Tu był własny, osobliwy świat, niepodobny do niczego innego; tu były własne, osobliwe prawa, osobliwa odzież, osobliwe zwyczaje i obyczaje, i martwy za życia dom, i życie jak nigdzie indziej, i szczególniejsi ludzie[1].

[1] Fiodor Dostojewski, Wspomnienia z domu umarłych, przełożył Czesław Jastrzębiec-Kozłowski, Wydawnictwo Puls Publications Ltd., London 1992, s. 10.

Książkę tę dedykuję indywidualistom, intelektualistom, rewolucjonistom, wolnomyślicielom oraz wszystkim pozostałym ludziom wykluczanym ze społeczeństw, w których przypadło im żyć.

Autor

Prolog

Listopadowe słońce leniwie wstawało, budząc powoli cały świat do życia. Było chyba niewyspane, bo jakby niezadowolone, że znów musi to robić, niechętnie i niemrawo przebijało się przez poranne, deszczowe chmury. Jeden z promieni przedarł się w końcu przez wszystkie warstwy i oświetlił parkujący samochód.

Pracownik prywatnej firmy pocztowej „PostIt” zgasił silnik służbowego dostawczaka i wyskoczył na zewnątrz. Wprost w kałużę.

„Co za zadupie” – przemknęło mu przez myśl, gdy otrzepywał buty i wyjmował z torby kopertę. „Że też ktoś tu mieszka!”

Śpiesznie przeczytał adres i ruszył w kierunku jednego z czterech bloków tego, znajdującego się o kilka kilometrów od skraju aglomeracji, miniosiedla. Budynki były dość stare, pewnie co najmniej pięćdziesięcioletnie, i było to po nich widać. Zwłaszcza jeden z nich prezentował się tragicznie, z wymalowanym wielkim graffiti prezentującym pokraczny napis „Nie ufaj ekranom” oraz z powybijanymi i pozabijanymi deskami oknami, co wskazywało na ewidentny pustostan.

„Zapomniany, tak jak i całe to wypiździajewo” – w głowie listonosza znów zagościła króciutka myśl. „Ale mi się początek zmiany trafił. Byle tylko pozbyć się tego listu i wrócić do cywilizacji”.

Korespondencja była adresowana do mieszkańca najwyższego z bloków. Drzwi do budynku nie były domknięte, więc nie trzeba było się dobijać przez domofon i uniżenie prosić o łaskawe wpuszczenie pracownika poczty. Wewnątrz brzęczała jarzeniówka oświetlająca przeciętną, utrzymaną w nawet nie najgorszym stanie klatkę schodową, w której po schodach niespiesznie schodził starszy pan ciągnięty przez kundelka.

– Dzień dobry, młody człowieku! – ucieszył się mieszkaniec na widok listonosza. – Masz może coś pod czternastkę?

– Nie. Tylko jeden list do pana Piotra Nateckiego.

– Oj, to ósme piętro, a winda nie działa – tłumaczył staruszek, próbując wyciągnąć za drzwi warczące na niespodziewanego przybysza zwierzę. – No cóż, miłej wspinaczki – mruknął i zniknął w drzwiach wyjściowych. Przez chwilę słychać jeszcze było poszczekiwanie psa.

– Dostarczyć do rąk własnych! – przeczytał na głos listonosz pogrubiony napis na kopercie. Westchnął i w tym momencie zauważył ponumerowane od jeden do czterdziestu skrzynki pocztowe, wiszące na parterze, tuż obok drzwi do niedziałającej windy.

Rozdział 1

W którym należy się rozbudzić, by przysiąść do roboty

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

W blasku obojętnych gwiazd

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8219-160-8

© Maciej Dynieski i Wydawnictwo Novae Res 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Monika Turała

Korekta: Małgorzata Knight

Okładka: Wiola Pierzgalska

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek