrobię ci chiński masaż – zdecydowała Sandra i usiadła bliżej.

– Lepiej jej nie ruszaj – udała zaniepokojenie Patrycja. – Jeszcze coś zmajstrujesz z tą aurą.

Sandra cofnęła ręce z urażoną miną. Kolejnemu starciu przyjaciółek zapobiegło pojawienie się Neny ze słoikiem miodu. Zaczęła nalewać herbatę do filiżanek. Widziałam, że pomimo pogodnej miny cierpi z ciekawości, i postanowiłam jej ulżyć.

– O co chcesz zapytać?

Nena odwróciła się z błyskiem w oczach.

– Przypomniałaś sobie już wszystko?

– Nena, please! – parsknęła Patrycja.

Zapadła cisza, przyjaciółki patrzyły na mnie z napięciem. Musiały coś usłyszeć o wypadku, inaczej ich wizyta straciłaby sens.

– Nic, słowo daję, pustka w głowie. Tylko obrazy – westchnęłam z rezygnacją.

– Obrazy? To dobrze – stwierdziła Sandra – przeciętny człowiek pamięta przede wszystkim obrazy.

– Jestem przeciętna. I nie wiem, co te obrazy znaczą.

– A co pamiętasz? – Oczy Neny świeciły się jak latarki.

– Spłoszone konie w stajni, huk, ucieczkę. Potem jazda przez las, światła z tyłu i… – przerwałam.

– I? – zapytały równocześnie.

– Koniec.

Spojrzały po sobie rozczarowane. Patrycja uderzyła się dłonią w czoło i wykrzyknęła:

– Stajnia! Cholera, coś się stało w stajni!

– Właśnie! To znaczy, że nie w lesie! – zgodziła się Nena.

– Nie w lesie, Nena! Przecież słyszałaś, że w stajni! Boże! – Patrycja przewróciła oczami.

– No mówię, że w stajni, co się wściekasz? – broniła się Nena.

– Musisz tam wrócić – oświadczyła uroczystym tonem Sandra.

Zapadła pełna napięcia cisza.

– Ewa ma odpoczywać, po co miałaby jechać do stajni? – zaniepokoiła się Nena.

– Trauma minie, kiedy odtworzy się zdarzenia, które ją wywołały. Na przykład chwilę przyjścia na świat. Byłam na takiej terapii, odgrywałyśmy swój poród. Wiele się wówczas o sobie dowiedziałam – powiedziała Sandra.

– Co na przykład? – zainteresowała się Patrycja.

– O przyczynach moich lęków. I o ukrytych powodach konfliktów z Karolem.

– Przestałaś się kłócić z Karolem? Od kiedy? – zapytała Nena.

– Tego nie powiedziałam. Ale domyślam się, skąd biorą się jego problemy.

– Bo przyduszono cię przy porodzie – stwierdziła bezlitośnie Patrycja. – Karola też?

Sandra wiedziała, że nie wolno jej się dalej posunąć.

– Nic wam nie powiem, same spróbujcie.

Patrzyłam na nie poważnie, powstrzymując wesołość.

– Daj spokój, mama rodziła mnie trzydzieści sześć godzin – powiedziała Nena.

– To widać – rzuciła Patrycja.

Roześmiały się, Nena też. Wymiany ciosów były celne, ale nie zabójcze. Choć chwilami rosło napięcie, wiedziały, jak uniknąć kłótni. Dobrze się znały i zbyt ceniły swoje towarzystwo, żeby wywołać prawdziwą wojnę. Musiałam przyznać, że w świecie kobiet mogły być wzorem do naśladowania. Sandra uznała, że dobra atmosfera pozwala poruszyć temat tabu:

– Ewa musi pojechać do stajni i przekonać się, czy nie wróci jej pamięć.

Wszystkie trzy spojrzały na mnie z nadzieją. Takie wydarzenie na długo mogło wyrwać je z objęć jedynego wroga – nudy.

– Nie mam amnezji, mogę opowiedzieć całe życie – zaczęłam po chwili. – Wymazało się tylko kilka minut, może nawet sekund. Nie wiem, czy chcę się dowiedzieć, co kryją. Na pewno coś nieprzyjemnego.

– Dość tego. Kobieta o mało nie zginęła, a wy ją dręczycie! – oświadczyła Patrycja

– Mogłabym tam pojechać, ale na pewno nie sama – powiedziałam ostrożnie.

– No jasne, nie zostawimy cię! – zadeklarowała natychmiast Sandra.

– Pojedziemy z tobą! – dołączyła Nena z entuzjazmem.

Patrycja westchnęła

– No dobrze. Wybierzemy się na pokaz ujeżdżania koni Maxa von Thorna.

– Ten Max Thorn robi przyjęcie w klubie? Dlaczego ja nic nie wiem? – Nena była poruszona wiadomością.

Mina Patrycja świadczyła, że dla niej wielki świat to codzienność.

– Wprowadzę was. Max pokazuje konie, które kupił we Włoszech i w Stanach. Ujeżdżać będzie on sam i jego nowy trener, z Hiszpanii. Max z trudem go namówił na przyjazd do Polski.

– Domyślam się – zgodziła się Sandra. – Kto chciałby tu mieszkać?

– Trzydzieści osiem milionów ludzi – zauważyłam. – I my.

– Nie zaczynajcie – pogodziła nas Patrycja. Była gorącą patriotką, ponieważ tu zdobył fortunę jej Wituś. – Przyjdziecie?

Sandra i Nena były podekscytowane wizją spotkania z Maxem von Thornem.

– No pewnie Pati, jesteś cudowna. Dzięki! – wykrzyknęła Nena. – Hubert poznał już Thorna. Ale wiecie, jaki jest mój mąż… nie cierpi mieszać życia prywatnego z biznesami. Podobno Max przyjaźni się z królową duńską. Czy to możliwe?

– Możliwe – zgodziła się Patrycja tonem osoby wprowadzonej w tajniki duńskiego dworu.

Sandra rzuciła na szalę ostatnią kartę, zaproszenie jej miało być niełatwe.

– Nie wiem, czy Karol nie ma jakiś planów.

– A co, już wrócił? – zapytała Patrycja podejrzanie spokojnym tonem.

Na twarzy Sandry pojawił się popłoch.

– Nie mów… Karol znów zniknął? – zaciekawiła się Nena.

Patrycja i Nena patrzyły ze współczuciem na Sandrę, której twarz wyrażała cierpienie i godność.

– Nie ma go od dwóch dni. Nie obchodzi mnie to, nic!

Nastała chwila ceremonialnej ciszy. Wiedziałam, że Sandra nie mówiła prawdy, Karola nie było dłużej. Jeszcze dzień i Sandra zamknie się w domu, położy do łóżka i będzie grać rolę chorej.

– Nie martw się, wróci. Będzie cię błagał o wybaczenie! – pośpieszyła na ratunek Nena.

– Jak zawsze – zgodziła się Patrycja. – Ty jesteś święta. Za taki numer zabiłabym Witusia. To jak, pojedziesz do klubu, Ewcia?

Patrzyły na mnie w napięciu. Westchnęłam i rzuciłam z rezygnacją:

– Ale nie zostawicie mnie samej, ani sekundy. Nawet z Maxem Thornem.

– Możesz być spokojna – zadeklarowała Sandra.

– Ty jesteś singiel, kochana. – Patrycja pogroziła mi palcem.

– Dlaczego nie? Może znalazłaby w końcu swoją miłość – zaprotestowała Nena.

Patrycja przewróciła oczami z westchnieniem.

– Mogłabyś delikatniej. Ewa walnęła się w głowę, a ty wyjeżdżasz z romansami.

Dopiła herbatę, odstawiła filiżankę i podniosła się.

– No, czas na mnie. Jesteśmy umówione.

Nena też wstała.

– Hubert zaraz wraca, muszę mu podać obiad.

Sandra podeszła do mnie.

– Pa, Ewa, do jutra!

Były poważnie przejęte czekającą je przygodą, konfrontacją mojej pamięci z ponurą tajemnicą stajni. Wymieniłyśmy pocałunki i uśmiechy. Patrycja, Nena i Sandra ruszyły do wyjścia. W drzwiach pomachały mi. Przez uchylone okno nadal słyszałam ich głosy.

W ogrodzie sprzątali liście Sikorek i Tomaszek, obywatele Konstancina od urodzenia. Obaj po pięćdziesiątce, pochodzili z rodzin zakwaterowanych po wojnie w opuszczonych willach. Teraz ich egzystencja przypominała stan nieważkości, bez obowiązków, pośpiechu i celów. Wykonywali przypadkowe prace, po czym zapadali się pod ziemię, z zapasami taniego wina i papierosów. Bytowanie poza nawiasem konstancińskiej społeczności czyniło Sikorka i Tomaszka wolnymi ludźmi i sprzyjało filozoficznemu dystansowi.

Sandra, Nena i Patrycja szły w stronę samochodów, nie zauważając wpatrzonych w nie mężczyzn. W świecie moich przyjaciółek Sikorek i Tomaszek byli niewidzialni.

– To wszystko przez to, że Ewcia jest sama – powiedziała Sandra.

– No co ty, dlaczego? – zainteresowała się Nena.

– Nie wiesz, co się dzieje z kobietą pozbawioną seksu? – Sandra narysowała kółko na czole. – Estrogen zaburza pracę kory mózgowej. Kłopoty z koncentracją. I z pamięcią – zakończyła ze znaczącą miną.

– Daj spokój, to jakaś pokręcona teoria – skrzywiła się Patrycja. – Seks to broń. Do użycia, kiedy trzeba zawalczyć. Ewa widocznie nie ma o co.

Sikorek i Tomaszek z wrażenia przestali grabić ogród. Gapili się na mijające kobiety z otwartymi ustami.

– Wiem, co mówię – uparła się Sandra. – Ile to już lat?

– Siedem – powiedziała Nena. – Dzień dobry panom – rzuciła do obu mężczyzn. W arystokratycznym otoczeniu Neny panowała żelazna zasada uprzejmości wobec każdego człowieka.

– Uszanowanie paniom. – Zaskoczony Sikorek ukłonił się z szerokim uśmiechem. Tomaszek nie był w stanie wykrztusić słowa.

Patrycja i Sandra zacisnęły usta i rzuciły Nenie karcące spojrzenia. Brakowało tylko, żeby ci dwaj zaczęli je publicznie pozdrawiać. Proletariackie pochodzenie Patrycji, po osiągnięciu majątkowego sukcesu, doprowadziło do zerwania z korzeniami. Mieszczańscy przodkowie Sandry nie lubili, a nawet bali się ludzi z tak zwanych nizin społecznych. Trzy przyjaciółki zatrzymały się obok samochodów.

– Siedem lat bez faceta? – upewniła się Sandra.

– Oszalałabym – oświadczyła Patrycja.

Roześmiały się.

– Mam coś dla Ewy – powiedział Sandra. – Znajomy Karola, podróżnik, obieżyświat. Właśnie wrócił z wyprawy dookoła świata.

Nena i Patrycja spojrzały na nią zaciekawione. Sandra położyła palec na ustach, na znak, że nic więcej od niej nie wydostaną. Zadowolona z przewagi wsiadła do samochodu, uruchomiła silnik i wyjechała z ogrodu.

Patrycja i Nena ruszyły za nią. Porsche cayenne, range rover i mercedes zakołysały się w bramie i przyśpieszyły na wykładanej kostką ulicy. Sikorek i Tomaszek patrzyli na odjeżdżające samochody. Sikorek splunął na ziemię.

– Pan Bóg nas chronił przed takimi.

– Pewnie – zgodził się Tomaszek, odprowadzając rozmarzonym wzrokiem kobiety za kierownicami.

Sikorek trącił go energicznie, przywracając do porządku.

– No co? – oburzył się Tomaszek.

Sikorek bez słowa pokazał na grabie i stos liści do uprzątnięcia. Obaj wrócili do pracy. Ich milczenie zabarwiała filozoficzna rezygnacja.

Rozdział IV

IV

Niedziela była piękna, wymarzony dzień na wyjazd do klubu jeździeckiego. Ze względu na mój wypadek Rafał wyjątkowo zgodził mi się towarzyszyć. Marysia, z ironicznym błyskiem w oczach, życzyła nam dobrej zabawy. A ja czułam niepokój na myśl o tym, co mogę sobie przypomnieć.

Kryty maneż był podobno największą drewnianą budowlą w Europie. Wysoko sklepioną kopułę dachu spinały całe sosny, wygięte w łuki jak w gotyckiej katedrze. Na galerii wzdłuż maneżu rozsiadło się kilkudziesięciu gości, dobrze ubrane kobiety i mężczyźni w lekkich marynarkach i rozpiętych koszulach. Z boku, za rozsuwaną ścianą ze szkła, bielały stoliki eleganckiej restauracji; tak ustawione, by goście również mogli podziwiać występy na maneżu. Tu rozsiedliśmy się my, Patrycja, Sandra, Nena, Rafał i ja. Na głowie miałam przepaskę założoną w szpitalu, częściowo ukrytą pod włosami.

Na maneż, na pięknym, wysokim koniu kłusem wjechał postawny mężczyzna przed czterdziestką, Maximilian Thorn. Ubrany był w dobrze skrojony strój jeździecki, podkreślający mocną sylwetkę. Toczek pasował do regularnych rysów twarzy. W skupieniu kierował ruchami konia, który z gracją tańczył na długich, zgrabnych nogach. Zatrzymali się przed galerią, Thorn ukłonił się, przeczekał oklaski i ruszył kłusem wzdłuż ogrodzenia maneżu.

Nie spotkałam jeszcze Maxa Thorna, ale od paru miesięcy mówiło się o nim w Konstancinie. Pochodził z rodziny pruskich baronów. Podobno cały majątek zabrał im Goering, jeszcze przed wojną, w odwecie za ucieczkę dziadka Maxa do Anglii. Thornowie odzyskali fortunę dzięki powojennym odszkodowaniom. Ich zamek i ziemie zostały na Mazurach. Matka Maxa była Polką i dlatego mówił po polsku, ale rzadko odwiedzał drugą ojczyznę. Jako dziedzic dużego majątku budził zainteresowanie wśród naszych biznesmanów i stał się obiektem towarzyskich polowań.

Po kilkunastu minutach dobrze wykonanych układów Max skończył pokaz i z uśmiechem ukłonił się bijącej brawo publiczności. Na maneż wjechał ciemnowłosy Hiszpan, na karym koniu. Zajął pozycję wyjściową i złożył ukłon w stronę widzów. Max lekko zeskoczył z wierzchowca, podał stajennemu toczek, po czym wszedł do restauracji. Ściągając zamszowe rękawiczki, podszedł do naszego stolika, pochylił się nad Patrycją i wymienił z nią pocałunki.

– Urządzę wybory miss amazonek, wystartujesz? – rzucił z uśmiechem. Jego polski naznaczony był lekkim akcentem, z gardłowym „r” teutońskich przodków.

– Ile płacisz? – zapytała rzeczowo Patrycja.

Max zignorował pytanie, dotknął palcem naszyjnika z pereł, tuż nad jej dekoltem.

– To też jest piękne.

Pod wpływem dotyku pierś Patrycji uniosła się w lekko.

– Prezent od Witusia.

– Od kochanka nie nosiłabyś publicznie.

– Nie mam kochanka.

– Wiem, to byłbym ja – stwierdził z udaną powagą Max.

Nadęty, próżny bałwan, pomyślałam z irytacją. Patrycja wymierzyła Maxowi klapsa w dłoń, która wciąż dotykała naszyjnika. Cofnął rękę z uśmiechem.

– Przedstawisz mnie?

– Baron Maximilian von Thorn – powiedziała Patrycja, niskim głosem akcentując słowo ‘baron’. Wskazała na Nenę. – Nena jest żoną hrabiego Huberta Odrowąża, być może go znasz.

– Huberta? Oczywiście, jest wspólnikiem najlepszej kancelarii prawniczej w Warszawie – powiedział Max, całując dłoń Neny.

Policzki Neny zabarwił lekki rumieniec.

– Jeździ pan jak… – nie znalazła słowa i rumieniec stał się jeszcze wyraźniejszy. Zapadła chwila ciszy, spłoszony wzrok świadczył, że nie wybrnie z potknięcia.

– Jak zawodowiec – podpowiedziałam.

Max zwrócił się w moją stronę, w jego oczach błysnęło zainteresowanie.

– Dziękuję za komplement z ust znawcy. Pani chyba trzyma konia w naszej stajni, prawda?

Poczułam niepokój. Skąd u diabła, wie o mnie i Grafie? Max wskazał na maneż, na którym zaczął pokaz ujeżdżania Hiszpan.

– Prawdziwy mistrz jest tam. Ja się wciąż uczę.

– Powiedziałeś w naszej stajni? – zapytała zaintrygowana Patrycja.

– Od miesiąca jestem udziałowcem klubu – wyjaśnił Max. – Pochylił się nad moją dłonią – Może wybierzemy się kiedyś na przejażdżkę?

– Przejażdżkę? Uważaj Ewa, to pożeracz serc! – wykrzyknęła z udanym lękiem Patrycja.

Wszyscy się roześmiali, a Max zwrócił wzrok na Sandrę. Można było wyczuć, że jej uroda modelki robiła na nim wrażenie.

– Sandra jest żoną Karola Niewiadomskiego, znanego reżysera i producenta reklam – przedstawiła Patrycja, akcentując tym razem „żoną”.

– Witam. – Max przytrzymał dłoń Sandry – Jest tu szczęściarz, którego pani wybrała?

Nena i Patrycja czekały w napięciu na odpowiedź. Na twarzy Sandry nie drgnął ani jeden muskuł.

– Kręci film, w Argentynie – odparła spokojnie.

– Jakoś mnie to nie martwi – powiedział Max z uśmiechem. – Mam nadzieję, że nie nudzą pani konie?

– To najciekawsze zwierzęta na świecie. Poza mężczyznami.

– Studiuje pani ten gatunek?

– Namiętnie – wyznała Sandra, mrużąc z uśmiechem zielone oczy o kocim wykroju.

Patrycja zamachała rękami i zawołała z przestrachem:

– Niech ktoś ich odciągnie od siebie! – chwyciła Maxa za ramię i zmusiła, żeby odwrócił się do niej. – Jeśli chcesz uwieść Sandrę, ceną jest drink dla nas wszystkich! – Odwróciła się do Rafała. – Max Thorn, Rafał Konarski, brat Ewy. Dziennikarz śledczy. Uważaj, to niebezpieczny człowiek!

Max uścisnął dłoń Rafała. Zaskoczył mnie jego naturalny uśmiech. Zrozumiałam, że występ z moimi przyjaciółkami i ze mną był podszyty kpiną. Max bawił się naszym kosztem. Zwyczajnie zareagował na Rafała, który pracował w konkretnym zawodzie.

Miałam mieszane uczucia. Pan baron uważa nas za prostaków, porównuje w myślach z niemieckim lub angielskim towarzystwem. Jest zwykłym pyszałkiem. I dlaczego tak dziwnie spojrzał na mnie, kiedy mowa była o stajni? Miał coś wspólnego z moimi koszmarami? Dużo bym dała, żeby wiedzieć, co kryje się w głowie Maximiliana Thorna.

Zobaczyłam, że w naszym kierunku idzie Wituś, mąż Patrycji. Mocno zbudowany, z czerwoną twarzą i wystawionym brzuchem, chodząca pewność siebie. Skinieniem głowy odpowiadał na pozdrowienia od stolików. W rękach trzymał szklaneczkę whisky z lodem i grube, dymiące cygaro. Wyraźnie nie obowiązywał go zakaz palenia w restauracji.

Za nim szła Wiktoria, siedemnastoletnia córka Patrycji. Była ładna i delikatna, ale miała znudzoną i rozdrażnioną minę. Wituś zatrzymał się przy naszym stoliku i bez przywitania zawołał do Maxa:

– Thorn, zostaw nasze kobiety! Bo wywołamy trzecią wojnę!

Głowy gości zwróciły się w jego stronę. Wituś był znaną postacią i lubił grać pierwszoplanową rolę. Patrycja roześmiała się. Max zwrócił się do niej:

– Jak ty wytrzymujesz z tym gburem?

Jeden z mężczyzn siedzących przy barze zawołał:

– Z największym trudem!

Wszyscy dookoła się roześmiali. Wituś udał, że nie usłyszał, pokazał Wiktorii wolny fotel, sam chwycił następny i usiadł na nim z rozmachem. Wiktoria siadając, sięgnęła po stojący przed Patrycją kieliszek z winem. Wituś wyjął kieliszek z jej dłoni i odstawił na blat. Wiktoria zacisnęła usta i zapadła się głęboko w wiklinowy fotel. Wituś podniósł szklaneczkę z whisky.

– Toast! Za wejście Maximiliana Thorna do naszego klubu!

Goście restauracji chwycili szklanki i kieliszki. Max był zakłopotany, najwyraźniej nie przepadał za ostentacją Witusia.

– Dzięki, to będzie ogłoszone w poniedziałek… – zaczął, ale Wituś nie pozwolił mu skończyć:

– Daj spokój, Max, twoja firma rano musi zgłosić to na giełdzie! Mów lepiej, co tu robimy!

– Oglądamy występ mojego przyjaciela i trenera, Domingo Miguela Carrosa. – Max pokazał na Hiszpana, który perfekcyjnie wykonywał kłus bokiem, po przekątnej kwadratu.

– Tak, tak. – Wituś machnął dłonią z cygarem. – Opowiadaj o biznesie, ludzie mają prawo usłyszeć. – Zatoczył ręką szerokie koło.

Rozległ się chór potwierdzających głosów. Max ukrył irytację.

– Zapraszam na frankfurcką giełdę – powiedział ze spokojnym uśmiechem.

– Uparciuch! – Wituś zrobił błazeńską minę. – Kupujemy tu cały tysiąc hektarów! – krzyknął i machnął ręką ze szklaneczką, tak mocno, że whisky rozlała się na kolana Wiktorii.

– Co robisz, do cholery?! – wrzasnęła Wiktoria, zrywając się, żeby ratować sukienkę.

Zapadła chwila skonsternowanej ciszy, potem rozległ się wybuch śmiechu Witusia.

– Cała Pati, jak boga kocham! – wykrzyknął i złapał dziewczynę za ramię. Jej skóra pobielała pod jego grubymi palcami.

– Au! To boli… puszczaj! – zawołała Wiktoria, wyszarpując ramię z uchwytu. Odsunęła fotel i ruszyła w stronę wyjścia z restauracji, w oczach błyszczały jej łzy. Patrycja wstała, rzucając Witusiowi gniewne spojrzenie. Chciała ruszyć za córką.

– Siadaj – powiedział Wituś cichym głosem.

Patrycja zawahała się i usiadła.

– Wyczyści się i wróci. Zdarza się, prawda? – rzucił lekkim tonem Wituś, kierując to do wszystkich.

Od stolików odpowiedziały mu potakiwania i uśmiechy. Wituś podniósł znów szklaneczkę z resztką whisky:

– Zdrowie mojego przyjaciela, barona Maxa von Thorna! Najlepszego jeźdźca wśród biznesmenów i biznesmena wśród jeźdźców! W Niemczech – dodał z uśmiechem i mrugnięciem oka.

Wszyscy spełnili toast. Zastanawiałam się, po co Wituś zmuszał córkę Patrycji do brania udziału w takich wydarzeniach. I dlaczego Patrycja zgadzała się na to. Jeśli to miała być towarzyska inicjacja Wiktorii, po co ją upokarzał? Było coś dziwnego w ich relacji. Na twarzy Thorna pojawił się wyraz niesmaku. Sandra nachyliła się do mnie i szepnęła:

– Daj sobie spokój z Maxem, to playboy. Mam dla ciebie coś ciekawszego. Podróżnik, fotografik, obieżyświat. Dwa lata dookoła kuli ziemskiej. Robi zdjęcia, dużo inwestuje. Stracisz głowę.

Udałam zaskoczenie, a Sandra uśmiechnęła się tajemniczo. Tymczasem Wituś uniósł wysoko pustą szklaneczkę i zawołał w stronę baru:

– Czy w tej knajpie jest choć jeden przytomny kelner? Jeszcze chwila i namówię barona, żeby wycofał inwestycję!

Musiałam na chwilę odetchnąć od high life'u i Witusia. I przywitać się z Grafem. Byłam pewna, że wyczuł moją bliskość. Wymknęłam się z restauracji na dziedziniec. Spojrzałam w stronę otwartych drzwi do stajni. Czarny, nieruchomy prostokąt zrobił na mnie nieprzyjemne wrażenie.

Pomimo ciepłego wieczoru poczułam chłód. Coś w mojej głowie buntowało się przeciw wejściu do środka. Skarciłam się w myślach, z powodu zwidów nie zrezygnuję z odwiedzenia Grafa.

Zdecydowanym krokiem pokonałam dziedziniec i weszłam do stajni. Panował tu półmrok, rozświetlony smugami światła z okienek nad boksami. Usłyszałam stuknięcia kopyt i parskanie, poczułam zapach koni, najpiękniejszą woń na świecie.

Graf zarżał cicho i wysunął łeb z boksu, jego oczy lśniły w półmroku. Podeszłam do boksu i odsunęłam drzwi. Objęłam go za szyję i przytuliłam. Stał spokojnie, obwąchując moje ramiona. Lęk wyparował. Nagle usłyszałam za sobą:

– To prawdziwa miłość.

Odwróciłam się z niemiłym uczuciem, że zakłócono moją intymność. W korytarzu przed boksem stał Max Thorn, przyglądał mi się z uśmiechem. Opanowałam odruch niechęci i wykonałam gest prezentacji.

– Pan baron… pan Graf.

Max zbliżył się i pogłaskał łeb konia. Pokazał na przepaskę na moim czole.

– To on cię zrzucił?

– Jest gentlemanem. I uosobieniem delikatności.

Koń rzucił łbem, odsuwając jego rękę. Max się uśmiechnął.

– Przepraszam, stary.

Graf kiwnął głową, przyjmując przeprosiny, ale kiedy Max zbliżył rękę, znów rzucił głową. Byłam z niego dumna.

– Zapomniałem, że miałaś wypadek samochodowy – powiedział Max. – Szalona jazda nocą. Coś cię przestraszyło?

– Nie pamiętam. Nic nie pamiętam.

– Patrycja powiedziała, masz częściową amnezję.

Thorn patrzył na mnie uważnie, czekał na odpowiedź. Nastał moment ciszy, wypełnionej parskaniem i tupaniem koni. Chciałam wyjść z boksu, ale Max stał w przejściu.

Poczułam się nieswojo. Czyżby wiedział coś o wydarzeniach tamtej nocy? Robi tu biznes, kupił akcje klubu, może bierze udział w jakiś ciemnych interesach. W jakim celu przyszedł za mną do stajni? Bał się, że coś sobie przypomnę? I co wówczas, zamordowałby mnie? Nonsens, za dużo świadków. Ale mógł przekazać wiadomość o mojej odzyskanej pamięci. Komu?

Patrzyliśmy sobie w oczy w milczeniu. Max czekał w napięciu, nie potrafił albo nie próbował ukryć, jak ważna była moja odpowiedź. Wybawiły mnie kroki na końcu stajni, po chwili doleciały do nas głosy Wiktorii i Witusia. Max wsunął się do boksu, położył palec na ustach.

– Nie świruj, Wiki, bardzo cię proszę! – mówił podniesionym tonem Wituś. – Co to za wychodzenie przy ludziach?

– Mam ochotę pojeździć. – W głosie Wiktorii czytelne było rozdrażnienie.

Rozległ się hałas rozsuwanych z trzaskiem drzwi. Spojrzałam ponad ścianami boksów i zobaczyłam głowę Wiktorii, która chciała wejść do swojego konia. Przebrana była w strój do jazdy. Za nią pojawił się Wituś. Energicznym chwytem za ramię wyciągnął Wiktorię na środek stajni, z trzaskiem zasunął drzwi i wrzasnął:

– Nie dziś! Nie po to przyjechaliśmy!

Spłoszone konie rzuciły się w boksach.

– Może ty nie! Ale ja mam w dupie twoje interesy!

– Jesz chleb dzięki moim interesom!

– Wypchaj się swoim chlebem! – krzyknęła Wiktoria. – Twoi kumple macają mnie wzrokiem! Może chcesz, żebym z którymś poszła do hotelu? Proszę bardzo, powiedz z którym! Może z tym Maxem? Jemu teraz liżesz dupę?

– Nie przeciągaj, bo… – w głosie Witusia zabrzmiała groźba.

– Bo co? – Wiktoria parsknęła złym śmiechem. – Grozisz mi?

Do stajni szybkim krokiem weszła Patrycja. Odnalazła wzrokiem Witusia i Wiktorię, podeszła do nich.

– Co się dzieje? O co znów się żrecie?

Wiktoria pokazała wyciągniętym palcem na Witusia.

– Każe mi siedzieć z tymi świntuchami! A ja chcę pojeździć!

– Dobrze wiem, o co chodzi, Wiki! O pana trenera… – wykrzywił się szyderczo Wituś.

Patrycja zmierzyła córkę badawczym spojrzeniem.

– Wiki?

– Dlaczego nie mogę mieć trenera?

– Bo twoja kobyła kosztowała mnie dwieście tysięcy! Ile kurwa mam jeszcze na te jazdy wydać? Na faceta, który rozbiera cię wzrokiem? A tobie się to podoba!

– Może powiesz, jak mam ułożyć konia bez trenera?

– Wiem, o co ci chodzi, nie jestem idiotą! Już on ułoży… ciebie, nie konia.

– Zazdrosny palant! – parsknęła Wiktoria.

– Co ty powiedziałaś?

Wituś prawie stracił głos ze złości. Zrobił krok w stronę Wiktorii, chwycił ją za rękę. Ona szarpnęła się, ale Wituś nie puszczał. Patrycja ruszyła, żeby ich rozdzielić. Przez chwilę mocowali się w milczeniu, wściekle sapiąc. Nie miałam ochoty dłużej oglądać tej sceny, ale nie mogłam niezauważenie wydostać się ze stajni. Max spojrzał na mnie i rozłożył ręce.

Tymczasem Patrycji udało się rozdzielić Wiktorię i Witusia. Stanęła między nimi z szeroko rozpostartymi ramionami.

– Uspokójcie się, do cholery! Jeszcze ktoś zobaczy!

Wiktoria cofnęła się, chwyciła oparte o ścianę widły. Wituś odskoczył przestraszony.

– Odstaw to!

– Wiki! – krzyknęła Patrycja.

– No chodź! Chodź tu! – Wiktoria natarła widłami na Witusia.

– Kurwa mać, pożałujesz! – wrzasnął Wituś, po czym odwrócił się i rzucił do ucieczki.

Wiktoria ruszyła za nim biegiem, z wyciągniętymi widłami. Prawie dogoniła go przed drzwiami stajni. Przerażony Wituś spojrzał za siebie, potknął się na progu, wypadł na dziedziniec i zrolował na wybrukowanym podjeździe z okrzykiem bólu.

Wiktoria parsknęła śmiechem, rzuciła widły na podłogę stajni i z siłą, którą daje złość, zatrzasnęła ciężkie drzwi. Odwróciła się do Patrycji, jej śmiech stał się histeryczny, potem zamienił się w płacz. Patrycja podeszła szybko do córki, objęła ją. Mówiła coś cicho, uspokajała i gładziła po włosach. Po chwili otworzyła drzwi stajni i wyprowadziła przytuloną Wiktorię. Na zewnątrz nie było już Witusia.

Zapadła cisza. Widziałam wystające z boksów głowy koni i lśniące oczy. Rozdęte chrapy węszyły z niepokojem. Stałam blisko Maxa, dotykałam go biodrem, jakbym instynktownie szukała wsparcia. Poczułam falę gorąca i odsunęłam się.

– Ciekawe historie można tu usłyszeć – uśmiechnął się Max.

Byłam wdzięczna, że nie zauważył mojego zmieszania. Poklepałam głowę Grafa i zrobiłam krok do wyjścia z boksu. Max odsunął się trochę, ale zostawił mało miejsca. Utknęliśmy w drzwiach. Byłam gotowa kopnąć go kolanem, żeby się uwolnić. Usłyszałam nagle głos Rafała:

– Ewa?

– Jestem! – wykrzyknęłam z ulgą i przepchnęłam się obok Maxa. W pośpiechu potknęłam się na progu boksu i prawie przewróciłam.

– Uważaj! – Rafał podbiegł i złapał mnie za ramię. Jednocześnie dojrzał Maxa.

– Ewa pokazywała mi Grafa. Piękne zwierzę. – Max skinął nam głową i ruszył w stronę wyjścia ze stajni.

Rafał spojrzał na mnie pytająco. Patrzyłam na oddalającego się Maxa. Czułam, że jestem blada, drżały mi usta.

– Co się dzieje?

– Wracajmy do domu, mam dość – odpowiedziałam.

– Ja też… od pierwszej minuty – zgodził się Rafał.

Zamknęłam drzwi do boksu. Pocałowałam i poklepałam czoło Grafa, potem odwróciłam się w stronę drzwi stajni. Maxa już nie było.

Stare volvo Rafała kołysało się na piaszczystej drodze. Tej samej, z której wypadłam. Słońce zaszło za chmurami, pod drzewami robiło się ciemno. Rafał pierwszy przerwał milczenie:

– Miło, że pochwalił Grafa, taki znawca koni.

Poczułam rozczarowanie. Mojego brata nie obchodziło, że groziło mi niebezpieczeństwo

– Thorn mógł mi zrobić krzywdę, nie pomyślałeś?

Rafał skrzywił się.

– Przesadzasz. Sama mnie zaciągnęłaś na tę paradę snobów. Jeśli szukasz romansu, nie rób ze mnie przyzwoitki.

Spojrzałam na niego wkurzona, ale po chwili musiałam parsknąć śmiechem.

– Nie szukam romansu, ale generalnie masz rację.

Auto zakołysało się na wybojach. Przed maską zamajaczyły połamane krzaki. Mijaliśmy miejsce, w którym wyjechałam z drogi. Przed kim uciekałam? Przed Maxem Thornem? Mój dobry nastrój znów się ulotnił.

Po kilku minutach jazdy dotarliśmy do wylotu leśnej drogi. Rafał wyjechał na pustą szosę i przyśpieszył. Z prawej strony przesunęła się tablica z napisem: WARSZAWA – 25 km. Ktoś, zapewne rozweselony mocnymi trunkami członek klubu jeździeckiego, dopisał literę „K”, tworząc napis: WARSZAWKA.

Rafał uruchomił odtwarzacz, rozległa się łagodna melodia i magnetyczny głos Cohena: – Susan takes you down to her place by the river…

Wyciągnęłam się wygodnie w fotelu i przymknęłam oczy. Gdzie mnie zabierała ta historia? Jaką tajemnicę ukrywał Max? Podobał mi się, musiałam przyznać. I bałam się go. Czy cierpiałam na syndrom samotności? Albo jeszcze gorzej: fascynacji przestępcami? Weź się w garść, kobieto, nie jesteś egzaltowaną idiotką – skarciłam się w myślach.

Rozdział V

V

W południe następnego dnia wracałam do Konstancina małym citroenem z napisem na drzwiach: Samochód zastępczy. Zatrzymałam się w długim korku przed zwężeniem dwupasmowej drogi. Z zamyślenia wyrwał mnie głos spikera z radia:

– Rząd Niemiec domaga się wyjaśnienia zaginięcia biznesmana, który od pewnego czasu inwestował w Polsce, Hansa Dietricha Schonenbacha. Polska policja zapewnia, że podjęła wszystkie niezbędne czynności w celu ustalenia miejsca pobytu niemieckiego biznesmana.

Wiadomość zelektryzowała mnie. Niemiecki biznesmen tak ważny, że rząd się o niego upomina? Czy był znajomym Thorna?

Samochód przede mną ruszył, odruchowo wrzuciłam bieg i nacisnęłam pedał gazu. W wolne miejsce za mną wsunął się czarny wóz z przyciemnionymi szybami. Przyśpieszyłam za kolumną samochodów, po stu metrach skręciłam w boczną ulicę. Wóz z czarnymi szybami skręcił za mną.

Zaniepokoiło mnie to, ale po chwili wzruszyłam ramionami. W moim stanie ducha wszystko wydawało się podejrzane, powinnam uważać, żeby nie wpaść w manię prześladowczą.

Pół kilometra dalej zobaczyłam kilkanaście zatrzymanych samochodów. Ulica była zwężona do jednego pasma przez roboty drogowe, pośrodku stał range rover z kołami w wypełnionym wodą wykopie. Z boku grupka kierowców radziła, jak wydostać wóz i uwolnić przejazd. Widocznie nie chcieli wracać do zapchanej głównej ulicy. Wysiadłam z citroena, żeby ocenić sytuację.

Zza mężczyzn wysunęła się Patrycja i pomachała do mnie ręką. Potem sięgnęła do range rovera, wyciągnęła pakunki z zakupami, pilotem zamknęła zamki i ruszyła szybkim krokiem w moją stronę. Zaskoczeni mężczyźni zaprotestowali chórem, ale nie zrobiło to na niej wrażenia. Podeszła i pocałowała mnie w oba policzki.

– Z nieba mi spadłaś, Ewciu! Jedźmy!

– Zostawisz tak wóz? – zapytałam, patrząc na rozzłoszczonych kierowców.

– No pewnie – odparła Patrycja. – Jedźmy do domu.

Powiedziawszy to, wyciągnęła w stronę kierowców dłoń, ze środkowym palcem do góry. Rozległa się wrzawa oburzonych głosów, kilku mężczyzn ruszyło w naszą stronę. Wsiadłam szybko za kierownicę i uruchomiłam silnik. Patrycja wrzuciła na tylne siedzenia pakunki, usiadła na miejscu pasażera. Była w świetnym nastroju.

– Jedź, na co czekasz?

Wrzuciłam wsteczny, zawróciłam i ruszyłam w stronę głównej ulicy. W lusterku zauważyłam, że czarny wóz z ciemnymi szybami też zawrócił i ruszył za nami. Poczułam dreszcz emocji. Nie wyglądało to na przypadek, byłam śledzona! Patrycja wybrała numer w telefonie komórkowym.

– Panie Staszku, znajoma już mnie zabrała. Ma pan zapasowego pilota? Niech pan weźmie tego grata i wrzuci do Wisły – przerwała na chwilę. – No dobrze, jak pan chce. – Rzuciła komórkę na deskę rozdzielczą i powachlowała się dłonią – Jezu, muszę złapać oddech! Ale jazda!

– Nie boisz się, że zrobią coś z wozem?

Roześmiała się zadowolona.

– Niech tylko spróbują! Zrobiłam im fotki telefonem, kiedy zaczęli pyskować. Dobrze wiedzą, kim jestem. Odwieziesz mnie, zrobię pyszną kawę i napijemy się martini, okej?

Kiwnęłam głową. Patrycja opadła na oparcie fotela.

– Zjawiłaś się w samą porę.

W lusterku obserwowałam wóz z ciemnymi szybami, który trzymał się kilkadziesiąt metrów z tyłu. Pomyślałam, że powiem o podejrzeniach Patrycji, ale zapewne wysiadłaby i pobiegła do tamtego wozu z awanturą. Ruszyłam ostro, żeby wskoczyć w wolne miejsce między samochodami, na głównej ulicy.

– Uważaj! – krzyknęła Patrycja.

Zahamowałam centymetry od błotnika wozu przed nami.

– Jezu, kobieto… nic dziwnego, że miałaś wypadek – stwierdziła Patrycja, oddychając z ulgą.

Przejechałam przez rondo w centrum Konstancina i wydostałam się z korka. Skręciłam w ulicę, przy której stały najbardziej okazałe rezydencje. W lusterku zobaczyłam, że czarny wóz skręcił za nami. Pozwolę mu zbliżyć się, zapamiętam numery rejestracyjne i poproszę Rafała, żeby sprawdził drani. Mój brat miał zaprzyjaźnionych policjantów. Zwolniłam, ale czarny wóz był czujny, utrzymał dystans.

Patrycja od kilku minut nie przestawała mówić:

– No i ten profesor powiedział, że tak dobre światło jak moja galeria ma tylko Muzeum Narodowe. Wyobrażasz sobie? No, ale kto chodzi do Narodowego? U mnie ludzie dostają wino i sushi. A tam co? Goło i wesoło! Nic nie można kupić, najwyżej ukraść! – roześmiała się głośno ze swojego żartu.

– Tak powiedział? – Nie spuszczałam wzroku z lusterka, z odbiciem czarnej limuzyny.

– Ja tak mówię, głupia! Jemu nie wypada, w końcu profesor. Dostaje od mnie pięć tysięcy miesięcznie, do ręki… to co ma mówić? Jestem ci wdzięczna, że mi go poleciłaś! Cała warszawka już gada, że moja galeria mu kustosza… samego profesora Byczkowskiego! On cię uczył malować? Może i ja bym spróbowała? Po co płacić malarzom, jak ma się galerię? To nie filozofia machać pędzlem. No powiedz sama?

Wiedziałam, że żartuje, ale nie bawiło mnie to. Też chciałabym mieć własną galerię. I pieniądze na zakup obrazów. Muszę uważać, żeby nie dopadła mnie zawiść.

– Profesor Byszewski, nie Byczkowski – powiedziałam. – Zapamiętaj, bo jest czuły na swoim punkcie. Co wiesz o Maximilianie Thornie?

Patrycja spojrzała na mnie bystrym wzrokiem.

– Wpadł ci w oko? No przyznaj się. – Nie pozwoliła mi zaprzeczyć. – Spoko, każda by się z nim puściła. Ale ja kocham Witusia… choć nienawidzę bydlaka, bo robi, co chce. – Zmieniła ton na poważny. – Lepiej uważaj na Thorna. Wituś mówi, że kręcą się przy nim ludzie z miasta.

– Którego miasta?

Przewróciła oczami z westchnieniem.

– Ty jesteś dziecko! Tak się mówi na gangsterów, nie wiesz? – Pokazała na bramę przed ogromną willą. – Zatrzymaj, nie pamiętasz gdzie mieszkam? Co z tobą?

Zahamowałam przed bramą. Tak gwałtownie, że Patrycja musiała oprzeć się o deskę rozdzielczą. Upadł jej pod nogi telefon komórkowy. Pochyliła się, szukając go pod siedzeniem. Było zbyt ciasno, więc otworzyła drzwi i wysiadła, po czym znów pochyliła się pod fotel.

– Jezu… jak ludzie jeżdżą takimi pudełkami! – wystękała z wysiłku.

Rozległ się trzask materiału. Patrycja odwróciła się, żeby zobaczyć pęknięcie spódniczki.

– No pękła mi… zobacz! Utyłam jak krowa! – Znalazła telefon pod fotelem, potem zabrała z tylnego siedzenia torebkę i pakunki z zakupami. – Nie zapraszam cię, Ukrainki sprzątają, jest kompletny burdel.

Nie przypomniałam jej o obietnicy kawy i martini. Chciałam zapolować na numer rejestracyjny czarnego wozu. Nie potrafiłam nawet określić jego marki.

– Ten czarny samochód, co to za marka? – zapytałam.

Patrycja rzuciła wzrokiem na wóz zaparkowany kilkadziesiąt metrów za nami.

– Infinity. Stary model, sprzed dwóch lat. Podoba ci się? Obciach, daj spokój… dla ruskich nuworyszy. – Spojrzała na mnie z niepokojem. – Z twoją głową na pewno jest okej?

– Wszystko gra – odparłam z uśmiechem.

– No to cool ! – wsunęła się do środka i pocałowała mnie w policzek. – Dzięki za podwózkę, Ewcia! Zadbaj o siebie. Dobrze ci zrobi trochę seksu, wiem, co mówię. Nie będziesz taka roztargniona… gangster nie gangster. Wituś też zna różnych takich. Wiadomo, w biznesach to mus. Pa, pa! Sandra i Nena zaraz będą w Papierni, wpadnij koniecznie. Zmienię tę kieckę, wezmę bryczkę i przyjeżdżam. Nie gadajcie o niczym ważnym beze mnie!

Z pakunkami i torebką w rękach nacisnęła łokciem domofon. Brama otworzyła się, wyszedł ochroniarz i przejął pakunki. Poszli oboje w stronę willi. Z głębi ogrodu nadbiegły szczekające dwa psy, egzotycznych ras. Patrycja schowała się za ochroniarza, żeby psy nie skoczyły na nią z radości.

Wrzuciłam wsteczny, spojrzałam w lusterko. Czarny wóz zniknął, jakby rozpłynął się w powietrzu. Ki diabeł?

Po kilku minutach wjechałam na teren Papierni, niewielkiego centrum handlowego, przerobionego z XVIII-wiecznej manufaktury zwanej Królewską Fabryką Papieru. Podobno król Stanisław August korzystał wyłącznie z papieru tu zrobionego, i na nim też wydrukowano Konstytucję 3 Maja.

Zaparkowałam citroena, zamknęłam drzwi pilotem i ruszyłam wybrukowaną ścieżką. Przechodząc przez mostek nad kanałem płynącym wzdłuż budynku, rozejrzałam się dyskretnie. Nigdzie nie było czarnego wozu. Infinity, czyli nieskończoność – pretensjonalna nazwa, pomyślałam z niechęcią.

Zauważyłam, że przygląda mi się mocno zbudowany mężczyzna w skórzanej kurtce, który wysiadł z terenowego audi.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki