Lucy Maud Montgomery

HISTORYNKA

THE STORY GIRL

przełożyła Janina Zawisza-Krasucka 

Książka w dwóch wersjach językowych: polskiej i angielskiej

A dual Polish-English language edition

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Tekst wg edycji: angielskiej z roku 1911 i polskiej z roku 1936.

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7639-398-8 

HISTORYNKA

ROZDZIAŁ I. DOM NASZEGO OJCA

 – Ogromnie lubię wszelkie drogi, bo zawsze jestem ciekawa, co się znajduje u ich kresu.

 Tak kiedyś powiedziała Historynka. Opuszczając pewnego majowego ranka Toronto i udając się na Wyspę Księcia Edwarda, obydwaj z Feliksem nie mieliśmy pojęcia o Historynce, jak również nie znaliśmy tego jej przezwiska. Wiedzieliśmy tylko, że kuzynka Sara Stanley, której matka, a nasza ciotka Felicja, dawno już nie żyła – mieszkała stale na Wyspie u wuja Rogera i ciotki Oliwji King, na farmie w Carlisle, sąsiadującej ze starym dworkiem Kingów. Wierzyliśmy, że ją poznamy, gdy przyjedziemy na miejsce, a z listów ciotki Oliwji do ojca, domyślaliśmy się że kuzynka Sara jest bardzo miłem stworzeniem. Naogół niezbyt często myśleliśmy o niej. Interesowali nas bardziej Fela, Celinka i Dan, którzy mieszkali w samym dworku i mieli być naszymi stałymi towarzyszami podczas lata.

 Lecz wizja Historynki, choć nieznanej jeszcze, zamajaczyła nam tego ranka, gdy pociąg opuszczał dworzec w Toronto. Wyruszyliśmy przecież w dalszą drogę i chociaż wiedzieliśmy, co się znajduje u jej kresu, owiana była dla nas jakimś nimbem tajemniczości, nimbem nieznanego uroku, dającego temat do głębokich rozmyślań.

 Radowała nas sama myśl ujrzenia rodzinnego domu ojca i przebywania wśród tych kątów, wśród których ojciec przebywał za czasów chłopięctwa. Tak wiele opowiadał nam o tem wszystkiem i tak często opisywał każdą scenę z oddzielna, że mimowoli zakorzenił w nas to głębokie uczucie dla rodzinnego domostwa, uczucie, które i w jego sercu nie wygasło, pomimo tylu lat spędzonych na obczyźnie. Mieliśmy podświadome wrażenie, że właśnie ten dom jest naszym domem rodzicielskim, że jest naszą kolebką rodzinną, chociaż nigdy jej nie widzieliśmy. Oczekiwaliśmy niecierpliwie tego uroczystego dnia, kiedy ojciec zabierze nas „do domu”, do tego starego domu, otoczonego jodłami, do tego sławetnego „sadu Kingów”, gdzie będziemy mogli biegać po alejce, „Wuja Stefana”, pić wodę z głębokiego źródełka, osłoniętego chińskim dachem, stać na „kamiennym pulpicie” i jeść jabłka z naszych „drzew urodzinowych”.

 Chwila ta nadeszła prędzej, niż przypuszczaliśmy, lecz ojciec nie mógł tam pojechać z nami. Firma jego tej wiosny wezwała go do Rio de Janeiro na stanowisko kierownika tamtejszej filji. Nie wolno było omijać takiej okazji, bo ojciec nasz był człowiekiem biednym, a nowe stanowisko oznaczało podwyżkę pensji, choć jednocześnie było przyczyną zlikwidowania naszego dotychczasowego domu. Matka nasza umarła w owym czasie, kiedy jeszcze nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Do Rio de Janeiro ojciec zabrać nas nie mógł. Po długich rozmyślaniach zadecydował posłać nas do wuja Aleca i ciotki Janet, do rodzinnego zaścianka, a gospodyni nasza, która również pochodziła z Wyspy i zamierzała tam teraz wrócić, miała zaopiekować się nami podczas podróży. Obawiam się, że ta podróż była dla niej niezbyt przyjemna! Żyła pod ustawicznym strachem, że któryś z nas zginie, wyrządzi sobie krzywdę, albo wypadnie z pociągu i najprawdopodobniej odetchnęła z ulgą, gdy przybyliśmy wreszcie do Charlottetown i mogła nas oddać pod opiekę wuja. Na pożegnanie ostrzegła go jeszcze:

 – Ten gruby nie jest najgorszy. Nie jest taki żywy i nie znika ustawicznie z oczu, jak ten szczupły. Najbezpieczniej byłoby podróżować z nimi w ten sposób, żeby obydwóch uwiązać na sznurze, ale na sznurze możliwie krótkim.

 „Tym grubym” był Feliks, który był ogromnie wrażliwy na punkcie swojej tuszy. Gimnastykował się całemi dniami, aby schudnąć, lecz rezultat był taki, że z każdym dniem stawał się coraz tęższy. Udawał, że nie dba o to, lecz w gruncie rzeczy martwił się tem ogromnie, zamęczając swoją tuszą biedną panią Mac Laren. Nie lubił jej zresztą bardzo od owego dnia, kiedy mu powiedziała, że wkrótce będzie „szerszy, niż dłuższy”.

 Ja ze swej strony, byłem raczej zmartwiony, gdy się z nami żegnała w ostatniej chwili, życząc nam wszystkiego dobrego, my jednak wkrótce zapomnieliśmy o niej zupełnie, gdy znaleźliśmy się na otwartej przestrzeni, siedząc w bryczce po obydwu stronach wuja Aleca, którego pokochaliśmy od pierwszego wejrzenia. Był to mały człowieczek, o drobnych delikatnych rysach, przystrzyżonej siwej brodzie i dużych, zmęczonych błękitnych oczach, przypominających nam oczy ojca. Wiedzieliśmy, że wuj Alec bardzo lubi dzieci i że z głęboką radością powitał „chłopców Alana”. Czuliśmy się z nim, jak w domu i nie lękaliśmy się zadawać mu pytań na najrozmaitsze tematy, których nasuwało się z każdą chwilą coraz więcej. Zaprzyjaźniliśmy się z nim serdecznie podczas tej drogi na przestrzeni dwudziestu mil.

 Ku naszemu głębokiemu rozczarowaniu było już ciemno, gdy przybyliśmy do Carlisle – zbyt ciemno w każdym razie, aby cokolwiek widzieć dokładnie, gdy wjechaliśmy w zadrzewioną alejkę, prowadzącą do starego dworku Kingów. Za nami wisiał jasny księżyc ponad południozachodniemi łąkami, spowitemi w wiosenną ciszę, a dokoła nas panowały ciemności wojennej majowej nocy. Usiłowaliśmy rozgorączkowani przeniknąć te ciemności wzrokiem.

 – Tam jest ta duża wierzba, Ed, – szepnął Feliks w podnieceniu, gdyśmy się kierowali ku bramie.

 Miał słuszność. Drzewo to zasadził dziadek King pewnego wieczoru, gdy wrócił do domu po całodziennej orce w polu, nad strumykiem. Urosło od tego czasu i przybrało mnóstwo gałęzi. Ojciec nasz, nasi wujowie i ciotki bawili się w cieniu tej wierzby, a teraz była ona niezwykle potężna, posiadała gruby pień i mnóstwo grubych konarów, z których każdy już był samoistnem drzewem.

 Jutro wdrapię się na nią – postanowiłem wesoło.

 Naprawo, nieco w głębi znaczyły się w ciemnościach inne drzewa, po których poznaliśmy odrazu, że to był sad. Po lewej stronie, wśród szumiących jodeł i sosen wznosił się stary tynkowany dom, z którego w tej chwili przez otwarte drzwi przedzierał się blask światła; ciotka Janet, potężna, zapobiegliwa, łagodna kobieta, o rumianych policzkach wyszła właśnie na nasze spotkanie.

 Wkrótce znaleźliśmy się w kuchni przy kolacji, w tej kuchni o niskim zakopconym suficie, z którego zwieszały się szynki i połacie słoniny. Wszystko tu było właśnie takie, jak ojciec opowiadał. Doznaliśmy uczucia, że wracamy wreszcie do domu, po długich latach przebywania wśród obcych ludzi.

 Fela, Celinka i Dan siedzieli naprzeciw, patrząc na nas w tem mniemaniu, że jesteśmy zbyt zajęci jedzeniem, aby zwracać na nich uwagę. My ze swej strony spoglądaliśmy na nich również wtedy gdy jedli i w rezultacie spojrzenia nasze co kilka chwil spotykały się, wywołując obustronne zażenowanie.

 Dan był najstarszy; miał lat trzynaście, taksamo jak ja. Był szczupłym, piegowatym chłopcem, o zbyt długich, prostych, ciemnych włosach i o kształtnym nosie Kingów. Poznaliśmy ten nos odrazu. Wykrój ust miał już własny, nieprzypominający niczem ust Kingów, ani też Wardów. Niktby w nich zresztą nie dostrzegł rodzinnego podobieństwa, bo były wyjątkowo brzydkie – duże, cienkie i zaciśnięte. Potrafiły się jednak uśmiechać przyjaźnie, to też obydwaj z Feliksem doszliśmy do wniosku, że będziemy mogli szybko polubić Dana.

 Fela miała lat dwanaście. Otrzymała imię po ciotce Felicji, która była bliźniaczą siostrą wuja Feliksa. Ciotka Felicja i wuj Feliks, jak nam często opowiadał ojciec, umarli jednego dnia, oddaleni zresztą od siebie, lecz pochowani zostali tuż przy sobie na starym cmentarzu w Carlisle.

 Z listów ciotki Oliwji wiedzieliśmy, że Fela uważana jest za miejscową piękność, to też ciekawi byliśmy ją zobaczyć. Pod tym względem przeszła stanowczo nasze najśmielsze oczekiwania. Była dość tęga i pulchna, o dużych szafirowych oczach, złotych lokach i różowej cerze, jednem słowem „kompleksja Kingów”. Kingowie znani byli ze swych kształtnych nosów i pięknej cery. Pozatem Fela miała wyjątkowo piękne ręce. Przy każdym ruchu dołeczki na dłoniach ukazywały się same i z przyjemnością myślało się o tem, jakie kształtne musiały być jej okrąglutkie łokcie.

 Pozatem była wyjątkowo pięknie ubrana; w czerwonej sukience i krochmalonym muślinowym fartuszku, wyglądała uroczo, a z tego co bąknął Dan, zrozumieliśmy, że „wystroiła się” tak na uroczystość naszego przyjazdu. Uświadomiliśmy sobie jeszcze głębiej powagę chwili, bo dotychczas nigdy jeszcze żadna dziewczynka nie zadawała sobie trudu, by się dla nas stroić.

 Celinka, która miała lat jedenaście, była również ładna, co rzucałoby się bardziej w oczy, gdyby Feli przy niej nie było. Poprostu Fela zaćmiewała swą urodą wszystkie inne dziewczęta. Celinka wyglądała przy niej dziwnie blada i chuda, lecz posiadała delikatne drobne rysy, miękkie ciemne włosy o jedwabistym połysku i łagodne piwne oczy, w których od czasu do czasu odzwierciadlało się zawstydzenie. Pamiętaliśmy, jak ciotka Oliwja pisała do ojca, że Celinka jest wykapaną Wardówną, gdyż taksamo jak Wardowie, nie posiada absolutnie zmysłu humoru. Nie wiedzieliśmy wprawdzie co to dokładnie znaczy, domyślaliśmy się jednak, że nie mogło to być w żadnym razie komplementem.

 Obydwaj byliśmy skłonni przypuszczać, że Celinkę polubimy więcej od Feli. Prawda, że Fela była wyjątkowo piękna, lecz kierowani niezawodną intuicją dziecięcą, orjentowaliśmy się, że jest zbyt zarozumiała z przyczyny swojego czarującego wyglądu. Jednem słowem widzieliśmy, że Fela jest próżna.

 – Dziwne, że Historynka nie przyszła was zobaczyć – powiedział wuj Alec. – Nie mogła się już doczekać waszego przyjazdu.

 – Była trochę niezdrowa przez cały dzień – wyjaśniła Celinka – i ciotka Oliwja nie pozwoliła jej wyjść wieczorem. Kazała jej wcześnie położyć się do łóżka. Historynka była szalenie tem zmartwiona.

 – Któż to jest Historynka? – zapytał Feliks.

 – Ach, Sara – Sara Stanley. Nazywamy ją Historynką przeważnie dlatego, że cudownie potrafi opowiadać rozmaite historje, a z drugiej znów strony ze względu na Sarę Ray, która mieszka u podnóża pagórka i przychodzi często bawić się z nami. Byłoby dziwnie niezręcznie mieć w jednem towarzystwie dwie dziewczynki, posiadające jednakowe imiona. Zresztą Sara Stanley nie lubi swego imienia i woli, gdy się ją nazywa Historynką.

 Dan, który przemówił po raz pierwszy, wystąpił z nieśmiałem wyjaśnieniem, że Piotrek również miał zamiar przyjść, lecz musiał pójść do domu, aby zanieść trochę mąki swej matce.

 – Piotrek? – zdziwiłem się, bo nigdy nie słyszałem o żadnym Piotrku.

 – Jest to chłopiec do posług wuja Rogera – odparł wuj Alec. – Nazywa się Piotrek Craig i w rzeczywistości jest bardzo miłym chłopcem, ale jednocześnie nie powodzi mu się dziwnie.

 – Chce być narzeczonym Feli – włącił Dan przebiegle.

 – Nie gadaj głupstw, Dan – zgromiła go surowo ciotka Janet.

 Fela odrzuciła wtył swe złote loki i obdarzyła Dana wcale niesiostrzanem spojrzeniem.

 – Nie wyglądam na taką, któraby miała za narzeczonego chłopca do posług – zauważyła.

 Dostrzegliśmy, że jej gniew był całkiem szczery, nie udawany. Najwidoczniej Piotrek nie należał do tych wielbicieli, z których Fela mogła być dumna.

 Byliśmy obydwaj bardzo głodni, a gdy już zjedliśmy wszystkiego dosyta, uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy również bardzo zmęczeni – zbyt zmęczeni nawet, aby zwiedzać teraz rodzinne domostwo, o czem tak marzyliśmy, nie bacząc na ciemności.

 Mieliśmy największą ochotę udać się na spoczynek. Zaprowadzono nas nagórę do tego właśnie pokoju, wychodzącego na wschód, który niegdyś ojciec zajmował. Dan miał dzielić z nami ten pokój, śpiąc we własnem łóżku, w przeciwległym kącie. Prześcieradła i poduszki pachniały lawendą, a przykryto nas jedną z kołder, haftowanych jeszcze przez babcię King. Okno było otwarte i słyszeliśmy żaby rechocące w moczarach nad strumykiem. Oczywiście niejednokrotnie słyszeliśmy rechotanie żab w Ontario, lecz żaby z Wyspy Księcia Edwarda rechotały bardziej melodyjnie i zawodząco. Wszystko to posiadało urok starej rodzinnej tradycji i opowiadania, których nasłuchaliśmy się tak wiele, owiewały swoistym urokiem to, co teraz nas otaczało. Był to dom Kingów – dom naszego ojca – nasz dom jednocześnie! Nigdy w żadnym domu nie mieszkaliśmy tak długo, aby zrodziło się w nas jakieś tkliwsze dla niego uczucie, lecz tutaj, pod tym drewnianym dachem, zbudowanym przez pradziadka Kinga przed dziewięćdziesięciu laty, uczucie to wkradło się do naszych chłopięcych serc, jakbyśmy się zetknęli z czemś bardzo bliskiem i najdroższem.

 – Pomyśl, to są te same żaby, których ojciec słuchał, gdy był małym chłopcem – szepnął Feliks.

 – Nie mogą być te same – zaprotestowałem z powątpiewaniem, nie mając pewności, czy żaby istotnie mogą żyć tak długo. – Przecież już dwadzieścia lat minęło od chwili, kiedy ojciec stąd wyjechał.

 – Tak, ale to są potomkowie tamtych żab, których on wtedy słuchał – upierał się Feliks – i rechoczą w tych samych moczarach. Musi to być gdzieś bardzo blisko.

 Drzwi nasze były otwarte, a po przeciwnej stronie wąskiego korytarza dziewczęta szykowały się do spania i rozmawiały głośniej nawet, niż zdawały sobie z tego sprawę.

 – Jak ci się podobają chłopcy? – pytała Celinka.

 – Edgar jest przystojny, ale Feliks stanowczo za gruby – odpowiedziała Fela pośpiesznie.

 Feliks szarpnął kołdrą mimowoli i mruknął niechętnie. Zacząłem się przekonywać, że jednak polubię Felę, bo przecież to nie jej wina, że jest próżna. Jak może nie być próżna, gdy przejrzy się w lustrze?

 – A ja uważam, że obydwaj są bardzo mili i dosyć ładni – rzekła Celinka.

 – Kochane stworzenie!

 – Ciekawe, jak się Historynce spodobają – zastanawiała się Fela, jakby opinja Historynki była dla niej w tej chwili najważniejsza.

 Niewiadomo dlaczego i my doznaliśmy takiego uczucia. Przeczuwaliśmy, że jeżeli Historynka nie będzie miała nas pochlebnego zdania, to i tak nam nic nie pomoże.

 – Ciekawe, czy Historynka jest ładna – rzekł Feliks głośno.

 – Nie, ładna nie jest – odparł nieoczekiwanie Dan z przeciwnej strony pokoju, – Ale wyda wam się ładna, gdy zacznie z wami mówić. Wszyscy mają takie wrażenie. Dopiero, jak się z nią rozstaniecie, zorjentujecie się, że wcale nie jest ładna.

 Drzwi pokoju dziewczynek zamknęły się z trzaskiem. W całym domu zapanowała głęboka cisza. Wkroczyliśmy do krainy snu, przejęci ciekawością, czy Historynka nas polubi.

ROZDZIAŁ II. KRÓLOWA SERC

 Zbudziłem się zaraz po wschodzie słońca. Blade majowe promienie słoneczne przedzierały się przez jodły, a lekki wiaterek poruszał ich wierzchołkami.

 – Feliks, zbudź się – szepnąłem, potrząsając nim.

 – Co się stało? – mruknął niewyraźnie.

 – Już rano. Wstańmy i wyjdźmy nadwór. Nie mogę już doczekać się tej chwili, kiedy zobaczę te wszystkie miejsca, o których nam ojciec opowiadał.

 Wyskoczyliśmy z łóżka i ubraliśmy się, nie budząc Dana, który spadł jeszcze z otwartemi ustami i z kołdrą zwieszoną na podłogę. Z trudem udało mi się powstrzymać Feliksa od zamiaru przekonania się, jakby Dan zareagował, gdyby mu się włożyło coś do otwartych ust. Wytłumaczyłem mu wreszcie, że takie doświadczenie zbudziłoby prawdopodobnie Dana i chciałby nam koniecznie towarzyszyć, a przecież będzie o wiele przyjemniej, gdy po raz pierwszy sami wyjdziemy z domu.

 Wszędzie panowała cisza, gdy ostrożnie schodziliśmy po schodach. Z kuchni dobiegał nas jakiś szelest, najprawdopodobniej wuj Alec rozpalał ogień; jednakże w pozostałej części domu dzień się jeszcze nie rozpoczął.

 Przystanęliśmy na chwilę w hallu, aby spojrzeć na wielki zegar „dziadka”. Nie chodził wprawdzie, lecz dla nas był to stary znajomy, z trzema złoconemi kulami na samym szczycie, z małym cyferblatem i wskazówką pokazującą zmiany księżyca oraz z maleńkiem zagłębieniem w drewnianych drzwiczkach, które zrobił ojciec, gdy był jeszcze chłopcem i nie mógł już wymyśleć żadnej innej psoty.

 Otworzyliśmy frontowe drzwi i wymknęliśmy się nadwór z niezwykłem wzruszeniem w sercach. Powiał ku nam lekki wietrzyk z południa, cienie jodeł były długie i równo zarysowane; pogodne niebo wczesnego ranka roztaczało się nad nami błękitne i bezchmurne. Bardziej na zachód, poniżej polnego strumyka, ciągnęła się długa dolina, a nad nią pagórki, porośnięte sosnami, przetykanemi gdzieniegdzie bezlistnemi jeszcze bukami i klonami.

 Za domem była kępka jodeł, mroczny cienisty zakątek, w którym wiatr hulał i gdzie zawsze pachniało żywicą. Nieco dalej ciągnęła się gęsta plantacja wysmukłych srebrnych brzóz i szemrzących topoli, a niżej nieco znajdował się dom wuja Rogera.

 Naprawo od nas, otoczony również jodłami znajdował się sławetny sad Kingów, którego historję znaliśmy od najwcześniejszego dzieciństwa. Wszystko wiedzieliśmy o tym sadzie z opowiadań ojca i w wyobraźni niejednokrotnie biegaliśmy po nim.

 Prawie sześćdziesiąt lat temu sad ten został założony, gdy dziadek King wprowadził po raz pierwszy do domu swoją młodą żonę. Przed ślubem dziadek ogrodził parkanem potężny południowy kawał pola, wystawionego na działanie promieni słonecznych. Było to najpiękniejsze, najbardziej urodzajne pole w całem gospodarstwie i sąsiedzi mówili młodemu Abrahamowi Kingowi, że zbierać będzie piękny plon pszenicy z tego kawałka. Abraham King, będąc człowiekiem małomównym, uśmiechał się tylko i milczał; lecz w wyobraźni widział już wizję przyszłych lat i to pole nie zasiane jednak zbożem; widział na niem szerokie aleje drzew obsypanych owocem i zapatrzone w te drzewa rozradowane oczy dzieci i wnuków, które jeszcze na świat nie przyszły.

 Tę wizję należało urzeczywistnić, ale dziadek King nigdy się nie śpieszył. Nie zasadził drzew odrazu, pragnął bowiem, aby rosły wraz z życiem i z historją, aby miały coś wspólnego z każdą chwilą dobrą i radosną, jaka nawiedzi jego dom. To też owego ranka, kiedy wprowadził do domu swoją młodą żonę, wyszli obydwoje na południowe pole i zasadzili pierwsze dwa ślubne drzewa. Drzew tych już teraz nie było, lecz istniały jeszcze wówczas, gdy ojciec nasz był małym chłopcem i co roku pokrywały się kwieciem tak delikatnem, jak delikatna była twarzyczka Elżbiety King, gdy spacerowała po tem starem południowem polu w zaraniu swego szczęścia i miłości.

 Gdy Abrahamowi i Elżbiecie urodził się syn, na pamiątkę tę zasadzono nowe drzewo w sadzie. Mieli potem aż czternaścioro dzieci, a każde dziecko miało swoje „drzewko urodzinowe”. Każdą uroczystość rodzinną obchodzono w ten sam sposób i każdy miły gość, który spędził choć jedną noc pod dachem Kingów, musiał koniecznie zasadzić drzewko w sadzie. Jednem słowem, każde owocowe drzewko było pięknym zielonym pomnikiem jakiejś radości lub szczęścia minionych lat. Każdy wnuk miał swe drzewko również zasadzone przez dziadka, gdy tylko nadchodziła wiadomość o jego narodzinach, lecz nie były to wyłącznie drzewa jabłoni – były tam również śliwy, wiśnie i grusze. Wszystkie te drzewa nosiły imiona osób, dla których, albo przez które zostały zasadzone. Obydwaj z Feliksem wiedzieliśmy doskonale o „gruszy ciotki Felicji”, o „wiśni ciotki Julji”, o „jabłoni wuja Aleca” i o „śliwie wielebnego Mr. Scotta”. Wiedzieliśmy o nich od urodzenia i wśród tych drzew poprostu byliśmy wychowywani.

 A teraz przyszliśmy do tego sadu, był on przed nami; należało tylko otworzyć maleńką białą furtkę w parkanie i już znaleźlibyśmy się w tem wspaniałem jego królestwie. Lecz zanim doszliśmy do furtki, spojrzeliśmy nalewo, w stronę wygracowanej jodłowej alejki, która prowadziła do domu wuja Rogera. Na samym końcu alejki ujrzeliśmy dziewczynkę, trzymającą w objęciach szarego kota. Podniosła rękę i swobodnie skinęła na nas; zapominając zupełnie o sadzie, ruszyliśmy posłuszni jej wołaniu. Wiedzieliśmy przecież, że musiała to być Historynka, a w tem swobodnem i pełnem gracji jej skinieniu było tyle uroku, że nie mogliśmy mu się oprzeć.

 Spojrzeliśmy na nią z takiem zainteresowaniem, podchodząc bliżej, że zapomnieliśmy nawet o zawstydzeniu. Nie, nie była ładna. Była dość wysoka na swoje czternaście lat, smukła i prosta. Dokoła podłużnej, jasnej twarzy – zbyt podłużnej nawet i zbyt jasnej – piętrzyła się czupryna ciemnych wijących się włosów, związanych nad uszami czerwoną wstążką. Jej duże, ładnie wykrojone usta, były czerwone, jak mak, a błyszczące, sarnie oczy posiadały kształt migdałów. Nie uważaliśmy jej jednak za ładną.

 I wówczas właśnie przemówiła.

 – Dzień dobry – rzekła.

 Nigdy nie słyszeliśmy takiego głosu. Nigdy, w całem swojem życiu takiego głosu nie słyszałem. Trudno mi go nawet określić. Mógłbym powiedzieć, że był czysty, że był słodki, mógłbym powiedzieć, że dźwięczał, jak daleki dzwonek, bo wszystko to byłoby prawdą, lecz nie dawałoby jeszcze tego istotnego pojęcia o głosie, jaki posiadała Historynka.

 Jeżeli głosy ludzkie mają barwy, to jej głos posiadał barwy tęczy. Nadawał on wypowiadanym słowom tchnienie życia. Wszystko, co mówiła, żyło, oddychało i radowało się. Obydwaj z Feliksem byliśmy zbyt młodzi, aby zrozumieć, czy umieć zanalizować wrażenie, jakie odnieśliśmy, lecz przy powitaniu z Historynką uświadomiliśmy sobie nagle, że dzień był naprawdę „dobry” – wyjątkowo piękny i dobry dzień – najlepszy, jaki istniał kiedykolwiek na świecie.

 – Wy jesteście Feliks i Edgar – ciągnęła dalej, potrząsając naszemi dłońmi z miną serdecznego kolegi. Powitanie to było takie inne od zażenowanego powitania Feli i Celinki. Od tej chwili byliśmy już z sobą tak zaprzyjaźnieni, jakbyśmy się znali od stu lat.

 – Bardzo się cieszę, że was widzę. Taka byłam twiona, że nie mogłam przyjść wczoraj wieczorem. Specjalnie wstałam wcześniej dziś rano, bo przeczuwałam, że i wy wcześnie wstaniecie i że zechcecie się zobaczyć ze mną. Myślałam, że czekacie, abym wam coś opowiedziała, a ja umiem o wiele lepiej opowiadać, niż Fela i Celinka. Czy uważacie, że Fela jest bardzo ładna?

 – Jest najpiękniejszą dziewczynką, jaką kiedykolwiek widziałem – zawołałem z entuzjazmem, pamiętając o tem, że Fela nazwała mnie „przystojnym”.

Portret dziewczyny – włosy spięte z tyłu głowy, krótsze kosmyki luźno po bokach twarzy, krótka grzywka

 – Wszyscy chłopcy tak twierdzą – rzekła Historynka, jak mi się zdawało, niezbyt z tego zadowolona. – I ja tak zresztą uważam. Ponadto Fela jest doskonałą kucharką, chociaż ma dopiero dwanaście lat. Ja nie umiem gotować. Próbowałam się nauczyć, ale jakoś mi dziwnie nie idzie. Ciotka Oliwia powiada, że nie mam wrodzonych zdolności na kucharkę, a jabym tak chciała piec smaczne ciastka i pasztety, jak Fela piec potrafi. Ale pozatem Fela jest głupia. Nie mówię tego w złej myśli! Jest tak naprawdę i wy sami wkrótce się o tem przekonacie. Ogromnie lubię Felę, ale uważam, że jest głupia. Celinka jest o wiele mądrzejsza od niej. Celinka jest bardzo dobra, taksamo, jak wuj Alec, a ciotka Janet jest ładna.

 – A jaka jest ciotka Oliwja? – zapytał Feliks.

 – Ciotka Oliwia jest bardzo ładna. Wygląda, jak bratek – aksamitny, purpurowy i złocisty.

 Obydwaj z Feliksem usiłowaliśmy wyobrazić sobie tę aksamitną, purpurową i złocistą kobietę-bratka, o której mówiła Historynka.

 – Ale czy jest miła? – zapytałem. Było to przecież najgłówniejsze pytanie wszystkich dorosłych, a dorośli mieli na nas potężny wpływ.

 – Jest bardzo miła, ale wiecie, że ma już dwadzieścia dziewięć lat. To przecież podeszły wiek, nieprawdaż? Ja osobiście nie mam z nią żadnych kłopotów. Ciotka Janet powiada, że nie miałby mnie kto wychować, gdyby nie ciotka Oliwja, a ona sama twierdzi, że dzieci powinno się puszczać „samopas”, bo i tak wszystko im jest przeznaczone jeszcze przed urodzeniem. Niezbyt dokładnie to rozumiem, a wy?

 Nie, myśmy także nie rozumieli, lecz przyjemnie było, gdy dorośli wypowiadali takie zdania, które ciężko było zrozumieć.

 – A jaki jest wuj Roger? – brzmiało nasze następne pytanie.

 – Ja osobiście bardzo lubię wuja Rogera – szepnęła Historynka w zamyśleniu. – Jest wysoki i strasznie wesoły, ale zanadto dokucza ludziom. Zadajesz mu jakieś poważne pytanie, a otrzymujesz zawsze komiczną odpowiedź. Wuj Roger prawie nigdy nie wymyśla, ani nie jest zagniewany, a to przecież także coś znaczy. Jest zresztą starym kawalerem.

 – Czy nigdy nie zamierza się ożenić? – zapytał Feliks.

 – Tego nie wiem. Ciotka Oliwia bardzoby tego pragnęła, bo już ma dosyć prowadzenia gospodarstwa i marzy o tem, aby pojechać do ciotki Julji do Kalifornji. Powiada jednak, że wuj Roger nigdy się nie ożeni, bo szuka ideału, a gdy już taką idealną kobietę znajdzie, napewno ona go nie będzie chciała.

 W międzyczasie usiedliśmy na sękatym pniu jodły, a wielki szary kot ocierał się o nas, zawierając z nami przyjaźń. Było to wspaniałe zwierzę o srebrzysto-szarej szerści, poplamionej ciemniejszemi pręgami. Szare koty przeważnie mają szare, albo białe nogi, ten jednak miał cztery czarne łapy i czarny nos. Łapy te nadawały mu wyraz niepowszedniej dystankcji i odróżniały go od innych kotów spacerujących po wsi. Był to najwidoczniej kot, posiadający o samym sobie nadzwyczajne zdanie, to też w pierwszej chwili spoglądał na nas nieufnie.

 – Ale to nie jest Topsy, prawda? – zapytałem. Odrazu zorjentowałem się, że pytanie było głupie. Topsy, kot, o którym opowiadał nam ojciec, cieszył się tu niezwykłą popularnością przed trzydziestu laty, ale przecież tak długo żyć nie mógł.

 – Nie, ale to jest pra-pra-pra-pra-prawnuk Topsy’ego – rzekła Historynka z dziwną żałością. – Na imię mu Paddy i jest moją własnością. Mamy również podwórzowe koty, lecz Paddy z tamtemi się nie zadaje. Ja osobiście bardzo lubię koty, bo są takie gładkie, jedwabiste i dumne. Pozatem tak mało im do szczęścia potrzeba. Ach, jestem ogromnie zadowolona, żeście do nas przyjechali. Nic się tu nigdy nie dzieje z wyjątkiem takich właśnie dni, więc napewno przepędzimy czas doskonale. Brakowało nam tu dotychczas chłopców, bo był tylko Dan i Piotrek na cztery dziewczynki.

 – Cztery dziewczynki? Ach, tak, jest jeszcze Sara Ray. Fela wspominała coś o niej. A jakaż ona jest? Gdzie mieszka?

 – Tam, u podnóża pagórka. Nie możecie widzieć jej domu, bo jodły są tam bardzo gęste. Sara jest bardzo miłą dziewczynką. Ma dopiero lat jedenaście, a matka jej jest strasznie surowa. Nigdy nie pozwala Sarze czytać książek. Wyobrażacie sobie? Nic dziwnego, że Sara zawsze pragnie robić takie rzeczy, których matka jej nie pochwala i dzięki temu jest bardzo nieszczęśliwa. Wuj Roger powiada, że matka, która na nic nie pozwala swemu dziecku, sama sobie sprowadza zmartwienia i wcale się nie dziwi, że Sara jest blada, chuda i nerwowa. Ale mówiąc między nami, jestem pewna, że główną przyczyną tego jest, że matka daje Sarze za mało jedzenia. Nie dlatego, żeby była skąpa, rozumiecie – ale uważa, że dla dzieci niezdrowo, gdy za dużo jedzą i że dzięki temu rozwija się w nich łakomstwo. Czyż to nie szczęście, że my nie urodziliśmy się w takiej rodzinie?

 – Największe szczęście, że wszyscy urodziliśmy się w jednej rodzinie – zauważył Feliks.

 – Prawda? Często o tem myślałam. Często myślałam również o tem, jakby to było strasznie, gdyby dziadek King nie ożenił się z babcią. Wątpię, czy któreś z nas bybyłoby na świecie, a gdybyśmy nawet byli, każde mieszkałoby gdzieindziej i napewno byłoby strasznie nieprzyjemnie. Ile razy myślę o tem, odczuwam wdzięczność dla dziadka i babci King za to, że się pobrali wówczas gdy było na świecie tyle innych panien i tylu kawalerów.

 Obydwaj z Feliksem zadrżeliśmy. Odczuliśmy nagle, że uniknęliśmy strasznego niebezpieczeństwa niebezpieczeństwa urodzenia się w jakiejś innej rodzinie. Historynkę skłoniło to do wytłumaczenia nam, jakby to strasznie było, gdybyśmy żyli na świecie jeszcze przed istnieniem naszych rodziców.

 – A kto tam mieszka? – zapytałem, wskazując dom po przeciwnej stronie pola.

 – Ach, ten dom należy do Niezgrabiasza. Nazywa się właściwie Jasper Dale, ale wszyscy nazywają go Niezgrabiaszem. Podobno pisze poezje. Swój dom nazwał Złotym Kamieniem, prawdopodobnie dlatego, że czytał poezje Longfellowa. W towarzystwie nigdy nie bywa, bo jest strasznie niezgrabny. Dziewczęta śmieją się z niego, a on tego ogromnie nie lubi. Znam o nim pewną historję, którą wam kiedyś opowiem.

 – A kto mieszka w tamtym drugim domu? – zapytał Feliks, spoglądając na przeciwną stronę doliny, gdzie widać było między drzewami pochyły szary dach.

 – Stara Peg Bowen. Strasznie jest dziwna. Mieszka tam z całem mnóstwem zwierząt podczas zimy, a latem chodzi po okolicy i żebrze. Powiadają, że jest niespełna rozumu. Straszy się nią nas dzieci, mówiąc, że zabierze nas Peg Bowen, jak nie będziemy grzeczne. Ja już teraz nie boję się jej tak, jak kiedyś, ale przypuszczam, że nie byłoby mi bardzo miło, gdyby mnie z sobą zabrała. Sara Ray lęka się jej ogromnie. Piotrek Craig powiada, że Peg Bowen jest czarownicą i twierdzi, że to jej robota, gdy się masło nie udaje. Ale ja tam w to nie wierzę. W dzisiejszych czasach tak rzadko widuje się czarownice. Może nawet czarownice istnieją gdzieś na świecie, ale w każdym razie nie tutaj, na Wyspie Księcia Edwarda. Musiały tu być przed wielu, wielu laty. Znam nawet kilka opowieści o czarownicach, które wam któregoś dnia opowiem. Zobaczycie, że wam krew zakrzepnie w żyłach!

 Nie mieliśmy co do tego żadnych wątpliwości. Jeżeli ktokolwiek potrafił opowiedzieć coś w ten sposób, żeby krew w żyłach stygła, to napewno tylko Historynka, posiadająca tak piękny, pełen uroku głos. Ale dokoła nas był pogodny majowy poranek i nasza młoda krew całkiem normalnie w żyłach krążyła. Zauważyliśmy nieśmiało, że spacer po sadzie będzie w tej chwili o wiele przyjemniejszy.

 – Doskonale. Na ten temat także znam dużo opowieści – rzekła Historynka, gdyśmy uszli już kilka kroków, poprzedzani przez Paddy’ego, wymachującego długim ogonem. – Cieszycie się, że teraz jest wiosna? Najpiękniejsza nawet zima sprawia, że jeszcze z większą radością witamy wiosnę.

 Klamka przy furtce zazgrzytała pod ciężarem dłoni Historynki i po chwili znaleźliśmy się w sadzie Kingów.

ROZDZIAŁ III. LEGENDY STAREGO SADU

 Poza parkanem trawa zaczynała się dopiero zielenić, lecz tutaj pod osłoną gałęzi jodeł, tworzyła już piękny aksamitny kobierzec. Pąki na drzewach były dość duże, wyłaniając się powoli z szarawych łupinek kory, a fiołki znaczyły się jaskrawą plamą u podnóża „Kamiennego Pulpitu”.

 – Wszystko jest takie jak ojciec opowiadał, – zauważył Feliks z radosnem westchnieniem. – Tam jest nawet źródełko, osłonięte chińskim dachem.

 Pośpieszyliśmy w tę stronę, depcząc świeże listki mięty, które już powschodziły. Źródło było głębokie, otoczone ścianką z nieociosanych kamieni. Ponad źródełkiem dziwaczny daszek w kształcie pagody, zbudowany przez wuja Stefana po powrocie jego z Chin, obrośnięty był bezlistnem jeszcze winem.

 – Ślicznie jest, jak liście wina zwisają nadół, niby długie festony – odezwała się Historynka. – Ptaki wiją w tych liściach gniazda. Podczas każdego lata przylatuje tu kilka dzikich kanarków, a między kamieniami otaczającemi źródełko wyrasta świeży mech. Woda jest w tem źródełku doskonała. Wuj Edward w któremś ze swych kazań, mówił o źródełku Betleemskiem, z którego żołnierze Dawida czerpali wodę, i zaznaczył, że tamto źródełko zupełnie podobne było do tego w naszym sadzie; opowiadał przytem, jak będąc w obcych krajach, tęsknił strasznie za przezroczystą wodą z naszego źródełka. Widzicie więc, że nasze źródełko posiada już nawet pewną sławę.

 – I widzę kubek taki sam, jak tamten, którego używano za czasów ojca – zawołał Feliks, wskazując staroświecki kubek z niebieskiej porcelany, stojący na małej półeczce wyciosanej w kamieniu.

 – To jest przecież ten sam kubek – odparła Historynka z zapałem. – Czyż to nie jest nadzwyczajne? Kubek ten był tutaj przed czterdziestu laty, setki ludzi z niego piło i dotychczas się nie potłukł. Ciotka Julja upuściła go raz do źródełka, ale go wyłowiono i wcale się nie uszkodził z wyjątkiem tej maleńkiej skazki na brzegu. Mam wrażenie, że posiada on pewien związek z szczęściem rodziny Kingów, taksamo jak szczęście Edenhallów w poezji Longfellowa. Jest to ostatni kubek z wyprawnego serwisu babci King. A jej najlepszy serwis przetrwał jeszcze do dzisiaj, ma go u siebie ciotka Oliwja. Musicie poprosić, żeby go wam kiedyś pokazała. Śliczny jest, z czerwonemi jagodami dookoła i z śmiesznym malutkim dzbanuszkiem do śmietanki. Ciotka Oliwja używa go tylko podczas jakichś specjalnych rodzinnych uroczystości.

 Napiliśmy się wody błękitnym kubkiem i ruszyliśmy na poszukiwanie naszych „drzewek urodzinych”. Ku wielkiemu rozczarowaniu skonstatowaliśmy, że były zupełnie duże i rozrośnięte. Byliśmy pewni, że zastaniemy je bardziej pasujące do nas wzrostem i skromnym wyglądem.

 – Twoje jabłka są wyśmienite do jedzenia – zwróciła się do mnie Historynka – ale jabłka Feliksa są tylko możliwe do placków. Tamte dwa wielkie drzewa w głębi, zwane są drzewami bliźniaczemi. Są to drzewa mojej matki i wuja Feliksa. Jabłka z nich są takie słodkie, że nikt ich nie może jeść, oprócz nas dzieci i francuskich najemników. A tamto wysokie, smukłe drzewo z gałęziami rosnącemi wgórę, podobno zasiało się tu samo i nikt nie może jeść jabłek z niego, bo są strasznie kwaśne i gorzkie. Nawet prosięta tych jabłek jeść nie chcą. Ciotka Janet chciała je raz wziąć do placka, bo żal jej było, że się tyle owoców marnuje. Ale więcej już tego nie robi. Powiada, że lepiej żeby się jabłka marnowały, niż mają się marnować jabłka i cukier. Przeważnie te jabłka ciotka Janet oddaje najemnikom francuskim, ale oni ich nawet nie zabierają do domu.

 Słowa Historynki w przezroczystem porannem powietrzu płynęły, jak perły i brylanty. Nawet jej przyimki i spójniki posiadały swoisty urok, a we wszystkiem, o czem wspominała była magiczna siła komizmu. Placki jabłeczne, kwaśne owoce i prosięta, wszystko to razem posiadało dziwne tchnienie romantyzmu.

 – Strasznie lubię słuchać, jak mówisz – rzekł Feliks swym ponurym, bezdźwięcznym głosem.

 – Wszyscy lubią – odparła Historynka chłodno. – Cieszę się, że wam się podoba mój sposób opowiadania, ale chciałabym, abyście i mnie polubili taksamo, jak lubicie Felę i Celinkę. Nie, nawet więcej. Pragnęłam tego niegdyś, ale teraz już mi to przeszło. Kiedyś w Niedzielnej Szkole, kiedy ksiądz miał kazanie dla naszej klasy, zrozumiałam, że takie pragnienie jest samolubne, jednak mimo wszystko, chciałabym żebyście mnie lubili.

 – Ja tam ogromnie cię lubię – rzekł Feliks z przejęciem. Musiał sobie przypomnieć, że Fela nazwała go grubym.

 W tej chwili zbliżyła się do nas Celinka. Okazało się, że dzisiaj przypadał dzień, kiedy Fela pomagała przy śniadaniu i właśnie dlatego przyjść tu do nas nie mogła. Wszyscy skierowaliśmy się do Alei Wuja Stefana.

 Aleję tę tworzyły dwa rzędy drzew jabłoni, biegnące w stronę zachodniej części sadu. Wuj Stefan był pierwszym synem Abrahama i Elżbiety Kingów. Nie przyniósł z sobą na świat tego przywiązania do lasów i pol, jakie posiadał dziadek. Babcia King była Wardówną i wuj Stefan odziedziczył po niej owe niezaspokojone pragnienie morskich podróży. Musiał pojechać na morze, mimo błagań i łez zrozpaczonej matki i właśnie wrócił z takiej morskiej podróży, aby jedną aleję w sadzie wysadzić drzewami, które przywiózł z obcych krajów.

 Potem odjechał znowu i o okręcie, którym odpłynął, nikt już więcej nie słyszał. Pierwsze siwe włosy ukazały się na głowie babci podczas tych długich miesięcy oczekiwania. Później po raz pierwszy rodzinny sad usłyszał płacz kobiecy, płacz płynący prosto z matczynego serca.

 – Gdy kwiaty opadną, przyjemnie tu jest spacerować – opowiadała nam Historynka. – Tak, jak w śnie o zaczarowanej krainie spaceruje się po królewskim pałacu. Jabłka są wyśmienite, a zimą jest tu wymarzone miejsce do ślizgawki.

 Z Alei zboczyliśmy do „Kamiennego Pulpitu” – potężnego szarego kolosa, wysokości przeciętnego wzrostu człowieka, który się znajdował w południowej części sadu. Był równy i gładki na froncie, lecz opadał w kształcie naturalnym stopni od tyłu, a w samym środku miał obszerny występ, na którym z łatwością można było stanąć. Odgrywał on ważną rolę w zabawach naszych wujów i ciotek, wyobrażając warowny zamek, indjańską zasadzkę, tron, katedrę, to znów estradę koncertową, wszystko zależnie od okoliczności. Wuj Edward w ósmym roku życia wygłosił swoje pierwsze kazanie na tym starym kolosie, a ciotka Julja, której głos zachwycał teraz tysiące słuchaczy, śpiewała na tem wzniesieniu najwcześniejsze swoje piosenki.

 Historynka wdrapała się na występ, usiadła na krawędzi i spojrzała na nas. Pat przysiadł skromnie u stóp kolosa i począł troskliwie myć pyszczek swemi przedniemi czarnemi łapami.

 – A teraz opowiedz nam historję o tym sadzie – zaproponowałem.

 – Istnieją aż dwie jednakowo ważne historje – rzekła Historynka. – Opowieść o Poecie, Który Został Pocałowany, i opowieść o Rodzinnym Duchu. Którą z nich mam wam opowiedzieć?

 – Obydwie – rozsądził kwestję Feliks – ale najprzód opowiedz o duchu.

 – Sama nie wiem. – Historynka spojrzała na z powątpiewaniem. – Właśnie tę historję powinno się opowiadać o zmierzchu, przy zapadających cieniach wieczoru. Wówczas ze strachu dusze wam by z ciał wyskoczyły.

 Przyszło nam na myśl, że o wiele będzie przyjemniej, jak dusze z ciał nie „powyskakują” i jednogłośnie wypowiedzieliśmy się za historją o Rodzinnym Duchu.

 – Historje o duchach są o wiele przyjemniejsze podczas dnia – oświadczył Feliks.

 Historynka rozpoczęła opowiadanie, my zaś słuchaliśmy chciwie. Celinka, która już uprzednio słyszała historię kilka razy, teraz była taksamo, jak my rozgorączkowana. Wyznała mi potem, że wszystko jedno, ile razy Historynka coś opowiada, bo za każdym razem opowiadanie jej jest nowe i tak zajmuje, jakby się je słyszało po raz pierwszy w życiu.

 – Dawno, dawno temu – zaczęła Historynka głosem przyćmionym nieco – nawet przedtem jeszcze, nim się dziadek King urodził, żyła tutaj i mieszkała u rodziców dziadka kuzynka jego – sierota. Nazywała się Emilja King, była bardzo drobna i niezwykle urocza. Miała łagodne piwne oczy, któremi na nikogo nie potrafiła patrzeć bez zawstydzenia – jak nasza Celinka – i długie, jedwabiste ciemne loki jak moje. Pozatem miała maleńki czerwony znak od urodzenia na policzku, który wyglądał, jak mały motylek.

 – Oczywiście, wówczas nie było tu jeszcze sadu, tylko było pole, ale na polu tem rosło mnóstwo białych brzóz, właśnie w tem miejscu, gdzie rośnie teraz i rozrasta się drzewo wuja Aleca. Emilja lubiła siadać na mchu pod brzozami i czytać, albo szyć. Miała ukochanego. Nazywał się Michał Ward i był piękny, jak królewicz. Kochała go całem sercem, a on darzył ją takiem samem uczuciem, lecz nigdy z sobą o tem nie mówili. Zazwyczaj spotykali się pod brzozami i rozmawiali o wszystkiem innem, tylko nie o miłości. Pewnego dnia Michał Ward powiedział Emilji, że przyjdzie następnego dnia, aby jej zadać bardzo ważne pytanie i pragnie zastać ją pod brzozami, gdy się tu zjawi. Emilja przyrzekła spotkać się z nim na umówionem miejscu. Jestem pewna, że nie spała zupełnie tej nocy, wciąż o tem rozmyślając, zaciekawiona, jakie to ważne pytanie miał jej zadać, chociaż w gruncie rzeczy wiedziała, o co mu chodzi. Ja zresztą takżebym się domyślała! Więc następnego dnia ubrała się w najpiękniejszą suknię z blado-niebieskiego muślinu, przyczesała jedwabiste swe loki i wyszła uśmiechnięta, kierując się w stronę brzóz. A wtedy, gdy tam czekała i rozmyślała o najmilszych rzeczach, przybiegł do niej chłopiec sąsiada, który nie wiedział nic o jej miłości i zawiadomił ją, że Michał Ward zabił się własną dubeltówką przez nieostrożność. Emilja przyłożyła dłonie do serca – o tak – i upadła bez życia na miękki mech. A gdy wróciła do przytomności, nie płakała wcale i nie rozpaczała, lecz była już zupełnie odmieniona. Nigdy, już nigdy nie była taka, jak przedtem, nigdy nie uśmiechała się, choć codziennie kładła blado-niebieską muślinową suknię i godzinami całemi czekała wśród kępki brzóz. Z każdym dniem stawała się bledsza i bledsza, a motylek czerwony na policzku stawał się coraz czerwieńszy, aż wreszcie wyglądał, jak plama krwi na przezroczystej bieli policzka. Gdy nadeszła zima, Emilja umarła, lecz następnej wiosny – Historynka zniżyła głos do szeptu, który był jednak taksamo wyraźny i przejmujący do głębi, – ludzie zaczęli mówić, że widują Emilję od czasu do czasu, oczekującą wśród białych brzóz. Nikt nie wiedział, kto pierwszy rozniósł tę pogłoskę, lecz w każdym razie widziało ją kilka osób. Dziadek też ją widział, gdy był jeszcze małym chłopcem, a pozatem widziała ją raz jeden moja mama.

 – A ty ją kiedyś widziałaś? – zapytał Feliks sceptycznie.

 – Nie, ale zobaczę ją napewno, jak uwierzę w to, że się zjawia – wyznała szczerze Historynka.

 – Jabym tam nie chciała jej zobaczyć. Bałabym się – wyszeptała Celinka z drżeniem.

 – Właściwie niema się czego bać – zapewniła ją Historynka. – Przecież to nie jest żaden obcy duch. To jest nasz duch rodzinny, więc nam żadnej krzywdy nie rządzi.

 My tacy pewni tego nie byliśmy. Duchy są istotami wszelkich możliwości, choćby to nawet były nasze duchy rodzinne. Dla nas opowiadanie Historynki teraz stało się jeszcze bardziej rzeczywiste. Byliśmy zadowoleni, że nie słuchaliśmy tego opowiadania wieczorem. Czyżby możliwy był powrót do domu poprzez ciemności, poprzez zagradzające gałęzie drzew w starym sadzie? I teraz każde z nas lękało się obejrzeć, bo anuż dostrzeże pod drzewem wuja Aleca, kuzynkę Emilję w blado-błękitnej sukni! Lecz ujrzeliśmy tylko Felę, biegnącą przez zielony trawnik, ze złocistemi lokami rozsypującemi się na ramiona.

 – Fela jest zmartwiona, że mogła czegoś nie dosłyszeć – zauważyła Historynka głosem spokojnym, lecz ubawionym. – Już śniadanie gotowe, Felu? czy też będę miała jeszcze czas opowiedzieć chłopcom historję o Poecie, Który Został Pocałowany?

 – Śniadanie jest gotowe, ale mamy dość czasu, dopóki ojciec nie wróci od chorej krowy – odparła Fela.

 Obydwaj z Feliksem nie mogliśmy oderwać od niej oczu. Z rumianemi policzkami, z błyszczącemi oczami od nadmiernego pośpiechu, twarzyczka jej wyglądała, jak rozkwitająca róża. Ale, gdy Historynka zaczęła mówić, zapomnieliśmy o patrzeniu na Felę.

 – Mniejwięcej w dziesięć lat po ślubie dziadka i babci Kingów przyjechał do nich w odwiedziny pewien młodzieniec. Był on dalekim krewnym babci i jednocześnie był poetą. Zdobywał wówczas sławę, bo musicie wiedzieć, że później był bardzo sławny. Poszedł do sadu pisać poezje i zasnął z głową opartą na ławce, która stała pod drzewem dziadka. Wówczas cioteczna babka Edyta przyszła również do sadu. Oczywiście wtedy nie była jeszcze cioteczną babką. Miała dopiero lat osiemnaście, czerwone usta, czarne włosy i takie same czarne oczy. Mówiono ogólnie, że była bardzo nieszczęśliwa. Przez czas dłuższy nie było jej w domu, a tego dnia właśnie przyjechała i nie wiedziała nic o obecności Poety. Lecz, gdy go ujrzała śpiącego w sadzie, myślała, że to jest kuzyn, którego spodziewano się z Szkocji. Podeszła ostrożnie na palcach – o tak – pochyliła się – o tak – i pocałowała go w policzek. Wówczas Poeta otworzył swoje duże niebieskie oczy i spojrzał w twarz Edyty. Zapłoniła się jak róża, bo zrozumiała, że uczyniła rzecz straszną. Przecież to nie był jej kuzyn z Szkocji! Pisał jej wszakże, że miał oczy takie same czarne, jak ona! Edyta uciekła i schowała się, a później czuła się jeszcze gorzej, gdy się dowiedziała, że ów młodzian jest sławnym poetą. On jednak na jej cześć napisał jeden ze swych najpiękniejszych wierszy i przysłał go Edycie, później zaś wiersz ten był wydrukowany w jednej z jego książek.

 Widzieliśmy dokładnie wszystko – śpiącego Poetę – zawstydzoną, zarumienioną dziewczynę – pocałunek z jej ust spłynął leciutko, jak płatek róży na jego ogorzały od słońca policzek.

 Powinni się byli pobrać – zauważył Feliks.

 Tak, w książce napewnoby tak było, ale widzisz, to nie jest książka, tylko życie – odparła Historynka. – Czasami gramy nawet tę opowieść. Najbardziej lubię, jak Piotrek jest poetą. Ale nie lubię, jak Dan jest poetą, bo jest strasznie piegowaty i jak zamyka oczy to je zupełnie zaciska. Ale Piotrek jest poetą tylko wtedy, gdy Fela zgodzi się grać Edytę, a Dan znowu przeciwnie.

 – A jaki jest ten Piotrek? – zapytałem.

 – Piotrek jest nadzwyczajny. Matka jego mieszka na drodze do Markdale i zarabia praniem. Ojciec Piotrka uciekł i zostawił ich wówczas, gdy Piotrek miał dopiero trzy lata. Nigdy więcej nie wrócił i nawet nie wiedzą, czy umarł, czy jeszcze żyje. Powiedzcie, czy to ładnie tak traktować własną rodzinę? Jak Piotrek miał sześć lat, to już pracował na swoje utrzymanie. Wuj Roger posyła go do szkoły i latem płaci mu pensję. Wszyscy ogromnie lubimy Piotrka, z wyjątkiem Feli.

 – Ja także Piotrka lubię – wtrąciła Fela nieoczekiwanie – ale mama sama powiada, że wy z niego Bóg wie co robicie. Jest przecież tylko chłopcem do posług, niema wychowania, ani wykształcenia. Jabym go tam nie traktowała jak równego sobie.

 Uśmiech zamajaczył na twarzy Historynki, jak cień, który pada na dojrzałą pszenicę pod wpływem wiatru.

 – Piotrek jest prawdziwym gentlemanem i jest o wiele bardziej interesujący, niż ty, gdybyś była nawet najlepiej wychowana i kształciła się przez sto lat – rzekła.

 – On przecież ledwo umie pisać – zaprotestowała Fela.

 – Wilhelm Zwycięzca wogóle pisać nie umiał – zgniotła ją argumentem Historynka.

 – Nigdy nie chodzi do kościoła i nigdy nie mówi pacierza – broniła się Fela, niepokonana jeszcze.

 – To jest nieprawda – zawołał Piotrek we własnej osobie, przełażąc przez otwór w parkanie. – Czasami nawet mówię pacierz.

 Piotrek był smukłym kształtnym chłopcem, o roześmianych czarnych oczach i czarnych kędzierzawych włosach. Chociaż była tak wczesna wiosna, chodził już boso. Całe jego ubranie składało się ze spłowiałej starej koszuli i zniszczonej pary bawełnianych spodenek. Nosił jednak to wszystko na sobie z taką gracją, że wydawał się lepiej ubrany, niż był w istocie.

 – Nie modlisz się zbyt często – upierała się Fela.

 – I tak mnie Bóg wysłucha, chociaż mu nie dokuczam codziennie – uśmiechał się Piotrek.

 Była to prawdziwa herezja dla Feli, lecz Historynka patrzyła na Piotrka z pobłażliwym uśmiechem.

 – W każdym razie do kościoła nigdy nie chodzisz – zarzucała mu dalej Fela, nie dając się tak łatwo zbić z tropu.

 – Bo nie będę chodził do kościoła, dopóki nie zdecyduję się, czy mam zostać Metodystą, czy Prezbiterjaninem. Ciotka Jane była Metodystką, matka moja niczem nie jest, a ja chcę być czemś koniecznie. Lepiej być Metodystą, Prezbiterjaninem, czy czemśkolwiek, niż nie być niczem. Jak zdecyduję się, czem mam być, będę taksamo, jak wy chodził do kościoła.

 – Żeby być czemś, trzeba się do tego urodzić – bąknęła Fela pogardliwie.

 – A ja myślę, że lepiej mieć własną religję, niż wierzyć w to, w co inni ludzie wierzą – odciął się Piotrek.

 – Przestańcie się kłócić – wtrąciła się do rozmowy Celinka. – Felu, daj spokój Piotrkowi! Piotrek, to jest Edgar King, a to jest Feliks. Musimy zaprzyjaźnić się z nimi, aby przyjemnie razem spędzić lato. Pomyśl tylko, jakie zabawy możemy urządzać! Ale jak ty się będziesz wiecznie kłócił, to nam wszystko zepsujesz. Co dzisiaj robisz?

 – Mam zabronować pole pod lasem i skopać klomby waszej ciotki Oliwji.

 – Obydwie z ciotką Oliwją posiałyśmy groszek pachnący wczoraj – pochwaliła się Historynka, – a ja posiałam groszek na własnym klombie. Nie będę w tym roku przekopywać ziemi, żeby się przekonać, jak prędko groszek wzejdzie. Podobno dla groszku przekopywanie jest niezdrowe. Uzbroję się w cierpliwość, choćby to nie wiem jak długo trwało.

 – Ja dzisiaj chcę pomóc mamie w sadzeniu jarzyn w ogrodzie – rzekła Fela.

 – Strasznie nie lubię sadzić jarzyn – oświadczyła Historynka. – Lubię je zato jeść, jak jestem głodna. Wówczas mogę nawet wyjść do ogrodu i przyglądać się grządkom, na których rośnie cebula i buraki. Lubię zato polewać kwiaty. Mam nawet wrażenie, że byłabym o wiele lepsza dla ludzi, gdybym przepędzała całe życie w ogrodzie.

 – Adam i Ewa stale mieszkali w ogrodzie – podsunęła argument Fela, – a wcale nie byli tacy dobrzy.

 – Ale napewno byliby gorsi, gdyby w ogrodzie nie mieszkali – uśmiechnęła się Historynka.

 Wybieraliśmy się teraz na śniadanie. Piotrek i Historynka wydostali się z sadu przez otwór w parkanie, zabierając z sobą Paddy’ego, my zaś poszliśmy szeroką aleją w stronę domu.

 – Jak wam się podoba Historynka? – zapytała Fela.

 – Nadzwyczajna jest! – zawołał Feliks z entuzjazmem. Jeszcze nigdy w życiu nie słyszałem, żeby ktoś potrafił tak pięknie opowiadać.

 – Ale nie umie gotować – zawołała Fela, – i pięknością także nie grzeszy. Wyobraźcie sobie, że pragnie zostać artystką, jak dorośnie. Czy to nie okropne?

 Nie orjentowaliśmy się, w czem tkwiła to okropność!

 – Ach, bo artyści są przeważnie bardzo niedobrymi ludźmi – tłumaczyła nam Fela wielce zgorszona. – Napewno i Historynka wkrótce taka będzie. Ojciec ją do tego namawia, bo wiecie przecież, że także jest artystą.

 Najwidoczniej Fela uważała, że artyści i artystki całego świata są członkami jednego i tego samego związku „niedobrych ludzi”.

 – Ciotka Oliwja powiada, że Historynka, jest czarująca – odezwała się Celinka.

 Bardzo odpowiedni przymiotnik! Obydwaj z Feliksem przyznaliśmy słuszność ciotce Oliwji. Tak, Historynka była czarująca i to było ostatnie słowo, jakie można było wypowiedzieć na temat.

 Dan zjawił się dopiero wówczas, gdy siedzieliśmy już przy śniadaniu, a ciotka Janet tak go zaczęła łajać, że doszliśmy do wniosku, iż na przyszłość lepiej będzie unikać jej złego humoru. W każdym razie lato zapowiadało się dla nas jaknajlepiej. Mieliśmy Felę, na którą mogliśmy patrzeć – Historynkę, opowiadającą nam rozmaite cudowne historje – Celinkę, która się nami zachwycała – Dana i Piotrka, jako towarzyszy zabaw – czegóż więcej można żądać od życia?

THE STORY GIRL

CHAPTER I. THE HOME OF OUR FATHERS

“I do like a road, because you can be always wondering what is at the end of it.”

The Story Girl said that once upon a time. Felix and I, on the May morning when we left Toronto for Prince Edward Island, had not then heard her say it, and, indeed, were but barely aware of the existence of such a person as the Story Girl. We did not know her at all under that name. We knew only that a cousin, Sara Stanley, whose mother, our Aunt Felicity, was dead, was living down on the Island with Uncle Roger and Aunt Olivia King, on a farm adjoining the old King homestead in Carlisle. We supposed we should get acquainted with her when we reached there, and we had an idea, from Aunt Olivia’s letters to father, that she would be quite a jolly creature. Further than that we did not think about her. We were more interested in Felicity and Cecily and Dan, who lived on the homestead and would therefore be our roofmates for a season.

But the spirit of the Story Girl’s yet unuttered remark was thrilling in our hearts that morning, as the train pulled out of Toronto. We were faring forth on a long road; and, though we had some idea what would be at the end of it, there was enough glamour of the unknown about it to lend a wonderful charm to our speculations concerning it.

We were delighted at the thought of seeing father’s old home, and living among the haunts of his boyhood. He had talked so much to us about it, and described its scenes so often and so minutely, that he had inspired us with some of his own deep-seated affection for it—an affection that had never waned in all his years of exile. We had a vague feeling that we, somehow, belonged there, in that cradle of our family, though we had never seen it. We had always looked forward eagerly to the promised day when father would take us “down home,” to the old house with the spruces behind it and the famous “King orchard” before it—when we might ramble in “Uncle Stephen’s Walk,” drink from the deep well with the Chinese roof over it, stand on “the Pulpit Stone,” and eat apples from our “birthday trees.”

The time had come sooner than we had dared to hope; but father could not take us after all. His firm asked him to go to Rio de Janeiro that spring to take charge of their new branch there. It was too good a chance to lose, for father was a poor man and it meant promotion and increase of salary; but it also meant the temporary breaking up of our home. Our mother had died before either of us was old enough to remember her; father could not take us to Rio de Janeiro. In the end he decided to send us to Uncle Alec and Aunt Janet down on the homestead; and our housekeeper, who belonged to the Island and was now returning to it, took charge of us on the journey. I fear she had an anxious trip of it, poor woman! She was constantly in a quite justifiable terror lest we should be lost or killed; she must have felt great relief when she reached Charlottetown and handed us over to the keeping of Uncle Alec. Indeed, she said as much.

“The fat one isn’t so bad. He isn’t so quick to move and get out of your sight while you’re winking as the thin one. But the only safe way to travel with those young ones would be to have ‘em both tied to you with a short rope—a MIGHTY short rope.”

“The fat one” was Felix, who was very sensitive about his plumpness. He was always taking exercises to make him thin, with the dismal result that he became fatter all the time. He vowed that he didn’t care; but he DID care terribly, and he glowered at Mrs. MacLaren in a most undutiful fashion. He had never liked her since the day she had told him he would soon be as broad as he was long.

For my own part, I was rather sorry to see her going; and she cried over us and wished us well; but we had forgotten all about her by the time we reached the open country, driving along, one on either side of Uncle Alec, whom we loved from the moment we saw him. He was a small man, with thin, delicate features, close-clipped gray beard, and large, tired, blue eyes—father’s eyes over again. We knew that Uncle Alec was fond of children and was heart-glad to welcome “Alan’s boys.” We felt at home with him, and were not afraid to ask him questions on any subject that came uppermost in our minds. We became very good friends with him on that twenty-four mile drive.

Much to our disappointment it was dark when we reached Carlisle—too dark to see anything very distinctly, as we drove up the lane of the old King homestead on the hill. Behind us a young moon was hanging over southwestern meadows of spring-time peace, but all about us were the soft, moist shadows of a May night. We peered eagerly through the gloom.

“There’s the big willow, Bev,” whispered Felix excitedly, as we turned in at the gate.

There it was, in truth—the tree Grandfather King had planted when he returned one evening from ploughing in the brook field and stuck the willow switch he had used all day in the soft soil by the gate.

It had taken root and grown; our father and our uncles and aunts had played in its shadow; and now it was a massive thing, with a huge girth of trunk and great spreading boughs, each of them as large as a tree in itself.

“I’m going to climb it to-morrow,” I said joyfully.

Off to the right was a dim, branching place which we knew was the orchard; and on our left, among sibilant spruces and firs, was the old, whitewashed house—from which presently a light gleamed through an open door, and Aunt Janet, a big, bustling, sonsy woman, with full-blown peony cheeks, came to welcome us.

Soon after we were at supper in the kitchen, with its low, dark, raftered ceiling from which substantial hams and flitches of bacon were hanging. Everything was just as father had described it. We felt that we had come home, leaving exile behind us.

Felicity, Cecily, and Dan were sitting opposite us, staring at us when they thought we would be too busy eating to see them. We tried to stare at them when THEY were eating; and as a result we were always catching each other at it and feeling cheap and embarrassed.

Dan was the oldest; he was my age—thirteen. He was a lean, freckled fellow with rather long, lank, brown hair and the shapely King nose. We recognized it at once. His mouth was his own, however, for it was like to no mouth on either the King or the Ward side; and nobody would have been anxious to claim it, for it was an undeniably ugly one—long and narrow and twisted. But it could grin in friendly fashion, and both Felix and I felt that we were going to like Dan.

Felicity was twelve. She had been called after Aunt Felicity, who was the twin sister of Uncle Felix. Aunt Felicity and Uncle Felix, as father had often told us, had died on the same day, far apart, and were buried side by side in the old Carlisle graveyard.

We had known from Aunt Olivia’s letters, that Felicity was the beauty of the connection, and we had been curious to see her on that account. She fully justified our expectations. She was plump and dimpled, with big, dark-blue, heavy-lidded eyes, soft, feathery, golden curls, and a pink and white skin—“the King complexion.” The Kings were noted for their noses and complexion. Felicity had also delightful hands and wrists. At every turn of them a dimple showed itself. It was a pleasure to wonder what her elbows must be like.

She was very nicely dressed in a pink print and a frilled muslin apron; and we understood, from something Dan said, that she had “dressed up” in honour of our coming. This made us feel quite important. So far as we knew, no feminine creatures had ever gone to the pains of dressing up on our account before.

Cecily, who was eleven, was pretty also—or would have been had Felicity not been there. Felicity rather took the colour from other girls. Cecily looked pale and thin beside her; but she had dainty little features, smooth brown hair of satin sheen, and mild brown eyes, with just a hint of demureness in them now and again. We remembered that Aunt Olivia had written to father that Cecily was a true Ward—she had no sense of humour. We did not know what this meant, but we thought it was not exactly complimentary.

Still, we were both inclined to think we would like Cecily better than Felicity. To be sure, Felicity was a stunning beauty. But, with the swift and unerring intuition of childhood, which feels in a moment what it sometimes takes maturity much time to perceive, we realized that she was rather too well aware of her good looks. In brief, we saw that Felicity was vain.

“It’s a wonder the Story Girl isn’t over to see you,” said Uncle Alec. “She’s been quite wild with excitement about your coming.”

“She hasn’t been very well all day,” explained Cecily, “and Aunt Olivia wouldn’t let her come out in the night air. She made her go to bed instead. The Story Girl was awfully disappointed.”

“Who is the Story Girl?” asked Felix.

“Oh, Sara—Sara Stanley. We call her the Story Girl partly because she’s such a hand to tell stories—oh, I can’t begin to describe it—and partly because Sara Ray, who lives at the foot of the hill, often comes up to play with us, and it is awkward to have two girls of the same name in the same crowd. Besides, Sara Stanley doesn’t like her name and she’d rather be called the Story Girl.”

Dan speaking for the first time, rather sheepishly volunteered the information that Peter had also been intending to come over but had to go home to take some flour to his mother instead.

“Peter?” I questioned. I had never heard of any Peter.

“He is your Uncle Roger’s handy boy,” said Uncle Alec. “His name is Peter Craig, and he is a real smart little chap. But he’s got his share of mischief, that same lad.”

“He wants to be Felicity’s beau,” said Dan slyly.

“Don’t talk silly nonsense, Dan,” said Aunt Janet severely.

Felicity tossed her golden head and shot an unsisterly glance at Dan.

“I wouldn’t be very likely to have a hired boy for a beau,” she observed.

We saw that her anger was real, not affected. Evidently Peter was not an admirer of whom Felicity was proud.

We were very hungry boys; and when we had eaten all we could—and oh, what suppers Aunt Janet always spread!—we discovered that we were very tired also—too tired to go out and explore our ancestral domains, as we would have liked to do, despite the dark.

We were quite willing to go to bed; and presently we found ourselves tucked away upstairs in the very room, looking out eastward into the spruce grove, which father had once occupied. Dan shared it with us, sleeping in a bed of his own in the opposite corner. The sheets and pillow-slips were fragrant with lavender, and one of Grandmother King’s noted patchwork quilts was over us. The window was open and we heard the frogs singing down in the swamp of the brook meadow. We had heard frogs sing in Ontario, of course; but certainly Prince Edward Island frogs were more tuneful and mellow. Or was it simply the glamour of old family traditions and tales which was over us, lending its magic to all sights and sounds around us? This was home—father’s home—OUR home! We had never lived long enough in any one house to develop a feeling of affection for it; but here, under the roof-tree built by Great-Grandfather King ninety years ago, that feeling swept into our boyish hearts and souls like a flood of living sweetness and tenderness.

“Just think, those are the very frogs father listened to when he was a little boy,” whispered Felix.

“They can hardly be the SAME frogs,” I objected doubtfully, not feeling very certain about the possible longevity of frogs. “It’s twenty years since father left home.”

“Well, they’re the descendants of the frogs he heard,” said Felix, “and they’re singing in the same swamp. That’s near enough.”

Our door was open and in their room across the narrow hall the girls were preparing for bed, and talking rather more loudly than they might have done had they realized how far their sweet, shrill voices carried.

“What do you think of the boys?” asked Cecily.

“Beverley is handsome, but Felix is too fat,” answered Felicity promptly.

Felix twitched the quilt rather viciously and grunted. But I began to think I would like Felicity. It might not be altogether her fault that she was vain. How could she help it when she looked in the mirror?

“I think they’re both nice and nice looking,” said Cecily.

Dear little soul!

“I wonder what the Story Girl will think of them,” said Felicity, as if, after all, that was the main thing.

Somehow, we, too, felt that it was. We felt that if the Story Girl did not approve of us it made little difference who else did or did not.

“I wonder if the Story Girl is pretty,” said Felix aloud.

“No, she isn’t,” said Dan instantly, from across the room. “But you’ll think she is while she’s talking to you. Everybody does. It’s only when you go away from her that you find out she isn’t a bit pretty after all.”

The girls’ door shut with a bang. Silence fell over the house. We drifted into the land of sleep, wondering if the Story Girl would like us.

CHAPTER II. A QUEEN OF HEARTS

I wakened shortly after sunrise. The pale May sunshine was showering through the spruces, and a chill, inspiring wind was tossing the boughs about.

“Felix, wake up,” I whispered, shaking him.

“What’s the matter?” he murmured reluctantly.

“It’s morning. Let’s get up and go down and out. I can’t wait another minute to see the places father has told us of.”

We slipped out of bed and dressed, without arousing Dan, who was still slumbering soundly, his mouth wide open, and his bed-clothes kicked off on the floor. I had hard work to keep Felix from trying to see if he could “shy” a marble into that tempting open mouth. I told him it would waken Dan, who would then likely insist on getting up and accompanying us, and it would be so much nicer to go by ourselves for the first time.

Everything was very still as we crept downstairs. Out in the kitchen we heard some one, presumably Uncle Alec, lighting the fire; but the heart of house had not yet begun to beat for the day.

We paused a moment in the hall to look at the big “Grandfather” clock. It was not going, but it seemed like an old, familiar acquaintance to us, with the gilt balls on its three peaks; the little dial and pointer which would indicate the changes of the moon, and the very dent in its wooden door which father had made when he was a boy, by kicking it in a fit of naughtiness.

Then we opened the front door and stepped out, rapture swelling in our bosoms. There was a rare breeze from the south blowing to meet us; the shadows of the spruces were long and clear-cut; the exquisite skies of early morning, blue and wind-winnowed, were over us; away to the west, beyond the brook field, was a long valley and a hill purple with firs and laced with still leafless beeches and maples.

Behind the house was a grove of fir and spruce, a dim, cool place where the winds were fond of purring and where there was always a resinous, woodsy odour. On the further side of it was a thick plantation of slender silver birches and whispering poplars; and beyond it was Uncle Roger’s house.

Right before us, girt about with its trim spruce hedge, was the famous King orchard, the history of which was woven into our earliest recollections. We knew all about it, from father’s descriptions, and in fancy we had roamed in it many a time and oft.

It was now nearly sixty years since it had had its beginning, when Grandfather King brought his bride home. Before the wedding he had fenced off the big south meadow that sloped to the sun; it was the finest, most fertile field on the farm, and the neighbours told young Abraham King that he would raise many a fine crop of wheat in that meadow. Abraham King smiled and, being a man of few words, said nothing; but in his mind he had a vision of the years to be, and in that vision he saw, not rippling acres of harvest gold, but great, leafy avenues of wide-spreading trees laden with fruit to gladden the eyes of children and grandchildren yet unborn.

It was a vision to develop slowly into fulfilment. Grandfather King was in no hurry. He did not set his whole orchard out at once, for he wished it to grow with his life and history, and be bound up with all of good and joy that should come to his household. So the morning after he had brought his young wife home they went together to the south meadow and planted their bridal trees. These trees were no longer living; but they had been when father was a boy, and every spring bedecked themselves in blossom as delicately tinted as Elizabeth King’s face when she walked through the old south meadow in the morn of her life and love.

When a son was born to Abraham and Elizabeth a tree was planted in the orchard for him. They had fourteen children in all, and each child had its “birth tree.” Every family festival was commemorated in like fashion, and every beloved visitor who spent a night under their roof was expected to plant a tree in the orchard. So it came to pass that every tree in it was a fair green monument to some love or delight of the vanished years. And each grandchild had its tree, there, also, set out by grandfather when the tidings of its birth reached him; not always an apple tree—perhaps it was a plum, or cherry or pear. But it was always known by the name of the person for whom, or by whom, it was planted; and Felix and I knew as much about “Aunt Felicity’s pears,” and “Aunt Julia’s cherries,” and “Uncle Alec’s apples,” and the “Rev. Mr. Scott’s plums,” as if we had been born and bred among them.

And now we had come to the orchard; it was before us; we had only to open that little whitewashed gate in the hedge and we might find ourselves in its storied domain. But before we reached the gate we glanced to our left, along the grassy, spruce-bordered lane which led over to Uncle Roger’s; and at the entrance of that lane we saw a girl standing, with a gray cat at her feet. She lifted her hand and beckoned blithely to us; and, the orchard forgotten, we followed her summons. For we knew that this must be the Story Girl; and in that gay and graceful gesture was an allurement not to be gainsaid or denied.

We looked at her as we drew near with such interest that we forgot to feel shy. No, she was not pretty. She was tall for her fourteen years, slim and straight; around her long, white face—rather too long and too white—fell sleek, dark-brown curls, tied above either ear with rosettes of scarlet ribbon. Her large, curving mouth was as red as a poppy, and she had brilliant, almond-shaped, hazel eyes; but we did not think her pretty.

Then she spoke; she said,

“Good morning.”

Never had we heard a voice like hers. Never, in all my life since, have I heard such a voice. I cannot describe it. I might say it was clear; I might say it was sweet; I might say it was vibrant and far-reaching and bell-like; all this would be true, but it would give you no real idea of the peculiar quality which made the Story Girl’s voice what it was.

If voices had colour, hers would have been like a rainbow. It made words LIVE. Whatever she said became a breathing entity, not a mere verbal statement or utterance. Felix and I were too young to understand or analyze the impression it made upon us; but we instantly felt at her greeting that it WAS a good morning—a surpassingly good morning—the very best morning that had ever happened in this most excellent of worlds.

“You are Felix and Beverley,” she went on, shaking our hands with an air of frank comradeship, which was very different from the shy, feminine advances of Felicity and Cecily. From that moment we were as good friends as if we had known each other for a hundred years. “I am glad to see you. I was so disappointed I couldn’t go over last night. I got up early this morning, though, for I felt sure you would be up early, too, and that you’d like to have me tell you about things. I can tell things so much better than Felicity or Cecily. Do you think Felicity is VERY pretty?”

“She’s the prettiest girl I ever saw,” I said enthusiastically, remembering that Felicity had called me handsome.

“The boys all think so,” said the Story Girl, not, I fancied, quite well pleased. “And I suppose she is. She is a splendid cook, too, though she is only twelve. I can’t cook. I am trying to learn, but I don’t make much progress. Aunt Olivia says I haven’t enough natural gumption ever to be a cook; but I’d love to be able to make as good cakes and pies as Felicity can make. But then, Felicity is stupid. It’s not ill-natured of me to say that. It’s just the truth, and you’d soon find it out for yourselves. I like Felicity very well, but she IS stupid. Cecily is ever so much cleverer. Cecily’s a dear. So is Uncle Alec; and Aunt Janet is pretty nice, too.”

“What is Aunt Olivia like?” asked Felix.

“Aunt Olivia is very pretty. She is just like a pansy—all velvety and purply and goldy.”

Felix and I SAW, somewhere inside of our heads, a velvet and purple and gold pansy-woman, just as the Story Girl spoke.

“But is she NICE?” I asked. That was the main question about grown-ups. Their looks mattered little to us.

“She is lovely. But she is twenty-nine, you know. That’s pretty old. She doesn’t bother me much. Aunt Janet says that I’d have no bringing up at all, if it wasn’t for her. Aunt Olivia says children should just be let COME up—that everything else is settled for them long before they are born. I don’t understand that. Do you?”

No, we did not. But it was our experience that grown-ups had a habit of saying things hard to understand.

“What is Uncle Roger like?” was our next question.

“Well, I like Uncle Roger,” said the Story Girl meditatively. “He is big and jolly. But he teases people too much. You ask him a serious question and you get a ridiculous answer. He hardly ever scolds or gets cross, though, and THAT is something. He is an old bachelor.”

“Doesn’t he ever mean to get married?” asked Felix.

“I don’t know. Aunt Olivia wishes he would, because she’s tired keeping house for him, and she wants to go to Aunt Julia in California. But she says he’ll never get married, because he is looking for perfection, and when he finds her she won’t have HIM.”

By this time we were all sitting down on the gnarled roots of the spruces, and the big gray cat came over and made friends with us. He was a lordly animal, with a silver-gray coat beautifully marked with darker stripes. With such colouring most cats would have had white or silver feet; but he had four black paws and a black nose. Such points gave him an air of distinction, and marked him out as quite different from the common or garden variety of cats. He seemed to be a cat with a tolerably good opinion of himself, and his response to our advances was slightly tinged with condescension.

“This isn’t Topsy, is it?” I asked. I knew at once that the question was a foolish one. Topsy, the cat of which father had talked, had flourished thirty years before, and all her nine lives could scarcely have lasted so long.

“No, but it is Topsy’s great-great-great-great-grandson,” said the Story Girl gravely. “His name is Paddy and he is my own particular cat. We have barn cats, but Paddy never associates with them. I am very good friends with all cats. They are so sleek and comfortable and dignified. And it is so easy to make them happy. Oh, I’m so glad you boys have come to live here. Nothing ever happens here, except days, so we have to make our own good times. We were short of boys before—only Dan and Peter to four girls.”

“FOUR girls? Oh, yes, Sara Ray. Felicity mentioned her. What is she like? Where does she live?”

“Just down the hill. You can’t see the house for the spruce bush. Sara is a nice girl. She’s only eleven, and her mother is dreadfully strict. She never allows Sara to read a single story. JUST you fancy! Sara’s conscience is always troubling her for doing things she’s sure her mother won’t approve, but it never prevents her from doing them. It only spoils her fun. Uncle Roger says that a mother who won’t let you do anything, and a conscience that won’t let you enjoy anything is an awful combination, and he doesn’t wonder Sara is pale and thin and nervous. But, between you and me, I believe the real reason is that her mother doesn’t give her half enough to eat. Not that she’s mean, you know—but she thinks it isn’t healthy for children to eat much, or anything but certain things. Isn’t it fortunate we weren’t born into that sort of a family?”

“I think it’s awfully lucky we were all born into the same family,” Felix remarked.

“Isn’t it? I’ve often thought so. And I’ve often thought what a dreadful thing it would have been if Grandfather and Grandmother King had never got married to each other. I don’t suppose there would have been a single one of us children here at all; or if we were, we would be part somebody else and that would be almost as bad. When I think it all over I can’t feel too thankful that Grandfather and Grandmother King happened to marry each other, when there were so many other people they might have married.”

Felix and I shivered. We felt suddenly that we had escaped a dreadful danger—the danger of having been born somebody else. But it took the Story Girl to make us realize just how dreadful it was and what a terrible risk we had run years before we, or our parents either, had existed.

“Who lives over there?” I asked, pointing to a house across the fields.

“Oh, that belongs to the Awkward Man. His name is Jasper Dale, but everybody calls him the Awkward Man. And they do say he writes poetry. He calls his place Golden Milestone. I know why, because I’ve read Longfellow’s poems. He never goes into society because he is so awkward. The girls laugh at him and he doesn’t like it. I know a story about him and I’ll tell it to you sometime.”

“And who lives in that other house?” asked Felix, looking over the westering valley where a little gray roof was visible among the trees.

“Old Peg Bowen. She’s very queer. She lives there with a lot of pet animals in winter, and in summer she roams over the country and begs her meals. They say she is crazy. People have always tried to frighten us children into good behaviour by telling us that Peg Bowen would catch us if we didn’t behave. I’m not so frightened of her as I once was, but I don’t think I would like to be caught by her. Sara Ray is dreadfully scared of her. Peter Craig says she is a witch and that he bets she’s at the bottom of it when the butter won’t come. But I don’t believe THAT. Witches are so scarce nowadays. There may be some somewhere in the world, but it’s not likely there are any here right in Prince Edward Island. They used to be very plenty long ago. I know some splendid witch stories I’ll tell you some day. They’ll just make your blood freeze in your veins.”

We hadn’t a doubt of it. If anybody could freeze the blood in our veins this girl with the wonderful voice could. But it was a May morning, and our young blood was running blithely in our veins. We suggested a visit to the orchard would be more agreeable.

“All right. I know stories about it, too,” she said, as we walked across the yard, followed by Paddy of the waving tail. “Oh, aren’t you glad it is spring? The beauty of winter is that it makes you appreciate spring.”

The latch of the gate clicked under the Story Girl’s hand, and the next moment we were in the King orchard.

CHAPTER III. LEGENDS OF THE OLD ORCHARD

Outside of the orchard the grass was only beginning to grow green; but here, sheltered by the spruce hedges from uncertain winds and sloping to southern suns, it was already like a wonderful velvet carpet; the leaves on the trees were beginning to come out in woolly, grayish clusters; and there were purple-pencilled white violets at the base of the Pulpit Stone.

“It’s all just as father described it,” said Felix with a blissful sigh, “and there’s the well with the Chinese roof.”

We hurried over to it, treading on the spears of mint that were beginning to shoot up about it. It was a very deep well, and the curb was of rough, undressed stones. Over it, the queer, pagoda-like roof, built by Uncle Stephen on his return from a voyage to China, was covered with yet leafless vines.

“It’s so pretty, when the vines leaf out and hang down in long festoons,” said the Story Girl. “The birds build their nests in it. A pair of wild canaries come here every summer. And ferns grow out between the stones of the well as far down as you can see. The water is lovely. Uncle Edward preached his finest sermon about the Bethlehem well where David’s soldiers went to get him water, and he illustrated it by describing his old well at the homestead—this very well—and how in foreign lands he had longed for its sparkling water. So you see it is quite famous.”

“There’s a cup just like the one that used to be here in father’s time,” exclaimed Felix, pointing to an old-fashioned shallow cup of clouded blue ware on a little shelf inside the curb.

“It is the very same cup,” said the Story Girl impressively. “Isn’t it an amazing thing? That cup has been here for forty years, and hundreds of people have drunk from it, and it has never been broken. Aunt Julia dropped it down the well once, but they fished it up, not hurt a bit except for that little nick in the rim. I think it is bound up with the fortunes of the King family, like the Luck of Edenhall in Longfellow’s poem. It is the last cup of Grandmother King’s second best set. Her best set is still complete. Aunt Olivia has it. You must get her to show it to you. It’s so pretty, with red berries all over it, and the funniest little pot-bellied cream jug. Aunt Olivia never uses it except on a family anniversary.”

We took a drink from the blue cup and then went to find our birthday trees. We were rather disappointed to find them quite large, sturdy ones. It seemed to us that they should still be in the sapling stage corresponding to our boyhood.

“Your apples are lovely to eat,” the Story Girl said to me, “but Felix’s are only good for pies. Those two big trees behind them are the twins’ trees—my mother and Uncle Felix, you know. The apples are so dead sweet that nobody but us children and the French boys can eat them. And that tall, slender tree over there, with the branches all growing straight up, is a seedling that came up of itself, and NOBODY can eat its apples, they are so sour and bitter. Even the pigs won’t eat them. Aunt Janet tried to make pies of them once, because she said she hated to see them going to waste. But she never tried again. She said it was better to waste apples alone than apples and sugar too. And then she tried giving them away to the French hired men, but they wouldn’t even carry them home.”

The Story Girl’s words fell on the morning air like pearls and diamonds. Even her prepositions and conjunctions had untold charm, hinting at mystery and laughter and magic bound up in everything she mentioned. Apple pies and sour seedlings and pigs became straightway invested with a glamour of romance.

“I like to hear you talk,” said Felix in his grave, stodgy way.

“Everybody does,” said the Story Girl coolly. “I’m glad you like the way I talk. But I want you to like ME, too—AS WELL as you like Felicity and Cecily. Not BETTER. I wanted that once but I’ve got over it. I found out in Sunday School, the day the minister taught our class, that it was selfish. But I want you to like me AS WELL.”

“Well, I will, for one,” said Felix emphatically. I think he was remembering that Felicity had called him fat.

Cecily now joined us. It appeared that it was Felicity’s morning to help prepare breakfast, therefore she could not come. We all went to Uncle Stephen’s Walk.

This was a double row of apple trees, running down the western side of the orchard. Uncle Stephen was the first born of Abraham and Elizabeth King. He had none of grandfather’s abiding love for woods and meadows and the kindly ways of the warm red earth. Grandmother King had been a Ward, and in Uncle Stephen the blood of the seafaring race claimed its own. To sea he must go, despite the pleadings and tears of a reluctant mother; and it was from the sea he came to set out his avenue in the orchard with trees brought from a foreign land.

Then he sailed away again—and the ship was never heard of more. The gray first came in grandmother’s brown hair in those months of waiting. The, for the first time, the orchard heard the sound of weeping and was consecrated by a sorrow.

“When the blossoms come out it’s wonderful to walk here,” said the Story Girl. “It’s like a dream of fairyland—as if you were walking in a king’s palace. The apples are delicious, and in winter it’s a splendid place for coasting.”

From the Walk we went to the Pulpit Stone—a huge gray boulder, as high as a man’s head, in the southeastern corner. It was straight and smooth in front, but sloped down in natural steps behind, with a ledge midway on which one could stand. It had played an important part in the games of our uncles and aunts, being fortified castle, Indian ambush, throne, pulpit, or concert platform, as occasion required. Uncle Edward had preached his first sermon at the age of eight from that old gray boulder; and Aunt Julia, whose voice was to delight thousands, sang her earliest madrigals there.

The Story Girl mounted to the ledge, sat on the rim, and looked at us. Pat sat gravely at its base and daintily washed his face with his black paws.

“Now for your stories about the orchard,” said I.

“There are two important ones,” said the Story Girl. “The story of the Poet Who Was Kissed, and the Tale of the Family Ghost. Which one shall I tell?”

“Tell them both,” said Felix greedily, “but tell the ghost one first.”

“I don’t know.” The Story Girl looked dubious. “That sort of story ought to be told in the twilight among the shadows. Then it would frighten the souls out of your bodies.”

We thought it might be more agreeable not to have the souls frightened out of our bodies, and we voted for the Family Ghost.

“Ghost stories are more comfortable in daytime,” said Felix.

The Story Girl began it and we listened avidly. Cecily, who had heard it many times before, listened just as eagerly as we did. She declared to me afterwards that no matter how often the Story Girl told a story it always seemed as new and exciting as if you had just heard it for the first time.

“Long, long ago,” began the Story Girl, her voice giving us an impression of remote antiquity, “even before Grandfather King was born, an orphan cousin of his lived here with his parents. Her name was Emily King. She was very small and very sweet. She had soft brown eyes that were too timid to look straight at anybody—like Cecily’s there—and long, sleek, brown curls—like mine; and she had a tiny birthmark like a pink butterfly on one cheek—right here.

“Of course, there was no orchard here then. It was just a field; but there was a clump of white birches in it, right where that big, spreading tree of Uncle Alec’s is now, and Emily liked to sit among the ferns under the birches and read or sew. She had a lover. His name was Malcolm Ward and he was as handsome as a prince. She loved him with all her heart and he loved her the same; but they had never spoken about it. They used to meet under the birches and talk about everything except love. One day he told her he was coming the next day to ask A VERY IMPORTANT QUESTION, and he wanted to find her under the birches when he came. Emily promised to meet him there. I am sure she stayed awake that night, thinking about it, and wondering what the important question would be, although she knew perfectly well. I would have. And the next day she dressed herself beautifully in her best pale blue muslin and sleeked her curls and went smiling to the birches. And while she was waiting there, thinking such lovely thoughts, a neighbour’s boy came running up—a boy who didn’t know about her romance—and cried out that Malcolm Ward had been killed by his gun going off accidentally. Emily just put her hands to her heart—so—and fell, all white and broken among the ferns. And when she came back to life she never cried or lamented. She was CHANGED. She was never, never like herself again; and she was never contented unless she was dressed in her blue muslin and waiting under the birches. She got paler and paler every day, but the pink butterfly grew redder, until it looked just like a stain of blood on her white cheek. When the winter came she died. But next spring”—the Story Girl dropped her voice to a whisper that was as audible and thrilling as her louder tones—“people began to tell that Emily was sometimes seen waiting under the birches still. Nobody knew just who told it first. But more than one person saw her. Grandfather saw her when he was a little boy. And my mother saw her once.”

“Did YOU ever see her?” asked Felix skeptically.

“No, but I shall some day, if I keep on believing in her,” said the Story Girl confidently.

“I wouldn’t like to see her. I’d be afraid,” said Cecily with a shiver.

“There wouldn’t be anything to be afraid of,” said the Story Girl reassuringly. “It’s not as if it were a strange ghost. It’s our own family ghost, so of course it wouldn’t hurt us.”

We were not so sure of this. Ghosts were unchancy folk, even if they were our family ghosts. The Story Girl had made the tale very real to us. We were glad we had not heard it in the evening. How could we ever have got back to the house through the shadows and swaying branches of a darkening orchard? As it was, we were almost afraid to look up it, lest we should see the waiting, blue-clad Emily under Uncle Alec’s tree. But all we saw was Felicity, tearing over the green sward, her curls streaming behind her in a golden cloud.

“Felicity’s afraid she’s missed something,” remarked the Story Girl in a tone of quiet amusement. “Is your breakfast ready, Felicity, or have I time to tell the boys the Story of the Poet Who Was Kissed?”

“Breakfast is ready, but we can’t have it till father is through attending to the sick cow, so you will likely have time,” answered Felicity.

Felix and I couldn’t keep our eyes off her. Crimson-cheeked, shining-eyed from her haste, her face was like a rose of youth. But when the Story Girl spoke, we forgot to look at Felicity.

“About ten years after Grandfather and Grandmother King were married, a young man came to visit them. He was a distant relative of grandmother’s and he was a Poet. He was just beginning to be famous. He was VERY famous afterward. He came into the orchard to write a poem, and he fell asleep with his head on a bench that used to be under grandfather’s tree. Then Great-Aunt Edith came into the orchard. She was not a Great-Aunt then, of course. She was only eighteen, with red lips and black, black hair and eyes. They say she was always full of mischief. She had been away and had just come home, and she didn’t know about the Poet. But when she saw him, sleeping there, she thought he was a cousin they had been expecting from Scotland. And she tiptoed up—so—and bent over—so—and kissed his cheek. Then he opened his big blue eyes and looked up into Edith’s face. She blushed as red as a rose, for she knew she had done a dreadful thing. This could not be her cousin from Scotland. She knew, for he had written so to her, that he had eyes as black as her own. Edith ran away and hid; and of course she felt still worse when she found out that he was a famous poet. But he wrote one of his most beautiful poems on it afterwards and sent it to her—and it was published in one of his books.”

We had SEEN it all—the sleeping genius—the roguish, red-lipped girl—the kiss dropped as lightly as a rose-petal on the sunburned cheek.

“They should have got married,” said Felix.

“Well, in a book they would have, but you see this was in real life,” said the Story Girl. “We sometimes act the story out. I like it when Peter plays the poet. I don’t like it when Dan is the poet because he is so freckled and screws his eyes up so tight. But you can hardly ever coax Peter to be the poet—except when Felicity is Edith—and Dan is so obliging that way.”

“What is Peter like?” I asked.

“Peter is splendid. His mother lives on the Markdale road and washes for a living. Peter’s father ran away and left them when Peter was only three years old. He has never come back, and they don’t know whether he is alive or dead. Isn’t that a nice way to behave to your family? Peter has worked for his board ever since he was six. Uncle Roger sends him to school, and pays him wages in summer. We all like Peter, except Felicity.”

“I like Peter well enough in his place,” said Felicity primly, “but you make far too much of him, mother says. He is only a hired boy, and he hasn’t been well brought up, and hasn’t much education. I don’t think you should make such an equal of him as you do.”

Laughter rippled over the Story Girl’s face as shadow waves go over ripe wheat before a wind.

“Peter is a real gentleman, and he is more interesting than YOU could ever be, if you were brought up and educated for a hundred years,” she said.

“He can hardly write,” said Felicity.

“William the Conqueror couldn’t write at all,” said the Story Girl crushingly.

“He never goes to church, and he never says his prayers,” retorted Felicity, uncrushed.

“I do, too,” said Peter himself, suddenly appearing through a little gap in the hedge. “I say my prayers sometimes.”

This Peter was a slim, shapely fellow, with laughing black eyes and thick black curls. Early in the season as it was, he was barefooted. His attire consisted of a faded, gingham shirt and a scanty pair of corduroy knickerbockers; but he wore it with such an unconscious air of purple and fine linen that he seemed to be much better dressed than he really was.

“You don’t pray very often,” insisted Felicity.

“Well, God will be all the more likely to listen to me if I don’t pester Him all the time,” argued Peter.

This was rank heresy to Felicity, but the Story Girl looked as if she thought there might be something in it.

“You NEVER go to church, anyhow,” continued Felicity, determined not to be argued down.

“Well, I ain’t going to church till I’ve made up my mind whether I’m going to be a Methodist or a Presbyterian. Aunt Jane was a Methodist. My mother ain’t much of anything but I mean to be something. It’s more respectable to be a Methodist or a Presbyterian, or SOMETHING, than not to be anything. When I’ve settled what I’m to be I’m going to church same as you.”

“That’s not the same as being BORN something,” said Felicity loftily.

“I think it’s a good deal better to pick your own religion than have to take it just because it was what your folks had,” retorted Peter.

“Now, never mind quarrelling,” said Cecily. “You leave Peter alone, Felicity. Peter, this is Beverley King, and this is Felix. And we’re all going to be good friends and have a lovely summer together. Think of the games we can have! But if you go squabbling you’ll spoil it all. Peter, what are you going to do to-day?”

“Harrow the wood field and dig your Aunt Olivia’s flower beds.”

“Aunt Olivia and I planted sweet peas yesterday,” said the Story Girl, “and I planted a little bed of my own. I am NOT going to dig them up this year to see if they have sprouted. It is bad for them. I shall try to cultivate patience, no matter how long they are coming up.”

“I am going to help mother plant the vegetable garden to-day,” said Felicity.

“Oh, I never like the vegetable garden,” said the Story Girl. “Except when I am hungry. Then I DO like to go and look at the nice little rows of onions and beets. But I love a flower garden. I think I could be always good if I lived in a garden all the time.”

“Adam and Eve lived in a garden all the time,” said Felicity, “and THEY were far from being always good.”

“They mightn’t have kept good as long as they did if they hadn’t lived in a garden,” said the Story Girl.

We were now summoned to breakfast. Peter and the Story Girl slipped away through the gap, followed by Paddy, and the rest of us walked up the orchard to the house.

“Well, what do you think of the Story Girl?” asked Felicity.

“She’s just fine,” said Felix, enthusiastically. “I never heard anything like her to tell stories.”

“She can’t cook,” said Felicity, “and she hasn’t a good complexion. Mind you, she says she’s going to be an actress when she grows up. Isn’t that dreadful?”

We didn’t exactly see why.

“Oh, because actresses are always wicked people,” said Felicity in a shocked tone. “But I daresay the Story Girl will go and be one just as soon as she can. Her father will back her up in it. He is an artist, you know.”

Evidently Felicity thought artists and actresses and all such poor trash were members one of another.

“Aunt Olivia says the Story Girl is fascinating,” said Cecily.

The very adjective! Felix and I recognized its beautiful fitness at once. Yes, the Story Girl WAS fascinating and that was the final word to be said on the subject.

Dan did not come down until breakfast was half over, and Aunt Janet talked to him after a fashion which made us realize that it would be well to keep, as the piquant country phrase went, from the rough side of her tongue. But all things considered, we liked the prospect of our summer very much. Felicity to look at—the Story Girl to tell us tales of wonder—Cecily to admire us—Dan and Peter to play with—what more could reasonable fellows want?