Wszyscy jesteśmy splątani srebrnymi nićmi. Wszystkie czyny mają konsekwencje

Rozdział 1

Triskelion

W innym wymiarze, na skraju czasu i przestrzeni…

Teowoj oparł się o drzewo i dał sobie chwilę na złapanie oddechu. Podróż do Prawii wyssała z niego ostatnie pokłady energii. Tym razem przejście przez Alatyr kosztowało go o wiele więcej niż tylko gwałtowne przyspieszenie serca i drżenie mięśni. Czuł się osłabiony, wyzuty z wszelkiej energii, mimo że przecież wysiłek fizyczny, który podjął, był niewielki.

Zdjął ciepły, niezbędny o tej porze roku w Jawii skórzany płaszcz i położył go obok drzewa. Tutaj, w Prawii, nie był potrzebny. W stworzycielskich wymiarach zawsze panowała idealna temperatura.

Raz jeszcze głęboko wciągnął powietrze i nadał swojemu oddechowi odpowiedni rytm.

Stąd zaledwie kilka kroków dzieliło od polany Żywii. Po to tu był. Żeby znowu ją zobaczyć, znowu jej dotknąć. Tak długo już jej nie widział, tak długo… Całe miesiące upłynęły w Jawii od momentu, kiedy zniknęła za bramą swojego wymiaru. Dla niej to był tylko błysk, on jednak czekał już całą wieczność. Nie chciał i nie mógł już jej wyczekiwać ani sekundy dłużej. Ale tym razem nie zamierzał poprzestać jedynie na patrzeniu.

Wszedł bez wahania między drzewa i szybko pokonał resztę drogi do polany. Zatrzymał się dopiero na jej skraju. Nie dlatego, że potrzebował odpoczynku, bo zmęczenie powoli odpływało, a energia w jego ciele się odradzała. Przystanął, ponieważ wśród wysokich, kwiecistych traw wypatrzył Żywię, a widok ten znowu zatrzymał go w miejscu.

Uwielbiał na nią patrzeć szczególnie wtedy, gdy nie była świadoma jego obecności. Nie kontrolowała wówczas swojej natury, nie musiała tego robić. Tutaj, w Prawii, była po prostu Stworzycielką, Żywią, matką wszystkich żywiołów. Najczystszą emanacją tej cudownej energii, którą Stworzyciele nazywali Virem. Energii, której Zaklinacze znali jedynie przedsmak, bo choć zostali stworzeni przez Welesa na podobieństwo Żywii, byli zaledwie półistotami, zaledwie cieniami tego, czym była ona.

Niczym zahipnotyzowany patrzył, jak bawi się małymi ognikami. Wypuszczała je ze swoich dłoni i plątała z żywiołem powietrza. Unosiły się, popychane delikatnymi powiewami wiatru, i zaraz do niej powracały. Drobne cząstki ziemi lewitowały nad przepięknymi kwiatami dalii, a na tafli niewielkiego strumienia, który przecinał jej łąkę, raz po raz pojawiały się wodne kształty. Matka, która bawi się z dziećmi.

Westchnął cicho, w tym samym momencie przeklinając się w duchu za głupotę. Vir momentalnie zadrgał, ogniki zniknęły, rzeka uspokoiła się, a drobiny ziemi gwałtownie opadły.

Żywia natychmiast odwróciła się w jego stronę, a żywioły schowały się pod jej skórą. Uśmiechnął się, ale nie odwzajemniła uśmiechu. Na jej twarzy zmartwienie przeplatało się ze strachem. Radość, którą zazwyczaj go obdarzała, w tej chwili – jeśli w ogóle w niej była – pozostawała głęboko ukryta.

Teowoj postawił stopy na polanie.

– Żywio…

Stworzycielka uniosła dłoń, powstrzymując go przed podejściem bliżej, ale jej nie posłuchał. Nie tym razem. Za bardzo za nią tęsknił, żeby teraz zawrócić. Nie zatrzymał się, dopóki dłoń Żywii nie spoczęła na jego piersi.

– Teowoju, nie możesz tu przychodzić. Następnym razem będę musiała cię ukarać. – W jej głosie brzmiała desperacja i strach, ale Teowoj nie chciał ich słyszeć. Nie chciał niczego słyszeć ani niczego czuć poza tym, co czuł teraz, gdy stał tak blisko Żywii.

– Oddałbym duszę samemu Welesowi, żeby być przy tobie.

Stworzycielka spojrzała na niego jeszcze surowiej.

– Nie wiesz, o czym mówisz – odparła.

Jej cichy, dźwięczny głos przenikał go na wskroś, tak samo jak energia Viru, która wokół niej krążyła. Ujął dłoń Żywii w swoją i – wiedziony bardziej instynktem niż rozumem – dotknął ustami jej ust. Vir przeszył go do granicy bólu. Nie odsunął się jednak nawet o milimetr, ona także nie ruszyła się z miejsca. Widział walkę na jej twarzy, dokładnie taką, jaką od zarania dziejów sam ze sobą toczył. Walkę pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy pragnieniem a zbliżającą się nieuchronnie karą.

W końcu Stworzycielka się poddała i zamknęła oczy. Nie powinien był dotykać jej w ten sposób, nie umiał z niej jednak zrezygnować. Była jego przewodnikiem i światłem. To za nią poszedłby w najdalsze zakamarki wymiarów. Po to tylko, by raz jeszcze poczuć pod palcami jej nieskazitelną skórę i spojrzeć w jej jasne, niebieskie oczy.

Żywioły powodowały u niego dreszcze. Zatracał się w pocałunku coraz bardziej i bardziej, niezdolny do ujrzenia świata poza kobietą, którą trzymał w ramionach, poza jej zapachem, dotykiem, głosem. Chciał zatrzymać się w tej chwili już na zawsze, po wieczność trwać upojony energią, która przeszywała jego ciało, gdy stali tak blisko siebie.

Żywia jednak otworzyła oczy.

Nie ujrzał w nich tego, czego się spodziewał i czego pragnął. Dostrzegł tylko przerażenie. Odsunęła się gwałtownie, nie rzuciwszy mu nawet jednego spojrzenia. Jej wzrok sięgał dalej, powyżej jego ramienia, na skraj polany.

Odwrócił głowę, spoglądając w tym samym kierunku, a gdy zobaczył to, co ona, padł na kolana.

Ukryty w półmroku lasu stał Weles. Władca Nawii i Stworzyciel Magii. Ten, który wraz z trzema pozostałymi Stworzycielami pierwszego kręgu ustanowił święte prawo rozdzielności światów. Prawo, które Teowoj złamał po raz kolejny, kiedy przekraczał Alatyr, bramę do innych wymiarów.

Srebrne oczy Stworzyciela lśniły w ciemności tak samo jak tatuaże, które zdobiły jego ciało. Zawieszony na szyi artefakt, medalion o wzorze tak skomplikowanym, że aż niemożliwym do odtworzenia, także rozpraszał mrok srebrem. Gdy Weles w końcu się poruszył, ciemność podążyła wraz z nim. Pomknęła ku niemu i ku Żywii z zawrotną prędkością i Teowoj wiedział, że nie ma już odwrotu, że to, co się za chwilę wydarzy, zmieni jego życie na zawsze.

– Nie dotykaj go! – krzyknęła Żywia i spróbowała zasłonić go swoim ciałem, ale jej na to nie pozwolił. Podniósł się z kolan i stanął u jej boku.

Wszystko, co stało się potem, przykryła mgła bólu. Widział Welesa duszącego Żywię, ale nie mógł nic zrobić. Czuł nóż Stworzyciela na plecach, następnie na gardle, ale był jedynie bezwolną marionetką w rękach siły, z którą nie mógł się mierzyć.

W końcu jego ciało się poddało. Runął bezwładnie na ziemię przepełniony bólem, z jej krzykiem w uszach.

– Złamałaś święte prawo! – grzmiał Weles. – Zostawiłaś pieczęć Księgi Żywiołów wśród ludzi! Nie zasługujesz na litość! To coś, co leży na ziemi, również na nią nie zasługuje. Na początek zabiorę sobie jego duszę. Będziecie odradzać się tylko w Jawii, bez pamięci o tym, kim jesteście. Będziecie brodzić w ludzkiej pogardzie i strachu, aż przypomnisz sobie, Żywie, że twoje miejsce jest wśród Stworzycieli.

Żywia upadła na ziemię tuż obok Tewoja. A on, zanim pochłonęła go ciemność, zanim mrok zabrał mu ostatnią iskierkę nadziei, spojrzał w półmartwe oczy Stworzycielki. Popatrzył na jej nieruchome, zakrwawione, pozbawione żywiołów ciało. Na jej nadgarstek, na którym Weles wyciął nożem kształt jej ukochanego kwiatu dalii. I na samej krawędzi życia, w momencie, w którym wszystko się kończyło, kiedy każdy staje oko w oko ze swoimi czynami, zatrzymany pomiędzy czasem i przestrzenią poczuł, jak zalewa go poczucie winy. Z powodu tego, co jej zrobił, dlatego, że nie potrafił z niej zrezygnować, chociaż go ostrzegała. Był tylko Zaklinaczem, a ona była Stworzycielką. Nie był jej godny, a jednak wyciągnął po nią ręce. Czuł, jak wina wypełnia go całkowicie, przeszywa na wskroś za to, że…



Warszawa, obecnie. Równonoc jesienna

Dalia otworzyła oczy i nabrała gwałtownie powietrza. Leżała we własnym łóżku, w mieszkaniu, które nadal dzieliła z Branem. Żarówka w nocnej lampce mrugała w ciemności, aż w końcu zgasła zupełnie. Kolejne zwarcie. I kolejny senny koszmar.

Miała nadzieję, że po tym, jak w końcu udało im się złamać klątwę, senne mary znikną za bramą Nawii wraz z jej władcą. Stało się jednak inaczej. Sny były bardziej wyraziste, brutalne, a ich bohaterką została ona sama. Widziała swoje żywioły, nad którymi nie miała żadnej kontroli. Ogień popychany przez wiatr sunął przed siebie, paląc wszystko i wszystkich na swojej drodze. Mocowała się z żywiołami, wyczuwała cienkie nici Viru, które ją z nimi łączyły, ale przegrywała. Nieubłaganie przejmowały nad nią władzę. I za każdym razem, gdy nawiedzał ją ten sen, tak jak teraz, w nozdrzach czuła gryzący zapach palących się budynków i drzew, a w uszach słyszała krzyk ludzi.

Odetchnęła raz jeszcze. Pot płynął jej po czole i pomiędzy łopatkami. Cienka piżama, którą nadal nosiła, choć sezon letni już się kończył, była dosłownie nim przesiąknięta. Smród spalenizny, który jeszcze przed chwilą wypalał nozdrza, powoli znikał, w przeciwieństwie do nazbyt realistycznych obrazów, które nie dawały się tak łatwo zepchnąć w niepamięć.

Zrzuciła z siebie koc, pościeliła łóżko, a potem powędrowała do kuchni. Wypicie duszkiem trzech szklanek wody odrobinę pomogło odgonić senne okropieństwa. Stary zegar na ścianie pokazywał już dziesiątą. Bardzo rzadko udawało jej się spać do późna, a jeszcze rzadziej nie słyszeć, jak Branko krząta się przed pracą po mieszkaniu. Jej brat starał się zachowywać cicho, ale rzadko mu to wychodziło. Tym razem przespała nawet jego wyjście.

Otworzyła na oścież kuchenne okno. Powietrze wdarło się do środka, niosąc za sobą odrobinę świeżości, ale daleko było mu jeszcze do jesiennego chłodu. Równonoc zapowiadała się w tym roku wyjątkowo ciepło.

Wypiła jeszcze trochę wody i zjadła śniadanie. Żałowała, że dzisiaj wzięła sobie wolne, bo w Arii zawsze czas płynął szybciej i nie miała szansy na snucie w głowie scenariuszy „co by było gdyby”. Po tym, jak Przymierze przerobiło jej kawiarnię na wióry, czas i robota zasadniczo przeciekały jej przez palce – od remontu począwszy, a na pracy na trzy zmiany, żeby jakoś odrobić straty, skończywszy. Na nieszczęście już dawno zaplanowała sobie ten pierwszy od dawna dzień wolny od krzątaniny w Arii i nie mogła nawet zająć rąk i głowy czymś innym niż niechciane sny. No i był jeszcze Teowoj.

Zadzwoniła do niego poprzedniego wieczoru i po raz pierwszy od dziesięciu miesięcy, odkąd zamknęła za Welesem bramę do Nawii, usłyszała w głosie Teowoja nutę nieszczerości.

Z doświadczenia wiedziała, że ta nuta zawsze ma swoją konsekwencję w takiej czy innej postaci. Nie miała pojęcia, czemu powinna ją przypisać. Wszystko układało się między nimi tak dobrze, jak tylko mogło. Choć nie zdecydowała się wprowadzić do domu Sabatu, byli sobie bliżsi niż kiedykolwiek.

A jednak znowu coś się działo.

Z nią na pewno, bo sny, które ją nawiedzały, musiały mieć jakąś przyczynę. Sądząc po ostatniej rozmowie, on również musiał z czymś się zmagać, choć do tej pory z jego ust nie padło ani jedno słowo, które mogłoby tę tezę potwierdzić.

Westchnęła ciężko. Supeł, który od wczoraj miała w żołądku, zacisnął się jeszcze mocniej. Tak czy siak, wieczorem wybierała się do domu Sabatu i miała nadzieję, że Teowoj rozwieje chmury nad jej głową. Jeśli nie słowem, to chociaż gestem.

Tymczasem jednak zabrała się za porządki. Powinna je robić przed każdym głównym sabatem w kole roku, ale zawsze wypadało coś pilniejszego. Miała więc sporo do nadrobienia w sekcji sprzątania. Wieczorem zaś, poza próbą wyciągnięcia z Teowoja tego, co przed nią ukrywał, zamierzała namówić go na równonocny rytuał. Chciała otworzyć przed nim na powrót drogę do Viru, którego unikał od ostatniego Przesilenia.

Zresztą ona również unikała Viru. Dostrzegała w tym ironię, bo przecież była Stworzycielką, istotą na wskroś nim wypełnioną. A jednak, odkąd zatrzasnęła bramę do innych wymiarów, wystrzegała się całego stworzycielskiego świata, włącznie z Virem. Ciągle wyrzucała sobie, że złamanie klątwy zabrało jej tak wiele inkarnacji.

Praca z Virem boleśnie o tym przypominała, dlatego, podobnie jak jej sabatowa rodzina, zaprzestała rytuałów prawie rok temu. Czasem jednak – i była to jedyna teoria, jaką miała – zastanawiała się, czy krwawe sny nie są następstwem odgradzania się od jej własnej natury, bo nawet na jawie żywioły, które miała pod skórą, domagały się uwolnienia. Codzienne odnajdywanie się w „ludzkiej skórze” kosztowało ją więcej, niż sama była gotowa przed sobą i przed Sabatem się przyznać. Każdy wybór miał swoją cenę.

Wielkie sprzątanie zaczęła od salonu, w którym urzędowali z Branem najczęściej, w związku z czym najwięcej było w nim do zrobienia. Potem przeszła ze ścierką i odkurzaczem przez kolejne pomieszczenia. Na sam koniec zostawiła sobie ołtarz, na który przeznaczyła przepiękny, dębowy stół wykonany przez Teowoja. Rozkwitł kwiatami, zapłonął czerwonymi, żółtymi i pomarańczowymi świecami, zapachniał jaśminem, różami i lawendą. Mała namiastka sabatowej łąki, na której zazwyczaj odbywały się rytuały. Była z siebie niezmiernie zadowolona, bo dawno nie poświęciła tyle uwagi dekorowaniu, i zapomniała już, jak wielką przyjemność sprawiały jej takie chwile. Zapachy szybko rozniosły się po całym mieszkaniu, wieńcząc jej dzieło.

Gdy skończyła, zaparzyła kawę i wyjęła z szafki kilka ciasteczek maślanych, które trzymała na czarną godzinę, czyli na chwilę, kiedy w domu nie będzie już absolutnie żadnych słodkich trucizn. Ułożyła wszystko na tacy i powędrowała z nią do gabinetu.

Uruchomiła wysłużony komputer i zabrała się za kontynuację spisywania najnowszych dziejów Sabatu. To była kolejna rzecz, która pozwalała jej zapomnieć o kłopotach ze swoją stworzycielską naturą. Przejęła Historię Zaklinaczy od Radowoja, ale w przeciwieństwie do niego bazgrała jak kura pazurem, wolała więc najpierw uformować swoje myśli w wersji elektronicznej, a dopiero potem przelać je na stronice Księgi Sabatu.

Słowa, które z początku przychodziły wolno, szybko się rozpędziły, dotrzymując tempa wspomnieniom. Godziny mijały i zanim się obejrzała, za swoimi plecami usłyszała głos brata:

– Widzę, że na ostro zabrałaś się do roboty? – Branko zajrzał jej przez ramię.

Odwróciła się i obdarzyła go uśmiechem na powitanie.

– Pisanie mnie uspokaja – odpowiedziała.

– Zamawiam jedzenie. Na co masz ochotę? – Wyciągnął z kieszeni spodni telefon i wybrał odpowiednią aplikację.

Wzruszyła ramionami, bo i tak wiedziała, jak to się skończy. Jeśli chodzi o jedzenie, Branko był dość monotematyczny. Gardził kotletem i pomidorową, za to superpikantne, wypalające kubki smakowe jedzenie z Indii wręcz uwielbiał.

– Coś bez mięsa proszę.

– Tak jest, Stworzycielko! – Zasalutował przesadnie ceremonialnie i zniknął w kuchni.

Wystukała na klawiaturze parę ostatnich wyrazów, zapisała w pamięci komputera swoją pracę i go zamknęła. Przed wyjazdem do domu Sabatu musiała się jeszcze spakować i doprowadzić do porządku. Czyli zdjąć dresy i założyć na siebie coś bardziej odświętnego. W końcu dzisiaj wypadała równonoc.



Do domu Sabatu Dalia dotarła tuż po dziewiętnastej, kiedy słońce powoli już zachodziło. Do tego momentu w kole roku w północnej sferze ziemi ciągle jeszcze dominowało światło, ale dziś miało się to zmienić. Czekała na ten moment, a jednocześnie się go bała. Zresztą tak jak cały Sabat. Jawia przechodziła pod opiekę Welesa i zbliżało się Przesilenie. Pierwsze, które dane im będzie przeżyć w spokoju, jednak gdzieś z tyłu głowy czaił się strach.

Nabrała w płuca rześkiego powietrza.

Musiała przyznać, że dom Sabatu o tej porze roku wyglądał po prostu przepięknie. Roślinność nadal bujnie rozrastała się wzdłuż całej ścieżki aż od parkingu i pokrywała prowadzącą do domu altanę, choć widać już było na niej oznaki jesieni. Późne, letnie kwiaty wydzielały wspaniały aromat, który mieszał się z leśnym runem. Na ganku tliły się różnobarwne świece, a ich płomienie drgały, rzucając cienie na drewno. Zapalone kadzidła pachniały styraksem, mirrą i jaśminem. Dzwonki, bujane powiewami wiatru, kołysały się delikatnie i wysyłały w przestrzeń piękną, eteryczną muzykę. Wokół domu wszędzie płonęły pochodnie.

Pchnęła delikatnie uchylone drzwi i zawołała:

– Halo?!

Odpowiedziało jej echo własnego głosu, a później cisza. Weszła do środka i zapaliła światło. Od razu natknęła się na Radowoja. Siedział tam, gdzie ostatnio widywała go najczęściej – na bujanym krześle nieopodal schodów prowadzących na piętro, na którym mieściły się prawie wszystkie sypialnie. Wokół Rada walały się książki. Nawet ich już nie zbierał z podłogi, po prostu leżały rozrzucone, czekając, aż ktoś się nad nimi ulituje i odłoży je na miejsce. Od dawna nie widziała jednak, żeby Rad rzeczywiście coś czytał. Miała również pewność, że od długiego już czasu nie odwiedzał biblioteki, czyli miejsca, w którym niegdyś spędzał większość swoich wolnych chwil.

W zeszłym tygodniu, gdy weszła tam po swoje stare zapiski, półki, księgi i wszystko inne przykrywał kurz, a po sterylności sabatowego konserwantu – maureanie – nie było śladu.

Wypowiedziała jego imię. Mrugnął dwa razy, jakby właśnie otrząsnął się z mało przyjemnego snu, i dopiero wtedy na nią spojrzał. Znowu ogarnęło ją współczucie, tak jak zawsze, gdy patrzyła na jego wychudzone ciało i zapadnięte oczy. Weles podarował mu co prawda życie, ale pozostawił również wspomnienia o tym, co czynił jego rękami innym Zaklinaczom oraz ludziom. Tyle krwi… Tyle niepotrzebnie zmarnowanego życia. Nikomu nie należał się taki los, jaki przypadł w udziale Radowojowi.

Powiesiła płaszcz na wieszaku i położyła torebkę na drewniany stolik postawiony obok najnowszego meblarskiego dzieła Teowoja – wielkiego lustra w przepięknej, dębowej ramie pokrytej rzeźbą do złudzenia przypominającą pnący się bluszcz. Westchnęła głośniej, niż zamierzała.

– Złe wspomnienia? – Rad zacisnął dłonie na brzegach fotela.

Przynajmniej tym razem nie wyszedł na jej widok bez słowa. To był już jakiś postęp.

– Nie. Podziwiam pracę Teowoja. Jesteś głodny? – Starała się nadać swojemu głosowi neutralny ton, choć przychodziło jej to z ogromnym trudem.

– Chcesz mi zrobić kolację? Ty? – Uniósł drwiąco brwi, znowu na chwilę przypominając jej dawnego Rada, z którym kiedyś wiecznie się kłóciła. Po chwili ponownie zobojętniał. Wzruszył ramionami. – Idę do siebie.

– Rad, poczekaj.

Zatrzymał się w miejscu i popatrzył na nią wyczekująco, a Dalia zdała sobie sprawę, że nie bardzo wie, co chciałaby mu powiedzieć. Nie umiała ubrać w słowa tego, co kryło się w jej sercu. Wiedziała z własnego doświadczenia, czym jest wszechogarniające poczucie winy. Jak ściąga w dół i sprowadza życie do wiecznego poszukiwania zadośćuczynienia, które nigdy nie miało nastąpić. Tak bardzo chciała mu pomóc, choć na chwilę zdjąć brzemię, które dźwigał na ramionach, a na które w żadnym wypadku nie zasłużył. Codziennie budziła się z nadzieją, że coś się zmieni, że w końcu Radowoj podejmie walkę lub chociaż próbę uporania się z tym, co się wydarzyło. On jednak nie walczył. Dla niego każdy dzień był gorszy od poprzedniego, a każdy kolejny jedynie nasilał ten stan. W końcu Rad zaczął ją swoją obojętnością przerażać.

– Teowoj już wrócił? – zapytała w końcu.

– Nie. Dzwonił pół godziny temu i mówił, że niedługo będzie. – Odczekał chwilę, po czym odchrząknął. – Coś jeszcze?

Dalia pokręciła głową, choć bolało ją serce, gdy widziała, jak bardzo Rad chce od niej uciec. Martwiła się również z innego powodu, a w domu Sabatu złe przeczucie dopadło ją ze zdwojoną siłą. Udało się jej skutecznie zająć myśli w ciągu dnia, w swoich własnych czterech ścianach, ale tutaj niepewność, którą zasiał w niej Teowoj, nie dawała o sobie zapomnieć.

– Byłem na zakupach. W lodówce jest zapas jedzenia – mruknął Rad, zanim zamknęły się za nim drzwi do gabinetu.

Westchnęła raz jeszcze, odpędzając od siebie złe myśli, i poszła do kuchni. Zajrzała do lodówki, ale nie znalazła niczego, na co miałaby ochotę. Zaparzyła więc wieczorne zioła – mieszankę melisy, rumianku i krwawnika. Nic wyszukanego, ale pomagały jej zasnąć. Zamknęła Alatyr, ale mimo to poczucie zagrożenia nie znikło. Najmocniej dawało o sobie znać właśnie przed zaśnięciem, dlatego lubiła zasypiać koło Teowoja. Bicie jego serca i równy, miarowy oddech ją uspokajały.

Usiadła z filiżanką ziołowego naparu przy stole. Nawet na ten kuchenny mebel zawędrowały książki Rada. Wzięła do ręki pierwszą z nich i przejrzała pobieżnie zawartość napisaną w języku łacińskim. Potem kolejną w agrze, języku, którym posługują się Zaklinacze, i jeszcze kolejną w sanskrycie. Wszystkie dotyczyły tego samego – Drzewa Życia. Obok leżały też notatki Rada na temat Triskelionu, które sądząc po licznych tłustych plamach i rozmazanym tuszu, musiał sporządzić dawno temu. Zmarszczyła czoło. Triskelion pomagał między innymi w pogodzeniu się z rzeczywistością, w zaakceptowaniu błędów przeszłości i zrozumieniu swojej przyszłości. Może jednak się myliła? Może był to rodzaj jakiejś autoterapii, którą Radowoj na sobie stosował? Rozważań typu „poznaj terytorium wroga” i „uporaj się z przeszłością”? Może nawet była to oznaka jakiegoś przełomu, który powoli zaczynał się w nim dokonywać? Szybko jednak doszła do wniosku, że za wcześnie na takie wnioski. Parę ksiąg i jeden magiczny symbol nie czyniły wiosny. Zwłaszcza że to tylko symbol wyrysowany na kartce, a nie związany rytualnie Virem znak, który rzeczywiście miał wartość sprawczą.

Upiła duży łyk ziołowej herbaty i prawie się nią zakrztusiła, widząc w progu kuchni Teowoja.

– Musisz tak robić? – zapytała.

Powinna była już się do tego przyzwyczaić, ale jakoś do tej pory jej się to nie udało. Teowoj poruszał się tak cicho, że rzadko anonsował swoją obecność jakimkolwiek dźwiękiem. Tak samo było i tym razem. Stał oparty o framugę drzwi kuchennych nie wiadomo jak długo, ze skrzyżowanymi na piersiach rękami, i przyglądał jej się swobodnie, podczas gdy ona nie miała o tym zielonego pojęcia.

Jak zwykle na jego widok poczuła przypływ adrenaliny, zastanawiając się jednocześnie, czy ten efekt kiedyś zniknie. Czy staną się po latach jedną z tych par, którą czas nieubłaganie zaprowadzi jedynie do echa dawnej świetności? Gdy patrzyła na niego w tej chwili, taki scenariusz nie wydawał się możliwy. Chciała przytulić się do Teowoja na powitanie, tak jak zwykle to czyniła, ale się pohamowała. Coś w jego spojrzeniu skutecznie ją przed tym powstrzymało.

– Nie muszę, ale mogę – odparł, czym odpłacił jej za ostatni incydent, kiedy to przed jedną ze wspólnych imprez w odruchu niczym nieuzasadnionej zazdrości zrzuciła mu na głowę, oraz na głowę dziewczyny, z którą akurat rozmawiał, pół drzewa liści. Wtedy to ona na to samo pytanie odpowiedziała mu: „Nie muszę, ale mogę”.

Jego oblicze było poważne. Uśmiech, który coraz częściej towarzyszył mu w codziennych sytuacjach, tym razem się nie pojawił. Oczywiście ubawiony po pas Teowoj nadal pozostawał poza zasięgiem jej wyobraźni, miała jednak nadzieję, bo wszystko na to wskazywało, że on również powoli zagrzebywał w pamięci horror ich przeszłości. Jeden uśmiech więcej oznaczał jeden poziom zapomnienia wyżej. Teraz jednak po radości nie było śladu. Przeszły ją ciarki, mimo to zmusiła się do zachowania spokoju i nienaciskania na tematy, które miały szansę skończyć się źle.

– Długo czekasz? – zapytał.

Pokręciła głową.

– Może kwadrans.

– Rozmawiałaś z Radem?

– Nie nazwałabym tego rozmową. Wymieniliśmy kilka słów, ale… nie wiem. Myślę, że potrzebna jest mu jakaś profesjonalna pomoc. Nasze założenie, że z czasem będzie lepiej, jak dotąd się nie sprawdziło. Chociaż… Zobacz, co znalazłam na stole. – Wskazała na książki. – Może jest to jakieś światło w tunelu?

Teo podszedł do stołu i rzucił okiem na stos woluminów.

– Może – mruknął, nie podejmując tematu.

Podszedł do szafki, wyjął z niej kubek i włączył zaparzacz do kawy. Ponownie przeszedł ją dreszcz, a kolejna niesprecyzowana myśl pojawiła się z tyłu jej głowy.

– Zamierzasz mnie tak zabawiać przez całą noc? – Postawiła na żart, mimo że widmo nadchodzącej katastrofy zawisło nad nią niczym sęp czekający na swoją ofiarę. Coś było nie tak. Nie miała oczywiście daru jasnowidztwa, nie umiała też czytać w myślach, ale intuicja nigdy jej do tej pory nie zmyliła.

– Muszę wracać do zakładu – odpowiedział spokojnie, ale w jego głosie kryło się uderzenie pioruna. Nie słyszała tego tonu, tej burzy od… No cóż, nie słyszała jej od prawie roku. W jej głowie rozbrzmiał alarm.

– Coś się stało? – zapytała.

Wzdrygnął się, jakby przeszył go dreszcz. Minęła chwila, zanim odpowiedział:

– Mam duże zamówienie, które powinienem skończyć w przyszłym tygodniu.

Przyglądała mu się uważnie, próbując dostrzec cokolwiek ponad to, co zawarł w słowach, ale równie dobrze mogła gapić się w marmurowy posąg. Teowoj był fantastycznym kłamcą, jeżeli mu na tym zależało. A teraz kłamał w żywe oczy. Nie rozumiała tylko, dlaczego to się działo. Dotychczas tego nie robił. Nigdy. Nawet wtedy, gdy klątwa wisiała nad nimi jak ciężki topór. Bywał dla niej szorstki, omijał niewygodne dla siebie tematy, a czasami, gdy sytuacja tego wymagała, potrafił być okrutny, jednak nigdy jej nie okłamywał.

Wstała od stołu, czując, jak gwałtownie skacze jej ciśnienie.

– Czyli nie zamierzasz mi wytłumaczyć, o co ci chodzi? Będziemy znowu przerabiać niedopowiedzenia i półprawdy? – Żywioły pod jej skórą zafalowały nagle. Na szczęście zdołała nad nimi zapanować, zanim wypełzły na powierzchnię.

Odpowiedziała jej cisza. I chłód w akompaniamencie burzy, która powoli wychodziła z jego ciała. Energia, której nie spodziewała się ujrzeć nawet za tysiąc lat. Nie po tym, co razem przeszli. Był jej winien coś więcej niż tylko oschły ton i zdawkowa wymiana zdań. Gniew rozgościł się pomiędzy nimi na dobre.

– No cóż, szkoda, że nie zadzwoniłeś i nie przekazałeś mi tej rewelacji wcześniej. Znalazłabym lepszy sposób na wykorzystanie piątkowego wieczoru niż jeżdżenie w tę i z powrotem po lesie. – Starała się odpowiedzieć spokojnie, ale nie do końca jej się to udało.

Wstawiła kubek do zmywarki i wyszła do holu. Teowoj co prawda podążył za nią, ale nadal milczał jak zaklęty. Nie próbował jej zatrzymać słowem lub gestem. Nie próbował w żaden sposób zmienić tej sytuacji, zburzyć muru, który między nimi narastał. Założyła płaszcz, czując na ramionach ciężar rozmiaru amazońskiej puszczy, a on nie powiedział ani nie zrobił absolutnie niczego, by to zmienić.

Nie rozumiała, co się właśnie działo, ale musiała wyjść, żeby trochę ochłonąć. Musiała opuścić za ciasne nagle wnętrze domu Sabatu, by opanować żywioły, które domagały się wolności. Milczenie Teowoja mogło oznaczać tylko jedno – on także chciał, aby stąd zniknęła. Rzuciła mu w drzwiach ostatnie spojrzenie, podczas gdy on stał z rękami w kieszeniach, ze zwieszoną głową, nawet już na nią nie patrząc. Zachowywał się jak ktoś zupełnie obcy i w niczym nie przypominał mężczyzny, który wypełniał jej myśli od momentu, kiedy po raz pierwszy go ujrzała. Cicho zamknęła za sobą drzwi i poszła do samochodu, nie oglądając się za siebie. Nie był to pierwszy raz, kiedy musiała skorzystać z treningu śmierci emocjonalnej, jaki zafundowała sobie w młodości. Kilka szybkich wdechów i wydechów później wróciła do jako takiej równowagi. Odpaliła silnik i ruszyła wyboistą leśną ścieżką z powrotem do Warszawy. Nie chciała już dzisiaj myśleć o Teowoju. Potrzebowała wrócić na chwilę do normalności. O konsekwencjach tego, co się właśnie wydarzyło, zamierzała pomyśleć jutro, kiedy będzie całkowicie spokojna. Miała zamiar skierować się prosto do domu, ale przypomniała sobie, że Bran wyjechał w delegację. Nie chciała wracać do pustych ścian, chwyciła więc za telefon i wybrała numer do Pauliny, po czym włączyła tryb głośnomówiący. Przyjaciółka odebrała już po pierwszym sygnale.

– Ziemia się zatrzymała, a ja tego nie zauważyłam? A może jakaś inna zaraza ma się wydarzyć?

No cóż. Sama doprowadziła do tego, że przez ostatnie miesiące widziały się z Pauliną zaledwie kilka razy. Po części dlatego, że Dalię nadal przygniatały wyrzuty sumienia z powodu wydarzeń związanych z Teowojem. Paulina nie pamiętała, że to on zaatakował ją nożem. Dalia zadbała o to, by nie pamiętała niczego z tamtego feralnego wieczoru, gdy jej przyjaciółka leżała jeszcze w szpitalu. Weszła w skórę Żywii i zabrała jej bolesne wspomnienia, wykorzystując jedno z zaklęć z Księgi Żywiołów. Nie żałowała tej decyzji, ponieważ wiedziała, że nie miała innego wyjścia. Nie mogła dopuścić do tego, by Teowoj wylądował w więzieniu za czyn, którego jego rękami dopuścił się Weles. Dlatego zaimplementowała Paulinie myśl, że zaatakował ją nieznany nożownik. Jednak za każdym razem, gdy patrzyła przyjaciółce w oczy, jej własne półprawdy ją dusiły. Pocieszenie znajdowała jedynie w tym, że Paulina dość szybko się pozbierała po tamtym wieczorze i prawie bez problemu wróciła do dawnego życia. Prawie, bo nadal po zmroku wszędzie chodziła w towarzystwie swojego chłopaka, nigdy zaś sama.

– Nie, po prostu się za tobą stęskniłam. Jesteś gdzieś na mieście? Chętnie dołączę.

W tym stwierdzeniu akurat półprawdy nie było. Skoncentrowała się na odbudowie Arii. Natomiast weekendy spędzała z Teowojem w domu Sabatu, próbując nadrobić te wszystkie stracone życia, te ulotne momenty, które w końcu mogli przeżywać we dwoje. Z Pauliną, choć bardzo się starała, ostatni raz widziała się dwa miesiące temu.

– Jesteśmy – poprawiła ją przyjaciółka. – Na razie w centrum, ale później jedziemy do klubu gdzieś na Mokotowie. Adam ma jakieś bilety. Gdzie do nas dołączysz?

Dalia spojrzała na zegarek i zrobiła w głowie szybką kalkulację. Dochodziła dziewiąta trzydzieści. Musiała jeszcze zostawić samochód pod domem, a potem wrócić do centrum. Powinna jednak zdążyć do klubu, zanim do niego dotrą.

– Wyślij mi tylko info, w którym barze jesteście, ok?

Chwilę potem dźwięk wiadomości, mimo że dość cichy, przebił się przez hałas pracującego silnika samochodu.

Rozłączyła się i przyspieszyła na obwodnicy, żeby jak najszybciej mieć już tę podróż za sobą. W domu szybko przebrała się w niebieską, obcisłą sukienkę i założyła skórzaną kurtkę. Na stopy wsunęła szpilki. Makijaż nadal wyglądał w porządku, więc przeciągnęła tylko usta czerwoną szminką, raz jeszcze pociągnęła tuszem rzęsy i zamówiła taksówkę. Przed wyjściem przyjrzała się sobie w lustrze – procent Żywii w Dalii zredukował się prawie do zera. Wyglądała dokładnie tak, jak się prezentowała, zanim poznała swoją przeszłość. Jak Dalia, właścicielka Arii i okazjonalna bywalczyni warszawskich klubów. I mniej więcej o to jej w tej chwili chodziło.

Czterdzieści minut później dojechała na umówione miejsce spotkania.

– No jesteś wreszcie! – zawołała Paulina i wyściskała ją na powitanie.

– Biegłam, jak mogłam najszybciej. – Dalia przywitała się z Adamem. – Jak ci się mieszka z tą zołzą?

Paulina sprzedała jej kuksańca w ramię i jeszcze raz ją wyściskała. Dalia bardzo się ucieszyła na wieść o tym, że ta dwójka zamieszkała razem i jej przyjaciółka nie była już sama. Wyglądało na to, że póki co oboje tej decyzji nie żałowali.

Przywitała się z resztą znajomych i usiadła przy stoliku. Pomysł z wyjściem do klubu okazał się strzałem w dziesiątkę. Już na sam widok innych ludzi i kawałka miasta poczuła się lepiej.

– A gdzie jest twój groźny chłopak? – Głos Pauliny zadrżał nieznacznie. Widzieli się z Teowojem w ciągu ostatnich kilku miesięcy zaledwie trzy razy i za każdym powtarzała się ta sama sytuacja – mimo że nie pamiętała ataku Teowoja, intuicyjnie się go obawiała. Wymazywanie fragmentów pamięci nie obejmowało emocji, które związane były z życiowymi doświadczeniami. Umysł nie pamiętał, ale ciało nie zapomniało.

– W pracy – odparła najspokojniej, jak tylko w tych okolicznościach mogła, ale nie zabrzmiała tak szczerze, jak tego chciała.

Brwi Pauliny powędrowały do góry.

– W pracy? W piątek wieczorem? Chyba mamy o czym pogadać.

– Mogę? – Dalia i sięgnęła szybko po kieliszek czerwonego wina, który stał na stole, zanim temat zszedł na gdybanie.

Wypiła wino duszkiem. Na szczęście nie musiała się martwić o kaca, bo w domu miała zapas mikstury, którą przygotowała dla wszystkich Zaklinaczy Nikolina. Mikstura działała przede wszystkim na drobne przeziębienia, ale z kacem również radziła sobie znakomicie. Mgła, utrudniająca życie zdrowemu rozsądkowi, nadeszła bardzo szybko. O konsekwencjach odreagowywania zamierzała pomyśleć dopiero później.



Teowoj czuł się jak ostatni sukinsyn. Znowu. Doskonale wiedział, jakiego rodzaju skojarzenia wywoła w Dalii swoim zachowaniem, jednak nie miał innego wyjścia. Nie mógł już patrzeć na powolną śmierć brata, która z dnia na dzień stawała się coraz bardziej oczywista. Bo od śmierci dzielił Radowoja jedynie sam jej akt. Jeszcze tydzień temu Teowoj nie uwierzyłby, że tak się to wszystko potoczy. Jedna rozmowa wystarczyła, by znowu stanął na krawędzi świata, którego dłużej nie chciał być częścią. Kiedy jednak brat przyszedł do niego po raz pierwszy, prosząc o pomoc, Teo nie mógł mu odmówić. I choć robiło się mu niedobrze na samą myśl o tym, do czego będzie musiał się posunąć, zanim to wszystko się skończy, nie mógł zostawić go samego.

Żałował, że pozwolił Dalii przyjechać do domu Sabatu. Powinien był znaleźć jakąś wymówkę i po prostu wyruszyć z Radem, bez pożegnania. A jednak nie potrafił tak po prostu jej opuścić. Musiał ją zobaczyć ten ostatni raz. Szczególnie w taki wieczór jak dzisiaj, kiedy tak mocno emanowała Virem. Musiał utrwalić sobie wszystkie szczegóły jej twarzy, jej ciała, zanim na nowo jego życie ogarnie chaos. Dziesięć miesięcy. Tylko tyle było im dane przeżyć w spokoju. Tak okrutnie niewiele.

– Jesteś pewien, że chcesz iść ze mną? – Rad stanął przed nim. – Ona ci tego nigdy nie wybaczy. Nie mogłaby, nawet gdyby chciała.

Teowoj spojrzał na brata. Na jego wychudzone dłonie i zapadniętą twarz. Na siniaki pod oczami i kilkutygodniowy zarost. Miał przed sobą cień człowieka, cień woja, który niegdyś brał na siebie odpowiedzialność za cały Sabat.

– Na pewno wiesz, gdzie jechać? – zapytał, zamiast odpowiedzieć.

Rad zamknął na chwilę oczy.

– Widzę to miejsce, a przynajmniej tak mi się wydaje, że to ono. Sprawdziłem na mapie. Znajduje się gdzieś w okolicach Białowieży, w środku lasu – przerwał na chwilę, chwytając się za głowę. – Te obrazy są tak cholernie chaotyczne, że chce mi się od nich rzygać.

Tylko tyle mieli na początek drogi. Strzępki pamięci Welesa, zaledwie ułamek jego nieskończonej wiedzy w umyśle Radowoja.

– Co mam do siebie przepakować? – rzucił Teowoj.

– Śpiwór i część ziół – odparł brat. – Wszystko czeka w moim gabinecie. Zabrałeś nóż?

– Zabrałem! – krzyknął w odpowiedzi już ze schodów.

Pozostawało mu jeszcze jedno. Pożegnanie.

Poszedł na górę do sypialni, którą dzielił z Dalią. Usiadł na łóżku i wziął do ręki Zwierciadlaną Zagadkę. Przez chwilę obracał ją w dłoniach, przypominając sobie, jak się czuł, gdy zobaczył to wydanie w jej sypialni. W miejscu, gdzie zawsze trzymała swoje najcenniejsze książki, do których lubiła wracać. Tak jak robiła to w każdej ze swoich inkarnacji. Uśmiechnął się pod nosem na myśl o tym, jak bardzo Weles musiał się wkurzyć, gdy zobaczył wpisaną przez niego dedykację: „Wieczność nie jest tym, czym każdy myśli, że jest, ale to nieważne. Ważne, że nas uwzględnia”.

Związał rytualnie tę dedykację i wlał w nią całą miłość, całą czułość, jaką miał dla Dalii. Stała się intencją, która spowodowała, że książka w kolejnej inkarnacji odnalazła swoją właścicielkę. Artefakty Sabatu zawsze wracały do Sabatu.

Przesunął wzrokiem po sypialni. W tym miejscu, wypełnionym jej zapachem, jej śmiechem, przeznaczonym tylko dla jego uszu, istniały wyłącznie dobre wspomnienia. To one pomogły mu przetrwać tyle wieków klątwy. Skupić się na tym, co było ważne. A teraz…

Przesunął dłonią po dedykacji raz jeszcze, a potem odłożył książkę na miejsce. Zanim wyszedł, zawiesił na szyi swój sigil oraz zabrał kilka ostatnich drobiazgów.

Radowoj czekał już na niego w gabinecie. Dochodziła dwudziesta pierwsza.

– Jesteś pewien, że się nie spóźnimy? – odezwał się Teowoj.

– Niczego nie jestem pewien. Jedyne, co mam w głowie, to te pieprzone przebłyski.

Teo włożył na siebie skórzaną kurtkę, chociaż na dworze nadal było ciepło. Miał w niej specjalne kieszenie na noże, które w takich sytuacjach zaskakująco często okazywały się przydatne. Gdy uznali, że spakowali wszystko, czego potrzebują lub są w stanie przewidzieć, od razu udali się do zaparkowanego przed samym wejściem samochodu.

Ruszyli bez zwłoki. Jechali w ciszy, ale Teowojowi to nie przeszkadzało. Wolał skrupulatnie przemyśleć różne scenariusze i sytuacje, które mogły ich spotkać. W zasadzie żaden z braci nie odezwał się do momentu, aż zjechali z drogi prowadzącej z Hajnówki do Białowieży i zaparkowali samochód przy jednym z leśnych zjazdów. Wystarczająco głęboko w gęstwinie drzew, żeby nie było go widać z drogi. Wysiedli z auta i wyjęli z bagażnika plecaki.

– Którędy? – odezwał się Teo.

Rad wyciągnął telefon i wpisał lokalizację w GPS-ie.

– Według współrzędnych mamy czterdzieści minut spaceru, jeśli nawigacja w tym miejscu dobrze działa.

Powinni zdążyć na styk przed północą, o ile po drodze nie zabłądzą.

– W takim razie prowadź. – Teowoj udał się w ślad za bratem.

W lesie było parę stopni chłodniej niż w Warszawie, skórzana kurtka, którą miał na sobie, szybko przestała mu przeszkadzać. Drzewa w tej okolicy rosły tak gęsto, że wokół panowała całkowita ciemność. Widzieli jedynie fragment drogi oświetlany przez snop światła latarki. Nawigacja poprowadziła ich wąską, leśną ścieżką, praktycznie w całości porośniętą roślinnością. Ścieżka zwężała się i zwężała, aż w końcu zeszli z niej całkowicie. Gdzieś w oddali raz po raz trzaskały gałęzie. Zapewne przemykały tamtędy nocne zwierzęta, które wyszły na łowy. Gdzieś indziej pohukiwała sowa. Las pachniał świeżością i leśnym runem. W innych okolicznościach cieszyłby się z leśnej, nocnej szwendaczki, bo zawsze takie uwielbiał, jednak ten wieczór różnił się od pozostałych.

W końcu Rad się zatrzymał.

– To chyba tutaj. – Wskazał latarką przestrzeń pomiędzy drzewami.

Teowoj zmrużył oczy. Drzewa rosły w tym miejscu w dwóch równych rzędach i tworzyły szpaler. Martwy szpaler, którego korony nie miały igieł. Między ciasnymi rzędami ledwie mieściła się jedna osoba. Teo przecisnął się przez przejście jako pierwszy. Widok, który ujrzał na końcu, niesamowicie go zaskoczył. Ostatnie dwa drzewa różniły się bowiem od reszty. Znajdowały się w pewnej odległości od pozostałych, gdzie rosły na niewielkiej polanie. Ich korony pokrywała żywa zieleń, nawet w najmniejszym stopniu nietknięta jeszcze przez jesień. Wokół pni owijały się pnącza, zbyt bujne jak na tę szerokość geograficzną. Żadnego z nich Teowoj nie rozpoznał. Nie to jednak było najdziwniejsze, w końcu istniały rozmaite rośliny, a Sabat, choć miał ogromną kolektywną wiedzę na ich temat, nie mógł wiedzieć wszystkiego. Dziwne było to, co znajdowało się pomiędzy drzewami. Zielonkawa, drgająca materia, prawie niewidoczna dla niewprawnego oka, ale dla Zaklinacza niemożliwa do przeoczenia. W dodatku świetliki, które przecież rodziły się i umierały tylko na początku lata, w tym miejscu nagromadziły się całymi chmarami do tego stopnia, że nie potrzebowali już latarki.

To było to. Ściana Viru oddzielająca wymiary. Cienka niczym najdelikatniejsza tkanina. Aż do tego momentu nie wierzył do końca, że znajdą to przejście. Aż do tej chwili nie zakładał nawet, że ono istnieje. Weles zostawił w głowie Rada tak wielki chaos, że nie sposób było na jego wspomnieniach polegać. Rozróżnienie w nich prawdy od kłamstwa stanowiło nie lada wyzwanie. A jednak jego brat miał rację.

Teowoj podszedł bliżej i położył na drgającej ścianie obie dłonie. Znajome wibracje Viru natychmiast przeszyły każdy nerw w jego ciele, niemożliwie intensywnie, do bólu. Ziemia pod ich stopami drżała lekko, przepełniona energią, tak samo jak powietrze w tym niezwykłym miejscu. Miał wrażenie, że jest ono gęstsze, zjadliwsze, na tyle duszne, że oddychanie przychodziło mu z trudem. Nie miał już żadnych wątpliwości, że właśnie tego szukali.

– Ile jest takich miejsc? – Odwrócił się do brata.

Rad wzruszył ramionami.

– Nie wiem, ale to nie jest jedyne. Pojawiają się na kilka godzin przed wielkimi sabatami i znikają po północy. Nic innego o nich nie znalazłem poza tym, że jeśli gdzieś mamy szansę się wbić, to tylko tutaj i tylko teraz. – Rad wyjął z plecaka zioła i rozpoczął usypywanie Triskelionu, jedynego symbolu, który łącząc przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, miał szansę zadziałać. Nie mieli oczywiście co do tego pewności, bo niczego nie mogli przewidzieć. Dysponowali jedynie ograniczoną wiedzą i niedocenianą w świecie ludzkim intuicją, której Teowoj nie lubił ignorować. Za każdym razem, gdy to czynił, coś działo się nie po jego myśli.

Wyciągnął z kieszeni kurtki nóż. Unikał go od Przesilenia, tak jak wszystkiego, co wiązało się z przeszłością. Tej nie da się jednak zapomnieć. Zawsze wraca i wali w gębę w najmniej oczekiwanym momencie. Westchnął cicho i przyjrzał się raz jeszcze masywnej rękojeści, kawałkowi ozdobionej kamieniami księżycowymi stali. Nie była to jednak zwykła stal – od rękojeści płynął lodowaty ziąb, ale kamienie, które ją zdobiły, dla odmiany pulsowały ciepłem. Nóż był też zadziwiająco lekki, jak na swą wielkość, i tak ostry, że za pierwszym razem ,gdy go dotknął, dotkliwie się skaleczył.

Obserwował go przez dłuższą chwilę, tak jak miał to w zwyczaju, kiedy musiał być ze swoimi myślami tu i teraz. Gdy był zmuszony zatrzymać się w czasie i nie skupiać się na niczym innym, tylko na zadaniu, które miał do wykonania. Zablokował w sobie wszystkie myśli dotyczące Dalii, choć ciągle czuł jej zapach, słyszał głos i widział ją nagą w ich wspólnym łóżku.

– Skończyłeś już? – Skoncentrował się na bracie.

Rad pokiwał głową.

– Prawie. A przynajmniej taką mam nadzieję. Nigdy wcześniej tego nie robiłem.

Radowoj odsunął się od ściany i zmarszczył czoło, jakby chciał ocenić swoje dzieło. Triskelion wyszedł dość krzywo, ale Teo nie sądził, żeby to miało jakieś znaczenie. Pochylił się i dotknął symbolu. Lepił się od mieszaniny olejków, którymi jego brat skropił zioła. Rozpoczęli inkantację. Po chwili zioła pokryły się materią ulepioną z tej samej gliny co ściana Viru. Symbol mienił się delikatnie i pachniał na tyle intensywnie, że wygrywał z zapachem lasu i ostatniego dnia lata.

– Dobiega północ. – Teowoj ponaglił brata.

Rad rozlał miksturę na bazie obniżającej tętno naparstnicy do dwóch metalowych kubków i jeden z nich wręczył Teowojowi. Ten powąchał zawartość. Śmierdziało gorzej niż dareana, mikstura na gorączkę i infekcje, i zdecydowanie gorzej niż młot, specyfik spod ręki Nikoliny, który zmuszał serce do intensywnej pracy. Młot był brutalny, ale w miarę bezpieczny. Za to mieszanina Rada pachniała jak śmierć, ale w teorii miała im pomóc w przetrwaniu gwałtownego spotkania z Virem.

Co do tego, że będzie brutalnie, Teowoj nie miał żadnych wątpliwości. Za każdym razem, gdy zadzierał z Virem, dosięgały go dotkliwe konsekwencje. Ludzkie ciało, nawet jeśli płynęła w nim krew Zaklinaczy, po prostu nie wytrzymywało tak wielkiego natężenia energii. W tym konkretnym przypadku był jeszcze jeden mały szkopuł – gasili ogień ogniem, bo mikstura miała sztucznie zwolnić pracę serca, a tym samym nie dopuścić do zawału. Działała dokładnie odwrotnie do młota, ale nikt jej wcześniej nie testował. Ryzyko jej zażycia było więc ogromne.

– Jesteś pewien, że tętno nie spadnie poniżej minimalnej granicy?

– Nie jestem – odparł krótko Rad. – Niczego nie jestem pewien, bo nigdy dotąd tego nie robiłem. Możesz nie pić i iść na żywioł. Zobaczymy, któremu z nas uda się przeżyć. Bez wyjątków.

Teowoj poczuł, że adrenalina wkroczyła do akcji, a jego serce pobijało kolejne rekordy szybkości.

Zamknął na chwilę oczy, ale szybko je otworzył, popędzany wizjami, które pojawiały się pod zamkniętymi powiekami. Obrazami, których mógł już nigdy nie ujrzeć. Odetchnął głęboko po raz ostatni. Decyzje zostały podjęte. Powrotów nie było.

– Na zdrowie. – Stuknął swoim kubkiem o kubek brata i wychylił go do dna, z trudnością hamując wymioty.

Rad poszedł w jego ślady. Z każdą upływającą sekundą materia Viru pomiędzy drzewami bladła, nie mieli więc już czasu. Teowojowi zrobiło się potwornie zimno, jego serce niebezpiecznie zwolniło i biło w nienaturalnym, sztucznie pompowanym przez sabatowe zioła rytmie. Mikstura zaczynała działać. Bez dalszej zwłoki uniósł nóż Łowcy, jedyną fizyczną pamiątkę, jaką zostawił po sobie w ludzkim wymiarze Weles, i wbił go z całej siły w ścianę tuż nad granicą Triskelionu. Fala energii, która napłynęła chwilę potem, zmiotła ich obu z nóg i pozostawiła na ziemi w agonii i bólu.



Zegar nad taksometrem wskazywał prawie północ. Dalia ostatecznie nie zdecydowała się pójście do klubu, do którego wybierali się Paulina z Adamem. Nie skusiła się też na kolejne drinki, które z uporem proponował jej jeden z jego kolegów. Chciała położyć się spać, mając nadzieję, że gdy się obudzi, wszystko wróci do normy. O ile norma miała w jej życiu jakiekolwiek zastosowanie, bo nawet w najśmielszych przypuszczeniach nie zakładała, że wrócą z Teowojem do punktu wyjścia. Do momentu, w którym żadne z nich nie rozumiało drugiego. Ścisnęła obie dłonie w pięści, próbując opanować drżenie. Na pewno istniało jakieś sensowne wyjaśnienie jego zachowania. Oboje byli przecież dorośli i potrafili ze sobą rozmawiać lepiej niż większość ludzi. Jakoś przez to przejdą, czymkolwiek to „coś” było. Razem, tak jak przez całe wieki. Zawsze ze wszystkim radzili sobie we dwoje. Rano zamierzała jechać do warsztatu Teowoja i zapytać go, o co, do diabła, mu chodziło. Tymczasem nie chciała więcej tego roztrząsać, bo rozmyślanie o nim doprowadzało ją do szaleństwa.

Samochód zatrzymał się tuż przed jej kamienicą. Wyciągnęła odliczoną kwotę z portfela i rozliczyła się z taksówkarzem, a potem pobiegła na piętro do swojego mieszkania. Nie zdążyła jednak pokonać nawet połowy schodów, gdy Vir uderzył w nią z taką siłą, że przewrócił ją na podłogę. Upadła na zimne kafle klatki schodowej i złapała się za głowę. Vir przyspieszał, wyzwalając tak wielkie pokłady energii, że wszystko wokół niej drżało. Jej ciało również drgało w konwulsjach, smagane raz po raz falami mocy Viru. Żywioły wydostały się spod jej skóry i osaczały ją, odbierając resztki tlenu. Huragan szalał nad głową, woda płynęła po ścianach i po podłodze, a trzaski w kontakcie i lampie dopełniały obrazu chaosu. Resztkami sił, jakie jeszcze miała w mięśniach, podniosła się na kolana, uniosła ramiona wysoko do góry i zaczęła zaklinać. Próbowała odpowiednio skanalizować Vir, żeby sobie z nim poradzić. Nigdy jeszcze niczego takiego nie doświadczyła. Zawsze był potężny, ale nigdy nie obracał swojej potęgi przeciwko Stworzycielom. Teraz z trudem utrzymywała się na kolanach, a jej słowa równie ciężko przebijały się przez kakofonię dźwięków niesionych przez żywioły. Krzyczała już tak głośno, że bolało ją gardło. Huragan smagał jej włosy i gdzieś w oddali, między łomotem wichury a swoim głosem, słyszała… krzyki? Ludzkie krzyki?

Wszystko ucichło tak nagle, jak się rozpoczęło. Huragan, pioruny, woda skraplająca się na ścianach, wszystko zniknęło jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Kolana nie chciały dłużej jej utrzymywać i osunęła się na podłogę, oddychając jak po maratońskim biegu i na próżno szukając palcami ziemi. Świat powoli wracał do normy, rytm serca zwalniał, oddech wyrównywał się z każdą upływającą minutą. Usłyszała zza zamkniętych drzwi ciche rozmowy sąsiadów, ale nikt do niej nie wyszedł. Wcale im się nie dziwiła po tym, co się tu stało.

Z wysiłkiem wczołgała się do mieszkania. Żałowała, że Bran znowu wyjechał, bo nadal był dla niej kotwicą w jawieńskiej rzeczywistości. A to, co się przed chwilą wydarzyło, dalekie było od tego, co jest w tym wymiarze rzeczywiste i nie wróżyło nic dobrego. Wyciągnęła z torby telefon tylko po to, żeby się przekonać, że nie miała żadnych wieści od Teowoja. Wybrała jego numer. Po kilku sygnałach włączyła się automatyczna sekretarka. Ponowiła próbę, ale z takim samym rezultatem. Może jeszcze spał? Nie. Odebrałby od niej połączenie, bo wiedziałby, że skoro dzwoni w środku nocy po tym, jak ją potraktował, to robi to z ważnego powodu.

Posiedziała jeszcze chwilę w przedpokoju, czekając, aż odzyska kontrolę nad sobą, a następnie poszła do kuchni i wyciągnęła z szafki butelkę z miksturą od Nikoliny. Musiała pozbyć się z organizmu resztek alkoholu i uciec z ramion kaca. Wylała kilka kropel specyfiku na język i natychmiast popiła go wodą z kranu. Po kwadransie znów całkowicie się kontrolowała. Sięgnęła raz jeszcze po telefon i tym razem zadzwoniła do Rada. Czekało ją jednak kolejne rozczarowanie – u niego także włączyła się sekretarka. Spróbowała ponownie. Nic się nie zmieniło. Złapała kluczyki od samochodu i wybiegła na dwór. Kierowała się bardziej przeczuciem niż zdrowym rozsądkiem, bo fakt, że ktoś nie odebrał w nocy telefonu, nie był niczym niespotykanym. Większość ludzi o tej porze już spała.

Drogę pokonywała prawie na pamięć, kompletnie nie rejestrując rzeczywistości wokół siebie. Myślała jedynie o tym, żeby jak najszybciej upewnić się, że z Teowojem nie działo się nic złego. Najpierw pojechała do jego mokotowskiego apartamentu, ale zastała jedynie zamknięte na głucho drzwi. Zamiast uczucia ulgi, ponieważ nikt u niego nie nocował, poczuła jeszcze większą trwogę. Do tej pory Teowoj na pewno skończył już pracę, a zawsze tu wracał, gdy zostawał w swoim warsztacie do późna. Nie było możliwości, by nie usłyszał, jak waliła w drzwi, bo sypiał bardzo czujnie. Wróciła do samochodu i pognała do domu Sabatu. Szybka jazda zazwyczaj ją stresowała, ale teraz ledwie zwracała uwagę na prędkościomierz i rozmieszczone gęsto radary. Do parkingu przy domu Sabatu dotarła w rekordowym tempie i od razu pobiegła na oślep przez las, nie zawracając sobie głowy latarką pomimo panujących wokół ciemności czy tego, że co chwilę się potykała.

Świece, które jeszcze kilka godzin temu paliły się na ganku, były pogaszone. Gdy podeszła do głównych drzwi i nacisnęła na klamkę, ustąpiły bez żadnego oporu. Weszła do środka najciszej, jak umiała, przeszła do kuchni, zapaliła światło i przez moment nasłuchiwała. Wszystko wyglądało dokładnie tak samo jak wtedy, kiedy stąd odjeżdżała, i tak jak ten dom wyglądał każdej nocy. Otaczała ją kompletna cisza, a jedynym dźwiękiem unoszącym się w pomieszczeniu były odgłosy pracującej lodówki. Na stole leżały te same co wcześniej księgi, a w zlewie nieumyte po kolacji naczynia. Odruchowo włożyła je do zmywarki i poszła na górę. Najpierw zajrzała do ich wspólnej sypialni, ale zastała tam jedynie pustkę. Sypialnia, której wcześniej używał Teowoj, była zamknięta, wiedziała jednak, gdzie znaleźć zapasowy klucz. Sięgnęła za drewnianą płaskorzeźbę na ścianie i go wyciągnęła.

W pokoju panował umiarkowany bałagan, jakby Teowoj czegoś szukał, ale nie zdążył odłożyć wszystkiego na miejsce. Kolejna rzecz, która w tej sytuacji się nie zgadzała. Teo miał ascetyczne podejście do przestrzeni, w której mieszkał. Nie lubił niczego gromadzić i wszystko miało swój określony porządek. Teraz jednak wyglądało to inaczej. Otworzyła szafę i przejrzała jej zawartość. Większość ubrań była na miejscu, ale jedna rzecz się zmieniła – skrzynia na dnie szafy, w której trzymał broń, była otwarta na oścież. Nie znała żadnego powodu, dla którego miałby jej teraz użyć. Zamknęła przecież Alatyr i nic nie miało prawa się stamtąd przedostać. Ani w jedną, ani w drugą stronę. Była tego pewna. W końcu znała przecież konstrukt wymiarów, nawet jeśli to nie ona je budowała.

Przeszła wzdłuż korytarza i pokój po pokoju przeszukała dom, ale znalazła jedynie pustkę. W bibliotece słyszała wyłącznie stukot własnych butów o drewnianą posadzkę. Nic. Cisza. Ostatnim pomieszczeniem, w którym miała nadzieję znaleźć właścicieli domu lub jakikolwiek ślad ich obecności, był gabinet Rada.

Zeszła z powrotem na parter. Zapaliła w gabinecie światło i serce podeszło jej do gardła. Panował w nim absolutny chaos, wszędzie walały się książki i papiery, nad którymi unosił się delikatny zapach maureany w akompaniamencie zgniłego jedzenia. Rad zawsze miał skłonność do rozrzucania książek, ale to… To wyglądało, jakby pokój nie był sprzątany od wieków. Nie wchodziła tu wcześniej, bo szanowała prywatność obu mężczyzn, a Rad zawsze zamykał swój gabinet na cztery spusty albo się w nim po prostu chował, dając jej do zrozumienia, że to wyłącznie jego miejsce. Tego, na co teraz patrzyła, zupełnie się jednak nie spodziewała. Brakowało jedynie uciekającego spod nóg robactwa.

Ponownie wybrała numer do Teowoja, choć dzwoniła do niego po drodze chyba z tysiąc razy, ciągle mając nadzieję, że odbierze. Gdzieś w domu usłyszała cichy, wręcz ledwo słyszalny dźwięk jego telefonu. Zastygła w bezruchu, nasłuchując i lokalizując źródło dźwięku, a potem rzuciła się w stronę salonu, skąd dobiegał. Dzwonił i dzwonił, aż w końcu go odnalazła. Leżał na kanapie, jakby dopiero co wypadł z jego kieszeni.

Drgnęła, gdy rozległ się sygnał jej własnego telefonu. Natychmiast odebrała, nie patrząc nawet na wyświetlacz.

– Dalia, co się u was dzieje? Dlaczego ani Teo, ani Rad nie odbierają? – rozbrzmiał w słuchawce głos Nikoliny, przybranej matki obu braci.

A więc inni Zaklinacze również doświadczyli zmiany w Virze – pomyślała. Nabrała powietrza w płuca i wolno je wypuściła, ostrożnie dobierając słowa:

– Teowoj z Radem zniknęli.

Rozdział 2

Srebro

Uderzenie nadeszło bardzo szybko. Młot walił go w serce prawie tak mocno jak huragan Dalii. Na tyle silnie, że Teowoj na chwilę stracił przytomność. Ponownie. Już trzeci raz, odkąd wlał sobie miksturę do gardła. Rozmasował zesztywniały kark i przewrócił się na brzuch, przytulając czoło i dłonie do ziemi. Była nadzwyczaj lodowata, ale chłód mu pomagał. Pozostał w tej pozycji, aż wszystkie funkcje życiowe w akceptowalnym stopniu wróciły do normy. Bolało go dosłownie wszystko. Mięśnie drgały jak po intensywnym wysiłku, serce waliło zdecydowanie za szybko, a ręce się pociły. Vir wyduszał z niego ostatnie pokłady energii, wyciskając krople potu na czoło i policzki. Jego ciało się uspokajało, jednak zdecydowanie zbyt wolno. Z wysiłkiem uniósł głowę i odszukał wzrokiem brata.

Wybuch Viru rzucił nim kilka metrów dalej. Teo podniósł się z mozołem na przedramiona i podczołgał się do Rada. Zbadał jego puls. Vir dopadł go mocniej. Żył, ale ciągle był nieprzytomny, a jego tętno drastycznie zwolniło. Brak kondycji fizycznej i niedożywienie zbierały swoje żniwo. Wlał bratu do ust kilka kropel młota i czekał, aż zioła przejdą w działanie. Chwilę później Radowoj nabrał gwałtownie powietrza, a jego ciało wygięło się w łuk. Teo przygwoździł go ramionami i kolanem do ziemi, unieruchamiając wystarczająco skutecznie, żeby podczas konwulsji nie zrobił sobie krzywdy. Czekał w tej pozycji, aż się uspokoi i wyrówna oddech na tyle, by mógł go puścić. W końcu Rad otworzył oczy i rozejrzał się półprzytomnie dookoła.

– Udało się? – odchrząknął. Jego spojrzenie, z początku zamglone, wyostrzyło się w ciągu kilku kolejnych sekund. – Jesteśmy po drugiej stronie?

Teo powiódł wzrokiem po otoczeniu. Wszystko wyglądało tak samo jak przed rytuałem, nadal byli na tej samej, niewielkiej polanie, na środku której rosły dwa żywozielone drzewa. Między nimi znajdowała się rozpłatana nożem ściana Viru, zza której wyłaniał się wrześniowy las. Różnicę dało się jednak wyczuć w powietrzu. Teowoj nie odczuwał już tej ciężkości, która towarzyszyła im przed wybuchem Viru. W zasadzie nie czuł powietrza w ogóle, choć przecież nim oddychał. I jeszcze…

– Jesteśmy w Nawii – powiedział krótko.

– Skąd ta pewność?

– Spójrz w górę.

Rad podniósł głowę, a na jego obliczu odmalowało się niedowierzanie. Sklepienie nie było ani niebieskie, jak za dnia, ani granatowoczarne, jak w nocy, ani też szare jak podczas deszczu. Było srebrne – tak jak oczy Zaklinaczy w klątwie. Srebro błyszczało w wysokich konarach drzew i na odległych skałach. Jego drobinki unosiły się w górnych warstwach atmosfery, dokładnie tak samo, jak unosiły się nad pentaklem i innym symbolami, które scalała Dalia. Był to widok niesamowity. I zupełnie nie taki, jaki wyobrażał sobie, że ujrzy w Nawii. Doskonale wiedział, kto był panem tego miejsca, spodziewał się zatem mroku i zgnilizny, a zastał niezwykłe, choć bardzo nienaturalne piękno. Teowoj pomógł bratu się podnieść i wbrew sobie spojrzał raz jeszcze na rozpłataną ścianę Viru. Po tamtej stronie zostawiał całe swoje życie, całą radość, jaka go przy tym życiu trzymała przez wszystkie inkarnacje. Zostawiał za sobą dom Sabatu i Dalię. Jedyną kobietę, którą kiedykolwiek kochał. Jedyną, którą…

Po raz kolejny zmusił się, żeby przestać o tym rozmyślać. I tak ledwo powstrzymywał się przed zmianą zdania. Zwłaszcza że ściana, o dziwo, nie zasklepiała się tak, jak założyli. Rozważał przez chwilę konsekwencje tego stanu rzeczy, ale i te myśli odepchnął. Nie miał już wpływu na to, co się wydarzyło. Co się stało, to się nieodstanie. Mógł tylko iść do przodu i liczyć na szczęście oraz na to, że uda im się niepostrzeżenie przejść przez ten wymiar.

Schował pod kurtką nóż Welesa i zarzucił plecak na ramię.

– Którędy teraz? – zapytał.

Rad rozejrzał się z uważnym skupieniem wymalowanym na twarzy.

– Nie jestem pewien. Wydaje mi się, że powinniśmy iść w tę stronę. – Wskazał na wielkie pnącza, które porastały ziemię pomiędzy drzewami na skraju polany.

– Nie ma zatem na co czekać – odparł Teowoj i ruszył pierwszy.



Dom Sabatu, jawieński tydzień później

Dalia odłożyła telefon na stolik obok kanapy. Ostatni trop Teowoja i Rada, jaki mieli, właśnie zaprowadził ich donikąd. Dobrowoj nic nie znalazł. Zostało im tylko strzelanie na oślep. Nie mogła zrozumieć, dlaczego Teo zostawił ją za sobą. Dlaczego pozostawił ją tu samą, ze strachem i nadzieją pojawiającymi się za każdym razem, kiedy dzwonił telefon. Rozpatrzyła w głowie wszystkie scenariusze, absolutnie każdy powód jego zniknięcia i stała teraz z zupełnie pustymi rękami. Do tego dochodził jeszcze Vir. Odkąd wojowie zniknęli, zachowywał się niestabilnie i nieprzewidywalnie. Rytualne wysiłki lokalizacyjne spełzły na niczym, tak samo jak mikstury ziołowe Nikoliny, które nie dawały się zawiązać. Po prostu zapadli się pod ziemię. Dalia ledwo panowała nad żywiołami pod swoją skórą, a emocjonalna huśtawka, na którą ją narazili, nie pomagała w utrzymaniu spokoju.

– Do diabła z tobą, Teowoj! – Walnęła pięścią w zieloną, aksamitną poduszkę na kanapie dokładnie w tym momencie, w którym w drzwiach ukazał się Nawoj.

– Nic? – zapytał sucho mężczyzna.

Pokręciła w milczeniu głową. Przyjechał, jak tylko się o wszystkim dowiedział. Tydzień temu. Tak jak pozostali Zaklinacze poza Nikoliną, która źle się czuła. Ale nawet on, z całym swoim arsenałem umiejętności i tropicielskiej wiedzy , nic nie znalazł. Westchnęła ciężko.

Nawoj usiadł koło niej. Ubranie miał pogniecione, a oczy podkrążone. Wyglądał, jakby dopiero zszedł z bloku operacyjnego po kilkunastogodzinnym dyżurze.

– Spójrz na to. – Podał jej swój telefon.

Gdy zobaczyła, co jest na wyświetlaczu, w dole żołądka od razu poczuła nieprzyjemne sensacje. Nawoj był chirurgiem i widok ludzkiego ciała, w każdej postaci, nie robił na nim wrażenia. Dalia nie mogła powiedzieć tego samego o sobie. Zdjęcie, na które patrzyła, przedstawiało martwego mężczyznę, który nie mógł być starszy od Dobrowoja. Miał siną twarz i wytrzeszczone oczy wpatrujące się w pustkę.

– Wybrałeś dobry sposób, żeby mnie dobić – powiedziała w końcu, gdy odzyskała mowę. – Po co mi to pokazujesz?

– Jeszcze nie wiem. To drugie utopienie w Warszawie w ciągu ostatniego tygodnia.

– Skąd w ogóle masz to zdjęcie?

Nawoj wzruszył ramionami.

– Młody ściągnął z policyjnej kartoteki.

Innym razem zrugałaby zarówno Nawoja za wydanie takiego polecenia, jak i Dobrowoja za jego wykonanie. Ustalili wspólnie, ze Sabat będzie się trzymał z daleka od wszelkich spraw związanych z ludzką policją i przestępstwami. Szczególnie po tym, jak ledwo zdołali wytłumaczyć całą sprawę z zaginięciem Brana komisarzowi Habie. Teraz jednak chodziło o Teowoja i Rada. Żadna cena nie była za wysoka.

– Samobójstwa?

– Policja tak obstawia z braku pewnych dowodów, że jest inaczej. Ciała są praktycznie nietknięte – zawahał się przez chwilę. – Choć nie wykluczają też początku serii zabójstw.

Wzięła od niego telefon i przejrzała kilka kolejnych zdjęć. Mężczyzna był w pełni ubrany. Miał na sobie modną koszulę i równie modne sportowe obuwie. Wyglądał jak ktoś, kto właśnie rozpoczął karierę w którejś z firm technologicznych w warszawskim city.

– A skąd wiesz, że nie ma żadnych znaków na ciele?

– Bo go oglądałem, zanim znalazła go policja. – Spojrzał na nią z ukosa, po czym powrócił do zdjęcia. – Wczorajszą noc spędziłem na plaży. Natknąłem się na niego nad ranem. Leżał zanurzony do połowy w wodzie tuż obok mostu Poniatowskiego. Sądząc po tym, że mimo warunków, w jakich go znalazłem, nie miał jeszcze typowych oznak pośmiertnych, spóźniłem się dosłownie o minuty.

W jego tonie krył się gniew. Nawoj był lekarzem z rodzaju tych, którzy ratowali ludzkie zdrowie za wszelką cenę, a każde przedwcześnie zakończone życie traktowali jak osobistą porażkę. Nawet wówczas, gdy nie miał realnego wpływu na to, co się zdarzyło lub miało się wydarzyć. Miał też cechę, która łączyła go z Teowojem – mówił jej o różnych rzeczach już po fakcie, a ona, tak jak teraz, bywała na niego zła za bycie kompletnie lekkomyślnym i za łażenie w pojedynkę tam, gdzie powinien chodzić w towarzystwie innego woja lub Zaklinaczki.

– A ty co o tym sądzisz?

– Oba ciała zostały wyrzucone na plażach pomiędzy mostem Łazienkowskim a Poniatowskiego. Teoretycznie jest możliwe, żeby oba ciała pokonały podobną drogę, ale Wisła ma bardzo silny nurt. – Zamilkł na parę sekund. – Nie dostrzegłem u tych ludzi śladów walki, co rzeczywiście mogłoby przemawiać za samobójstwami. I gdyby nie to – znowu pokazał jej zdjęcie i powiększył część obrazu – pewnie też bym tak zakładał.

Na nadgarstku zmarłego mężczyzny widniał niewielki siniak. O czymś jej przypominał.

– Czy to jest…?

Nawoj złapał jej nadgarstek, układając kciuk dokładnie w miejscu pomiarowym pulsu.

– A niech mnie. Czyli na dwoje babka wróżyła. Albo sami się utopili, albo ktoś im to zrobił. Tylko jak? I dlaczego ten ślad jest tylko po stronie wewnętrznej? Czy na zewnętrznym przegubie dłoni nie powinno być siniaków, skoro uścisk był tak mocny? – Złapała Nawoja za dłoń, demonstrując, o co jej chodzi.

– Też nad tym się zastanawiałem. Powinien. Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego tak jest. Według mojej wiedzy przy tak mocnym uścisku siniaki powinny być obecne na całym nadgarstku.

Kolejna sprawa z rodzaju niewyjaśnionych. Dalia przeklęła pod nosem.

– Nadal nie rozumiem, co to wszystko ma wspólnego z Teowojem i Radowojem?

Nawoj przeglądał przez chwilę kolejne zdjęcia w telefonie, aż w końcu trafił na to, którego szukał.

– Spójrz na ten dokument.

Zdjęcie przedstawiało szczegółowy raport policyjny dotyczący pierwszej ofiary. Młodej kobiety, studentki z rudymi włosami i zielonymi oczami, znalezionej przy brzegu rzeki po praskiej stronie w okolicach mostu Łazienkowskiego. Nieco bliżej niż mężczyzna, ale w niedalekiej od niej odległości.

– Nie to! – Nawoj zniecierpliwił się, uświadamiając jej, że czytała pod nosem. – Spójrz na datę i godzinę. „Znaleziona dwudziestego trzeciego września o godzinie drugiej w nocy…”.

Dwie godziny po tym, kiedy zaatakował ją Vir. I jak się okazało później, nie tylko ją, ale wszystkich żyjących Zaklinaczy.

Nawoj delikatnie złapał ją za rękę.

– Co ostatnio działo się z Radem?

Dalia poruszyła się niespokojnie tknięta tym pytaniem. A właściwie myślą, do której pytanie Nawoja ją doprowadziło. Radowoj nie byłby do tego zdolny. Znała go prawie tak dobrze jak Teowoja i choć część żyjącego Sabatu uważała, że mógł się przeciwstawić Welesowi, ona wiedziała, że nie było to możliwe. Znała Welesa na wskroś, wiedziała, że nikt poza innym Stworzycielem, a w zasadzie nawet dokładniej rzecz ujmując poza Swarogiem albo innym Stworzycielem z pierwszego kręgu, nie miał z nim szans. Był jedną z najpotężniejszych istot we wszystkich wymiarach. Radowoj nie mógł nic zrobić. I nie był zdolny do morderstwa z zimną krwią.

– Jest z nim coraz gorzej, ale nie sądzę, żeby miał coś wspólnego z tymi zabójstwami. Nawet w Weli już praktycznie nie bywa, więc ze światem ludzkim też ma niewiele wspólnego. Zresztą po co miałby zabijać tych ludzi?

– Nie o to pytam. – Nawoj popatrzył na nią wyczekująco.

Zmarszczyła brwi. Chwilę jej to zajęło, ale w końcu zrozumiała znaczenie ukryte w jego słowach.

– Sugerujesz, że znowu ktoś go opętał? Weles?

Mężczyzna przytaknął.

Niemożliwe. Brama pomiędzy światami była zamknięta na głucho. Bez Księgi Żywiołów nie można było jej otworzyć, zaś Księgę Żywiołów umiała czytać tylko ona. Nikt oprócz wel, czyli dusz zmarłych, nie miał do Nawii wstępu i odwrotnie. Mieszkańcy innych wymiarów nie mogli się dostać do Jawii. Ona była jedyną Stworzycielką, która zamknęła się w świecie ludzkim.

– Nie ma takiej opcji – powiedziała spokojnie. – Alatyr jest zamknięty.

Umilkła. No właśnie. Alatyr. Od tygodnia Vir zachowywał się, jakby był chory, jakby ktoś go skrzywdził. Coś niedobrego zalęgło się w jej głowie, a gdy już na dobre się tam rozgościło, wiedziała, że właśnie stanęli na progu ciemności.

– Muszę coś sprawdzić w bibliotece. – Wstała gwałtownie, ignorując nagły zawrót głowy.

Nawoj zawołał coś do niej i pobiegł w ślad za nią, ale Dalia zatrzymała się dopiero przed drzwiami pomieszczenia z woluminami należącymi do Sabatu. Otworzył je, a potem puścił ją przodem. Minęła pierwsze regały z księgami i pospieszyła do środka bibliotecznego labiryntu. Księga Żywiołów była dokładnie tam, gdzie ją zostawiła i gdzie było jej miejsce od tysięcy lat. Na drewnianym stojaku, w samym centrum tej części domu. Jednak nóż Łowcy, dla którego znaleźli z Teowojem miejsce w ukrytej pod jednym z regałów drewnianej skrytce, zniknął. Wszystko nagle nabrało sensu.

– Teowoju, coś ty zrobił… – wyszeptała i usiadła ciężko w fotelu ustawionym obok stojaka.

Zimny pot spłynął jej po czole i między łopatkami. To nie Weles był przyczyną niestabilności Viru, za to Teowoj i Radowoj – sami, dobrowolnie – znaleźli się w jego mocy. Rozerwali Vir i złamali Soleme[1], święte prawo rozdzielności wymiarów, a ona nic już nie mogła zrobić. Brama była zamknięta. Alatyr do Nawii był zamknięty. Sama tego dokonała. Szukanie wyrwy, to szukanie igły w stogu siania.

A przecież to jeszcze nie wszystko. Po drugiej stronie kryło się mnóstwo istot, które powstrzymywała przed wydostaniem się z Nawii jedynie mocna pięść Welesa. One też poczuły zmianę w Virze i będą próbowały przedostać się na drugą stronę. Weles natomiast na pewno nie będzie ich powstrzymywał. Dlaczego miałby kiwnąć choćby palcem po tym, co mu zrobiła?

Nie.

Weles ich nie powstrzyma. Weles zrobi też wszystko, by dopaść Teowoja i Rada w Nawii.

Osiągnie w końcu swój cel. A gniew innych Stworzycieli za złamanie Soleme będzie równie wielki, jak ich zemsta, i odczuje go cały Sabat.

Tyle istot, tyle złych i okrutnych stworzeń, których żywiołem były strach, śmierć i zniszczenie, tylko czekało po tamtej stronie na uwolnienie. Jedna z nich przedostała się już do Jawii i karmiła się śmiercią ludzi, potężniejąc z każdym kolejnym zabitym człowiekiem. A to był dopiero początek. Przedsmak tego, co w świecie ludzi mogą uczynić demony. Natomiast nóż Welesa, jedyna broń, jakiej mogli użyć przeciwko nim, zniknął w Nawii wraz z Teowojem.

– Miałeś rację – powiedziała. – Te osoby na plaży zostały zamordowane. Ale nie przez Radowoja ani nie przez innych ludzi, tylko przez demona. Przez Utopca.

Nawoj znieruchomiał, a na jego twarzy pojawił się szok, przez który przebijało się niedowierzanie.

– Myślałem, że demony to tylko mity…

Dalia pokręciła głową.

– Nie są mitami.

– Ale jak on się tu dostał? Mówiłaś, jak dobrze pamiętam, że brama jest zamknięta.

Odczekała chwilę, zanim odpowiedziała.

– Teowoj użył noża Welesa, by zrobić wyrwę w ścianie Viru, która oddziela nas od Nawii.

Po jej słowach opadła kurtyna ciszy. Przez nią przebijał się jedynie gniew i bezsilność. Emocje, które bardzo dobrze rozumiała, bo sama je czuła. Czas się dłużył i rozciągał, a kolejne, właściwe słowa po prostu do nich nie przychodziły.

W końcu mężczyzna zapytał:

– Możesz ją załatać?

– Przykro mi, ale nie mam pojęcia jak – powiedziała cicho.

Nikt nigdy niczego takiego nie zrobił. Nie wiedziała nawet, gdzie miałaby takiej wyrwy szukać. Ściana Viru oddzielająca światy jest widoczna tylko w kilku miejscach na ziemi w okolicach wielkich sabatów, ale ona nie miała pojęcia, gdzie te miejsca się znajdują. Tylko Stworzyciele pierwszego kręgu mieli dostęp do takiej wiedzy. I tylko oni umieli tę ścianę naprawić.

Podzieliła się tymi informacjami z Nawojem, który usiadł na krześle i przejrzał jeszcze raz zdjęcia w swoim telefonie.

– A możesz się z nimi jakoś… no nie wiem… skontaktować?

– Masz na myśli Stworzycieli? – zapytała i pokręciła głową. – Nie. Jest tylko jedna furtka, którą sobie zostawiłam, gdy zamykałam za Welesem bramę. Mogłabym spróbować otworzyć Alatyr dokładnie w rocznicę jego zamknięcia, czyli o północy Przesilenia, ale do tego wydarzenia mamy jeszcze ponad miesiąc. Jednak nawet gdybym mogła otworzyć go w tej chwili, nie uczyniłabym tego. Straciłabym za dużo energii i w dodatku stworzyłabym kolejne przejście dla demonów.

Nie mówiła mu pełnej prawdy. Tak, zużyłaby ogromną ilość energii, ale to nie o to się martwiła. Nie do końca chodziło też o demony. Po tym, czego doświadczyła w snach, przerażała ją myśl, że nie zdoła zapanować nad swoją naturą. Rytuał otwierający Alatyr niósł ze sobą zbyt duże ryzyko utraty kontroli nad żywiołami. Był też Weles, który za nic nie przegapiłby otwarcia bramy do Nawii. W rezultacie cały Sabat wpadłaby prosto w jego ramiona. Wybuchu Viru ani stworzenia wyrwy na pewno również nie przeoczył, ale przynajmniej chwilę zajmie mu ustalenie, gdzie owa wyrwa się znajduje. Nie miała zamiaru otwierać przed nim drzwi na oścież.

– Dwie godziny różnicy pomiędzy wybuchem Viru a pierwszą ofiarą – podsumował Nawoj. – Kiedy widziałaś się z Teowojem i Radem po raz ostatni?

– W równonoc jesienną. Wyszłam stąd mniej więcej o dwudziestej.

– Czyli sześć godzin odstępu pomiędzy twoim wyjściem a pierwszym odnalezionym na plaży ciałem. Mogli zajechać nawet na Ślężę. Kurwa mać! – Oparł przedramiona na kolanach.

Nadzieja na odnalezienie Teowoja, skryta głęboko w sercu, rozwiała się jak dym.



Świece w domu Sabatu płonęły nadal pomimo tego, że kolejny dzień rozpoczął się już trzy godziny temu i nie potrzebowali dodatkowego oświetlenia, bo wystarczało im słoneczne. Dalia nie zmrużyła tej nocy oka, nie próbowała się nawet położyć do łóżka, tylko udała się do kuchni. Żywioły krążyły w niej niespokojnie, odpowiadając zapewne na to, co działo się w jej głowie. Strach o Teowoja i Rada mieszał się ze strachem o to, jak zachowywał się Vir. Każda z tych sytuacji przerastała jej wiedzę i stworzycielskie możliwości. Nawet tak prosta rzecz jak związanie Virem mikstury na zmęczenie, o którą poprosiła Senja, było nie lada wyczynem. Wszystkie Zaklinaczki i wszyscy wojowie radzili sobie z takimi prostymi zaklęciami bez problemu. A jednak rytualne wiązania przychodziły jej w tej chwili z najwyższym trudem i mocowała się z nimi już od dwóch godzin.

Raz jeszcze odmierzyła odpowiednią ilość ziół w osobnych miseczkach i postawiła je przed sobą. Zamknęła oczy. Słowa zaklęcia szybko znalazły drogę z umysłu do ust, zaczęła więc szeptać.

Dodawała kolejne zioła do jednego wspólnego naczynia, zachowując odpowiednią kolejność. Czuła srebrne drobinki Viru pomiędzy swoimi palcami i próbowała zmusić je do posłuszeństwa. Jeden raz, drugi… Za trzecim w końcu jej się udało.

– Kłopoty w raju? – Dobrowoj zajrzał przez drzwi, a potem wszedł do kuchni.

Zdjął czapkę z daszkiem i razem z kurtką powiesił na oparciu krzesła, na którym następnie usiadł. Wrócił do domu Sabatu jako ostatni. Spędził tydzień w terenie, szukając śladów Teowoja praktycznie bez przerwy, dlatego wyglądem bliżej mu było do zombie niż do człowieka.

Ostatnią rzeczą, jakiej chciała Dalia, było zrzucenie na Młodego czegoś więcej niż walka z nałogiem nadmiernego spożywania uzdrawiającej mikstury reany, nie miała jednak innego wyjścia. W Jawii zostało, nie wliczając jej samej, zaledwie czworo Zaklinaczy, z czego Senja nie mogła wiązać Viru, a Nikolina ze względu na swój stan zdrowia została w Zagrzebiu. Tej ostatniej bardzo Dalii brakowało. Nikt nie znał się na ziołach i ich rytualnym wiązaniu tak dobrze jak przybrana matka Teowoja i Radowoja.

– A kiedy nie było kłopotów w raju? – odparła.

Uśmiechnął się lekko w odpowiedzi na jej słowa i sięgnął po jedzenie, które przygotowała dla wszystkich z samego rana. Talerz opustoszał w ekspresowym tempie. To był najlepszy dowód, że Młody w końcu dochodził do siebie. Jeszcze dwa miesiące temu wszyscy musieli go do jedzenia namawiać. Nikolina ciężko przeżyła odwyk syna. Obwiniała siebie za to, że nic wcześniej nie zauważyła, obwiniała Teowoja, że nic jej nie powiedział, w końcu jednak przyjęła rzeczywistość taką, jaką była. Odpuściła. Choć kosztowało ją to trochę zdrowia i czasu, rozumiała, że Dobrowoj dorósł i tak jak każdy inny Zaklinacz był już panem samego siebie. Dobrze było widzieć, że powoli zaczynał mieć nad sobą kontrolę. To była mała, ale pozytywna kropla w całym morzu negatywnych zdarzeń, których doświadczał Sabat.

Dalia wyjęła z lodówki jeszcze trochę warzyw, dokroiła chleb i postawiła wszystko na stole.

Po kwadransie pozostali Zaklinacze również zjawili się w kuchni. Nawoj wyglądał zaskakująco dobrze, mimo że rozstali się dopiero nad ranem i udało mu się złapać zaledwie trzy godziny snu. A Senja…

No cóż. Senja była dla niej zagadką. Coś się w niej zmieniło od czasu, kiedy widziały się po raz ostatni. Dwa miesiące temu przyjechała do domu Sabatu po zamówienie, które Nikolina złożyła u Teowoja. Niewielkie lustro w bogato rzeźbionej ramie i parę drewnianych artefaktów, które Senja sprzedawała w swoim sklepie z biżuterią. Oczywiście mogli to wszystko wysłać paczką, ale Zaklinaczka uparła się, żeby przyjechać osobiście. Dalia nie pytała wtedy o prawdziwy powód wizyty, ale miała wrażenie, że chodziło o coś więcej niż zakupy. Podejrzewała, że Nawoj może mieć z tą sytuacją nieco wspólnego, on jednak w ogóle nie pojawił się wtedy w Warszawie. Mimo to przez cały pobyt w domu Sabatu Senja promieniała, a liczbę kąśliwych uwag ograniczyła do minimum, co, jak na nią, było wybitnym osiągnięciem. Tym razem również emanowała dziwnym blaskiem. Dalia wyczuwała w Zaklinaczce jakąś nową energię, ale nie potrafiła powiedzieć, z czego ona wynikała. Była zmęczona, tak jak wszyscy po tygodniu nieprzespanych lub średnio przespanych nocy, a mimo tego jako jedyna w Sabacie wyglądała na zadowoloną z życia.

Dalia przelała do kubka miksturę, którą przed chwilą przygotowała, i podała ją Senji.

– To jest to, o co prosiłaś.

Zaklinaczka uśmiechnęła się lekko w podziękowaniu, jednak uśmiech znikł z jej twarzy szybciej, niż się pojawił.

– Nawoj powiedział mi o demonie. Widziałaś już wcześniej jakiegoś?

– Raz. Weles zabrał mnie do miejsca, w którym je więziono, ale widziałam tylko jednego z nich. I to nie Utopca. Nie chciał mnie tam zaprowadzić, ale się uparłam.

– Dlaczego mnie nie dziwi, że ci uległ… – Dobrowoj mrugnął do niej zaczepnie.

Dalia próbowała skarcić go wzrokiem, jak pewnie zrobiłaby to jego matka, ale nie potrafiła. Za bardzo lubiła najmłodszego woja, żeby go za cokolwiek rugać.

– Nie była to miła wycieczka, zapewniam cię. Nigdy więcej tam nie wróciłam.

– Masz jakiś pomysł, co dalej? – zapytał Młody.

– Zapolujemy na demona i spróbujemy się dowiedzieć, gdzie jest ta cholerna wyrwa.

Pomysł był w założeniu dobry, chociaż bardzo ryzykowny. Zwłaszcza że Zaklinaczy było za mało. We troje, z Nawojem i Młodym, mogli nie dać rady tak potężnemu demonowi, jakim był Utopiec. Dalia podzieliła się tym spostrzeżeniem z pozostałymi.

– Jest jeszcze Bran. Jeśli chce pomóc, to niech pomaga. – Nawoj, który przed chwilą wstał, żeby zrobić kawę, ponownie usiadł obok Senji.

– Bran jest człowiekiem, a my nie jedziemy wypoczywać w nadmorskim kurorcie, tylko polować na demona.

– Jest twardszy, niż ci się wydaje – odpowiedział mężczyzna.

Od kiedy Nawoj stał się ekspertem w zakresie charakteru jej brata? Sprawy między Sabatem a jej rodziną najwyraźniej zaszły dalej, niż się spodziewała, choć starała się je rozdzielać.

– To prawda. Jest twardszy, niż ci się wydaje, i obrażasz go, myśląc inaczej. Cześć, mała czarownico! – Bran uśmiechnął się do niej w progu salonu. – No już nie patrz tak na Nawoja. Sam się tu wprosiłem. – Przytulił ją lekko na powitanie, nim zdążyła zaprotestować.

Gromy natychmiast zniknęły z jej myśli. Nie chciała go w to mieszać, ale teraz, kiedy tu był, poczuła ulgę. Jak zawsze, gdy jej jawieński brat znajdował się w pobliżu. Branko przywitał się z resztą Zaklinaczy, rozgościł się przy stole i nalał sobie kawę do kubka.

– Kiedy wróciłeś?

– Dosłownie przed godziną. Przyjechałem, jak tylko się dowiedziałem, że potrzebujesz mojej pomocy. Na czym stoimy? – wyjaśniał, nie zważając na jej protesty. – Nawoj powiedział mi tylko, że twój chłopak nieziemsko narozrabiał i sprowadził na ziemię jakieś truchła.

Przeskakiwał wzrokiem pomiędzy nią a Senją, aż w końcu zatrzymał się na tej ostatniej. Na jego twarzy malowało się wahanie i… czułość, jakiej dawno u niego nie widziała. Ostatni raz, chyba gdy jeszcze spotykał się z Anną. A od tego czasu minęło już ładnych kilka lat.

Dalia mimowolnie uśmiechnęła się pod nosem. Sporo rzeczy ją najwyraźniej ominęło.

– Słyszałem końcówkę rozmowy i wychodzi na to, że gdzieś się wybieracie. Nie usłyszałem jedynie dokąd. – Wrócił spojrzeniem do Dalii.

– Nad Wisłę. A potem, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, do Nawii.

– A skąd wiesz, jak się tam dostać? Mówiłaś, zdaje się, że brama jest zamknięta na głucho.

Dalia pokręciła głową.

– Nie wiem, ale Utopiec zna drogę – odparła.

Sprawdziła godzinę. Musieli poczekać do wieczora.



Warszawa

Dwie godziny później, gdy dotarli nad Wisłę, na zewnątrz panowała już ciemność, którą rozjaśniała jedynie łuna miejskiego oświetlenia. Dalia zaparkowała stare, pokiereszowane volvo przy wale powodziowym po praskiej stronie Warszawy.

– Czego możemy się spodziewać po demonie? – zapytał Nawoj i wyjął z torby kilka strzykawek z przygotowanym wcześniej środkiem usypiającym i włożył je do kieszeni spodni.

W lusterku wstecznym widziała, jak Młody parkuje auto Nawoja tuż za nią. Na tylnym siedzeniu Branko próbował upchnąć nóż pod swoją kurtkę, zupełnie nieprzystosowaną do broni Sabatu. Wyjęła z torebki lareanę, która wzmacniała słuch, i wypiła kilka łyków.

– Wiem tyle, ile powiedział mi Weles. Czyli niestety nie tak dużo, jak bym teraz chciała – skrzywiła się. – Wszystkie demony używają transu, to jest główne zagrożenie. Jak wpadniecie w trans, to demon jest w stanie zaprowadzić was tam, dokąd chce, i zrobić z wami co tylko zechce. Przynajmniej w teorii. – Nachmurzyła się. – W każdym razie – kontynuowała – nie tyle chodzi o siłę fizyczną, ile o ochronę własnej głowy przez transem.

– A jak się ten trans objawia?

– Teoretycznie? – Dalia związała włosy w wysoki kucyk. – No cóż… tak jak przy każdym transie… Jeśli usłyszysz w swojej głowie powtarzające się słowo, blokuj je, tak jak byś chciał blokować natrętną melodię.

– Wszyscy Stworzyciele wiedzą tak mało o innych wymiarach czy jesteś wyjątkiem? – westchnął ciężko Nawoj i wysiadł z samochodu jako pierwszy.

Dalia nie podjęła tematu. To nie był czas i miejsce na wyjaśnianie Zaklinaczom zawiłości wymiarów. Poza tym, nawet jakby chciała to zrobić, to miała związane ręce. Kreacja oraz wszelkie sprawy z nią związane były najpilniej strzeżoną tajemnicą. Już samo interesowanie się kreacją przez innego Stworzyciela podlegało sądowi i surowej karze. Między innymi na tym właśnie polegała rozdzielność wymiarów, od zarania dziejów strzeżona przez zawarte między Stworzycielami przymierze Soleme. Każdy pilnował własnego poletka. A im mniejsze było to poletko, tym mniej wiedział o kreacji.

– Jak wyglądał ten demon, którego widziałaś? – zapytał Branko.

Dalia odwróciła się w jego stronę.

– Wyglądała, bo w tym przypadku to była ona. Prawa ręka Welesa. Niby jak człowiek, ale jakaś taka – zastanowiła się chwilę nad doborem słowa – niewyraźna. Ze zmysłami Zaklinacza bez trudu dostrzeżesz demoniczną istotę w skórze człowieka.

– Jak człowiek? Serio? A co się stało z rogatymi łbami i poczwarami?

Dalia wzruszyła ramionami.

– Może takie też są. Zakładam jednak, że większość demonów podobna jest do ludzi.

Kolejne półprawdy. Nie mogła im powiedzieć, kim dokładnie była większość demonów zamieszkujących bagna Welesa. Nie poradziliby sobie z tą wiedzą.

Wysiadła z samochodu i wciągnęła w płuca rześkie powietrze. Wyczuwała w nim całą nadrzeczną florę, a także zapach i wilgoć płynące od Wisły. Choć woda mogła równie dobrze pochodzić z chmur, które wieczorem zawisły nad miastem. Zapowiadało się na ulewę. Pierwsze krople deszczu spadały już zresztą na ziemię. Przynajmniej była niedziela i większość ludzi, zamiast okupować wieczorem plaże, przygotowywała się do nadchodzącego poniedziałku. A z upływem godzin, bo Dalia nie sądziła, że Utopiec ukaże się przed północą, będzie tych świadków jeszcze mniej.

Wyciągnęła z bagażnika przeciwdeszczowy płaszcz i założyła go na siebie. W tym czasie Nawoj z Młodym i Branem uporali się z rozdzielaniem noży i sabatowych leków. Kwadrans później byli już na plaży, niedaleko od miejsca znalezienia pierwszej ofiary.

– Serio? Bejsbol? – Usłyszała za swoimi plecami głos Brana i się odwróciła.

Dopiero teraz zauważyła, że Dobrowoj, który szedł za nią w asyście jej brata, rzeczywiście trzyma pod pachą kij bejsbolowy. Młody wzruszył ramionami.

– To akurat zawsze się przydaje. – Zarzucił go na ramię.

– Tu się rozdzielamy – powiedziała. – Nawoj zaprowadzi was w umówione miejsce. Nie interweniujecie, chyba że będzie to konieczne.

Bran zmierzył ją niespokojnym spojrzeniem.

– Chcesz go złapać sama?

Uśmiechnęła się do niego.

– Demony wyczuwają Stworzycieli, tak jak my wyczuwamy demony. Moja energia przyciągnie go jak ćmę do lampy. Zresztą, Stworzyciele nie ulegają transowi, a Zaklinacze tak – dodała na koniec.

Brat Dalii nie wyglądał na przekonanego, jednak po chwili oddalił się wraz z wojami na umówione miejsce.

Gdy została sama, wyprostowała ramiona i głęboko odetchnęła, napawając się otaczającymi ją żywiołami. Wisła płynęła wartko, zabierając ze sobą gałęzie i kolejne historie do Bałtyku, a stamtąd dalej – do oceanów. Wiatr szumiał pomiędzy konarami drzew, a ziemia namakała deszczem. Gdzieś z oddali docierały do niej odgłosy bawiących się na plaży grupek ludzi, ale cichły wraz z upływem czasu. Założyła kaptur. Dochodziła północ. Czekała ich ciężka i mokra noc.

1 Soleme – przymierze Stworzycieli, chroniące konstrukt wymiarów i rządzące nimi prawa.

Rozdział 3

Trans

Nawia

Teowoj wyjął z plecaka słój z ziołami, usypał z nich niewielki okrąg, a w jego środku podpalił styraks i żywicę balsamiczną. Przestrzeń wokół na chwilę wypełniła się dymem i przepięknym zapachem kadzidła. Wyszeptał zaklęcie wiążące. Zioła momentalnie zajęły się ogniem, paliły się przez chwilę i zgasły, zostawiając po sobie jedynie smugę dymu i srebrną poświatę. Kolejna kotwica była gotowa. Wrócił do ogniska, roztarł ręce i spróbował obliczyć, ile czasu minęło, odkąd przekroczyli granicę światów. Marnie to wychodziło, bo nie miał żadnego punktu odniesienia. W Nawii nie było nocy ani dnia, a zegarek elektroniczny, który nosił na ręku, był całkowicie nieużyteczny. Najpierw zaczął odmierzać czas na przemian do tyłu i do przodu, a potem całkowicie się zatrzymał. Tak samo jak w komórce Rada prawie od razu padła w nim bateria. Jedyny wyznacznik czasu stanowiły zapasy żywności w plecaku, które w znacznym stopniu się skurczyły. Nie był to jednak najbardziej miarodajny zegar.

Wielu rzeczy się nie spodziewał. Na przykład wyjątkowo niskiej temperatury, panował ziąb prawie jak w kostnicy. Puchowa kurtka, którą zabrał na wszelki wypadek, przydała się jak nigdy. W Nawii poza chłodem królowała też ciemność. Wyłącznym źródłem światła było srebro zawieszone w chmurach, które sprawiało, że mrok w niektórych miejscach, takich jak większe polany, się rozpraszał. Mieli tyle światła, ile dawały chmury pełne śniegu podczas księżycowych nocy w Jawii. Dzięki tej delikatnej poświacie w ogóle nawigowali jakoś w przestrzeni, bo ognia używali tylko wtedy, kiedy bezwzględnie musieli. Nie chcieli kusić losu. Teraz jednak, po wielu godzinach spędzonych w zimnie, obaj potrzebowali się ogrzać.

Żałował, że nie dowiedział się więcej od Dalii na temat tego, jak wyglądają wymiary. Po tym, co przeszła, co oboje przeszli, nie chciał wymuszać tematów, które były dla niej trudne. Teraz podziękowałby za każdy okruch wiedzy. Nie miał jednak prawa wymagać od niej więcej niż to, co do tej pory mu ofiarowała. I nie tylko jemu. Całemu Sabatowi. Jego Pamięć nie sięgała poza granicę czasu, ale dobrze wiedział, z czego zrezygnowała, żeby zostać z nim w Jawii. Wiedza ta była mu zarówno radością, jak i brzemieniem.

– Chcesz jeszcze trochę? – wyciągnął w stronę brata butelkę z reaną.

Rad uniósł ramię, które uszkodził sobie przy upadku po rozdarciu Viru, i ocenił swoje obrażenia, a gdy skończył przegląd, pokręcił przecząco głową.

– Wystarczy. Zaczynam myśleć, że zamiast do Nawii, trafiliśmy do zupełnie innego wymiaru – powiedział posępnie.

Teowoj się zamyślił. Odkąd przedostali się przez samodzielnie utworzoną bramę, szli za tymi niewyraźnymi przebłyskami myśli, które pozostawił w głowie Rada Weles. I doszli absolutnie donikąd. Nie kręcili się w kółko, tego był pewien, bo zostawiali kotwice, ale droga, którą wybrali, po prostu się nie kończyła. Co więcej, jak na wymiar, do którego trafiają wele zmarłych, było tu zaskakująco pusto i cicho. Jedyne, na co czasami się natykali, to emanacje Viru o niewyraźnym kształcie i lekko opalizującym kolorze. Nigdy niczego podobnego nie widział w ziemskim wymiarze i nie miał pojęcia, czemu je przypisać.

– Może masz rację. Coś jeszcze widziałeś? – zwrócił się do Rada i dotknął palcem swojej skroni, sugerując, o jakie widzenie mu chodzi.

Radowoj zamknął oczy i skrzywił się lekko, tak jakby wspomnienia wywołały u niego ból głowy.

– Ciągle to samo. Gaj pełen srebrzystych drzew. Tylko nie mam pojęcia, jak tam dojść. – Wbił nóż, którym obracał w dłoni, w ziemię.

Teo zmierzył go wzrokiem, ale nie skomentował. Wiedział, na co się pisze. Nawet jeśli uda im się znaleźć tę polanę i Welesa, nadal nie mieli pewności, czy to, co dla niego przygotowali, w warunkach Nawii wystarczy. I czy wiedza, którą dysponowali, nie była całkowicie fałszywa. Mieli jedynie domysły, przypuszczenia i ziemskie doświadczenie. Milczeli obaj przez chwilę.

– Coś jest nie tak – powiedział w końcu Rad.

Teo spojrzał na brata.

– Wszystko jest nie tak. O co konkretnie ci chodzi?

– Jak to możliwe, że on nas jeszcze nie znalazł? Przecież to jego królestwo. Musi wiedzieć, że tu jesteśmy. A jednak go nie ma. Jedyne, co tu się znajduje, to te cholerne energie, które łażą za nami jak psy. – Rad wskazał kolejne opalizujące smugi między drzewami. Rzeczywiście wydawało się, jakby im się przyglądały.

Teowoj myślał dokładnie tak samo. Spodziewał się, że zaraz po przekroczeniu Nawii przyjdzie im zmierzyć się ze Stworzycielem. A jednak brnęli między drzewami coraz dalej i dalej, a po Welesie nie było śladu.

– Idziesz spać pierwszy? – zapytał Rad.

– Nie. Rozejrzę się po okolicy.

– Jak tam chcesz – rzucił starszy brat i położył się na gołej ziemi, nakrywając się puchową kurtką.

Gdy jego oddech się wydłużył i stał się bardziej chrapliwy, Teo wstał i dołożył parę gałęzi do ogniska. Zapach palonego drewna od razu stał się intensywniejszy, a płomień zbił się w ciasną kulę, zamiast wystrzelić do góry. Kolejna różnica pomiędzy Jawią a Nawią. Wszelkie prawa grawitacji, jakie działały na ziemi, w Jawii nie miały zastosowania. Wyrzucane w górę przedmioty opadały wolno, a płomienie nie uciekały w przestrzeń, tylko kłębiły się wokół podpalonych drewien. Przynajmniej jednak cały czas grzały.

Zapiął suwak kurtki i upewnił się, że wszystkie noże znajdowały się tam, gdzie powinny. Wszedł pomiędzy drzewa. Potrzebował chwili, żeby jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Schylił się i dotknął ręką utkanego z mchu dywanu. Brakowało mu nie tylko wiedzy, którą miała Dalia, ale też umiejętności Nikoliny. Albo chociaż Senji. Miał nadzieję znaleźć tutaj jakieś rośliny, które mogłyby nadawać się do jedzenia. Niestety żadna ze spotkanych nie wydała się na tyle bezpieczna, żeby pokusić się o spożycie. Poza mchem starał się też niczego nie dotykać ani bez potrzeby nie deptać, bo wszystko, nawet najdrobniejsze zmiany, miały swoje konsekwencje w czasoprzestrzeni.

Czuł się trochę jak na innej planecie i poniekąd tak właśnie było. Nienaturalna cisza, która ich otaczała, powoli dobierała mu się do mózgu. Nigdy nie podejrzewałby siebie o to, że będzie mu źle bez szumu miasta i głosów ludzi, bo zawsze od tego uciekał. Nie bez powodu nie zmienili domu Sabatu na inny, położony bliżej aglomeracji, mimo że z jego lokalizacją wiązało się dużo komplikacji. A jednak teraz, przez tę cholerną ciszę, tego właśnie mu brakowało. Szumu. Głosów. Jakichkolwiek oznak życia, bo w tym wymiarze nie słychać było nawet wiejącego wiatru. Nie słychać było absolutnie niczego poza delikatnym trzeszczeniem rozpalonego przez nich ognia, którego dźwięk szybko grzązł w pustce Nawii. Miał okazję, by doświadczyć zapewne tego, czego astronauci doświadczali w bezkresie przestrzeni kosmicznej. Głuchej, porażającej umysł ciszy.

Podniósł się z ziemi i przeskanował otoczenie. Tylko wrodzony instynkt i nieskończona liczba godzin spędzonych na wycieńczających sparingach z innymi Zaklinaczami przed Przesileniem uchroniły go przed tym, co nastąpiło sekundy później. Ktoś albo coś rzuciło się na niego zza pleców, a on, bardziej czując, niż widząc ruch, odruchowo zrobił unik. Jednak niewystarczająco szybko, by całkowicie uniknąć kontaktu. Na karku poczuł coś ostrego, coś, co bardziej przypominało pazury aniżeli broń. Zamachnął się i uderzył przeciwnika łokciem. Powalił go zadziwiająco łatwo, nie miał jednak czasu, by się nad tym zastanowić. Instynkt całkowicie przejął nad nim kontrolę. Przygniótł napastnika kolanami tak, żeby ten nie mógł się poruszyć, a dłoń położył na jego tchawicy, odcinając dopływ tlenu. Trzymał w żelaznym uścisku, aż istota przestała się wić i szukać drogi ucieczki.

W końcu całkowicie opadła z sił.

– Widzę, że coś upolowałeś? – Głos Rada dobiegł go z pomiędzy drzew. Towarzyszyła mu delikatna łuna pochodni.

– A ty jak zwykle się spóźniłeś – mruknął do brata i ostrożnie przesunął rękę z tchawicy unieruchomionego stworzenia.

Przyjrzał się istocie pod swoimi kolanami. Miała ludzkie, drobne kształty odziane w resztki postrzępionego ubrania, z którego zwisały skrawki równie postrzępionego płaszcza z kapturem. Spod niego wystawały kosmyki brudnych włosów, przykrywające twarz. Istota wyglądała jak… człowiek. W dodatku jak kobieta.

– Może to jedna z wel? – zapytał Rad, pochylając się nad nimi z pochodnią.

Dokładnie w tej samej sekundzie Teo poczuł na swojej szczęce mocny cios, który na chwilę zabrał mu kontrolę nad sytuacją. Zresztą nie tylko jemu, bo to samo spotkało Rada. Pochodnia, którą brat trzymał w ręku, wylądowała na ziemi, a ogień, w spotkaniu z pokrywającym ją lodem, szybko zgasł. Istota rzuciła się między drzewa, jednak Rad nie pozwolił jej uciec. Uwięził ją w swych ramionach, uniemożliwiając zrobienie jakiegokolwiek ruchu.

– Jeśli tak, to nieźle potrafią przywalić. – Teowoj rozmasował szczękę, a potem odpalił ponownie pochodnię.

Zaskoczona kobieta wydała z siebie cichy jęk, gdy chwycił ją za podbródek i spojrzał w oczy. To co w nich dostrzegł, sprawiło, że, gwałtownie nabrał powietrza i zrobił krok w tył.

– Puść ją – powiedział do Rada prawie na bezdechu.

Rad uniósł brwi, ale posłuchał i zabrał ręce. Istota odwróciła się w jego stronę i również zamarła, a gdy się w końcu odezwała, Teowojowi zrobiło się słabo.

– To niemożliwe. Wy nie jesteście prawdziwi – jęknęła, przeskakując między nimi wzrokiem. W końcu zatrzymała się na Teowoju. W jej oczach kryło się tyle nadziei, że młodszemu z braci prawie pękło serce.

Rad przyglądał się jej przez chwilę ze zmarszczonym czołem, aż w końcu wypuścił długo trzymane w płucach powietrze.

– Venka… – sapnął ciężko.

Venka. Zaklinaczka, którą Przymierze wysłało w nicość, i której płonący kurhan Teowoj widział na własne oczy. Jakimś niepojętym cudem stała przed nimi, jakby była żywa. Wyciągnęła do niego dłoń, ale on się cofnął. To nie mogła być ona, to było przecież niemożliwe. Nie mogła… Zanim zdążył cokolwiek uczynić lub powiedzieć, kobieta rzuciła się mu na szyję i przytuliła mocno, a on zrozumiał, jak bardzo się mylił. Przyjaciółka Dalii, jedyna, jaką miała w Sabacie, tuliła się do niego przerażona do szpiku kości. W jakiś magiczny sposób była żywa. Wojowniczka, jedna z najtwardszych kobiet, jakie znał. Wychudzona, sponiewierana, skrajnie wyczerpana. Nie odtrącił jej, tylko oplótł jej wychudzone ciało swoimi ramionami, chociaż zabierała mu powietrze. Rad nic nie mówił. Stał w bezruchu, zaskoczony tą sytuacją na równi z nim. W końcu pogłaskał ją niezdarnie po plecach. Przez jego twarz przetaczały się kolejne emocje. Współczucie, gniew, wina. Wszystko, czym teraz był. Chaosem, nad którym unosiło się tylko jedno słowo. Zemsta.

Zemsta, która właśnie zmieniała swój pierwotny kształt.



Warszawa

Dalia szła powoli wzdłuż brzegu Wisły, pokonując tę samą drogę chyba po raz tysięczny tej nocy. Jej zmysły stopiły się z otoczeniem i przyprawiały ją o ból głowy. Lareana pulsowała w jej żyłach, niosąc głosy budzącej się o poranku Warszawy, ale tutaj, na plażach prawej strony rzeki, nadal panowała kompletna cisza. Poza kilkoma osobami, wracającymi do domów w stanie wskazującym na spożycie, na szczęście nie spotkała nikogo. Nawoj z Branem i Dobrowojem pozostawali w pobliżu, ale słyszała jedynie swojego brata. Nie był wytrenowany tak jak Zaklinacze, choć Dalia miała pewność, że robi, co może, żeby zachowywać się równie cicho. Dzieliło ich teraz zaledwie pół godziny do świtu, a po Utopcu nie było śladu. To oznaczało, że prawdopodobnie będzie musiała czekać cały następny dzień na kolejną szansę złapania demona. Utopiec był istotą nocną i nie odważyłby się zapolować w ciągu dnia. W Nawii mogły zaś minąć albo sekundy, albo lata, a przez lata mogło się wydarzyć wszystko.

Jej frustracja sięgała zenitu. Jak miała w pojedynkę zapanować nad chaosem, który powstał zarówno w Jawii, jak i w pozostałych wymiarach? Potrzebowała innych Stworzycieli. Potrzebowała ich umiejętności i wsparcia. Gdyby nie to, że tak bardzo bała się o Teowoja, byłaby na niego wściekła za to, co zrobił. Teraz jednak odczuwała jedynie strach. O niego, o Rada i o całą Jawię, do której przenikały istoty z najgorszych koszmarów. I o to, co Teowoj i Rad zamierzali zrobić. Bo teraz, gdy wiedziała już, że są w Nawii, nie miała żadnych wątpliwości, po co tam poszli.

– Czemu nie jestem zdziwiony, że panią tu zastałem, panno Abaris?

Odwróciła się błyskawicznie, wywołana swoim imieniem. W jej kierunku szedł komisarz Haba w towarzystwie dwóch innych policjantów. Ten sam komisarz, który zajmował się sprawą zaginięcia Brana. Ten sam, który wściekł się na nich, gdy pojawili się na komisariacie dopiero tydzień po Przesileniu, kiedy w miarę doszli już do siebie, i nakarmili go jakąś historyjką o bratersko-siostrzanym nieporozumieniu. Oczywiście Haba nie uwierzył w ich tłumaczenia, bo po prawdzie nie trzymały się kupy, ale miał związane ręce, ponieważ Bran ostatecznie się znalazł. Detektyw był jednak nad wyraz bystry, a fakt, że spotkał ją błądzącą samotnie o tej porze nad Wisłą, nie wróżył niczego dobrego. Miała przeczucie, że tym razem tak łatwo się go nie pozbędzie.

– Znowu zgubiła pani brata? – zakpił. – Co pani tu w ogóle robi o tej porze?

Otrząsnęła się szybko z szoku.

– Nie wiedziałam, że nocne spacery nad rzeką są zabronione. Rząd wprowadził godziny policyjne, o których nie wiem? – Uśmiechnęła się słodko.

Komisarz spojrzał na nią surowo.

– Czyta pani Internet? Bo jeśli tak, to wie pani, że w ciągu tygodnia zginęły tu dwie osoby. Dlatego zapytam raz jeszcze: co robi tu pani sama o czwartej trzydzieści nad ranem?

– Nie jest sama. – Spośród drzew wyłonił się Bran. Po chwili stanął obok niej na ścieżce.

– A oto i nasza zguba. – Komisarz uśmiechnął się drwiąco. – Dobry wieczór, panie Abaris. Może pan jest w stanie mi wytłumaczyć, dlaczego spotykam was akurat tutaj?

– Przypadek. Wracaliśmy przez most na piechotę z centrum, nocujemy u koleżanki na Saskiej Kępie. Nie szukałbym tu sensacji – skłamał bez mrugnięcia okiem Bran.

– Ciekawa historia – mruknął pod nosem komisarz. – A pod jakim adresem dokładnie nocujecie?

– Nie widzę żadnego powodu, żeby to panu tłumaczyć, panie komisarzu – odpowiedziała Dalia, ale Bran powstrzymał ją przed niepotrzebnym biciem piany.

– Paryska dwadzieścia.

Udało jej się ukryć zdumienie. Właśnie podał adres zamieszkania Anny. Tej samej, której bez słowa wyjaśnienia kazał się przez dwa tygodnie ukrywać w kurnej chacie na Polesiu, dopóki nie minęło Przesilenie. Najwyraźniej ona również była bardziej zamieszana w sprawy Sabatu, niż się na pierwszy rzut oka zdawało. Komisarz Haba przeskakiwał chwilę wzrokiem między nimi, aż w końcu sapnął ciężko i się odwrócił.

– Proszę stąd iść, jeśli macie jeszcze krztę zdrowego rozsądku – burknął przez ramię i ruszył w tym samym kierunku, z którego przyszedł. Policjant, który mu towarzyszył, rzucił jej ostatnie, czujne spojrzenie i po chwili dołączył do komisarza Haby.

Dalia odwróciła się do brata.

– Dziękuję za ratunek.

Bran wzruszył ramionami.

– Mam wracać do Nawoja?

Wyciągnęła z kieszeni komórkę i jeszcze raz sprawdziła godzinę. Noc się kończyła, świetlna łuna powoli rozjaśniała mrok. Musiała uznać własną porażkę. Pokręciła głową.

– Nie. Spróbujemy jutro.

– Kryzys policyjny zażegnany? – Nawoj wyszedł do nich na ścieżkę.

– Na tym razem – odparła Dalia.

Była świadoma faktu, że to jeszcze nie koniec policyjnych przesłuchiwań. O tym jednak zamierzała pomyśleć później.

– Może się pomyliłaś i wcale nie atakują nas żadne mityczne stwory? – zapytał Bran.

– Może – westchnęła zrezygnowana, niespecjalnie przekonana do słów brata. – Gdzie jest Młody?

– Wysłałem go na zwiad w stronę mostu – odpowiedział Nawoj. – Chcesz jeszcze zaczekać, aż się zrobi zupełnie jasno?

Dalia pokręciła głową.

– Nie ma sensu. Jeśli miałoby coś się wydarzyć, to już by się dokonało. Wracamy do do… – przerwała, nie kończąc słowa.

Do jej uszu doszedł szelest wody. Zaledwie echo, ale dość wyraźnie. I gdyby nie lareana, która pulsowała w jej żyłach, zapewne by go nie usłyszała. Wyciągnęła obie ręce przed siebie, dając znać Nawojowi i Branowi, że mają być cicho. Znieruchomiała. Znowu dotarł do niej szelest. Obejrzała się w jego kierunku. Na początku niczego nie dostrzegała, kształty bowiem rozmazywały się gdzieś na granicy światła i cienia. Po chwili jednak z wody wynurzył się… człowiek. A w zasadzie coś, co wyglądało na człowieka, ale nim nie było. Utopiec. Dalia ledwo powstrzymała sapnięcie. Aż do tej pory tliła się w niej nadzieja, że się pomyliła. Teraz jednak nie miała żadnych wątpliwości, że patrzyła na demona. Wyczuwała jego naturę swoimi stworzycielskimi zmysłami. Pokręconą, odwrotną, dobiegającą z drugiej strony lustra.

Nawoj natychmiast pociągnął Brana w dół i w ciszy przeczołgali się z powrotem między drzewa. Dalia nie patrzyła wprost na Utopca, nie miało to sensu, bo wiedziała, że on również ją wyczuł. Pewnie dlatego o tej bliskiej świtu porze jeszcze się wynurzył. Wiedziała od Welesa, że bez jego noża nie mogli zabić demona, ale była prawie pewna, że mogli go zranić, uśpić i uwięzić w piwnicy domu Sabatu do czasu, aż będzie wiedziała, jak odesłać go do przypisanego mu wymiaru.

Nie czekała długo na reakcję Utopca. Wciągnął głęboko powietrze, poruszył się gwałtowniej w wodzie i omiótł spojrzeniem jej ciało od stóp do głów, zatrzymując je ostatecznie na oczach. Zaledwie sekundy później ruszył w jej stronę, nie był jednak w tym ruchu agresywny, wręcz przeciwnie, w ogóle się nie spieszył. Wolnym krokiem szedł po brzegu rzeki, cały czas pozostając w kontakcie z wodą. Pewny siebie, zupełnie nagi, z brązowymi włosami sięgającymi do pasa. Obserwowała każdy jego krok, każdy najmniejszy ruch. Nie śmiała się poruszyć, wydać z siebie żadnego dźwięku. Zatrzymał się najwyżej dziesięć kroków od niej. Jego oczy pokrywało srebro Nawii tak samo jak oczy Zaklinaczy przed Przesileniem, kiedy jeszcze wiązała ich klątwa.

Utopiec przechylił odrobinę głowę, a jego piękne oblicze na moment stało się marsowe. Nozdrza pracowały intensywnie, srebrne źrenice wwiercały się w nią aż do kości. W końcu się uśmiechnął – leniwie, paskudnie, ukazując śnieżnobiałe, ostre zęby. Pomimo całego piękna prezentował się nad wyraz upiornie. Nie od tego jednak włosy stanęły jej dęba. Nie dlatego skłamała Zaklinaczom, że Weles nie chciał zabierać jej na bagna. Rzeczywistość była zupełnie inna, to ona nie chciała się tam wybierać. A teraz, wbrew swojej woli, musiała się zmierzyć z konsekwencjami rozdzielności światów. Konsekwencjami, które za chwilę mogły dosięgnąć również Teowoja.

Demon raz jeszcze nabrał powietrza w płuca, zaciągnął się jej zapachem, co najwyraźniej sprawiło mu przyjemność, bo uśmiech na jego twarzy znacznie się powiększył. Pozostały między nimi dystans pokonywał powoli, leniwie, ale nie ostrożnie. Przemówił do niej głosem dochodzącym z oddali, w starej agrze, która znana była jedynie Stworzycielom, ona jednak mu nie odpowiedziała.

Kolejny krok i znalazł się tuż przed nią. Na to czekała. Położyła dłoń na jego piersi i wezwała żywioł powietrza. Natychmiast rozdzielił ich huragan i owinął się wokół demona. Czas przyspieszył. Nawoj z Branem rzucili się na niego, wbijając igłę i pompując zawartość strzykawek w jego ciało. W ułamku sekundy Utopiec odwrócił się w stronę mężczyzn i uderzył Nawoja, wysyłając go kilka metrów dalej. Dalia krzyknęła do niego w języku Stworzycieli i po raz kolejny otoczyła go huraganem. Utopiec zatoczył się i opadł na kolana, a na jego twarzy odmalowało się zdziwienie. Szybko się jednak z niego otrząsnął. Powoli i z wściekłością przebijał się przez huragan, aż w końcu znowu przed nią stanął. Bran wbił mu w ramię kolejną igłę, ale Utopiec nie zwrócił na niego uwagi, machnął po prostu ręką i mężczyzna wylądował na plecach, a jego twarz zalała się krwią. Cała uwaga demona skupiona była na niej. Zaskoczyła go swoim huraganem, ale on ją również. Gdy ponownie się uśmiechnął, zorientowała się, jak wielki ma problem. Pojedyncze słowa agry pojawiały się w jej głowie i znikały, wiążąc jej umysł coraz bardziej i bardziej, aż w końcu nie była w stanie mu się przeciwstawić. Przegrywała. Jakimś cudem udało się demonowi wprowadzić ją w trans. Chciała wołać po pomoc, ale słowa grzęzły jej na wysokości gardła.

Kątem oka widziała, jak Nawoj próbuje podnieść się z ziemi, a Dobrowoj biegnie w ich kierunku. Widziała, ale nie była w stanie się poruszyć.

Demon złapał ją za nadgarstek i położył kciuk na głównej żyle, tuż nad dłonią. Dokładnie tam, gdzie widniały siniaki na przegubach dwóch poprzednich ofiar. Nic nie mogła już zrobić. Stała zahipnotyzowana jego spojrzeniem i zelektryzowana jego dotykiem, zupełnie bezwolna. Na własnej skórze doświadczała horroru, który przynosił świat demonów. Całkowitego braku woli. Wszystko w niej krzyczało, żeby stąd uciekać, gdziekolwiek, ale nogi odmawiały posłuszeństwa. W głowie miała już tylko jedno słowo, które Utopiec w kółko powtarzał. Co gorsza przegrywała również ze swoimi żywiołami. Wiatr wzmagał się gwałtownie, a małe ogniki wyrywały się spod jej skóry i mieszały się z huraganem. Pozostałe żywioły również coraz bardziej domagały się uwolnienia. Przed oczami jak żywy stanął jej obraz, który widziała w swoich snach, huragan uwolnionej mocy, który zabijał wszystko i wszystkich na swojej drodze. Próbowała się wyrwać, próbowała choćby się poruszyć, ale jej starania spełzły na niczym. Trans demona trzymał ją w swoich żelaznych objęciach jak marionetkę.

Nagle moc, z jaką zamknął ją w swoich kleszczach, osłabła, a spojrzenie demona stało się mętne, przezroczyste. Jej wzrok za to ponownie się wyostrzał. Najwyraźniej środki usypiające, które przygotował Nawoj, w końcu zadziałały. Trans w jej głowie cichł, jej własne myśli przedzierały się przez niego z mozołem, aż w końcu wygrały. Znów stała się panią samej siebie. Wyciągnęła dłonie, żeby raz jeszcze spętać demona huraganem, ale nie zdążyła. Ubiegł ją Dobrowoj. Bez chwili wahania, gdy tylko Utopiec znalazł się w zasięgu jego ciosu, zamachnął się kijem bejsbolowym i z całej siły walnął go w tył głowy. Utopiec runął prosto na Dalię, ale zdążyła się uchylić i w rezultacie upadł twarzą w mokry piasek.

– Mówiłem, że kij się przyda. Co za silny skurwysyn. – Dobrowoj rzucił broń na ziemię i uklęknął obok Brana. Natychmiast poszła w jego ślady.

Na szczęście Branowi, poza krwotokiem z nosa, nic się nie stało. Natomiast Nawoj, który zdążył w międzyczasie jakoś się pozbierać, wyglądał zdecydowanie gorzej. Również krwawił z nosa, ale oprócz tego jego prawe ramię znajdowało się widocznie niżej niż lewe. Twarz miał wykrzywioną w grymasie bólu. Dalia natychmiast sięgnęła do kieszeni płaszcza, wyjęła z niej reanę i podała ją wojowi.

– Co z twoim ramieniem? – zapytała.

Zaklinacz nie odpowiedział od razu, tylko najpierw wylał sobie na język kilka kropel mikstury. Po chwili jego twarz widocznie się rozluźniła. Zbadał zdrową ręką prawe ramię i ponownie się skrzywił.

– Na szczęście to tylko wybity bark. Co ty, do cholery, wyprawiałaś, stojąc tak przed nim bez ruchu?

Dalia nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć. Sama była zaskoczona, że udało się Utopcowi wprowadzić ją w trans. Wszystko, co wiedziała o demonach, zaprzeczało takiej możliwości. A jednak uległa demonowi, tak samo jak uległby każdy inny mieszkaniec Jawii.

– Nie wiem, co się stało – przyznała w końcu. – Mówiłam, że Stworzyciele są odporni na trans, bo taką wiedzę przekazał mi Weles. Nie mam pojęcia, co się zmieniło.

Nawoj zaklął szpetnie raz jeszcze i rzucił w stronę Dobrowoja swój plecak.

– Masz, zwiąż go najpierw, a później nastaw mi bark.

Młody skinął głową i wyjął z plecaka łańcuch z rodzaju tych, którymi wiązali się Zaklinacze, gdy dosięgała ich klątwa. Potem razem z Branem pochylili się nad Utopcem i założyli mu pętle na dłonie oraz stopy.

– Jesteś gotowy? – zwrócił się do Nawoja.

Zaklinacz udzielił Młodemu ostatnich lekarskich instrukcji. Dalia się odwróciła. Nie chciała tego oglądać, sama doświadczyła nastawiania złamanej kości i w pełni rozumiała, dlaczego Nikolina, która leczyła swoimi miksturami wiele schorzeń, z połamanymi albo wyrwanymi ze stawów kośćmi nie chciała mieć nic wspólnego. Chwilę potem usłyszała cichy trzask i gardłowy okrzyk Nawoja. Gdy zrobiło się cicho, odwróciła się.

– Potrzebujesz jeszcze reany? – zapytała.

Nawoj pokręcił głową i poruszył ramieniem. Z doświadczenia wiedziała, że miną jeszcze tygodnie, zanim staw wróci do pełnej sprawności, ale reana pomagała trzymać ból w ryzach. Dzięki niej w takich sytuacjach można było w miarę sprawnie funkcjonować.

– Bierzmy się do roboty, bo jest już prawie całkiem jasno.

Trzej mężczyźni pochylili się nad Utopcem i przekręcili go na plecy.

Dobrowoj zagwizdał.

– Ten cholerny Adonis jest demonem? Ludzie nie mają szans – stwierdził.

– A czego się spodziewałeś? – odpowiedziała mu Dalia. – Rogów i sierści? Mówiłam przecież, że demony wyglądają jak ludzie.

– Ludzie nie są tak urodziwi.

– Piękno i okrucieństwo idealnie do siebie pasują, jak udowodnił jeden ze Stworzycieli.

– To coś nie ma nic wspólnego z ludźmi. – Branko dotknął skóry Utopca. – Temperaturę też ma inną. I kolor żył.

– Wszystkie demony tak wyglądają? – Nawoj przyglądał się z medycznym zainteresowaniem ramieniu Utopca, pod którym w przeciwieństwie do ludzkich widniały czarne żyły. Jedna z oznak przemiany demonicznej, która rozprzestrzeniała się od koniuszków palców u rąk na całe ciało.

– Z tego, co wiem, większość. Chcecie dalej podziwiać piękne lico, czy go stąd zabieramy? – mruknęła zniecierpliwiona. – Ile mamy czasu, zanim się obudzi?

Nawoj wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia, nie usypiałem nigdy demona. Dałem mu dwie pełne strzykawki. Mamuta zabiłbym tym na miejscu. Nie wydaje mi się jednak, żeby aż tak nam się poszczęściło.

Mężczyzna raz jeszcze rozmasował sobie bark i dźwignął z jękiem Utopca, wspomagany przez Brana i Dobrowoja z drugiej strony. Powlekli go w stronę samochodu. Dalia poszła przed nimi, upewniając się, że nikt nie stoi im na drodze. Miała też nadzieję, że szamotanina z Utopcem pozostawała poza zasięgiem policji i innych świadków. Nie wiedziałaby, jak wytłumaczyć ludziom ograniczony jedynie do plaży huragan, i musiałaby się wspomóc zaklęciem zapomnienia, którego nie chciała stosować na ludziach. Powodowały paskudne konsekwencje i Paulina była tego przykładem.

Gdy wepchnęli Utopca na tylne siedzenie samochodu, usiadła za kierownicą.

– A ty gdzie się wybierasz? – Dobrowoj nie pozwolił jej zamknąć drzwi. – Jeśli się nie mylę, wojem akurat nie jesteś, więc nie przydasz się zbytnio, jeśli Utopiec się po drodze wybudzi.

Uśmiechnęła się do niego lekko.

Przez niespełna rok z chłopaka, którego zajmowały głównie własne tatuaże i bary z alkoholem oraz doprawianie napoju alkoholowego reaną, rzeczywiście stał się wojem Sabatu. Nabrał masy, wyprostował się, ale przede wszystkim zaczął brać na siebie odpowiedzialność, zamiast traktować swoje sabatowe dziedzictwo jak zło konieczne. Jego odwieczna ksywa Młody zaczynała się dezaktualizować.

– A ty, jeśli się nie mylę, nie jesteś Stworzycielem, który wie więcej o demonach niż ktokolwiek z was, prawda? Do niedawna nie miałeś pojęcia, że istnieją.

– Nie na wiele ci się ta wiedza przydała – mruknął z boku Nawoj, a ona skarciła go spojrzeniem, zdeterminowana, żeby zakończyć tę dyskusję.

– Po pierwsze, to mój samochód. Po drugie, jadę z Nawojem, a ty zabierz Brana.

Dobrowoj przyglądał się jej przez chwilę, aż w końcu odpuścił dalsze argumenty. Zanim jednak poszedł do swojego samochodu, otworzył tylne drzwiczki i nim Dalia się zorientowała, co zamierza zrobić, wbił kolejną strzykawkę z środkiem usypiającym w nogę Utopca. Ostatnią porcję, jaką mieli dla niego przygotowaną. Demon drgnął pomimo uśpienia.

– Dobrowoj! – wrzasnęła na niego, ale on tylko wzruszył ramionami.

– Na wszelki wypadek, żeby się truchło po drodze nie obudziło – powiedział rozbrajająco. – Będziemy jechać cały czas za wami – dodał i zatrzasnął drzwi.

Dalia westchnęła głęboko i odpaliła silnik. Przynajmniej udało im się go złapać. Chociaż tyle. Jedyne, jak dotąd, blade światełko w tunelu beznadziejności, za który pełną odpowiedzialność ponosił najbliższy jej mężczyzna. Spojrzała w lusterku wstecznym na Utopca. Pomimo bardzo ciepłego poranka, zrobiło jej się przeszywająco zimno.



Nawia

Rad rysował nożem na ziemi rozmaite wzory, a Venka od dłuższego już czasu siedziała w milczeniu, popijając z termosu kompletnie zimny napar z astragalusa, który przygotowali z resztek zapasów wody i ziół. Smakował ohydnie, bo Rad nigdy nie dbał o poprawianie smaku ziół, mimo to dziewczyna miała wymalowaną na twarzy rozkosz. Teo starał się jej nie naciskać, powoli jednak kończyła mu się cierpliwość. Mogła upłynąć minuta albo dzień, odkąd usiedli przy tym ognisku. Ani na jedno, ani na drugie nie mieli z Radem czasu.

– Venko – odezwał się do niej, a ona wbiła w niego spojrzenie. – Musisz wziąć się w garść.

Zaklinaczka owinęła się szczelniej jego ocieplaną bluzą, którą wziął jako zapasową. Gdy się odezwała, jej głos był mocno zachrypnięty.

– Wiem. Po prostu tak dawno nie było mi ciepło. I już bardzo długo nie piłam astragalusa. – Zamyśliła się. – Ciągle nie mogę uwierzyć, że tu jesteście. Jak tu w ogóle dotarliście?

Rad pokrótce opowiedział jej o końcu klątwy i o tym, jak wyglądała ich podróż przez Nawię oraz obecna inkarnacja. Pominął tylko swój udział w czynach Welesa, ale Teowoj to rozumiał. Rozdrapywanie ran w niczym nie mogło im pomóc. Venka słuchała, co jakiś czas pociągając zmarzniętym nosem.

– Pamiętam wszystko jak przez mgłę. Stałam poza granicą naszego świata, ale jeszcze nie w Nawii. Widziałam naszą polanę, Dalię, ogień, Welesa… – Wzrok Venki powędrował w stronę Rada i był pełen współczucia i wyrzutu.

Starszy z braci zacisnął szczęki, tak jak za każdym razem, gdy widział tę mieszankę emocji na twarzy Zaklinaczy. Zawsze występowały w parze. Venka szybko jednak się ogarnęła.

– A potem wszystko się zamknęło i nastała cisza. – Roztarła raz jeszcze zmarznięte dłonie. – W każdym razie – dodała – to by sporo wyjaśniało.

Teo przetarł oczy. Frustracja i zmęczenie powoli zbierały swoje żniwo.

– Co dokładnie?

– Dlaczego udało mi się uwolnić. A przynajmniej podejrzewam, że wasze pojawienie się w Nawii miało z tym coś wspólnego. Demon, który mnie torturował, po prostu sobie… poszedł.

Teowoj zaniemówił, jego brat również. Czarne scenariusze dotyczące losu Zaklinaczy w Nawii, którymi zamartwiała się Dalia, znalazły właśnie potwierdzenie w słowach Venki.

– Demon? Weles cię tutaj więził? – zapytał zdławionym głosem Rad.

Venka podniosła wzrok. W jej spojrzeniu kryło się tyle cierpienia, że Teowojowi prawie pękło serce. Na szczęście dostrzegł w nim jeszcze coś innego. Tę przewrotną iskierkę, która zawsze jej towarzyszyła. Venka nigdy się nad sobą nie użalała, nie pochylała nad tym, co się stało i było nie do naprawienia. Między innymi za to zawsze ją szanował. A teraz, po tym, co przeszła, szanował ją jeszcze bardziej.

– Wszyscy jesteśmy przetrzymywani na rubieżach Nawii wbrew naszej woli. Reszta Zaklinaczy, których Weles wysłał w nicość za pomocą Viru, jest uwięziona i torturowana przez demony.

– Nic nie rozumiem. Przecież przeszliście przez Alatyr. Powinniście trafić do Nawii jako wele.

– Przeszliśmy, ale nie jako wele. Nie umarliśmy przecież ludzką śmiercią, tylko zatłukł nas Vir na zawołanie Welesa. Nawet nie wiesz, jak bardzo wszyscy się cieszyliśmy na początku, gdy przybyliśmy do Nawii. Nasza radość skończyła się, gdy Weles spuścił ze smyczy swoje demony. Jeden po drugim nas wyłapywali i uwięzili na bagnach. Nadal tkwimy między światem żywych a umarłych, tylko lokalizacja się zmieniła – powiedziała lekko drżącym głosem.

– A reszta? Co z resztą Zaklinaczy? Też udało im się uwolnić? – Pytania Rada cięły powietrze jak brzytwa.

Venka milczała, ale za jej milczeniem krył się koszmar.

– Kurwa mać! – Rad z całej siły rzucił nożem, który trzymał w ręku, chcąc trafić w drzewo.

Zanim nóż doleciał jednak do celu, łagodnie opadł na ziemię, jakby ważył tyle co piórko. Tak jak wszystko inne w tym dziwnym wymiarze.

Teowoj zaczynał się zastanawiać, czy to, czym oddychają, jest powietrzem. Rzucił bratu przelotne spojrzenie, a potem ponownie skupił się na Vence.

– Czegoś tu nie rozumiem – odezwała się Zaklinaczka, przeskakując wzrokiem od Radowoja do Teo i z powrotem. – Skoro nie przybyliście tu po to, żeby pomóc Zaklinaczom Sabatu, to co właściwie tutaj robicie?

Żaden z nich nie odpowiedział. Przyglądała się im przez chwilę badawczo ze zmarszczonymi brwiami, aż w końcu na jej twarzy odmalowało się naznaczone strachem zaskoczenie.

– Zwariowaliście – oznajmiła krótko, a potem odchyliła się lekko do tyłu i sapnęła cicho, jakby dotarła do niej jeszcze jedna myśl. – Dalia nie wie, że tu jesteście, prawda?

Teowoj zacisnął pięści, tak jak czynił to za każdym razem, gdy ktoś wymawiał imię najdroższej mu kobiety. I chociaż od razu je rozluźnił, jego ciało udzieliło Vence odpowiedzi, zanim zdążyły przekazać ją słowa.

– Czyli Weles wygrał – wyszeptała.

Prawda bolała. Drenowała umysł i ciało, szczególnie gdy została wypowiedziana na głos. Znał ją, zanim wyruszyli do Nawii. Weles osiągnął swój cel. W taki czy inny sposób dopiął swego. Bo nawet jeśli jakimś cudem tutaj przeżyją, nawet jeśli uda im się dokonać tego, co zamierzali, Dalia nigdy mu nie wybaczy. Właśnie dlatego, że była Stworzycielką. Nie mogła przejść obojętnie wobec ich planu, wobec tego, co chcieli uczynić innemu Stworzycielowi. Spojrzał na brata. Na jego zemstę i jego nadzieję. Starszy woj. siedział praktycznie bez ruchu, z ustami zaciśniętymi w wąską kreskę i wzrokiem wpatrzonym w ziemię. Teowoj nie był w stanie wyobrazić sobie ogromu poczucia winy, z którym zmagał się Radowoj. Jakże miał go z tym zostawić bez wsparcia? Coraz wyraźniej dostrzegał, że pomimo złamania klątwy Welesa, także i on sam nadal był przeklęty, coraz brutalniej docierało do niego, że trwało to od chwili, gdy po raz pierwszy ujrzał Dalię.

– Skąd wiesz, że to Weles was zaatakował? Widziałaś go? – Wrócił wzrokiem do Venki.

Dziewczyna wzdrygnęła się, jakby nagle owiało ją jeszcze mroźniejsze powietrze.

– Nie widziałam. Bardziej czułam, tak jakby.… nie wiem, jego obecność mnie przenikała. – Zmarszczyła nos. – Któż inny miałby nas tutaj ścigać?

W tym też Venka miała rację. Całe to miejsce było dosłownie przesiąknięte obecnością władcy Nawii. Mimo to, choć tkwili tu już od jakiegoś czasu, Weles się nie pojawiał, a widmo katastrofy zawisło tuż nad ich głowami. Nie chodziło o to, że mogą zginąć. Z tym liczyli się obaj, wyruszając w taką podróż. W końcu stawali przeciwko Stworzycielowi Magii, jednej z czterech najpotężniejszych istot wszystkich wymiarów. Docierało do Teowoja znaczenie tego, czego nie zdołali przewidzieć nawet w najbardziej dziwacznych scenariuszach, mimo że przed wyjazdem ułożyli ich z Radem setki. W dodatku było ich tylko dwóch plus poszarpana Venka, która do walki się nie nadawała. Chociaż… Raz jeszcze wymienił spojrzenie z bratem. W jego oczach znalazł te same wątpliwości i pytania, które sam sobie w tej chwili zadawał.

– Jak daleko stąd są te bagna demonów? Trafisz tam? – zapytał w końcu.

Venka znieruchomiała, a jej brwi powędrowały w górę, by po chwili gwałtownie opaść. Blada twarz kobiety pobladła jeszcze bardziej.

– O nie, nie ma mowy!

– Trafisz tam czy nie?

– Nie wiecie, na co się porywacie! Wielu Zaklinaczy przeszło przez ten cholerny Alatyr, wielu doświadczonych w walce wojów, a zaledwie kilka demonów zrobiło sobie z nas krwawe igrzyska. Nas jest tylko troje. TROJE, Teowoju – podkreśliła, prawie krzycząc. – I to przeciwko potężnym demonom, z którymi nawet nie potrafimy walczyć. Z nimi nie da się wygrać.

Teo położył jej rękę na ramieniu.

– Do niczego nie będę cię zmuszał. Potrzebujemy tylko przewodnika.

Przełknęła ślinę. Wyprostowała palce u rąk i zacisnęła je z powrotem.

– Nie wiem, czy tam trafię. Wszystko w Nawii wygląda bardzo podobnie, tylko gaj Welesa wyglądał inaczej. – Twarz Venki na chwilę przybrała pogodny wyraz.

Teowoj spojrzał na brata.

– Dwie pieczenie na jednym ogniu? – rzucił w jego stronę.

Radowoj się skrzywił. Musiał wiedzieć, że to słuszna droga, a mimo tego się wahał. Mogło to oznaczać tylko jedno – cel ich wyprawy i emocje z nią związane powoli przesłaniały Radowi logiczne myślenie. Prowadziły go na manowce. W końcu jednak delikatnie, prawie niezauważalnie kiwnął głową. Teowoj odetchnął. Zebrał do plecaka wszystkie swoje rzeczy i wyciągnął do Venki dłoń.

– Jedynie wskażesz nam drogę, a potem poczekasz, aż wrócimy, albo spróbujesz odnaleźć kotwice, które pozostawiałem po drodze.

Venka westchnęła.

– Nie mów potem, że cię nie ostrzegałam.

Ujęła jego dłoń i z niechęcią podniosła się z ziemi. Wyglądała na wycieńczoną i potrzebowała odpoczynku, a nie dalszej podróży, i Teowoj czuł się winny, że ją do niej zmusza. Nie widział jednak innego wyjścia.

– Dasz radę iść? – zapytał mimo wszystko, choć przewidywał, jaka będzie odpowiedź, i zastanawiał się, czy od razu postawić gardę. Jak by nie było, miał do czynienia z najtwardszą i najszybszą kobietą, jaką kiedykolwiek poznał.

– A Ty? Dasz radę iść, czy mam cię kopnąć na rozpęd w zad? – odpowiedziała mu zgodnie z przewidywaniami.

Teo roześmiał się cicho. Uśmiech szybko spełzł mu jednak z twarzy, gdy przypomniał sobie pustkę, którą pozostawiła po sobie w Sabacie. Rozpacz Dalii po jej śmierci. Nigdy wcześniej nie widział, żeby płakała. Aż do tamtego momentu. Przypomniał sobie niemożliwą do wypełnienia dziurę, jaką zostawiał po sobie każdy Zaklinacz, który zniknął w otchłani nicości. A winna temu była tylko jedna istota – Stworzyciel Magii i władca Nawii.

Pochylił się nad ziemią i stworzył kolejną kotwicę.



Dom Sabatu

– Przywiązałeś go dobrze? – Dalia zeszła ostrożnie po stromych schodach prowadzących do piwnicy. Nawoj czekał na nią przed jedną z cel, w której wraz z Dobrowojem i Branem uwięzili Utopca. Nienawidziła tego miejsca i nie była tutaj od czasu, gdy Sabat przed Przesileniem zamknął w jednym tych pomieszczeń Teowoja w stanie, o którym nie mogła myśleć bez bólu w sercu.

– Zdefiniuj słowo „dobrze” w jego przypadku. Przywiązałem go potrójnym węzłem. Jedyne, co jeszcze mogę zrobić, to co kilka godzin wbijać mu igłę strzykawki z środkiem usypiającym, żeby w ogóle się nie obudził. Wtedy jednak nie powie nam zbyt wiele. Jesteś pewna, że tym razem poradzisz sobie z transem?

Dalia rozmasowała siniak, który demon zostawił na jej nadgarstku, a który zdążył już dzięki reanie zżółknąć.

– Mam taką nadzieję. Tym razem wiem, czego się spodziewać. Bardziej martwię się o was. Zapamiętałeś, co mówiłam na temat tego, jak się przed transem obronić?

Nawoj kiwnął głową. Otworzył drzwi prowadzące do cel Zaklinaczy i zajrzeli do jednej z nich, w której był przykuty nieprzytomny Utopiec. Wisiał na łańcuchach przymocowanych do ścian w wielu punktach, a jeden z nich, ten najgrubszy, ściśle oplatał jego szyję.

– Śpi jeszcze? Chętnie mu przywalę na dzień dobry. – Dobrowoj stanął obok niej w drzwiach.

W jednej dłoni trzymał kij bejsbolowy, z którym nie rozstał się chyba ani razu, odkąd przywieźli tu demona. Zanim jednak zamienił swój plan w działanie, Utopiec drgnął. Nawoj natychmiast wszedł do celi z przygotowaną na wszelki wypadek kolejną dawką usypiacza. Dobrowoj poszedł w jego ślady i uniósł kij w górę. Demon otworzył swoje srebrne oczy. Od razu przeszły ją ciarki na widok tej nieludzkiej istoty ubranej w kształt człowieka. Nie miała pojęcia, co w niej czytał. Czy w warunkach Jawii miała nad nim jakąś długotrwałą przewagę? Nie wątpiła, że żywioły dadzą jej ją jedynie na chwilę. Tylko co zrobi później? I jakim kosztem? Po raz kolejny pożałowała, że zamiast zmierzyć się z demoniczną przemianą, gdy miała ku temu okazję, wchodziła teraz w to doświadczenie ze szczątkową wiedzą. Weles usiłował ją nauczać, a ona odepchnęła go jednym machnięciem ręki. Została zatem, „tylko” ze swoimi żywiołami, które w kontakcie z demonami mogły co najwyżej pomóc niż załatwić problem w całości.

Zbliżyła się odrobinę do Utopca, powoli, cały czas patrząc mu w oczy. I prawie od razu usłyszała w swojej głowie szept, pojedyncze słowa, które pojawiały się w tej samej sekwencji i w takich samych odstępach czasowych. Trans rósł, próbowała zamknąć się na niego, utrzymać kontrolę nad swoim umysłem, ale przychodziło jej to z trudem. Żywioły krążyły w jej ciele, coraz bardziej niespokojne, aż w końcu nie była w stanie ich zatrzymać. Musiała dokonać wyboru. Uwolnić je, tak jak tego chciały, albo poddać się transowi.

Wybrała.

Jej ciało zaczęło się zmieniać, transformować do swojej prawdziwej postaci. Skóra na jej dłoniach i przedramionach bladła, aż stała się półprzezroczysta.

– Zduh[2] – szepnęła w powietrze.

Małe ogniki wypełzły na dłonie, popychane przez wiatr splątany z grudkami ziemi. Woda płynęła w dół po jej ciele i wracała w górę, do serca. Oczy zaszły mgłą, rzeczywistość falowała. Widziała wszystko tak, jakby zanurzyła się w tafli wody i patrzyła przez jej idealnie gładką warstwę w górę.

Słyszała dźwięk swojego imienia w ustach Nawoja, kątem oka widziała, że Dobrowoj zamachuje się kijem, ale jej to nie dotyczyło. Stała się jednością z Virem. Słowa transu kłębiły się w jej głowie, szukając odpowiedniego wejścia, furtki, za którą demon przejąłby nad nią kontrolę. Nie próbowała ich zrozumieć ani nie próbowała z nimi walczyć. Pozwoliła im swobodnie płynąć, a gdy któreś ze słów stawało się natarczywe, natychmiast stawiała w swojej głowie ścianę z żywiołów. Utopiec szukał drogi do jej umysłu przez kolejnych kilka minut, ale ona nie przerywała. Czekała. Bawiła się nim, tak jak demon próbował bawić się nią. W końcu uśmiech znikł z jego twarzy, zastąpiony przez wolno rodzącą się wściekłość.

Szarpnął łańcuchami. Raz, potem drugi. Gdzieś z oddali doszedł ją głos. Ktoś ją wołał. Ktoś… Odwróciła się w kierunku tego głosu.

– Odpowiedz mi! Gdzie jest wyrwa?! – krzyczał do demona Nawoj, ale ten nawet na niego nie spojrzał.

Cała jego uwaga skupiona była na Stworzycielce.

– Baga[3] – wypowiedziane przez Utopca słowo wdarło się w rzeczywistość. – Baga.

Tak bardzo chciała uwolnić żywioły, tak bardzo chciała pozwolić im płynąć przez czas i przestrzeń. Do tego zostały stworzone.

Demon powtórzył to samo słowo raz jeszcze, tym razem głośniej:

– Baga! – krzyknął jeszcze wyraźniej. – Baga! – Szarpnął łańcuchami. – Baga! – Z każdym wypowiadanym słowem ciągnąc za nie coraz mocniej, aż pierwszy łańcuch z hukiem wylądował na podłodze.

Obaj wojowie, zamiast podjąć próbę okiełznania demona, padli na kolana i zaczęli się krztusić. Wykasływali wodę, jakby właśnie topili się w jeziorze.

– Baga!

– Dalia…! – Głos Nawoja wdarł się do jej świadomości.

– Baga!

Kolejny łańcuch oderwał się od ściany i runął na podłogę. Brzęk metalu zmieszał się z okrzykami wojów. To ją otrzeźwiło. zmusiła się do powrotu, do obecności w danej chwili. Wyrwała obie strzykawki z usypiaczem z ręki Nawoja i wbiła je w ramię Utopca.

– Baga!

Trzeci i ostatni łańcuch naprężył się do granicy wytrzymałości. Utopiec szarpał się i próbował uwolnić. Wył i wyrzucał w jej stronę pojedyncze słowa, ale zamknęła się na wszystkie bodźce. Liczyły się tylko żywioły oraz to, że utrzymywały demona w ryzach. Na szczęście leki Nawoja również zaczynały działać. Utopiec powoli słabł, a każde kolejne szarpnięcie miało coraz mniejszą moc. W końcu zawisł na pojedynczym, ostatnim już łańcuchu, a jego srebrne oczy się zamknęły. W celi nastała kompletna cisza, przerywana jedynie nierównymi oddechami wojów. Dalia osunęła się po ścianie. Jej skóra, niesmagana już żywiołami, powoli wracała do swojego koloru, a oddech się stabilizował.

Nawoj przeczołgał się do Dobrowoja, który leżał z twarzą przyciśniętą do ziemi, i zmierzył mu puls. W jego oczach natychmiast pojawiła się ulga. Ułożył Dobrowoja na boku i skierował jego głowę lekko do dołu i w kierunku klatki piersiowej. Pojedyncze krople wody spływały Młodemu z kącika ust, a gdy nabrał gwałtownie powietrza, znów się rozkaszlał. Nawoj trzymał go delikatnie za kark, do momentu, w którym proces oczyszczania płuc się zakończył i najmłodszy z wojów mógł znowu swobodnie oddychać.

– Co to, kurwa, było? Wiedziałaś, że może nas na sucho utopić? – wycharczał, podnosząc się na kolana.

Po raz pierwszy usłyszała w głosie Dobrowoja złość. Miał jednak do niej prawo. Mało brakowało, żeby demon zerwał się z łańcucha, i to nie dlatego, że była w transie, a dlatego, że stała się sobą. Poczucie winy po raz kolejny zbierało swoje żniwo.

– Mówiłam, że nie możecie słuchać tego, co on mówi. W ten sposób każdy demon posługuje się transem. Powtarza sekwencje tych samych wyrazów.

Nawoj wstał z podłogi i podciągnął w górę Młodego.

– Mamy jakieś dwie godziny, zanim znowu się obudzi – powiedział. – Co potem?

Dobrowoj zachwiał się lekko, ale po chwili stał już pewnie na nogach.

Obaj mężczyźni spojrzeli na nią. Nie miała pojęcia, jak wydobyć z demona jakąkolwiek informację. Ledwo udało się jej zapanować nad swoją własną naturą. Wstała z podłogi i podniosła naczynia, które wytworzony przez nią huragan zrzucił ze stolika. Dobrowoj i Nawoj podnieśli swoje noże.

– Przywiążcie go nowymi łańcuchami i zamocujcie je do nowych haków. Poszukam w bibliotece czegokolwiek, co mogłabym wykorzystać do wyciągnięcia z niego informacji. Do tego czasu usypiacz to nasza najlepsza opcja.

Kłamstwo.

A właściwie półprawda. Jedyne, czego potrzebowała, to Księga Żywiołów. Miała nadzieję, że odnajdzie tam informacje, dzięki którym będzie w stanie lepiej się kontrolować. Nie zmieniało to jednak faktu, że musiała jak najszybciej dostać się do Nawii, bo okiełznać demony mógł tylko Stworzyciel pierwszego kręgu.

– Co to było za słowo? To, które ciągle powtarzał? – Spojrzenie Nawoja mówiło Dalii, że nie uniknie wyjaśnień.

Tego mniej więcej się spodziewała. Młodego mogła jeszcze potraktować półprawdami, ale Nawojowi nic nie umykało. Nawet w momencie, gdy owładnięty transem wypluwał z płuc wodę i walczył o życie, nie przeoczył tego, że straciła nad sobą kontrolę.

– Baga? Stworzycielka. Nawoj… – przerwała na chwilę – to nie jest ostatni demon, który przejdzie przez tę wyrwę. O ile już coś się przez nią nie przedarło.

– Wiem. Od czasu zniknięcia Teowoja i Rada monitorujemy Internet i kartoteki policyjne. Na razie, poza tym wodnym koszmarem, niczego nietypowego nie znaleźliśmy.

Dalia przetarła dłońmi spoconą z wysiłku twarz. Miała zamiar udać się prosto do biblioteki, ale w korytarzu zmieniła zdanie. Potrzebowała powietrza i rozjaśniającego umysł chłodu. Narzuciła na plecy swój płaszcz, który zostawiła wcześniej na wieszaku w przedpokoju, i wymknęła się tylnymi drzwiami na polanę Sabatu. Jak wszystko mogło się znowu tak bardzo poplątać? Jak mają stawić czoło napływającym demonom we czworo, skoro nawet nie wiedzą, gdzie jest wyrwa?

Teowoj i Radowoj tkwili gdzieś w Nawii, zdani na łaskę Welesa i jego demonów, narażeni na gniew innych Stworzycieli. Jeśli zaś przekroczą Alatyr i przeprawią się do Prawii… O tym nie chciała myśleć, żeby nie popaść w obłęd.

Nie miała pojęcia, jak zapanować nad chaosem, który wywołali najbliżsi jej mężczyźni. Usiadła pod dębem, pod którym nieraz siadała z Teowojem, gdy potrzebowali odskoczni, z dala od smutku trawiącego Radowoja. Spędzili tu długie godziny w ostatnim roku, obserwując nieustający taniec wszechświata, rozmawiając o tym, co już minęło, a także o tym, czego chcieliby doświadczyć w przyszłości. Nigdy, przenigdy w świecie nie zgadłaby, że znowu znajdzie się w momencie, w którym wszystko zawali się jej na głowę. Nie tego chciała, wybierając pozostanie z Teowojem w Jawii.

Usiadła na zamkniętym Alatyrze, oparła się plecami o korę drzewa i zaczerpnęła świeżego powietrza. Wspominała czas w innym wymiarze, po drugiej stronie lustra. Ukochaną łąkę, gdzie nie musiała się tak bardzo starać, żeby utrzymać żywioły w ryzach, gdzie mogła je wypuścić z ramion i pozwolić nacieszyć się im energią Viru, płynącą z wymiaru Stworzycieli. Kiedyś, w innym życiu… Zamknęła oczy. Uniosła dłoń, przesunęła nią w powietrzu i… zamarła. Jej palce nie napotkały na żadną przeszkodę, pod nimi wyczuwała tylko drobinki energii, ale… Gdyby nie wiedziała, że jest inaczej, pomyślałaby, że Teowoj znajduje się blisko. Tak dobrze znała przecież jego aurę, znała też reakcję swojego ciała na jego obecność. Przesunęła dłonią w powietrzu raz jeszcze, ale cokolwiek było w energii, jeśli w ogóle to poczuła, zdążyło zniknąć.

Westchnęła cicho, przetarła nagle wilgotne oczy i wróciła do rzeczywistości.

Oprócz niej na sabatowej polanie nie było nikogo, a Teowoj już wiele dni temu zniknął w innym wymiarze. Przełknęła ślinę. Zajęta rozwiązywaniem mnożących się kłopotów, zdusiła w sobie wszystkie emocje, poza gniewem i strachem, które ją napędzały. Nie dawały się jednak zepchnąć na stałe do najdalszych zakamarków świadomości i domagały się ujścia. Tęsknota i strach o Teowoja powoli ją zabijały. Bez niego czuła się samotna i zagubiona, mimo że była Stworzycielką. Połowa jej duszy zniknęła za bramą innego wymiaru, godziny i dni mijały, a ona nadal nie znajdowała właściwych rozwiązań, choć przecież tak bardzo chciała je odkryć. Tak bardzo pragnęła go zobaczyć. Poczuć jego skórę pod swoimi palcami. Nawet po tym wszystkim, co zrobił, nadal odczuwała to samo pragnienie, którego doświadczyła po raz pierwszy, gdy zobaczyła go w Jawii pośród innych Zaklinaczy. Na długo przed tym, zanim Weles rzucił klątwę i rozpoczęła swoją reinkarnacyjną ścieżkę w ludzkim świecie. Tak dobrze pamiętała ten moment, gdy po raz pierwszy Stworzyciel Magii pokazał jej dzieło swojej kreacji. Jeden jedyny raz towarzyszył jej wtedy w Jawii. Razem przeszli przez Alatyr na polanę, którą Zaklinacze później zaczęli nazywać sabatową. Wszyscy już tam na nich czekali.

Weles szybko zostawił ją z nową rodziną, którą miała się od tamtej pory opiekować, i wrócił do Nawii. A ona straciła pewność, czy tego właśnie chciała. Stała nieruchomo, samotnie, naprzeciwko ludzi, za których wzięła odpowiedzialność, a zwątpienie zbierało w niej swoje żniwo. Aż do chwili, gdy zobaczyła Teowoja. Patrzył na nią śmiało, z ciekawością i błyskiem w oczach, które przyciągały ją jak magnes. Nie uklęknął przed Stworzycielką, tak jak uczynili wszyscy inni, tylko podał jej dłoń. A gdy ją ujęła, pochylił kruczoczarną głowę i złożył na jej dłoni pocałunek.

Dobrze pamiętała, jak wielkie wrażenie zrobiło na niej ciepło jego skóry i dotyk jego ust, który przecież był niewiele więcej niż muśnięciem. Nikt jej tak dotąd nie dotykał. Śmiało, bez wahania, a jednocześnie z czułością. Żałowała, że Teowoj tego nie pamiętał, bo Zaklinacze nie pamiętali niczego, co było przed klątwą. Z drugiej strony cieszyła się z tego, bo dla niej to wspomnienie było sanktuarium. Miejscem we własnej głowie, które kochała bardziej niż Chram, bardziej niż swoją łąkę w Prawii. Nawet po tym, co się wydarzyło.

Otarła łzy, które spływały jej po policzkach. Musiała postarać się jeszcze bardziej, by odnaleźć tę wyrwę, zanim będzie za późno. Dla dobra całego Sabatu, dla siebie i dla dwóch zagubionych w Nawii wojów.

2 Zduh (agra) – piąty żywioł

3 Baga (st. agra) – Stworzycielka

Rozdział 4

Vada

Warszawa, kawiarnia Aria

W ciągu kolejnych dwóch dni wielokrotnie cucili Utopca i próbowali wydobyć z niego informacje na temat położenia wyrwy, ale nic, poza nieskładnymi słowami, nie wyciągnęli. Każdy miał jakąś słabość, demon również musiał ją mieć, ale pomimo starań nie udało się jej odkryć. Na szczęście coraz lepiej szło wojom z blokowaniem transu. Utopiec nie zalewał ich wodą za każdym razem i Dalia nie musiała już asystować przy próbach komunikacji z demonem. Z nią sprawa miała się inaczej. Przewertowała Księgę Żywiołów wzdłuż i wszerz i choć nie znalazła bezpośredniej odpowiedzi na to, co się z nią działo, domyśliła się, dlaczego za drugim razem łatwiej zapanowała nad transem. Stała się Żywią. Żadna demoniczna istota nie mogła się równać ze Stworzycielką, nawet tą drugiego kręgu. Istniał tylko jeden wyjątek od tej reguły, ale o nim Dalia nie chciała nawet myśleć. Dlatego właśnie udało jej się opanować kolejnym razem trans, a żywioły były bardziej podatne na jej wolę. Buntowały się przeciwko matce, ale nie mogły jej całkowicie zignorować. Przynajmniej w tym aspekcie był to już jakiś postęp.

Poza Sabatem życie, nieświadome czyhającego na nie niebezpieczeństwa, toczyło się jak zawsze. Szczególnie mocno odczuwała to w Arii, do której w końcu musiała wrócić. Ludzie wchodzili przez drzwi, przeglądali książki i artefakty, coś zjedli lub wypili, a potem szli dalej. I mimo że lubiła, tak jak teraz, spędzać czas w swojej przesyconej zapachem ziół kawiarni, fakty były takie, że praca nie wykona się sama i długi również same się nie spłacą. Dopóki Teowoj był w Jawii, to wszystko jakoś się toczyło zarówno w Arii, jak i w Weli. Czasami to właśnie on zastępował ją w kawiarni, jeśli nie udało jej się zatrudnić jakiejś studentki. Bywały też dni, kiedy pomagał jej brat. Teraz była całkiem sama, bo Bran i pozostali wojowie zajęci monitorowaniem policyjnych kartotek, nie mieli czasu, żeby jej pomóc, a Rad i Teowoj… Zamknęła szybko tę szufladkę w swojej głowie. Czekało ją jeszcze wieczorne sprzątanie lokalu, a już padała z nóg.

Drzwi Arii otworzyły się z cichym jękiem, a w nich, ku jej sporemu zdziwieniu, ukazał się komisarz Haba. To nie mógł być przypadek. Konsekwencje polowania na Utopca właśnie się poszerzyły o zainteresowanie policji. Dalia przeklęła pod nosem, bo ostatnia rzecz, jakiej chciała w tej i tak zagmatwanej sytuacji, to funkcjonariusz wypytujący o sprawy Sabatu. Drogi ucieczki chwilowo jednak nie widziała, więc zmusiła się do powitalnego uśmiechu.

– Dzień dobry, panie komisarzu – zagadnęła go od razu. – Jacyś groźni przestępcy ukrywają się w mojej Arii?

Haba łypnął na nią spode łba. Już dawno się zorientowała, że jej poczucie humoru pasuje mu tak, jak jej pasuje jego formalna policyjna postawa. Czyli wcale.

– Wszystkich klientów tak pani wita, czy jestem wyjątkiem? – odburknął. Usiadł na wysokim, barowym stołku i przyglądał się przez chwilę tablicy z wypisanymi na niej napojami. – Poproszę czarną kawę – rzucił w końcu.

Dalia uśmiechnęła się i wstawiła kubek pod końcówkę ekspresu, a potem nacisnęła odpowiedni guzik. Po chwili postawiła przed nim filiżankę z gorącym napojem, a na talerzyku położyła jeszcze ciastko.

– Proszę, ciastko ja stawiam. W czym mogę panu pomóc?

Haba rozglądał się przez chwilę, a potem powiedział:

– Cieszę się, że udało się pani odbudować to miejsce. Szkoda by było takiej unikalnej knajpy.

Tym razem nie udało jej się zachować zdumienia jedynie dla siebie. Nie całkiem.

– Skąd pan wie, że musiałam coś odbudowywać?

Komisarz spojrzał na nią, czujnie, spokojnie, śledząc każdy jej gest, każdy grymas twarzy. W duchu nakazała sobie zachowanie absolutnego spokoju.

– Ostatnim razem, kiedy tu byłem, wszystko było wybebeszone do góry nogami. Ciekawe, dlaczego nie zgłosiła pani tego policję… – Przez chwilę przyglądał się własnym dłoniom, a potem znowu na nią spojrzał. – Znowu jakieś kłopoty, panno Abaris?

– Nie wiedziałam, że policja może sobie tak po prostu wejść do prywatnego lokalu bez odpowiednich formalności, poinformowania o tym właściciela oraz nakazu.

– W normalnych warunkach nie może. Zgłosiła Pani jednak zaginięcie brata, a potem sama zapadła się pod ziemię. Rozumie pani zatem, że wykonywałem swoją pracę? Może pani, oczywiście, zgłosić się ze skargą za nadużycie uprawnień. W sumie to nawet panią zachęcam, jestem niezmiernie ciekawy, co pani powie na posterunku, a potem w sądzie pod przysięgą. Zwłaszcza że sprawa zabójstwa kolegi pani brata nadal nie jest wyjaśniona.

Dalia rozważyła swoje opcje.

– Czy coś mi pan zarzuca?

– Na razie tylko to, że zdaje się, iż jest pani w centrum kryminalnych wydarzeń w stolicy. Widzi pani – kontynuował spokojnie – mamy jakiś wysyp niewyjaśnionych spraw. Dwa samobójstwa nad Wisłą i jedno dzisiaj na Mokotowie. Dużo tego jak na niespełna dwa tygodnie. I mam przeczucie, a rzadko mnie ono myli, że ma pani z tym coś wspólnego.

Tego jeszcze jej brakowało. Haby na karku. Że też musiał być tamtego dnia nad ranem na tej cholernej plaży, gdy polowali na Utopca. A teraz jeszcze kolejne samobójstwo, które nie mogło oznaczać niczego innego, jak następnego demona. Czy Nawoj z Dobrowojem to przegapili? Szybko wzięła się w garść, bo komisarz nie spuszczał z niej oka.

– Szczerze mówiąc, nie wiem, co mam panu odpowiedzieć. Wiem tyle o samobójstwach nad Wisłą, ile wyczytałam w Internecie – skłamała bez mrugnięcia okiem. – A co do dzisiejszego wypadku na Mokotowie, to słyszę o tym po raz pierwszy od pana.

Kiedy, u licha, nauczyła się tak kłamać?

Komisarz Haba dopił kawę i podniósł się powoli z miejsca, nie ruszając ciastka, które mu zaproponowała.

– Proszę na razie nigdzie nie wyjeżdżać z Warszawy. To samo dotyczy pani brata.

Wyszedł z Arii, cicho zamykając za sobą drzwi. Dalia odetchnęła, ale bez poczucia ulgi. Demonów wykańczających ludzi na dłuższą metę nie da się ukryć. Wypełzną w końcu na powierzchnię, a Haba jest na tyle bystry, że zorientuje się, iż nie są to zwykłe zabójstwa. Wówczas ich sytuacja jeszcze bardziej się pogorszy. Nie mogła do tego dopuścić.

Na szczęście w Arii nie było już klientów. Odwróciła kartkę na komunikat: „Zamknięte”, wyciągnęła z torebki telefon i wybrała numer do Nawoja. Odebrał już po pierwszym sygnale.

– Gdzie jesteś? Musimy pilnie porozmawiać!

– Jadę właśnie do ciebie. Będę w Arii za piętnaście minut – odpowiedział sucho.

Wykorzystała czas, gdy czekała na Nawoja, na dokończenie porządków. Poustawiała i przetarła stoliki i krzesła, przygotowując je na następny dzień, a następnie włączyła zmywarkę. Poukładała z powrotem książki, które klienci roznosili po wszystkich kątach. Zanim skończyła, w drzwiach stanął Nawoj.

– Sam jesteś? – zapytała, zdziwiona. Pamiętała że miał wyruszyć z domu Sabatu razem z Młodym.

Nawoj rozpiął kurtkę i strzepnął z niej pojedyncze krople deszczu, które znowu kapały z nieba. Usiadł przy barze, przed sobą położył telefon. Ona usiadła z drugiej strony blatu.

– Przed chwilą był tu Haba. Jakimś cudem powiązał mnie z tymi morderstwami nad Wisłą – powiedziała.

Nawoj zmarszczył brwi.

– Ma jakieś podstawy?

Dalia pokręciła głową.

– Na razie nie. Ale nie o tym chciałam rozmawiać. Haba powiedział, że dzisiaj rano zdarzyło się kolejne samobójstwo. Tym razem na Mokotowie. Ktoś wyskoczył z jednego z biurowców. Młody już to sprawdzał?

Mężczyzna wyszukał coś w swoim telefonie i odwrócił wyświetlacz w jej kierunku.

Dalia pochyliła się nad nim i od serce podeszło jej do gardła. Właśnie materializował się jeden z najgorszych demonicznych scenariuszy, jakie zakładała. Na zdjęciu widniała kobieta z kruczoczarnymi, krótkimi włosami i ciemnymi, błyszczącymi oczami. Zwyczajnie ubrana – w przeciwdeszczową kurtkę, podkoszulek i jeansy – dla postronnego obserwatora wyglądała na niczym niewyróżniającą się dziewczynę, taką, jakich dziesiątki mija się bezwiednie na ulicy. Dalia wiedziała jednak, czym była naprawdę. Demonem. A według jej wiedzy – najgorszym ze wszystkich. Biła od niej srebrnomroczna aura, która dla zwykłego człowieka była niezauważalna, ale Stworzycielka nie mogła jej przegapić. Sądząc zaś po tym, że jej zdjęcie wylądowało na telefonie Nawoja, Zaklinacz również musiał ją widzieć.

– Po twojej minie wnioskuję, że ją znasz. – Nawoj uniósł pytająco brew.

– Mara – westchnęła głośno. – Prawa ręka Welesa. Demon, którego obawiałam się najbardziej. To ją właśnie spotkałam w Nawii.

To nie była prawda, a przynajmniej nie całkowita. Nie widziała jej w Nawii, tylko w gaju Welesa, gdzie Mara od czasu do czasu pojawiała się, żeby odbierać polecenia od swojego pana. Każdy kontakt z nią przyprawiał Dalię o ciarki.

Nawoj rozmasował sobie kark.

– Podobna jest do ciebie, wiesz?

Dalia zdumiała się, słysząc tę uwagę. Była blondynką z niebieskimi oczami oraz drobną posturą. Mara stała dosłownie na drugim biegunie, jeśli chodzi o wygląd. Była brunetką i zdecydowanie górowała nad nią wzrostem. Jeśli istniała między nimi jakaś wizualna zbieżność, Dalia jej nie dostrzegała.

– W czym widzisz to podobieństwo?

Zaklinacz zastanowił się przez chwilę. Ze zmarszczonym czołem zawisł nad wyświetlaczem, w końcu ponownie podniósł na nią oczy.

– Niby w niczym, a jednak w ogólnym odbiorze jej wyglądu, powiedziałbym, że to mogłaby być twoja rodzina.

Na chwilę zabrakło jej słów. Myśl o tym, że mogłaby mieć coś wspólnego z Marą, wydawała jej się równie okrutna, co absurdalna. Szybko jednak ochłonęła.

– Wszyscy mieszkańcy wymiaru stworzycielskiego są poniekąd do siebie podobni, a Mara nie jest zwykłym demonem, tylko królową demonów.

Nawoj przechylił głowę w bok, jakby rozważał zadawanie dalszych pytań, ale ostatecznie tylko wzruszył ramionami.

– Być może. A wracając do tematu: dzisiaj rano mężczyzna wyskoczył z okna swojego biura. Pojechaliśmy tam z Branem od razu, jak tylko Młody przechwycił komunikat policyjny, i przepytaliśmy kilka osób. Dwa dni temu samobójca zaczął się inaczej zachowywać. Kogoś walnął, coś tam zniszczył, zaczęła mu grozić dyscyplinarka. Tak jednak się zdarza, że ludzie w ogromnym stresie reagują agresją. Dlatego byśmy pewnie odpuścili, gdyby nie fakt, że coś podobnego wydarzyło się też wczoraj.

– Wczoraj? – przerwała mu Dalia. – Haba mówił tylko o jednym samobójstwie.

– Bo wczoraj do samobójstwa nie doszło, ktoś powstrzymał kobietę przed przyjęciem w łazience zbyt dużej dawki leków. Jest na obserwacji w szpitalu psychiatrycznym. Ten sam biurowiec, ale inna firma. Ofiary się nie znały, a jeśli już, to przelotnie. Młody próbował dostać się do szpitala i porozmawiać z tą kobietą, ale mu się nie udało. Sprawdził za to nagrania z kamer biurowca, z którego mężczyzna wyskoczył, i trafił na nią. – Nawoj wskazał na wyświetloną na ekranie telefonu Marę. – Obydwoje przed próbami samobójczymi rozmawiali z tą kobietą.

Dalia wzięła telefon do ręki i przyjrzała się demonicy. Wyglądała jak typowa dziewczyna z sąsiedztwa, którą przytłacza duże miasto, a jednocześnie jest nim zachwycona. Uśmiechnięta twarz i duże oczy od razu budziły zaufanie. Zapewne tym łatwiej jej było wprowadzić ofiarę w trans. Potem już miała ją w garści. Sprowadzała najgorsze koszmary we śnie i na jawie, przez co prowadziła prostą drogą na krawędź śmierci. Nawet Stworzyciele, prócz Welesa, unikali tej przeciwstawnej energii, jak tylko mogli.

Dalia nie zapanowała nad dreszczem, który przeszedł jej ciało. Nie uszło to uwadze Nawoja.

– Czym jest ten demon? – zapytał tonem, który nie dopuszczał braku odpowiedzi. – Mówiłaś, że jest prawą ręką Welesa i królową demonów, ale co to właściwie znaczy?

Dalia odruchowo przetarła dłonią blat.

– Mara to też Stworzycielka, ale jakby po drugiej stronie lustra. Stworzyciele są istotami Viru, a Mara jest istotą Antyviru. Antymaterii. Kontakt z nią zazwyczaj jest dla ludzi śmiertelny. To ona tak naprawdę sprawuje pieczę nad bagnami demonów i to ona, a nie Weles, karze tych, którzy są czemuś winni.

Prawda była dużo bardziej skomplikowana, bo Mara była strażniczką Soleme, egzekutorką praw, które rządziły wymiarami. Ta wiedza nie była jednak przeznaczona dla uszu Zaklinaczy. Tak samo jak wiedza o tym, kim były demony, i w jaki sposób powstały.

– No cóż. Dobrze w takim razie, że ją namierzyliśmy i że Branko siedzi jej na ogonie.

Dalia uniosła brwi.

– Co powiedziałeś?

– Młody znalazł ją od razu na nagraniach z kamer miejskich. Śledziliśmy demonicę z Branem z Mokotowa aż tutaj. Mara jest niedaleko, bo na Nowym Świecie. Wróciłem do Arii tylko po to, żeby się od ciebie dowiedzieć, jak ją złapać, i nie zrobić widowiska na jednej z najbardziej zatłoczonych ulic w Warszawie.

Dalia pobladła.

– Nikt nie śledzi Mary, Nawoju. Nikt! Muszę natychmiast sprowadzić tu Brana!

Zaklinacz w mgnieniu oka założył kurtkę, ale powstrzymała go gestem przed wyjściem.

– Ty zostań! Tutaj bardziej mi się przydasz.

Skrzywił się, ale nie dała mu szansy na protesty. Powiedziała, czego dokładnie od niego może za chwilę potrzebować, i wybiegła na zewnątrz. Miała nadzieję, że nie jest jeszcze za późno i że królowa demonów nie zdążyła zawładnąć umysłem jej brata. Bo powrót po wszystkim między żywych był niesamowicie trudny.



Nawia

Szli już naprawdę długo, a Teowoj ciągle nie miał pewności, że robią jakiś progres. Venka również nie była pewna, czy nie zabłądzili. Wszystko w tym wymiarze było absurdalnie pokręcone, choć pozornie wyglądało podobnie do Jawii. Jedyne, co się w otoczeniu zmieniało, to ziemia, która od jakiegoś czasu stawała się coraz bardziej błotnista. Natomiast opalizujące przebłyski Viru, które mijali na początku dość często, teraz widywali zdecydowanie rzadziej. Ciągle jednak im towarzyszyły.

– Widziałaś? – Teowoj wskazał na niewielką poświatę, która właśnie przemknęła za drzewami. – Napotykamy je raz na jakiś czas. Nie są agresywne, ale mam wrażenie, że za nami łażą.

Doszli do rozdroża, z którego prowadziły trzy ścieżki, i Venka nie mogła sobie przypomnieć, która jest tą właściwą.

– Nie domyśliłeś się? To są wele, a przynajmniej ja tak zakładam. Te właściwe wele, które umarły normalną, niemagiczną śmiercią w Jawii, przeszły przez Alatyr i czekają na swoją kolejną inkarnację. To dlatego demony mogą sobie na nas używać, jak chcą, bo my, w przeciwieństwie do wel, mamy ciała. Co prawda utkane z Viru, ale na tyle rzeczywiste, żeby odczuwać ból – dodała smutno.

Dobrze było przestać doszukiwać się w tych świetlistych smugach szpiegów Welesa, bo nie znaleźli sposobu, by od nich uciec. I dobrze było też przynajmniej w teorii zrozumieć, dlaczego Venka, której ciało spalili na sabatowej polanie, szła teraz obok niego.

– Tym byśmy byli, gdyby nie klątwa – westchnęła i delikatnie poruszyła głową, wskazując na Rada, który został z tyłu. – Co z nim? Jak on się ma? No wiesz… po tym wszystkim.

– Czemu sama go nie zapytasz?

– Pytałam, ale król się nie odzywa. Pomyślałam, że może ty mi powiesz.

Teo spojrzał na nią z ukosa, ale zanim zdążył odpowiedzieć, uczynił to za niego Rad:

– Najlepiej będzie, jak zaczniesz pilnować własnego nosa – Zaklinacz dołączył do nich w dwóch dużych susach – i zamiast gadać, może w końcu przypomnisz sobie, jak się idzie na te kurewskie bagna.

Venka roześmiała się cicho.

– Przecież was prowadzę. Tylko nadal nie wiem, co chcecie zrobić, kiedy tam dotrzecie? We troje mamy stawić czoło wszystkim demonom? Niby jak? Nie macie pojęcia, co one potrafią zrobić ludziom.

– Przestań klepać – odparł Rad. – Gdybym myślał, że nie mamy szans, to bym cię tu nie ciągnął.

– Ale ciągniesz, choć jest to ostatnie miejsce, do którego chcę wracać. Należą mi się jakieś wyjaśnienia.

Rad przewrócił oczami.

– Myślałem, że jesteś wojem – mruknął pod nosem.

– Wystarczy – przerwał twardo Teo, zanim ich konwersacja zabrnęłaby w niebezpieczne zaułki, jednak i tak było już za późno.

W ułamku sekundy Venka rzuciła się na Rada i przywaliła mu z całej siły pięścią w twarz. Mężczyzna zatoczył się do tyłu.

– Nie waż się tego mówić. Nie masz pojęcia, przez co przeszłam ja i inni wojowie, którzy byli w nicości. Czasami zastanawiam się, co mi przyszło do głowy, że skoczyłam przed ciebie, zamiast pozwolić Przymierzu się z tobą rozprawić. Po tym, jak traktowałeś Dalię, po tym, co twoimi rękami zrobił Weles, nie zasługiwałeś na nic lepszego. Zakończylibyśmy tę pieprzoną klątwę wieki temu.

Radowoj nawet się nie bronił. Opuścił ręce, a na jego twarzy przez ułamek sekundy pokazało się cierpienie tak wielkie, że Venka od razu się cofnęła. I zamilkła. Przyglądała się Radowi najwyraźniej zaskoczona jego reakcją. Chyba po raz pierwszy, odkąd znał ją Teo, zabrakło jej języka w gębie. Radowoj wolno podniósł z ziemi nóż, który wypadł mu z ręki przy uderzeniu, bez słowa wyminął ich i ruszył przodem jedną ze ścieżek, nie oglądając się za siebie. Teowoj złapał Venkę za rękę i lekko ścisnął. Tylko on i Dalia wiedzieli, przez co przechodził Rad, tylko oni znali skalę jego cierpienia.

– Wiesz już wszystko, co chciałaś wiedzieć?

Venka wzdrygnęła się całym ciałem, jakby wyrwał ją z transu. Westchnęła ciężko, po czym krzyknęła:

– Radowoju! Tutaj! – Wskazała na inną ścieżkę.

Rad zatrzymał się w pół kroku i obrócił. Jego twarz obleczona była już w maskę, za którą ukrywał się przez całe swoje istnienie w Jawii, a która jeszcze bardziej przywarła do niego, gdy Weles zniknął za bramą światów. Wyzierała z niej obojętność. I tylko w oczach raz na jakiś czas pobłyskiwały emocje, nad którymi niepodzielnie panowała zemsta.

– Tędy – dodała.

– Jesteś pewna? – zapytał Teowoj.

– Na tyle, na ile mogę być tutaj czegokolwiek pewna, to, owszem, jestem.

Teo przeklął, gdy jego nogi po raz kolejny ugrzęzły w błocie. Cholerne bagna. Nawet jeśli ktoś ucieknie demonowi, to przedostanie się przez nie wymagało nie lada wysiłku, umiejętności i znajomości terenu. I choć pierwszego i drugiego im nie brakowało, to Nawia była zupełnie nowym terytorium, z którym radzili sobie co najwyżej średnio.

– To tu. – Venka dotknęła lekko jego pleców po krótkiej chwili marszu. – Za tymi krzakami zaczynają się właściwe bagna demonów.

Odwrócił się. Zaklinaczka wskazywała na wąskie przejście pomiędzy gęsto wijącymi się roślinami. Nie lubił przeciąganych, niczego niewnoszących pożegnań, postanowił więc załatwić to od razu.

– Zobaczymy się niedługo. – Zdjął z szyi swój sigil. – Masz. Gdyby coś mi się stało – zawahał się. – Chcę, żeby miała go Dalia.

Venka jednak nie przyjęła jego osobistej pieczęci.

– Naprawdę tak mało mnie cenisz? Jestem wojem tak samo jak ty. Nie zostawiam Zaklinaczy w potrzebie. Uciekłam stąd tylko dlatego, że nie miałam szans zmierzyć się sama z całym zastępem demonów i musiałam poszukać pomocy. Co prawda liczyłam na więcej, na przykład na jakiegoś łaskawszego Stworzyciela, a nie dwóch samotnych, zagubionych wojów, którzy…

Nie dokończyła. Jej wzrok zawisł gdzieś ponad ramieniem Teowoja, a usta się rozchyliły ze zdziwienia. Tak samo zapatrzył się jego brat, który zatrzymał się w pół kroku kilka metrów od nich, jakby zamienił się w posąg. Dłoń Teowoja automatycznie wylądowała na ukrytym w kieszeni kurtki nożu Welesa. Jedynym narzędziu, które z dużym prawdopodobieństwem mogło im pomóc w starciu z istotami z tego wymiaru. Tak przynajmniej podpowiadały Radowi wspomnienia, które pozostawił w jego umyśle Stworzyciel Magii.

Teowoj błyskawicznie się odwrócił i uniósł nóż, ale równie szybko go opuścił. Przed ich oczami materializowała się postać. Mężczyzna. Bardzo wysoki. Wyższy od Radowoja i podobny posturą do Welesa. Miał krótkie, jasne włosy i równie jasne, proste ubranie. To, co jednak najbardziej przykuwało uwagę, to jego oczy. Nie srebrne jak u władcy Nawii, a pełne gwiazd. Teowoj nie potrafił opisać ich inaczej, jak światło gwiazd zamknięte w czerni tęczówek. Nie miał żadnych wątpliwości, kto stał przed nimi w tej chwili. W końcu własnoręcznie rzeźbił tę postać w sabatowym Chramie. Swaróg. We własnej, stworzycielskiej osobie. Teo pochylił w szacunku głowę, ale nóż, na którym zaciskała się jego dłoń, pozostał w pogotowiu. Rad i Venka poszli w jego ślady.

Swaróg w milczeniu przeskakiwał pomiędzy nimi wzrokiem, aż zatrzymał się na nim. Zmarszczył brwi.

– Ty. Pachniesz… Żywią.

Słowa Stworzyciela wywołały w Teowoju lawinę emocji tak wielką, że ledwo zdołał je opanować. Przypomniały mu o jego własnej nieistotności i o tym, kim tak naprawdę była Dalia. I jak bardzo za nią tęsknił. Stłumił te emocje, tak jak tłumił je od momentu, kiedy przystał na prośbę brata i podjął decyzję, żeby pomóc mu dokonać jego zemsty.

Swaróg obrócił się do Rada.

– Ty pachniesz starą magią.

Radowoj nawet nie podniósł głowy. Nawet na niego nie patrzył. Wstyd, jaki miał wymalowany na twarzy, na pewno powiedział Stworzycielowi wystarczająco dużo, bo ten przeniósł wzrok na Venkę. Przyglądał się jej ze zmarszczonym czołem, oczami tak jasnymi, że trudno było patrzeć w nie bezpośrednio. Aż w końcu się uśmiechnął. Uśmiech ten nie niósł jednak niczego dobrego.

– A ty – poruszył delikatnie ręką – należysz do demonów.

Venka chwyciła się za głowę i upadła na ziemię. Teowoj momentalnie znalazł się przy niej i osłonił ją swoim ciałem.

– Nie. Nie należy do demonów. – Podniósł na Swaroga wzrok. – Nikt z nas nie należy do demonów.

To była jego szansa, jedna na milion, na to, żeby sprawiedliwości stało się zadość. Mógł dobyć noża i ugodzić Stworzyciela, zanim to on by ich zaatakował. Mógł zwiększyć swoje i Rada szanse na przeżycie. Na dokonanie tego, co zamierzali. Stal, którą dzierżył w dłoni, i adrenalina pulsująca w skroniach, właśnie to mu podpowiadały. Wołały do niego prawie tak samo jak wtedy, gdy pochłaniała go klątwa. Gdy stał na skraju życia i śmierci, popychany do nicości przez dręczące go cienie.

Dłoń zaciśnięta na rękojeści drżała, płytki oddech świszczał w jego własnych uszach. Radowoj milczał jak zaklęty, ale jego spojrzenie mówiło wszystko, co było do powiedzenia.

Twoja decyzja. Twoja decyzja…

A potem jego umysł powędrował do Dalii i do rozmowy, jedynej, w której poruszyli temat innych Stworzycieli. Jeszcze raz zobaczył światło w jej oczach, gdy mówiła o Swarogu i Mokoszy, a nawet o Perunie, którego przedstawiała jako najbardziej nieobliczalnego z całej czwórki. Mówiła o nich, tak jak dzieci mówią o swoich rodzicach. Z buntem i jednocześnie podziwem w głosie. Wspominała, że tylko Weles był wyjątkiem. Abominacją wśród nich wszystkich.

Radowoj miał rację. Ona nigdy nie wybaczy mu tego, że zamierzał podnieść rękę na Stworzyciela pierwszego kręgu. A on nie mógł postąpić inaczej. Jednak Swaróg nie był Welesem.

Nie dla niego przeznaczona była zemsta, na której narzędziu zaciskała się teraz jego dłoń.

Zaczął więc mówić. Szybko, spokojnie, w nadziei, że Swaróg go wysłucha. Bo nadzieja to wszystko, co miał – tak wcześniej, jak i teraz. Opowiadał o klątwie. Opowiadał o Zaklinaczach i Welesie. O opętaniu. Mówił o zagubionych welach Zaklinaczy uwięzionych na bagnach demonów. Jedyne, co pominął, to temat Dalii.

Daliji.

Żywii, której oblicze wyryte miał pod zamkniętymi powiekami niczym swoje własne. Która od zarania dziejów zatruwała jego umysł równie skutecznie, jak robiła to klątwa.

Podczas gdy on mówił, twarz Swaroga pozostawała spokojna i nieprzenikniona.

Gdy ostatnie słowa opuściły jego usta, uklęknął przed Stworzycielem, zdając się na te ochłapy nadziei, które ciągle miał w sercu. Radowoj poszedł w jego ślady. Czas mijał, chociaż przecież w tym wymiarze nie istniał. Teowojowi wydawało się, że w Jawii upłynęły całe wieki, nim Swaróg zareagował na jego słowa.

W końcu jednak Stworzyciel pochylił się nad nim i dotknął jego głowy. Vir, który od niego płynął wartkim strumieniem, był przepotężny. Niósł strach i radość jednocześnie. Jego światło zaledwie musnęło ciało Teowoja, a i tak czuł się porażony tą niesamowitą gwiezdną energią.

– Tak dużo cierpienia.… – Głos Swaroga brzmiał łagodnie, niemalże ojcowsko. – Wstańcie.

Obaj powoli podnieśli się z kolan i pomogli podnieść się Vence.

– Gdzie jest Żywia? Dużo słów musi zostać między nami wypowiedziane.

– W Jawii – wyręczył go w odpowiedzi Rad.

Swaróg nie poświęcił mu jednak żadnej uwagi. Patrzył tylko na Teowoja. Długo. Tak długo, że Zaklinacz prawie stracił nadzieję na to, że znajdą u niego zrozumienie.

– Nie mogę wam dać tego, o co prosicie – odpowiedział w końcu Stworzyciel Światła. – I jakimże byłbym bratem, gdybym udzielił pomocy tym, którzy ośmielili się rozerwać Vir i złamać stworzycielskie prawa.

Nadzieja umarła. Taki był kres ich podróży. Po tym wszystkim, co przeszli, po wielowiekowej nierównej walce, mieli znaleźć swój koniec na bagnach wymiaru, którego Teowoj zaczął szczerze nienawidzić. Za tę cholerną ciszę, za życie, którego tu tak naprawdę nie było. Za Stworzyciela Magii, z którego powodu był tutaj, zamiast budzić się każdego ranka u boku Dalii. Zamiast w końcu cieszyć się inkarnacjami, które były im dane.

Swaróg poruszył się i jego światło jeszcze bardziej rozjaśniło mrok. Teowoj spiął się w oczekiwaniu na ból, ale ból, o dziwo, nie nadszedł. Stworzyciel znowu popadł w zadumę, jego gwiezdna aura zbladła nieco, a gdy ponownie się odezwał, brzmiał łagodniej, niż Teowoj się spodziewał.

– Jednakże mój brat również złamał święte prawo rozdzielności światów i przeszedł do wymiaru, do którego nie przynależy. Pokusa, by wam pomóc, jest zbyt wielka. – Dotknął lekko policzka Venki. – Nie możesz tu zostać.

Nachylił się do jej ucha i coś wyszeptał. Na twarzy Venki z początku odmalowała się ulga, szybko jednak zmieniła się w zdumienie, a potem smutek i zrezygnowanie. Otuliła się szczelniej bluzą Teowoja, jakby przynajmniej częściowo chciała się ochronić przed skutkami katastrofy, która miała dopiero nastąpić.

– Podążaj za ognikami. – Swaróg wskazał głową na jedną ze ścieżek, w której pojawiły niebieskawe przebłyski energii. Prowadziła w tym samym kierunku, z którego przyszli. – Teraz.

Zdążyła tylko szepnąć parę słów pożegnania, a Teo zrobił, co mógł, by przygotować ją na to, co miało się wydarzyć. Raz jeszcze zdjął z szyi swój sigil i zacisnął na nim dłoń Venki. Z nią mimo wszystko miał większe szanse trafienia do rąk Dalii. Zaklinaczka uśmiechnęła się do niego smutno po raz ostatni. Potem poklepała po ramieniu Radowoja i ruszyła za przebłyskami energii, które stworzył dla niej Swaróg. Teowoj zrobiłby to samo. Nikt nie śmiałby przeciwstawić się woli Stworzyciela pierwszego kręgu, tej wszechogarniającej energii, której nie potrafił porównać do żadnego innego doświadczenia w Jawii.

– A dla was mam dar. – Swaróg wrócił do Teowoja swoim gwiezdnym spojrzeniem. – Zdradzę, jak uwolnić jednego z was ze szponów demona. A wy odwdzięczycie się darem dla mnie.

Teo podniósł wzrok na Stworzyciela.

– Wybacz mi śmiałość, Swarogu, ale Weles uwięził setki Zaklinaczy na bagnach. Jak mogę wybrać tylko jednego?

Stworzyciel ponownie się uśmiechnął, dokładnie tak samo, jak się uśmiechnął, zanim sprawił Vence ból.

– To jest mój dar. Przyjmij go albo ponieś karę.

Mięśnie Teowoja doznały bolesnego skurczu. W oczach Rada zobaczył to, co widywał przez ostatnie miesiące. Desperację. Smutek. Nadzieję. Wszystko, czego trzymali się w Nawii. Było już za późno, żeby się wycofać. Odetchnął głęboko i powiedział:

– Przyjmujemy twój dar. Jaki dar życzysz sobie otrzymać od nas?

Każde wypowiedziane słowo było niczym ugodzenie nożem prosto w serce.

Tylko jeden Zaklinacz.

Tylko tyle mógł zrobić.

Tak mało.

Swaróg pochylił się nad nim i wyszeptał kilka słów. Dopiero wtedy Teowoj zrozumiał ogrom swojego przekleństwa.

– Wybieraj. – Głos Stworzyciela tym razem zabrzmiał surowo. Ponaglająco.

Teowoj wybrał. Gorzki smak w jego ustach zmienił się w dreszcze na całym ciele.

Swaróg położył swą dłoń na jego nadgarstku i zaczął szeptać. Dokładnie tak samo jak Zaklinacze podczas czynienia rytuałów. Gwiazdy w jego oczach mieniły się srebrnożółtym blaskiem. Słowa wznosiły się i opadały, skóra, której dotykał, pulsowała i piekła. A gdy skończył, gdy wypowiedział ostatnie już słowo, na nadgarstku Teowoja, w miejscu, gdzie dotykał go kciuk Swaroga, pojawił się niewielki symbol. Teowoj znał go dobrze, bowiem widniał w sabatowej Księdze Ścieżki. Vada4. Obietnica. Ten, kto dobrowolnie przysięga, nie może swej przysięgi odpuścić, dopóki ta się nie wypełni.



Warszawa

Dalia schowała się w cieniu bramy na Nowym Świecie i obserwowała brata, jak rozglądał się dyskretnie w poszukiwaniu demona. Tak jak przewidywała, role już zdążyły się odwrócić. Praktycznie od razu. To nie Bran śledził Marę, ale Mara śledziła jego. Bezkarnie, z leniwym uśmiechem na ustach przyglądała mu się zza szyby jednego z pubów. W tłumie rozmawiających i roześmianych ludzi demonica patrzyła wyłącznie na Brana. Jak drapieżca tuż przed skokiem na swoją ofiarę. Żywioły zakotłowały się pod skórą Dalii, jakby poza jej kontrolą chciały rzucić się na czarnowłosą kobietę. Odetchnęła głęboko, by opanować emocje, i zadzwoniła do brata. Odebrał po pierwszym sygnale.

– Odwróć się bardzo powoli – nakazała.

Posłuchał. Wolnym ruchem obrócił głowę i choć stał dość daleko, a słońce zaszło już za horyzont, od razu zauważył Dalię. Mara właśnie wstawała od stolika i nakładała kurtkę.

– Co się stało? – zapytał.

– Ta kobieta, którą śledzisz…

– Zgubiłem ją – przerwał jej brat.

– Nie, nie zgubiłeś. Posłuchaj mnie uważnie, Bran. Natychmiast idź do Arii. Powoli, spokojnie, ale nie daj jej się wyprzedzić. I pod żadnym pozorem z nią nie rozmawiaj. A jeśli pojawi się w twoich myślach, blokuj ją za wszelką cenę. Tak jak blokujesz Utopca. Nawoj czeka na ciebie na miejscu. Młody też już jedzie na pomoc.

– Kim ona jest? I skąd wiesz, że pójdzie za mną?

– Pójdzie. Wszystko wyjaśnię ci na miejscu. Idź. Teraz!

Posłuchał. Wybrał najkrótszą drogę do Arii. Mara wyszła na zewnątrz i zgodnie z przewidywaniami skręciła w ślad za nim. W bezpiecznej odległości Dalia ruszyła za demonicą. Miała nadzieję, że sabatowe zaklęcia wystarczą, żeby ją uwięzić. Po tym, co się stało w celi Utopca, nie miała już pewności, czy będzie w stanie kontrolować swoją naturę.

Nigdy jeszcze droga do kawiarni tak jej się nie dłużyła. Wydawało się, że minęły całe wieki, zanim Mara weszła za Branem do środka. Dokładnie w tym samym momencie Dalia przestała już dbać o to, czy demonica wyczuje jej energię i, ruszyła biegiem do drzwi. Otworzyła je i zatrzymała się w progu, odcinając jej drogę ucieczki. Mara błyskawicznie się odwróciła.

– Baga. Zatra5! – wrzasnęła i rzuciła się do wyjścia, ale Dalia nie pozwoliła jej uciec.

Próbowała zrobić to, co zrobiłaby w takiej sytuacji każda inna Zaklinaczka Sabatu, a nie Stworzycielka i matka żywiołów – zamknęła oczy i zaczęła inkantację Lustra, zaklęcia z Księgi Ścieżki, które pozbawiało przeciwnika władzy nad własnym ciałem. Szeptała, a słowa niosły niewidzialne nici Viru do Mary i coraz ciaśniej ją oplatały. Pierwszy podmuch wiatru pozrzucał ze stolików luźno stojące przedmioty, a te najlżejsze lewitowały w powietrzu. Żywioły krążyły tuż pod skórą Dalii. Przemiana nadchodziła w zaskakująco szybkim tempie, jeszcze prędzej niż poprzednim razem, gdy zmagała się w piwnicy Sabatu z Utopcem. Czuła ją każdą komórką swojego ciała i starała się ją powstrzymać. Mimo to delikatne powiewy wiatru stopniowo zamieniały się w wichurę. Spięła mięśnie, stawiając opór energii, która ją pochłaniała. Rozłożyła szeroko ramiona, nie przestając szeptać. Demonica walczyła zaciekle z zaklęciem, szarpała się z niewidzialnymi nićmi, próbowała je zrywać. Jednak za każdym razem, gdy czyniła postęp, oplatały ją kolejne. Gdy połączenie było wystarczająco silne, Dalia wyprostowała się, skrzyżowała przed sobą ramiona i mocno je zacisnęła. Ręce Mary, sterowane nićmi Viru, uczyniły dokładnie to samo. Niczym osobny byt poza kontrolą reszty ciała uniosły się i oplotły klatkę piersiową demonicy. Jednak energia, której Dalia potrzebowała do utrzymania zaklęcia, coraz wyraźniej odbierała jej siły.

– Nawoj, teraz! – krzyknęła w stronę woja.

Zaklinacz natychmiast rzucił się na Marę i wbił w jej skórę igłę z środkiem usypiającym, tym samym, który testowali od kilku dni na Utopcu. Mara po raz kolejny zawyła i opadła na kolana. Oboje zanurzyli się w huraganie. Bran rzucił się Nawojowi na pomoc, choć Dalia próbowała go powstrzymać. Znowu zaczęła zaklinać. Tym razem po to, aby stłumić huragan, który coraz bardziej rozprzestrzeniał się po Arii. Żywioły powoli i niechętnie wracały do niej, w końcu skryły się całkowicie pod jej skórą. Były niespokojne i niezadowolone z faktu, że po raz kolejny zmusiła je do posłuszeństwa.

Kompletnie wyczerpana opadła na kolana. Czuła satysfakcję, że nie uległa przemianie, ale czuła też gorzki smak porażki. Udało jej się zapanować nad żywiołami, ale zaledwie na krótką chwilę. Miała wrażenie, że kontrola nad nimi w tym wymiarze coraz bardziej topniała. Dokładnie tak, jak widziała to we śnie.

Mara leżała skulona na podłodze, a z jej gardła wydobywał się głośny charkot. O dziwo, cały czas była przytomna, leki Nawoja nie odebrały jej jaźni, a jedynie nieco spowolniły i uniemożliwiły trans. Zamglone oczy patrzyły wyłącznie na Dalię, a przez tę mgłę przebijała się złość i pogarda.

– Kvala Baga. Zatra!6 – wysyczała raz jeszcze.

Nawoj klęczał nad nią, przyciskając ją kolanami do ziemi. Wyciągnął z kieszeni kolejną strzykawkę, ale Dalia go powstrzymała.

– To nie ma sensu. Nie sądzę, żeby twój lek podziałał na nią jak na Utopca. Otumaniona nie zrobi nikomu krzywdy.

Nawoj wbił w nią spojrzenie.

– Wszystko z tobą w porządku? – W jego zachrypniętym głosie usłyszała troskę.

Dalia zmarszczyła brwi.

– Owszem, dlaczego pytasz?

– Wyglądasz, jakbyś miała gorączkę.

Dotknęła dłonią swojego czoła. Było zimne i spocone. Przetarła je jej wierzchem i wyrównała oddech.

– Nic mi nie jest – skłamała gładko.

Nic. Poza tym, że utrzymanie własnej natury w ryzach kosztowało ją coraz więcej energii, a myśl o tym, że pewnego dnia wszystkie żywioły mogą się wymknąć spod jej kontroli, przerażała ją bardziej niż stawienie czoła kolejnemu spotkaniu z Welesem.

Nawoj przyglądał się jej badawczo.

– W piwnicy, gdy próbowaliśmy przesłuchać Utopca, zmieniłaś się, prawda? Nie widziałem za dobrze i wypluwałem hektolitry wody z płuc, ale nie wyglądałaś, jakbyś była sobą. Twoja skóra była inna, twoje oczy też. Tym razem również zaczęłaś się zmieniać, a przecież wcześniej tak się nie działo. Dlaczego?

Obaj mężczyźni zastygli w oczekiwaniu na jej odpowiedź. Odetchnęła głęboko.

– Nie wiem na pewno. Myślę jednak, że tak, jak mamy kłopoty w wiązaniu mikstur, tak moja ludzka skóra ma kłopoty z utrzymaniem w ryzach stworzycielskiej natury. Wydaje mi się, że moje ciało odpowiada na to, co dzieje się z Virem.

Była to najlepsza teoria, jaką miała.

Ponownie starła wierzchem dłoni pot z czoła i przyjrzała się swojemu dziełu zniszczenia. Mara, ogłuszona działaniem środka usypiającego, leżała nieruchomo na podłodze. Jej pełne nienawiści oczy wyrażały przemożne pragnienie ucieczki i obiecywały zemstę. Na szczęście wichura nie spowodowała żadnych trwałych uszkodzeń w kawiarni, a jedynie bałagan. Pod barem leżało parę pobitych szklanek, obok regału z książkami kilka strąconych na podłogę bibelotów, a w całej Arii serwetki, które pospadały ze stolików. Westchnęła z ulgą. Mogło być znacznie gorzej.

Nawoj podniósł się z ziemi, a Branko poszedł w jego ślady. Dalia nie miała jeszcze siły, żeby wstać.

– Nawet nie wiem, kiedy straciłem ją z oczu – sapnął Bran.

– Mara to najsilniejszy z demonów. Nie miałeś szans – odparła pocieszająco jego siostra.

Mężczyzna wyglądał na zafrasowanego.

– Słyszałem, co do mnie teraz mówiła. Błagała o pomoc. Przyznaję, miałem ochotę rzucić się na Nawoja, zamiast na nią.

– Czy coś jej odpowiedziałeś? Cokolwiek?

– Nie. Zrobiłem to samo, co ostatnio z Utopcem. Śpiewałem sobie w głowie Wlazł kotek na płotek do samego końca, dopóki nie przestała do mnie mówić.

Dalia roześmiała się, Nawoj również uśmiechnął się pod nosem.

– To jest twój sposób na trans?

Bran wzruszył ramionami.

– Dobry jak każdy inny.

– Masz szczęście, że zjawiłam się w porę. Inaczej miałbyś już zamiast umysłu wełnę. Tak właśnie działa Mara. Jeśli pozwolisz jej wejść do swojej głowy, jeżeli na chwilę się zapomnisz, w ciągu zaledwie kilku godzin znajdziesz na ostatniej prostej do trumny. Wystarczy, że podzielisz się jakąś słabością, czymś, co może wykorzystać. A jest dobra w wyciąganiu sekretów. Dlatego pytałam, czy coś jej powiedziałeś. – Przerzuciła wzrok na Nawoja. – A ty? Powiedziałeś jej coś?

– Nie. Zupełnie mnie zignorowała, nie słyszałem nawet transu.

Pojedyncza, zbłąkana nuta w jego głosie mówiła jej, że Nawoj nie do końca był z nią szczery. Mimo to nie naciskała, bo wywieranie na nim presji nie miało większego sensu. W tym względzie bardzo przypominał jej Teowoja. Zmieniła więc temat.

– Potrzebujesz reany? Albo jakiegoś innego leku?

Energia, którą Nawoj musiał włożyć w to, żeby odeprzeć w bezpośrednim kontakcie trans tak potężnego demona, musiała być ogromna. Wyglądał niewiele lepiej od niej, jednak odmówił reany.

Najłatwiejsza część była już za nimi. Teraz pozostawało ją odesłać. Problem w tym, że Dalia nie miała pojęcia, jak się do tego zabrać, bo Mara okazywała pokorę tylko przed Stworzycielami pierwszego kręgu. Drugi krąg ledwo tolerowała, zwłaszcza jeśli przybierał postać człowieka. Potrzebowała Swaroga. Albo Mokoszy. Bo z Perunem zawsze najmniej ją łączyło.

– No dobrze, droga Maro – odezwała się do półprzytomnego demona w starej agrze. – Pobawiłaś się trochę, ale czas wracać do domu.

– Zatra – syknęła w odpowiedzi demonica i szarpnęła się z podłogi, próbując się podnieść, ale środek Nawoja ciągle jej na to nie pozwalał.

– Słyszałam cię za pierwszym razem – warknęła Dalia w odpowiedzi. – Powiedz mi coś nowego, na przykład to, gdzie jest ta cholerna wyrwa w Virze. Z przyjemnością cię tam odstawimy.

Mara roześmiała się głośno, choć w jej wykonaniu śmiech przypominał raczej warkot niż ludzki dźwięk.

– Zatra, Veles zata te milenik. A tado dojde pas teve7.

Emocje wezbrały w Dalii i zanim zdążyła się na dobre zastanowić, co zamierza uczynić, trzasnęła demonicę w twarz. Podmuch wiatru nie wiadomo kiedy popędził w stronę Mary. Uniosła drugą dłoń, ale Nawoj ją powstrzymał. Spojrzała w górę. Na twarzach obu mężczyzn odmalowało się zaskoczenie. Demonica za to uśmiechała się triumfalnie.

– Neve elementerse?8

Tym razem Mara użyła nowej agry, którą rozumiał każdy Zaklinacz.

Problemy z żywiołami, powtórzyła w myślach Dalia. Zacisnęła dłonie na własnych kolanach, żeby odzyskać kontrolę nad swoim ciałem. Serce waliło jej w piersi tak mocno, jakby ostatnią godzinę spędziła na intensywnym wysiłku fizycznym.

– Co ona powiedziała? – zapytał Branko, który przez niespełna rok zdążył nauczyć się agry jedynie pobieżnie.

Dalia puściła swobodnie dłonie w akompaniamencie wydechu.

– Powiedziała, że jestem zdrajczynią i że Weles zabije Teowoja. A potem przyjdzie po mnie.

Nawoj przyglądał się jej ze zmarszczonym czołem.

– A ta druga część? Problemy z żywiołami? – powtórzył za Marą. – Co się z tobą dzieje?

Dalia przeklęła się w myślach za to, że tak łatwo dała demonicy się sprowokować.

– Nic mi nie jest. Po prostu martwię się o Teowoja i Rada.

Czoło Nawoja odrobinę się rozluźniło, ale zmarszczka je przecinająca, która pojawiała się za każdym razem, gdy nad czymś intensywnie myślał, nie znikła zupełnie.

– Pamiętasz, co przed chwilą mówiłaś? O tym, że nie można jej dać wejść do własnej głowy? Zastosuj się do swojej rady.

Dalia wróciła wzrokiem do Mary. Demonica nie uśmiechała się już, wpatrywała się w nią z ogromną intensywnością, jakby chciała jej coś zakomunikować swoim spojrzeniem. Coś ultraważnego, coś, co można łatwo przeoczyć, jeśli nie patrzy się wystarczająco uważnie. Złość znikła z jej spojrzenia zastąpiona przez lęk. Tylko przed kim. Przed nią?

Na szyi demonicy dostrzegła zasinienie, a raczej siną obręcz, która wyłaniała się spod koszulki na wysokości mostka. Jakby ktoś ścisnął jej szyję łańcuchem i przytrzymał wystarczająco długo, żeby powstały siniaki. Wyciągnęła dłoń, żeby odchylić materiał ubrania, ale nie zdążyła tego zrobić, bo drzwi do Arii otworzyły się z impetem i stanął w nich komisarz Haba.

Dopiero wtedy Dalia uświadomiła sobie z przerażeniem, że w całym zamieszaniu z demonicą nie zdążyła zaryglować wejścia.

Haba obiegł wzrokiem kawiarnię, w której panował nieporządek po huraganie. A potem jego wzrok padł na leżącą na podłodze Marę i w ułamku sekundy dobył broni.

– Proszę się natychmiast od niej odsunąć, panno Abaris – powiedział, mierząc z pistoletu raz w jej kierunku, raz w kierunku Nawoja.

– Nie rozumie pan…

– Proszę się od niej odsunąć! – wrzasnął. – Co to, kurwa, jest? Co jej zrobiliście?!

Dalia odsunęła się odrobinę od Mary, zastanawiając się, jak wybrnąć z tej sytuacji. Czy w ogóle można było się z niej wywinąć bez użycia zaklęcia zapomnienia? Haba jedną ręką celował do nich z broni, a drugą sięgał już po telefon i wybierał numer. Zapewne zamierzał wezwać wsparcie.

Skinęła lekko głową na Nawoja. Zaklinacz w ułamku sekundy skoczył na komisarza, próbując wytrącić mu pistolet. Jednak zanim mu się to udało, Haba zdążył oddać strzał, a kula trafiła w jedyne źródło światła – lampę zawieszoną tuż ponad barem. Nastała ciemność. W pomieszczeniu słychać było jedynie odgłosy szamotaniny i warkot Mary, który po krótkiej chwili ustał. Dalia podbiegła do głównego włącznika i zapaliła pozostałe lampy. Mara szeptała właśnie do ucha klęczącemu na podłodze komisarzowi, a ekspresja na jego twarzy zmieniała się w oczach – od zaskoczenia poprzez wściekłość aż do smutku. Nawoj z Branem rzucili się, żeby odciągnąć demonicę od komisarza, ale było już za późno. Pożywiła się. Demony karmiły się ludzkimi emocjami, potęgując tym swoją siłę i moc transu. Resztki środka usypiającego wypaliły się w jej żyłach i Zaklinacze stracili nad nią kontrolę. Mara uderzyła z całej siły komisarza w twarz, wyrwała się Nawojowi i wybiegła z Arii. Mężczyźni natychmiast rzucili się za nią, podczas gdy Dalia pochyliła się nad funkcjonariuszem. Jej serce ścisnęło się boleśnie na widok bezbrzeżnego smutku, który malował się na obliczu klęczącego przed nią człowieka. Bez wątpienia Mara zdążyła zrobić mu krzywdę.

– Nic panu nie jest? – Położyła dłoń na jego ramieniu.

Haba z mozołem podniósł się z kolan. Wyglądał na kompletnie zdezorientowanego.

Powtórzyła pytanie.

Spojrzał na nią przytomniej, a jego twarz przybrała zwykły dla policjanta, formalny wyraz.

– Co się stało z tą kobietą? Kim ona była?

Dalia rozważyła w głowie wszystkie możliwe odpowiedzi i żadna nie wydała się jej odpowiednia. Żadna nie chroniła komisarza przed tym, co zaraz będzie musiała mu uczynić. Schyliła się i podniosła z ziemi zbity w trakcie szamotaniny kubek.

– Którą kobietę ma pan na myśli? Nikogo tu nie widzę oprócz nas.

Komisarz pokręcił z niedowierzaniem głową.

– Niewiarygodne. Zamierza mi pani wciskać kit? Przed chwilą była tu kobieta. Miała czarne, krótkie włosy i czarne oczy. Uderzyła mnie w szczękę i wybiegła z kawiarni. Za nią wybiegł pani brat i jeszcze jeden mężczyzna. Dalej zamierza pani robić ze mnie durnia? Proszę się ubierać. Jedzie pani ze mną na posterunek. – Złapał ją za łokieć.

Sprawy komplikowały się coraz bardziej. Nienawidziła siebie za to, co się zaraz stanie, ale nie widziała innego wyjścia. Znowu znalazła się w sytuacji, w której musiała w świecie ludzkim sprzątać bałagan Sabatu. Nie mogła jednak ryzykować dalszym zaangażowaniem policji w tę sprawę, zwłaszcza że i tak była już na celowniku Haby. Musiała załatwić to raz na zawsze.

Odetchnęła głęboko, przygotowując się do tego, co musiało nastąpić. Nie potrzebowała żywiołów, bo Zapomnienie podobnie do Lustra, było jednym z generycznych zaklęć Sabatu i wystarczała zwykła wiedza Zaklinaczki. Czuła jednak ich niepokój pod swoją skórą, a każdy kontakt z Virem jeszcze go potęgował.

Komisarz odsunął się od niej o kilka kroków i zderzył się boleśnie z drzwiami. Na jego twarzy odmalowało się przerażenie.

– Czym pani, do diabła, jest?

Zrobiła krok w jego kierunku. W lustrze obok drzwi zobaczyła prawdę. Nie zmieniła się. Żywioły nadal skrywały się pod jej skórą, ale jej oczy… Były nienaturalnie niebieskie, przerażające, równie nieludzkie, jak srebrne oczy Welesa i gwiezdne spojrzenie Swaroga.

– Niech się pani do mnie nie zbliża! – krzyknął, a jego ręka w naturalnym odruchu powędrowała do kieszeni, z której uprzednio wyjął pistolet. Gdy go nie znalazł, przerażenie na jego twarzy jeszcze się pogłębiło. Dalia nienawidziła się także za to, że gdyby ludzie znali jej prawdziwą naturę, baliby się jej jak każdego innego Stworzyciela.

Zrobiła kolejny krok.

Komisarz szarpnął za klamkę, ale Dalia nie pozwoliła mu otworzyć drzwi. W mgnieniu oka stanęła tuż przed nim, wystarczająco blisko, żeby poczuć w swoich nozdrzach wodę kolońską przemieszaną z zapachem strachu. Wypowiedziała cicho słowa zaklęcia, a gdy skończyła, wspięła się na palce, przyłożyła usta do jego ucha i wyszeptała:

– Zarave9… – Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że nie wygląda przy tym tak upiornie jak Mara. Powtórzyła raz jeszcze: – Zarave…

Haba zamknął oczy, a ona odsunęła się, dając Virowi czas na działanie. Gdy się dokonało, nastała cisza. Mijały kolejne minuty, a komisarz ciągle opierał się o drzwi. Jego z początku chrapliwy i urywany oddech powoli się wyrównywał i łagodniał. Gdy ponownie otworzył oczy, ona stała już za barem, a większość drobnych przedmiotów, które strącił huragan powróciło na swoje miejsca. Znowu była Dalią, właścicielką warszawskiej klubokawiarni o nazwie Aria.

Uśmiechnęła się do niego, wkładając w to tyle serdeczności, ile tylko potrafiła. Przynajmniej to mogła dla niego zrobić.

– Drugi raz w ciągu jednego dnia? Czemu zawdzięczam tę bezprecedensową sytuację?

Komisarz wzdrygnął się na dźwięk jej głosu, ale oprzytomniał. Rzeczywistość powoli do niego docierała. Spojrzał kątem oka na rozbite szkło lampy, w które sam strzelił, i którego Dalia nie zdążyła jeszcze posprzątać. Zmarszczył brwi, usiłując przypomnieć sobie, co się stało. Wnioski jednak nie nadchodziły. Cisza się przedłużała, ale Dalia go nie pospieszała. Pamiętała, jak dużo czasu potrzebowała Paulina po Przesileniu, żeby uporać się z wyrwą umysłu, którą uczyniło zaklęcie zapomnienia.

Komisarz Haba wytarł dyskretnie spocone dłonie w materiał kurtki.

– Chciałem raz jeszcze zapytać, co robiła pani kilka dni temu nad Wisłą – odparł w końcu, a w jego głosie po raz pierwszy usłyszała niepewność.

– Tak jak mówił mój brat, szliśmy do koleżanki, by zatrzymać się u niej na noc po imprezie na mieście. Na pewno sprawdził pan jej adres? Mogę dać panu jej telefon – powiedziała, a gdy się nie odezwał, dodała: – Może się pan czegoś napije?

Burknął coś pod nosem, co brzmiało jak pożegnanie, i nie rzucając jej nawet przelotnego spojrzenia, wyszedł z Arii. Podeszła do okna i patrzyła, jak odchodzi. Przygarbiony, skonfundowany, rozglądał się na boki, szukając niesprecyzowanego zagrożenia. Umysł nie pamiętał, ale ciało już tak. Nigdy nie przypomni sobie tego, co wydarzyło się w Arii, ale nigdy też do końca nie uda mu się tego zapomnieć. Pomogła mu postawić pierwszy krok w stronę szaleństwa. Nie szukała dla siebie usprawiedliwienia, co musiało się stać, to się stało. Nie zmieniało to jednak faktu, że czuła do siebie odrazę, ponieważ kolejny człowiek spędzi resztę życia, oglądając się za siebie w poszukiwaniu niewidzialnego zagrożenia tylko dlatego, że użyła na niego zaklęcia odbierającego wspomnienia. A jakby tego było mało, Mara, najgroźniejszy demon, jaki kiedykolwiek istniał, zanim przepadła bez śladu, zdołała mu się dobrać do umysłu. Co prawda Nawoj i jej brat od razu ruszyli w pościg, ale Dalia nie wierzyła, że uda im się ponownie ją schwytać.

Przywołała się do porządku. To nie był czas na brodzenie w poczuciu winy. Nie wtedy, gdy wymiary dosłownie waliły im się na głowę. Wyjęła z zaplecza szufelkę oraz szczotkę i zaczęła sprzątać stłuczone szkło. Zanim skończyła, w drzwiach stanął Branko wraz z Młodym, który w międzyczasie najwyraźniej zdążył do nich dołączyć. Jedno spojrzenie na brata wystarczyło, by Dalia domyśliła się, że jej przewidywania się sprawdziły i zgubili królową demonów, od której stronili nawet Stworzyciele, a ludzie byli wobec niej bezbronni. Jeśli Mara wróci do wyrwy i zdąży przez nią przejść, zanim uda im się temu zapobiec, będą szukali wiatru w polu.

4 Vada (n. agra) – przyrzeczenie, obietnica

5 Zatra (st. agra) – zdrajczyni

6 Głupia Stworzycielka. Zdrajczyni! (st. agra)

7 Zdrajczyni, Weles zatłucze twego kochanka, a potem przyjdzie po ciebie (st. agra)

8 Problemy z żywiołami? (n. agra)

9 Zarave (n. agra) – zapomnij

Rozdział 5

Na górze jest na dole

Nawia

Teren robił się coraz bardziej grząski, dlatego poruszali się teraz wolno i ostrożnie, uważając na to, żeby nie wpaść w pokryte mchem bagno. Gdzieniegdzie pojawiały się też coraz większe fragmenty wydostającej się spod ziemi wody. W końcu stanęli u wejścia na sporą polanę, która poza kilkoma kałużami wyglądała dla odmiany na suchą. Wokół polany majaczył gęsty las. Srebrna poświata, która biła od sklepienia, tutaj dawała więcej światła.

– To chyba tu? – zapytał Radowoj. – Wypisz wymaluj: opis Swaroga.

Teowoj objął spojrzeniem całą polanę.

– Wygląda na to, że tak – odparł młodszy z braci.

Jednak nic w Nawii nie było tym, na co wyglądało. A jedyną wskazówką dotyczącą demona, który na tej polanie więził jednego z Zaklinaczy, były słowa Swaroga, brzmiące: „Na górze jest na dole”. Czegokolwiek by to nie znaczyło. Swaróg miał więcej wspólnego ze swoim bratem, niż na pierwszy rzut oka dał po sobie poznać. Teowoj raz jeszcze omiótł wzrokiem polanę. Wydawała się kompletnie pusta i cicha, pozbawiona jakiegokolwiek życia. Tak jak wszystko inne w Nawii. Ani śladu demona i jego ofiary. Zrobił krok w przód, ale Rad położył mu rękę na ramieniu.

– Zanim tam pójdziemy… Czego Swaróg od ciebie chciał? Jakiego „daru” od nas oczekuje?

Okrąg, który wyłonił się na jego nadgarstku tuż po tym, jak złożył Stworzycielowi obietnicę, zapiekł go solidnie.

– Mówiłem ci już. Chce tego samego, co my. Dać Welesowi nauczkę.

Rad złapał go za ramię.

– Nie wierzę ci.

Teo spojrzał na niego chłodno.

– Nie masz wyboru. – Położył plecak na ziemi i wyjął z niego nóż Welesa oraz zioła. – Łap. – Rzucił lekko w stronę brata metalową buteleczkę z reaną w sposób, którego nauczyli się tutaj w Nawii. Odrobinę do góry i prawie nie wkładając w to siły. Wszystko, co było rzucone zbyt mocno, zwalniało i nie docierało do celu, tylko miękko opadało na ziemię. Z czasem nauczyli się stosować dłońmi odpowiednią siłę potrzebną do wyrzutu, a nogami siłę do szybkiego przemieszczania się w nawieńskiej przestrzeni.

Tymczasem butelka wystartowała do góry i momentalnie rąbnęła o ziemię. Z ogromną siłą. Gdyby była szklana, rozbiłaby się w drobny mak. Teowoj rzucił bratu zdziwione spojrzenie, ale Rad wzruszył tylko ramionami. Po chwili jednak wyjął z kieszeni nóż, zamachnął się i całej siły rzucił przed siebie. Ostrze ekspresowo pokonało odległość do oddalonego o dziesięć kroków drzewa i wbiło się w jego korę tak mocno, że wyrzuciło przy uderzeniu parę solidnych drzazg. Nic w Nawii nie miało sensu. Prawa ziemskiej fizyki w ogóle tu nie obowiązywały, a w dodatku zjawiska, których doświadczali, były całkowicie niespójne. Jakby co chwilę przenosili się w inne wymiary. A przecież tak nie było. Nie przekraczali Alatyrów, więc cały czas pozostawali w królestwie Welesa.

Radowoj zagwizdał cicho.

– Ot i zagwozdka. – Podniósł z ziemi reanę. – Daj mi nóż. Ja pójdę.

– Jestem szybszy – zaprotestował Teo.

– Być może, ale ty masz do kogo wracać. Ja tylko mogę iść przed siebie. Poza tym nie mam przekonania, że szybkość bądź jakikolwiek inny parametr osadzony w mięśniach mają tu znaczenie.

Teowoj z niechęcią przystał na plan brata i podał mu nóż Welesa.

– Pieprzone „na górze jest na dole”, cokolwiek to, kurwa, znaczy. Co za pochrzaniony wymiar – burknął pod nosem Rad i wyszedł na polanę, ostrożnie stąpając pomiędzy kępkami trawy. Mimo tej ostrożności i tak raz po raz do uszu Teowoja dochodził delikatny chlupot wody, a przecież z daleka teren sprawiał wrażenie suchego.

Młodszy z braci wbił wzrok w polanę. Nie wiedział dokładnie, czego się spodziewać, postawił więc na obserwację jakiegokolwiek ruchu. Po chwili zaczęły go piec oczy od nadmiaru wysiłku. Pochylił głowę i je przetarł, a gdy ponownie odnalazł wzrokiem Radowoja znieruchomiał. To, co malowało się przed jego oczami, miało jeszcze mniej sensu niż wszystko inne w tym wymiarze. W odległości kilku metrów za plecami Rada poruszał się cień. Kształtami przypominał człowieka, choć w Nawii nie świeciło słońce i po prawdzie cienie nie miały prawa bytu. Samego człowieka, ani tym bardziej demona, na polanie jednak nie było.

– Radowoj! – krzyknął do brata, ale jego głos nie poszybował tak jak w Jawii, do przodu, tylko ugrzązł po zaledwie paru metrach. Mimo to Radowoj od razu zauważył, że cień prawie dotyka czubka jego butów. Natychmiast chwycił w dłoń nóż Welesa. Rozejrzał się wokół siebie, a gdy spojrzał w górę, stanął jak wryty. Teowoj podążył za jego wzrokiem, próbując dostrzec to, co w chmurach widział jego brat. Nagle wszystko przyspieszyło. Radowoj rzucił się przed siebie, ominął cień i biegł łukami, przeskakując co większe fragmenty błota i trawy. Przegrywał. Cień zawisł nad nim jak sęp, a gdy oplótł go całkowicie, Rad ponownie znieruchomiał. Dosłownie zamienił się w słup soli. Jego ciało przechodził spazm za spazmem, choć nie poruszał ani rękami, ani nogami, aż w końcu niewidzialna siła, która trzymała go w kleszczach, uniosła go nad ziemię.

Teowoj rzucił się na pomoc, ale przystanął po paru krokach.

Na górze jest na dole… Demona nie było widać gołym okiem, tylko jego cień.… Zdał się na instynkt. Wyjął z kieszeni saszetkę z ziołami. W pośpiechu usypał z nich mały, trójkątny symbol ziemi. Nie miał wiedzy, czy ich standardowe zaklęcia w tym wymiarze zadziałają, ale nie miał też innej opcji. Wyszeptał słowa zaklęcia, które rozbrzmiały w przestrzeni, ale równie szybko w niej utonęły. Vir nie odpowiedział od razu, jednak w końcu popłynął delikatnym i jednolitym strumieniem. Symbol pokrył się delikatną srebrzystą poświatą. Teo odetchnął z ulgą. Przynajmniej tyle wciąż jeszcze mieli. Nadal mogli liczyć na zaklęcia Sabatu. Ponownie odszukał wzrokiem brata. Rad unosił się już cztery metry nad ziemią. Sądząc to tym, że w jego dłoni błyszczała metalowa buteleczka reany, odzyskał kontrolę nad górnymi kończynami. Podniósł ją szybko do ust i duszkiem wypił parę łyków. Teowoj podbiegł w tym czasie kilka metrów, nie zważając na wodę wlewającą mu się do butów, zgarnął z ziemi niewielki kamień i zważył go w ręce. A potem wycelował w cień demona i wyrzucił w powietrze. Najmocniej, jak potrafił, tak mocno, że w warunkach ziemskich mógłby nim zabić. Kamień leciał błyskawicznie, szybciej niż w Jawii, i z hukiem opadł w dół, mniej więcej w miejscu, gdzie zawieszony był jego brat.

Radowoj ze świstem i z ogromną siłą walnął o ziemię. Cień w zatrważającym tempie przemieszczał się w kierunku Teowoja.

Mężczyzna natychmiast wrócił do stworzonego przez siebie symbolu ziemi. Gdy wszedł w jego obręb, cień znajdował się tuż nad nim.

Teo na to właśnie czekał. Wyciągnął z kieszeni jeden ze swoich noży i wbił go w ziemię, dokładnie tam, gdzie znajdował się fragment cienia. Na polanie rozległ się wrzask. Dziki wrzask zranionej i wściekłej istoty. Coś materializowało się przed jego oczami, aż w końcu przybrało kształt człowieka, a jednocześnie czegoś zupełnie innego. Humanoidalnego potwora o ziemistej, upiornie bladej cerze, nienaturalnie błyszczących oczach i ostrych zębach.

Demon wił się i szarpał, sycząc u stóp Teowoja, przyszpilony do żywiołu ziemi. Próbował coś mówić, ale słowa zamieniały się jedynie w warkot. W oczach istoty kryła się wściekłość i obietnica rzezi, jakiej dokona, gdy tylko zdoła się uwolnić. Czarne żyły raz po raz napinały się pod jego skórą. W końcu demon uspokoił się nieco i warkot zmienił się w jęk. Tak jakby odczuwał ból.

Dopiero wtedy Teowoj ominął go i pobiegł do brata. Radowoj leżał nieruchomo na brzuchu z twarzą skierowaną do ziemi. Trzy z czterech kończyn wygięte były w nienaturalnych pozycjach. Oczy miał otwarte i pełne bólu. Teowoj mimo to odczuł ulgę, bo mogło być gorzej. Znacznie, znacznie gorzej. Ze złamaniami kończynami obaj radzili sobie dobrze.

– Możesz się ruszyć? – zapytał, choć domyślał się odpowiedzi.

– Nie.

Wyjął z kieszeni jedną z butelek reany i przytknął do ust brata. Rad wypił parę kolejnych łyków, więcej, niż powinien, ale to nie był czas, żeby martwić się skutkami przedawkowania. Spadł z kilku metrów i potrzebował każdej pomocy, jaką tylko można było mu w tych warunkach zapewnić. Następnie Teo zbadał wszystkie kończyny brata, lokalizując złamania. Najgorzej wyglądała sytuacja z lewą ręką, przerwanie ciągłości kości wyczuł aż w dwóch miejscach.

– Miałeś kurewskie szczęście, że tu wszędzie jest błoto. Co tam się w ogóle stało?

– Chmur… nik się stał – wycharczał Rad przez zęby.

Teowoj nie czekał, aż reana w pełni przejdzie w działanie, tylko wyjął z plecaka bandaże i pasy uciskowe, a potem zabrał się za nastawianie i usztywnianie. Szarpnął bez zawahania kolano Rada na tyle mocno, że wszystkie stawy ponownie wskoczyły na swoje miejsce, pozwalając leczniczemu specyfikowi dokończyć swoją pracę. Palce Rada, zaciskające się na ziemi, pobielały, a z jego gardła wydobył się głuchy jęk. Nie protestował jednak. Co miało być zrobione, musiało zostać zrobione. Następnie Teowoj zabrał się za pozostałe kończyny. Gdy je nastawił, usiadł koło brata i czekał, aż uzdrawiająca mikstura zacznie na nowo wiązać kości i tkanki. Aż zespoli je na tyle, że Rad będzie mógł znowu się poruszyć. Wiele czasu jeszcze upłynie, nim wróci do pełnej sprawności, ale to musiało na razie wystarczyć.

Co jakiś czas odwracał się w kierunku demona. Ten nadal syczał i pojękiwał, ale nie potrafił się uwolnić. Rad leżał na ziemi z zamkniętymi oczami na tyle długo, że Teowoja ogarnęło zwątpienie, czy zdoła opuścić tę polanę o własnych siłach. W końcu jednak jego brat się poruszył. Otworzył oczy. Najpierw sprawdził palce u rąk, zgiął je lekko i rozprostował, a potem poruszył całymi kończynami. Nie dał jednak rady podnieść się z ziemi. Za to przytomność umysłu wracała mu błyskawicznie. Teowoj odchylił się na piętach i wypuścił z płuc długi oddech. Do tego momentu nie zdawał sobie sprawy z tego, że go wstrzymywał.

– Nie wiem, co się stało – odezwał się Rad, nawiązując do zadanego przez Teowoja pytania. – Usłyszałem w głowie jakieś wyrazy, których nie rozumiałem, a potem nagle zacząłem lewitować. Zdążyłem jeszcze prewencyjnie wypić reanę i to coś – ruchem głowy wskazał na demona – rzuciło mną o glebę. – Zaklął pod nosem i raz jeszcze spróbował usiąść. Tym razem z powodzeniem. – Tyle razy miałem coś złamanego, a zawsze boli jak cholera. – Splunął nagromadzoną w ustach śliną wymieszaną z krwią.

– Ciesz się, że to nie kręgosłup, bo byś się już stąd nie wyczołgał. Skąd wiesz, że to Chmurnik? – zapytał Teowoj.

Rad raz jeszcze poruszył rękami i nogami, i z bólem wymalowanym na twarzy się podniósł, po czym stanął na prostych nogach i zrobił kilka próbnych kroków w tę i z powrotem.

– Poza tym, że uniósł mnie w górę, a potem walnął mną o ziemię jak workiem kartofli? Z Mitologii Słowian, którą Dalia przyniosła z Arii. Przestudiowałem ją od deski do deski wielokrotnie po Przesileniu. Było tam wiele demonów, ale do tej pory uważałem je za ludzkie wymysły.

Podniósł nóż Welesa, który wypadł mu z ręki zaraz po tym, jak znalazł się we władaniu demona. Wytarł go o spodnie z ziemi i wody, a następnie wręczył Teowojowi.

– Skąd wiedziałeś, że żywioł ziemi zadziała? I że zwykły nóż wystarczy?

Teo wzruszył ramionami.

– Nie wiedziałem. Sprawdziłem doświadczalnie. Miałem tę samą informację, co ty: „na górze jest na dole”.

Radowoj zmarszczył czoło, jakby coś sobie przypomniał. A potem podniósł wzrok wyżej, ponad ramię Teowoja.

– Znalazłem go. Prawie do niego doszedłem, zanim złapał mnie demon.

Teo spojrzał za siebie i odnalazł miejsce, które wskazywał jego brat. Dłonie opadły mu wzdłuż ciała. Kolejna rzecz, w którą aż do tego momentu nie wierzył, choć po tym, co do tej pory widzieli w Nawii, po tym, jak spotkał w lesie żywą Venkę, nic już nie powinno go zdziwić. Zwłaszcza że sam dokonał wyboru.

– A niech mnie – sapnął i od razu zwrócił się do brata: – Możesz już iść?

Rad pokuśtykał kilka kroków.

– Jako tako.

Teo upewnił się, że Chmurnik nadal był uwięziony. A potem pobiegł, ile tylko miał sił w nogach, bez oglądania się na brata. Nieopodal ściany lasu leżało nieruchome ciało. Mężczyzna, którego Teowoj znał aż za dobrze, bo towarzyszył mu za każdym razem, gdy w klątwie przekraczał granicę światów. Przyjaciel, który, tak jak Dalia, pomagał mu widzieć to, co było prawdziwe. Który był przy nim aż do śmierci, już tak dawno temu.

Nedo.

Z setek gnijących na bagnach torturowanych Zaklinaczy Teowoj wybrał swojego przyjaciela. I czuł się z tym wyborem jak największy egoista w historii ludzkości.

Widok Neda po prostu go poraził. Jego ciało było tak bardzo wychudzone i wyniszczone, że ledwie przypominał dawnego woja, dawnego siebie. Ale to, że w ogóle miał, tak samo jak Venka, jakiekolwiek ciało, mieszało Teowojowi w głowie najbardziej.

Wyrwał się z transu, w jaki sam się wprowadził, i pochylił się nad przyjacielem. Wyglądał na martwego, ale płuca nadal pompowały tlen, choć oddech wydawał się zamierać. Dotknął jego czoła. Nedo natychmiast otworzył oczy, ale od razu ponownie je zamknął.

– Nie znowu – zajęczał.

– Nedo! – Teowoj wywołał jego imię i złapał go mocno za rękę.

Na twarzy jego przyjaciela pojawił się grymas bólu. Jęknął głośno, raz jeszcze otworzył oczy i szybko je zamknął. Czoło miał zmarszczone, jakby obrazy, które widział, nie zgadzały się z rzeczywistością. Wyglądał tak źle, że Teo był pewien, iż nie zdołałby sam się podnieść, a nawet jeśli miałby na to siłę, to w jego ciele nie było ani jednej zdrowej kości. Wymienili z Radem spojrzenia. Złamań było tak wiele… Przy nim obrażenia Radowoja były zaledwie draśnięciem. Nie mogli go nawet ruszyć bez sprawienia mu koszmarnego bólu. Jednak to, że odczuwał ból, paradoksalnie dawało im nadzieję.

– To niemożliwe… – Nedo ledwo poruszał ustami. – Nie możecie tu być. Znowu mam halucynacje. – Drgnął, gdy Teo dotknął jego lodowatej dłoni. Tym razem delikatnie. – Niemożliwe… – wyszeptał raz jeszcze i znów zamknął oczy, ale Teowoj nie pozwolił mu zasnąć.

– Nesławie Dobrzeński, spójrz na mnie. Jestem tu, i Radowoj też.

Powieki Neda natychmiast poszybowały w górę. Spróbował poruszyć ręką. Jęknął.

– Nie wiem, jak ci pomóc – powiedział cicho Teowoj. – Złamań jest zbyt wiele, żeby mogły zadziałać lekarstwa, które mamy przy sobie. Nawet reana.

Całe ciało Neda zadrgało, jakby poraził go prąd, po czym znowu znieruchomiało.

– Nie. Pomóc. Nie… – wycharczał i stracił przytomność.

Teowoj opadł ciężko na kolana obok przyjaciela. Nic nie mogli dla niego zrobić. Po tym, co uczynił Weles, powinien się domyślić, że wszyscy Stworzyciele byli mu podobni. Okrutni i wyzuci z wszelkich emocji, niezależnie od tego, co mówiła Dalia. Jednym machnięciem ręki skazywali ludzi na cierpienie. Dopiero teraz, patrząc na półmartwego przyjaciela, który nie mógł zaznać spokoju nawet po śmierci i którego agonię będzie musiał przeżyć raz jeszcze, zrozumiał, jak bardzo się pomylił.

Jak wielki popełnił błąd, nie wbijając noża Welesa prosto w serce Stworzyciela Gwiazd, gdy miał ku temu okazję.



Warszawa

Dalia spodziewała się, że Haba nie zostawi ich w spokoju i wróci do niej chociażby dlatego, że zabrała mu jedynie wspomnienia związane ze spotkaniem Mary w Arii. Komisarz nadal pamiętał wszystko, co było przedtem, włącznie z nocą, w którą polowali nad Wisłą na Utopca. Nie spodziewała się jednak, że nastąpi to tak szybko, bo już kolejnego dnia o świcie otrzymała od niego enigmatyczną wiadomość: „Proszę jutro rano stawić się na komisariacie. Ktoś na panią czeka”.

W pierwszym odruchu przeraziła się, bo od razu pomyślała o Marze i o tym, że dała komisarzowi zamknąć się po to, żeby do końca go opętać, a ją zwabić. Potem jednak doszła do wniosku, że nie było to możliwe. Mara maksymalnie w ciągu godziny skończyłaby swoje dzieło i doprowadziła funkcjonariusza na krawędź samobójstwa. Już by nie żył, a Młody dowiedziałby się o tym od razu, bo nieustannie monitorował komunikaty policyjne i szukał nowych sygnałów dotyczących demonów.

Na wszelki wypadek od razu po śniadaniu wysłała do Nawoja SMS-a na temat tego, co zamierza, i pojechała na komisariat, który mieścił się w powojennej kamienicy na Pradze. Miała nadzieję, że uda jej się załatwić sprawę z Habą na tyle szybko, że otworzy Arię o czasie.

Szklane drzwi prowadzące do komendy otworzyły się automatycznie. Poszła wzdłuż ściany pomalowanej farbą olejną na szary kolor i stanęła przed biurkiem opatrzonym napisem: „Informacja”.

– Tak? – Policjant, który notował coś w zeszycie, podniósł na nią oczy.

– Komisarz Haba prosił, żebym tu przyszła. Nazywam się Dalia Abaris.

Sięgnął po słuchawkę i wybrał numer wewnętrzny.

– Dalia Abaris przyszła.

Po drugiej stronie słuchawki dało się słyszeć donośny, męski głos, choć nie docierały do niej wypowiadane przez komisarza słowa.

– Tak jest – zameldował policjant i rozłączył się, po czym wskazał na kanapę. – Proszę tutaj chwilę poczekać.

Usiadła i wyciągnęła telefon. Upewniła się, że nie nastąpił w międzyczasie żaden demoniczny dramat. Na szczęście, przynajmniej w tym obszarze, panowała cisza. Za to Paulina wysłała jej kilka SMS-ów. Obiecała sobie solennie, że zadzwoni do przyjaciółki jeszcze dzisiaj bez względu na niekończące się kłopoty Sabatu.

Nie czekała długo. Komisarz Haba pojawił się na końcu korytarza i wskazał na nią ręką, żeby do niego podeszła.

– Dzień dobry. – Otworzył przed nią drzwi do jednej z sal i puścił ją przodem.

Rozejrzała się z ciekawością po wnętrzu. Materiałowe żaluzje w oknach, podłoga w jodełkę, żółć na ścianie, a na konferencyjnym stole butelka gazowanej wody. Wypisz wymaluj jak za PRL-u. Odwróciła się do Haby.

– Podobno ktoś miał tu na mnie czekać? – odezwała się do komisarza.

Haba nie odpowiedział, tylko wskazał miejsce przy stole. Usiadła przodem do drzwi. Gdzieś z tyłu głowy pojawiły się pierwsze ukłucia niepokoju. Co on, u licha, wyprawiał? Po co ją tu sprowadził? Scenariusze pojawiały się w jej głowie i znikały równie szybko, pokonane siłą zdrowego rozsądku. Gdyby miał postawić jej jakieś zarzuty, policja aresztowałaby ją w momencie przekroczenia progu komisariatu.

Tymczasem Haba stukał coś w telefonie, a potem położył go na stole i oparł o blat obie dłonie. Przyjrzała mu się ukradkiem. Wyglądał na zmęczonego, ale poza tym nie widziała w nim żadnej emocji związanej z zaklęciem niepamięci, które wczoraj na niego rzuciła.

Już miała znowu otworzyć usta, by spróbować wydusić z niego, w jakiej sprawie ją wezwał, gdy drzwi się otworzyły i w nich stanął policjant z…

Ręce Dalii powędrowały do twarzy. Niemożliwe. To nie mogła być prawda. Jeszcze się nie obudziła i cały czas tkwiła we śnie. To na pewno jakaś pomyłka. Ułuda wywołana wspomnieniami i tęsknotą.

A jednak zbyt dobrze znała tę twarz i tę mimikę, żeby się pomylić. Jakimś cudem Venka, jej przyjaciółka, być może jedyna, jaką miała poza Pauliną, stała w drzwiach jednej sal w komisariacie. Potargana, brudna, wymizerniała, w kompletnej sprzeczności z pewnym siebie uśmiechem, który malował się na jej twarzy, ale żywa.

Nie mogła być tutaj. Przecież spalili jej ciało na polanie Sabatu. Dalia patrzyła, jak płonie. A jednak była.

– Czyli widzę, że się znacie? Czy zechce pani zapytać swoją koleżankę, co robiła półnaga w nocy przy drodze ekspresowej? Chętnie bym zobaczył też jakieś dokumenty potwierdzające jej tożsamość. Bo jedyne słowa, jakie od niej usłyszałem do tej pory, to pani imię i nazwisko. Choć w sumie temu akurat nie powinienem już się dziwić – dodał na końcu, a przez jego głos przebiła się nutka gniewu.

Dalia nie mogła oderwać wzroku od twarzy kobiety, która była jej bratnią duszą. Emocje, jakie towarzyszyły jej w chwili śmierci Venki, powróciły z pełną mocą. Radowoj walczący jednocześnie z dwoma martyrami Przymierza. Trzeci martyr, który zawisł z nożem nad jego głową. Venka, która wskoczyła między nich, zabiła martyra i uratowała Radowojowi życie, a siebie samą wysyłała w nicość. Zaledwie tydzień po tym, jak w Krakowie z rąk Przymierza zginął Nedo. Tak wielu Zaklinaczy wtedy umarło, a klątwa zebrała najbardziej krwawe żniwo w historii Sabatu.

Przetarła dłonią lekko wilgotne czoło i nakazała sobie w duchu bezwzględny spokój. Przyjdzie czas i na pytania, i na odpowiedzi. Przyjdzie czas na ustalenie, czy kobieta, na którą właśnie patrzyła, była rzeczywiście jej przyjaciółką, a nie halucynacją. Mirażem wywołanym działaniem siły, która jeszcze nie ujawniła swojego oblicza. Teraz musiała i siebie, i ją wyciągnąć z komisariatu.

– Tak, znamy się, panie komisarzu. To moja dobra znajoma z Ostrawy, Venka Żinska – odpowiedziała policjantowi, a potem zwróciła się do Venki w agrze: – Później mi wyjaśnisz, co ty tu, u licha, robisz, i dlaczego, do diaska, zaangażowałaś w to policję. Najpierw musimy się stąd wydostać, dlatego cokolwiek do niego powiem, uśmiechaj się i potakuj głową, dobrze?

Venka usiadła naprzeciwko niej przy stole. Dalia westchnęła głęboko, kiedy znajoma energia weli, której obecności już tak dawno nie czuła, otoczyła ją i przypomniała o minionych, lepszych czasach.

W umyśle zobaczyła dawno zapomniane obrazy. Siebie i Venkę, biegające po lesie nieopodal domu Sabatu i kąpiące się w pobliskim jeziorze. Przypomniała sobie, jak zastawiały leśne pułapki na starszych o kilka lat Teowoja, Nawoja i Rada, doprowadzając ich do szału, a siebie do histerycznych ataków śmiechu. Zawsze były nierozłączne. Aż do momentu, gdy Venka uratowała życie Radowojowi.

Uniosła brwi, mimiką upewniając się, że przyjaciółka ją zrozumiała, na co Venka mrugnęła zawadiacko i powiedziała:

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę.

– Potrzebuję jakichś dokumentów. – Haba zabębnił niecierpliwie palcami o biurko. – I po jakiemu, do cholery, ze sobą rozmawiacie?

– Po bałkańsku, rzadki dialekt, chętnie przetłumaczę. – Dalia wzruszyła ramionami. – Ktoś ją napadł, ukradł torebkę i zostawił przy drodze. I nie chce składać zeznania ani wnosić żadnej skargi, bo mówi, że było na tyle ciemno, że nie widziała, kim był napastnik.

Komisarz czujnie przyjrzał się Vence.

– Czy chce, żeby obejrzał ją lekarz? – odchrząknął. Złagodniał.

Na szczęście słowo „lekarz” nie zmieniło się na przestrzeni stuleci aż tak bardzo, więc nie trzeba było wszystkiego Vence tłumaczyć. Przyjaciółka pokręciła energicznie głową.

– Nie ma potrzeby. Zabiorę ją do domu.

– Nie tak szybko, panno Abaris. Musimy ją zidentyfikować, a to chwilę potrwa. Proszę. – Podał jej kartkę i długopis. – Proszę tu wyraźnie napisać jej imię i nazwisko oraz datę urodzenia.

Dalia przekręciła kartkę w stronę Venki.

– Pisz. – Podała Vence długopis. – Nazywasz się Venka Żinska, urodzona dwudziestego maja w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim roku.

Gdy skończyła, komisarz zabrał zapisaną kartkę i wyszedł z sali, mrucząc pod nosem:

– Proszę się stąd nie ruszać.

Dalia tylko na to czekała. Szybko wyjęła telefon i wysłała Dobrowojowi „dane”, które podała komisarzowi z informacją, czego od niego potrzebuje. A potem przytuliła Venkę mocno, ale jednocześnie ostrożnie, żeby nie sprawić jej bólu. Łzy, które szukały ujścia od momentu, gdy ją zobaczyła, teraz popłynęły po policzkach. Nie mogło być mowy o pomyłce. To naprawdę była ona. Rozpoznałaby ją wszędzie, tak samo jak każdego innego Zaklinacza i Zaklinaczkę Sabatu. Jej rodzinę.

Z ogromnym wysiłkiem zebrała się w sobie i wytarła mokre oczy, zanim jej twarz zamieniłaby się w obraz nędzy i rozpaczy. Chciała coś powiedzieć, próbowała wydobyć z siebie słowa, ale te nie przychodziły. W końcu Venka ścisnęła jej dłoń.

– Wiem – powiedziała cicho. – Ja też za tobą tęskniłam.

Przytuliły się raz jeszcze, po czym obie usiadły. Tyle było między nimi słów, tyle emocji, a jednak żadne nie wydawały się odpowiednie. Żadne nie pasowały do sytuacji, w jakiej obie się znalazły. Venka odchrząknęła.

– Widziałam cię na polanie w czasie Przesilenia, wyglądałaś tak jak oni, jak Stworzyciele – westchnęła, ale szybko uśmiechnęła się złośliwie, jak niegdyś uśmiechała się tuż przed tym, zanim sprzedała komuś słownego kuksańca. – Zawsze wiedziałam, że z tobą jest coś nie tak.

Dalia roześmiała się przez załzawione oczy i pozwoliła, żeby rzeczywistość ostatnich minut na dobre zaadoptowała się w jej ciele i głowie. Venka żyła. Jakimś cudem, jakąś magią żyła i powróciła do Jawii. Radość, którą odczuwała, szybko przyćmiły jednak inne myśli.

– To nie jest dobre miejsce na rozmowę. Policja ma narzędzia, o których w dawnych czasach można było jedynie marzyć.

Venka przyjrzała jej się z ciekawością osoby, która widzi kogoś po raz pierwszy w życiu.

– Szczerze mówiąc, liczyłam na to, że jako Stworzycielka możesz zrobić jakiś hokus-pokus, żeby nas stąd wydostać. Dlatego postawiłam na policję. Myślałam, że to dla ciebie proste.

Dalia westchnęła.

– Jest proste. Dla mnie, ale nie dla człowieka. Każda ingerencja w ludzki umysł ma swoje konsekwencje. Są inne metody. Dobrowoj dobrze się odnajduje w policyjnych systemach i na pewno coś wymyśli.

Nie mogła zdobyć się na pytania, które nurtowały ją najbardziej. Jeszcze nie. Dlatego rozmawiały o sprawach zupełnie błahych, wywołały kilka wspólnych wspomnień i nie wiadomo kiedy upłynęła godzina. W końcu w drzwiach stanął komisarz . Wyglądał na wkurzonego.

– Nie ma takiej osoby w Ostrawie.

A jednak kłopoty. Zazwyczaj nie zajmowało Młodemu zbyt wiele czasu stworzenie nowej tożsamości i miała nadzieję, że tym razem też tak będzie. Najwyraźniej jednak się pomyliła. Wzdrygnęła się na samą myśl o tym, do czego będzie musiała się posunąć, jeśli Dobrowojowi nie uda się ich stąd wyciągnąć.

– Proszę sprawdzić raz jeszcze. – Uśmiechnęła się do komisarza, a Venka intuicyjnie poszła w jej ślady.

Komisarz zirytował się jeszcze bardziej.

– Proszę mi nie wciskać kitu, panno Abaris. Za dobrze panią znam. Chce pani posiedzieć za kratkami dzień albo dwa? Może wtedy sobie pani przypomni dane swojej znajomej z Ostrawy – mówił podniesionym głosem, wyrzucając z siebie słowa jak z automatu. Wydawało się jednak, że myślami był zupełnie gdzie indziej.

Przerwał na chwilę. Wyglądał, jakby nie do końca wiedział, co dalej powinien powiedzieć lub zrobić. Zazwyczaj jego czujne spojrzenie wyłapywało i interpretowało najmniejsze niuanse, a teraz wzrok co jakiś czas mu się rozmywał, a gdy wracał do ostrości, miał w sobie coś obcego. Coś, czego jeszcze w nim nie widziała. Strach, wahanie i coś tak bardzo ulotnego, że nie umiała tego dobrze zinterpretować. Zanim zdążyła się lepiej przyjrzeć i sprecyzować swoje myśli, do sali wszedł inny policjant i wręczył Habie jakiś wydruk. Komisarz spojrzał na nią dopiero, gdy skończył czytać.

Dalia nabrała powietrza w płuca.

– Możecie iść – powiedział sucho, wyraźnie niezadowolony z faktu, że musi je obie wypuścić.

Dalia powstrzymała ulgę, która wołała o uwolnienie wraz z wydychanym powietrzem.

– Cieszę się – odparła spokojnie, ponownie się uśmiechając, jakby w ciągu kilku ostatnich kwadransów spędzonych na komisariacie nie stało się nic wielkiego. Jakby nie zobaczyła zjawy z przeszłości, która nie wiadomo jakim cudem stała się teraźniejszością.

– Jeszcze z panią nie skończyłem. Proszę nie wyjeżdżać z Warszawy – powtórzył to samo, co powiedział jej w Arii. Tyle że tym razem groźba w jego głosie prawie w ogóle nie wybrzmiała.

Podniosły się z Venką z krzeseł, które dotychczas zajmowały, i wyszły z sali, a następnie z komisariatu. Dopiero wtedy Dalia pozwoliła popłynąć uldze, a napięcie zgromadzone gdzieś w okolicy karku i ramion puściło. Było między nimi tyle tematów do przegadania, tyle wspomnień do opowiedzenia, całe stulecia wydarzeń spisanych w Historii Zaklinaczy. Jednak gdy wsiadły do samochodu, czarnego SUV-a zostawionego przez Teowoja, Dalia najpierw odpowiedziała na jedno niewyartykułowane dotychczas pytanie. To, które nurtowało Venkę najbardziej, ale była zbyt dumna, żeby je zadać.

– Nawoj żyje i ma się dobrze. Czeka na ciebie w domu Sabatu. Nadal jest lekarzem, jednym z najlepszych w swojej specjalizacji.

Venka odwróciła głowę w stronę okna. Zawsze tak robiła, gdy znajdowała się na krawędzi, za którą mogłaby się rozsypać. Odwracała się, żeby inni nie dostrzegli jej łez. Ponownie na spojrzała Dalię dopiero wtedy, gdy ta ścisnęła jej dłoń.

– Tylko że ja nie żyję – powiedziała cicho.

Dalię przeszedł dreszcz.

– Co masz na myśli?

Słowa, które usłyszała, ponownie poprowadziły ją na krawędź rozpaczy.



Dalia narzuciła Vence na plecy ciepłą wełnianą chustę. Przyjaciółka była w fatalnym stanie. Mimo że w domu ciągle było naprawdę ciepło, jej ciało nie potrafiło się rozgrzać. Dalia co chwilę dolewała gorącego naparu z malin i lipy do kubka, który dziewczyna trzymała w dłoniach. Minęły już cztery godziny od czasu, kiedy dotarły do domu Sabatu, a dłonie jej przyjaciółki nadal pozostawały lodowato zimne.

Usiadła na sofie obok Zaklinaczki.

– Swaróg tak po prostu cię tu wysłał? – zapytała, kontynuując wątek, który zaczęły już w samochodzie. – To Stworzyciel pierwszego kręgu, a przy tym brat Welesa. Oni się nie mieszają w ludzkie sprawy, nawet ludzi nie zauważają. Weles był wyjątkiem. Potwornym wyjątkiem.

Wypowiedziała te słowa odruchowo, jakby chciała samą siebie przekonać, że taka była prawda. Chciała w to wierzyć. Zaczynała jednak widzieć sprawy takimi, jakimi były w rzeczywistości. Zupełnie jakby to było wczoraj zobaczyła pod półprzymkniętymi powiekami gwiazdy w oczach świetlnego Stworzyciela. Te rzadkie momenty, kiedy odwiedzał ją i Welesa w Nawii. Jego światło rozjaśniało nawieński mrok i odbijało się od srebra Drzewa Życia, tworząc niesamowity spektakl. Nie było to jednak nigdy światło, w którym mogła się ogrzać. Bardziej przypominało zimny ogień, który choć nie parzył, napawał lękiem. Z innej strony wszyscy Stworzyciele pierwszego kręgu w równym stopniu budzili niepokój, co zachwycali. Taka już była ich natura.

– Możliwe czy nie, tak właśnie było. Nie kwestionuje się woli Stworzyciela. Ty tego nie rozumiesz, bo sama jesteś Stworzycielką. Jego obecność była obezwładniająca. Jeśli powiedziałby, żebym poderżnęła sobie gardło, to pewnie bym to zrobiła. Więc skoro nakazał mi powrót do Jawii, to tak uczyniłam. Bez jednego słowa.

Dlatego Stworzyciele pierwszego kręgu nie przenikali do ludzkiego wymiaru również w dobrych intencjach, bo ludzie nie byli w stanie udźwignąć tak wielkiej dawki Viru. Nawet Weles w swej prawdziwej formie nie mógł się pojawić w Jawii, musiał kogoś opętać albo za pomocą zaklęć tłumić swoją naturę.

Venka pociągnęła kolejny łyk reany i odstawiła buteleczkę na stolik. Siniaki goiły się na niej bardzo powoli, jak na człowieku, a nie na Zaklinaczu. Wyglądała naprawdę źle, czuła się pewnie podobnie. Mimo to siedziała wyprostowana, dumna i jak zwykle pełna osobliwej energii, która płynęła z najgłębszych pokładów jej istoty. Venka bez wątpienia była jedną z najtwardszych osób, jakie znała Dalia, można wręcz powiedzieć, że pod pewnymi względami przypominała jej Teowoja. Nie rozpamiętywała zanadto rzeczy, na które i tak nie miała wpływu. Niesamowita była to cecha, biorąc pod uwagę wszystko, przez co przeszła. Okrutna śmierć w klątwie, tortury demonów w Jawii, a teraz jeszcze to…

– Swaróg mi wskazał drogę do Jawii, on też zabrał Teowoja i Rada na bagna demonów – kontynuowała. – A przynajmniej miał ich tam zabrać.

Dalia zamarła. Chciała zadać pytanie o Teowoja, a jednocześnie bała się to zrobić.

Każde wspomnienie, a nawet dźwięk jego imienia, wywoływały w niej ból. W dodatku prawdopodobieństwo spotkania kogokolwiek w Nawii było niemalże zerowe. Nie tylko ze względu na to, że czas w stworzycielskich wymiarach płynął inaczej, ale również dlatego, ze ich konstrukcja takie spotkania praktycznie wykluczała. A jednak…

– Widziałaś ich? Obu? Są cali? Zdrowi?

– A skąd bym wiedziała, że istnieje coś takiego jak policja? Teowoj mi o niej wspomniał, a także o tym, że świat bardzo się zmienił od czasów konnych wypraw i królewskich żołdaków. Dzięki niemu udało mi się tak szybko cię odnaleźć. Jakiś mężczyzna zabrał mnie z drogi swoją piekielną maszyną, przywiózł do miasta – Dalia prawie się uśmiechnęła, słysząc takie określenie na samochód – i przedstawił policji. Resztę już znasz.

Dalii zakręciło się w głowie. Powinna czuć ulgę, że bracia żyją, ale było inaczej. Minęły już dwa jawieńskie tygodnie odkąd wojowie zniknęli za bramą Nawii. Wypełnione były strachem, nadzieją i kompletnym emocjonalnym chaosem. Czyli wszystkim tym, na co się w tej inkarnacji zamknęła, a co wracało do niej z siłą dobrze rozpędzonego bumerangu. Miała tylko jedno wspomnienie z bagien demonów i to wystarczyło, żeby nigdy więcej nie chciała tam wrócić. Fakt, że Swaróg zaprowadził na nie Teowoja i Rada, przyprawiał ją o ciarki. Nie rozumiała też dlaczego Weles pozwolił im błąkać się po Nawii. Musiał wiedzieć, że tam są. Mimo to mężczyźni nadal żyli, a Weles najwyraźniej zapadł się pod ziemię. Pytania mnożyły się w ekspresowym tempie.

– Wiesz, co się dalej z nimi stało?

Venka pokręciła głową.

– Nie. Musiałam ich opuścić od razu po tym, jak Swaróg wskazał mi drogę do wyrwy. Nie mogłam się nawet pożegnać. Teowoj tylko zdążył szepnąć mi kilka słów do ucha i wcisnął mi w dłoń to.

Sięgnęła do kieszeni kurtki i wyciągnęła z niej mały przedmiot. Położyła go na kawowym stoliku. Łzy, które udało Dalii się dotychczas opanować, domagały się uwolnienia. Przed nią leżał bowiem przedmiot, z którym Teowoj nigdy się nie rozstawał. Jego sigil, pieczęć, w której zamknął wszystkie swoje intencje i emocje. Miała go przechować na wypadek jego śmierci do kolejnej inkarnacji. Tak jak on miał przechować jej pieczęć, niebieski kwiat dalii, gdyby stało jej się coś złego.

Pamiętała, jak o tym rozmawiali o świcie po magicznej majowej nocy spędzonej najpierw na polanie, a potem w łóżku.

Żegnał się. Wiedział dokładnie, co go tam czeka, a mimo to zdecydował się pójść. Zdecydował się zostawić ją za sobą. Miała ochotę przytulić jego sigil do serca i nigdy nie wypuścić go ze swoich dłoni. Ale miała także ochotę trzasnąć nim o ścianę i rozbić go w drobny mak. Żadna z tych opcji nie oddawała chaosu emocji, które się w niej kotłowały.

Zawiesiła jego pieczęć na szyi obok swojej. Według tego, co powiedziała Venka, istniała duża szansa, że Teowoj jeszcze żył, że jeszcze nie było za późno.

Nie było nawet sekundy do stracenia. Musiała jak najszybciej dostać się do przejścia między wymiarami i powstrzymać go przed tym, co zamierzał zrobić, a czego najbardziej się obawiała.

– Narysujesz mi dokładną mapę? – Sięgnęła do szuflady pod stolikiem, po notatnik i długopis i podała go Vence.

– Jasne. Wydaje mi się jednak, że jak już zjedziesz z głównej drogi, nie będziesz miała kłopotu ze znalezieniem właściwego miejsca. Napór Viru nieopodal wyrwy jest ogromny. I źle to wygląda. – Przyjaciółka przerwała na chwilę. – Jeszcze jedno. Swaróg nie przysłał mnie tu bez powodu, Dalka. – Skończyła zdanie dokładnie w momencie, w którym w drzwiach salonu pojawił się Nawoj.

Jego krótkie włosy były zmierzwione, a oczy błyszczały jak w czasach klątwy, choć nie miały w sobie ani krzty srebra, tylko zwykłą dla niego szarość. Na twarzy mężczyzny malował się szok, taki sam, jaki przeżyła ona kilka godzin wcześniej na komisariacie, kiedy zobaczyła dawno zmarłą przyjaciółkę wśród żywych. Oddychał ciężko, jakby ostatni kwadrans spędził, biegnąc. Choć zapewne tak właśnie było.

Venka uśmiechnęła się do niego niepewnie, z wahaniem, ale on nie wahał się ani chwili. Podszedł szybko do sofy, na której siedziała, podciągnął ją za rękę do góry i mocno do siebie przytulił. Pasowali do siebie idealnie, bo Venka była wysoką kobietą, na tyle wysoką, że mogła spokojnie położyć głowę na jego ramieniu..

– Nie wierzyłem, jak mi Młody powiedział, że żyjesz. Nie chciałem w to wierzyć. To wszystko jest tak cholernie nieprawdopodobne, że mój lekarski mózg przestaje powoli ogarniać. – Odsunął ją od siebie na odległość ramion i przyjrzał się jej uważnie. Zmarszczył brwi. – Co ci jest?

Venka machnęła tylko ręką.

– A ja myślałam, że jak na trupa, to wyglądam olśniewająco. – Ponownie obdarzyła go uśmiechem. Gdy go nie odwzajemnił szybko dodała: – Wszystko w porządku. Demon mnie trochę poturbował.

Nawoj odrobinę się rozluźnił, ale nadal nie wyglądał na przekonanego. Venka przeprowadziła go przez ostatnie wydarzenia, punktując to, co najważniejsze. Gdy powiedziała mu o Zaklinaczach uwięzionych na bagnach demonów, nieznacznie pobladł, ale jej nie przerywał, dopóki dziewczyna nie skończyła swojej opowieści. Dalia również się nie wtrącała, była jednak zdumiona, że przyjaciółka ominęła kluczowy fragment informacji, które miała mu do przekazania. Nawoj należał do osób, które wolały znać prawdę niezależnie od tego, czego ona dotyczyła. Venka musiała to wiedzieć po tych wszystkich inkarnacjach, które spędzili razem. A jednak teraz go okłamała. W całej opowieści o bagnach i demonach pominęła tylko to, co było najistotniejsze, jeśli chodzi o nią samą.

– Chcę cię osłuchać, tak czy siak.

– Och, oczywiście, jestem gotowa na badanie choćby zaraz. Każdej części ciała. – Venka mrugnęła i dotknęła dłonią jego policzka. – Naprawdę, wszystko ze mną w porządku.

Nawoj pozostał poważny. Badał przez moment dłonią siniaki na jej twarzy, a potem znowu mocno ją przytulił.

– Ja też za tobą tęskniłam – szepnęła, po czym odrobinę głośniej dodała:. – I chętnie skopię ci tyłek podczas sparingu na polanie.

Mężczyzna puścił ją niechętnie. Na jego twarzy w końcu pojawił się uśmiech, a właściwie grymas, który można było przy odrobinie dobrej woli zinterpretować jako przebłysk uśmiechu.

– Możesz spróbować skopać mi tyłek – poprawił ją, a w jego głosie pojawiła się czułość, której Dalia dawno już nie słyszała. Nawoj nigdy nie był mocny w okazywaniu uczuć, ale przy Vence jego oschłe maniery łagodniały. – Czyli w końcu wiemy, gdzie jest ta piekielna wyrwa?

Dalia potaknęła głową.

– Zatem zaraz wyruszamy – powiedział stanowczo.

Venka odchrząknęła.

– Obawiam się, że nie jest to takie proste. Właśnie mówiłam Dalii, gdy wszedłeś, że Swaróg nie wysłał mnie tu bez powodu. Mamy sprowadzić do Nawii Marę. I kazał ci, Dalka, przekazać, że pomoże ci odnaleźć wojów tylko wtedy, gdy tak się stanie. Dlatego tu jestem.

O to chodziło Swarogowi? O Marę? Zdziwiła się, bo Mara należała przecież do Welesa. Czego mógł od niej chcieć? Szybko jednak doszła do wniosku, że tego typu rozważania są niepotrzebne. Sprowadzenie demonicy do Nawii leżało w interesie wszystkich. Jawia będzie bezpieczniejsza, a Swaróg jako Stworzyciel pierwszego kręgu miał nad demonami władzę i mógł zmusić Marę do posłuszeństwa.

– To mamy problem wielkości Patagonii, bo Mara wczoraj nam zwiała. – Dobrowoj pojawił się z kolejnym przygotowanym w kuchni przez Senję parującym napojem. – Przeszukałem internety i raporty policyjne, ale kompletnie niczego nie znalazłem. Któraś z was wie, jak można ją wytropić?

Podał Vence kubek i usiadł na krześle obok stolika. Skrzywił lekko nos, gdy jego wzrok przelotnie padł na stojącą na nim butelkę reany i przełknął ślinę. Wyglądał na zmęczonego. Przez ostatnie tygodnie wszyscy narobili sobie ogromnych zaległości, jeśli chodzi o sen. On nie był wyjątkiem. W dodatku spiętrzył sobie już na starcie zaległości na uniwersytecie, bo studia programistyczne, na które się dostał, ruszyły półtora tygodnia wcześniej niż inne kierunki. Kolejna sprawa, która się zawalała przez kłopoty Sabatu.

– Mara może być wszędzie – westchnęła cicho Dalia.

– Wszędzie? Gdzie wszędzie? W Polsce? – Nawojowi drgała szczęka. – Nie mamy zasobów, żeby ją w krótkim czasie wytropić „wszędzie”. Musisz być bardziej precyzyjna.

– Nie rozumiesz, Mara jest królową demonów, nie obowiązują jej reguły czasowe Jawii ani żadnego innego wymiaru. Może być dosłownie WSZĘDZIE. W każdym czasie, w każdej przestrzeni. Wszędzie poza przyszłością, do której nie ma dostępu nikt z wyjątkiem Stworzycieli.

W salonie zapadła cisza. Taka, która wwiercała się boleśnie w uszy.

– No i, kurwa, pięknie. – Dobrowoj oparł się o wezgłowie sofy.

Nikt z zebranych nie dodał już nic więcej.

Rozdział 6

Mara

Nawia

Teo odruchowo potarł szyję w miejscu, gdzie zawsze wisiał jego sigil. Mimo że go oddał, nadal czuł jego ciężar. Tak jak w każdej swojej inkarnacji, nosił go nieustannie od szesnastego roku życia, i po tylu latach czuł na swej skórze jego wypalone piętno, choć oczywiście o żadnym poparzeniu nie było mowy. Nawia, która początkowo go zachwyciła, zachodziła mu teraz za skórę coraz bardziej. Zmieniała go, choć robił, co mógł, żeby się tej zmianie oprzeć. Niosła za sobą echo czegoś przeraźliwie okrutnego. Nie chodziło o demoniczne bagna ani nawet spotkanie z Chmurnikiem. Z tym potrafił sobie poradzić. Widział wiele okrucieństwa w czasach, gdy klątwa jeszcze ich wiązała. To pustka czyniła to miejsce tak okrutnym. To pustka tak go zmieniała. W Nawii było wszystko, a jednocześnie nie było niczego. Las, tak bujny i pełen przedziwnych roślin, których Teo nigdy wcześniej nie widział na oczy, w rzeczywistości pachniał śmiercią. Żywioły, które rządziły ziemską atmosferą, tutaj milczały. Ziemia, po której stąpali, nie była ziemią, którą znali z Jawii. Między konarami drzew nie szumiał wiatr, a woda, choć mokra, gasiła zaledwie kroplę pragnienia. Rozpalone ognisko parzyło w bliskim kontakcie, ale nie ogrzewało takiej przestrzeni, jaką ogrzewało w Jawii, kiedy siedząc nieopodal dobrze rozpalonego ognia, można było porządnie się spocić. Tutaj królowała lodowata próżnia. Zadziwiające, jak na wymiar, w którym wele miały odpoczywać po jawieńskiej podróży i nabierać sił na nową drogę. Zaczynał rozumieć Dalię i jej zamiłowanie do Jawii. Do życia obecnego w każdej postaci.

– Musimy stąd iść – mruknął Rad. – Nic już nie możemy dla Neda zrobić.

Przyjaciel odzyskał przytomność tylko raz, jeszcze na bagnie Chmurnika. Przenieśli go w głąb lasu, poza zasięg transu, rozpalili ognisko i pełnili na zmianę wartę. Od tamtej pory się nie ocknął. Założyli, że będzie jak z Venką. Kości się zrosną i ciało naprawi, bo według jej słów na tym polegały właśnie tortury. Demon zabijał ich wciąż na nowo, a oni się odradzali jedynie po to, by zaraz ponownie umrzeć. Tymczasem kości pod skórą Neda rzeczywiście się zrosły, a ciało wyprostowało, przytomności jednak nie odzyskał.

Teowoj pochylił się nad przyjacielem i wlał mu jeszcze parę kropel reany do ust.

– Będziemy musieli go tutaj zostawić. – Rad się podniósł i strzepnął drobiny ziemi ze swojej kurtki.

To była najrozsądniejsza decyzja i Teowoj dobrze o tym wiedział. Nie potrafił jednak się na nią zdobyć. Nie w przypadku Neda, któremu winien był więcej, niż kiedykolwiek zdoła się odpłacić.

– Obudzi się – rzekł tylko.

Rad prychnął. Po chwili dołożył jeszcze kawałek drewna do ogniska.

– Można dać mu trochę młota – zaproponował.

Teo spojrzał na brata poirytowanym wzrokiem.

– My ledwo przeżyliśmy młot, a chcesz go dać Nedowi? Jego serce tego nie wytrzyma.

– Może wytrzyma, a może nie, ale nie widzę innego wyjścia, skoro nie chcesz go zostawić. O ile w ogóle ma serce. Ciężko powiedzieć, co kryje się pod jego obecną powłoką. Każda minuta spędzona przy tym pieprzonym ognisku zmniejsza nasze szanse. A jeśli młot go zabije…

– Jeszcze chwila i ja ci wleję młot do gardła, a potem dopchnę pięścią.

– …to wtedy nie będzie już cierpiał, tylko spotkamy się w kolejnej inkarnacji – dokończył Rad.

Teowoj rozważył słowa brata. Nie przewidzieli tego, co tu zastaną, w żadnym ze scenariuszy. Nie mieli pojęcia, że w Nawii będzie czekać na nich cielesny Nedo, a nie jego wela. Nie mogli więc założyć, że Zaklinacze uwięzieni na bagnach, nawet jeśli jakimś cudem uda im się wyrwać ich z rąk demonów, wrócą do reinkarnacyjnego koła. Nie mogli niczego założyć. Radowoj miał jednak rację. Musieli iść do przodu. Nie mogli już dłużej zwlekać.

– Dobrze. Dajmy mu młota – powiedział w końcu, choć słowa te ledwo przeszły mu przez gardło.

Rad skinął głową i wyciągnął ze swojego plecaka odpowiednią buteleczkę. Teo obracał ją chwilę w dłoni, po czym jednym ruchem wlał całą jej zawartość do gardła przyjaciela. Obaj przygwoździli nieprzytomnego woja do ziemi, na wypadek gdyby ruch ciała wywoływany przez specyfik okazał się zbyt gwałtowny. Teo stracił oddech. Cały wymiar zamarł wraz z nim. Raz. Dwa. Zaczął odliczać, żeby przynajmniej częściowo nadać czas procesowi, przez który przechodził właśnie Nedo. Trzy. Nic. Pustka. Cisza. Przy dziewięciu wrócił spojrzeniem do brata. Na jego twarzy malowało się współczucie. Młot działał szybko. Maksymalnie piętnaście sekund. Tylko tyle potrzebował, żeby przywrócić kogoś do życia. Trzynaście. Rad odsunął się na piętach do tyłu. Czternaście…

Najpierw przyszedł ruch. Delikatna konwulsja ciała sterowanego przez młot. A potem Nedo zaczerpnął gwałtownie powietrza i otworzył oczy. Malowało się w nich przerażenie.

– Spokojnie! – krzyknął do niego Rad, ale czegokolwiek by nie powiedział i tak by do Neda nie dotarło. Mikstura tak właśnie działała. Jedyne, na czym można było się skupić po jej zażyciu, to na bólu.

Niedługo potem zaczęło się na dobre. Nedo szarpał się i wrzeszczał, mimo że Teo zatykał mu usta dłonią. Młot rolował się w jego ciele, poruszając kolejne mięśnie wbrew woli właściciela. Mijały kolejne sekundy wrzasku i walki. Obaj bracia trzymali go mocno, wykorzystując praktycznie całą siłę, jaką mieli w mięśniach. W końcu Nedo zamarł, a jego oczy ponownie się zamknęły. Teo potrząsnął nim za ramiona. Raz, drugi, trzeci. Nic. Zdjęło go przerażenie. Na twarzy przyjaciela nie było już żadnego koloru, a jego oddech zanikał. Usiadł na kolanach i czekał. Obaj z Radem czekali. Nic. Znowu cisza. Upływały kolejne ludzkie sekundy, które w Nawii nie istniały.

Rad wypuścił wolno powietrze z płuc.

– Nie było innego wyjścia – powiedział cicho. – Z nim nic byśmy nie wskórali.

– Tylko to cię obchodzi? Twoja zemsta? – Teo nawet nie próbował ukryć lodu, który pojawił się w jego głosie.

Twarz Rada stężała.

– Wiedziałeś, na co się piszesz.

Zaiste. Wiedział, na co się pisze, gdy postanowił pomóc bratu. Wiedział, że zostawia Dalię, a tym samym całe szczęście, jakiego kiedykolwiek doświadczył. Wiedział też, że czeka ich mroczna przeprawa, i wiedział, że być może przeprawa ta będzie kosztować go życie, ale to… Martwy Nedo, po raz kolejny, u jego stóp – tego było już za dużo.

– Na twoim miejscu nie otwierałbym więcej ust bez ważnego powodu. – Teowoj zacisnął zęby.

Szczęka Rada zadrgała.

– Chcesz mi coś powiedzieć?

Teo ledwie zapanował nad nagłym skokiem adrenaliny. Miał ochotę rzucić się na brata, tak jak prawie rok temu uczynił to w jego gabinecie. Tylko tym razem nie mógłby szukać usprawiedliwienia w klątwie. Zacisnął pięści, a następnie rozprostował palce u rąk.

– Śmiało, przywal mi. Przecież od dawna chcesz to zrobić, prawda?! To w końcu ja podrzynałem ci gardło przez tyle inkarnacji. Wszystko pamiętam, wiesz?! Jak przykładałem nóż do jej szyi i po niej przeciągałem, a ty się wykrwawiałeś obok na ziemi. Pamiętam, jak na mnie wtedy patrzyłeś, jak bardzo chciałeś mi wżenić kosę w serce. Jak bardzo pragnąłeś ją uratować, ale nigdy ci się to nie udało. A teraz jesteś tu, ze mną, zamiast być z nią. Polujesz na Stworzyciela, a ona nigdy ci tego nie wybaczy. Nigdy…

Teowoj zerwał się z miejsca i rzucił na brata. Pięść wylądowała z głuchym trzaskiem na jego szczęce, a ręce zacisnęły się na szyi. Rad wycharczał coś przez ściśnięte gardło, ale Teo tego nie usłyszał. Przywalił mu raz jeszcze, a potem powtórzył. Nóż, który nie wiadomo kiedy pojawił się w dłoni Teowoja, błyskawicznie spoczął na szyi brata. Teo przycisnął go mocniej do skóry, aż pokazała się pierwsza krew. Nie słyszał już niczego i niczego nie widział. Cały horror, którego doświadczył przez wszystkie inkarnacje, dopadł go w tej jednej sekundzie, tutaj, w Nawii, w wymiarze, do którego nawet nie przynależał. A połowę źródła swojego nieszczęścia miał w tej chwili pod nożem.

– Co wy… na jasną rzyć… wyprawiacie? – Nedo poruszył się lekko zaledwie parę kroków od nich. Dopiero wtedy dotarło do Teowoja, że Rad się nie broni. Nawet się nie rusza. Na jego twarzy malowała się… ulga. Jakby właśnie na to czekał. Jakby liczył na to, że jego życie za chwilę dobiegnie końca. Że w końcu ktoś podejmie decyzję za niego i zakończy jego udrękę. Teo natychmiast cisnął nóż w bok. Puścił Rada i usiadł na ziemi obok przyjaciela.

– Myślałem, że… – zawahał się.

– Demonowi nie udało się mnie wykończyć, a tobie by miało się udać? Na litość Swaroga, jesteś arogancki. – Nedo nabrał powietrza i się rozkaszlał.

Ostatnie stadium działania młota. Oczyszczanie płuc. Po chwili kaszel również ustał. Ulgi, którą Teowoj odczuwał, nie dawało się opisać słowami. Nie tylko z powodu zmartwychwstania przyjaciela, ale i dlatego, że Nedo się obudził, zanim stało się coś nieodwracalnego. Teo chwycił go pod ramię i pomógł mu usiąść.

– Pierniczony młot. – Nesław wypluł resztki śliny. – Nie dziwota, że Kramer[10] po jego zażyciu napisał tę debilną księgę.

– Gwoli ścisłości Malleus Maleficarum Kramer napisał ją po tym, jak napił się wina z domieszkami od Slavoja i Atanasa, po którym miał halucynacje. A młot tylko pomógł mu dojść do siebie, kiedy schlał się tak, że nie mógł wstać z ziemi – dodał Teo i uśmiechnął się lekko.

– Detale – stwierdził krótko Nedo. – Gdzie my w ogóle jesteśmy?

Rad podniósł się z ziemi. Lewą stronę jego twarzy pokrywał wielki krwiak.

– Cztery kotwice od bagna, na którym więził cię Chmurnik.

Przyjaciel skrzywił się, ale po chwili grymas zniknął z jego twarzy.

– Co zrobiłeś Dalii? – zwrócił się do Rada.

Radowoj wyprostował się jak struna i w tej pozycji zastygł. Złość, jaką Teowoj odczuwał wobec brata, zniknęła. Widział teraz to samo, co zauważył, zanim tu wyruszyli. Zdesperowanego człowieka stojącego na krawędzi śmierci, której uparcie szukał. Zbyt łatwo dał się mu sprowokować. A gdyby nie Nedo…

– Dlaczego zakładasz, ze coś jej zrobiłem? – zapytał przez zaciśnięte gardło.

Nesław wskazał palcem na siniaki na jego policzku.

– Bo tylko za nią Teowoj mógłby tak komuś obić mordę. – Uśmiechnął się słabo. Chwilę milczał. – Ale już chyba rozumiem. Pamiętam!

Rad wytrzymał spojrzenie Neda. Tak już miał. Nigdy nie uchylał się od wzięcia odpowiedzialności za własne czyny, nawet jeśli w tym wypadku odpowiedzialność była kwestią sporną.

– Nie mam pojęcia, jak się tu dostaliście, ale cholernie dobrze was widzieć. Czy kogoś jeszcze… – odchrząknął i usiadł. – Czy komuś jeszcze udało się uciec?

Teo zaciągnął się zimnym powietrzem.

– Zakładam, że Venka wróciła do Jawii.

Nedo potrząsnął z niedowierzaniem głową.

– Venka nigdy by was tutaj nie zostawiła.

– Nie miała wyboru – przerwał mu Teowoj i opowiedział pokrótce o spotkaniu ze Swarogiem.

– Ale jeśli nie przyszliście tu, by pomóc nam się uwolnić, to co właściwie robicie w Nawii?

Teowoj otworzył usta, żeby mu odpowiedzieć, ale nie zdążył. Przyjaciel sam się domyślił.

– Jego zawsze podejrzewałem o brak piątej klepki – wskazał na Rada – ale ty? Oszalałeś. Obaj oszaleliście! Niby w jaki sposób chcecie go dopaść? Stworzyciela?! Naprawdę jesteście tak naiwni, że myślicie, że on nie wie, że tu jesteście? To jest jego wymiar.

– Liczyliśmy na to, że nas znajdzie – powiedział Rad. – Ale, jak dotąd, coś słabo się wykazuje.

Nedo przez chwilę milczał.

– To znaczy, że nie wiecie, jak go znaleźć?

– Nie. Widzę ten cholerny święty gaj w mojej głowie i przebłyski pamięci Welesa, ale nie pamiętam, jak się tam dostać, i nie natrafiłem jeszcze na nic, co by mi o tym przypomniało. Kręcimy się już od dłuższego czasu w kółko.

– No cóż. To skrajna głupota, by ruszyć za Stworzycielem, ale skoro się przy tym upieracie…

– Wiesz gdzie on jest, prawda? – Rad odchylił się do tyłu.

Nedo przytaknął.

– Chyba. W każdym razie wiem, jak dotrzeć do jego gaju.



Dom Sabatu

Dalia przesuwała właśnie po raz kolejny sofę u siebie w sypialni. Tę, na której nie raz zdarzało im się z Teowojem przez ostatni rok przesiadywać. Oraz robić różne inne rzeczy, choć łóżko stało zaledwie parę kroków dalej i było zdecydowanie wygodniejsze.

– Co ty, u licha, wyprawiasz? Słychać cię aż w kuchni. – Branko zajrzał przez uchylone drzwi, po czym wszedł do pokoju bez pytania o zgodę.

Przyjechał od razu po pracy, już godzinę temu, a nie mieli okazji jeszcze porozmawiać, bo Nawoj i Młody oczywiście mieli mu do opowiedzenia więcej.

Odetchnęła głęboko i szarpnęła ponownie za sofę. Przesunęła ją zaledwie kilka centymetrów, ale uznała, że w końcu dotarła do celu. Przynajmniej jeśli chodzi o mebel. Opadła na nią ciężko. Bran nalał herbaty do kubka, którą przyniosła wcześniej z kuchni, i usiadł obok niej.

– Wysiłek fizyczny pomaga mi myśleć. – Oparła plecy o oparcie sofy.

– Nie lepiej pobiegać? – Gdy nie odpowiedziała na jego zaczepkę, dodał: – Wymyśliłaś coś?

Uśmiechał się do niej tak, jak zwykle to robił. Serdecznie i ciepło, niezależnie od tego, czy świat właśnie trząsł się w posadach, czy też postanowił dać wszystkim chwilę od siebie odpocząć. Niesamowite, ile dobra w życiu otrzymała od swojego ziemskiego brata.

– Nie wiem. Może. Pamiętasz, jak mówiłam, że Mara może być dosłownie wszędzie? – Branko potaknął. – Oczywiście możemy jej szukać w teraźniejszości, ale to się nigdy nie uda. Tak jak powiedział Nawoj, nie mamy zasobów. A Mara jest bystra. Bardzo bystra. Wie, że siądziemy jej na ogonie, jak tylko się ujawni. Będzie co prawda musiała się pożywić, ale o jej ofiarach dowiemy się po fakcie i wtedy znowu ucieknie.

Bran zmarszczył brwi.

– Ale przecież sama powiedziałaś… – przerwał. Zastanowił się. W końcu sapnął. – Przeszłość. Chcesz cofnąć się w przeszłość, prawda?

Tym razem to Dalia potaknęła.

– Tak, to, co już wydarzyło się w Jawii, jest niezmienne. Jeśli więc spotkałam Marę w przeszłości, podczas którejś ze swoich ziemskich inkarnacji, to tam mam najlepsze szanse ją znaleźć.

– A spotkałaś ją?

Dalia westchnęła ciężko.

– W tym cały szkopuł, że nie pamiętam. Nie miałam wtedy przecież Pamięci, więc nie wiedziałabym, że to ona. Wiem tylko, że Mara zawsze jest blisko Welesa. Czyli w zasadzie każde wydarzenie w moich ziemskich inkarnacjach jest tak samo prawdopodobne.

– Podróżowanie w czasie jest w ogóle możliwe?

Zasępiła się.

– W teorii tak. I w przeszłość, i w przyszłość, choć ja nigdy wcześniej nie musiałam tego robić, więc doświadczalnie nie sprawdziłam. Z Nawii mogę przenieść się w dowolny punkt w czasie i przestrzeni.

W rzeczywistości podróż, która ją czekała, była znacznie bardziej skomplikowana. Przedostanie się do innego wymiaru, innym tunelem niż Alatyr, niosło ze sobą koszmarne niebezpieczeństwa. Niestabilne przejścia między wymiarami mogły po prostu zabić. Ale gdy jej się to uda, trafi do domu Welesa, którego walnęła drzwiami ludzkiego wymiaru w twarz. Pozostawała też kwestia demonów. Skoro przedostawały się tutaj, to Dalia mogła założyć, że szansa spotkania ich w Nawii była ogromna.

Zadrżała, nie zdołała się opanować. Nie dlatego jednak, że bała się o siebie albo o to, co się z nią stanie. Zadrżała, bo bała się o Teowoja. I Rada. Poważyli się na coś, do czego w żaden sposób nie byli przygotowani.

– Lepszy jakiś plan niż żaden plan – podsumował Bran. – Masz jakiś pomysł, od czego zacząć poszukiwania?

Dalia bezwiednie położyła dłoń na swojej pieczęci. Mara była królową, ale też matką demonów, połączoną ze wszystkimi swoimi dziećmi niewidzialnymi nićmi antymaterii. Czy jako Stworzycielka mogła użyć tych nici, żeby do niej dotrzeć? Ryzyko było ogromne. Mogła postradać w tym procesie zmysły. Mogła narazić innych Zaklinaczy na zranienie – psychiczne i fizyczne. Mogło stać się wiele innych rzeczy, których nie potrafiła nawet przewidzieć. Ale mogło też się udać. W Arii udało się jej w miarę nad sobą zapanować. Zdążyła rzucić zaklęcie, zanim straciła nad sobą kontrolę. Gdyby tylko uchyliła lekko tę bramę, stworzyła zaledwie szczelinę, a nie całe przejście, może to by wystarczyło, żeby uzyskać odpowiedzi, których poszukiwała. Potrzebowała tylko Księgi Żywiołów.

Podzieliła się swoim pomysłem z Branem.



Dalia usłyszała śmiech Venki już w połowie schodów. Znalazła ją w sypialni, w której sypiał Nawoj, gdy wracał do domu Sabatu. W przeciwieństwie do wszystkich innych sypialni, ta jedna znajdowała się na parterze nieopodal kuchni. Venka leżała na łóżku, szczelnie okryta kołdrami, a Nawoj szeptał jej coś na ucho. Oblicze miał poważne, skupione, ale widniała na nim też niesamowita czułość. Nigdy nie patrzył tak na nikogo poza jej przyjaciółką, nawet na Senję.

Nie chciała psuć tej chwili, bo jeśli komuś należał się niezależnie od okoliczności taki moment bliskości, to właśnie tym dwojgu. Nie miała jednak wyjścia. Czas, który płynął w Jawii nieubłaganie, po raz kolejny obrócił się przeciwko Sabatowi. Zapukała w otwarte drzwi i oboje natychmiast na nią spojrzeli. Nawoj odsunął się odrobinę od Venki, nie puścił jednak jej dłoni.

Dalia usiadła na krześle po drugiej stronie łóżka.

– Chyba wiem, jak odnaleźć Marę, ale potrzebuję twojej pomocy – zwróciła się do przyjaciółki.

Nawoj szybko się domyślił, jak sprawy się potoczą, i od razu posłał jej ostrzegawcze spojrzenie. Jego lekarstwa i mikstury Senji co prawda pomagały Vence, ale nie na tyle, żeby całkowicie ją uleczyć. Siniaki na jej ciele znikały, jednak za wolno. Wystających kości nie dało się ukryć nawet pod luźnymi bluzami, które Dalia wyjęła z szafy Teowoja. A do tego jeszcze ta zadyszka, którą Venka łapała nawet po najmniejszym wysiłku. Innymi słowy – dziewczyna była w marnym stanie. A bomba, którą planowała zrzucić na nią Dalia, mogła go tylko jeszcze pogorszyć

Opcje miała jednak wyjątkowo ograniczone. Zignorowała Nawoja i powiedziała:

– Miałam nadzieję, że do tego nie dojdzie, nie mam jednak wyjścia. Utopiec jest tutaj, zamknięty w piwnicy domu Sabatu. Nawoj wymyślił sposób, żeby trzymać demona w uśpieniu, ale potrzebujemy go przytomnego. I pomyślałam, że być może widziałaś na bagnach coś, co mogłoby nam pomóc w okiełznaniu Utopca na jawie.

Ostrzeżenie w oczach woja zamieniło się w otwartą złość. Obiecała mu, że to jedno zostawią między sobą. Dość wycierpiała się Venka z rąk tej demonicznej kreatury, żeby oglądać ją również w tym wymiarze. Dlatego ustalili, że fakt obecności Utopca w sabatowej piwnicy zachowają dla siebie. I gdyby tylko mogła dotrzymać słowa, to by to uczyniła. Czas jednak coraz bardziej przeciekał im przez palce.

Ciało Venki przeszedł gwałtowny dreszcz, jakby doznało bolesnego spięcia. Uśmiech znikł z jej twarzy, a palce zaciśnięte na dłoni mężczyzny gwałtownie pobielały. Jednak gdy ponownie się odezwała, w jej głosie nie było strachu, a jedynie zmęczenie.

– Czego dokładnie ode mnie potrzebujesz? – Puściła jego dłoń.

Konsekwencje za swoje złamane słowo, które widziała w oczach Nawoja, zostawiła sobie na później.

– Opowiedz mi, krok po kroku, o tym, co się stało w Nawii. I w jaki sposób uwolniłaś się z transu Utopca. Nawet jeśli coś wyda ci się nieistotne, to i tak mi o tym powiedz.

Venka nabrała powietrze w płuca, a potem wolno je wypuściła.

– Gdy przeszłam przez Alatyr do Nawii po tym, jak złamałaś klątwę, myślałam, że to już koniec naszej męczarni. Wrócimy do Nawii, odrodzimy się w nowej inkarnacji i wszystko wróci na właściwe tory. Dopóki na mojej drodze nie stanął Utopiec. Nie miałam z nim szans. W mojej głowie znikąd pojawił się trans, który od razu sprowadził mnie na kolana. Zaczęłam się topić na suchej ziemi. A potem demon zawlókł mnie na swoje bagno i topił w kółko i w kółko, a ja się odradzałam tylko po to, żeby za chwilę znowu stało się to samo. – Przerwała na chwilę swoją opowieść i zmarszczyła czoło. – Tylko raz udało mi się uwolnić z jego macek, dosłownie na moment.

– Jak to się dokładnie stało?

– Wykorzystałam sekundy pomiędzy odrodzeniem a kolejnym transem i zdesperowana rzuciłam mu w twarz garścią suchego błota. Zawył i się wycofał, a ja na ten krótki czas odzyskałam swój umysł. Rzuciłam się do ucieczki, ale daleko nie dotarłam. Po tym wszystkim dręczył mnie jeszcze bardziej, jeszcze okrutniej. Aż w końcu zniknął. Teraz już wiem dlaczego.

Dalia przemyślała słowa przyjaciółki. Jej huragan potrafił chwilowo okiełznać demona, ale go nie skrzywdził. Wiązał go, ale na dłuższą metę nie dawał jej żadnej przewagi. Tak samo wyglądała sytuacja w przypadku wiązanych Virem sabatowych zaklęć. A co, jeśli nie o to chodziło? Demony to dzieci Mary, dzieci antymaterii, Antyviru, odwrotność rzeczywistości innych wymiarów.

– Dalio?

Głos Nawoja przywrócił ją do rzeczywistości.

– Hmm?

– Nie odzywasz się już od kilku minut.

– Ziemia – powiedziała w końcu. – Musimy go zakopać w ziemi. Jak najsuchszej. Tylko wtedy będzie na tyle wyczerpany, żeby wpuścić mnie do swojej głowy.

Nawoj zmarszczył brwi.

– A co to niby da?

Dalia zważyła w głowie słowa, którymi powinna się podzielić z Zaklinaczami. Niektóre rzeczy powinny pozostać niewypowiedziane.

– Mara to królowa demonów, wszystkie demony noszą w sobie jej ciemną energię i są z nią połączone. Tak samo jak żywioły połączone są ze mną. Taka jest nasza natura. Jeśli uda mi się wejść do głowy Utopca, jest szansa, że odnajdę również Marę.

Jak na komendę żywioły dały o sobie znać i zadrgały pod jej skórą. Położyła obie dłonie na sercu. Ten mały gest ciągle pomagał jej się skupić, zapanować nad chaosem postępującym w jej ciele. Wyprostowała ramiona.

– Zatem nie ma na co czekać. – Przyjaciółka opuściła nogi z łóżka, nie zważając na protesty Nawoja. – Bierzmy się do roboty.

Oto stanęła przed nimi prawdziwa Venka. Z godziny na godzinę wyglądała coraz gorzej, mimo to nie traciła nadziei i pogody ducha.

– Damy sobie radę sami.

– Żarty sobie stroisz? Za nic nie przepuszczę okazji, żeby wsadzić demonowi piach w rzyć! – Znowu się zachwiała. – Tak à propos, to poznałam twojego brata i gdyby nie Nawoj, to nie wiem…

Nawoj pokręcił głową, ale nie mógł się nie uśmiechnąć. Tak samo jak Dalia.

– Jesteś niemożliwa, wiesz? – Przytulił ją mocno, po części z czułości, po części, żeby wesprzeć własnym ciałem.

– Wiem. – Pocałowała go, tym razem prosto w usta.

10 Heinrich Kramer – dominikański inkwizytor, autor katolickiego traktatu zatytułowanego Malleus Maleficarum (łac.), tłumaczonego na język polski jako Młot na czarownice.

Rozdział 7

Hosty

Nawia

– Tu jest nasza kotwica. – Teowoj wskazał na środek niewielkiej polany otoczonej przez szpaler wysokich dębów. – Już tu byliśmy.

Tym razem naprawdę kręcili się w kółko. Gdyby nie kotwice, nie mieliby szans stwierdzić nawet tego. Otaczająca ich roślinność była bujna i splątana, dokładnie taka sama jak w innych miejscach, które mijali.

– Jesteś pewien, że wiesz, gdzie idziesz? – Głos Rada brzmiał surowo.

Nedo spojrzał na niego spode łba.

– Tędy próbowaliśmy uciekać, gdy dopadły nas demony Welesa. Później dopiero się okazało, że biegliśmy w stronę bagien, czyli prosto w paszczę potworów. Daj mi nóż.

Teo wyciągnął jeden z większych noży z kieszeni kurtki i mu podał. Nedo zamachnął się i przeciął kilkanaście splątanych gałęzi krzewu rosnącego obok jednego z dębów.

– Ależ tu wszystko zarosło. Nie wiem, czym dokarmiają te rośliny.

Pochylił się i odgarnął ręką rosnące nisko przy ziemi liście hosty. Pomiędzy nimi błyskała niewielka kotwica.

– A to jest moja kotwica. Jedyna, jaką udało mi się zostawić, gdy próbowałem uciec Chmurnikowi.

Rad odchrząknął.

– To świetnie. Nasza stoi kilka metrów dalej. I co z tego?

– A to, że moja jest w roślinie, która prowadzi do samego gaju Welesa.

Brew Rada powędrowała do góry.

– A co ta roślina, która rośnie gdzie popadnie, ma wspólnego z Welesem?

Nedo wszedł pomiędzy drzewa i utorował wszystkim drogę nożem przez roślinność. Po chwili znowu uklęknął. Pod jego dłońmi kwitła kolejna niebieskawa hosta.

– Wcale nie gdzie popadnie, hosty widziałem tylko w jego gaju. Trzymajcie się blisko.

Bracia spojrzeli po sobie zdziwieni, ale zastosowali się do jego polecenia. Nedo rozejrzał się i zrobił kolejnych kilka kroków. A potem jeszcze kilka, aż dotarł do wysokich krzewów, za którymi kryła się następna ścieżka. Zupełnie inna od tej, którą do tej pory podążali. Wzdłuż niej, w odległości kilku metrów od siebie, rosły dęby, a miedzy nimi hosty. Całe morze połyskujących, niebieskawych host.

– Wszystkie ścieżki w Nawii prowadzą do gaju Welesa, o ile idzie się za hostami. Tyle się nauczyłem, zanim porwał mnie Chmurnik. Jeżeli zboczy się ze ścieżki, to odnalezienie ich prawie graniczy z cudem. W szczególności jeśli ktoś nie wie, czego szuka.

Rad pochylił się nad jedną z roślin i ujął jej liście między swoje palce.

– Czyli chcesz powiedzieć, że gdybyśmy wcześniej pląsali między tymi chwastami, już dawno bylibyśmy w gaju Welesa?

Nedo uniósł ironicznie brew.

– Agra się zmieniła, odkąd zostałem trupem? Dlatego masz kłopoty ze zrozumieniem?

Rad nie dał się sprowokować. Pokręcił tylko głową, mrucząc coś pod nosem do samego siebie.

Teowoj wyszedł na środek ścieżki. Widok, który się przed nimi malował, poruszył w nim jakąś czułą strunę. I nie chodziło o to, że był spektakularny. A przynajmniej nie tylko o to.

Daleko przed nimi srebro, które towarzyszyło im w postaci ledwo widzialnych drobinek, zagęszczało się i osiadało na czubkach drzew, tworząc niesamowity, połyskujący szpaler. Na jego końcu widniał srebrno-zielono-brązowy las.

Gaj Welesa. Tam właśnie czekało na nich przeznaczenie.

Spojrzał na brata, a on nieznacznie kiwnął głową. Byli gotowi.

Na koniec wszystkiego.



Dom Sabatu

– Kurna, jak ciężko – sapnął Młody, gdy po raz kolejny dźwignął łopatę, żeby wbić ją w ziemię. Cały dzień padało i nasiąkła wodą.

Jego staraniom towarzyszył cichy i chrapliwy oddech Utopca, którego Zaklinacze w asyście Branka przyciągnęli z piwnicy na sabatową polanę. Nawoj spojrzał na Dobrowoja spode łba. Jakby nie było, to on wykonał większość roboty.

– Wystarczy już – powiedział, gdy Młody przerzucił kolejną porcję ziemi. Chwilę potem zwrócił się do Dalii. – Skończyłaś? Utopiec za chwilę się obudzi.

Oddech demona rzeczywiście stawał się coraz głośniejszy i coraz bardziej regularny.

– Prawie.

Dalia wyszeptała zaklęcie i żywioł ziemi pośrodku pentaklu, który usypała dookoła dołu przeznaczonego dla Utopca, rozbłysnął srebrem. Woda, która zebrała się w tej części sabatowej polany, odpłynęła z cichym szelestem, zostawiając za sobą suchy jak wiór piach i równie suche rośliny. Sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła na wszelki wypadek słoik z dyptamem, który dobrze sypnięty w oczy, dawał im chwilę przewagi. Uwolnienie żywiołów zostawiła sobie jako ostateczność.

– Gotowa jesteś? – zapytała przyjaciółkę.

Venka wyciągnęła przed siebie pięści pełne ziemi.

– Żartujesz? Marzyłam o tej chwili od pierwszego transu, którym mnie ta demoniczna hiena obdarzyła.

Dalia ścisnęła lekko ramię dziewczyny.

– Zanim się obejrzysz, będzie po wszystkim. No dobrze. Nawoj?

Nawoj pochylił się nad demonem i zmierzył mu puls.

– Już za chwilę.

– Pamiętajcie, żeby od razu blokować trans. Róbcie, co chcecie, śpiewajcie w myślach, stawiajcie ściany z cegły. Wszystko, co na was zadziała, jest dobre, bylebyście nie słuchali tego, co Utopiec do was mówi.

Mężczyźni pochylili się nad demonem i pchnęli go do dołu Upadł na plecy, oszczędzając wojom mało przyjemnego siłowania się z bezwładnym, nawieńskim potworem w wąskiej, pospiesznie wykopanej szczelinie.

Dalia położyła Księgę Żywiołów na ziemi i zdjęła z szyi swoją pieczęć. Kiedy umieściła ją na wierzchu okładki, błysk przeciął wieczorną szarugę. Żywioły aktywowały się w niej. Poruszone bliskością stworzycielskiej energii próbowały wydostać się na zewnątrz. Zignorowała je i odnalazła w księdze odpowiednie zaklęcie. Nić. Inkantacja wiążąca dwa umysły, którą przeprowadzić mogli jedynie Stworzyciele. Słabsza wersja opętania. Odetchnęła głęboko parę razy wczesnojesiennym powietrzem i wyprostowała plecy. Była gotowa.

Nawoj w jednej ręce trzymał strzykawkę z środkiem usypiającym, a w drugiej nóż. Dobrowoj dzierżył w dłoniach kij bejsbolowy, z którym nie rozstawał się od czasu nocnego polowania nad Wisłą. Opierał go swobodnie o własne ramię, ale Dalia znała go dobrze i wiedziała, że swoboda i luz w ułamku sekundy zmienią się w atak, jeśli zajdzie taka konieczność. Bran stanął tuż za nią i położył dłoń na jej ramieniu, na wypadek gdyby go potrzebowała. Venka zaś, schowana za Nawojem (pod jego przymusem), z wrodzoną sobie niecierpliwością potupywała nogą, czekając na rozwój wydarzeń. Czas płynął w ciszy i dłużył się niemiłosiernie, aż w końcu Utopiec otworzył oczy. Jego twarz niemal natychmiast wykrzywił grymas złości.

– Baga zatra – wysyczał przez zęby, ale prawdziwa wściekłość ogarnęła go, gdy dojrzał Venkę. Poznał ją, nie było co do tego żadnych wątpliwości. Szarpnął łańcuchy, ale nie zdążył zrobić nic więcej. Venka sypnęła mu ziemią prosto w oczy. Trans zamilkł, a Utopiec upadł ciężko z powrotem do dołu. A więc działało. Dalia odetchnęła z ulgą, Nawoj również.

– Pamiętasz mnie, co? – Venka nabrała piachu w obie garści i rzuciła w niego raz jeszcze. – To za każde utopienie, za każdą moją śmierć w mękach. A to za Neda! – Kolejna garść i kolejny wrzask Utopca. – To za Slavoja!

Bam.

Ziemia rozsypała się po torsie demona. Jego wrzask przerodził się w wycie.

– To za każdego innego Zaklinacza i człowieka, którego kiedykolwiek torturowałeś! – Wysypała na niego kolejne garści ziemi, ponownie trafiając w oczy. – To za…

Nawoj złapał ją za ramię.

– Wystarczy. Jeśli go całkiem przysypiesz, Dalia nie będzie mogła dokonać tego, po co wszyscy tu przyszliśmy.

Ręce Venki drżały, ale nawałnica, która przetaczała się w niej jeszcze moment temu, powoli ustawała. Utopiec nie wył już, tylko charczał. Sprawiał wrażenie, jakby przygniatał go spory kawałek żelbetonu, a nie zaledwie kilka garści suchego jak wiór piasku. Dalia odnalazła jego czarne oczy i natychmiast przeszedł ją dreszcz. Pamiętała, jak te oczy wyglądały, zanim zawładnęła nimi demoniczna czerń. Były jasnoniebieskie jak jej własne.

– Zrób mi przysługę i się nie poruszaj – powiedziała w starej agrze.

– Zatra – wycharczał Utopiec w odpowiedzi.

– Tak, wiem, jestem zdrajczynią. Gdzie jest Mara?

Nie zaszkodziło zapytać, choć nie spodziewała się wielkich rezultatów.

– Zatra – odpowiedział, zgodnie z przewidywaniem.

Dalia westchnęła.

– O ile łatwiej by było, gdybyś po prostu powiedział, gdzie ona jest.

Pochyliła się nad dołem jeszcze niżej i zaczęła szeptać. Oczy demona rozszerzyły się ze zdumienia i poruszył się gwałtownie, strącając część ziemi ze swojego ciała. Dalia jednak nie przestawała. Jej szept szybko przerodził się w krzyk. Energia Viru rozsadzała jej ciało, mimo to nie przestawała zaklinać. Srebrne drobinki Viru łączyły się w nici i wędrowały w górę od ciała demona po piachu, a gdy dosięgły palców Dalii, przeszył ją ból. Nici wżynały się w jej ciało coraz głębiej i głębiej. Przegrywała z nimi, ale nic już nie mogła zrobić. Zaklęcie się dokonało, a ona stanęła na krawędzi przepaści.

– Nawoj! – krzyknęła, mając nadzieję, że Zaklinacze usłyszą w jej głowach ostrzeżenie.

Tylko tyle mogła zrobić, zanim pochłonęła ją ciemność. Ostatnie, co usłyszała, to huk uwalniających się żywiołów.



Nawia

Gaj Welesa przywitał ich ciszą. Taką samą jak w całej Nawii. Bujna przyroda trwała bezszelestnie, zawieszona w wymiarze, który nie znał upływu czasu ani zmian w przestrzeni. Teowoj stąpał ostrożnie pomiędzy drzewami z dłonią zaciśniętą na nożu Welesa, zastanawiając się, czy ktoś żywy w ogóle kiedykolwiek tędy przechodził. Starał się nie widzieć Dalii spacerującej ramię w ramię z Welesem. Próbował zdusić w zalążku wszelkie myśli, które w tym miejscu mogły przynieść jedynie chaos. Z mizernym skutkiem. Wspomnienia i obrazy dopadały go coraz gwałtowniej.

– Niezły widok, co? – rozbrzmiał za jego plecami cichy głos Neda.

Bez wątpienia sceneria malująca się przed ich oczami była zarazem najpiękniejsza i najbardziej przerażająca, jaką Teowoj miał okazję kiedykolwiek oglądać. Mieniące się srebrem ogromne Drzewo Życia górowało nad polaną i otaczającym ją gajem. Ludzie sięgali zaledwie jego korzeni. Korony innych drzew gaju również pokrywało srebro, tak samo jak drogę, którą się poruszali. Niebieskawe hosty i inne pnącza porastały gęsto przestrzenie między pniami, a sklepienie nad ich głowami emitowało lśniące światło. Ciemność nie miała tutaj wstępu. Po raz kolejny Nawia go zaskoczyła.

Rad stanął obok niego.

– Wygląda na to, że nikogo nie ma w domu.

Teowoj jeszcze raz przyjrzał się przestrzeniom między drzewami. Otworzył się na Vir, który w gaju Welesa drgał tak mocno, że prawie przyprawiał o ból. Niczego jednak w jego energii nie znalazł. Ani innych wel, ani władcy Nawii.

– Dziwne. – Nedo wyszedł spomiędzy drzew na polanę. – Nie tak to pamiętam.

Obaj z Radem do niego dołączyli.

– Powiedz jeszcze raz, co się działo, kiedy przekroczyliście Alatyr? Weles tu był? – Teo włożył nóż Stworzyciela z powrotem do kabury w kieszeni swojej puchowej kurtki.

Nedo wzdrygnął się i wytarł dłoń o klapę wierzchniego okrycia.

– Tak zakładałem. Ale nie wiesz, jak to było. Nicość to niebyt. Nie ma cię, a nagle lądujesz tu i widzisz to wszystko. – Potarł brodę. – Byliśmy zdezorientowani. Większość z nas rzuciła się między drzewa, żeby się ukryć. Nikt nie chciał stanąć oko w oko z Welesem.

– Czyli go nie widziałeś – podsumował Rad, mówiąc bardziej do siebie niż do Neda.

– Nie. Czułem jednak jego obecność. Nie potrafię tego dobrze opisać. Zaraz po tym, jak Alatyr nas tu przerzucił, otoczyła nas niesamowita energia. Przez chwilę czułem się jak… w domu, jakby ta energia nas witała. Zmiana nadeszła błyskawicznie. W energii pojawił się gniew Welesa, którego nie można było pomylić z ludzkim gniewem. – Nedo zamknął na chwilę oczy i przetarł nagle spocone czoło. – Dlatego zakładałem, że tu był. Gdzież indziej mógłby zresztą być? Przecież jest władcą tego wymiaru.

Teowoj wymienił z bratem spojrzenia. Coś było bardzo nie tak. Nie zakładał, że Weles będzie na nich biernie czekał, a tym bardziej nie spodziewał się, że pozwoli im wędrować po swoim królestwie bez żadnych konsekwencji. To, na co był przygotowany, to starcie z panem Nawii tuż po przekroczeniu wyrwy. Stało się jednak inaczej. Tkwili tu już nie wiadomo jak długo, a głód doskwierał im tak mocno, że bliscy byli zjadania nawieńskich roślin, bo zapasy, które ze sobą zabrali, już się kończyły. Mieli jedynie niewielką ilość ziół, które musieli zostawić na najcięższe czasy. I reanę, której zabrali naprawdę sporo.

Po prawdzie Teowoj nie wiedział, co dalej. Chcieli się dostać do gaju Welesa i dopięli swego. Nie mieli zaplanowanego kolejnego ruchu. Znaleźli się w środku królestwa Stworzyciela Magii i stali w nim z pustymi rękami.

Radowoj zrobił parę kroków w stronę Drzewa Życia i przechylił głowę. Przyglądał się charakterystycznemu przejściu pomiędzy drzewami, nad którym gałęzie tworzyły specyficzny tunel.

– Co się dzieje? – Teowoj podszedł do brata.

– Rozejrzyj się. Niczego ci to miejsce nie przypomina? – odparł Rad.

Teowoj powiódł wzrokiem po otoczeniu i… zrozumiał.

– A niech mnie. – Rozmasował sobie kark. – To jest ta sama polana! Tylko po naszej stronie drzewo jest mniejsze i zielone.

– O czym wy mówicie? – Nedo przeskakiwał spojrzeniem pomiędzy nimi.

– To jest lustro Jawii – wyjaśnił Rad. – Jesteśmy na polanie, na której Dalia złamała klątwę, tylko po drugiej stronie lustra. Na tej polanie ona i Teowoj obudzili się w ludzkim świecie w pierwszej inkarnacji. My wszyscy byliśmy w tym czasie na polanie nieopodal, gdzie budowaliśmy Chram. Tam, gdzie dzisiaj stoi dom Sabatu.

Teo poczuł się jakby dostał obuchem w głowę. Powinien był się domyślić, dlaczego Welesa nie było w Nawii. Dlaczego jeszcze go nie spotkali. Bo pomimo całego bólu, pomimo transu, w którym Weles trzymał go w noc ostatniego Przesilenia, widział jego twarz, zanim Dalia wypchnęła go za bramę wymiarów. Czuł pod skórą jego emocje, całą ich gamę. Była tam wściekłość, dzika, nieokiełznana furia, ale dostrzegł też coś innego… Głęboko ukrytą miłość do Żywii.

Ruszył przesmykiem w stronę drugiej polany, nie siląc się na środki ostrożności.

– Wyjaśnisz mi, co zamierzasz zrobić? – Rad oczywiście od razu do niego dołączył. Nedo również.

– Jeden Alatyr prowadzi do Nawii, drugi do Prawii, na polanę Dalii. Tak musi być. Dlatego tak dobrze czuliśmy się na sabatowej polanie, bo była zasilana energetycznie z Prawii, z jej domu. Dlatego ona tak ją uwielbiała, nawet jeśli tego domu nie pamiętała.

– A dlaczego zakładasz, że Weles tam będzie?

– Bo ja na jego miejscu bym tam był.

Wściekłość i zazdrość rosły powoli, ale nieubłaganie. Próbował się opanować, próbował tłumaczyć sobie, że to nic takiego, że nie chodziło o niego. Wysiłki spełzały jednak na niczym. Odgarniał kolejne krzaki, pomagając sobie nożem, i nie zważał nawet na to, czy wojowie idą za nim. Sama myśl o tym, że Weles był w jej domu, że stąpał po jej ziemi po tym, co zrobił jej i całemu Sabatowi, doprowadzała go do szału.

Droga zabrała na oko dokładnie tyle, ile zajmowała ta trasa po stronie Jawii. Zaledwie dwadzieścia minut według ludzkiego czasu, który Teo odliczał swoim oddechem. Zatrzymał się dopiero pod rozłożystym dębem, znacznie większym od sabatowego, ale równie dostojnym. Jego korona, w przeciwieństwie do Drzewa Życia, była zielona.

Teowoj nie mógł uwierzyć, jak bardzo ta polana przypominała ich sabatową. Znał ją tak dobrze. Spędził na niej setki godzin w poszukiwaniu trzeźwości umysłu i ukojenia, gdy nadmiar myśli przekraczał dozwolone granice konieczne do utrzymania zdrowego rozsądku. Jedyną różnicą, jaką dostrzegał, była bujniejsza roślinność, która w Jawii rosła tak okazale jedynie późną wiosną, w okolicach letniego przesilenia.

Na myśl o tym, że dom Sabatu znajdował się w tak niewielkiej odległości, że Dalia była tak blisko, a jednocześnie tak daleko, przechodziły go dreszcze. Całe życie kryło się tuż za tą niewidzialną ścianą dzielącą wymiary. Nie zdziwiło go, że to właśnie tu powstał Chram, a później dom Sabatu. Dla Dalii był to zaledwie jeden krok do jej prawdziwego domu. Mogła swobodnie przemieszczać się między wymiarami, zanim Weles rzucił na nią swoją klątwę. I zanim zamknęła Alatyr do Nawii. Mogła swobodnie podróżować z ramion Welesa prosto w jego ramiona. A jednocześnie czuć się prawie jak u siebie.

Nedo położył dłonie na korzeniach dębu.

– Nie widać na pierwszy rzut oka Alatyru, ale na pewno coś tu jest. Vir jest za mocny jak na zwykłe drzewo. – Uklęknął i odgarnął spomiędzy korzeni kilka garści ziemi. – No i jest.

Biały jak śnieg Alatyr zamigotał, jak tylko padły na niego pierwsze drobiny nawieńskiego srebra. Teo ukląkł obok przyjaciela i położył na kamieniu obie dłonie. Od razu przeszyła go zdwojona energia Viru. Po raz kolejny znalazł się na granicy bólu, mimo tego się nie wycofał. Czekał na preludium swojego przeznaczenia. Minuty jednak mijały, a nic się nie zmieniało.

Cisza.

Brama nawet nie drgnęła, przepływ Viru nie zmienił się nawet na jotę.

Pustka.

Teowoj usiadł pod dębem na Alatyrze i oparł się plecami o korę, tak jak robił to tysiące razy z Dalią na sabatowej polanie. Kobieta, którą kochał nad życie, była tak niedaleko, zaledwie po drugiej stronie lustra, i mógłby przysiąc, gdyby nie wiedział lepiej, że siedzi tuż obok niego. Nawet jeśli nie było to możliwe, czuł jej obecność, jakby fizycznie dotykała jego ciała. Czuł energię jej weli, słyszał jej śmiech. Tak długo z tym walczył. Z każdą myślą, która domagała się jego uwagi. Z każdą myślą o niej. A teraz, gdy tu dotarli, tak blisko jej prawdziwego domu, nie miał szans się temu przeciwstawić. I nawet już nie próbował.

Zamknął oczy i pozwolił swoim myślom na chwilę popłynąć w stronę wspomnień. To właśnie wtedy w jego głowie rozległ się przeraźliwy wrzask, który szybko przerodził się w pojedyncze powtarzane w kółko niezrozumiałe słowa.

Rozdział 8

Zatra

Dom Sabatu

Ciemno. Wszędzie jest ciemno. Boli. Dusza. Serce. Wszystko.

Muszę się pożywić. Jestem tak strasznie głodny.

Moje ciało jest inne. Moje komórki rozpadają się i składają na nowo. Nic nie rozumiem.

Ziemia. Za dużo ziemi. Nie mogę wstać. Muszę się pożywić. Kto tu jest?

Strach. Cisza. Słyszę w końcu:

– WYYYNOŚ SIĘ!

Wrzask rozdziera moje własne bębenki. Nie moje ciało rozpada się na miliardy drobnych cząsteczek, a po chwili składa się na nowo. Ból jest nie do zniesienia. Cierpienie jest nie do zniesienia.

– WYYYNOŚŚŚ SIĘ!!!!

Krzyk w mojej głowie narasta. Jakiś inny głos walczy ze mną, ale przegrywa. Coś muszę zrobić. Coś… Gdzie ja jestem? Dlaczego jestem? Nie mogę wstać. Nie moje ciało zgniata coś potwornie ciężkiego. Zbieram myśli. Wiem, że czegoś szukam. Obrazy wskakują mi do głowy i równie szybko się ulatniają. Są chaotyczne. Czy dzieją się teraz? Czy już się wydarzyły? Kobieta. Znam ją. Ma jasne, długie włosy i niebieskie oczy. Jej skóra jest przezroczysta, a pod nią kryją się ogień i woda. Ziemia i powietrze. Oplatam jej umysł swoimi słowami. Płacze. Cierpi. A ja nie mogę przestać.

Muszę się pożywić. Jestem głodny. Tak bardzo głodny.

Otwieram oczy. Nade mną szaleje huragan. Ogień, woda, ziemia i powietrze mieszają się i tworzą tornado, które niszczy wszystko. Przesuwam dłonią po swoim torsie i natychmiast przestaję. Ziemia parzy. Ponownie zamykam oczy.

– ZATTRAAA! Wynoś się!

Znowu ten głos, znowu ze mną walczy. Zatra. Znam to słowo. Szukam go w swojej pamięci. Nie znajduję. Odnajduję za to kolejną kobietę. Moją matkę. Jej energia zgniata mnie bardziej niż ziemia. Boje się jej, boję się do niej przemówić. Boję się kary. Pociągam najdelikatniej, jak tylko umiem, za te czarne nici antymaterii, która kłębi się we mnie niczym huragan. Widzę ją. Widzę moją matkę. Tak dawno jej nie widziałem. Jej czarnych, krótkich włosów i równie ciemnych oczu. Wszystko pamiętam. Tak dobrze pamiętam, gdy pierwszy raz ją ujrzałem. Choroba w mym ciele się rozprzestrzenia, roznoszona przez czarne jak smoła żyły. Tak bardzo mnie boli. Matka patrzy na mnie i nie przestaje szeptać.

– Pokaż mi, co chcę zobaczyć! – krzyczę.

Nakazuję głosowi, który nie chce mnie wpuścić, nie chce dać mi poczuć odpowiedniej nici.

– NIE!!!

– Pokaż!

Już wiem, gdzie jestem. Już wiem, po co jestem. Kolejny obraz. Nie. Nie obraz. Dźwięk. Muzyka. Upał. Zapach końskiego łajna miesza się z potem ludzi i wonią kadzideł. Znam ten zapach. Znam ten dźwięk. Już wiem. Wiem, gdzie jestem. I gdzie muszę być raz jeszcze. Puszczam nici. Spadam. Pochłania mnie ciemność. Słyszę inny głos. Prowadzi mnie w stronę światła.

„Obudź się, do cholery!”

Trzymam się tego głosu najmocniej jak potrafię.



Dalia zamrugała gwałtownie, próbując zaadaptować wzrok do ciemności. Niewiele widziała, ale po zapachu rozpoznała, że była znowu w domu Sabatu.

– Matko, ale najadłem się strachu.

Na dźwięk głosu Brana od razu poczuła ulgę. Sięgnął do włącznika lampki i po chwili jej sypialnię rozjaśniło światło. Przetarła powieki.

– Jak długo byłam nieprzytomna? – odchrząknęła. – Nie pamiętam do końca, co się stało.

Bran milczał przez chwilę.

– Jakieś dwie godziny.

W jej sercu i ustach pojawiło się coś niezwykle gorzkiego. Smak jakiegoś wydarzenia, którego świadomie nie pamiętała, ale czuła w energii jego echo.

– Co narozrabiałam?

Cisza. Westchnięcie. A potem:

– Spaliłaś połowę polany i przy okazji podpaliłaś nam to i owo. Nawoj oberwał najbardziej.

Dalia zerwała się na równe nogi.

– Spokojnie. Nic mu nie jest. Nikomu nic nie jest, na szczęście. Reana bardzo dobrze radzi sobie z oparzeniami.

Zachwiała się. Bran natychmiast znalazł się przy niej i podtrzymał ją za ramię. A więc jej sen powoli zaczynał się spełniać. Nie udało jej się powstrzymać żywiołów, nie udało się nad nimi zapanować. Stawała się narzędziem zniszczenia.

– Gdzie jest Nawoj? Muszę go zobaczyć.

Nie czekała na odpowiedź. Wybiegła na korytarz, nie patrząc, czy Bran podąża za nią. Na Nawoja natknęła się w kuchni. Siedział przy stole, a przed nim stał kubek z parującym napojem. Dalia rozpoznała w nim mieszankę przeciwbólową, którą Nikolina przygotowała jeszcze w zimę na lżejsze przypadki i przysłała do domu Sabatu. Lżejsze przypadki, powtórzyła w myślach, dopuszczając do siebie znaczenie tych słów.

– Tak bardzo mi przykro – zaczęła jeszcze w progu, ale uciszył ją podniesieniem ręki.

Jego twarz nadal nosiła resztki śladów oparzeń, ale poza tym reana zdążyła zrobić swoje. Dalia usiadła po przeciwnej stronie stołu, z sercem tak ciężkim, jakby zrobione było z ołowiu.

– Jak długo wiedziałaś? – Skarcił ją wzrokiem.

Nie musiał doprecyzowywać, żeby go zrozumiała. Mogła go okłamać, tak jak już wcześniej to uczyniła, mówiąc, że nic się nie dzieje ani z nią, ani z żywiołami, mogła zataić prawdę, twierdząc, że wybuch na polanie to przypadek związany z nowym rytuałem, którego wcześniej nigdy nie odprawiała. Nie chciała jednak tego robić. Dla bezpieczeństwa wszystkich Zaklinaczy.

– Od tamtego Przesilenia. Najpierw śniłam o tym, że żywioły działają poza moją kontrolą. Potem na jawie zaczęły się drobne wpadki, tu spięcie, tam silniejszy wiatr. A to, co stało się dzisiaj… Przepraszam. Naprawdę myślałam, że uda mi się nad sobą zapanować. Tak bardzo mi przykro. – Przełknęła ślinę.

Nawoj wypił kilka łyków naparu.

– Jeśli chcesz za coś przeprosić, to za to, że mi wcześniej nie powiedziałaś – westchnął ciężko. – Wiesz już, co chciałaś wiedzieć?

Dalia wróciła wspomnieniem do wydarzeń na polanie. Jakimś cudem udało się jej opętać demona. Przynajmniej w tym nie zawiodła Sabatu. Dowiedziała się też znacznie więcej, niż wcześniej zakładała. Wiedziała, kim były demony, ale do tej pory żyła z myślą, że demoniczna choroba zabiera resztki weli ze sobą. Tak jednak nie było. Demon brał górę, ale nie był w opanowanym przez niego ciele sam. Wiedza ta przerażała ją na równi z faktem, że Teowoj z Radem byli w Nawii. Znalazła jednak w umyśle demona to, czego szukała.

– Mara ukryła się w Fanagorii.

Nawoj splótł dłonie na karku.

– Zatem czas wyruszać.



Pół godziny później wszyscy już na nią czekali w salonie. Poza Branem, którego wysłała do mieszkania w Warszawie po kilka drobiazgów.

– Musimy się rozdzielić. Demony będą napływać przez wyrwę, jak tylko zwęszą temat wolności.

– Nie bądź głupia – zaprotestował Nawoj. – Jak sama zamierzasz zapolować na Marę, a potem stawić czoła Welesowi w Nawii? I nie wiadomo jakim jeszcze istotom?

– Nawoj ma rację – wtrącił Młody. – Jakby Teo się dowiedział, że pozwoliliśmy ci pójść samej do Nawii, to by nas zabił.

– Tylko że Teowoja tutaj nie ma, prawda? – wybuchnęła, zanim zdążyła się ugryźć w język. W salonie zapadła całkowita cisza. – Zostawił mnie za sobą i zdecydował za mnie, za nas wszystkich. Ponadto sprowadził na ten świat coś, co nie powinno w tym wymiarze istnieć, i skazał się na los, którego nie życzyłabym najgorszemu wrogowi – odetchnęła głęboko. Uspokoiła się, choć przyszło jej to z ogromnym trudem. – Tylko ja mogę stanąć przed Stworzycielami. Poza tym nie będę sama. Zabiorę ze sobą Senję.

– Mnie? – Senja podniosła na nią zdumione, stalowoniebieskie oczy. – A w czym ja ci pomogę? Przecież nie mam już Viru.

– Byłaś wtedy ze mną, Teowojem i Radem w Fanagorii. Twoja wiedza zielarska i Księga Ścieżki, którą znasz na pamięć, też mogą się przydać. Będę potrzebowała pomocy w starciu z Marą. Sama nie dam rady jej zawlec do Prawii i oddać Swarogowi.

Nawoj poruszył się niespokojnie i rzucił przelotne spojrzenie Vence.

– Skoro masz dostęp do przyszłości, to nie możesz tam, no wiesz, skoczyć? I zobaczyć, co się stanie? Już raz tak zrobiłaś. Przed Orionidami.

– Nie wiedziałam, co się stanie na Orionidach, widziałam jedynie, że Łowca też tam będzie. Wszyscy jesteśmy splątani srebrnymi nićmi i wszystkie czyny mają swoje konsekwencje w przyszłości. Przecież znasz Księgę Ścieżki. Przyszłość nie jest definitywna, podlega modyfikacjom, bo zależna jest od teraźniejszości.

Mogła „spojrzeć” w przyszłość, ale zobaczyłaby tylko to, co jest w niej teraz, a nie to, co może być konsekwencją kolejnego ciągu zdarzeń. Poza tym w warunkach jawieńskich przyszłość wymagałaby od niej przeprowadzenia rytuału z ogromnym użytkowaniem Viru, a musiała zachować energię na ważniejsze czynności niż podglądanie niepewnej przyszłości.

– A przeszłość? – zapytał Dobrowoj.

– Przeszłość już się wydarzyła. Nie możesz zmienić czegoś, co już miało miejsce.

– Ja pójdę z tobą, nie ona – wtrącił się Nawoj.

Odwróciła się.

– Ciebie wtedy z nami nie było. Nie możesz podróżować do miejsca w przeszłości, w którym się nie pojawiłeś. Musiałbyś opętać kogoś, kto tam był, a to łamie Soleme. Poza tym jesteś najsilniejszym wojem, jaki mi pozostał, a demonów w Jawii nie ubywa – mówiąc to, zdała sobie sprawę, jak bardzo przez ostatnie dni na nim polegała.

Nawoj przeklął cicho pod nosem. Nie miał argumentów i dobrze o tym wiedział. Venka przyglądała się mu ze zmarszczonym czołem, ale wkrótce się rozpogodziła.

– Senjo?

Senja milczała naprawdę długo.

– Dobrze – odpowiedziała w końcu, nie patrząc na nią, tylko na Nawoja. Obie na niego patrzyły.

Delikatnie, z wyraźną niechęcią skinął głową.



Czas przeciekał Dalii przez palce. Teraz, gdy wiedziała już tak dużo, nie chciała tracić niepotrzebnie ani jednej sekundy. Od razu po tym, jak dogadali szczegóły podróży i rozłożyli obowiązki, wybrała się na piętro do byłej sypialni Teowoja.

– Wiesz, czego konkretnie będziesz potrzebowała? – Dobrowoj zawisł nad skrzynią, w której Teo trzymał broń. Po chwili wyciągnął z niej kilka noży. Tych, których ich właściciel nie zabrał do Nawii. – To wszystko, co zostało.

– Wystarczy – odparła.

Nie była pewna, czy noże w Nawii w ogóle do czegoś jej się przydadzą, ale Nawoj się uparł, żeby je ze sobą zabrała.

Młody zajrzał do paru szuflad w szafie. Wyciągnął z niej dwie latarki i kilka baterii, które do nich pasowały.

– To zawsze się przydaje.

Dalia usiadła na idealnie posłanym łóżku Teowoja, nieużywanym chyba od roku. Kiedy klątwa zniknęła wraz z Welesem za bramą Nawii, Teowoj przeniósł się do ich wspólnej sypialni. Ona dołączała do niego za każdym razem, gdy nocowała w domu Sabatu. W tej sypialni oboje byli gośćmi. A jednak każdy kąt i każdy przedmiot boleśnie go przypominały. Wszystko miało tu swoje miejsce. Jedynym „bałaganem”, jaki po sobie zostawił, były równo złożone ubrania, o których zapomniał lub nie zdążył schować z łóżka do szafy. I zbite lustro.

Założyła na siebie jedną z zostawionych na wierzchu bluz. Pachniała tak jak Teowoj, mieszanką korzennych przypraw, ziemią i męskimi perfumami. Nie udało jej się powstrzymać westchnienia, choć ściągnęła nim spojrzenie najmłodszego woja.

Gdy skończyli z Młodym przeszukiwać pokój Teowoja, zeszli na dół do holu, gdzie obok wyjścia czekali pozostali. Przy ścianie stały dwa stały spakowane już plecaki, nad którymi pochylał się Nawoj. Senja podawała mu kolejne mikstury i zioła zamknięte w małych słoiczkach i butelkach. Na koniec Nawoj zważył oba plecaki w dłoniach.

– Wagowo jest po równo. Jesteś pewna, że te wszystkie zioła są ci potrzebne?

Dalia pokiwała głową.

– W Nawii co prawda ziół jest pod dostatkiem, ale niewiele z nich przypomina działaniem te ziemskie. Wolę mieć ze sobą gotowe mikstury na różne wypadki.

Senja zawiązała ciężkie, czarne buty za kostkę i włożyła puchową kurtkę, a potem odwróciła się do stojącego w progu sypialni Nawoja.

– Jak wyglądam?

– Jak ktoś inny. Masz. – Nawoj umieścił dwa noże w jej kurtce. – Na wszelki wypadek. Wygodnie ci?

– Może być.

Odkąd uzgodnili, że Senja wyrusza z Dalią, wyglądał na zasępionego, ale nie próbował już nikomu niczego perswadować. Zresztą, odkąd w domu pojawiła się Venka, poświęcał jej absolutnie każdą wolną minutę swojego istnienia. A gdy spała albo była zajęta czymś innym, wertował medyczne źródła, żeby jej pomóc. Senja wydawała się za to patrzeć na nich obojętnie.

– Spotkamy siebie w przeszłości? – upewniła się Zaklinaczka.

Dalia na chwilę przerwała pakowanie.

– To trochę bardziej skomplikowane. Nie możesz być w dwóch miejscach. Alatyr w Nawii jest tunelem czasoprzestrzennym w przeszłość, jednak tylko dla samej świadomości, wchodzisz w głowę i ciało samej siebie z tamtego czasu, ale ze swoją obecną świadomością i wiedzą.

Senja zastanowiła się nad jej słowami.

– Ale przecież to już się wydarzyło, dlaczego w takim razie nie pamiętam, że polowałyśmy na Marę?

– Świadomość wypiera opętanie. Dlatego nie pamiętasz. Musiałabyś zrobić specjalny rytuał, żeby własne opętanie zobaczyć.

– A nie możemy… nie wiem… Rada tam przydybać czy coś i wytłuc z niego Welesa jakimś rytuałem?

Dalia uśmiechnęła się lekko.

– Srebrne nici Viru zrealizują przeszłość dokładnie w takiej postaci, w jakiej się wydarzyła. Możesz być tylko obserwatorem przeszłości, a nie aktywnie ją zmieniać, bo Vir nie pozwoli ci na żadną ingerencję i naprawi wszystko, co zmodyfikujesz. Zresztą sama już niedługo się przekonasz, jak to wszystko działa.

Dalia dopakowała Księgę Żywiołów, a pieczęć na wszelki wypadek ukryła w małym, płóciennym worku i zawiesiła pod bluzą na szyi. Vir momentalnie oplótł całe jej ciało i wysyłał przyjemne drżenie do okolic serca. Długo myślała nad tym, czy zabierać księgę ze sobą do Nawii, gdzie przecież czekał na nią Weles. Jednak po głębszym zastanowieniu nie widziała innego wyboru. Po pierwsze nigdy więcej nie chciała jej porzucać. A po drugie tylko w niej zamknięte były pierwsze zaklęcia. Jedyne, które mogły pomóc jej w walce z Welesem. Położyła rękę na pieczęci i trzymała ją w takiej pozycji od dłuższej chwili, żeby dodać sobie siły w zadaniu, które ją czekało. Mogła mieć tylko nadzieję, że jeszcze nie jest za późno, i Teo z Radem nie przekroczyli granicy Prawii. Zawiesiła jego sigil na szyi obok swojej pieczęci. Była gotowa.

– Wyglądacie jak mrówki ze słoniem na plecach. – Venka przysiadła na fotelu przy schodach, na którym zazwyczaj siadał Rad. Po drodze do fotela musnęła ramię Nawoja.

Z godziny na godzinę jej stan się pogarszał. Siniaki, które początkowo widniały na jej skórze zaledwie w niektórych miejscach, teraz zagarniały coraz większą powierzchnię. Wystarczyło lekko ją dotknąć, żeby pojawiły się nowe. Każda, nawet najdrobniejsza czynność wymagała od niej coraz większego wysiłku. Zmiany postępowały w zastraszającym tempie, dużo szybciej, niż Dalia się spodziewała, i nie pomagały ani specyfiki Sabatu, ani medycyna konwencjonalna, którą stosował na niej Nawoj.

– Nawoj, dasz nam, dziewczynom, chwilę?

Zaklinacz zawahał się, ale po chwili kiwnął głową i zniknął w korytarzu. Senja odchrząknęła.

– Sprawdzę jeszcze swoją sypialnię, czy na pewno wszystko zabrałam.

– Nie musisz wychodzić…

– Nie, w porządku. I tak chciałam jeszcze zadzwonić do Nikoliny i pogadać z twoim bratem, zanim wyruszymy.

Dalia niespecjalnie się dziwiła takim obrotem sytuacji, bo obie z Venką starały się nie wchodzić sobie w drogę. Gdy tylko zostały same, odwróciła się do przyjaciółki i powiedziała:

– Musisz mu powiedzieć prawdę. Postawił na nogach pół polskiej opieki medycznej, żeby ci pomóc, a oni naprawdę mają co robić.

– Wiem. Po prostu nie chciałam psuć tego małego cudu, który się między nami wydarzył.

– Na to nie masz wpływu. Możesz go jednak przygotować, a nie zaskoczyć – przerwała na chwilę. – Jak go znam, to wybrałby szczerość.

Poprawiła Vence koc na ramionach i sięgnęła po ułożoną na podłodze obok plecaka Księgę Cieni. Chyba jako jedyna w Sabacie wykorzystywała ją głównie do notatek. Przynajmniej w tej inkarnacji.

– Powiedz mi raz jeszcze, słowo po słowie, co usłyszałaś od Swaroga.

Venka spełniła jej prośbę. Dalia ponownie przeszła przez swoje zapiski, upewniając się, że niczego nie pominęła.

– Same kłopoty są z nimi – mruknęła pod nosem.

– Z kim?

– Ze Stworzycielami.

– Eee, takie same kłopoty jak z facetami w Jawii. Testosteron ich rozsadza, ot i wszystko. Więcej Stworzycielek powinno być.

Dalia roześmiała się perliście.

– Testosteron? Widzę, że przyswajasz nowe słowa jak gąbka. Telefon też już ogarnęłaś?

– To przeklęte urządzenie. – Venka uśmiechnęła się szeroko. – Nawoj zbadał mnie już chyba pod każdym kątem, więc ze słownictwem medycznym jestem za pan brat. Tylko nie zbadał mnie jeszcze tak, jak bym chciała. – Venka mrugnęła do niej, ale po chwili spochmurniała. – Domyślam się, że Senja ma z tym coś wspólnego. Albo to, jak wyglądam. Już jedno lustro na swój widok stłukłam, to duże w sypialni Teowoja. Zostawiłam je zbite na podłodze. W twoim imieniu, bo wiem, że ty do przemocy uciekasz się w ostateczności, a ja tam nie mam z tym problemu.

– Jesteś niesamowita. – Dalia delikatnie przytuliła przyjaciółkę, uważając, aby nie dołożyć jej kolejnych siniaków na ciele. – A co do Nawoja, to nie wiem, jaka jest sytuacja między nim a Senją, ale jedno wiem na pewno: nigdy nie widziałam go tak wściekłego i tak przerażonego jednocześnie jak dwa dni temu, gdy wróciłam z tobą do domu Sabatu. Myślałam, że pobiegnie do piwnicy i rozjedzie Utopca piłą mechaniczną, a wtedy nie wiedział nawet, że to właśnie Utopiec cię torturował. Zresztą Senja też nie jest już taka sama jak kiedyś.

Venka milczała przez chwilę, a potem zmieniła temat.

– Nic się nie martw, Stworzycielko. Dopilnuję, żeby Nawoj i Dobrowoj zajęli się wszystkim pod twoją nieobecność.

Dalia otarła łzę, która pojawiła się w kąciku jej oka, po czym wstała.

– Dbaj o siebie. Do zobaczenia w przyszłości, kiedykolwiek to będzie.

Rozdział 9

Człowiek

Nawia

Głos, który dochodził do Teowoja, był jednocześnie tuż obok i gdzieś bardzo daleko.

– Nie słuchaj go. Niezależnie od tego, co mówi, nie słuchaj go, na litość Swaroga! Radowoj, pospiesz się do rzyci, Teo za długo już nie wytrzyma!

Znał ten głos. Był mu bliski. Skoncentrował się na nim.

– Zostaw go, ty demoniczny kurwiesynu!

Spojrzał przytomniej. Rzeczywistość była chaosem, strzępkiem pourywanych fragmentów. Był w ruchu, ale to nie on ten ruch wywoływał. To nie on miał kontrolę nad swoim ciałem. Ból otrzeźwił go jeszcze bardziej. Jakieś szpony wżynały się i parzyły mu kark, a nogi ciągnęły się po ziemi. Bolało go całe ciało.

– Tu jestem, pieprzona gnido!

Nedo. Głos należał do Nesława. Teowoj ostatnim wysiłkiem woli dobył ukrytego w kieszeni noża i machnął nim na oślep w bok, z nadzieją, że trafi w przeciwnika. Nie pomylił się, ucisk na szyi zelżał, i jego głowa opadła na ziemię. Raz jeszcze zamachnął się i wbił nóż w jego nogę, a potem odwrócił głowę, by ocenić z czym miał do czynienia. Demon był tego samego wzrostu co on, ale na tym podobieństwa się kończyły. Ciało demona było spalone, zwęglona skóra gdzieniegdzie opadała, odsłaniając kawałki gnijącego mięsa i czarne żyły. Czerwone, przepalone oczy wpatrywały się w niego z wściekłością.

Teowoj zamachnął się po raz kolejny, ale demon zbił cios i przyłożył mu z całej siły w szczękę. Zaklinacz uderzył głową o ziemię. Spróbował wstać, ale znowu poczuł na swoim karku szpony.

– Pieprzony pohaniec! – Nedo rzucił się na demona z nożem w ręku i ucisk znowu odrobinę zmalał. – Teowoj, uciekaj!

Kątem oka Teo zauważył, że Alatyr, którego wcześniej nie mógł otworzyć, rozbłysnął pod palcami Rada. Chwilę potem nad kamieniem pojawiła się delikatna, opalizująca łuna. Brama. Jego brat znalazł sposób na otworzenie bramy do Prawii. Teowoj nie miał czasu, by zastanawiać się, jak udało mu się tego dokonać. Działał w stu procentach automatycznie. Wykorzystał sekundy nieuwagi demona, które podarował mu Nedo kosztem otrzymania potężnego ciosu w bark, i wydobył z wewnętrznej kieszeni kurtki drugi nóż. Jedyny, który mógł coś w tym wymiarze zdziałać. Stal Welesa. Bez wahania wbił go demonowi w pierś.

Efekt był natychmiastowy. Demon upadł na ziemię. Wił się jak częściowo zgnieciony robak. Nawet nie szukał drogi ucieczki. Nie krzyczał, krzyk uwięziony miał we wzroku. Czarne żyły pod jego skórą nabrzmiały. Po kolejnej chwili przestał się szarpać, jakby zdał sobie sprawę, że od narzędzia, którym został zraniony, nie było ucieczki. Nedo przeczołgał się obok Teowoja.

– Skończ to wreszcie – wychrypiał.

Teo uniósł nóż Welesa i użył go raz jeszcze, celując tym razem prosto w serce demona. Czerwone światło w oczach nawieńskiej istoty zgasło w tej samej chwili. Nóż Welesa okazał się czystą śmiercią, tak jak Rad widział to w swojej głowie. Zaklinacz odczekał jeszcze kilka chwil, by upewnić się, że demon nie żyje. W końcu spróbował podnieść się z ziemi, ale zastygł w bezruchu, ponieważ stwór zaczął się zmieniać. Transformować. Niebieskość zastąpiła obecną w tęczówce czerwień, czarne żyły schowały się głębiej pod skórę, włosy wydłużyły się nieznacznie. A gdy się dokonało, gdy transformacja dobiegła końca, leżał przed nim młody mężczyzna, niewiele starszy od Dobrowoja. Z jasnymi włosami i równie jasnymi oczami. Teowojowi zrobiło się potwornie zimno. Z widokiem martwego demona poradziłby sobie bez problemu. Ale przed nim leżał człowiek. CZŁOWIEK. Jak to było możliwe?

Po chwili dołączył do nich Radowoj. Jego puchowa kurtka była częściowo spalona, a twarz pokrywały bąble, typowe dla oparzeń skóry.

– Silny skurwysyn. – Rad splunął krwią, ale gdy jego oczy spoczęły na demonie, zamilkł. Przyglądał się mu z takim samym zdziwieniem jak Teowoj. – Co, do cholery – wysapał w końcu. – Widziałeś wcześniej coś takiego?

Pytanie skierował do Neda. Jednak Zaklinacz w odpowiedzi pokręcił tylko głową.

Rad się wzdrygnął, jakby chciał odpędzić od siebie nieprzyjemne wspomnienie, i podał Teowojowi butelkę z reaną. Dopiero w tym momencie Teo uzmysłowił sobie, że od ciągnięcia po ziemi, które zafundował mu demon, ciało boli go w wielu miejscach. Po karku ciekła ciecz – zapewne krew po wbitych tam szponach demona. Jeansy, które miał na sobie, były w wielu miejscach podarte, a skóra pod nimi pokryta wieloma ranami. Tył głowy miał rozcięty od spotkania z wystającą z ziemi gałęzią.

Wypił kilka kropel reany, ale nie czekał, aż wejdzie w działanie. Wszyscy trzej wrócili do Alatyru. Na nim Radowoj usypał Merkabę. Symbol, którego Sabat używał do pokonywania barier własnej jaźni.

– Skąd wiedziałeś, że Merkaba zadziała? – Nedo przyglądał się usypanemu z ziół symbolowi z równą ciekawością, co Teo.

– Z ksiąg – prychnął Radowoj. – Jak na sabatowego kronikarza mało wiesz, Nesławie Dobrzeński.

– Nie pytałem, czy Merkaba ogólnie działa, Radowoju Sulimo, ale skąd wiedziałeś, że zadziała w tym miejscu. – Nedo nie pozostał mu dłużny. – Przemądrzały pohaniec – burknął pod nosem na tyle głośno, żeby Rad go usłyszał.

Teowoj przeciągnął dłonią po opalizującej materii bramy. Energia Viru, jaka od niej płynęła, była przeogromna. I w przeciwieństwie do wyrwy, którą poczynili nożem Welesa, nie czuł w niej bólu, jedynie opór. Tak jakby brama była osobnym bytem, który miał własny rozum, i z jakiejś przyczyny uznał, że nie jest on godny jej przekroczenia i przejścia do innego wymiaru. Spróbował raz jeszcze, tym razem dotknął bramy obiema dłońmi. Opór jeszcze się zwiększył.

– Czujesz to? – Ruchem głowy wskazał na bramę.

Radowoj powiódł dłonią po materii.

– Czuję energię Viru, jeśli o to ci chodzi.

Nie. Nie o to chodziło Teowojowi. Jeszcze raz położył obie dłonie na ścianie. Znowu to samo. Opór. Jakby Vir nie życzył sobie, żeby szli dalej. Odsunął ręce i odwrócił się do Neda.

– Ty zostajesz – powiedział tonem nie znoszącym sprzeciwu i zakomunikował bratu wzrokiem to, czego nie chciał powiedzieć słowami.

Cokolwiek miało się zadziać, Teowoj nie zamierzał narażać przyjaciela. Nie po tym, co przeszedł na bagnach demonów. Nie po wiekach spędzonych w nicości. Nesławowi należał się odpoczynek, a nie następna walka. Należał mu się gaj Welesa, w którym mógł nabierać sił do kolejnej ziemskiej drogi, a nie pełen niebezpieczeństw wymiar, w którym nie znali dnia ani godziny.

– Odbiło ci? Nie mam mowy, żebym tu został. – Nedo spróbował go ominąć i wejść w bramę jako pierwszy, ale tym razem to Radowoj stanął mu na drodze.

– Będziemy cię potrzebowali tutaj – powiedział Teo. – Jeśli coś pójdzie nie tak, zrób wszystko, żeby się stąd wydostać. I powiedz jej… – przełknął ślinę. Właściwe słowa nie przychodziły.

Nedo westchnął.

– Widzę, że z każdą inkarnacją stajesz się coraz bardziej dramatyczny. Powiem Dalii, co trzeba. – Przyjaciel uśmiechnął się do niego, ale uśmiech ten nie objął oczu. – Slava!

Teo rzucił mu ostatnie spojrzenie i bez namysłu wszedł w bramę. Vir uderzył w niego z ogromną siłą, ale to doświadczenie w niczym nie przypominało tego, co przeżyli, przechodząc przez wyrwę.

W zasadzie nie potrafił powiedzieć, co się stało. Opór, który odczuwał, szybko zniknął, i pozostała tylko czysta energia Viru. Po prostu w jednej sekundzie swojego istnienia byli w Nawii, w kolejnej zaś stali na ziemi, która niegdyś musiała być porośnięta bujną trawą. Teraz niemalże w całości pokrywała ją srebrno-czarna maź. Nie to jednak zmroziło go do szpiku kości. Pomiędzy drzewami dostrzegł łąkę. A w zasadzie coś, co kiedyś musiało nią być. Teraz miał przed sobą obraz nędzy i rozpaczy, który w żaden sposób nie przypominał wymiaru Stworzycieli. Zapach śmierci dosłownie unosił się w powietrzu.

– Gdzie my, do kurwy nędzy, znowu trafiliśmy? – Rad stanął koło niego nieco zdyszany.

Teowoj wiedział, na co patrzył, choć z drugiej strony nie mógł uwierzyć, że obraz, który malował się przed ich oczami, był prawdziwy. A jednak. Całą swoją istotą czuł, że się nie mylił. Zaczerpnął powietrza i wolno wypuścił je z płuc.

– Jesteśmy w domu Żywii.



Białowieża

Jechali w stronę wschodniej granicy już dobre trzy godziny. Kolejną godzinę szli leśną ścieżką prowadzącą do miejsca, które na mapie zaznaczyła im Venka. Jej przyjaciółka miała rację, gdy tylko wysiedli z samochodu, Dalia nie miała żadnych wątpliwości, że wyrwa jest blisko. Z każdym kolejnym krokiem tylko upewniała się w przekonaniu, jak źle mają się sprawy i jak wielką szkodę w konstrukcie wymiarów wyrządzili Zaklinacze. Vir krwawił. Obumierał. Krzyczał do niej, a ona nie potrafiła mu pomóc. Nie od razu. Nie bez innych Stworzycieli. Gdy dotarli na miejsce i zobaczyła, ten ból na własne oczy. Nie zdołała powstrzymać łez. Wokół wyrwy, którą utworzyli Rad i Teo, pojawiały się coraz to nowe pęknięcia. Trucizna spływała po ścianie i wlewała się mieszaniną czerni i srebra do obu wymiarów. Nigdy, w całym swoim stworzycielskim życiu Dalia nie widziała czegoś równie przerażającego.

– Uważaj. – Ostrzegła Nawoja, który prawie nastąpił nogą na srebrno-czarną maź.

– Co to jest?

– Trucizna – szepnęła. – Nawoju, nie możecie tu przebywać.

Zaklinacz uniósł brew w niemym zapytaniu.

– Nie możecie tu pełnić warty. To was zabije. Musicie znaleźć inny sposób na wyłapywanie demonów.

To właśnie ustalili jeszcze w domu Sabatu, że będą mierzyć się z demonami przy wyrwie, dopóki Dalia nie wróci. Nie było to jednak możliwe. Mężczyzna ostrożnie obszedł plamy na mchu i ścieżce, a potem zajrzał przez wyrwę.

– Dlaczego to się dzieje?

Rozłożyła ręce.

– Nie wiem. Nikt nigdy nie uszkodził Viru i konstruktu światów. Jeśli jednak tego nie powstrzymamy, to cały ten konstrukt runie. Naturalny porządek życia i śmierci zostanie zachwiany, a wtedy… Nie jestem pewna, czy nawet Świętowit zdoła nam pomóc. – Odetchnęła głęboko.

Dotknęła zdrowej części ściany Viru. Pracował nieustannie, próbując naprawić to, co zniszczyli ludzie, ale na próżno. Znowu czuła śmierć. Tak jak czuła ją za każdym razem, gdy osaczała ją energia Łowcy. Połączenie czegoś wspaniałego z czymś, co nie powinno w tej rzeczywistości istnieć. Otarła łzy i odwróciła się, by pożegnać się z bratem.

– Uważaj na siebie, mała czarownico. – Branko przytulił ją mocno. – Jesteś pewna, że nie chcesz, żebym z tobą poszedł?

Dalia pokręciła głową.

– Im mniej nas w innych wymiarach, tym dla wszystkich lepiej, a do Fanagorii i tak nie możesz się z nami udać. Poza tym jestem przekonana, że Nawoj nie zostawi cię w spokoju. – Spojrzała przelotnie na Zaklinacza, w milczeniu nakazując mu ostrożność, a potem zwróciła się do Senji.

– Gotowa jesteś?

– Zaraz znajdę się w wymiarze przeznaczonym dla umarłych. Jak myślisz?

Nawoj ucałował ją w czubek głowy i odpowiedział za Dalię:

– Myślę, że demony mają się czego bać. Pamiętasz, co ci mówiłem o nożach? Celuj w prawą część brzucha, to powinno skutecznie zatrzymać każdego napastnika.

Dalii wręczył kilka strzykawek z środkiem usypiającym.

– To na wszelki wypadek. Nie jestem pewien, czy się przydadzą, ale zabierz. Na Utopcu leki nieźle się sprawdziły. – Celuj w cokolwiek, najszybciej jednak podziałają, gdy trafisz w brzuch lub mięśnie ud.

Dalia włożyła je do kieszeni kurtki, choć nie sądziła, że akurat tego będzie potrzebować.

– Dziękuję. I do zobaczenia w przyszłości.

– Może nie. Może zobaczymy się już za chwilę. Sama mówiłaś, że w tamtym wymiarze czas nie istnieje.

– Możliwe – odpowiedziała zgodnie z prawdą. – Senjo?

Zaklinaczka szeptała coś jej bratu do ucha, a na jego twarzy pojawił się leniwy uśmiech. Zupełnie niepasujący do powagi sytuacji.

– Idę już, idę. – Pocałowała go szybko, jednak nie w policzek, jak miała to w zwyczaju, ale prosto w usta, zostawiając Brana wrośniętego w ziemię jak słup soli. Prawdę powiedziawszy Dalia nigdy go jeszcze takim nie widziała. Senja naprawdę potrafiła mieszać facetom w głowie, z Virem czy bez. Wyciągnęła do Zaklinaczki dłoń.

– Pod żadnym pozorem mnie nie puszczaj – powiedziała.

Oplotła ją swoją energią, bo wiedziała bowiem, że przejście przez niestabilny tunel czasoprzestrzenny będzie brutalne. Czym innym było przechodzenie do innego wymiaru utworzonym przez Stworzycieli tunelem, a czym innym przedostanie się do niego dziurą dosłownie wykrojoną nożem. Miała nadzieję, że jej stworzycielska moc przynajmniej częściowo ochroni Senję. Ostrożnie przełożyły nogi ponad krawędzią wyrwy. Vir wessał je błyskawicznie. Dalia przyjęła go tak jak zawsze z otwartymi ramionami, ale i tak przeżyła wstrząs. Prawie taki sam jak wówczas, gdy Vir zaatakował ją na klatce schodowej.

Ból był potworny. Zupełnie jakby ktoś porozdzielał w niej wszystkie komórki i złączył je na nowo. Vir dosłownie rzucił nią o ziemię kilka metrów dalej. Odczekała chwilę i z mozołem wstała z ziemi, po czym rozejrzała się w poszukiwaniu towarzyszki. Kobieta leżała nieopodal wyrwy praktycznie nieruchomo. Poruszała jedynie lekko palcami. Dalia natychmiast do niej podbiegła.

– Matko, jak mnie wszystko boli – jęknęła cicho Senja.

– Wiem. Masz, wypij to. – Dalia wlała Zaklinaczce do ust parę kropel reany. – Zaraz poczujesz się lepiej.

– Jesteś pewna?

– Nie, ale z nadzieją patrzę w przyszłość. – Odczekała kilka chwil i podała jej rękę. – Możesz już wstać?

Senja poruszyła na próbę rękami i nogami.

– Chyba tak. To zawsze tak boli? To przejście?

– Jeśli przechodzisz przez Alatyr, w ogóle nie boli, czujesz tylko takie specyficzne mrowienie. To nie jest jednak naturalne przejście pomiędzy wymiarami, tylko wyrwa.

Senja podniosła się powoli, otrzepała kurtkę z ziemi i rozejrzała się po otoczeniu. Ból, który jeszcze przez chwilę malował się na jej twarzy, szybko zmienił się w ciekawość.

– Więc to jest Nawia? Tyle razy tu byłam po śmierci i nic nie pamiętam.

Dalia uśmiechnęła się lekko.

– Tak powinno być. Inaczej nie mogłabyś się zregenerować do nowego życia. Rozpamiętywałabyś, co się stało, a może nawet próbowałabyś…

– Coś zmienić – dokończyła za nią Senja. – A przeszłość jest niezmienna.

– I frustruje, jeśli poświęcisz jej za dużo uwagi, szczególnie jeśli skupiasz się na negatywach. Tutaj masz odpoczywać.

Senja odetchnęła głęboko, przeganiając pozostałości bólu. Na szczęście reana działała błyskawicznie.

– Pięknie tu.

Miała rację. W Nawii było pięknie, choć inaczej, niż Dalia pamiętała. Nad nimi rozpościerało się srebrne niebo. Z każdej strony otaczała je bujna roślinność, choć większość z tych roślin była dla ludzi trująca. Niewielka część jej osobowości, ta, której bliżej było do Żywii niż do Dalii, czuła niesamowitą ekscytację, że się tu znalazła. Za bardzo bała się jednak o Teowoja, Rada oraz innych Zaklinaczy uwięzionych na bagnach demonów, by dać się ponieść tej radości. Bała się o losy wymiarów, które stanęły na krawędzi całkowitego rozpadu. Tego jednak jej nie powiedziała.

– To co teraz? – Senja potarła ramiona dłońmi. – Jak się dostać do tej… – Umilkła w połowie zdania. Jej spojrzenie biegło ponad ramieniem Dalii, w głąb lasu.

Gdy Stworzycielka zobaczyła to, co widziała jej towarzyszka, cicho westchnęła.

– Co to, u licha, jest? – zapytała prawie szeptem Senja.

– To są zbłąkane wele.

Uśmiechnęła się i pozwoliła stworzycielskiej energii przez chwilę popłynąć. Zaledwie odrobinę, wystarczająco, żeby wele przestały się ich obawiać. Jej uśmiech szybko jednak zgasł. Coś było nie tak. Rzadko która wela ośmielała się opuścić gaj Welesa i narazić się na niebezpieczeństwa czyhające w Nawii, na spotkanie z demonem i wieczną tułaczkę. A teraz stało przed nią już sześć wel i choć zazwyczaj były płochliwe, tym razem podchodziły bardzo blisko. Dołożyła tę anomalię do wielu innych, z którymi musiała sobie poradzić. Teraz musiała zająć się tym, co najważniejsze.

Serce wyrywało się jej do Teowoja. Tak bardzo chciała go odnaleźć, ocalić przed losem, który mógł stać się jego i Rada udziałem. Na Swaroga, chciała uwolnić swoje żywioły, żeby go znalazły i nawróciły do Jawii. Nie mogła jednak tego uczynić. Musiała najpierw sprowadzić tu Marę, a potem przedstawić swą sprawę Stworzycielom pierwszego kręgu, z nadzieją, że staną po jej stronie przeciw Welesowi.

Roztarła zmarznięte dłonie. Mieli szczęście w nieszczęściu, bo Dalia mogła się założyć, że wyrwa na tyle skutecznie absorbuje Welesa, że pozwalało im to na ukrycie się w generowanej przez nią energii. W tym widziała swoją szansę oraz szansę dla Teowoja i Rada.

Rozdział 10

Obywatelka Nawii

Dom Sabatu

– Au! Uważaj trochę – syknęła Venka, gdy Nawoj po raz kolejny wbijał jej igłę z podłączoną kroplówką.

Westchnął. Ile to już było tych kroplówek? Leków? Badań? A jej stan cały czas się pogarszał. Od wczorajszego wieczora, odkąd wrócił do domu Sabatu po tym, jak przy wyrwie zostawili Dalię i Senję, czyli zaledwie w ciągu sześciu godzin, jej stan pogorszył się na tyle, że ledwo mogła się ruszać. Konsultował jej przypadek z każdym specjalistą, którego udało się w tak krótkim czasie złapać. Wszyscy dawali propozycje leczenia, żadna jednak nie okazała się trafiona. Został jeszcze rezonans, ale do tego trzeba było szpitala, a zawiezienie jej w takim stanie sprowadziłoby im na głowę policję. Był na to jednak gotów. Nawet na zmierzenie się z policją.

– Wiem, że nie leży to w twojej naturze, ale postaraj się nie ruszać.

Venka zachichotała, ale posłusznie zastygła w miejscu. Cała ona. Posiniaczona, chora, z doświadczenia wiedział, że potrafi przypieprzyć tak mocno, że w głowie pokazywały się gwiazdy, a chichotała jak podlotek. Za to ją kochał. Za te wszystkie małe sprzeczności, które niegdyś wnosiły koloryt do jego codziennego życia. W żadnej z późniejszej inkarnacji nie poznał kobiety, która tak załaziłaby mu za skórę jak Venka. Nawet pełna kolorów Senja, z którą łączyło go jedynie kilka pospiesznie skradzionych fizycznych aktów oraz quasi-przyjaźń po fakcie. Z Venką było inaczej.

Włożył do uszu stetoskop i przytknął metalową końcówkę do jej piersi. Jej ręka natychmiast wylądowała na jego dłoni, przesuwając ją tak, że praktycznie pokrywała całą pierś. Nawoj przełknął ślinę.

– Venko… – Jego głos był cichy, udręczony. – Próbuję cię zbadać.

Uśmiechnęła się szeroko i przekręciła się tak, że rozcięcie sukienki, którą pożyczyła jej Senja przed wyjazdem, sięgało powyżej połowy uda.

– A ja próbuję pomóc ci mnie zbadać. Pamiętam, że byłeś w tym naprawdę dobry.

– Jesteś niemożliwa.

Venka prychnęła.

– Odkąd tu przyjechałam, traktujesz mnie jak porcelanę, a ja jestem wojowniczką, do cholery. Tak jak ty. Naprawdę się nie stłukę. Chyba że chodzi o Senję?

Zatrzymał się w bezruchu.

– Dlaczego miałoby chodzić o Senję?

– Dobrze wiesz dlaczego. Rozumiem, że nie jestem tak atrakcyjna jak ona, ale kiedyś ci to nie przeszkadzało.

– Głupia jesteś, wiesz?

– A ty uparty. Mówię ci, odkąd się pojawiłam, że nic dla mnie nie możesz zrobić, a ty jak wół ciągniesz te badania.

– Nigdy nie mówiłaś, że nic nie mogę dla ciebie zrobić. – Ujął ją za podbródek i przez chwilę nie puszczał. Co ona ukrywała?

Venka usiadła na łóżku.

– Chciałam dać nam chwilę, zanim wszystko się zmieni. Chciałam mieć cię na chwilę dla siebie. Ale już czas…

Nawoj spojrzał na nią twardo.

– Na co? Na co jest już czas, Venko?

– Ja umieram. I nic nie możesz zrobić. Nikt nic nie może zrobić. Umieram, bo nie powinno mnie tu być. Moje ciało nie należy do tej rzeczywistości. Jest tylko stworzoną z Viru ułudą. Muszę znowu stać się welą, żeby odrodzić się w pełni jako Zaklinaczka. W swoim ciele.

Stetoskop wylądował z hukiem na ścianie. Nawet nie wiedział, kiedy to się stało, jego ręce na chwilę po prostu przejęły kontrolę. Umierała? Przecież dopiero tu dotarła. Dopiero na nowo pojawiła się w jego życiu. Tylko po to, żeby umrzeć? To musiał być jakiś okrutny żart. Venka dotknęła jego policzka.

Podniósł na nią wzrok.

– To jest łaska Swaroga, za którą jestem mu wdzięczna. Jestem w końcu wolna. Naprawdę wolna. Nie rozumiesz tego?

Rozumiał. Nie zmieniało to jednak postaci rzeczy. Myśl o tym, że znowu ją straci, napawała go przerażeniem. Przytulił ją mocno.

– To co ja mam teraz zrobić? – W swoim głosie usłyszał desperację. – Tak po prostu dać ci umrzeć? Jak mam to uczynić? Jestem lekarzem, do cholery.

Pogłaskała go raz jeszcze po policzku, a on przykrył jej dłoń swoją. Tak bardzo za nią tęsknił, za jej dotykiem, śmiechem, słowami.

– Dokładnie tak. Dać mi umrzeć po to, żebyśmy spotkali się następnym razem. Bez klątwy. A może nawet i bez swarnych Stworzycieli. – Znów dotknęła jego policzka. – A przedtem zbadaj mnie w końcu, jak należy.

Na swoich ustach poczuł jej usta. W pierwszym odruchu chciał się od niej oderwać i po raz kolejny wypunktować ryzyko związane z jakąkolwiek aktywnością w jej stanie. Jednak gdy jej język wślizgnął się głębiej i dotknął jego języka, momentalnie stracił kontrolę. Dłonie znowu zaczęły żyć własnym życiem i nie wiadomo kiedy jedna z nich wylądowała na udzie Venki. Przesuwał ją coraz wyżej i wyżej, a gdy był już blisko punktu, w którym tak bardzo chciał się znaleźć, w jego kieszeni zawibrował telefon. Przeklął pod nosem i odsunął się od niej. Żeby ochłonąć, solidnie zaczerpnął powietrza. Musiał odebrać, wyświetlacz pokazywał Młodego, którego zostawił w mieście.

– Coś pilnego?

– Chyba namierzyłem kolejnego demona.

– Chyba?

Oczyma duszy Nawoj widział, jak Młody wzrusza ramionami.

– W raporcie policji mowa jest tylko o ofierze.

Ponownie przeklął. Na twarzy Venki malowała się tęsknota pomieszana z rozczarowaniem. Czyli dokładnie te same emocje, jakie w nim kotłowały się w tej chwili .

– Zaraz tam będę.

Rozłączył się.

– Idę z tobą – powiedziała tonem nieznoszącym sprzeciwu.

– Jesteś za słaba. – Spróbował przemówić jej do rozsądku, choć wiedział, że na niewiele się to zda. – Jak mam walczyć z demonem, jeśli będę cały czas zastanawiał się, czy wszystko z tobą w porządku?

– Mam naprawdę dosyć tych twoich nowoczesnych wynalazków, po których chce mi się tylko cały czas sikać. – Odlepiła plaster i wyciągnęła z żyły kroplówkę, zanim zdążył ją powstrzymać. Krew nie popłynęła jednak, jak miało to miejsce za każdym razem w takiej sytuacji. – Poza tym ja go wam z łatwością wskażę. Obywatele i obywatelki Nawii poznają się nawzajem, zaufaj mi.

Roześmiała się ze swojego żartu. Nawojowi do śmiechu jednak nie było. Ani z powodu tego, w jak słabym stanie była Venka, ani z powodu kolejnego demona, który uwolnił się z wymiaru Welesa. Zaledwie kilka godzin po tym, jak zostawił za sobą wyrwę i wrócił do domu Sabatu. Wyjął z lekarskiej torby bandaż i środek dezynfekujący.

– Wyciągnij rękę.

Tym razem się nie droczyła, tylko zrobiła to, o co ją prosił. Chociaż raz. Przemył ranę po kroplówce płynem dezynfekującym i mimo że nie płynęła z niej krew, położył na nią opatrunek, a potem zakleił plastrem. Wstała, gdy tylko skończył, i pocałowała w usta. A potem poszła do łazienki. Wiedział, że to głupota zabierać ją ze sobą, ale rozumiał też, że była wojowniczką. Nie mógł sobie wyobrazić dla wojowniczki gorszego scenariusza od powolnego umierania w łóżku.



Nawia

– Zawsze cię takie tłumy witają? – Senja przechyliła głowę, przyglądając się welom za plecami Dalii.

Kilka wel szybko przerodziło się w dziesiątki. Gromadziły się w niewielkiej odległości od nich. Dalia wyczuwała ich nadzieję, oczekiwanie i samotność, ale nie potrafiła im pomóc. Tylko gaj Welesa zapewniał bezpieczne schronienie. Pozostała część lasu była pustkowiem. Niekończącym się labiryntem drzew, krzewów i roślin. Ona mogła jedynie zaprowadzić je do domu.

– Nie zwracaj na nie uwagi. Po prostu pójdą za nami tam, gdzie ich miejsce.

– Nie boisz się Welesa? – zapytała znienacka dziewczyna.

W jej głosie Dalia usłyszała strach. Chyba po raz pierwszy, odkąd się znały. Słusznie, bo miała się czego bać. Pojawiła się w ciele człowieka w innym wymiarze i złamała prawo rozdzielności światów. Za to Weles wymierzał surową karę. Jednak im więcej czasu upływało od momentu, gdy przedostały się przez wyrwę, tym większej Dalia nabierała pewności, że mają szansę. A zagubione wele, które coraz tłumniej stawiały się na wyprawę do gaju Stworzyciela Magii, tylko ją w tym przekonaniu utwierdzały. Wyglądało na to, że Weles pozostawił swój wymiar bez opieki. Znowu. Dokąd się udał? Tego nie wiedziała. Na pewno nie do Jawii, bo tam też by go wyczuła. Jakikolwiek był powód jego nieobecności, cieszyła się z takiego obrotu spraw. Chciała skonfrontować się z nim dopiero, gdy przedstawi swe położenie innym Stworzycielom, i wyglądało na to, że jej życzenie się spełniło. Przynajmniej tyle.

Zatrzymała się w pół kroku.

– Welesa w tym wymiarze nie ma. Nie czuję jego energii, a my, Stworzyciele, wyczuwamy się na lata świetlne. O ile znajdujemy się w tym samym wymiarze i pamiętamy, kim jesteśmy – dodała ciszej.

Znowu ogarnął ją wstyd z powodu tego, co się stało, i że tak późno domyśliła się, kim jest Łowca. Że tak późno złamała klątwę Welesa. Szybko jednak zdusiła te mało przydatne emocje.

– Może tak go walnęłaś rok temu swoimi żywiołami, że jeszcze nie powstał? – Senja uniosła kpiąco brwi.

– Nie walnęłam, tylko wepchnęłam za bramę i zaryglowałam drzwi. Uwierz mi, że nie zrobiłam mu trwałej krzywdy. Nie byłabym w stanie. Nikt nie byłby w stanie poza Świętowitem.

I nie chodziło tylko o to, że przemoc niezbędna do skrzywdzenia Stworzyciela pierwszego kręgu pozostawała poza jej emocjonalnym zasięgiem. W końcu byli jej rodziną tak samo jak Sabat. W jej słowach kryła się jeszcze inna prawda. Weles był Stworzycielem i niezależnie od tego, co zrobił, odpowiedzialności, którą na sobie dźwigał, nie zdzierżyłby nikt inny. A magię, którą posiadał, Świętowit dał tylko jemu, tak samo jak żywioły powierzył jej. Czy to się komuś podobało, czy nie, bez Welesa nie było Nawii. A bez Nawii nie było kolejnych inkarnacji.

Weszła między drzewa i pochyliła się nad roślinami. Rozchylała je dłońmi, szukając tej właściwej.

– O, jest.

Senja przypatrywała się jej poszukiwaniom ze zdziwieniem i z właściwą sobie drwiną wypisaną na twarzy.

– Znalazłaś krasnoludki?

Dalia krótko się zaśmiała.

– Coś lepszego. Znalazłam drogę do gaju Welesa.

– Myślałam, że jesteśmy w gaju Welesa.

– O, nie. To jest tylko nawieński las. A to jest hosta. – Wskazała na roślinę o niebieskich liściach. – Jeśli ktoś wie, jak ich szukać, to szybko znajdzie się w świętym gaju Welesa, bo hosty prowadzą wprost do Drzewa Życia. Tak samo jak kwiaty dalii prowadzą na moją polanę. W przeciwnym razie będzie błądzić po nawieńskim lesie do postradania zmysłów.

Kolejna pułapka Nawii. Wele, które wbrew zakazowi Welesa opuściły gaj, nigdy stąd nie wracały. Nie chciała myśleć o tym, że taki los mógł spotkać również Teowoja i Radowoja. Była to jednak lepsza alternatywa rzeczywistości tego wymiaru niż przekroczenie prowadzącego do Prawii Alatyru.

– Trzymaj się tak blisko mnie, jak tylko możesz, inaczej się zgubisz.

Wyszukała kolejną hostę, i następną. Senja szła za nią krok w krok, bez podejmowania dyskusji, co jak na nią było raczej niespotykane. W końcu stanęły na skraju drogi prowadzącej do Drzewa Życia.

Senja wydała z siebie ciche westchnienie. Na jej twarzy malował się zachwyt, jakiego Dalia jeszcze u niej nie widziała. Ten widok, jedyny w swoim rodzaju, na każdym musiał zrobił piorunujące wrażenie. Był kwintesencją życia i śmierci. Kwintesencją Viru. Tęsknota uderzyła w Dalię z całą swoją mocą. Żywioły wędrowały w jej ciele, aż w końcu osiadły w sercu. Czuła ich radość, podekscytowanie i potrzebę wolności. Tak wiele chwil w wieczności spędziła wraz z Welesem pod Drzewem Życia, witając wele, które przekraczały Alatyr, i żegnając te, które wybierały się w kolejną podróż. Widziała we wspomnieniach Stworzyciela magii, który wyciągał do nich dłoń, kiedy tego potrzebowały, a kiedy się bały, jego energia była dla nich opoką. Zanim wszystko się tak cholernie skomplikowało.

Rozejrzała się. Wszystko było takie, jak zapamiętała, a jednak się było inne. Gaj Welesa, niegdyś tak pełen życia, teraz, podobnie jak nawieński las, zionął pustką. Wele, które przyszły za nimi do gaju, rozpierzchły się radośnie na wszystkie strony. W końcu znalazły się w domu. Chociaż tyle udało się jej naprawić. Pociągnęła Senję za sobą w stronę Drzewa Życia, a gdy przed nim stanęły, Dalia pochyliła się i dotknęła zimnej powierzchni Alatyru. Kamień nawet nie drgnął w kontakcie ze Stworzycielką. Droga była zamknięta.

– Jak to działa? – Senja zajrzała jej przez ramię. – Musisz wypowiedzieć jakieś zaklęcie, żeby przedostać się do innego wymiaru?

Stworzycielka położyła na Alatyrze drugą dłoń, szukając choć odrobiny połączenia z Virem.

– W normalnej sytuacji nie. Ja musiałabym tylko wiedzieć, dokąd chcę się przedostać, a Alatyr utworzyłby odpowiedni tunel w czasie i przestrzeni. Ty do podróży pomiędzy wymiarami potrzebowałabyś Merkaby. W normalnych warunkach, gdybym nie zamknęła tego przejścia dla żywych.

– A możesz je otworzyć?

Dalia zmarszczyła czoło.

– Tylko na podróż w przeszłość. Żeby ponownie otworzyć drogę do teraźniejszości, musiałabym wykonać rytuał w Jawii, bo tam zamknęłam Alatyr. I możliwe byłoby to dopiero podczas Przesilenia. Poza tym, nawet jakbym mogła, to nie otworzyłabym go na teraźniejszość. Po co miałabym ułatwiać życie Welesowi? To właśnie tędy przenikał do Jawii

Wyjęła z plecaka Księgę Żywiołów, otworzyła ją i położyła obok siebie. Następnie raz jeszcze położyła dłonie na Alatyrze.

Rozdział 11

Tar

Warszawa

Pół godziny później Nawoj z Venką oraz Branem, którego zgarnęli pod drodze z Arii, byli już w centrum, w miejscu, gdzie Młody wyśledził kolejnego demona.

– To nie jest Pałac Kultury – stwierdził Bran, gdy dojechali do celu.

Nawoj spojrzał na niego przelotnie i dokończył manewr parkowania samochodu.

– Minęło kilka godzin od wypadku. Na miejscu będzie roić się od służb, a wejścia prawdopodobnie będą zamknięte.

Branko zmarszczył brwi.

– To którędy tam wejdziemy?

Nawoj nie odpowiedział od razu, tylko wysiadł z samochodu, obszedł go i otworzył Vence drzwi. Usłyszał dokładnie to, czego się spodziewał, ale i tak nie mógł postąpić inaczej.

– Mam dwie sprawne ręce, wiesz? Otwierają drzwi nawet w tych wymyślnych maszynach.

Nie mógł się nie uśmiechnąć. Po pierwsze dlatego, że choć się starała, nie mogła ukryć zafascynowania „wymyślnymi maszynami”, a po drugie beształa go jak dziecko za każdym razem, gdy próbował jej pomóc. Venka była wolnym duchem, który nigdy nie wchodził w role. Gdyby nie to, że była taka słaba, Nawoj mógł się założyć, że w ciągu paru dni przesadziłaby się z „wymyślnych maszyn” na jeszcze bardziej wymyślne motory i testowałyby licznik do granic możliwości. Dlatego nawet nie wspominał o blackbirdzie zaparkowanym w garażu domu Sabatu, który należał do Teowoja. Co prawda Teo ostatni raz korzystał z tego zakupu kilka lat temu i motocykl pewnie wymagał przeglądu, ale to akurat nie stanowiło dla Venki problemu. Zawsze lubiła naprawiać rzeczy i była w tym dobra.

Pomimo wcześniejszych protestów podała mu jednak dłoń, a on podciągnął ją na nogi i na chwilę przytulił.

– Pójdziemy tunelem. Masz wszystko, o co prosiłem? – Puścił ją i odwrócił się do Brana, który w odpowiedzi uniósł plecak do góry.

– Tunelem, hmm? Tym samym co… – Zamiast skończyć zdanie, Venka mrugnęła do niego wesoło.

– Nie prowokuj mnie, Venko, bo w końcu dostaniesz za swoje. – Klepnął ją lekko po pośladku i od razu się uchylił. Na wszelki wypadek, gdyby odruchowo próbowała mu oddać. Od razu powróciły do niego wspomnienia. Takie, od których krew uciekała z mózgu do innych męskich organów.

– Nie chcę przerywać waszego tańca godowego, ale nadal nie wiem, co dalej robimy. – Na twarzy Brana błąkał się ironiczny uśmiech.

Na szczęście brat Dalii go uratował, zanim za daleko zabrnąłby w mało konstruktywny zaułek własnej, zgubnej pamięci. Wyciągnął z bagażnika łom i jako pierwszy ruszył w stronę mostu Poniatowskiego, a potem ukrytymi w wieżyczce schodami w dół.

Gdy dotarł na miejsce, podważył łomem właz do studzienki kanalizacyjnej, która prowadziła do budynku giełdy, stamtąd zaś tunel wiódł prosto do Pałacu Kultury. Przeprawa zajęła im chwilę, bo legendarny podziemny korytarz był częściowo zawalony i miejscami musieli się przeciskać. Schody prowadzące z tunelu do nadziemnej części pałacu też nie prezentowały się najlepiej. W końcu jednak dotarli na miejsce, czyli na dach, na który, według policyjnych raportów, demon zrzucił swoją ofiarę. Policja na szczęście zakończyła wstępne czynności i nikogo już na dachu nie było. Tylko w dole błyskały jeszcze niebieskie światła karetki oraz radiowozu.

Nawoj pochylił się nad miejscem, gdzie do niedawna leżał połamany mężczyzna, i przyglądał mu się przez chwilę, jednak nie dlatego, że spodziewał się znaleźć jakiś trop, a dlatego, że potrzebował zebrać myśli. Venka skutecznie go przez całą drogę rozpraszała.

– Z którego spadł piętra? – zapytał Branko za jego plecami.

– Nie spadł. Został zrzucony. Policja nie wie, skąd dokładnie.

Nawoj powędrował wzrokiem w górę w poszukiwaniu piętra, z którego mężczyzna mógł zostać wypchnięty. Z raportu policyjnego wynikało, że ofiara była w strasznym stanie i nie miała w ciele ani jednej zdrowej kości. Wielkie plamy krwi oraz spore fragmenty tkanki w miejscu zdarzenia potwierdzały, że nie za wiele z tego człowieka zostało. Wysokość, z której spadł, musiała być więc znaczna. Problem tkwił w tym, że Pałac Kultury i Nauki zbudowano kaskadowo, zatem każde kolejne piętro było węższe od poprzedniego. Technicznie rzecz biorąc, nie było takiej możliwości, żeby spaść na dach, na którym stali. Venka utkwiła wzrok w udekorowanym zachodzącym słońcem niebie. Miała zmarszczone czoło i wydawała się całkowicie pogrążona w myślach.

– Venko?

Wróciła do Nawoja wzrokiem. Odchrząknęła.

– Widziałam to już wcześniej. – Spojrzała znowu w górę.

– Co dokładnie?

– Ciało, które nie znajdowało się tam, gdzie powinno. Gdy w gaju Welesa pojawiły się demony, jeden z nich porwał Neda do góry, przeleciał z nim kilka metrów, a potem rzucił nim o ziemię. Nesław nie miał szans tego przeżyć. A ja nie miałam szans, by mu pomóc – dodała od razu, jakby czuła, że musi się usprawiedliwić, choć poczucie to nie miało w oczach Nawoja żadnej racji bytu. – Wypluwałam z płuc wodę. Całe morze wody.

Skrzywiła się. Po chwili jednak potrząsnęła głową i znowu się uśmiechnęła.

– Idziemy?

Nawoj pokręcił przecząco głową.

– Młody da nam znać, którędy mamy iść. Musimy jeszcze poczekać.

– A skąd wiecie gdzie szukać tego demona? – zapytał Branko. – Pałac jest olbrzymi, a do większości pomieszczeń nie ma dostępu.

Nawoj skrzywił się lekko.

– O technikalia się nie martw. – Telefon w jego kieszeni zawibrował i od razu sprawdził treść wiadomości. – Młody jest w dyspozytorni i ma talent do tego rodzaju przedsięwzięć. Bardziej martwiłbym się o Venkę.

– O mnie? A to dlaczego?

– Poradziłaś sobie z makijażem, ale jeśli kogoś po drodze spotkamy, to swoim staropolskim językiem przyprawisz ludzi w najlepszym przypadku o atak śmiechu, w najgorszym zadzwonią po policję i pogotowie psychiatryczne.

Sprzedała mu kuksańca, w tym samym momencie, gdy w jego telefonie rozbrzmiał dźwięk kolejnej wiadomości. Spojrzał na wyświetlacz i się skrzywił. Wyglądało na to, że czekała ich niezła wspinaczka po schodach. Windy odpadały, bo w Pałacu Kultury i Nauki nie dało się nimi jeździć bez ściągania na siebie uwagi ochrony, a Młody czekał na nich na trzydziestym piętrze. Podzielił się z innymi treścią wiadomości.

Venka weszła do budynku jako pierwsza, zachowując przy tym niebywałą pewność siebie jak na osobę, dla której do tej pory szczytem technologicznym był ołówek. Zaśmiał się pod nosem i razem z Branem ruszyli za nią. Setki schodów później byli już na trzydziestym piętrze.

– Znalazłeś coś? – zapytał Nawoj i upewnił się, że strzykawki z środkiem usypiającym ma w kieszeni pod ręką.

– Tylko tyle, że to nie stąd wyleciała ofiara. Widziałem też ruch na wieży zegarowej, ale równie dobrze wiatr mógł coś tam strącić. Musimy iść wyżej.

Dobrowoj otworzył przed nimi drzwi, które, jak się okazało, prowadziły do awaryjnych schodów.

– Ile jeszcze mamy do przejścia?

– Dwanaście pięter do góry. – Młody wzruszył ramionami, odpalił latarkę w telefonie i poszedł przodem, oświetlając część drogi.

– Naprawdę nie możemy jechać windą? – jęknął Branko.

– Z windy wprost na polowanie na demona? Wygodny jesteś. Winda w tej części budynku zablokowana jest na stałe. Sprawdziłem.

Nawoj rzucił okiem na Venkę. Wyglądała naprawdę źle, jakby miała się lada chwila przewrócić.

– Dasz radę?

– A Ty? – odpowiedziała, piorunując go wzrokiem.

Pocałował ją delikatnie w policzek i puścił przodem. Co jakiś czas Venka zatrzymywała się i opierała ciężko o metalową balustradę schodów, ale ani razu nie poprosiła go o pomoc. Nawojowi ściskało się serce na ten widok, wiedział jednak lepiej niż ktokolwiek inny, że nic nie mógł zrobić. Miał tylko nadzieję, że po powrocie zdążą chociaż zjeść kolację we dwoje i będzie mógł powiedzieć jej wszystko, co chciał, a czego w tym cholernym sabatowym bałaganie nie zdążył.

Echo kroków na schodach niosło się cicho w górę i w dół. Na ostatnim piętrze znajdował się niewielki hol ze szklanymi drzwiami, na których widniała kartką z napisem „Promieniowanie elektromagnetyczne, zakaz wstępu”. Przejścia broniła metalowa krata. Na szczęście była lekko uchylona.

– Ja pójdę pierwsza.

Zanim zdążył powiedzieć choć słowo, przywarła do niego i go pocałowała. Mocno, zmysłowo, przytulając do niego każdy kawałek ciała. Oddał pocałunek, choć jej zachowanie stało w sprzeczności z tym, czego dotychczas w jej towarzystwie doświadczał. Venka podobnie do niego nie lubiła publicznie okazywać uczuć i nigdy wcześniej tego nie robiła. Sekundy później obejmował powietrze, bo Zaklinaczka wymknęła się na taras.

Nawoj zignorował uśmiechy na twarzy Młodego i Brana i poszedł w jej ślady. Pomimo że na dworze panowała już ciemność, taras był całkiem przyzwoicie oświetlony. Nie tylko miejską łuną otaczających ich wieżowców, ale również światłem ogromnego zegara, na którym błyszczał złoty wizerunek warszawskiej syrenki, oraz lampami. Balustrada była wyjątkowo niska jak na taką wysokość, bo sięgała Nawojowi zaledwie do pasa i w przeciwieństwie do tarasu widokowego nie było tutaj zabezpieczających krat. Czysta przestrzeń. I wiatr, który świszczał w uszach i prawie urywał głowę.

Wychylił się. Pod nimi, kilka pięter niżej, był dach tarasu widokowego. Tak jak zakładał, nie było możliwości, żeby spaść na sam dół. Rozejrzał się w poszukiwaniu Venki, ale jej nie znalazł. Przeszedł kilka kroków wzdłuż ściany. Słyszał za plecami ciche kroki Dobrowoja i trochę głośniejsze Brana, ale po Vence nie było śladu. Pod skórą poczuł pierwsze ukłucie strachu. Skręcił i przeszedł kolejnych kilka kroków.

Oddech.

Jeden.

Drugi.

Wyciągnął z kieszeni kurtki nóż i wyjrzał zza muru na inną stronę wieży. Widok, który zobaczył, wmurował go w betonową posadzkę tarasu.

Venka balansowała na balustradzie ogrodzenia. Jej powieki drgały, jakby bolały ją oczy. Właściwie całe jej ciało drgało, ale nie próbowała nawet uciekać Na jej twarzy malował się strach, ale było w niej coś jeszcze, coś, czego Nawoj nie rozumiał, bo nie miało w tej sytuacji racji bytu. Wzrok utkwiła w mężczyźnie, który stał zaledwie trzy kroki od niej. Nawoj nie miał żadnych wątpliwości, że był to demon, którego szukali, bo powietrze przesiąkała demoniczna aura. Od razu w głowie usłyszał słowa. A właściwie pojedyncze słowo. Tar. Słońce. Usłyszał to wyraźnie, jakby demon szeptał mu je do ucha. Zablokował się na nie, w końcu miał już w tym wprawę. Skupił się na tym, że Venka lada moment runie w dół. Bał się zrobić następny krok, żeby nie uruchomić ciągu zdarzeń, z którego nie było już odwrotu. Bał się nawet oddychać.

Kątem oka spostrzegł, że Branko i Dobrowoj okrążyli taras i stali dokładnie po jego drugiej stronie. Zamknęli demona w pułapce. To była ta chwila. Nawoj rzucił się na niego, a strzykawka ze środkiem usypiającym wbiła się w szyję nawieńskiej istoty. Nie był jednak wystarczająco szybki. Demon wyrwał się, a to, co się stało sekundę później, sprawiło, że serce Nawoja ponownie zamarło. Lampy, które oświetlały taras, wybuchły. Demon złapał Venkę w swoje szpony, przeleciał z nią piętnaście metrów i razem runęli w dół. Głos głowie Nawoja ustał.

Zaklinacz natychmiast zerwał się na nogi i podbiegł do balustrady. Rozglądał się rozpaczliwie w poszukiwaniu Zaklinaczki, ale jej nie znalazł. Nie było jej ciała na tarasie poniżej. Po demonie również nie było śladu.

Wiatr wzmógł się jeszcze bardziej, a w chmurach pojawiły się pierwsze błyskawice. Przez burzę przebił się dźwięk policyjnych syren. Wybuch na tarasie zegarowym był na tyle potężny, że nie mógł zostać przeoczony.

– Nawoju, musimy schodzić. Policja zaraz tu będzie. – Bran pociągnął go za ramię, ale Zaklinacz go odepchnął.

Nie mógł się ruszyć. Rozpacz przykuła go do miejsca niewidzialnymi łańcuchami. Nie chciał jej zostawiać. Nie mógł jej zostawić. Nie po raz kolejny. Musiał przynajmniej znaleźć jej ciało i je spalić. Jak inaczej przejdzie przez Alatyr? Jak inaczej spotkają się w przyszłości w Jawii? Rozmyślał gorączkowo, ale w głowie miał kompletny chaos.

– Musimy schodzić! – wrzasnął do niego Dobrowoj. – Za chwilę będzie tu cała armia różnych służb!

Rozmyta rzeczywistość nie chciała jednak wskoczyć na swoje miejsce. Jak przez mgłę pamiętał niekończące się schody. Jak przez mgłę przypominał sobie szamotaninę Branka z policjantami, którzy te schody sprawdzali. I nie był w stanie powiedzieć, jak to się stało, że się stamtąd wydostali.

Ocknął się dopiero w sypialni domu Sabatu, do którego jakimś cudem dojechali już nad ranem. Miał na sobie cały czas te same co poprzedniego wieczoru ubrania, i ślady krwi. Nie pamiętał jednak czyjej. Powoli usiadł na łóżku, próbując zebrać myśli, ale jedyny widok, jaki miał w głowie, to spadająca z czterdziestego drugiego piętra Venka. Coś mu jednak nie grało w tym obrazie, choć nie potrafił stwierdzić co. Złapał się za głowę. Jego ciało raz po raz przechodziły dreszcze, jakby miał gorączkę. W ustach czuł kwaśno-gorzki posmak, którego nie mógł się pozbyć przełykaniem śliny. Wstał z łóżka, w którym jeszcze wczoraj nocował wraz z Venką, i powlókł się na korytarz, do łazienki. Zmył z twarzy krew i brud. Pokrywały ją liczne krwiaki, a uszkodzone podczas pierwszego spotkania z Utopcem ramię, znowu go bolało. Wyglądał jak po bokserskim sparingu, choć nie pamiętał, żeby z kimś się bił. Gdy wrócił do sypialni, zdziwił się niepomiernie, bo czekała tam na niego Nikolina.

– Skąd się tu wzięłaś? Miałaś zostać w Zagrzebiu. – Jego głos był bardziej szorstki, niżby sobie życzył. Odchrząknął. Złagodniał.

– Dalia zadzwoniła do mnie, zanim wyruszyła do Nawii, że będę potrzebna, więc przyleciałam pierwszym samolotem. I dobrze, że tu dotarłam, bo inaczej byłyby kolejne kłopoty. Jak się czujesz?

Nawoj przetarł wierzchem dłoni czoło i usiadł na szarym, zamszowym fotelu, jednym z wielu w domu Sabatu.

– Niewiele pamiętam – przyznał. – Venka spadała, a ja nic nie mogłem zrobić.

Oparł łokcie o kolana i ukrył twarz w dłoniach. Ciągle czuł jej obecność przy swoim boku, słyszał jej głos. Czy ona w ogóle pojawiła w domu Sabatu, czy to tylko miraż wywołany samotnością, pragnieniem i tęsknotą? Na swoich plecach poczuł ciepłą dłoń Nikoliny.

– Nie wiem, co się dokładnie wydarzyło, bo przy tym nie byłam, ale znam cię, Nawoju. I wiem, że zrobiłeś wszystko, co tylko leżało w twojej mocy, żeby ją uratować. Odetchnęła głęboko, a potem wyciągnęła przed siebie dłoń, w której trzymała złożoną na pół kartkę. Ujął ją z wahaniem, a gdy ją rozwinął zrobiło mu się niedobrze. Wiedział, do kogo należało to pismo.

„Mój wybór. Do zobaczenia w przyszłości”.

Tylko tyle. Aż tyle. Venka nie zamierzała z tej wyprawy wracać.

– Skąd to masz? – Spojrzał Nikolinie w oczy.

– Venka zostawiła kopertę zaadresowaną do mnie. W środku był list do ciebie. Miałam ci go wręczyć po powrocie – powiedziała współczująco.

Adrenalina wystrzeliła mu w żyłach. Wstał z fotela i spojrzał na nią z góry.

– Wiedziałaś o tym? Wiedziałaś, co Venka zamierzała zrobić? I do mnie nie zadzwoniłaś?

Nikolina również wstała i odsunęła się od niego o kilka kroków, dokładnie w tym samym momencie, w którym do jego sypialni wszedł Młody. Otrzeźwienie przyszło dopiero wtedy, kiedy stanął pomiędzy nim a matką.

– Co ty odpieprzasz? – Dobrowoj był zły. A on rzadko bywał zły. Nie leżało to w jego naturze.

Nawoj spojrzał na swoje dłonie, a potem na Nikolinę. Nie wyglądała dobrze. Jej skóra miała więcej zmarszczek niż wcześniej i półprzezroczysty kolor. Zawsze była delikatnej budowy, ale teraz po prostu znikała w oczach. Zaklinaczka powoli odchodziła do Nawii, a on ledwo się powstrzymał, żeby jej nie uderzyć.

– Przepraszam.

Opadł zrezygnowany z powrotem na fotel. Nikolina uklęknęła obok niego i pogłaskała go po głowie.

– Nie wiedziałam, co się stanie, ale wiedziałam, że umiera. Gdy Dalia zadzwoniła do mnie i powiedziała, że będziecie mnie potrzebować, wspomniała też o Vence.

Nawoj odetchnął ciężko. Rozumiał Venkę, wiedziała, że nie będzie potrafił odpuścić i po prostu pozwolić jej odejść. Sam by tak zdecydował, a mimo tego miał do niej żal. O to wszystko, co nie zdążyło się między nimi wydarzyć.

– Czyją krew mam na ubraniu?

Młody odchrząknął.

– Policjantów. Wpadłeś w szał, kiedy próbowali nas zatrzymać na schodach. Jednego dźgnąłeś nożem, na szczęście płytko, innemu złamałeś rękę. Obaj wylądowali w szpitalu.

Napaść na policjantów? Jak, do cholery, zdołają się z tego wykaraskać?

– Wszystko już posprzątałem. – Młody najwyraźniej czytał mu w myślach. – Wyczyściłem z naszych wizerunków i śladów akta policyjne, a wcześniej Nikolina dała policjantom oprócz reany do picia małe co nieco, żeby wyglądali na naćpanych, i włożyła temu z połamaną ręką w dłoń nóż.

– Ty tam też byłaś? – zdziwił się niepomiernie. Głównie tym, że nie zarejestrował jej obecności, a rzadko cokolwiek mu umykało. Kolejny dowód na to, w jak strasznym był stanie.

– Przyjechałam dosłownie godzinę przed tym, jak Dobrowoj zadzwonił do mnie i powiedział, że narobiłeś za dużego bałaganu, żebyście mogli poradzić sobie sami. Musiałam po was pojechać.

Nawoj spojrzał raz jeszcze na kartkę, którą trzymał w dłoniach, i przeczytał jej zawartość. Jej wybór. Wrócił wspomnieniem do wczorajszego wieczoru, do momentu, kiedy tak łatwo pozwoliła demonowi ściągnąć się z balustrady. I już wiedział, co wtedy dostrzegł w jej twarzy, i co tak bardzo mu nie pasowało do sytuacji, w której oboje się znaleźli. Ulgę. W końcu była wolna. Nawet jeśli swoim czynem rozdarła mu serce, w końcu odnalazła spokój. Odłożył kartkę na poręcz fotela i oparł się ciężko. Oczywiście, że to jej wybór. Powoli to do niego docierało. To i tak było więcej, niż mieli kiedykolwiek wcześniej.



Nawia

Dalia raz jeszcze położyła dłonie na Alatyrze. Był niespokojny, tak jak cała Nawia pod nieobecność Stworzyciela tego wymiaru. Niestabilny. A niestabilność Alatyru mogła mieć równie opłakane konsekwencje, co wyrwa. Wyjęła z sakiewki pieczęć i położyła ją na Księdze Żywiołów. Księga rozbłysła srebrem, tak jak zawsze się działo, gdy stawała się kompletna. Na jej stronach znowu pojawiły się zapiski. Odnalazła odpowiednie zaklęcie. Zaczęła szeptać, jej głos nie roznosił się jednak echem, tak jak miało to miejsce w Jawii, ale ginął w mroku Nawii. Alatyr początkowo się bronił, nie dopuszczał jej do siebie, tak jak nie dopuściłby żadnego Stworzyciela ani istoty z tego wymiaru. W końcu jednak ustąpił. Z początku lekko zadrżał. Wkrótce drobinki srebra wzniosły się ponad niego, a potem unosiły się coraz wyżej, aż w końcu utworzyły świetlistą bramę.

Obie z Senją podniosły się z ziemi.

– Co mnie tam czeka? – Zaklinaczka wyciągnęła rękę i dotknęła opalizującej łuny, ale szybko ją cofnęła. – Jeśli tylko biorę w opętanie swój umysł w przeszłości, moje ciało zostaje tutaj?

Dalia roześmiała się lekko.

– Nie możesz być w dwóch wymiarach jednocześnie. Vir tworzy synergię pomiędzy wymiarami i przenosi cię tam, gdzie podróżuje świadomość. Tutaj na chwilę przestaniesz istnieć. Będziesz mieć tamto ciało, ale ten umysł.

– Głowa od tego boli bardziej niż od ględzenia Radowoja.

Mruknęła coś jeszcze, ale niewystarczająco głośno, żeby Dalia mogła ją usłyszeć.

– Tak jak poprzednio złap mnie za rękę i nie puszczaj. Inaczej możesz wylądować w innym miejscu w przeszłości albo jeszcze gorzej.

Senja ścisnęła jej dłoń mocniej, odrobinę za mocno, Dalia jednak nie poluzowała uścisku. Gdy tylko jej stopy dotknęły Alatyru, nie miała już czasu myśleć o niczym innym niż o tym, żeby obie przetrwały podróż.

Rozdział 12

Wiedźma

Fanagoria, VII wiek

Dalia dobrze pamiętała ten moment. Jeden z niewielu, w którym były z Senją same, zanim dołączyły do Teowoja i Rada. Zaklinaczka wyglądała lepiej niż po przejściu przez wyrwę, była jednak zbyt blada, żeby uznać, że wszystko było z nią w porządku.

– Jak się czujesz? – zapytała Dalia.

– Trochę rozjechana walcem, ale dobrze – wydyszała w odpowiedzi Senja. Po chwili wyprostowała się i szepnęła: – Czuję w sobie Vir.

W jej głosie szczęście mieszało się z niedowierzaniem. Dalia uśmiechnęła się łagodnie do Zaklinaczki.

– Historii nie można zmienić, pamiętasz? Tak jak mówiłam: Twoje ciało i dusza są takie, jakie były wtedy, tylko umysł jest zainfekowany przez przyszłość.

Senja uniosła jedną dłoń, powiodła palcem wskazującym po drugiej dłoni i uśmiechnęła się szeroko jak dziecko, które odzyskało po wymierzonej karze swoje ulubione zabawki. A potem spojrzała w dół.

– Matko, co ja mam na sobie?

– To, co wtedy nosiłaś. Nie narzekaj. I tak miałaś, i do tej pory masz, największy dekolt w historii Fanagorii poza prostytutkami.

Senja uśmiechnęła się lekko i dopięła jedną z kilkunastu bransolet, które miała na nadgarstku. Poruszyła biodrami w prawo i w lewo. Biała, lniana, sięgająca kostek suknia, w którą była ubrana, lekko zafalowała.

– Przewiewna jest, tyle muszę przyznać. – Przetarła dłonią czoło. – Strasznie tu gorąco.

To prawda. Żar dosłownie lał się z nieba. Rozgrzane do bardzo wysokiej temperatury powietrze drgało i parzyło skórę. Gdyby nie cień rzucany przez skalno-piaskowe domy, Fanagoria w lecie byłaby absolutnie nie do wytrzymania. Na szczęście zbliżał się wieczór i wkrótce upał miał zelżeć.

Dalia wychyliła głowę zza muru i z ciekawością rozejrzała się po głównym placu miasta, który widziała po raz ostatni ponad tysiąc pięćset lat temu. Obrazy, które teraz oglądała na nowo, wryły się w jej Pamięć, bo Fanagorii po prostu nie sposób było zapomnieć. Wyrastała nad połyskującym morzem i urzekała z miejsca każdego wędrowca, każdego kupca, który zmierzał tam sprzedać swoje towary. Łączyła wszystko to, co pozostawili po sobie Grecy i to, co spalili Hunowie, z tym, co przywieźli ze sobą Chanowie i Słowianie. Piaskowe budynki przeplatały się w niej z jurtami, straganami, objuczonymi końmi i rozpalonymi wszędzie wokół ogniskami, przy których gromadziło się wojsko Wielkiego Chana. Powietrze drgało od wysokiej temperatury w dzień, a w nocy nad miastem unosił się zapach dymu i zbliżającej się walki. Czyli okoliczności, w jakich znajdowali się zazwyczaj wtedy, gdy Slavoj, który zawsze miał ciągoty do ludzkich wojen, postanowił wmieszać się w coś, co go przerastało. Tym razem w wyprawę Chana przeciwko Chazarom, bo zachciało mu się zbałamucić jego córkę i był mu teraz winny dług wdzięczności.

– Widzisz Marę? – odezwała się Senja odrobinę za głośno i podwinęła sobie sukienkę, tak jak zazwyczaj ją nosiła. Czyli w tej epoce zdecydowanie za wysoko.

– Na razie nie. Pilnuj się. Rad na ciebie patrzy – syknęła, wskazując głową w kierunku woja, który stał dwadzieścia kroków od nich i rzeczywiście im się przyglądał. – Pamiętaj, że w tej inkarnacji klątwa cały czas obowiązywała, co oznacza, że nie możesz pokazać, że coś się zmieniło. Weles to Stworzyciel, od razu się zorientuje.

– Czyli czego mam tak konkretnie nie robić? Albo odwrotnie, co mam robić?

– Uprzykrzanie mi życia i próby zaciągnięcia Teowoja do łóżka były twoją stałą rozrywką, to się tego teraz trzymaj.

Senja fuknęła pod nosem i zmierzyła ją wzrokiem.

– Widzę, że nie wyszłaś z wprawy. Dobrze. – Uśmiechnęła się Dalia, ale bez złośliwości. Nie potrafiła być na nią zła. Nie potrafiła być zła na nikogo, bo jakżeby mogła? To przez nią przez tyle inkarnacji cierpieli Zaklinacze. Nigdy nie zdoła wyrównać tej krzywdy, mogła tylko próbować naprawić szkody, jakie poczyniła klątwa.

Senja nic więcej nie powiedziała, tylko poprawiła pod kapturem warkocz i uśmiechnęła się promiennie, zbyt promiennie, żeby ten uśmiech przeznaczony był dla Dalii.

Obróciła się i stanęła oko w oko z Teowojem, bo oczywiście jak zwykle nie usłyszała, kiedy do niej podszedł. Od razu zalało ją całe morze emocji. Ostatni raz widziała go, według jawieńskiego czasu, ponad trzy tygodnie temu, a miała wrażenie, że od tamtego wieczoru w domu Sabatu upłynęły całe wieki. Szczególnie że nie otaczały jej wieżowce Warszawy, tylko starożytne budynki Fanagorii. Czarne jak heban oczy, pozbawione srebra, które dopiero miało nadejść, przewiercały ją na wylot, tak jak zawsze, gdy w jej twarzy poszukiwał odpowiedzi. I sama nie wiedziała w tej chwili, czy ma ochotę go przytulić, czy nawrzeszczeć za coś, czego jeszcze w tych czasach nie uczynił.

Nie była też już taka pewna, czy uda jej się ukryć ze swoją chwilową tożsamością. Zawsze miała słabość do Teowoja, on zaś miał naturalną zdolność do wyciągania z ludzi odpowiedzi. W niej zwykle czytał jak w otwartej księdze. Tęsknota, którą skryła głęboko pod pokładem wydarzeń i strachu, również nie pomagała w zachowaniu w tajemnicy jej prawdziwej tożsamości. Poza tym gwałtownie domagała się uwolnienia.

– Przyszedłem z odsieczą, ale chyba niepotrzebnie się tym razem trudziłem?

Senja oparła się o ścianę, dyskretnie wypychając do przodu swoje atrybuty dokładnie tak, jak to robiła, zanim Teowoj wydarł z niej Vir wiele stuleci później.

– Och, poddaję się bez walki. – Przeciągnęła palcem wolno po swoim dekolcie i z miną niewiniątka dodała: – Też nie masz nic pod spodem?

Teo spojrzał na nią zaledwie przelotnie, ale nie pozostał tak niewzruszony, jak Dalia by sobie tego życzyła. Nie pomagała również pamięć o tym, że Senji udało się dopiąć swego. Po długich latach i całych inkarnacjach ganiania za Teowojem, w końcu zaciągnęła go do łóżka. Cisnęła w stronę Senji pioruny, ale ta tylko wzruszyła ramionami.

– Chodź, chcę posłuchać koncertu na placu. – Złapała Teowoja za rękę i błyskawicznie ugryzła się w język. Teowojowi oczywiście nic nie umykało.

– Jakiego koncertu?

Na szczęście zza jednej z jurt wyłonił się grajek. Wskazała na niego ręką, ulga pojawiła się na jej ciele w postaci dodatkowych kropli potu.

– Zobacz tam. – Grajek sadowił się właśnie z gadułką[11] na jednym z kamiennych stopni. Pociągnęła go w głąb placu, na którym już zgromadzili się ludzie. Stanęli obok dużego kamienia, z którego mogła w razie czego obserwować, co się dzieje dookoła.

Teo zmarszczył brwi.

– Chcesz się ze mną czymś podzielić?

Dalia uśmiechnęła się pod nosem, słysząc to pytanie, bo Teowoj nigdy nie pytał wprost. Zawsze wolał ogólną odpowiedź, ponieważ między słowami słyszał wszystko to, co inni starali się ukryć. Zrobiła niewinną minę.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Możesz zacząć od tego, jak to się stało, że rozmawiałaś z Senją i obyło się bez bójki. – Uśmiechnął się do niej złośliwie, ale w uśmiechu tym widziała również czułość. Tak bardzo jej go brakowało przez ostatnie tygodnie, że teraz, gdy na niego patrzyła, gdy wiedziała, co wydarzyło się całe stulecia później, bolało ją z rozpaczy serce.

Na szczęście pierwsze dźwięki gadułki przebiły się przez gwar, który do tej pory wypełniał każdy zakamarek placu. Wszyscy ucichli, a jej serce ścisnęła żelazna obręcz gorzko-słodkich wspomnień. Teo spojrzał na nią kątem oka, a w jego oczach po raz kolejny pojawiło się zdziwienie. Próbowała się uśmiechnąć, ale wielka gula, którą miała w gardle, narastała, a oczy stawały się wilgotne. I na nic zdało się wymyślanie samej sobie od rozczulających się idiotek. Wspomnienie bliskości Teowoja w połączeniu z tą piękną muzyką należało do jej ulubionych. Przez tyle inkarnacji trzymali się od siebie z daleka, jakby miało to coś zmienić. Nachylił się wolno do jej ucha.

– Powiesz mi, co się dzieje? – Jego usta prawie dotykały jej skóry, sprowadzając na nią dreszcz.

Przełknęła ślinę.

– Nic. Naprawdę nic. Po prostu cieszę się, że tu jestem, nawet jeśli przyjechaliśmy tu po to, żeby odwieść Slavoja od kolejnej bijatyki.

Zmusiła się, żeby zapanować nad chaosem, który wkradał się w jej serce i myśli. W momentach takich jak ten tęskniła czasami za dawną sobą, kiedy kontrola emocji przychodziła jej zdecydowanie łatwiej. Zwłaszcza że wątpliwość na twarzy Teowoja tylko się ugruntowała. Działo się zatem dokładnie to, czego się obawiała. Umiała ukrywać się przed wszystkimi, tylko nie przed nim. Działał na nią jak katalizator, pod wpływem którego emocje po prostu z niej wypływały.

Odsunęła się odrobinę, ale jej nie puścił, nie całkiem. Złapał jej dłoń i splótł palce z jej palcami. Dokładnie tak, jak to pamiętała. Znowu przeszedł ją dreszcz, mimo że temperatura powietrza musiała oscylować w okolicach czterdziestu stopni. Muzyka dosłownie unosiła się w oparach drgającego od gorąca powietrza, a pomiędzy łopatkami spływały pojedyncze krople potu. Rozejrzała się po placu i od razu natrafiła na wzrok Radowoja. Przecisnął się przez tłum i oflankował ją z drugiej strony, a grymas na jego twarzy jeszcze się pogłębił, gdy zobaczył, że Teowoj trzyma ją za rękę. Pamiętała, jak bardzo ten grymas wówczas ją zaskoczył, nie widziała wtedy dla niego uzasadnienia. Teraz znała prawdę i tym trudniej było jej przed Welesem skrytym w ciele Radowoja udawać, że nic się nie zmieniło. Że ciągle to on jest panem sytuacji, a klątwa pozostawała nienaruszona.

– Znalazłeś Slavoja? Ciągle upiera się przy tym idiotycznym pomyśle wyruszenia z wojskami Chana? – szepnęła do niego, jakby nie znała odpowiedzi.

Rad kiwnął głową.

– Właśnie rekrutuje ochotników.

Wymienił nad jej głową spojrzenie z Teowojem, po którym ten od razu puścił jej dłoń. Siła, jaka od niego płynęła, zniknęła wraz z jego dotykiem. Znajdowała pocieszenie w tym, że kiedyś, w bardzo dalekiej przyszłości, będzie im dane spędzić razem prawie rok, zanim na nowo wszystko się zepsuje. Tylko tyle i aż tyle.

– Idę wbić mu do głowy, że pomysł jest równie idiotyczny jak przenoszenie lodu przez pustynię. Idziesz? – Skinął głową na Teowoja.

– Za moment – odpowiedział bratu, ale patrzył tylko na Dalię.

Rad burknął coś na tyle cicho, że go nie zrozumiała. Wszedł w tłum i utorował sobie przez niego drogę. Nie wyszedł jednak poza plac, tylko przystanął przy jednym z piaskowych budynków i odwrócił się w stronę grajka. Piękna muzyka gadułki nadal płynęła nad ich głowami i odbijała się od ścian. I wtedy to się stało. Dotarł do niej ten niesamowity przebłysk energii Welesa, połączenie dobra i zła, Jawii i Nawii, piękna i brzydoty. Wszystkiego naraz. Zachłysnęła się nim, tak jak zachłysnęła się tyle wieków temu, kiedy stała obok Teowoja, a Weles pod wpływem muzyki uwolnił pokłady Viru. Jeden, jedyny raz. Przestał się kontrolować zaledwie na ułamek sekundy, ale to wystarczyło, żeby nosiła w sobie ten promień energii przez kolejne stulecia aż do finału na sabatowej polanie.

– Dlaczego drżysz? – Teowoj położył dłoń na jej gołych plecach.

Zmusiła się do zachowania spokoju. Może wtedy była tu po to, żeby doświadczyć tej mocy, ale teraz jej jedynym zadaniem było odnalezienie Mary.

– Idź, pomóż Radowi, przecież wiesz, że Slavoj jest uparty jak osioł. A Tase jak zwykle pójdzie w jego ślady. Ja niedługo dołączę. I… Teowoju? – zawahała się.

Teo zatrzymał się w pół kroku.

– Na wszystko przyjdzie czas i miejsce. – Powtórzyła jego własne słowa, które usłyszała od niego kilka stuleci później.

Teowoj się nie uśmiechnął.

– Jeszcze chwila i zacznę podejrzewać, że coś cię opętało. – Pochylił się i pocałował ją w usta. Mocno. Wtedy tego nie zrobił.

Prawie się zakrztusiła własną śliną, słysząc te słowa. Jak zwykle trafił w samo sedno. Patrzyła za nim, aż do momentu, gdy znikł. Napięcie, które pojawiało się zawsze, kiedy znajdowała się tak blisko niego, nie zniknęło jednak wraz z jego odejściem. W jej pamięci pojawił się obraz tego, co miało się wydarzyć w jednej z bram, w którą wciągnął ją Teowoj tuż potem, jak rozmówili się ze Slavojem. To wtedy właśnie po raz pierwszy dokończyli to, co zaczynali wielokrotnie wcześniej.

Westchnęła pod nosem, na poły zasmucona, na poły podekscytowana wspomnieniem jego dłoni na swoim ciele. Żałowała, że nie będzie jej dane przeżyć tego raz jeszcze. Wspięła się na kamień i rozglądała po placu w poszukiwaniu Mary. Gdy ostatnie dźwięki gadułki umilkły, nastąpiła cisza. Chwilę potem wybuchły brawa. Dalia nie dziwiła się tym owacjom, bo bez wątpienia był to jeden z najpiękniejszych koncertów, jakie słyszała w którejkolwiek ze swoich inkarnacji. Grajek ukłonił się parę razy, po czym schował gadułkę do dużego, materiałowego wora i zniknął w jednym z zaułków. Rad i Teo również. Po Marze jednak nie było śladu.

Zeszła z kamienia i poszła w stronę jurt z zamiarem ich dokładnego przeszukania.

I dopiero, gdy tam dotarła, uświadomiła sobie, że widziała demonicę na własne oczy. Tutaj w Fanagorii. Widziała ją przy jednym z ognisk w towarzystwie żołnierzy Chana. Już wtedy wydała jej się znajoma, zapewne wspomnieniem, które jako déjà vu pojawiało się czasami w jej głowie. Zapamiętała ją jednak głównie dlatego, że dostała od niej zawartością gorącego garnka po stopach. Zaaferowana odkryciem energii Welesa nie przypisała wtedy temu wydarzeniu szczególnej uwagi. Ofuknęła ją tylko i wysłała do stu biesów. Teraz miała pewność, że to była demonica. Mara zaiste zawsze była blisko swojego Stworzyciela.

Szybko odnalazła na placu Senję i pociągnęła ją pomiędzy domostwami do chanowskich jurt.

– Wiem, gdzie ona jest.

Senja uniosła brwi.

– Tak nagle? Widziałaś ją?

– Nie, ale za chwilę przejdę się główną ścieżką między jurtami i dostanę od niej gorącą zupą. Trik polega na tym, żeby ją wywabić spomiędzy żołnierzy gdzieś w odosobnione miejsce, a potem, zanim się zorientuje, postawić na Triskelionie. Senja uśmiechnęła się złośliwie i rozchyliła nieco bardziej poły swojej lnianej sukni.

– O Marę się nie martw, sprowadzę ją tutaj. Ty w tym czasie zwiąż rytualnie Triskelion.

– Poczekaj, weź to. – Dalia wręczyła Zaklinaczce metalowy klucz Ankh, który nosiła na swojej szyi. – To spowolni trans, bo fizycznie nie sądzę, żeby dała ci radę. Jest od ciebie dużo wątlejsza.

Ankh niósł życie i zdrowie, i był odwrotnością tego, co reprezentowała Mara. Była to jedyna broń, która przychodziła Dalii do głowy w odniesieniu do królowej demonów, bo strzykawki z usypiaczem Nawoja zostały w Nawii. Senja wzięła od niej artefakt i ruszyła w stronę jurt. W jednej z nich znajdowała się królowa demonów.



Dalia miała ochotę zanurzyć stopy w lodowatej wodzie. Gorące powietrze tylko pogarszało oparzenie spowodowane kontaktem z wrzącym płynem. Stopa piekła i pojawiły się na niej bąble. A uchylić się nie mogła, bo Mara zorientowałaby się, że coś jest nie tak.

Senji nie było naprawdę długo, ale gdy Dalia skończyła usypywać czarną solą barierę ochronną wokół Triskelionu oraz wiązać całość Virem, w końcu ją wypatrzyła. Wracała w towarzystwie trzech żołnierzy Chana i skrępowanej łańcuchami, zakneblowanej Mary.

– Nie powiem, zaimponowałaś mi. Jak to zrobiłaś? – zapytała w agrze.

Zaklinaczka wzruszyła ramionami i wprowadziła wszystkich na sam środek Triskelionu, po czym zrobiła parę kroków w tył, żeby nie być w jego obrębie. Na szczęście żołnierze, ujęci kołyszącymi się biodrami Senji, nie zauważyli rozsypanych pod nogami ziół. Tylko Mara jęczała pod kneblem i nie ustawała w próbach odzyskania wolności.

Gdy tylko zobaczyła Dalię, zrozumiała, że udało im się ją wytropić. Nie mogła z nimi jednak wygrać. Nie wtedy, gdy znak Ankh wypalał jej skórę.

– Powiedziałam, że Mara jest niewolnicą Slavoja i że mu zwiała, a on tu na nią czeka. Ankh wypaliłam, zanim mnie zauważyła i zanim żołnierze się na mnie rzucili. – Przerwała na chwilę, rozmasowując tył głowy. – Poza tym przekupiłam ich tym, co zamierzasz im za Marę ofiarować.

– Świetny plan, tylko Slavoja tu nie ma, a ja nie mam czym im zapłacić. – Dalia skrzyżowała ręce na piersiach.

– Ale jesteś Stworzycielką, która może im zabrać pamięć, prawda? Poza tym, w razie czego, zapłatę masz na palcu. – Senja zrobiła niewinną minę i odwróciła się, zanim Dalia miała szansę jej odpowiedzieć, a raczej po raz kolejny posłać do stu diabłów, bo na palcu nosiła prezent od Teowoja, który przywiózł go dla niej z dalekiego Bizancjum. Jedyny prezent, jaki kiedykolwiek od niego otrzymała. Poza Zwierciadlaną Zagadką, którą dla niej kupił wiele wieków później.

Przez tyle stuleci otrzymała od niego tylko dwa podarunki. Nie dlatego, że on nie chciał jej obdarowywać, wręcz przeciwnie, to ona zawsze miała problem z przyjmowaniem czegokolwiek od kogokolwiek. W tym złotym pierścionku z kierunkami świata spotykającymi się w bladoniebieskim topazie, identycznym do koloru jej oczu, zakochała się jednak od razu i nie miała zamiaru się z nim rozstawać.

Żołnierze wyglądali na skonfundowanych brakiem Slavoja i obecnością trzech kobiet. W ich mniemaniu najpewniej bezbronnych. Najbardziej postawny z nich odłączył się od pozostałych i podszedł do Dalii na odległość dwóch kroków. Wypowiedział kilka słów, zarżał z własnego żartu, a potem bezceremonialnie wsunął dłoń pod materiał jej sukienki. Zrobiła krok w tył, wystarczająco długi, by znaleźć się poza zasięgiem woja stojącego w obrębie bariery ochronnej, która w przeciwieństwie do sabatowej polany uniemożliwiała wyjście, ale nie wejście. Senja zrobiła to samo. Dopiero wtedy żołnierz spojrzał w dół na ziemię pokrytą ziołami. W jednej chwili ogarnęła go wściekłość i spróbował ją uderzyć, ale bariera mu na to nie pozwoliła. Nie pozwoliła mu poruszać się poza pętlą. Mara runęła na ziemię w samym środku Triskelionu. Również nie miała szans, by się z niego wydostać.

– Kadi[12]! – Zdążył jeszcze krzyknąć, zanim Dalia zaczęła szeptać. Wściekłość na twarzach żołnierzy szybko przerodziła się w przerażenie. Rzucili się na wszystkie strony, próbując uciekać, ale bariera ich zatrzymała.

– Zarave… – wyszeptała, a jej słowa poniósł wiatr. – Zarave.

Zaklęcie ich spowolniło, a na końcu zatrzymało w miejscu. Weszła z powrotem w pętlę i dotknęła po kolei głowy każdego z żołnierzy. Zarave… Zapomnij… Przerażenie powoli odpływało z ich twarzy zastępowane przez mgłę i dezorientację. Mieli ten sam wyraz, jaki malował się na twarzy Pauliny w szpitalu, gdy odbierała jej pamięć o tym, co zrobił Teowoj, a potem u komisarza Haby, gdy zabierała mu pamięć o Marze. Przerwa w życiorysie, której nigdy nie będą potrafili sobie wytłumaczyć. Tym razem nie miała jednak żadnych wyrzutów sumienia, bo przed sobą miała zwykłych ludzkich bandytów, którzy, gdyby im na to pozwoliła, niewątpliwie użyli by ich ciał, a potem wrzucili je do morza. Szeptała do ucha, każdemu oddzielnie, opowiadając nową wersję wydarzeń. Gdy skończyła, zdezorientowani, ale niebędący w stanie się jej przeciwstawić, powrócili do jurt. Ona zaś zajęła się Marą. Z Senją podniosły ją z ziemi i ponownie zaciągnęły na Triskelion. Demonica wiła się i szarpała, ale nie miała szans się wyrwać, dopóki Ankh nie zniknie jej skóry.

– Co będzie z nami, jak wrócimy do Nawii? – Senja uklękła na Triskelionie obok demonicy.

– A co ma być?

– No wiesz… nie byłybyśmy w tym miejscu, gdyby nie fakt, że polowałyśmy na Marę. Ty stałabyś obok Teowoja, wlewając Slavojowi olej do głowy, a ja, no cóż… z tego, co pamiętam, byłabym w jednej z jurt z pewnym… nieważne.

– Nic się nie zmieni – powiedziała łagodnie. – Jesteśmy swego rodzaju nakładką na rzeczywistość, która zniknie wraz z nami w Alatyrze. Ty będziesz w jurcie z Panem Nieważne, a ja walnę Slavoja w twarz za to, co mi powie.

Dalia mogła przysiąc, ze na twarzy towarzyszki pojawiła się ulga, szybko jednak zniknęła.

– Nigdy się nie dowiedziałam, za co od ciebie dostał. Tase tylko mówił, że nigdy nie byłaś tak wkurzona jak wtedy.

– I raczej się nie dowiesz.

Wspomnienia mimowolnie wskoczyły Dalii do głowy. Dobrze pamiętała, za co uderzyła woja w twarz i ledwo się pohamowała, żeby nie uczynić tego po raz drugi. „Może gdybyś rozłożyła w końcu nogi, Teowoj byłby spokojniejszy”. Slavoj nigdy nie przebierał w słowach i choć intencje zazwyczaj miał dobre, to jego język był niewyparzony. Użądlił ją w samo serce, i chociaż nigdy o tym nie rozmawiali, Teowoja również. Wyciągnął na wierzch to, co i tak krążyło między nią a Teowojem, odkąd po raz pierwszy na siebie spojrzeli. Każdą ze wspólnych inkarnacji spędzali razem, a jednak jedyna intymność, jaka ich łączyła, to bezgraniczne zaufanie i głęboka więź emocjonalna, której nie można było porównać do niczego innego. W tej inkarnacji to się zmieniło. Po wulgarnych słowach Slavoja jakimś magicznym cudem przekroczenie kolejnej granicy stało się banalnie proste. Tego samego wieczoru, zaraz po tym, jak rozmówili się z Zaklinaczem i przekonali go – groźbą – do powrotu do domu Sabatu, stało się to, z czym obydwoje tak długo zwlekali. I z perspektywy czasu oboje żałowali, że wydarzyło się tak późno.

– Gotowa? – zapytała, a gdy Senja przytaknęła, dodała: – Pamiętaj, że po drugiej stronie Mara nie będzie już miała wypalonego znaku, co oznacza, że może cię wprowadzić w trans. Jak tylko znajdziesz się w Nawii, biegnij i nie oglądaj się za siebie. I blokuj absolutnie wszystko, co do ciebie mówi.

Senja mrugnęła do niej szelmowsko i uklękła koło Mary. Raz jeszcze przytknęła Ankh do jej gołej skóry, tym razem na czole. Demonica zawyła, a na jej skroni pokazały się krople potu, podczas gdy oczy obiecywały zemstę.

– Fajnie, że się dobrze tu bawiłaś, ale czas na nas. – Senja przygwoździła demonicę kolanami do ziemi.

Mara syczała, a Dalia rozpoczęła inkantację.

11 Gadułka – bułgarski instrument strunowy o przepięknym brzmieniu podobnym do liry.

12 Kadi (tur.) – wiedźma

Rozdział 13

Północne widmo

Nawia

– Przecież mówiłam, że masz w Nawii uciekać gdzie pieprz rośnie. – Dalia pochyliła się zdyszana nad Senją i obejrzała jej zakrwawioną twarz. – Wypij to. Masz szczęście, że nie trafiłaś w oko.

Jak tylko przekroczyły Alatyr, Mara oczywiście rzuciła się do ucieczki, wprowadzając Senję w trans, a w tym wymiarze miała nad nimi przewagę. Nawia była jej domem. Sporo wysiłku energetycznego kosztowało Dalię, żeby demonicę dogonić, utrzymać w ryzach, wbić w nią jedną ze strzykawek Nawoja, a potem poprawić kolejnym, wypalonym znakiem Ankh. Podała Senji uspokajającą mieszankę ziołową, którą czasami sama zażywała, gdy stres zanadto jej doskwierał. Policzek Zalinaczki krwawił od spotkania z ostrym korzeniem drzewa, który wbiła sobie na życzenie Mary. Cholerna demonica i jej trans!

Mara syczała i wiła się na ziemi, a Senja z utkwionym w niej wzrokiem drżała na całym ciele.

– Skoncentruj się. – Dalia złapała ją za podbródek. – Patrz na mnie, a nie na nią.

Chwilę trwało, zanim jej towarzyszka wróciła do rzeczywistości. W końcu jednak na twarzy Senji pojawił się grymas bólu. Dotknęła delikatnie swojego policzka.

– Będę miała bliznę.

– Nie będziesz. – Pocieszyła ją Dalia, choć nie miała stuprocentowej pewności, że tak się stanie. Korzeń rzeczywiście wszedł głęboko.

Wyjęła z plecaka odrobinę smoczej krwi i wtarła ją w ranę. Senja znowu zajęczała, ale nie uchyliła się, tylko cierpliwie czekała. W połączeniu z reaną smocza krew zazwyczaj działała fenomenalnie, więc Dalia miała nadzieję, że tym razem też tak będzie.

Gdy Zaklinaczka w miarę doszła do siebie, obie ujęły syczącą Marę pod ramiona i pociągnęły przez nawieński las. Droga trwała długo, bo Dalia celowo ignorowała kolejne hosty, czekając na tę właściwą. Bo o ile do gaju Welesa prowadziły wszystkie niebieskie hosty, to do polany, na której znajdował się Alatyr do Prawii, drogę z nawieńskiego lasu wyznaczała tylko jedna, bardzo niepozorna hosta koloru bladoczerwonego.

Tak dawno tu nie była, że miała kłopoty z jej odnalezieniem.

– Idziemy na piechotę do Zagrzebia? – odezwała się w końcu Senja zasapanym głosem. Wyglądała zdecydowanie gorzej niż w Fanagorii. I nie chodziło tylko o ranę na policzku, ale o stan ogólny. Była chudsza niż zwykle, a jej zazwyczaj alabastrowa skóra porażała swoją bladością. Dalia nie mogła zwalić tego na podróż pomiędzy wymiarami, bo po prawdzie wyglądała tak, odkąd kilka jawieńskich tygodni temu, tak jak pozostali Zaklinacze, pojawiła się w domu Sabatu.

– Już niedaleko. O, jest.

Pochyliła się nad czerwonawą hostą i nie tracąc czasu, pociągnęła Marę i Senję za sobą. W końcu dotarły na polanę, z której mogły udać się do wymiaru Stworzycieli. Na polanę Swaroga.

– Przecież to jest… – Senja nie dokończyła zdania, tylko z lekko uchylonymi ustami rozglądała się po okolicy.

– Sabatowa polana, ale po stronie Nawii – dokończyła za nią Dalia.

Nie była tu od tak dawna, że wyrzuciła z pamięci wspomnienie o tym, jak bardzo podobne były te dwa miejsca. W zasadzie różniły się tylko niektórymi roślinami, które w Jawii nie rosły. Od sabatowego domu dzielił ją teraz zaledwie konstrukt Viru. Westchnęła.

– Przywiążmy Marę do korzeni drzewa – powiedziała po krótkiej chwili.

Sprowadziły warczącą demonicę na ziemię i raz jeszcze przyłożyły do jej skóry Ankh. Dalia wyjęła z plecaka łańcuchy i zawiązała odpowiednie pętle. Przez cały ten czas Mara próbowała wciągnąć ją w trans. Była silniejsza w tym wymiarze, bo do niego należała, i Ankh nie działał aż tak dobrze jak w Jawii, ale na szczęście wystarczająco ją spowalniał. Lepiej niż usypiacze Nawoja. W jej wzroku poza piorunami kryło się coś jeszcze, coś, co do złudzenia przypominało błaganie i jednocześnie ostrzeżenie. Nie miała jednak czasu zastanawiać się nad meandrami umysłu królowej demonów.

Nie wiedziała, co właściwie ją ostrzegło. Bo jedyne, co poczuła, to lekki podmuch powietrza na policzku.

Odruchowo zasłoniła dłońmi głowę, ale nie zdążyła się uchylić. Nie całkiem. Coś albo ktoś uderzył w nią z pełną siłą, na tyle mocno, że się przewróciła i przywaliła głową w korzeń drzewa, do którego przywiązana była Mara. Po raz pierwszy swoim ludzkim ciałem przekonała się, jak bardzo twarda jest ziemia Nawii. Chwilę potem srebrzystą ciemność przecięła błyskawica, jakby zaraz coś miało się wydarzyć, a wybuch i huk, które jej towarzyszyły, rozwalały bębenki. Trwało to zaledwie sekundy, ale Dalia i tak znalazła w tej błyskawicy coś osobliwie znajomego. Energię, której tak dawno już nie czuła. Cokolwiek to jednak było, minęło między jednym mrugnięciem oka a kolejnym, i w gaju Welesa znowu nastała kompletna cisza. Jedynie Mara nadal charczała.

Coś ciepłego i lepkiego popłynęło po jej szyi, przyklejając się po drodze do włosów i ubrania. Świat zawirował, zmusiła jednak swoje oczy, żeby patrzyły, a swoje dłonie, by sięgnęły do kieszeni płaszcza i wydobyły reanę. Wypiła kilka łyków i oddychała spokojnie do momentu, gdy najgorsza fala bólu przeminęła i pozostawiła po sobie jedynie echo. Dopiero wtedy podniosła głowę i zobaczyła, że na szczęście Senji również nie stało się nic poważnego.

– Co to, u licha, było? I kto to jest? – Senja spojrzała gdzieś ponad jej ramieniem.

Kilka metrów dalej między drzewami leżał mężczyzna.

Gdy podeszła bliżej, zorientowała się w swojej pomyłce. Martwa istota u jej stóp była demonem. Spaleńcem. I sądząc po tym, że całkowicie wrócił już do swojej dawnej postaci, leżał tu od jakiegoś czasu. Pomijając energetyczny błysk, którego przed chwilą doświadczyły, były tak zajęte ujarzmianiem Mary, że po prostu go wcześniej nie zauważyły.

Senja pochyliła się nad mężczyzną.

– Znam go – szepnęła.

Szok, jaki malował się na jej twarzy, dowodził, że pamiętała. Nie świadomie, nie rozumem, ale swoją welą. Pamiętała tego mężczyznę, zanim stał się demonem. I Dalia również wiedziała, kim był.

– Niemożliwe, że go znasz. To mieszkaniec Nawii – skłamała gładko.

To na nim Sabat po raz pierwszy doświadczył, czym było w swojej istocie prawo trzech. Prawo, które obowiązywało w każdym wymiarze.

Każdy uczynek, dobry czy zły, wróci do ciebie trzykrotnie. Każde złamane trzykrotnie prawo Soleme obróci się przeciwko tobie, a kara będzie straszliwa.

Spaleniec, tak jak pozostałe demony, był Zaklinaczem, który trzykrotnie naruszył granicę Prawii. Za trzecim razem ze swojej podróży do Prawii powrócił do domu Sabatu zmieniony. Z początku zmiana była prawie niezauważalna, szybko jednak postępowała. Ledwo widoczny na skórze czarny punkt zmieniał się w sieć żył, którymi rozprowadzana była demoniczna choroba. Coraz więcej czasu spędzał sam w lesie poza sabatową polaną, z dala od innych Zaklinaczek i Zaklinaczy. Później przestał jeść, a w końcu… Zaprowadził na bagno dziewczynkę, małą córeczkę Senji, i wzniecił ogień. To wtedy musiała przyzwać Welesa, żeby uwięził go w Nawii. I wtedy po raz pierwszy widziała, jak Mara przemienia materię w antymaterię i więzi welę Zaklinacza Antyvirem przed zabraniem go na bagna demonów. Ból, jaki towarzyszył wtedy Zaklinaczowi – istocie stworzonej z Viru – był niewyobrażalny.

Miał na imię Dewoj. Był starszym bratem Dobrowoja i pierwszym synem Nikoliny. Był też ojcem dziecka Senji. Dalia nigdy do końca nie otrząsnęła się z tego wydarzenia i właśnie dlatego nie uwolniła z pętli czasu całego Sabatu, a jedynie siebie. Bo pamięć o tej tragedii złamałaby Senję, tak samo jak innych Zaklinaczy, których brat, siostra, matka, córka lub syn złamali Soleme. Dlatego tak bardzo bała się o Teowoja i Rada. Według jej wszelkiej wiedzy Teo przekroczył bramę do Prawii raz, ale z nim nigdy nie mogła mieć pewności. Rad również potrafił się ukrywać. Oszczędziła im bólu, który sama nosiła od zarania dziejów, nie mówiąc Sabatowi o Soleme, ale teraz zaczynała tego żałować. Może gdyby wiedzieli, nie poważyliby się tutaj przyjść. Może…

Senja nie wyglądała na przekonaną. Dłonie miała splecione na brzuchu, a zmrużone oczy wpatrywały się w demona. Świadomie nie pamiętała tej rozpaczy, którą w sobie nosiła przez połowę wieczności. W drugą połowę weszła z brzemieniem, które czyniło ją gorzką i które sprawiało, że odpychała każdego na swojej drodze. Nawet Neda, który poszedłby za nią w ogień. Każdego. Pamięć o tym, co zrobił Dewoj ich córce, mieszkała w Senji tak samo jak pamięć o dziecku, które pochowała już tak dawno temu.

– Co się z nim stało? Czy nas zaatakował? – zapytała.

– Nie. Demony najpierw atakują transem, a potem siłą swoich mięśni. – Odchyliła delikatnie kawałek jego ubrania. – Zmarł od ugodzenia nożem. Niedawno, sądząc po tym, że jeszcze całkiem nie ostygł.

W miejscu, gdzie powinno znajdować się serce, była oblepiona zaschniętą krwią dziura po nożu. A istniał tylko jeden nóż, który mógł zgładzić każdego mieszkańca Nawii. Nóż Welesa.

– Ach, cóż to za widok. Demon, Stworzycielka i człowiek połączeni jednym losem. I to pod samym okiem mego brata. Jakże rzadka to rozrywka w Nawii. Że też Weles tego nie widzi.

Najpierw znikąd przyszedł głos, w kierunku którego Dalia błyskawicznie się odwróciła. Chwilę później światłość zalała całą polanę. Tak wielka, że od razu rozbolały ją oczy. Mięśnie w jej ciele boleśnie się spięły, a pod powiekami pojawiły się łzy bólu. Po chwili ze światła wyłonił się Stworzyciel, którego Dalia nie widziała już od tak dawna, że zapomniała, jak to jest przebywać w jego obecności. Energia jego Viru oszałamiała, przywodziła na myśl wszystko, co piękne i dobre, a jednocześnie strach, pokorę i niebezpieczeństwo.

Swaróg rozejrzał się leniwie po polanie. Jego gwiezdne oczy spoglądały ze spokojem, ale Dalia znała go dobrze i wiedziała, że był to spokój jedynie pozorny. Stworzyciel Światła, kreator gwiazd był bowiem wypełniony przeogromną energią, taką, która mogła w każdej chwili eksplodować.

– Swarogu… – wyszeptała i skłoniła się lekko.

Senja schowała głowę w ramionach, chroniąc się przed świetlną materią. Przywiązana do drzewa demonica wiła się i krzyczała, ale Swaróg nie zwrócił na żadną z nich nawet najmniejszej uwagi. Koncentrował się tylko na Dalii.

– Pokaż swe prawdziwe oblicze, Żywie. – Jego głos rozniósł się pomiędzy drzewami niczym powiew wiatru.

Nic nie mogła poradzić. Przemiana nastąpiła błyskawicznie. Żywioły wymknęły się spod jej skóry jak na zawołanie. Nic nie mogła zrobić, by je w sobie zatrzymać, bo w starciu z siłą Stworzyciela pierwszego kręgu nie miała szans. Nie w tym wymiarze. Chwilę później krążący wokół nich Vir stracił odrobinę ze swojej mocy, a Dalia gwałtownie nabrała powietrza. Żywioły nie schowały się w niej z powrotem, ale pozostały blisko. Raz po raz muskały jej skórę, tak jak niegdyś robiły to na jej łące w Prawii. Łuna, która otaczała Swaroga, osłabła, aż w końcu stała się znośna dla ludzkich oczu.

– Czy tak nie jest lepiej, Żywie, gdy jesteś sobą, w swojej skórze? Czyż nie jest dobrze być w domu i nie chować swej prawdziwej natury?

Dalia przełknęła ślinę. Czy to jeszcze był jej dom? Tyle wieków spędziła w ludzkim świecie, że nie potrafiła już powiedzieć, co jest realne, a co nie. Nie mogła zaprzeczyć, że w towarzystwie Swaroga odczuwała radość, tak jak zawsze ją czuła, gdy znajdowała się blisko Stworzyciela pierwszego kręgu. Tym razem była to jednak radość okraszona strachem o losy wymiarów, o schorowany Vir, ale przede wszystkim, i za to nienawidziła siebie najbardziej, o Teowoja i Radowoja. Czuła do siebie żal o to, że gdy wieczność pochłaniała świat, ona drżała o losy mężczyzn, przez których teraz cierpiały wszystkie wymiary.

Swaróg obszedł ją dookoła, a światło zdawało się podążać za nim. Milczał, a milczenie to przynosiło jednocześnie nadzieję i lęk. W końcu ponownie się odezwał:

– Widzę, Żywie, że kobieta, którą wysłałem na poszukiwania Mary, wypełniła obietnicę i przekazała ci moją propozycję.

Dalia raz jeszcze przełknęła ślinę. Dobijanie targu ze Stworzycielami pierwszego kręgu zawsze było pełne pułapek. Skinęła głową.

– W zamian za przyprowadzenie Mary pomożesz mi odnaleźć wojów Sabatu.

Stworzyciel ponownie się uśmiechnął, ale ten uśmiech niczego jednak nie wnosił. Żadnej podpowiedzi co do losu, który ich czekał. Żadnej emocji.

– A ja zawsze dotrzymuję słowa – odparł.

Zanim Dalia zdążyła się uchylić, Mara uwolniła się z łańcucha, zawyła i rzuciła się na nią, przewracając i rozdzierając jej kurtkę.

– Kvala Baga! – wrzasnęła jej prosto do ucha.

Równie szybko jej ciężar jednak znikł. Dalia podniosła się powoli na kolana. Mara wisiała, wygięta w łuk kilka metrów nad ziemią, Swaróg zaś patrzył na nią nieprzeniknionym wzrokiem z dłonią uniesioną w górę. Gdy jego ręka opadła, Mara runęła na ziemię i więcej się nie podniosła. Stworzyciel wrócił wzrokiem do Dalii.

– Tak jak powiedziałem, ja zawsze słowa dotrzymuję. Oto więc moja pomoc. Twoja historia zatoczyła koło, Żywie. – Nic więcej nie dodał.

Odwrócił się tylko i zmusił Marę, żeby powstała z ziemi. A potem razem zniknęli w łunie gorejącego słońca.

Serce Dalii krwawiło z rozpaczy. Strach, który nosiła w sobie, gdy wyruszała za Teowojem i Radowojem do Nawii, zbierał swoje żniwo w postaci paniki. Miała nadzieję… Nie… Żyła nadzieją, że Swaróg dotrzyma słowa i pomoże jej odnaleźć wojów oraz naprawić umierający Vir. Nadzieja okazała się próżna. Żywioły, wyczuwając jej strach i jej smutek, krążyły wokół niej szybciej i coraz bardziej pogrążały się w chaosie. Nakazała im się schować, wytarła łzy dłońmi i podeszła do Senji, która odkąd na polanie pojawił się Swaróg, nie poruszyła się ani razu.

Wyglądała jeszcze gorzej niż wcześniej. Od momentu, kiedy Mara przechwyciła myśli Senji, Zaklinaczka nieustannie toczyła w swojej głowie pojedynek. A zerwanie więzi pomiędzy nią a demonicą wymagało przeprowadzenia rytuału, na który teraz nie było czasu. Ani miejsca, bo w Nawii Vir działał inaczej, bardziej nieprzewidywalnie, szczególnie po tym, co zrobił Teowoj.

– Jak się czujesz? Lepiej ci już trochę? Potrzebujesz reany?

Senja potrząsnęła głową.

– Podróże przez Alatyr mi nie służą.

Dalia zmarszczyła czoło. Trochę długo trwała niedyspozycja Zaklinaczki po międzywymiarowym przejściu. Z drugiej strony bardzo dawno żaden człowiek przez Alatyry nie podróżował. Nie do końca wiedziała więc, co było normą, a co nie.

– Masz jakiś pomysł, co dalej? – zapytała Senja.

Opcje kolejnego ruchu miały wyjątkowo ograniczone. Dalia liczyła na Swaroga, bo po Welesie był najpotężniejszym Stworzycielem, ten jednak odmówił jej pomocy. Natomiast zagadka, którą przekazał jako odpowiedź na pytanie, gdzie byli wojowie, nie wskazywała żadnej drogi. Pozostawał tylko jeden Stworzyciel, do którego mogła się jeszcze zwrócić, z niewielkim ryzykiem ściągnięcia na siebie kary. A w zasadzie Stworzycielka.

– Potrzebuję czarcie żebro i jemiołę, chyba je masz?

Senja pokiwała głową i pochyliła się nad plecakiem.

Po namyśle Dalia przerzuciła wszystkie zioła do swojego bagażu. Wolała mieć komplet na wypadek spotkania kolejnych demonów bądź innych nawieńskich istot. Senji zostawiła tylko reanę.

– Tu się rozstajemy, przynajmniej na jakiś czas – poinformowała ją Dalia.

Jej towarzyszka posłała jej zirytowane spojrzenie i chciała zaprotestować, ale Dalia na to nie pozwoliła.

– Nie możesz iść ze mną do Prawii. Musisz mi w tym zaufać. – Przytuliła lekko Zaklinaczkę na pożegnanie. – Wrócę po ciebie wkrótce. Obiecuję.

Alatyr otworzył się przed nią, jak tylko postawiła na nim stopy. Kątem oka, tuż przed tym, jak wciągnął ją tunel, zobaczyła znajomą postać. Taką, której nie widziała już całe wieki. Nesław Dobrzeński. W całej swojej kronikarskiej osobie. Było już jednak za późno, żeby mogła zawrócić.



Dom Sabatu

Nawoj opierał się przedramionami o łóżko, na którym jeszcze niedawno leżała Venka. Pościel ciągle pachniała perfumami, które podarowała jej Dalia, a on nie mógł się od tego zapachu uwolnić. Nie chciał się od niego uwalniać, bo jeśli tak by się stało, to czułby się, jakby Venka nie istniała. Jakby nie pojawiła się niespodziewanie w domu Sabatu, a potem równie niespodziewanie z niego zniknęła. Że wszystko, co przeżył przez ostatnie dni, było jakimś niekończącym się koszmarnym snem, z którego nie mógł się obudzić.

Podniósł się z niechęcią i spakował nieużywane igły, pozostałe worki z płynem do kroplówki i stetoskop do lekarskiej torby. Telefon odezwał się po raz kolejny, ale nawet nie sprawdził, kto dzwonił. Nie miało to znaczenia. Poprawił kołdrę i poduszki. Na koniec zabrał stojak na kroplówkę i zamknął drzwi do sypialni. Nie zamierzał już tutaj wchodzić. Na pewno nie w tej inkarnacji.

Zostawił lekarski ekwipunek w swojej sypialni na parterze. Panował w niej koszmarny bałagan, ale nie miał zamiaru zaprzątać sobie tym na razie głowy. Poszedł do kuchni, gdzie rozpoczynało się śniadanie. Sądząc po kuszących zapachach, przygotowała je Nikolina, która obok Radowoja była najlepszą kucharką w Sabacie.

– Zdrzemnąłeś się trochę? – Nikolina przywitała go serdecznym uśmiechem, takim, jakim zazwyczaj obdarowywała swojego rodzonego syna albo Rada i Teowoja. Dobrze było mieć ją w domu Sabatu w takim momencie. Zamiast odpowiedzi ucałował ją, a Brana przywitał uściskiem dłoni.

– Trochę. A gdzie Dobrowoj? – Usiadł przy stole i nałożył sobie na talerz świeżo wypieczony przez Nikolinę chleb i mięso.

– Pojechał sprawdzić trop kolejnego demona, ale dzwonił do mnie z drogi i mówił, że będzie za pół godziny. – Branko spojrzał na zegarek na swoim nadgarstku. – Czyli w zasadzie już powinien być. Mówił też, że demona nie wytropił, ale znalazł za to coś innego.

Prawie w tym samym momencie usłyszeli odgłos otwieranych drzwi wejściowych i głosy. Jeden z nich niewątpliwie należał do Dobrowoja, a drugi… Nawoj wymienił spojrzenie z Branem. Obaj wstali od stołu. Nikolina chciała pójść z nimi, ale Nawoj nakazał jej gestem, żeby nigdzie się nie ruszała.

Młody machnął im na powitanie dłonią, jak tylko pojawili się w holu, i powiesił doszczętnie przemoczone ubranie na wieszaku. O zamknięte drzwi wejściowe opierał się zaś…

– Co to, do cholery, jest? – Nawoj się nie powstrzymał. – Co on tu robi? Straciłeś doszczętnie rozum?

Pytanie skierował oczywiście do Młodego, któremu jak zwykle udało się zrobić coś ekstremalnie głupiego. Tym razem zdecydował się przyprowadzić do domu jedyną osobę, która mogła powiązać morderstwa popełniane przez demony z Sabatem.

– To jest komisarz Haba. Poznaliście się już chyba? – Młody uśmiechnął się bezczelnie.

Nawoj natychmiast zrobił krok w jego kierunku, Dobrowoj jednak nie odsunął się nawet na milimetr.

– Powinieneś posłuchać, co ma do powiedzenia.

Zaklinacz wziął głęboki wdech i rozluźnił mięśnie. Komisarz nie odzywał się ani słowem, ale cała jego postura wyrażała ostrzeżenie. I strach. I zagubienie. W ogóle nie przypominał Haby, z którym miał do czynienia ostatnim razem. Młody miał rację, powinni go wysłuchać, bo coś było z nim fundamentalnie nie tak. Wskazał dłonią drogę do kuchni.

Komisarz minął go bez słowa i usiadł w mokrym płaszczu przy stole na pierwszym z brzegu krześle. Oparł się przedramionami o drewniany blat i znieruchomiał. Emocje, jedna po drugiej, przemykały po jego twarzy i znikały, po to tylko, żeby zaraz powrócić. Trwał tak dobre pięć minut, w końcu jego wzrok się wyostrzył. Nawoj wymienił z Nikoliną zdziwione spojrzenia.

– Czy mogę zrobić panu coś do picia, panie komisarzu? – zapytała Nikolina.

Komisarz podniósł głowę.

– Nie znam pani – odparł krótko, szorstko, ale szybko się opanował. – Jeśli macie kawę…

Nikolina sięgnęła do szafki po pudełko z kawą, ale Dobrowoj natychmiast znalazł się przy niej i jej tę kawę zabrał.

– Usiądź, mamo, ja to zrobię. – Cmoknął ją w policzek i wsypał ziarna do młynka.

Nawoj usiadł naprzeciwko komisarza, Bran również, ale zanim zajął miejsce przy stole, wyjął z lodówki dodatkowe sosy do sałatki.

– Co pan tu robi? – Starał się, żeby jego głos nie zabrzmiał zbyt surowo. Wyszło, jak wyszło.

Haba błądził wzrokiem po kuchni, po czym skupił się na nim.

– Nie wiedziałem, dokąd się udać. – Rozmasował sobie skronie. – Ten cholerny ból głowy nie daje mi spokoju. Ciągle słyszę głos jakiejś kobiety. Czuję ją, ale jej nie pamiętam. Nie mogę nad tym zapanować.

Nawoj oparł się o tył krzesła.

– A dlaczego pan myśli, że możemy panu pomóc? – Łypnął spod oka na Dobrowoja, obiecując mu zemstę za sprowadzenie komisarza do domu Sabatu. Młody nie wyglądał na specjalnie przejętego.

– Bo wszystko zaczęło się w momencie, kiedy po raz drugi zjawiłem się w tej pieprzonej kawiarni Aria. Chciałbym porozmawiać z panią Abaris.

Nawoj skrzyżował ramiona na piersi.

– Nie ma jej, a nawet jakby była, to nie musiałaby z panem rozmawiać.

Na twarzy komisarza pojawiła się złość.

– Zostawiłem dyspozycje w komisariacie co do was. Jeśli coś mi się stanie, to was znajdą. Może nie tutaj, nie w tym domu pośrodku niczego, ale jak tylko ktokolwiek z was postawi stopę w mieście, to…

Nie dokończył. Złapał się za głowę, a z jego gardła wydobył się cichy jęk, który szybko przerodził się w niemy krzyk. Gwałtownie wstał z krzesła, zrobił kilka kroków w tył, i uderzył plecami w ścianę. Nikolina ponagliła Nawoja spojrzeniem. Wstał więc i poszedł po swoją torbę. Wyjął z niej środek sedacyjny, odmierzył odpowiednią ilość w strzykawce i wrócił do kuchni.

Komisarz wił się na podłodze, przytrzymywany jednocześnie przez Dobrowoja i Brana, Nikolina szeptała nad jego głową słowa zaklęcia.

Nawoj pochylił się nad nim i podwinął rękaw jego płaszcza oraz schowanej pod nim koszuli. Komisarz się szarpnął, jednak wojowie nie pozwolili mu się ruszyć. Zanim Nawoj wbił igłę, powiedział:

– Nie ma się czego bać. Jestem lekarzem, a to – uniósł do góry strzykawkę – to tylko środek uspokajający.

Zrobił zastrzyk. Z początku komisarz walczył z nimi i próbował się wyrwać, szybko jednak jego powieki zrobiły się ciężkie, a w końcu całkiem opadły. A wraz z nimi wszystkie emocje.

Nawoj odwrócił się do Młodego.

– Masz pięć sekund, żeby się wytłumaczyć, po jakiego kija go tu sprowadziłeś. Albo skopię ci tyłek tak mocno, że nie wstaniesz przez kilka dni.

– Możesz spróbować skopać mi tyłek – poprawił go Młody.

Nawoj błyskawicznie się podniósł, i tym razem Dobrowoj się odsunął. Znali się na tyle dobrze, że Młody doskonale wiedział, kiedy przestać się droczyć.

– Nie miałem wyjścia. Zagroził, że zrobi obławę na Dalię i Venkę. Musiałem go tu przyprowadzić, bo za dużo widział. Nawet jeśli niewiele pamięta, to ma wystarczająco wiedzy, żeby narobić nam kłopotów. Poza tym wygląda na to, że Mara zrobiła mu więcej krzywdy, niż nam się początkowo wydawało. Mogłem zostawić go na pastwę losu, ale nie jestem człowiekiem, tylko Zaklinaczem. Nie zostawiam innych w potrzebie.

Ach, jak bardzo Nawoj chciał trzasnąć go w gębę za te dodatkowe komplikacje. Jakby mało mieli roboty z napływającymi z Nawii demonami i ludźmi, których dosięgał demoniczny trans. Dobrowoj miał jednak rację. Zaklinacze nigdy nie zostawiali nikogo w potrzebie. Po prostu przez wieki nauczyli się dobrze ukrywać ślady niesionej pomocy.

Nikolina położyła dłonie na biodrach.

– No i co z nim zrobimy?

Nawoj rozważył opcje. Scenariuszy było kilka. Po pierwsze mogli go wywieźć z lasu i zostawić przy drodze, a wszelkie policyjne obławy, którymi groził, zostawić na później. Po drugie mogli kłamać, udawać, że nie są tymi, kim są, i że nie mogą mu pomóc. Innymi słowy skazać go na pogłębiające się cierpienie. Albo w trzeciej opcji…

– Powiemy mu prawdę.

Teraz to Dobrowoj spojrzał na Nawoja, jakby ten stał się ofiarą opętania.

– A mówiłeś, że to ja straciłem rozum.

– Bo straciłeś – powiedział twardo Nawoj. – Skoro jednak już tu jest, moglibyśmy skorzystać z jego pomocy. Pora spojrzeć prawdzie w oczy. Jest nas trzech, z czego jeden nie umie wiązać Viru i nie może brać sabatowych mikstur wzmacniających. – Rzucił przelotne spojrzenie Branowi. Ten pozostał niewzruszony. – Demonów przybywa, w piwnicach gniją już trzy, nie mamy wystarczającej liczby ludzi, żeby to powstrzymać. Haba może nam pomóc.

Dobrowoj roześmiał się w głos.

– No błagam. Po pierwsze, nie uwierzy nam. Bo kto by uwierzył? Branko jest wyjątkiem, tylko dlatego dał nam wiarę, bo jego siostra jest Stworzycielką i na własne oczy widział, co potrafi. Po drugie, nawet jak przyjmie za prawdę, co ma z tym zrobić? Na komisariacie ogłosić, że po mieście roznosi się demoniczna zaraza? Zawiozą go do czubków, a nas zaraz po nim. A jakoś mi się nie uśmiecha spędzenie reszty moich dni w białym, małym pokoiku.

Nawoj nie odpowiedział. To Nikolina miała decydujący głos po wyjeździe Rada. To ona była najstarsza i najbardziej doświadczona. Cisza się przedłużała. W końcu Zaklinaczka powiedziała:

– Nawoj ma rację. Nie możemy się ukrywać w nieskończoność. I nie damy rady sami. Trzeba mu powiedzieć. Kiedy się obudzi?

Mężczyzna sprawdził czas.

– Za jakieś pół godziny powinien dojść do siebie.

– To mamy dwadzieścia minut, żeby się do tej rozmowy przygotować. – Nikolina zakończyła temat. – Tymczasem przenieście go na kanapę i zdejmijcie mu płaszcz, jest cały mokry, a w domu Sabatu zrobiło się chłodno.



Prawia

Jak to się mogło stać? Teowoj nie mógł się otrząsnąć z widoku śmierci, który malował się przed jego oczami. Miejsce, na które patrzył, w niczym nie przypominało polany, o której Dalia opowiadała z taką miłością. Nie było tu nic poza wieczną nocą. Mrokiem, który w Jawii widywał tylko przed Przesileniem, tuż przed północą, gdy przyroda wstrzymywała oddech w obliczu przenikania się wymiarów.

Prawdziwa wściekłość nadeszła jednak dopiero wtedy, gdy pośrodku polany Dalii dojrzał Welesa. Dokładnie tak, jak to przewidział.

Teowoj ścisnął w ręku jego nóż i bez wahania ruszył na spotkanie ze swoim przeznaczeniem. Cokolwiek miało się stać, za daleko zaszli, żeby teraz się wycofać. Rad okrążał polanę, by podejść Welesa z drugiej strony. Im bliżej Stworzyciela się znajdowali, tym gorsze ogarniało Teowoja przeczucie. Bo Stworzyciel musiał wiedzieć, że tutaj są. Teo mógł się nawet założyć, że Weles widział moment, w którym przybyli do Nawii. Mimo to nawet nie podniósł głowy. Bawił się tylko swoim medalionem, wpatrzony w ziemię przed sobą. Cała jego postura wyrażała smutek i cierpienie. Nie tak Teowoj wyobrażał sobie to spotkanie. Spodziewał się walki, bólu, tortur, być może śmierci, ale nie tego. Nie przypuszczał, że władca Nawii pozwoli im zajść tak daleko. Wyglądał niemalże bezbronnie, jak północne widmo, zjawa zagubiona pośrodku niczyjej ziemi, z dala od domu, z dala od wszystkiego, co było mu bliskie.

Tak pewnie widziałby Stworzyciela magii każdy, kto by go teraz zobaczył. Jednak Teowoj ani trochę nie wierzył w ułudę, która malowała się przed jego oczami. Nie miał pojęcia, w co grał Weles, ale zamknął się na jego emocje tak samo jak na swoje własne. Teraz, gdy byli już tak blisko spełnienia swojego celu, nie mógł się im poddać. Dopiero gdy stanął przed Stworzycielem, Weles uniósł na niego srebrne spojrzenie.

W głowie Teowoja pojawiły się nagle wszystkie wspomnienia, ból, jakiego doświadczał od noża, cierpienie wszystkich Zaklinaczy, którzy gnili przed Przesileniem w piwnicach Sabatu. Jeszcze raz przeżywał szaleństwo, jakie go ogarniało, gdy tylko srebro spowijało tęczówki, ale przede wszystkim widział ją. Dalię. Przerażoną widokiem krwi na jego szyi, z wymalowanym na twarzy bólem, którego doświadczała w każdej swojej inkarnacji. Noszącą w sobie poczucie winy jak powróz u szyi w każdym życiu, w każdym momencie swojego istnienia.

Nie.

Ten Stworzyciel nie zasługiwał na litość po tym, co uczynił. Nawet jeśli teraz klęczał na środku zniszczonej polany i wydawało się, że jest na granicy rozpadu. Nie zasługiwał nawet na to, żeby tu być. W jej świętym miejscu. Mimo to Teowoj nie mógł przestać się zastanawiać, czy był tu, bo przyglądał się własnemu dziełu zniszczenia? A może wrócił na jej polanę, bo za nią tęsknił? Ostatnia myśl doprowadzała go do szału.

– Odejdź, człowieku – powiedział cicho Weles, wracając wzrokiem do nieokreślonego punktu w przestrzeni. – Nic tu po tobie.

W rękach obracał to, po co tutaj przyszli. Naszyjnik zrodzony z pnia Drzewa Życia. To właśnie widział w przebłyskach pamięci Radowoj. Esencję władcy Nawii, bez której nie mógł istnieć, tak samo jak Żywia nie mogła istnieć bez swojej Księgi Żywiołów. Naszyjnik, który mieli w swoich rękach kilkaset lat wcześniej w Krakowie i który Przymierze im odebrało. Byli wtedy tak blisko zakończenia klątwy, choć sami o tym nie wiedzieli. Teraz miał Welesa przed sobą, klęczącego pośrodku polany Żywii, a nie wyglądał on nawet na zaskoczonego ich obecnością. Jedyną emocją, która widniała na jego twarzy, był ból, jakże niepasujący do lawiny wydarzeń, którą sprowadził sam na siebie i na cały Sabat.

Teowoj dotknął ramienia Welesa jego własnym nożem, ten jednak nawet nie drgnął.

– Naprawdę sądzisz, że możesz zrobić mi krzywdę? Mam ci przypomnieć ból, którego doświadczyłeś ode mnie na tej samej polanie?

Teo się skrzywił. Tę historię znał tylko z ust Dalii. Sam jej nie pamiętał, a to dawało Welesowi przewagę. Ponadto wierzył, że Stworzyciel Magii mógł zrobić wszystko, niezależnie od wiedzy i broni, którymi z Radem dysponowali. To był jego świat i jego zasady, gdyby tylko chciał, rozprawiłby się z nimi w kilka sekund, Teo nie miał co do tego wątpliwości. A jednak Weles siedział nieruchomo z zamglonym wzrokiem, pośrodku ruiny, którą sam poczynił. Zachowywał się tak, jakby wraz z Radem nie istnieli. Jakby nie istniało nic poza nim samym i jego cierpieniem.

Teowoj zrobił głęboki wdech.

– Twój czas dobiega końca, Stworzycielu.

W oczach Welesa nie było nic oprócz srebra.

– Czas jest ludzkim konceptem, człowieku. – Zawiesił swój medalion na szyi.

Rad zbliżył się już na tyle, że od Welesa dzieliło go zaledwie kilka kroków. Był wściekły. W ogóle nad sobą nie panował. Emocje brały nad nim górę, a to nigdy nie wróżyło niczego dobrego. Chciał ostrzec brata chociażby spojrzeniem, ale nie zdążył. Stworzyciel wolno odwrócił w jego kierunku głowę. Rad nie zrobił już ani kroku więcej, a jego twarz wykrzywił paroksyzm bólu.

Teowoj nie czekał na więcej. Nie zastanawiał się już, dlaczego Stworzyciel Magii pozwolił im podejść tak blisko i dlaczego raz jeszcze porzucił Nawię. Nie miało to już znaczenia. Jednym ruchem noża napiął łańcuch na szyi Welesa i go przerwał. Medalion poszybował w górę. Weles odwrócił się błyskawicznie i wyciągnął po niego rękę, ale Teo był szybszy. Był szybszy od Stworzyciela. Trans, w którym Weles trzymał jego brata, natychmiast znikł. Rad błyskawicznie się podniósł i znalazł się przy nich.

– Daj mi ten pieprzony medalion. – Rad wyciągnął do niego rękę.

Chciał to zrobić. Na Swaroga, chciał zakończyć żywot istoty, która klęczała przed nimi.

I powinien był to zrobić, ale mimo to się zawahał.

Rozdział 14

Dewa

Prawia

Mokosz klęczała na uboczu tego, co kiedyś było polaną dew wszechświata. Pochylała się nad roślinami i szeptała, a pod jej dotykiem nabierały kolorów. Na chwilę. Zanim znowu oblekła je czerń. Dewy zwierząt tłoczyły się ciasno wokół Matki Życia, jakby chciały być jak najbliżej swojej Stworzycielki. Osaczały ją z każdej strony, błagając o dotyk, o energię. Na twarzy Mokoszy, zwykle tak pogodnej i radosnej, teraz widniało cierpienie jakiego Dalia nigdy jeszcze nie widziała. Wszystko wokół umierało i najwyraźniej powoli zabierało ze sobą również ją.

– Matko. – Dalia uklękła obok niej. – Co tu się stało?

Mokosz się nie odwróciła. Nie od razu. Spoglądała na dewy tak, jak matka przygląda się swoim dzieciom. Z troską, uważnością i miłością. Głaskała je i szeptała, ale to nie wystarczało, żeby pokonać śmierć, która dotarła także tutaj.

W końcu uniosła głowę. Oczy Matki Życia były nienaturalnie rozszerzone, jakby próbowała w najciemniejszą noc wypatrzyć niewielki punkt na horyzoncie. Na jej obliczu odmalowało się zdziwienie, ale też i radość. W wieczności lubiły swoje towarzystwo i Dalia miała nadzieję, że nadal tak jest, choć po tym, co się wydarzyło, nie mogła być niczego pewna. Mokosz musiała wiedzieć, wszyscy Stworzyciele musieli wiedzieć, co zrobił Weles. I co zrobiła ona.

– Matko – powtórzyła.

Mokosz się uśmiechnęła, a jej długie, ciemne włosy zafalowały. Uśmiech jednak znikł, gdy spojrzała na strój Dalii. Na wytarte jeansy, ubłocone, wysokie buty i równie brudną, puchową kurtkę. Nie tak wyglądała, gdy po raz ostatni się widziały.

– Żywie. Czekałam na ciebie. – Splotła ręce przed sobą. – Czekałam na ciebie już tak długo…

– Wiem, matko. Bardzo złe rzeczy się działy.

Mokosz pogłaskała ją po policzku. Zapach kwiatów i ziemi natychmiast otoczył Dalię, przypominając jej to, za czym tak nieświadomie tęskniła. Dom.

– Zmieniłaś się. Nie pachniesz jak Stworzycielka, pachniesz Jawią. I ludźmi.

Dalia uśmiechnęła się lekko.

– Tak, matko, całe stulecia wędrowałam między ludźmi. I…

Mokosz położyła palec na jej ustach.

– Prawia umiera. A ja nie mam już pierwszej dewy, swojego korzenia. Nie mam jak pomóc innym dewom.

Dalia zamarła. Mokosz straciła swój korzeń? To nie było możliwe. Korzeń Dewy był tym, czym dla niej była Księga Żywiołów. Świętym artefaktem, bez którego nie mogła istnieć. Jej esencją. To dlatego jej polana umierała. Była zasilana energią swojej Stworzycielki, która także umierała.

W twarzy Mokoszy znalazła jedynie smutek. I prawdę o tym, jak bardzo zmieniła się Prawia podczas jej nieobecności. O tym, jak głęboko sięgały skutki jej decyzji o pozostaniu między ludźmi i decyzji Welesa o rzuceniu klątwy.

– Wybacz mi, matko, ale jak to się stało? Stworzyciele nie rozstają się ze swoimi świętymi artefaktami.

Tylko ona poważyła się na pozostawienie swojego medalionu w świecie ludzi. Zapłaciła za to wraz z Sabatem ogromną cenę.

Wzrok Mokoszy spowijała mgła. Pogłaskała dewę rysia, który łasił się do jej stóp.

– Długo spałam, a w tym śnie widziałam straszne rzeczy. Wojny, krew, zabite zwierzęta… – Mokosz przeciągnęła dłonią po swoim czole, jakby chciała przegonić koszmar. – Widziałam ciebie, Żywie, i ogień, który trawił wszystko.

Serce Dalii gwałtownie przyspieszyło. Mokosz widziała to samo, co ona, przyszłość, która w Jawii miała się stać teraźniejszością.

– Gdy się zbudziłam – kontynuowała Matka Życia – w mojej sakiewce nie było już korzenia. Zamiast niego było to. – Odczepiła od przewiązanej w pasie aksamitnej wstęgi zielony woreczek. Oprócz ziół znajdowała się w nim niewielka butelka, podobna do tych, w której przechowywali sabatowe mikstury. Odkręciła korek butelki i powąchała zawartość.

– Belladonna. Szałwia. Kozłek. Mak. I chmiel. Matko, dlaczego to wypiłaś?

Salvia Divinjorum i Belladonna. Królowa szałwii i wilcza jagoda. Jedne z najpotężniejszych trucizn, które rosły w Jawii. Nie dewy, ale prawdziwe jawieńskie rośliny, które jakimś nieszczęsnym cudem znalazły się w Prawii. I tylko jawieńskie antidotum mogło odwrócić ich działanie.

– Nie wypiłam. – Mokosz odchyliła włosy. Z tyłu, na karku, jej skóra była żywo czerwona, poparzona kontaktem z ziołami. – Najpierw przyszedł szept. Próbowałam się odwrócić, zobaczyć, ale moje oczy przestały widzieć, moje uszy zaś słyszały tylko krzyk. Upadłam na ziemię i jakby mnie nie było. Jakby mnie nie było… – powtórzyła głucho. – A gdy się obudziłam, moje dewy umierały. Zrobiłam, co mogłam, ale to za mało. Nie umiem im pomóc.

Skrzywiła się z bólu, który nigdy nie powinien w tym wymiarze istnieć. Stworzyciele nie odczuwali bólu, tak samo jak nie odczuwali zimna, gorąca, suchości i wilgoci. Emocje nie rzucały nimi na wszystkie strony tak jak ludźmi.

Ktoś przeszedł niezauważony do Prawii przez Alatyr i skradł to, co na tej polanie było najcenniejsze. Esencję życia. Święty Korzeń Dewy. W dodatku wykorzystał zioła, które rosły jedynie w Jawii i spreparował je po jawieńsku, zgodnie z tradycją jawieńskich starych wiedźm, które wcierały trujące zioła w skórę. Bez ostatecznego otrucia, za to z transem i sennymi halucynacjami w roli głównej. Ktokolwiek to był, nie chciał Mokoszy zabić, a jedynie ukraść jej korzeń.

Dalia rzuciła plecak na ziemię i wyjęła z niego wszystkie sabatowe mikstury, jakie miała. Przeglądała je, dopóki nie znalazła tej właściwej, reany.

– Musisz to wypić, matko.

Przyłożyła butelkę do ust Matki Życia i wylała kilka kropel na język, a kolejne kilka kropel wtarła w miejsce oparzenia.

– Matko, czy był tu Weles? Czy Weles ci to zrobił?

Mokosz zasłoniła poparzenia swoimi włosami.

– Nie widziałam Welesa od tak dawna. Kiedyś przychodziliście tu razem, pomagaliście mi z dewami, a potem zostałam sama. – Znowu się zamyśliła. – Nie wiem, dziecko, nie wiem, kto tu był. Nie wiem, dlaczego moje dewy mnie nie ostrzegły. Nic już nie wiem. Wszystko gnije i umiera, a ja nie mogę się obudzić.

To musiał być Weles, bo tylko oni odwiedzali Mokosz i tylko ich znały dewy. Tylko ich nie próbowałyby powstrzymać. Dlaczego jednak, u licha, Weles miałby atakować Matkę Życia? Własną siostrę? I kraść korzeń, esencję, bez której Mokosz i jej dewy nie będą potrafiły żyć? Dlaczego próbował zburzyć własny dom? Nie miało to żadnego sensu. A jednak…

Mara.

Dalia prawie sapnęła z wrażenia, gdy pomyślała o incydencie, który miał miejsce już dawno temu, w szesnastym wieku w Krakowie. Przypomniała sobie rozmowę z handlarzem ziół na miejskim targu. Poszukiwali dziewczyny, która spiła Neda i podstępem zmusiła go do przebrania się w kobiecy strój, a na koniec ukradła mu Historię Zaklinaczy. Rysopis, który podał wtedy handlarz, do złudzenia przypominał Marę. Tezę potwierdzały również zioła, które owa dziewczyna od niego nabyła; szałwia, kozłek, chmiel. Wszystko poza wilczą jagodą, której nikt przy zdrowym zmysłach nie sprzedawał, za to można było ją łatwo znaleźć w lesie. To Marę mógł ukryć w energii Weles na tyle skutecznie, żeby mogła przekraść się niezauważona na polanę Mokoszy. Był w końcu pierwszym Zaklinaczem, Stworzycielem magii i jeśli ktoś mógł to uczynić, to tylko on.

– Matko, potrzebuję twojej pomocy.

Dalia opowiedziała historię swoją i Welesa, a gdy skończyła twarz Mokoszy wypełnił jeszcze większy smutek.

– Ostrzegałam go. Ostrzegałam, że sprowadzi nieszczęście na wszystkie wymiary, ale mnie nie słuchał. Nikogo nie słuchał. Tylko Swaroga. Tylko z nim rozmawiał. A teraz jest już za późno…

Dalia otworzyła oczy ze zdumienia.

– Wiedziałaś, że Weles zamierza rzucić na mnie klątwę?

Mokosz westchnęła cicho.

– Nie, dziecko. Ostrzegałam go przed stworzeniem Zaklinaczy. Nie ma dla nich miejsca ani wśród żywych, ani wśród Stworzycieli. Nie przynależą do żadnego z wymiarów. Stworzeni są z Viru i w Vir powinni się obrócić. Czyż nie przez nich wymiary teraz cierpią?

Dalia położyła obie dłonie na sercu.

– Gdybyś tylko mogła spojrzeć na ich świat moimi oczami, zobaczyłabyś, jak bardzo zasługują na to, żeby istnieć. Możemy razem tę krzywdę naprawić, matko. Bo jeśli tego nie zrobimy, jeśli pozwolimy Welesowi na bezkarność, Nawia i Prawia nie będą już tymi samymi miejscami, które obie znamy i kochamy.

Tylko tyle mogła zrobić. Wszystko zależało od Mokoszy i od tego, czy uda się ją przekonać, żeby zamiast Zaklinaczy winiła swojego brata. Choć, po prawdzie, gdy ujrzała wyrwę w Virze, nie wiedziała, czy będzie to możliwe. Co się jednak stało już się nie odstanie, i pozostało tylko pójść naprzód. Poczuła, jak na jej twarz wypływa delikatny uśmiech, bo zdała sobie sprawę, że to Teowoj ją tego nauczył. Pokazał jej, jak patrzeć w przód, a nie tonąć w mroku własnej historii. Jak użytkować energię na to, co trzeba zrobić, a nie na to, co już się stało i na co nie mamy wpływu.

– Matko – pochyliła przed Mokoszą głowę – odzyskam twój korzeń. W zamian proszę tylko o to, byś pomogła mi naprawić Vir. I odnaleźć dwóch mężczyzn, którzy przybyli do Nawii w ludzkiej postaci.

Mokosz również wstała.

– Dziecko, Vir może uzdrowić jedynie Świętowit. A żeby go przywołać, potrzeba wszystkich artefaktów Stworzycieli pierwszego kręgu i dwóch pieczęci. Czarnej i niebieskiej.

Dalia dwukrotnie zamrugała i zacisnęła dłonie, próbując opanować drżenie. W gardle poczuła nagłą suchość. Dwie pieczęcie, w tym jedna jej własna, niebieska dalia?

– Do kogo należy czarna dalia?

Mokosz uniosła dłoń i pogłaskała ją delikatnie po włosach.

– Do twojej siostry. Do Mary. Obie jesteście dwiema stronami tej samej monety. Razem tworzycie synergię, która otwiera Kwiat Życia stworzony z czterech świętych artefaktów Stworzycieli pierwszego kręgu. Synergię materii i antymaterii.

Dalia poczuła się, jakby ktoś dał jej w twarz. Mara była jej siostrą? Mara, która ściągała na ludzi śmierć i nieszczęście? Mara, która korzystała z Antyviru i ze swojej mocy tylko po to, żeby zabijać? Nie chciała w to wierzyć, wszystko w niej krzyczało, że to nieprawda. A jednak… Przypomniała sobie obręcz na szyi demonicy, kiedy schwytali ją w Arii. Teraz już wiedziała, że musiał to być ślad po zerwanym łańcuchu, na którym trzymała swoją pieczęć. Przypomniała sobie słowa Nawoja, kiedy po raz pierwszy zobaczył demonicę w Arii.

„Mogłaby być twoją rodziną…” – powiedział wtedy.

Coś bardzo niedobrego lęgło się w jej głowie. Widmo katastrofy, której nie umiała sprecyzować, jeszcze nie, ale była blisko.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś?

Żywioły wydostały się na zewnątrz, na jej skórę. Błagały ją, żeby pozwoliła im płynąć w przestrzeń. Dalia nie mogła się na to zgodzić, nie mogła dołożyć swojego braku kontroli do śmierci, która unosiła się nad polaną Mokoszy.

– Tajemnica kreacji należy do Stworzycieli pierwszego kręgu – przypomniała jej spokojnym głosem Matka Życia.

– To dlaczego mówisz mi o tym teraz?

Raz jeszcze dotknęła jej twarzy, a potem powiodła dłonią po swojej polanie.

– Umieramy, Żywie. Jesteśmy już tylko cieniami. Dawne tajemnice nie mają już znaczenia. Nic nie ma znaczenia. – Głos Mokoszy uniósł się ponad polanę wraz z delikatnym podmuchem wiatru. – Jesteś zmęczona, Żywie, tak bardzo zmęczona… Czy było warto?

Dalia poczuła na policzkach piekące łzy. Tak szybko się zagubiła po tym, jak udało się jej odnaleźć na zgliszczach klątwy Welesa. Niespełna rok. Czy warto było skazać Zaklinaczy na to cierpienie, którego przez nią doświadczali? Czy warto było ginąć z rąk Welesa w kółko i na nowo, po to tylko, żeby zobaczyć, jak umiera wymiar Stworzycieli?

Coraz wyraźniej widziała wymiary takimi, jakimi były w rzeczywistości. Wszystko i wszyscy mieli w nim swoje miejsce. To ona była Stworzycielką, która pokochała ludzki świat. To ona jako pierwsza zakłóciła ten porządek. Chciała obwinić o wszystko Welesa, i Weles był winny, tylko że tego uczynić już nie mogła. Na Świętowita, nie mogła! Wszystko, co się wydarzyło później, rozpoczęło się od tej jednej, jedynej chwili w wieczności, w której wybrała Teowoja. A wraz z nim Zaklinaczy i Jawię. I dopiero teraz widziała konsekwencje swojego czynu w całej okazałości.

– Nie wiem, czy było warto – szepnęła.

Mokosz przytuliła ją do siebie, tak jak zrobiłaby to jej ziemska matka, gdyby ciągle żyła. Pozwoliła Dalii złożyć cały ciężar, który ta dźwigała przez wszystkie inkarnacje, na swoje barki. Wraz z nim horror minionych wydarzeń, samotność, walkę i tęsknotę za Teowojem, który nie opuszczał jej myśli od granicy wieczności aż do teraz.

Gdy ponownie się wyprostowała, Mokosz ujęła ją za rękę.

– Chodź, dziecko. Odszukajmy moich braci i zróbmy obie, co w naszej mocy.

Zachwiała się po zaledwie dwóch krokach. Dalia natychmiast wsparła ją swoim ramieniem.

– Matko, dałam ci antidotum, ale potrzebujesz jeszcze ciernistego jabłka, które rośnie na mej łące. Tam będę mogła ci pomóc – powiedziała, zatrzymała się jednak w pół kroku.

Niesprecyzowana myśl, która kołatała się w jej głowie, w końcu nabierała kształtu. Swaróg powiedział:

„Twoja historia zatoczyła koło, Żywie”.

Zatoczyła koło…

Stworzyciele nigdy nie kłamią wprost. Mogą nie mówić tego, z czym jest im niewygodnie, ale kłamstwo? To nie leżało w ich naturze. Nadzieja wstąpiła w nią raz jeszcze. Mogła tylko mieć nadzieję, że nie było za późno.

– Matko, wiem, gdzie są wojowie Sabatu.



Dom Sabatu

– Panie komisarzu?

Nawoj pochylił się nad salonową kanapą, na której ułożyli nieprzytomnego Habę. Komisarz spał długo, dłużej, niż Zaklinacz założył. Leki powinny były przestać działać jakieś pół godziny temu. Raz jeszcze, dla pewności, sprawdził dawkę, którą zaserwował policjantowi. Wszystko się zgadzało. W teorii.

– Nic? – Nikolina pochyliła się wraz z nim. Czoło miała zmarszczone, a oblicze zasępione. Podobnie jak on.

Pokręcił głową i sprawdził policjantowi raz jeszcze puls. Dopiero wtedy Haba otworzył oczy i zamrugał gwałtownie, przystosowując wzrok do panującego w salonie mroku.

A potem równie gwałtownie usiadł i gdyby Nawoj nie był przyzwyczajony do szybkich uników, to pewnie dostałby w głowę.

– Spokojnie, panie komisarzu. – Nikolina zapaliła większą lampę.

Haba wyglądał, jakby nadal dręczył go senny koszmar. Przyglądał im się przez dłuższą chwilę z mieszaniną strachu i zdumienia na twarzy, aż w końcu spojrzał na niego przytomniej.

– Co mi zrobiliście? – Jego głos w tych okolicznościach zabrzmiał nadzwyczaj surowo. – Uśpiliście mnie?

Było to bardziej stwierdzenie niż pytanie.

– Potrzebował pan odpoczynku, podałem więc panu środek uspokajający, który ma również właściwości nasenne. Tak jak mówiłem, jestem lekarzem. Mogę pokazać swoją wizytówkę, jeśli to pana uspokoi.

Nikolina nalała z dzbanka przygotowaną kwadrans wcześniej ziołową herbatę.

– Proszę to wypić. Od razu poczuje się pan lepiej. – Uśmiechnęła się do niego serdecznie, ale nawet jej uśmiech, który stanowił remedium na smutek dla wielu ludzi, nie przebił się przez zasępione oblicze komisarza.

– Co to jest?

– Tylko ziołowa mieszanka. – zapewniła go Zaklinaczka.

Wziął kubek i wpatrywał się w niego nieufnie, ale w końcu się napił. Jego twarz odrobinę się rozpogodziła. Chwilę później po naparze nie było już śladu, a komisarz nieco się rozluźnił.

– Niezłe – odchrząknął i odstawił kubek na stolik.

Nawoj nie zdołał powstrzymać uśmiechu. Jeśli mieszanki Nikoliny nie mogłyby w tej sytuacji pomóc, to nie miał pewności, co by zadziałało.

Nikolina usiadła koło niego na kanapie.

– Mówił pan, że słyszy jakieś głosy? Czy potrafi pan powiedzieć, co dokładnie do pana mówią?

Haba się skrzywił. Jakby sama wzmianka o tym sprawiła, że ponownie stanął na granicy pomiędzy snem a jawą.

– Słyszę tylko jeden głos. I jedno słowo, którego zupełnie nie znam. Hadarce.

– Hadarce? – Nawoj powtórzył głucho za komisarzem, a potem wymienił spojrzenie z Nikoliną. – Jest pan pewien, że nie hadar’tce me[13]?

– Hadar’tce me. – Haba wypróbował brzmienie słów w swoich ustach. – Tak, to może być to. Wiecie, co to znaczy?

Nawoj usiadł na krześle, oparł przedramiona na kolanach i uniósł głowę.

– Pomóżcie mi. Hadar’tce me znaczy: pomóżcie mi.

Mara posługiwała się agrą, sam ją słyszał, jednak do niego mówiła w starej agrze, w takiej, którą znali jedynie Stworzyciele. Zaklinacze tej odmiany agry nie rozumieli. Jednak do Haby mówiła w agrze, którą na co dzień się posługiwali. Tak jakby chciała, żeby jej wiadomość do nich dotarła.

– W jakim, u licha, języku wy mówicie? To jest ten bałkański dialekt, o którym na posterunku wspomniała panna Abaris?

Nawoj nie odpowiedział od razu. Ostateczna decyzja, co do dalszych kroków, należała do Nikoliny. Całe wieki trzymali się z dala od ludzi, ale ten rozłam powoli się kończył. Nie mógł trwać, kiedy istoty z innych wymiarów przenikały do Jawii. Horroru, jaki ze sobą niosły, komisarz doświadczył na własnym karku. Podali mu zioła, które na parę dni z dużym prawdopodobieństwem pomogą poradzić mu sobie z traumą, jaką zafundowała mu Mara. Jednakże ten strach, głos, który po sobie zostawiła, wróci do niego jak bumerang.

Nawet on, Zaklinacz, ciągle słyszał głosy w swojej głowie. Walczył z tymi głosami i wiedział, że Branko, który tamtego pierwszego wieczoru w piwnicy domu Sabatu tak jak on wpadł w sidła demona, również z nim walczył. Może nawet bardziej, bo Branko mimo wszystko był człowiekiem. Nawoj miał wrażenie, że uwolnienie ich ze szponów transu leżało tylko w gestii Stworzycielki. A jedyna Stworzycielka, na której mogli polegać, znikła za bramą innego wymiaru. Pozostały im więc dwie opcje: powiedzieć mu prawdę i skorzystać z jego pomocy albo odesłać go do domu prosto w objęcia niechybnego szaleństwa. Nawoj westchnął głęboko i spojrzał na Nikolinę. Zaklinaczka skinęła głową, dając mu zielone światło.

– W agrze. Cały Sabat mówi w agrze. W świecie ludzkim ten język używany był tak dawno temu, że nikt go już nie pamięta.

Haba się wyprostował i natychmiast powrócił do swojej policyjnej maski.

– Co wy za bzdury mi tu gadacie? Co to za Sabat?

– Nikolino?

Im wcześniej będą mieli to za sobą, tym lepiej. Nikt nie miał czasu, żeby go niańczyć, i nikt nie miał na to ochoty w domu Sabatu.

Nikolina zamknęła oczy i zaczęła szeptać. Zaklinaczka rzucała proste zaklęcie aury pomieszczeń. Absolutna podstawa, jeśli chodzi o pracę z Virem, ale zdawało się, że ma z nim trudności. W końcu jednak przez nie przebrnęła, a salon pokrył się delikatną, czerwoną mgłą.

Mina komisarza mówiła więcej niż słowa. Początkowe zdziwienie na jego twarzy szybko przeszło ponownie do fazy strachu, a potem do fazy niedowierzania. W końcu jednak z zaciekawieniem przechylił głowę i przeciągnął palcem po kanapie. Mgła oczywiście rozproszyła się pod jego dotykiem i nie powróciła już na swoje miejsce, za to zostawiła idealnie odzwierciedlony ruch.

– Co to jest?

– Każde pomieszczenie ma swoją aurę. Ludzie zawsze pozostawiają po sobie ślady.

Komisarz jeszcze raz dotknął kanapy, tylko tym razem położył na niej całą dłoń. Efekt był ten sam, co wcześniej.

– Przydałoby się to na policji. Czy można się tego nauczyć?

Nawoj parsknął krótkim śmiechem. Nikolina również się uśmiechnęła.

– Niestety. Ludzie nie potrafią już nauczyć się pracy z Virem. Nie do tego stopnia.

Komisarz potarł dłonią brodę. Zaklinacz musiał przyznać, że znosił historię z Sabatem nadzwyczaj dobrze.

– To dużo wyjaśnia.

Nawoj uniósł w pytaniu jedną z brwi.

– Wszystkie kuriozalne śledztwa, które do mnie trafiały przez ostatni rok. Którędy bym nie szedł, zawsze trafiałem na pannę Abaris. I jej brata. I ten głos w mojej głowie… Nie wiem, co pani zrobiła, ale już nie go słyszę. – Spojrzał z wdzięcznością na Nikolinę.

Zaklinaczka odchrząknęła.

– Niestety, panie komisarzu, zrobiłam, co mogłam, ale to tylko rozwiązanie tymczasowe. Przynajmniej dopóki Dalia nie wróci. – Nikolina ugryzła się w język, ale Haba natychmiast owinął się wokół niewypowiedzianych słów jak boa wokół szyi swojej ofiary.

– Nie wróci skąd?

Nawoj westchnął.

– Czy na pewno jest pan gotowy, żeby usłyszeć odpowiedź?

Haba zmrużył oczy i pochylił się do przodu. Zaklinacz uznał, że to wystarczające zaproszenie.

Zaczął więc mówić.

13 Pomóżcie mi (n. agra)

Rozdział 15

Chwila prawdy

Prawia

Odkąd Dalia przekroczyła bramę Nawii, kurczowo trzymała się nadziei, że Teowoj i Radowoj nie poważą się przekroczyć bramy Prawii. Nie odważą się podnieść ręki na święty wymiar. Niosła tę nadzieję w swoim sercu, gdy wraz z Senją znalazły się w wymiarze Welesa i w Fanagorii, gdzie wszystkie wspomnienia o Teowoju odżyły w niej niczym bolesny cierń wbity w serce. Gdy tylko stanęła na skraju swojej polany, zobaczyła, jak bardzo się w swojej nadziei pomyliła.

Jej dom pokrywała srebrno-czarna materia, którą pozostawił po sobie nóż Welesa. Taka sama jak ta, która wyciekała z wyrwy. Chory Vir. Zioła, jeśli w ogóle jeszcze rosły, również schowane były pod mrokiem władcy Nawii. Jej ukochane kwiaty dalii leżały na ziemi martwe, powyrywane jak po przejściu huraganu. Jednak najgorszy koszmar złapał ją w swoje macki w chwili, gdy zobaczyła Teowoja. Przeprawił się do Prawii. Stał pośrodku jej łąki, wyprostowany, przesadnie szczupły, w pobrudzonych krwią i ziemią podartych ubraniach z nożem Welesa w dłoni.

Ile czasu minęło, odkąd widziała go po raz ostatni? Miała wrażenie, że dzieliły ich całe wieki i morze doświadczeń. Puls w żyłach przyspieszył, a serce przeskoczyło o kilka uderzeń, tak jak zawsze, gdy na niego patrzyła. Nie musiała go wołać, on wyczuwał jej obecność, tak jak ona jego. Odwrócił się, czarne oczy zatrzymały się na jej źrenicach, a czoło się zmarszczyło, jakby zobaczył zjawę. Zrobiła ostrożnie kilka kroków w jego kierunku. Na próbę, żeby wyczuć jego emocje. Nie zareagował ani gestem, ani słowem. Niczym. Pod jego stopami na ziemi leżał Weles. Stworzyciel Magii i władca Nawii. Upokorzony, nieruchomy, pełen cierpienia. Obok niego zaś klęczał Radowoj. Trzymał w ręku medalion Welesa. Jedyny instrument w całym wszechświecie, który mógł go unicestwić, tak samo jak Księga Żywiołów mogła unicestwić ją.

– Teowoju, nie!

Gdy ich oczy ponownie się spotkały, przeszedł ją dreszcz. Było w nich niedowierzanie przemieszane ze złością, którą widywała u niego jedynie w ostatnich stadiach przemiany przed Przesileniem. Tym razem nie mogła jego emocji wytłumaczyć klątwą.

– Nie powinno cię tu być. – Jego głos był zachrypnięty, zmieniony, jakby pochodził od innej osoby niż ta, którą znała i kochała przez całe wieki.

– Daj mi ten pieprzony nóż! – krzyknął Rad do Teowoja.

Teo oderwał od niej wzrok i powrócił do brata. Zawahał się jednak przed oddaniem noża. To była jej szansa. Być może jedyna, jaką miała. Przemiana dokonała się błyskawicznie. Żywioły wyrwały się spod jej skóry i pomknęły ponad polaną prosto do Welesa. Tak jak czyniły to wielokrotnie, zanim spętał je klątwą. Nie miała czasu się zastanawiać nad ryzykiem uwolnienia ich, ani nad tym, dlaczego Stworzyciel Magii pozwolił Zaklinaczom zabrać swój medalion. Dlaczego ryzykował własnym życiem i życiem całej Prawii. W ułamku sekundy znalazła się obok Teowoja i złapała go za ramiona. Musiała przerwać to szaleństwo. Zapobiec temu, czego nie zdoła już odwrócić ani ona, ani żaden inny Stworzyciel.

Wzrok Teowoja był mętny, skóra blada. Jednak gdy przyjrzała mu się uważniej, znalazła to, za czym tak bardzo tęskniła. Czułość. Do niej. Widziała ją tam zawsze i w każdej sytuacji, nawet wówczas, gdy działał pod wpływem klątwy. Nawet wtedy, kiedy nie był już sobą. Ten jeden błysk warty był walki. Woda, ziemia, powietrze i ogień wirowały wokół, odgradzając ich oraz Welesa od Radowoja i Mokoszy.

– Jeśli go zabijesz, zabijesz wszystkich. Nie będzie już Nawii, wele nie będą miały dokąd nawracać. Nie będzie już miejsca, w którym mogą się schronić i czekać na kolejne inkarnacje. I w imię czego? Zemsty? Już dość krwi polało się przez Welesa.

Spojrzał na nią przytomniej, ale nóż w jego dłoni drżał niespokojnie, jakby nie mógł doczekać się działania. Radowoj wstał z ziemi. Zanotowała to wzrokiem, ale nie zwracała na niego uwagi, musiała dotrzeć do Teowoja. Tylko to się liczyło.

– Nie każ mi tego robić. – Jej głos przebił się przez szalejący huragan. – Nie ty. Nie każ mi znowu wybierać.

Łzy płynęły jej po policzkach, a ona nie potrafiła i nie chciała już ich powstrzymywać. Tak bardzo za nim tęskniła, tak bardzo chciała znowu ujrzeć go żywego. A teraz, gdy znalazła się tak blisko, potrzeba dotknięcia go i upewnienia się, że był prawdziwy i cały, stała się nie do wytrzymania. Wyciągnęła więc dłoń i pogłaskała go po policzku.

Teowoj opuścił nóż, przyciągnął ją do siebie i przyłożył czoło do jej czoła, tak jak kiedyś, gdy wyciągała go przed Przesileniem z macek klątwy Welesa. Tak jak zawsze, gdy się zagubił i potrzebował się odnaleźć. Jego dłonie masowały lekko jej plecy i ramiona. Zapach jego ciała zmieszał się z zapachem błota, potu, krwi i podróży, ale jej to nie przeszkadzało. Przez to wydawał się jeszcze prawdziwszy.

– Nie myślałem, że cię jeszcze zobaczę – powiedział cicho.

Przytulił ją mocno i pocałował w usta. Ulga przyszła szybko, ale nie rozgościła się w niej na długo. Uwięziony pod jej stopami Weles otworzył oczy. Ujrzała w nich całe cierpienie Nawii, całe cierpienie wel błąkających się po nawieńskim lesie i Zaklinaczy uwięzionych na bagnach demonów.

– Do kurwy nędzy z tym! – Głos Rada rozdarł przestrzeń i zanim Dalia zdążyła się zorientować, co Zaklinacz zamierza, rzucił się na nich, wyrwał nóż z ręki Teowoja i wbił go w leżący na ziemi medalion Welesa. Wybuch rzucił Radem kilka metrów w głąb polany. Ona jakimś ostatnim przebłyskiem refleksu odgrodziła siebie i Teowoja żywiołami. Stworzyciel Magii zawył, a wraz z nim krzyczał cały jego wymiar. Srebro i czerń, do tej pory rozsiane po łące, zmieniały się w rwący potok, a potem w całą rzekę płynącą nie tylko po jej polanie, ale także wprost do Alatyru, a stamtąd, niczym zaraza, przenikało do innych wymiarów.

Mokosz, którą zostawiła na skraju polany, przerażoną zbliżającą się katastrofą, leżała teraz skulona na ziemi nieopodal Welesa. Bez swojego korzenia była równie bezbronna jak Stworzyciel Magii bez medalionu. Dalia sięgnęła po nóż Welesa, ale na jej drodze stanął Radowoj.

– Nie ma mowy, za długo na to czekałem.

– Spójrz na swoje ręce – odpowiedziała. – Za chwilę nie będzie dla ciebie ratunku. Ani dla twojego brata. Ani dla żadnego innego Zaklinacza. Nawia nie istnieje bez swojego Stworzyciela, tak jak moja polana umiera beze mnie. Wymiary się zapadną i wszystko, co ci drogie, wszystko, czego pragniesz, pochłonie zaraza. Czy tego chcesz? Czy o takim świecie marzyłeś?

Czerń podążała w górę po ramionach Radowoja i torowała sobie drogę prosto do jego serca. A gdy tam dotrze, nic już nie będzie można dla niego uczynić. Nie pomoże żadna magiczna mieszanka Sabatu ani jej własna moc żywiołów.

– Teowoju… – Nie dokończyła.

Nie musiała.

Teowoj rzucił się na brata, tak jak rzucił się na niego w gabinecie, i tak jak zawsze stawał w jej obronie, gdy inni Zaklinacze próbowali zrobić jej krzywdę. Medalion upadł na ziemię. Sięgnęła po niego i wyciągnęła z niego nóż. Srebro popłynęło ciurkiem jak krew z pociętej żyły, tak samo jak krew z piersi Welesa. Esencja Nawii, esencja Viru, która płynęła również w żyłach każdego Zaklinacza, wypływała z medalionu i zamieniała się w czerń. Stworzycielskie wymiary umierały.

Dalia chwyciła medalion i pobiegła na skraj swojej polany, w miejsce, którego nie dosięgła jeszcze choroba Viru, a gdzie rósł czarciuk. Smocza krew. Małym nożykiem wycięła z niego czerwoną jak krew żywicę. Natychmiast wylała ją na uszkodzenie w medalionie. Delikatna, czerwona błona smoczej krwi od razu zasklepiła dziurę.

Uklękła przy Welesie. Oczy władcy Nawii pokrywała mgła, a twarz przepełniały emocje, wśród których nie było ani jednej kropli gniewu. Był za to Stworzyciel, jakiego niegdyś znała i kochała. Stworzyciel, z którym spędzała swoją wieczność na łąkach Nawii i Prawii. Pod powiekami przemknęło jej tysiące obrazów z życia, które tak dawno już zostawiła za sobą. Energia zmęczonych wel, które przechodziły przez Alatyr, żeby wejść do Nawii. Drzewo Życia, które kwitło nieustannie, śląc Vir do najbardziej odległych zakamarków wszechświata. Wszystko, co było kiedyś w Nawii dobre i piękne.

Zanim narodzili się Zaklinacze.

Zanim ona przestała być Żywią, a stała się Dalią.

Zanim Weles zamienił jej polanę w błoto.

Jak do tego doszło? Jak mogła do tego dopuścić?

Dotknęła skroni Welesa, a potem położyła obie dłonie na jego sercu. Rana nie spływała już srebrem, ale nie miało to znaczenia. Weles umierał. A wraz z nim wykrwawiała się Nawia.

Zdjęła z szyi swoją pieczęć i położyła ją na Księdze Żywiołów. Zaczęła szeptać.

Żywioły, które krążyły w huraganie nad jej polaną, wróciły do niej i owinęły się wokół niej i Welesa. Wędrowały po ciele Stworzyciela i wracały do niej z siłą, którą ledwo potrafiła okiełznać. Włożyła swoją dłoń w dłoń Welesa i uwolniła je całkowicie. Ogień, woda, ziemia, powietrze i ona… Piąta sabatowa wiedźma. Piąty żywioł, który wiązał i dopełniał wszystkie pozostałe. Nie widziała już nic poza nimi i Welesem. Huragan trzymał ich w żelaznym uścisku, odgradzając od świata. Krzyczała do utraty tchu, do utraty zmysłów, a wraz z nią krzyczał Weles i cała Nawia.

W końcu opadła z sił. Żywioły, o dziwo, nie uciekły od niej, tylko od razu skryły się pod skórą. W ogóle nie było w nich buntu, który czuła każdego dnia, każdej niemal minuty, w której przebywała w Jawii. Jej dzieci były spokojne i szczęśliwe, bo ponownie znalazły się w domu.

Nastała cisza.

Drobinki srebra unosiły się nad nimi, odpychając od nich czerń. W końcu, bardzo powoli, popłynęły w stronę Alatyru. Do Nawii. Do domu. A wszystko, czego dotknęły, odzyskiwało swój pierwotny blask. Jej polana odzyskiwała swoje kolory. Czerń znikała z kory, z liści, z kwiatów i z trawy. Dalia opadła ciężko na ziemię i skuliła się na niej, szukając oparcia i schronienia.

Teowoj natychmiast przy niej usiadł, szeptał coś do jej ucha i głaskał po plecach, tak jak czynił zawsze, gdy chciał jej przynieść ulgę. Słuchała jego głosu, a nie słów, szukając w nim oparcia w rzeczywistości, aż ta w końcu nadeszła. Mijały minuty, a może godziny, i nikt się nie poruszył. Nikt nie wydał z siebie nawet najcichszego dźwięku.

Weles ponownie otworzył oczy.

Teowoj odsunął się od niej, choć tego nie chciała. Pragnęła skryć się w jego ramionach i czuć jego ciało przy swoim. Chciała wrócić z nim do domu. Zobaczyć resztę swojej sabatowej rodziny. Mokosz miała rację. Była tak bardzo zmęczona… Ta wersja przyszłości uciekała coraz dalej i dalej, coraz szybciej znikała za horyzontem zdarzeń, których konsekwencje nigdy nie dadzą o sobie zapomnieć.

Uniosła głowę.

Dłoń Stworzyciela Magii błądziła po ziemi w tę i z powrotem w poszukiwaniu tego, bez czego nie mógł istnieć. Swojej esencji. Medalionu.

Z mozołem podniosła się na kolana i odnalazła wzrokiem miejsce, w którym zostawiła artefakt Stworzyciela magii.

Tam go jednak nie odnalazła. W sercu poczuła pierwsze ukłucie strachu.

Wstała.

Omiotła wzrokiem najbliższe otoczenie.

Radowoj leżał nieprzytomny na ziemi kilkanaście metrów dalej. Obeszła go dookoła, ale po artefakcie nie było śladu.

– Gdzie jest medalion? – zapytała Teowoja, który stał zaledwie kilka kroków od niej, choć miała poczucie, jakby znajdował się po drugiej stronie muru.

Nie odpowiedział. Nawet na nią nie patrzył. Raz po raz przechodziły go spazmy, jakby próbował zmusić ciało do jakiejkolwiek reakcji, a ono uparcie odmawiało posłuszeństwa. Zaciskał dłoń na swoim prawym nadgarstku, na tyle mocno, że palce jego lewej ręki pobielały. W końcu opuścił ramiona wzdłuż ciała. Dopiero wtedy Dalia spostrzegła żywoczerwony półksiężyc na wierzchu jego dłoni. Zaklęcie spętania obietnicą. Jego wzrok spozierał gdzieś ponad jej ramieniem, na skraj polany.

Odwróciła się, poszukując tego, co widział on, a gdy to odnalazła po plecach spłynął jej zimny pot. Na samym końcu polany stał Swaróg w towarzystwie Mary. Stworzyciel opierał się swobodnie o jedno z drzew, jakby widok pokonanych i chorych Stworzycieli, pogrążonego w bólu rodzeństwa, nie robił na nim najmniejszego wrażenia. Uśmiechał się swobodnie, ale za tym uśmiechem kryło się coś nienaturalnego. Połączenie emocji, które z pozoru się nie łączyły. Coś, czego nie widziała w nim podczas swojej wieczności w stworzycielskim wymiarze ani razu. Na poły triumf, na poły pogarda szczelnie owinięta smutkiem. Powędrowała wzrokiem niżej, do jego dłoni. Zwisał z niej łańcuch, do którego doczepiony był medalion Welesa.

W sile huraganu, w którym trzymała siebie i Stworzyciela Magii, w momencie, kiedy życie i śmierć spotkały się dokładnie w tym samym punkcie czasoprzestrzeni, przeoczyła oślepiające światło Swaroga. Przeoczyła też zmianę, jaka w nim zaszła ostatnim razem, gdy się spotkali.

Nie zauważyła jej wcześniej, zanim losy wszystkich splotły nieprzewidywalne nici Viru. Tyle razy spoglądała w gwiezdne oczy Swaroga, tyle razy odwiedzała go wraz z Welesem na polanie słońca. Jednak nie dostrzegła tej zmiany, która zaszła w obu Stworzycielach pierwszego kręgu. Zaślepiona swoją miłością do Jawii, do Zaklinaczy, nie zauważyła tego, co działo się w jej własnym domu. W obu domach. Bo nie doceniła też chęci zemsty w głowie Radowoja i nie doszacowała braterskiej więzi wojów Sabatu. Tak wiele przeoczyła.

Przeniosła spojrzenie na Teowoja. Stał z dłońmi wsuniętymi w kieszenie i ze wzrokiem utkwionym w ziemi. Spazmy w jego ciele przeszły w dreszcze. Półksiężyc, który jeszcze przed chwilą widniał na jego dłoni, zbladł. Obietnica się spełniła.

– Teowoju, coś ty uczynił? – Jej własny głos brzmiał przerażająco pusto.

Dopiero wtedy Teo podniósł na nią wzrok. Kryło się w nim tyle emocji, że Dalii prawie pękło serce. Z przerażenia, z żalu, ze smutku.

– Nic. Nie zrobiłem nic, żeby to powstrzymać.

Nic więcej nie było do powiedzenia.



Dom Sabatu

Nawoj kończył właśnie umieszczać noże w przeznaczonej na to kieszeni kurtki. Tuż po tym, jak skończył rozmowę z Habą, z miasta wrócili Branko z Dobrowojem i przywieźli informacje o kolejnym demonie, którego trzeba było ściągnąć do domu Sabatu. W piwnicy powoli zaczynało się robić naprawdę tłoczno. Mieli już pewne doświadczenie i łatwiej przychodziły im polowania. Nawoj martwił się jednak, że wkrótce osiągną maksimum swoich możliwości. Demony zdawały się mnożyć podczas podróży do Jawii.

– Gotowy jesteś? – Bran zajrzał do jego sypialni.

Nawoj uśmiechnął się lekko. Od czasu ostatniego Przesilenia Branko zmienił się nie do poznania. Nadal pracował w katedrze archeologii i w dalszym ciągu pozornie prowadził takie życie jak wcześniej. A jednak z dnia na dzień coraz bardziej przypominał woja Sabatu, nawet jeśli z Virem nie miał nic wspólnego.

Zarzucił przygotowany wcześniej plecak na ramię i wyszedł na korytarz.

– Co z Habą? – zapytał.

Po rozmowie z komisarzem, w której Nawoj opowiedział pokrótce o Sabacie, o Virze i o Dalii, a także o transie, któremu poddała go Mara, w zasadzie już się nie widzieli. Stery w opiece nad człowiekiem przejęła Nikolina, która miała zdecydowanie więcej cierpliwości i lepsze ku temu usposobienie. Nawoj zaś, zmęczony prawie tygodniem nieprzespanych nocy, próbował nadrobić zaległości w odpoczynku i odpadł zaraz po rozprawieniu się z komisarzem. Nie wstał aż do kolejnego ranka.

Branko wzruszył ramionami.

– A co ma być? To, co z każdym człowiekiem, który wsadził nos w sprawy Sabatu. Przeszedł przez wszystkie fazy od niedowierzania i dramatycznych okrzyków „to niemożliwe” do zobaczenia świata takim, jakim jest w rzeczywistości. Obecnie jest w jadalni i pożera większość naszych zapasów.

Policjant przyjął sabatowe rewelacje rzeczywiście zadziwiająco dobrze, być może nawet lepiej od Dalii i Brana, bo na niego spadło to wszystko jeszcze gwałtowniej. Z jednej strony Nawoj się temu dziwił, bo ludzi z reguły wszystkie sprawy magiczne przerażają, z drugiej jednak nie mogło być innego scenariusza. Haba doświadczył transu Mary na własnej skórze, a także pokazówki Nikoliny z aurą, na którą nie mogło być żadnego pozamagicznego wytłumaczenia. Prawda zawsze kopała w twarz i można było próbować ją ignorować, ale i tak ostatecznie walnęła tak mocno, że nie dawało się już podnieść. Ani tym bardziej odwrócić wzroku. Komisarz zaś był człowiekiem faktów, a nie poszukiwaczem ezoterycznych przygód.

– Rozmawiałeś z Młodym?

Branko przytaknął.

– Czeka na nas na zewnątrz.

– Zaraz do was dołączę – mruknął Nawoj i skręcił do jadalni.

Bran zniknął w korytarzu prowadzącym do wyjścia, a Zaklinacz zajrzał do komisarza. Zastał go samego, siedzącego przy drewnianym stole nad kubkiem parującego napoju. Bez wątpienia była to kolejna przyrządzona przez Nikolinę mikstura, dzięki której trans nie siał w nim zbyt dużego spustoszenia. Do powrotu Dalii tylko tak mogli mu pomóc. Nawoj usiadł przy stole naprzeciwko niego.

– Jedziemy polować – powiedział sucho.

Na czole komisarza pogłębiła się zmarszczka. Wyglądał starzej niż wczoraj, gdy przybył do domu Sabatu. Temu Nawoj także się nie dziwił. Jemu też przez ostatni miesiąc przybyło siwych włosów.

– Na demony? – Haba wypluł te słowa, jakby oparzyły go w język i chciał się ich jak najszybciej pozbyć.

Nawoj skinął głową.

– Cholernie przydałaby się nam pana pomoc.

Na twarzy komisarza pojawiła się czujność.

– Co mogę zrobić?

– Ułatwić jednemu z nas dostęp do policyjnych zgłoszeń. Trzymać policję z dala od domu Sabatu i przekazać służbom w jakiś sprytny sposób wiedzę, jak radzić sobie z demonami. A także wyruszyć na polowanie wraz z nami. Dla przykładu.

Działali z pewnym opóźnieniem, bo Młody potrzebował czasu, żeby przegrzebać się przez wszystkie zgłoszenia i odnaleźć te, które niosły za sobą swąd demonicznej aktywności. Policyjne doświadczenie Haby mogło zadziałać jedynie na ich korzyść, a każda dodatkowa para rąk była na wagę złota.

Komisarz skrzywił się lekko i zamilkł. Cisza trwała na tyle długo, że Nawoj zaczynał wątpić, czy cokolwiek z tego wyniknie.

W końcu policjant się odezwał:

– To moja praca – powiedział to takim tonem, jakby sam siebie usiłował przekonać, że podejmuje słuszną decyzję. – Jakiej broni będę potrzebował? – Podniósł się od stołu.

Zaklinacz położył przed nim jeden ze swoich noży.

– Pistolet się panu też przyda, ale nóż w walce wręcz przynosi więcej korzyści. A takiego starcia może się pan spodziewać. – Klepnął komisarza po ramieniu.

Rozdział 16

Dom

Prawia

Weles podniósł się powoli, z wysiłkiem, a wraz z nim podnosiła się cała Nawia. Ostatnie drobiny srebra znikały w Alatyrze i uciekały do domu, wyprzedzając swojego Stworzyciela. Dalia patrzyła na ten proces powstawania z popiołów z uczuciem ciernia w sercu. Nie mogła znieść tego, że Weles tak cierpi, nawet po tym, co zrobił Sabatowi. Co zrobił jej. Tak samo nie mogła znieść cierpienia Mokoszy, w której, pomimo antidotum, ciągle krążyła trucizna belladonny. Tego było już dla niej za dużo. Tyle krwi. Tyle przemocy.

Podniosła się z kolan. Stworzyciel Magii rzucił jej przelotne spojrzenie, a potem pochylił się ku Mokoszy. Jakże inaczej wyglądał teraz. Inaczej niż ostatnim razem, kiedy go widziała tuż przed tym, nim zatrzasnęła za nim drzwi do Jawii. Po wściekłości, która go wtedy trawiła, nie pozostał nawet najmniejszy ślad. Był takim Stworzycielem, jakiego pamiętała, zanim wyniosła pieczęć do świata ludzi i zanim wybrała Teowoja. Był w nim majestat, smutek, siła i nadzieja. Wszystko, czego potrzebowały wele, by odnaleźć drogę do domu i odpocząć po trudach podróży. Jego oczy mieniły się srebrem i w niczym nie przypominały już oczu Radowoja. I tak jak niegdyś, nim porzuciła stworzycielski wymiar, nie mogła od nich odwrócić wzroku.

Uśmiech błąkał się pod jego skórą, jakby starał wydostać się na powierzchnię i nie znajdował ujścia. Dalia czuła się tak samo. Udało jej się zapobiec jednej katastrofie, ale na horyzoncie pojawiła się dużo większa.

Z tyłu usłyszała cichy odgłos kroków stąpających po trawie.

Odwróciła się. Teowoj minął ją bez słowa, nie rzuciwszy jej ani jednego spojrzenia, nie wypowiedziawszy ani jednego słowa. Po chwili obaj bracia zniknęli w Alatyrze.

Miała wrażenie, że w ogóle go nie znała. Po tym, co zrobił, po tym, jak rozdarł Vir i pozwolił Swarogowi zabrać medalion Welesa, nie wiedziała, jak znaleźć w mężczyźnie, który jeszcze niedawno przed nią stał, dawnego Teowoja. Dom, który razem mozolnie stawiali przez tyle inkarnacji, runął, jakby zbudowali go z kart. Jakże miała wrócić w ślad za nim? I czy Jawia w ogóle nadal była jej domem? W tym wymiarze nie wydawało się już to takie oczywiste.

Zamknęła oczy.

Chciała krzyczeć, ale krzyk utknął jej w gardle. Chciała płakać, ale łzy nie płynęły. Serce bolało ją jak przebite nożem. Żywioły dryfowały nad jej polaną. Czuła je na swych dłoniach, przedramionach, czuła, jak wędrują po jej skórze, ich ciepło na przemian z chłodem mieszało się, aż w końcu ponownie stopiły się w jedno i schowały w niej głęboko

Otworzyła oczy. Przemiana się dokonała. Lekko, szybko i bez bólu. Po prostu stała się sobą.

To, czego sobie odmawiała, odkąd odzyskała swoją Pamięć, w końcu się urzeczywistniło. Na powrót stała się Żywią, Stworzycielką Żywiołów. Niczego i nikogo nie musiała w tym wymiarze udawać. Nie musiała tutaj powstrzymywać swoich żywiołów, w Prawii mogły być naprawdę wolne.

Tak jak ona…

– Witaj w domu, Żywie. – Głos Welesa brzmiał zadziwiająco lekko, choć nie zabrakło w nim nuty niepewności. Krył to samo, co ona czuła w sercu. Smutek przemieszany z czymś bardzo ulotnym, z delikatnym szelestem odpychanych myśli.

Była w domu i dopiero teraz w pełni zrozumiała, jak bardzo za tym miejscem tęskniła. Za swoją polaną pełną kwiatów i ziół, zbyt długo przykrytą materią Nawii. Zasilana energią swojej Stworzycielki na nowo się odradzała. I choć Dalia wiedziała, że to odrodzenie nie potrwa długo, że choroba Viru, którą wywołali Rad i Teowoj, w końcu tu nadciągnie, serce i ciało radowało się tą chwilą idealnej harmonii ze swoją własną naturą.

Odnalazła na polanie odpowiednie zioła: pięciornik, czernicę, bobrotkę, ze strumienia nabrała wody do kubka, który zabrała ze sobą jeszcze z domu Sabatu, i zmieszała z nią rośliny. Na końcu dodała cierniste jabłko. A potem zaczęła szeptać.

Gdy skończyła, podała napój Mokoszy i pogłaskała ją delikatnie po plecach. Zmiana nastąpiła szybko. Oczy Matki Życia znów stały się intensywnie zielone, odzyskały barwę, jaką miały, zanim została otruta. Cienie pod nimi zniknęły, ciało się wyprostowało.

Dalia spojrzała z powrotem na Welesa.

– Czy potrafisz naprawić wyrwę? – zapytała mimo wszystko, choć Matka Życia udzieliła jej już na to pytanie odpowiedzi.

Stworzyciel magii wbił w nią spojrzenie.

– Nie. Tylko Świętowit może tego dokonać – potwierdził słowa Mokoszy i pomógł jej się podnieść. – My możemy jedynie tymczasowo ją zasklepić, ale nie uleczymy Viru całkowicie. Nadal będzie chorować, światy coraz brutalniej będą się przenikać, aż w końcu nastąpi chaos, który pochłonie wszystko.

Podał jej dłoń. W pierwszym odruchu chciała ją odtrącić, wzdrygała się na samą myśl o tym, że znowu miałby jej dotknąć. Ból, jakiemu ją poddał na skraju wieczności, był nie do zapomnienia. W końcu jednak ją przyjęła. Była szorstka w dotyku, silna i pełna spokoju. Stworzyciel magii znów stał się dokładnie tą istotą, jaką pamiętała z czasów, zanim stworzył na jej życzenie Sabat.

Rzuciła ostatnie spojrzenie na swoją polanę. Serce wołało, żeby tu zostać, żywioły również o to prosiły. Chciała ponownie bawić się z nimi, tak jak niegdyś to czyniła, puszczać wolno swój huragan, nie bacząc na to, że mogłaby kogoś zranić.

Nie było to jednak możliwe, bo nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, czas zaczął w Prawii płynąć. Nie odmierzały go jednak wskazówki zegara, tak jak miało to miejsce w świecie ludzkim, a postępująca zaraza materii.

Westchnęła cicho i jako pierwsza przeszła przez Alatyr.

Weles i Mokosz podążyli za nią.



Nawia

Senja opierała się dłonią o jedno z drzew, zgięta w pół, i wyglądała, jakby zaraz miała zwymiotować. Jakże Teowoj się zdziwił, gdy po nawieńskiej stronie czekał na nich nie tylko Nedo, ale także ona. W dodatku tak bardzo zmieniona. Nie chodziło jednak tylko o fizyczne zmęczenie, które zostawiała po sobie podróż tunelem pomiędzy wymiarami. Taki ogrom energii Viru, jaki towarzyszył przejściu przez Alatyr, nie mógł w ciele Zaklinaczki pozostać bez śladu. Miała bladą, prawie przezroczystą skórę i zgarbioną postawę. Podobnie jak on i Rad. Chodziło o zmianę, którą miała wypisaną na twarzy. Koszmarny smutek, jakiego Teowoj nigdy u niej nie widział. Kryjący się nawet w uśmiechu kierowanym do Neda.

Nedo za to wydawał się nadmiernie pobudzony jak na faceta, którego jeszcze do niedawna zabijał i ponownie ożywiał Chmurnik. Teowoj doskonale rozumiał dlaczego. Od zarania dziejów Nesław Dobrzeński był w Senji nieprzytomnie zakochany. Nie zmieniły tego kolejne inkarnacje, w których dawała mu nadzieję i prawie od razu ją zabierała, ani najwyraźniej jego śmierć z ręki martyrki Przymierza.

We wzroku Nesława zachwyt był dokładnie taki sam za każdym razem, gdy na nią patrzył. Niezależnie od okoliczności i dzielących ich doświadczeń.

– Senjo, co ci jest? Dasz radę iść? – Teowoj ujął ją delikatnie za łokieć.

Zaklinaczka zmierzyła spojrzeniem najpierw jego, potem Neda i w końcu oderwała się od drzewa.

– Wszystko w porządku – uspokoiła ich. – Poradzę sobie.

Nie uwierzył jej ani trochę. Nic nie było w porządku. Tutaj jednak i tak nie mógł udzielić jej żadnej pomocy.

– Wracamy do domu – burknął Radowoj.

– Tak po prostu wracamy do domu?

– A czego byś chciała? – Teowoj skrzyżował ramiona na piersi.

– Co z Dalią? Nie powinniśmy na nią poczekać?

Teowoj uspokoił burzę, która pojawiła się w jego ciele. Nie było sensu, by pozwolić ponieść się emocjom. Nic nie miało już sensu. Wiedział że Dalia z nimi nie wraca i nie widział powodu, aby na nią czekać. Rozumiał konsekwencje swoich czynów, zanim jeszcze wyruszył, jednak dopiero teraz, gdy naprawdę go dosięgły, w pełni poczuł ich ciężar. Jego brat miał rację. Ona nigdy mu nie wybaczy.

– Dalia została w Prawii – odparł krótko.

Zarzucił plecak na ramię, a Radowoj poszedł w jego ślady.

Nedo objął ramieniem Senję, a ona oparła na nim głowę. Szedł za nimi w milczeniu wraz z Radowojem, co jakiś czas pomagając Senji z powrotem stanąć na nogi. Opowiedziała im o potyczce z Marą w Fanagorii, a później w Nawii, gdy demonica wprowadziła ją w trans. Opowiedziała im o wyrwie i o tym, co się działo w Jawii, kiedy rozerwali Vir. Opowiedziała im o swoim smutku.

O dziwo, z każdym krokiem dopadała Teowoja coraz większa obojętność. Wszystkie wybory, których dokonał, wszystkie decyzje, jakie kiedykolwiek podjął, tylko pogorszyły i tak skomplikowane sprawy. „Wszystkie czyny mają swoje konsekwencje w przyszłości”. Tak napisane jest w Księdze Ścieżki. Teraz rozumiał to lepiej niż kiedykolwiek przedtem. Rozumiał, ale wypełniająca go obojętność postępowała. Jak przez szybę obserwował brata, którego nadal zamraczała wściekłość. Nic jednak nie mógł z nią uczynić. Dokonał swojej zemsty, a mimo to nie uwolnił się od horroru, który zafundował mu Weles. Teowojowi było w tej chwili zupełnie obojętne, czy za wolą Welesa wyląduje po śmierci na bagnie demonów. Czy może nawet władca Nawii zabije go za chwilę, oszczędzając mu życia w Jawii. Jedyne, co do niego docierało, jedyne otrzeźwienie, jakiego doświadczał, to Dalia i widok jej oczu, gdy zorientowała się, że to on oddał medalion Swarogowi. Pełnych gniewu i rozczarowania. Tego ostatniego nie mógł znieść. Była ostatnią istotą we wszechświecie, którą chciałby zawieść, a jednak tak się stało. Nie mógł jednak postąpić inaczej.

Na szczęście droga nie trwała długo, bo hosty zarówno wprowadzały, jak i wyprowadzały z gaju Welesa. A gdy tylko go opuścili, zobaczył konsekwencje własnych decyzji, bo słyszeć o wszystkim w opowieściach Senji – to jedno, ale widzieć na własne oczy – to drugie. Nawieńskie lasy już wcześniej wydawały się martwe, ale teraz była to śmierć w czystej postaci. Czarna maź rozlewała się na całe połacie lasu, a drzewa nią dotknięte, usychały. Gorzej niż na polanie Żywii. Choroba, która wylewała się z wyrwy i bezlitośnie wędrowała w głąb Nawii, niosła ze sobą wyłącznie zagładę.

Stąpali ostrożnie pomiędzy tą mazią, intuicyjnie ograniczając kontakt do niezbędnego minimum. W końcu dotarli na miejsce nieopodal wyrwy, którą wycięli nożem Welesa. Wytężył wzrok, żeby dostrzec, co znajduje się po drugiej stronie, a to, co zobaczył, przeraziło go do szpiku kości. Las po stronie Jawii również pokrywała choroba Viru. Realizowała się najgorsza wersja rzeczywistości, której w żaden sposób nie zdołałby przewidzieć.

Rzucił na ziemię plecak i pochylił się nad nim w poszukiwaniu mikstury Rada. Miał nadzieję, że wystarczy go dla całej czwórki. Zabrał się za rozlewanie jej do metalowych kubków, ale nie zdążył. Usłyszał we własnej głowie głos podobny do tego, który słyszał przed Przesileniem, kiedy klątwa była jeszcze w mocy. A jednak jakimś cudem był zupełnie inny, choć należał do tej samej osoby.

Do Welesa.

Głos był spokojny. Stanowczy, ale pozbawiony wściekłości. I choć bardzo chciał go zignorować, nie mógł tego uczynić. Odwrócił się.

I zobaczył Dalię.

Nie.

Nie Dalię, tylko Żywię.

Szła ku niemu u boku Stworzyciela Magii i Stworzycielki Życia. Najwyraźniej zapomniała już, jak brutalnie potraktował ją Weles. Jej niebieskie oczy pozbawione były wyrazu, tak samo jak u pozostałych Stworzycieli. Obraz, który zobaczył u niej na polanie, teraz stał się jeszcze bardziej wyraźny. Po raz pierwszy tak naprawdę do niego dotarło, kim była Dalia, i jak bardzo nie pasowała do jego świata. Jak bardzo nie pasowała do niego. Zamknął na chwilę oczy, ostatecznie godząc się na to, co za chwilę miało nastąpić. Chciał to już mieć za sobą. Chciał zerwać ten pieprzony bandaż wydarzeń, aby konsekwencje, wszystkie konsekwencje, wykrwawiły się całkowicie, raz na zawsze. Nawet jeśli w tym wymiarze czekała go kara i śmierć, a po drugiej stronie czekała go jedynie pustka. Bez słowa ruszył w stronę wyrwy, nie dbając już o to, czy tunel go zabije.

Dalia krzyknęła jego imię. W jej głosie pojawiła się nuta, wobec której nie potrafił przejść obojętnie. Bo tak naprawdę nigdy nie umiał tego zrobić. Powoli, wbrew sobie, raz jeszcze się do niej odwrócił. Była zdecydowanie bliżej, niż zakładał. Dzieliło ich teraz zaledwie dziesięć kroków, choć tak blisko podeszła jedynie ona. Pozostali Stworzyciele zachowali stosowną odległość. Po kolejnej chwili znalazła się tuż przed nim. Ujęła jego prawą dłoń i ze zmarszczonym czołem przyglądała się palcom, jakby czegoś w nich szukała. W końcu go puściła. Jej twarz złagodniała, ale gdy się ponownie odezwała, jej głos brzmiał lodowato.

– Czy zdajesz sobie sprawę z tego, co uczyniłeś?

Fala gorąca przelała się przez jego ciało, a tętno przyspieszyło. Spodziewał się wszystkiego, pożegnania, kłótni, ciosu w szczękę albo nawet kolejnego noża wbitego przez samego Welesa, ale nie tego, że Dalia potraktuje go jak nauczycielka udzielająca reprymendy niesfornemu uczniowi, w dodatku w obecności rodziców. Wyprostował się i skrzyżował przed sobą ramiona.

– A ty zdajesz sobie sprawę z tego, co teraz robisz? – Zrobił wszystko, co w jego mocy, żeby odpowiedzieć równie zimno i równie spokojnie.

Milczała przez chwilę, a w tej ciszy jej oblicze złagodniało. Westchnęła, a potem powiedziała:

– Nie wracam z wami.

Teowoj znowu się przekonał, że słowa potrafią ranić bardziej niż gesty. Na polanie pokazała mu swoje zamiary, ale teraz, gdy zostały wypowiedziane na głos, wydawały się nieodwracalne. Nadzieja, jaka do tej pory tliła się w jego sercu, bezpowrotnie umarła. Dalia zostawała w Nawii z Welesem. Wymalowała słowem tę przyszłość, żeby pozbawić go wątpliwości. On wracał do wymiaru ziemskiego, tam, gdzie było jego miejsce.To było to. Koniec wszystkiego.

Radowoj położył mu rękę na ramieniu i lekko je ścisnął. Senja stanęła u jego boku, mimo że ledwo trzymała się na nogach, a Nedo za jej plecami. Dobrze wiedział, co mieli mu do przekazania.

„Weź się w garść. Weź się kurwa w garść. To nie twoje miejsce. Nie twój wymiar. Nie twój świat. Pora wracać do domu”.

Tak bardzo chciał to przerwać, tak bardzo chciał zrobić cokolwiek, co mogłoby zburzyć mur, który między nimi wyrastał. Właściwe słowa nie nadchodziły. Jedyne, co widział przed sobą, to pustka. Jedyne, czego mógł się chwycić, to gniew. Tylko tyle mu zostało.

– Żegnaj zatem. – Spojrzał po raz ostatni w jej oczy, odtrącił dłoń Radowoja, który podawał mu do wypicia miksturę, i jako pierwszy wszedł w wyrwę.

Ból towarzyszący przekraczaniu wymiarów rozrywał jego ciało na kawałki, ale był niczym w porównaniu z bólem, który rozrywał mu serce. Po drugiej stronie upadł na ziemię, krztusząc się i plując krwią wymieszaną ze śliną. Starał się dźwignąć na nogi, ale przychodziło mu to z największych trudem. Mimo to próbował tak długo, aż w końcu dopiął swego. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było wicie się z bólu na oczach Welesa. Nie zamierzał dać mu tej satysfakcji. Rad i Senja po chwili do niego dołączyli. Jego brat poradził sobie z przejściem między wymiarami bardzo dobrze, ale Senja miała kłopoty. Zwymiotowała chyba całą zawartość żołądka, a jej tętno niebezpiecznie przyspieszyło. Chciał zaaplikować jej młota, jednak broniła się przed tym zażarcie. Na szczęście niedługo potem jej ciało się uspokoiło.

Ostrożnie ułożył ją przy pomocy Radowoja na ziemi i nakrył jedynym materiałem, który miał pod ręką, czyli swoją własną puchową kurtką. Dopiero wtedy, gdy Senja i jego brat byli bezpieczni, dotarło do niego, że Neda z nimi nie było. Powiódł wzrokiem po otoczeniu, żeby się upewnić, czy przypadkiem Vir nie wyrzucił przyjaciela gdzieś dalej.

Odnalazł Nesława po drugiej stronie wyrwy.

Stał nieruchomo w tym samym miejscu, w którym Teo widział go po raz ostatni. Wpatrywał się w ziemię, a dłonie schowane miał w kieszeniach kurtki, którą podarował mu Radowoj. Dalia mówiła coś do niego, a im więcej słów opuszczało jej usta, tym twarz Neda stawała się bledsza. W końcu ujęła jego dłoń w swoją, a on uniósł wzrok i na nią spojrzał. Strach, który początkowo gościł w oczach Nesława, szybko przeszedł w rezygnację i w jeszcze inną emocję, tak ulotną, że równie dobrze mogła być wytworem wyobraźni. Zwiesił głowę i ponownie wbił wzrok w ziemię.

Chwilę potem Weles w zaledwie dwóch krokach pokonał odległość dzielącą go od Neda i Dalii. Nie wykonał żadnego wielkiego gestu, nie zamachnął się ani nie użył siły. Po prostu lekko dotknął głowy Neda. Mężczyzna padł martwy na to, co pozostało po nawieńskiej trawie.

Szok, który ogarnął Teowoja, przykuł go do ziemi. Weles zamordował jego przyjaciela. Znowu. Tylko tym razem nie wysługiwał się ludźmi, a zabił go własnymi rękami. Nie to jednak było najgorsze. Dalia, jego Dalia, przyglądała się temu, jakby to jej nie dotyczyło. Jakby to nie Nedo leżał pod jej stopami, a ktoś obcy.

Wściekłość i żal dosłownie go zamroczyły. Rzucił się w stronę wyrwy, zamierzał skończyć z tym pieprzonym Stworzycielem raz na zawsze. Niepotrzebnie się zawahał, niepotrzebnie powstrzymał Radowoja, gdy ten chciał wymierzyć sprawiedliwość. Mieli jedną szansę na tryliard, a on to spieprzył, bo widok Dalii jak zwykle zamącił mu w głowie i odebrał zdrowy rozsądek. Niczego się nie nauczył przez cały ten czas, który z nią spędził.

Szarpnął się do przodu, ale ktoś trzymał go mocno i nie pozwalał wejść w wyrwę. Jego brat. Jego krew. Zerwał się jeszcze mocniej. Krzyczał tak głośno, jak jeszcze nigdy dotąd. Mokosz podeszła do wyrwy po nawieńskiej stronie i położyła obie dłonie na ścianie Viru. Dalia stanęła obok niej. Obie zaczęły szeptać w starej agrze. Z każdym niesionym przez wiatr słowem, z każdym ich dotykiem w wyrwie pojawiały się coraz to nowe pnącza, a po nich krążyły żywioły, które niosły srebro. Razem, w krótkim czasie utworzyły twardą i zupełnie nieprzezroczystą strukturę, skutecznie oddzielając od siebie wymiary.

A on nieprzerwanie próbował wyrwać się Radowojowi, by przedostać się do zamykającej się przed nim Nawii.

Zanim jednak ściana zamknęła się całkowicie, Teowoj złapał spojrzenie Dalii. W końcu zobaczył w niej emocje i choć wśród nich prym wiódł gniew, dostrzegł też niepewność, wymieszaną ze szczyptą zagubienia, żalu i czegoś tak eterycznego, że nie podlegało żadnym klasyfikacjom.

Tak bardzo ją kochał, a jednak teraz, po raz pierwszy w ich historii, po tym, co się stało z Nedem, nie umiał odnaleźć w tej miłości siły.

A Weles…

Stworzyciel Magii stał tuż za plecami Dalii. Jego twarz przyodziana była w pogardliwy uśmiech człowieka, który dopiął swego.

I nagle Teowoj zrozumiał, jak dotkliwie przegrał.

Zrozumiał, dlaczego Weles się nie pojawił, gdy błądzili po jego domu, i dlaczego pozwolił zaatakować się na polanie Dalii. Mógł skończyć ich życie równie łatwo, jak uczynił to z Nedem, ale tego nie zrobił.

Teo usiadł na ziemi i złapał się za głowę. Dał się podpuścić jak dziecko. Jak małe, rozpuszczone dziecko, któremu ktoś zabrał zabawki. Razem z Radem dali się podejść. Od samego początku nie mieli szans z nim wygrać. Pieprzony stworzycielski skurwysyn. Zostawił przebłyski w głowie Radowoja celowo i jedynie po to, by ściągnąć ich do Nawii. Wiedział, że Dalia ruszy za nim.

I wiedział, co zobaczy na samym końcu drogi. Weles zrealizował swój plan. To, co nie udało mu się w klątwie, oni sami dostarczyli mu na tacy. Pokazał Dalii, że Zaklinacze nie są jej godni.

Wyrwa zamknęła się i zapadła kompletna ciemność.

Nie miał pojęcia, co dalej zrobić. Dokąd miał pójść? Kim się stać? Jego ciałem raz po raz wstrząsały dreszcze. Oddychał płytko, przerywanie.

– Dlaczego mnie powstrzymałeś? – zapytał brata, dłonią wskazując wyrwę.

Bardziej słyszał, niż widział, że Rad szukał czegoś w swoim plecaku. Po chwili ciemność przecięło światło latarki. Brat usiadł obok niego.

– Czy widziałeś twarz Nesława, zanim umarł? Widziałeś, co się stało z jego ciałem?

Teo odwrócił w jego stronę głowę. Szukał w swojej najświeższej pamięci wspomnień, które wywoływał Radowoj. Nie przyszły łatwo, ale w końcu dały się pochwycić. Emocje pojawiały się jedna po drugiej, aż ułożyły się w odpowiedź.

Strach.

Nesław wiedział. Dalia mu powiedziała, że zaraz umrze.

Rezygnacja.

Rozumiał, że nikt nie może już nic zrobić.

I trzecia emocja, która pojawiła się w jego głowie, ale wtedy ją odrzucił, bo nie miała wówczas żadnego sensu. Teraz jednak był jej pewien tak samo jak dwóch poprzednich.

Ulga.

Na twarzy jego przyjaciela w chwili śmierci malowała się ulga.

Na twarzy Dalii zaś smutek. Bezbrzeżny smutek, który nosiła w sobie, gdy nie była świadoma swojego pochodzenia, gdy raz po raz wybierała Sabat.

Gdy wybierała jego.

I choć furia go zamraczała, uniemożliwiała rozsądne myślenie, widział też, co stało się z ciałem jego przyjaciela. Po prostu się rozpłynęło. Zdematerializowało. Było niczym więcej niż resztką klątwy Welesa, którą ten rozwiał jednym ruchem ręki.

Teowoj nie dostrzegł w tym jednak aktu miłosierdzia. Weles już dawno mógł uwolnić z demonicznych szponów wszystkich Zaklinaczy, ale tego nie uczynił. Pozwolił na to, żeby ginęli w mękach, w kółko, na nowo. Bez wytchnienia. Bez nadziei.

Nie.

To nie była łaska, a jedynie pionek przesunięty na szachownicy, którą rozstawił dla Zaklinaczy świat Stworzycieli. Teowoj nie mógł nic już zrobić. Nie miał żadnych kart do odkrycia. Przynajmniej do momentu, kiedy Weles albo inny Stworzyciel ruszy kolejnym pionkiem.

Powoli zaczęły docierać do niego też inne okoliczności. Choroba Viru postępowała w Jawii równie mocno, jak w wymiarze stworzycielskim. A jedyna Stworzycielka, która mogła pomóc Sabatowi w zatrzymaniu tej zmiany, zamknęła się na własne życzenie po drugiej stronie wyrwy.

Wybrała Welesa. Po tym wszystkim, co jej uczynił, co zrobił całemu Sabatowi, wybrała Stworzyciela Magii.

Teowoj zdawał sobie sprawę, że nie był bez winy. Spętany obietnicą złożoną Swarogowi nie mógł zrobić nic innego, niż tylko patrzeć, jak Stworzyciel gwiezdnego światła podnosi medalion z ziemi i zabiera go ze sobą. Fizycznie nie mógł się poruszyć ani nawet ostrzec Dalii przed tym, co się stanie. Powinien był jednak przewidzieć to, że Swaróg jest taki sam jak jego brat. W tym tkwiła jego wina. Nie przewidział, do czego Stworzyciele mogą się posunąć, żeby osiągnąć swoje cele.

Tylko że Dalia również była winna. Gdyby otwarcie z nim rozmawiała, gdyby nie odwracała głowy za każdym razem, gdy próbował ją pytać o świat Stworzycieli, gdyby podzieliła się z nim swoją wiedzą, być może sprawy potoczyłyby się inaczej.

Teowoj wyciągnął z kieszeni kurtki nóż i przejechał nim po wnętrzu dłoni. Ból i krew kapiąca na ziemię przynosiły otrzeźwienie. Osadzały go w rzeczywistości. Zabierały to, co nierealne.

Może, gdyby, jeśli.

Wyrazy, które nie powinny istnieć w ludzkim słowniku, bo nie mają żadnego znaczenia. Powodują tylko ból i przywołują wersję rzeczywistości, która nigdy nie stanie się prawdziwa.

Wytarł zakrwawioną dłoń o spodnie, nabrał w płuca powietrza i wolno je wypuścił.

W Jawii niepodzielnie królowała już jesień. Księżyc wyszedł zza chmur i oświetlił przestrzenie pomiędzy drzewami.

Senja poruszyła się lekko, natychmiast ściągając jego uwagę. W blasku księżyca wyglądała jeszcze bardziej blado. W niczym nie przypominała kobiety, która wylądowała w jego łóżku zaledwie półtora roku temu. Radowoj natychmiast wyjął z kieszeni kurtki reanę, bo tylko to im jeszcze zostało z sabatowych zapasów, i jej podał. Wypiła zaledwie kroplę. Za mało, żeby szybko dojść do siebie.

Teowoj potarł brodę. Nigdy wcześniej nie odmawiała sabatowych leków.

– Dlaczego nie chciałaś młota? Prędzej byłabyś w lepszej formie.

– Nie mogę go wziąć – odpowiedziała cicho.

Przyjrzał się jej jeszcze uważniej. Była zmęczona, niewątpliwie, ale było w niej też jakieś światło. Takie, którego nie widział od…

– Dlaczego? – Ponowił pytanie bardziej stanowczym głosem.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Bo jestem w ciąży.

Rozdział 17

Chaos

Nawia

Dalia stała naprzeciwko Welesa ubrudzona jego krwią, srebrem i żywiołami. Rany na twarzy Stworzyciela Magii zdążyły się już zagoić i błąkał się po niej delikatny uśmiech z rodzaju tych, które niegdyś widywała, zanim sprawy zeszły na tak fatalne tory. Powinna być na niego zła, powinna odpłacić mu tym samym losem, który on zgotował jej, Zaklinaczom i całej Nawii, ale nie potrafiła. Nigdy tego nie potrafiła. Nawet gdy zatrzaskiwała przed nim drzwi do Jawii. Nawet po tym, co zrobił jej samej i Teowojowi. Nie potrafiła go nienawidzić. Nie miała nienawiści w sercu. Żaden Stworzyciel tak naprawdę chyba jej nie miał, choć ich pojmowanie sprawiedliwości i miłości różniło się od tego, jak pojmowali je ludzie.

Weles zrobił krok w jej kierunku. Jakże inna biła od niego energia. Inna od tej, którą czuła na polanie Sabatu. W nim również nie było już gniewu. Zagubił się gdzieś na skraju samotności, w wymiarze, w którym go zostawiła.

– Żywie… – powiedział cicho, a jego głos poniósł szelest wiatru.

– Welesie.

– Gdybym wiedział…

– Uczyniłbyś dokładnie to samo – weszła mu płynnie w słowo.

Weles uśmiechnął się ponownie, tym razem smutno.

– Być może. – Przetarł idealnie gładkie czoło dokładnie w taki sam sposób, w jaki uczyniłby to Rad. Tyle inkarnacji w obcym ciele nie mogło najwyraźniej przejść bez echa.

– Dlaczego się nie broniłeś? Przecież jesteś Stworzycielem. Zaklinacze nie są dla ciebie żadnym wyzwaniem, a jednak nie stawiłeś im czoła. Pozwoliłeś, żeby cię zranili i sponiewierali. Jaki miałeś powód?

Stworzyciel milczał. Dalia zaczęła się zastanawiać, czy w ogóle jej odpowie. Przymknięte powieki drgały mu jak w transie. W końcu podniósł na nią srebrne oczy.

– Czyż tego nie wiesz?

Przechyliła głowę, przyglądając się mu i próbując zrozumieć, o co ją pyta. Aż zrozumiała. Nic nie dzieje się w Nawii poza Welesem. Wiedział, że Rad i Teo go szukają, wiedział, że ona za nimi wyruszy. Rozumiał, że to był jedyny sposób, żeby pokazać jej ciemną stronę Teowoja, której ona nigdy by nie dostrzegała. Dopiął swego. Widok Rada i Teowoja z nożem nad umierającym Stworzycielem Magii wrył się w jej pamięć tak samo jak widok Welesa podrzynającego gardło Teowojowi. A jak kiedyś powiedział władca Nawii ustami Radowoja: „Co się raz zobaczy, nie da się już odzobaczyć”.

– Wszystko przewidziałeś – westchnęła głęboko.

Weles pokręcił głową.

– Nie przewidziałem Swaroga. I zdrady Mary.

Teraz to Dalia przez chwilę milczała, zbierając odpowiednie słowa. Miała kłopoty z doprecyzowaniem swoich myśli. Były chaotyczne i zdominowane przez emocje.

– Dlaczego w ogóle Swaróg to zrobił? – zapytała. – Do czego jest mu potrzebny twój medalion? I korzeń Mokoszy, którego kradzież, jak podejrzewam, również była jego dziełem?

Weles przyjrzał jej się z ukosa.

– Czy wiesz, czym jest materia?

Uniosła brwi.

– A co to ma wspólnego z waszymi artefaktami?

– Odpowiedz na pytanie.

Dalia zastanowiła się. Jako Stworzycielka drugiego kręgu oczywiście znała historię Początku, choć sama wtedy jeszcze nie istniała. Teraz jednak zdała sobie sprawę, że o ile wie dużo na temat Stworzycieli pierwszego kręgu oraz samego Świętowita, o tyle sama materia pozostaje dla niej niewiadomą.

– W zasadzie niewiele. Wy, Stworzyciele pierwszego kręgu, nie lubicie dzielić się swoją wiedzą – przyznała.

Weles położył dłoń na korze Drzewa Życia.

– I mamy ku temu dobry powód. Zanim powstała materia, było tylko to. – Wyciągnął przed siebie pokrytą srebrem dłoń. – Czysta energia chaosu, którego uosobieniem jest srebro, a nośnikiem Vir. Ludzie często mylą je w mitach z wodą, ale to nie z wody wyłoniły się światy, nie z wody powstały gwiazdy, planety, komety, a właśnie z chaosu. Ze srebra. Z tej niesamowitej kakofonii dźwięków, którą słyszysz w ciszy pomiędzy wymiarami. Ponad czasem. Ponad przestrzenią. Słyszysz ją, gdy się rodzisz i gdy umierasz. Słyszysz ją, gdy przekraczasz Alatyr, który łączy różne wymiary. Wszyscy, nawet ja, nawet ty, powstaliśmy z tego chaosu. Wszyscy poza Świętowitem. – Weles opuścił dłoń wzdłuż tułowia.

Dalia zapomniała już, jak bardzo lubiła niegdyś słuchać jego opowieści. Przebywanie w towarzystwie któregokolwiek Stworzyciela pierwszego kręgu było niesamowitym przeżyciem, ale to historie Welesa, sposób, w jaki je opowiadał, zawsze podziwiała najbardziej.

– A co to wszystko ma wspólnego ze Swarogiem? – zapytała, nie bardzo wiedząc, dokąd Weles z tą historią zmierza.

– Pamiętasz, w jaki sposób Teowoj wyrzeźbił Świętowita w waszym Chramie? I jak namalowała go Senja w Historii Zaklinaczy?

Pokiwała głową.

– Wysoki. Z mieczem w ręce wzniesionym do góry.

– Właśnie. To jednak nieprawda. O ile mnie i resztę Stworzycieli Zaklinacze zapamiętali ze swojego życia przed skrajem wieczności, o tyle wizerunek Świętowita to mój wymysł. Ja zaszczepiłem go w głowie Zaklinaczy, a stamtąd przeniknął do ludzkiego świata.

Ponownie uniosła brwi.

– Nie rozumiem…

– Świętowit to czysty chaos, Żywie. To nieustannie pulsujące źródło materii i antymaterii. Stworzyciele wyłonili się z tego chaosu, ale nigdy nie widzieli swojego stwórcy. Świętowit nie ma fizycznej formy, nie jest kobietą ani nie jest mężczyzną, jest wszystkim i niczym jednocześnie. Dlatego w Jawii nadałem mu kształt. Bo w świecie ludzi wszystko musi mieć formę i swój czas.

– Och, wydaje mi się, że nie dajesz ludziom kredytu zaufania. Gdybyś nam powiedział…

Weles pokręcił głową.

– W naszym świecie wszystko ma swoje konsekwencje – odparł. – Gdyby nie ty, ludzie nigdy by nie zobaczyli pieczęci Księgi Żywiołów ani mojego medalionu zrodzonego z Drzewa Życia.

Gniew nadchodził szybko. Po całych wiekach swoich jawieńskich inkarnacji nie miała już stworzycielskiej cierpliwości do tego typu ataków. Zresztą, jak on śmiał? Jak śmiał obwiniać ją o swoje własne błędy? Dalia otworzyła usta, żeby mu odpowiedzieć, a właściwie wykrzyczeć wszystko, co w chciała mu wyrzucić, odkąd ujrzała go w Nawii. Nie dał jej jednak na to szansy.

– Zmieniłaś się, Żywie – powiedział krótko. – Oboje się zmieniliśmy. Jesteśmy konstruktorami wymiarów, a nie ludźmi. Powstaliśmy po to, żeby kształtować i spinać materię, a potem w niej rzeźbić. Nie dla nas są ludzkie emocje.

Jakże prawdziwe były jego słowa. Tutaj, w Nawii, wszystko zaiste wydawało się prostsze. Tutaj znała swoją rolę i wiedziała, kim jest.

Westchnęła cicho, dając upust gniewowi. Po chwili znowu się odezwała:

– Ale to nadal nie wyjaśnia…

– Swaroga? On nie chce być konstruktorem, nigdy nie chciał nim być. Gwiazdy nigdy mu nie wystarczały i nigdy nie był zadowolony z wymiarów ani ze swojego dzieła. – Przerwał na chwilę. – Swaróg zamierza ujarzmić chaos i zająć miejsce Świętowita. W ten sposób będzie mógł tworzyć wedle własnego uznania.

Dalia milczała przez chwilę, przyswajając informacje, które właśnie usłyszała.

– Ale czy to w ogóle jest możliwe? Mówiłeś, że Świętowit nie ma postaci? I co się w takim razie stanie z nami? I z Jawią? – zawahała się, wiedząc, jak mało Weles dba o Jawię.

Spojrzał na nią nieobecnym wzrokiem.

– Przestaniemy istnieć. Materia ulegnie implozji. Z chaosu wyłoni się nowa materia, ale nas już nie będzie. Ani Stworzycieli, ani ludzi – odchrząknął. – Ani Zaklinaczy. Świętowit nie ma postaci, ale przejawi się w materii w jednym, jedynym momencie: gdy wszystkie cztery artefakty Stworzycieli pierwszego kręgu, otworzone pieczęcią, na nowo się połączą i utworzą Kwiat Życia. Wtedy i tylko wtedy Świętowit na chwilę przybierze formę i będzie podatny na zranienie.

Dalia otrzymała swoją odpowiedź. Dlatego właśnie Kwiat Życia został podzielony i przekazany Stworzycielom pod opiekę. A pieczęć pozostała w rękach Stworzycielek reprezentujących jasną i ciemną stronę materii. Po to, żeby wymiary były bezpieczne, a ich konstrukcja niezachwiana.

Kwintesencja Soleme. Stworzycielskiego przymierza.

Rozmasowała zmarznięte ramiona. Kwiat Życia, nazywany przez ludzi kwiatem paproci. Mityczna roślina, która istnieje w podaniach i legendach od zarania dziejów. Nic dziwnego, że nikt nigdy nie mógł go znaleźć. To dlatego Weles spersonifikował Świętowita, to dlatego jego gniew był tak ogromny, gdy dowiedział się, że wyprowadziła pieczęć do świata ludzi.

„Zostawiłaś święty artefakt na pastwę ludzkiej głupoty”.

Tak do niej powiedział na sabatowej polanie. Teraz już to rozumiała. Jej artefakt był częścią pieczęci, która potrafiła uwolnić chaos. Jedną z największych tajemnic kreacji. Posądziła Welesa o zazdrość, i był zazdrosny, ale to tylko połowa prawdy, jeśli nie jedna trzecia. Próbował odnaleźć pieczęć, chronić Świętowita za wszelką cenę, a wraz z nim całą materię, z której utkane były wymiary. Zazdrość – tak ludzka emocja – wyzwoliła w Welesie okrucieństwo i była powodem klątwy, ale nie jego wściekłości.

– Swaróg to twój brat – powiedziała cicho. – Jak mogłeś nie widzieć jego szaleństwa? Jak mogłeś na to wszystko pozwolić?

Wzrok Welesa przeszył ją na wskroś.

– Pamiętasz, jak uwielbiałaś, gdy pokazywałem ci gwiazdy? Uwielbiałaś oglądać to, czego nie mogłaś widzieć na własne oczy, bo narodziłaś się w drugim kręgu kreacji.

Kiwnęła głową. Kochała te wspomnienia, te obrazy, które jej pokazywał. Wystarczyło, że jej dotknął, a wędrowała w przestworzach własnego umysłu, obserwując, jak rodzą się gwiazdy, jak eksplodują, jak się zapadają. Cud kreacji w najczystszej postaci. Dlatego w Jawii, gdy dotykała Radowoja opętanego przez Welesa, atakowały ją wspomnienia. Bo niezależnie od tego, jaką postać przybierał Weles, nadal pozostawał Stworzycielem pierwszego kręgu. Stworzycielem Magii, który potrafił pokazać to, czego nie mógł opowiedzieć słowami.

– Chcesz to zobaczyć raz jeszcze?

Znowu się wzdrygnęła, tak jak poprzednim razem, gdy miała go dotknąć. Pragnienie ujrzenia prawdy było jednak silniejsze.

Weles uklęknął, a potem wsparł się plecami o korzeń Drzewa Życia. Tak właśnie niegdyś oboje pod nim siadywali. Tuż przy Alatyrze, gdzie energia Viru emanowała najmocniej. Tutaj właśnie witali w Nawii nawracające wele. Z wahaniem zrobiła krok w jego stronę i osunęła się na kolana. Weles jej nie pospieszał, tylko czekał. W końcu wyciągnęła do niego rękę. Gdy ich palce się spotkały, od razu poczuła napór Viru. Poddała się mu, a w jej głowie pojawiły się pierwsze obrazy. Jednak nie te, które spodziewała się ujrzeć.



Weles zmrużył oczy. Światło, które biło od świętego ognia, oślepiało. Szczególnie tych, którzy przywykli do ciemności Nawii. Jakże inne było to miejsce od jego gaju oraz domów pozostałych Stworzycieli. Dobrze pamiętał moment, w którym zobaczył ten ogień po raz pierwszy, gdy Swaróg rozpoczął swoją kreację. Gdy po raz pierwszy snuł nici gwiezdnej materii. Pamiętał to ciepło, które płynęło od niego i od gwiazd, które stworzył. Teraz też je czuł. Na swojej twarzy i na całym ciele. Żywia zawsze powtarzała, że Stworzyciele nie mają ludzkich odczuć, a pojęcie zimna i ciepła jest im obce. On jednak czuł. Całym swoim ciałem chłonął energię dookoła, bo choć nie miał ludzkich zmysłów, to był Stworzycielem Magii i poprzez nici Viru wyraźnie odczuwał wszystko, co go otaczało.

– Bracie. – Głos Swaroga doszedł do niego z oddali. Stworzyciel Światła wyłaniał się właśnie z mroku lasu otaczającego jego polanę. – Czemu zawdzięczam honor twojej wizyty w mym domu? I gdzież to twoja najwierniejsza towarzyszka? Czyżby znowu zostawiła cię samego?

Weles skrzywił się, słysząc te słowa, bowiem Swaróg niedaleko był od prawdy. Żywia po raz kolejny udała się do Jawii, tym razem jednak została tam tak długo, że po raz pierwszy poczuł smutek samotności. Ludzką emocję, której Stworzyciele odczuwać nie powinni. A jednak on czuł się samotny za każdym razem, gdy Żywia wracała do swoich Zaklinaczy.

– Nie przyszedłem o niej rozmawiać.

– Ach tak? – Swaróg podszedł bliżej. – A o czym chcesz rozmawiać?

– Pytałeś Mokosz o korzeń dewy. Dobrze wiesz, że to, co należy do innego Stworzyciela, jest wyłącznie jego. Dlaczego to zrobiłeś?

W przeciwieństwie do niego Swaróg nie miał srebra w oczach, a złoty odcień żółci, kolor identyczny do świętego ognia, z którego tkał gwiazdy. Uśmiechnął się do Welesa.

– Byłem ciekawy – odpowiedział po prostu, krótko. – Trwam na tej gwiezdnej polanie sam już tak długo i nie mam pięknej Żywii przy boku, żeby umilała mi wieczność. Znudziłem się tym trwaniem.

Weles nie odrywał od brata wzroku, próbując ocenić, ile prawdy jest w jego słowach. Znał go jednak na tyle, żeby wiedzieć, że Swaróg rzadko myślał to, co mówił, i na odwrót. Swarny Stworzyciel.

– Nigdy więcej tego nie rób, Swarogu – rzekł surowo do brata. – Nigdy więcej nie pytaj o te części Kwiatu Życia, które nie znajdują się w twojej pieczy. A jeśli nie posłuchasz, czeka cię sąd.

Swaróg przestał się uśmiechać, a na jego jasnym obliczu pojawił się surowy grymas.

– Czy mam ci przypomnieć, że ja również jestem Stworzycielem, który ma prawo głosu w sądzie?

– Jest nas większość. Przegrasz.

– Być może. A może nie. – Wzruszył ramionami. – Nie sprzeczajmy się, bracie. Lepiej opowiedz mi o pięknej Żywii i jej Zaklinaczach. Doprawdy nie rozumiem, dlaczego ich stworzyłeś.

Ciało Welesa przeszył dreszcz. Po prawdzie sam do końca nie umiał wytłumaczyć dlaczego. Każda odpowiedź, której sobie udzielał, wydawała się niekompletna. Zrobił to dla Żywii? Tak. Nie chciał, żeby w Jawii czuła się samotna. Aby zaspokoić własną próżność? Tak. Mokosz miała dar powoływania do życia, a on zawsze jej tego daru zazdrościł. Uformował więc do życia Zaklinaczy, istoty półmagiczne, półludzkie, wyłonione z Viru. Gdy jednak w Jawii mijały kolejne stulecia, a Żywia coraz rzadziej odwiedzała jego święty gaj, dopadały go wątpliwości, czy próżność nie powiodła go ku przepaści.

– A ja nie rozumiem, dlaczego cię to interesuje – odpowiedział spokojnie, ale daleko mu było do spokoju. – Ostrzegam cię, bracie.



Dalia nabrała gwałtownie powietrza i puściła dłoń Welesa. Znowu była w świętym gaju Nawii. Stworzyciel Magii siedział obok niej, poważny i skupiony, z szeroko otwartymi, srebrnymi oczami, które przenikały jej welę na wskroś. Pamiętała to spojrzenie, bo widziała je za każdym razem, gdy wracała z Jawii. Radość okraszona smutkiem, która z każdym kolejnym spotkaniem zamieniała się we wściekłość. Milczał, a w milczeniu tym kryły się niezwerbalizowane emocje. Skóra, którą jeszcze przed chwilą dotykał swoimi palcami, mrowiła ją od naporu Viru. Roztarła ją lekko i wróciła do niego wzrokiem.

Weles raz jeszcze wyciągnął do niej dłoń. Chwyciła ją z wahaniem, tym razem jednak nie pokazał jej od razu obrazów. Trzymał ją lekko, ale pewnie, szukając czegoś w jej oczach, aż na jego twarzy ukazał się delikatny uśmiech. Powoli opuścił powieki, a ona poszła w jego ślady.



– Czekasz na nią, czyż nie? – Swaróg przeszedł przez Alatyr i stanął przed nim.

Weles uniósł głowę. Na twarzy jego brata malował się lekki uśmiech, ten sam, który towarzyszył mu ostatnio w wieczności prawie przez cały czas. Jakże ogromnie Swaróg się zmienił od momentu, gdy Świętowit po raz pierwszy przekazał im pieczę nad Kwiatem Życia. Radość, z którą niegdyś tkał gwiezdną materię, zniknęła bezpowrotnie, utopiona w biernej ciszy bezcelowego oczekiwania na coś, co nigdy nie nastąpi. Weles znał to uczucie, towarzyszyło mu bowiem, odkąd Żywia po raz pierwszy zniknęła za bramą Jawii. Dopiero wtedy zrozumiał, czym tak naprawdę jest samotność.

– Czego chcesz? – zapytał szorstko.

– Tak się zastanawiałem… – Swaróg spojrzał na swoje rozświetlone gwiezdną materią dłonie. – Żywia tak dużo czasu spędza z ludźmi, dlaczego nie pójdziesz za nią?

Weles zmarszczył brwi. Jego brat dobrze znał reguły wymiarów Stworzycieli. Jeśli on opuściłby Nawię, kto wówczas witałby wele? Kto utrzymywałby demony w ryzach? Stworzyciele pierwszego kręgu nie mieli luksusu swobodnego poruszania się pomiędzy wymiarami.

Nie odpowiedział, nie widział sensu w tej dyskusji.

– W każdym razie – kontynuował Swaróg lekkim tonem – gdybyś to ty wędrował po Jawii, wolałbym się upewnić, czy nie łamiesz Soleme.

Energia Viru wezbrała w Welesie niebezpiecznie, zatrzymując się na granicy wybuchu. Co się z nim działo? Dlaczego słowa Swaroga wywoływały w nim emocje? Nigdy wcześniej ich nie odczuwał, emocje były ludzką domeną.

Zacisnął szczękę.

– Powinieneś już iść – powiedział do brata tak spokojnie, jak tylko potrafił.

Swaróg uśmiechnął się raz jeszcze, ale w jego uśmiechu pojawiło się coś mrocznego. Coś, czego Weles nigdy wcześniej nie widział. Stworzyciel Światła nie dał mu jednak czasu na dłuższe rozmyślania nad swoim zachowaniem. Skłonił się lekko i zniknął za bramą Alatyru.

Weles usiadł na ziemi. Nigdy nie zastanawiał się, gdzie dokładnie wędrowała Żywia. Nie myślał o tym, czy łamała stworzycielskie prawa. Aż do teraz w ogóle nie przyszło mu to do głowy. Przetarł czoło zimną dłonią, bo pojawiła się na nim kropla potu. Co się działo z jego ciałem? Rozluźnił zaciśnięte w pięści dłonie i położył je na Drzewie Życia. Srebro chaosu natychmiast je pokryło, przynosząc mu ukojenie i odpoczynek. Zamknął ponownie oczy. Emocje odpłynęły od niego tam, gdzie ich miejsce. Do Jawii.



– Och, Welesie – szepnęła Dalia, nie puszczając jego dłoni. Choć bardzo tego nie chciała, współczuła mu.

Ta samotność w jego sercu, gdy ona wędrowała po Jawii, nie pozwalała przejść obok niego obojętnie. Znaleźli się na rozstaju dróg, z którego żadna nie prowadziła już do wyjścia. Westchnęła głęboko.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś?

W oczach Welesa kryła się powaga okraszona odrobiną rozczarowania.

– Mówiłem – odrzekł. – Ale ty nie chciałaś słyszeć.

Mówił. Nie słowami, ale czynem. Nie dźwiękiem, ale emocjami, na które w ulotnych ciałach Stworzycieli nie było miejsca. Ona jednak nie słuchała, zaślepiona miłością do Jawii i do Zaklinaczy. Przypomniała sobie ten feralny moment, w którym zobaczył ją z Teowojem na jej własnej polanie.

– Śledziłeś mnie w Jawii?

Weles zaprzeczył ruchem głowy i ponownie zamknął oczy. Raz jeszcze położyła swoją dłoń na jego dłoni.



Wele przybywały do Nawii, inne zaś nawracały do świata ludzkiego. Weles nie zwracał już na nie uwagi. Nie widział nic poza ciemnością, która wciągała go coraz głębiej i głębiej, aż w końcu całkowicie nim zawładnęła. Przechadzał się między hostami w swoim gaju, coraz częściej rozmyślając o tym, żeby do niej pójść. Żeby złamać równowagę światów i znowu ją spotkać. Tak dawno jej tu nie było. Tak dawno nie słyszał jej śmiechu, jej głosu. Była jasnością w jego mroku.

Uniósł głowę i spojrzał na srebrne sklepienie, jakże inne od tego, które opisywała mu Żywia. Niebieskość, która swoją intensywnością przyćmiewała nawiańskie hosty. Zupełnie jak jej oczy.

– Widziałem ją.

Weles odwrócił się błyskawicznie i stanął oko w oko ze Swarogiem. Jego brat opierał się swobodnie o jedno z drzew świętego gaju z rękami skrzyżowanymi na piersiach.

– Wróciła do domu. I to nie sama.

Vir w ciele Welesa gwałtownie się poruszył. Nie sama? Kto mógł jej towarzyszyć w Prawii? Zaklinacze przecież nie mieli tam wstępu. Żywia dobrze wiedziała, jaka kara czeka ludzi, którzy ośmielą się wejść do tego wymiaru.

– Dlaczego mi to mówisz? – zmarszczył brwi.

– Bo Żywia złamała Soleme. – Swaróg opuścił ręce. Na jego twarzy nadal widniał uśmiech, tym razem jednak towarzyszył mu triumf. – Wyniosła Pieczęć Żywiołów do ludzkiego świata.

– Kłamiesz – odparł surowo Weles.

Musiało tak być. Żywia nigdy by tego nie uczyniła. Żaden ze Stworzycieli nie uczyniłby czegoś tak potwornego, jak skazanie świętego artefaktu na łaskę ludzi. Niemożliwe. A jednak, gdy dopuszczał do siebie tę myśl, zauważał, że coś się zmieniło. W niej. W nim. Zmiana ta postępowała, odkąd powołał do życia Zaklinaczy. Na jej błaganie. Nie mógł tej zmianie zaprzeczyć. Nie mógł też jej dłużej ignorować.

– Och, zdarza mi dla zabawy bawić się prawdą, ale w tym akurat wypadku jest tak, jak mówię. – Swaróg wzruszył ramionami.

Weles nie rozumiał, dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, aby ukarać Żywię. Nie miało to jednak większego znaczenia, bo jeśli miał rację i Żywia złamała Soleme, musiała zostać ukarana. I to on musiał tę karę wymierzyć, w przeciwnym razie Żywię czekał sąd i cierpienie, jakiego żaden Stworzyciel jeszcze nie doświadczył. Weles nie mógł i nie chciał do tego dopuścić. Jeśli Swaróg miał rację…

– Zresztą – kontynuował jego brat – przekonaj się sam. Żywia jest na swojej polanie. – Wzruszył ramionami raz jeszcze. Tak jakby zupełnie nie obchodziło go to, co zrobiła Żywia. A potem zniknął pomiędzy drzewami świętego gaju Nawii równie szybko, jak się pojawił.

Energia Viru buzowała pod skórą Welesa gwałtownie niczym huragan. Przynosiła nieproszone, nieprzyjemne doznania, których Weles nigdy wcześniej nie doświadczał. W głowie czuł pulsowanie, a w sercu tępy ból. Wiedział, co musi się dokonać. Szybko minął hosty i równie prędko stanął w Alatyrze. Brama pomiędzy wymiarami rozbłysła opalizującym kolorem. Drgania Viru wciągnęły go w pozbawiony czasu i przestrzeni tunel. Po chwili patrzył już na polanę Żywii. Widząc jej piękno, tym bardziej nie mógł zrozumieć, dlaczego wybierała Jawię. Wiatr unosił zapach kwiatów dalii. Ogień, woda, powietrze i ziemia splatały się ze sobą i rozplatały w odwiecznym tańcu żywiołów. Weles przymknął oczy, ciesząc się aurą, jaka panowała w Prawii, jakże odmienną od nawieńskich ciemności. Gdy ponownie je otworzył, zobaczył Żywię. Stała na przeciwległym skraju swojej polany, a wraz z nią był mężczyzna. Zaklinacz. Na świętej polanie Stworzycielki, która dobrze znała konsekwencje wprowadzenia tutaj człowieka. W dodatku dotykał Żywii w sposób, w jaki żaden człowiek nie powinien nigdy jej dotknąć.

Weles nie widział już niczego innego niż wściekłość i zemsta.

Krok za krokiem bez wahania pokonywał dzielącą ich odległość. Wszystko dookoła zabierała noc Nawii i srebro chaosu, ale on nie zwracał na to uwagi. Jedyne, co widział, jedyne, co tkwiło w jego umyśle niczym zadra, to Żywia, jego Żywia w ramionach człowieka. Gdy zobaczyła Welesa, natychmiast się od niego odsunęła, ale było już za późno. Za daleko zawędrował w swoich emocjach, żeby teraz się zatrzymać. Wiedział już, co musi zrobić.

Podniósł z ziemi Księgę Żywiołów i dopiero wtedy zobaczył, że nie ma na niej pieczęci. Swaróg miał rację. Żywia złamała Soleme. Księga pozbawiona kwiatu dalii była martwa. Jej polana była martwa, jej dom był martwy, choć ona o tym jeszcze nie wiedziała.

– Gdzie jest pieczęć? – zapytał.

Żywia spojrzała mu prosto w oczy. Bała się go, a jednocześnie wypowiadała mu wojnę. Jak mógł tego wcześniej nie widzieć? Jak mógł nie dostrzegać tej zmiany, którą przeszła?

– Nigdy jej nie znajdziesz.

– Nigdy w wieczności oznacza to samo co zawsze.

Weles wyciągnął zza pasa nóż Nawii.

Słowo „litość” utonęło w odmętach chaosu Viru.

Rozdział 18

Stworzyciele

Nawia

Chaos kłębił się w głowie Dalii jak żywioły pod jej skórą. Spłynęło na nią tyle informacji, tak sprzecznych i niemożliwych do pogodzenia, a jednak współistniejących. Chciała winić o wszystko Swaroga, ale nie mogła tego uczynić. Choć sączył jad do głowy swojego brata, aż dopiął swego, choć stanął między nią a Welesem, po cichu, podstępem wykorzystując ich oboje, ostateczna wina leżała po ich stronie. To oni podejmowali decyzje, to oni wpuścili Swaroga do swoich umysłów, pozwalając, żeby je powoli i nieubłaganie drenował. I tak niewiele dzieliło go od zniszczenia tego wszystkiego, co Dalia tak bardzo kochała. Wszystkich, których kochała. A teraz Swaróg zniknął z medalionem Welesa, korzeniem Mokoszy i czarną dalią Mary, natomiast Perun…

Dalia zmarszczyła czoło, przypominając sobie demona, którego znalazły w Nawii.

– Co z Perunem i jego artefaktem? Po czyjej jest stronie?

Weles odwrócił w jej stronę głowę. Jego oczy zamigotały tak jak za każdym razem, gdy wkradały się w nie emocje.

– Nie wiem. Szukałem Peruna, gdy tylko domyśliłem się zamętu, który zasiał Swaróg. Nie znalazłem go jednak nigdzie, Mokoszy nie umiałem pomóc, a Mara uciekła do Swaroga. Chciałem wrócić po ciebie, ale zamknęłaś Alatyr. – W jego głosie pobrzmiewały gorycz, żal, rozczarowanie, iobietnica zemsty na demonicy.

Nie to jednak zajmowało jej myśli. Zanim przy Alatyrze objawił im się Swaróg i jego światło rozjaśniło mrok Nawii, widziała inne światło i czuła inną energię. Bardziej gwałtowną, nieobliczalną.

– Perun jest w Nawii. A właściwie był jakiś czas temu – rzekła.

Widziała jego grom. Teraz, gdy o tym pomyślała, nie miała żadnej wątpliwości, że to był on. Tylko dlaczego się nie ujawnił? Przecież mógł do niej chociaż przemówić, zatrzymać się, choćby na moment. Chyba że…

– Uciekał przez Swarogiem. Nie ma na to innego wytłumaczenia.

Wzrok Stworzyciela Magii utkwiony był w górze, w srebrnym nieboskłonie Nawii. O dziwo, nie bała się go już wcale, tak jakby wszystko, co wydarzyło się w Jawii, cały ten ból i cierpienie, zniknęły w wyrwie wraz z Zaklinaczami.

– Co się stało, to się nie odstanie – powiedział, zerkając na nią z ukosa.

– To prawda – zgodziła się z nim. – Możesz jednak razem ze mną naprawić to, co oboje zepsuliśmy. Zaklinacze, ludzie i wele nie zasługują na los, który sprowadzi na nich Swaróg. Nie zasługują na to, żeby ich wymazać z rzeczywistości.

Jej myśli mimowolnie powędrowały do Teowoja. Nadal, po tym wszystkim, co się wydarzyło, kierowała w jego stronę niego pierwszą myśl, gdy na horyzoncie pojawiało się jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

– O co dokładnie prosisz, Żywie? – Odwrócił się ku niej.

– Tylko ty możesz powstrzymać demony przenikające do Jawii i tylko ty możesz znaleźć obu swoich braci.

Nie powiedziała nic więcej. Czekała, choć w myślach odliczała nieupływające w Nawii sekundy. W końcu, po czasie, który wydał jej się wiecznością, Weles ledwo, prawie niezauważalnie, skinął głową.

Dalia odetchnęła z ulgą. Jeszcze nie wszystko było stracone.



Dom Sabatu, 31 października. Przesilenie światów

Nawoj uchylił lekko kuchenne okno. Na dworze, choć dopiero dochodziła siedemnasta, było już prawie całkiem ciemno. Temperatura za to, jak na koniec października, utrzymywała się na przyjemnie wysokim poziomie. Po raz pierwszy wchodzili w Przesilenie wymiarów bez widma klątwy nad głowami. Mimo to Nawoj nie mógł pozbyć się delikatnego drżenia rąk, które w tym czasie towarzyszyło mu od zarania dziejów.

Rozprostował palce, żeby je choć na chwilę zahamować.

Za trzy godziny miał pociąg do Katowic, do domu. Nie mógł już dłużej okłamywać ordynatora na temat swojej rzekomej choroby, bo minęło półtora miesiąca, odkąd tu przybył po tym, jak Teo z Radem wyruszyli do Nawii. Choć zdawało mu się, że upłynęły całe wieki od momentu, gdy ostatni raz zajmował się pacjentami w szpitalu.

Chciał wyjechać już tydzień temu, ale został z powodu Senji. Gdy się dowiedział, że jest w ciąży, ogarnęły go emocje, o które sam się nie podejrzewał. Nie było jej stanu jeszcze widać, bo to dopiero czwarty miesiąc, a od ostatniego razu, kiedy on mógł być sprawcą takiej sytuacji, minęło już ponad pięć miesięcy. Od tamtej pory ze sobą nie spali, za obopólną i polubowną wolą przywrócenia spraw takimi, jakie były wcześniej. Dlatego nie podejrzewał siebie o ojcostwo. Jednak gdy Senja ostudziła jego emocje i poinformowała go, że to nie on jest ojcem, doświadczył dziwnego pomieszania ulgi z rozczarowaniem.

Mimo to cieszył się, że w Sabacie znowu pojawi się małe dziecko. Wszyscy się cieszyli. Od tak dawna żadna z Zaklinaczek nie podjęła decyzji o ciąży. Poza Nikoliną, która w każdej inkarnacji powoływała na świat Dobrowoja. Dlatego chciał zostać i upewnić się, że tak Senja, jak i dziecko mają się dobrze. A wyglądało na to, że tak właśnie było. Zaklinaczka chodziła rozpromieniona, spokojna, zupełnie inna od tej, którą przez tyle inkarnacji w Sabacie widywali. Była zmęczona, ale w końcu szczęśliwa, a złośliwa zgorzkniałość, którą zazwyczaj prezentowała, znikła.

Zrobił dla niej wszystko, co mógł, przekazał w ręce najlepszych lekarzy i nie miał już nic do dodania. W końcu mógł wrócić do domu z nadzieją, że ordynator, pomimo swoich gróźb, nie wypieprzy go na bruk po tak długiej nieobecności.

W domu Sabatu od rana był kompletnie sam. Radowoj zaszył się w swoim antykwariacie i widywali się jedynie późnym wieczorem. Senja towarzyszyła mu w Weli i pomagała dojść do porządku z papierami i towarem, bo sama miała doświadczenie w prowadzeniu sklepu, a gdy nie była Radowi potrzebna, zastępowała na przemian z Branem Dalię w Arii. Nikt nie miał pewności, czy było to w ogóle konieczne, bo z tego, co mówił Radowoj, Dalia nie zamierzała wracać do Jawii.

Nikolina poleciała do Zagrzebia, Młody zaś przeniósł się do mieszkania, które wynajmował z innymi studentami, i wrócił na uczelnię. Teowoja ostatni raz widział tydzień wcześniej, gdy razem z Radem i Senją pojawili się kompletnie wyczerpani w domu Sabatu. O tym, co się wydarzyło w Nawii, dowiedział się później przy kolacji od Rada, bo Teo od razu po powrocie poszedł na górę, spakował część swoich rzeczy z sypialni, którą dzielił z Dalią, i zniknął na ścieżce prowadzącej na sabatowy parking. Nawoj próbował go zatrzymać, ale znał Teowoja na tyle, żeby wiedzieć, kiedy przestać. A potem od Rada dowiedział się wystarczająco dużo, żeby w ogóle zostawić go w spokoju.

On też po wszystkim, co się stało, chciał być w końcu sam. Za każdym razem, gdy zamykał oczy, widział Venkę i jej twarz tuż przed tym, jak demon porwał ją z balustrady najwyżej położonego tarasu Pałacu Kultury. Teraz już wiedział od Radowoja, że był to Chmurnik. Demon, który na bagnach torturował Neda. Radowoj wpadł w furię, gdy dowiedział się, że Chmurnik się uwolnił i przeniknął do Jawii. Nawoj nie miał jednak o to pretensji, bo już wiedział, że Venka tego właśnie chciała. Chciała powrócić do właściwego koła reinkarnacyjnego i w końcu zostawić za sobą klątwę. Dowiedział się też, dlaczego nie znaleźli jej ciała, bo Rad i Senja opowiedzieli mu, co się stało z Nedem. Wiedza jednak nie sprawiała, że ból, który czuł w piersiach, malał.

W głowie miał tyle obrazów, tyle pytań. Teraz, gdy od spotkania z demonem minęły ponad dwa tygodnie i nabrał do tego doświadczenia dystansu, uświadomił sobie, że Chmurnik się nie bronił. Inne demony, które schwytali, używały transu i siły fizycznej, a ten po prostu natychmiast rzucił się na Venkę. Jemu poświęcił zaledwie przelotne spojrzenie. Usłyszał wtedy w głowie tylko jedno, jedyne słowo. Tar. Słońce. I nie był to trans. Doświadczył transu od Utopca i wyraźnie widział różnicę. Dlaczego się nie bronił? Nedo nie miał pojęcia. Mógł mieć tylko nadzieję, że praca w końcu pozwoli mu przestać roztrząsać te wersje rzeczywistości, które nigdy nie stały się przyszłością.

Włączył ekspres do kawy i wcisnął guzik zaparzania, ale nie zdążył zrobić nic więcej, bo drzwi wejściowe zaskrzypiały, a w holu rozbrzmiały kroki. Wrodzona czujność od razu spowodowała, że sięgnął po jeden z kuchennych noży, choć było to działanie irracjonalne. Pętla ochronna wokół domu Sabatu działała świetnie i zablokowałaby przejście do domu, a właściwie spowodowałaby, że intruz kręciłby się w kółko bez możliwości dotarcia do celu. Musiał więc to być ktoś, kogo pętla przepuszczała. Schował zatem nóż z powrotem do szuflady i poszedł do holu. Zamarł jednak w pół kroku.

Nieopodal schodów prowadzących na piętro stała Dalia.

Nie.

Nie Dalia.

Żywia.

Jej skóra była przezroczysta, włosy dłuższe i nienaturalnie błyszczące, tak samo jak intensywnie błękitne oczy. Nie było jednak takiego odcienia niebieskości w naturze. Jedyne, co się zgadzało, to ubrania. Ciągle miała na sobie tę samą, tylko w tej chwili potwornie brudną koszulkę, jeansy i sportowe buty, w których wyruszyła do Nawii.

Nie ona jednak przykuła go do podłogi. Z jej obecnością by sobie poradził nawet jeśli miała ciało Żywii. Jednak z mężczyzną, który stał obok, Nawoj sobie nie radził z wielu względów. Był podobny do Radowoja, a jednak zupełnie inny. Znał go tak jak każdy inny Zaklinacz. Znał jego energię, potężną, obezwładniającą, w równym stopniu niosącą zło, jak i dobro. Vir w najczystszej postaci.

Weles.

Stworzyciel wpatrywał się w niego spokojnie, z majestatem koronowanej głowy. A Nawoj nie mógł nic poradzić na to, że ta wszechwładna energia sprowadziła go na kolana. Uklęknął przed Stworzycielem. Przed obojgiem padł na kolana, a w oczach zapiekły go łzy.

Żywia westchnęła, a gdy się odezwała, bardziej przypominała Dalię, niż mógł się spodziewać.

– Wstańże z tych kolan, Nawoju – zwróciła się do niego, a potem do Welesa. – Mógłbyś?

Energia zaczęła tracić swoje natężenie i słabnąć, aż w końcu wyciszyła się na tyle, że Nawoj mógł ponownie podnieść głowę. Weles wyglądał odrobinę zwyczajniej, choć srebrne oczy oraz ponadprzeciętny wzrost nadal nie pozwalały pomylić Stworzyciela z człowiekiem.

Żywia za to zniknęła całkowicie, powróciła Dalia, dokładnie taka, jaką znał. I z jaką zżył się podczas tygodni poszukiwań Rada i Teowoja bardziej niż przez wszystkie dotychczasowe inkarnacje.

Drżenie jego rąk się wzmogło, tym razem jednak z innego powodu. Dosięgała go złość. Dlaczego wróciła? I dlaczego przyprowadziła tu Welesa? Jak mogła stać spokojnie obok niego, wiedząc, że to on zabijał ją i Teowoja, a resztę Sabatu wysyłał w nicość? Jak mogła znieść jego obecność po tym, jak skazał Zaklinaczy na tortury demonów? Nie wydobył z siebie jednak ani słowa. To Dalia w końcu odezwała się pierwsza:

– Gdzie jest reszta Zaklinaczy?

Nawoj odchrząknął. Zawahał się, szybko jednak doszedł do wniosku, że nie było nic do ukrycia.

Wierzył w to, że jeśli sprowadziła tu Welesa, to musiała mieć ku temu cholernie dobry powód. I domyślił się go w tym samym momencie, w którym ona wypowiedziała ten powód na głos:

– Nieważne. Mamy dużo do pogadania. Musimy tu wszystkich ściągnąć. A Weles wrócił po demony. Gdzie one są?

– Utopiec zasypany, pozostałe zgodnie z regułą przeciwieństwa: część w piwnicy, część w lesie. Jeden na płytkim dnie jeziora.

Jeśli na Welesie ta informacja zrobiła jakiekolwiek wrażenie, nie dał tego po sobie poznać. Dalia lekko skinęła głową i Stworzyciel Magii poszedł w stronę drzwi prowadzących do sabatowej piwnicy. Nikt nie musiał mu mówić, gdzie i co się znajduje, bo przecież dobrze pamiętał drogę. W końcu poprzez obecność w ciele Radowoja znał ten dom i wszystko, co znajdowało się w pobliżu, jak własną kieszeń.

Gdy Nawoj i Dalia zostali sami, napięcie opadło. Kobieta odetchnęła głęboko i powiedziała:

– Oddałabym całe złoto tego świata za kubek kawy i świeże ciuchy. – Uśmiechnęła się do niego serdecznie i wpadła na przywitanie w jego ramiona.

Dopiero wtedy stres, który zebrał się w jego barkach i w szyi, ustąpił. Dalia wróciła do domu. A Nawoj uzmysłowił sobie, że bez niej Sabat nie byłby już taki sam.



Dalia oparła głowę o wannę i zamknęła oczy. Między wieczorem, kiedy przyjechała w równonoc jesienną do Teowoja a jej dzisiejszą wizytą minęły całe wieki doświadczeń, choć w Jawii upłynęło dopiero niespełna półtora miesiąca. Tęskniła za domem Sabatu, tak samo jak tęskniła za Zaklinaczami, a jednocześnie żal jej było opuszczać swoją polanę w Prawii. Po trwającej wcześniej nocy Welesa w końcu w jej domu nastał dzień. Wiedziała jednak, że taki stan nie utrzyma się długo. Wyrwa została chwilowo załatana przez nią samą, Mokosz i Welesa, ale mur nie wytrzyma naporu chaosu. Jest tylko kwestią czasu, aż znowu pojawi się w nim pęknięcie i choroba Viru na nowo zacznie się rozprzestrzeniać we wszystkich wymiarach. Chyba że wcześniej uda im się znaleźć Swaroga.

Poruszyła się w wodzie i pozwoliła, by lekkie fale wywołane ruchem zmyły brud z jej ciała i umysłu. Olejki eteryczne, które dodała do kąpieli, również robiły swoje. Wyzwalały ją z objęć przeszłości i przywracały do tu i teraz. Żywioły także odpoczywały, ukryły się tak głęboko, że ledwie je wyczuwała. Gdy skończyła się myć, poczuła się o całe niebo lepiej.

Otuliła się ulubionym szlafrokiem i przegrzebała szafę w poszukiwaniu świeżych i ciepłych ubrań. Gdy była gotowa, wzięła pod pachę Księgę Żywiołów i zeszła na dół. O dziwo, w domu Sabatu panowała cisza, choć wszyscy mieli się zejść na kolację. Powód tego stanu poznała w momencie, gdy wyszła na taras. Nie widziała Zaklinaczy, ale ich słyszała. Ich głosy dochodziły z sabatowej polany. Docierał do niej lekki rozgardiasz, co jakiś czas przerywany czyimś wybuchem śmiechu. To właśnie kochała w Sabacie. Pomimo trudnych czasów i traumatycznych przeżyć, pomimo czyhających za każdym zakrętem niebezpieczeństw Zaklinacze Sabatu nauczyli się w tempie błyskawicy powstawać z popiołów. Nawet w taki wieczór jak dziś, gdzie niechybnie ich myśli musiały wędrować do wydarzeń sprzed roku, kiedy w końcu udało się złamać klątwę.

Na zewnątrz dała sobie moment, żeby przygotować się na to spotkanie. Głównie na rozmowę z Teowojem. Długo się zastanawiała, co powinna mu powiedzieć. Chaos, który wraz Radowojem wywołali, niósł zagładę w zastraszającym tempie. Rozumiała już, że nie mógł zareagować, gdy Swaróg zabierał medalion Welesa, ponieważ spętało go zaklęcie obietnicy. Fizycznie nie mógł nic uczynić. Niczego to jednak nie zmieniało. Nadal był mężczyzną, który rozerwał Vir i złamał Soleme. Z drugiej strony nie mogła przestać myśleć o tym, co było przedtem, zanim na polanie pojawił się Swaróg. Gdy leżała półprzytomna na trawie swojej polany pomiędzy umarłymi kwiatami, Teowoj zrobił to, co zawsze czynił, gdy było jej ciężko. Po prostu przy niej był. Nie widziała go, bo po takim wysiłku energetycznym, jakim było zawrócenie Stworzyciela pierwszego kręgu znad przepaści śmierci, jej zmysły się poddały. A jednak wiedziała, że to on. Czuła jego silne dłonie na swojej twarzy i na ramionach, słyszała jego głos. Dał jej komfort, którego w tamtym momencie tak ogromnie potrzebowała. Raz jeszcze pokazał jej drogę powrotu do rzeczywistości. Był jej ostoją w najtrudniejszych czasach, tak jak ona była jego światłem od zarania dziejów.

Jakże miała stanąć z nim twarzą w twarz? Jakże miała podjąć decyzje, których podejmować nie chciała?

Westchnęła ciężko i ruszyła ku polanie. Pomimo zimna pogoda naprawdę dopisywała. Niebo było bezchmurne, nad horyzontem wznosił się pełniowy księżyc. Jego poświata całkiem nieźle rozświetlała drogę, ale pochodnie wzdłuż niej również były podpalone. Zapach jesiennego powietrza i lasu mieszał się z zapachem ognia. Wszystko wokół znała w najdrobniejszych szczegółach. Każde drzewo i niemalże każdy kwiat niosły ze sobą wspomnienia. Te, które były udziałem wszystkich Zaklinaczy Sabatu, i te, które pamiętała tylko ona, bo miały miejsce przed klątwą Welesa.

Im bliżej była polany, tym gwar stawał się głośniejszy, a ona zaczęła się zastanawiać, jakim, u licha, cudem zaledwie paru ludzi robiło tak dużo hałasu. Do tej myśli też się uśmiechnęła. Siedzieli przy ognisku, nieopodal przyniesionego z domu drewnianego, suto zastawionego stołu. Zapach jedzenia natychmiast uderzył ją w nozdrza i zaburczało jej w brzuchu. Ludzka część jej natury dopiero teraz dała jej poczuć, jak bardzo była głodna.

Gdy ją zobaczyli, rozgwar nagle ucichł i zastąpiła go mało komfortowa cisza. Dokładnie taka sama jak o poranku w domu Sabatu, gdy po raz pierwszy w tej inkarnacji poznała wszystkich przy wspólnym śniadaniu. Tym razem jednak nie zamierzała się tej ciszy poddawać.

– Kto gotował? – zapytała bez ogródek.

– Ja. – Senja podniosła dłoń.

– I ja. – Z drugiej strony ogniska z cienia wyłonił się jej własny brat. – W każdym razie nie Nawoj.

Ten ostatni przewrócił oczami. Bran za to otworzył przed nią ramiona. I nagle wszystko, co się wydarzyło, wszystko, co ją spotkało, wydało się lżejsze. Przytuliła się do niego tak mocno, jak tylko zdołała. Nie chciała płakać, a jednak, odkąd złamała klątwę, zdarzało jej się to częściej, niż powinno. Bo przecież Stworzyciele nie odczuwali emocji.

– Witaj w domu, mała czarownico – mruknął nad jej uchem i delikatnie ją od siebie odsunął. – Czekaliśmy na ciebie.

Otarła łzy.

Tyle wspomnień, tyle cudownych, gorzkich, słodkich, strasznych wspomnień łączyło ją z tymi ludźmi. Tyle wspólnych przeżyć, szczęśliwych i tragicznych. Jej serce. Jej rodzina. Przyjrzała się każdej twarzy po kolei. Na wszystkich malowały się te same odczucia, niepewność o jutro i radość z dzisiaj. Na wszystkich poza…

– Gdzie jest Teowoj?

Polaną znowu zawładnęła cisza, choć tym razem brzmiała ona inaczej. Wypełniona była współczuciem, ale też ostrzeżeniem. Serce ścisnęło jej się boleśnie, bo wiedziała już, jaka jest odpowiedź na jej pytanie.

– Nie przyjedzie – odezwał się Młody.

Dłonie Dalii lekko zadrżały. Pod napływem tych wszystkich emocji, które ją zalewały. Z tęsknoty, z tej niepewności o jutro, która dręczyła ją tak samo jak Zaklinaczy. Przede wszystkim jednak bolało ją, że Teowoj nie chciał jej widzieć, podczas gdy ona musiała walczyć ze sobą, żeby o nim nie myśleć.

– Chyba nie oczekiwałaś, że tu będzie? – Głos Radowoja przeciął powietrze. – Ja sam ledwo tu przyszedłem po tym, jak przyprowadziłaś do domu Sabatu Welesa.

Wyglądał zdecydowanie lepiej niż ostatnim razem, gdy się widzieli. Powrót do Jawii dobrze na niego wpływał, ale to już wiedziała. Stworzycielskie wymiary nie były przeznaczone dla żywych ludzi, jedynie wele odczuwały tam komfort.

– Oczekiwałam, że razem z tobą weźmie odpowiedzialność za to, co uczyniliście. – Jej głos był równie cięty, ale zaraz się uspokoiła. Nie chciała kłócić się z Radem. Nie chciała kłócić się z nikim. Dlatego szybko dodała: – Są ważniejsze sprawy.

Ostatnie słowa wypowiedziane na głos raniły ją bardziej niż setki noży wkłuwających się w ciało. A jednak taka była prawda. Gdy wieczność pochłaniała świat, musiała zrobić to, co każdy w obliczu zagrożenia zrobić powinien. Odłożyć swoje uczucia i myśli na bok. Tak też zrobiła, pomagając sobie kilkoma głębszymi oddechami.

Usiadła przy ognisku obok Rada.

– Trochę już Nawoj mi powiedział, co się tu działo, ale potrzebuję wiedzieć więcej.

Zaczęli więc rozmawiać o demonach, które pojawiły się po jej odejściu, o Habie, który dowiedział się o Zaklinaczach, i o tym, że Senja przejęła od Nikoliny rolę opieki nad komisarzem i przygotowywała mu mieszanki, by poradził sobie z transem Mary. Czyli z tym, z czym również ona musiała sobie radzić. Dalię czekał rytuał uwalniający tych dwoje z ramion transu jej siostry. Musiała tylko znać słowa, których na nich użyła.

Potem przyszła kolej na Dalię. Opowiedziała o chorobie Viru, o tym, co się działo z wymiarami, i o zdradzie Mary. Opowiedziała też o Welesie. Starała się tak dobierać słowa, żeby nie powiedzieć więcej, niż było to absolutnie konieczne. Radowoj milczał przez większość rozmowy, w końcu jednak wtrącił swoje trzy grosze:

– Jak mogłaś go tu przyprowadzić? Jak możesz mu zaufać, po tym wszystkim, co zrobił? – Jego głos drżał, jakby zaraz miał wybuchnąć.

Bardzo dobrze go rozumiała. Cierpiał z rąk Welesa równie mocno, jak Zaklinacze, którzy wylądowali na bagnach demonów. Jej perspektywa była zupełnie inna. Sięgała początków kreacji, cudownych chwil, w których utkała z chaosu żywioły, ale też początku Sabatu, którego Zaklinacze nawet nie pamiętali. Opowiedziała więc o nim, o Welesie, którego znała tylko ona. Opowiedziała też o sobie, o swoich błędach i o tym, że jako pierwsza złamała Soleme. I że wszystko, co się wydarzyło, było konsekwencją jej czynu. Piekło zaiste wymalowane było dobrymi intencjami.

Nie uwierzyli jej, ale tego też się spodziewała. Zrobiła więc to, co jej pozostało. Po raz kolejny w wieczór Przesilenia wymiarów odwołała się do Viru i do swojej przeszłości. Tym razem jednak ukazała ją również Zaklinaczom.

Przeprowadziła rytuał regresyjny, cofający czas do początku. Prawdziwego Początku, jaki znała tylko ona i inni Stworzyciele pierwszego i drugiego kręgu. Pokazała im prawdziwą naturę Stworzycieli, przedstawiła im prawdziwą manifestację Welesa. Zaledwie ułamek tego, czym był naprawdę, ale to wystarczyło, żeby po policzkach Zaklinaczy popłynęły łzy. Rytuał dokonał się dokładnie o północy Przesilenia. Oni jednak pozostali na polanie do rana, rozmawiając i ciesząc się swoim towarzystwem. Zanim znowu przyjdzie im się zmierzyć z ciemnością, po prostu byli razem.

Pierwsze Przesilenie wymiarów po tym, jak złamała klątwę, minęło.



Następnego dnia Dalia obudziła się bardzo późno, bo zegar wskazywał jedenastą. Po kolacji na polanie nadal była najedzona, więc zgarnęła z kuchni jedynie kawę i poszła do sali rytualnej. Poprzedniego wieczoru umówiła się z Zaklinaczami, że przeprowadzi ich przez rytuał uwolnienia od demonicznego transu. Okazało się, że nie tylko Senja cierpiała przez Marę. Nawoj, Dobrowoj i Branko także. Może nie tak intensywnie jak Zaklinaczka, bo Utopiec nie był tak silny jak Mara, ale Dalia dobrze wiedziała, że kropla będzie drążyć skałę, aż przyjdą konsekwencje. Nie zamierzała na nie biernie czekać.

Ku swojemu zdziwieniu nie była w sali rytualnej pierwsza. Nawoj zdążył już usypać z ziół pentakl i przygotować niezbędne artefakty, o które poprosiła poprzedniej nocy. Na stoliku przy fotelu stały dwa dzbanki, jeden z kawą, a drugi z zaparzonym ziołami. Po kolejnych dwóch kwadransach zeszli się już wszyscy zainteresowani oraz Radowoj, który rozsiadł się w zamszowym fotelu, w jednej dłoni dzierżąc książkę, a w drugiej kubek. Wszyscy mieli wymalowane na twarzach skutki nieprzespanej nocy, ale to Senja była z nich najbledsza. Emanowała znajomą już mieszaniną smutku i radości, z czego pierwsza emocja była niewątpliwie pozostałością transu Mary.

Usiedli w rogach pentaklu. Dalia odpaliła świece, w dłoń ujęła sznurek i zajęła miejsce pośrodku. Nie potrzebowała do tego rytuału Księgi Żywiołów, bo zamierzała użyć zaklęcia generycznego spisanego w Księdze Ścieżki.

– Żeby was uwolnić, potrzebuję wiedzieć, jakie słowo wprowadziło was w trans. Senjo, ty pierwsza.

Kobieta się skrzywiła, jakby samo wspomnienie transu było wystarczająco koszmarne, żeby przestraszyć ją na całe życie.

– Uznasz, że mam halucynacje – westchnęła cicho. – Hadar’tce me. Słyszałam w głowie: hadar'tce me. Ciągle to słyszę.

Tego Dalia się nie spodziewała. Pomóż mi? Mara wprowadziła Senję w trans, prosząc o pomoc?

Otworzyła usta, żeby drążyć temat, ale uprzedził ją Nawoj.

– Jesteś pewna, że to właśnie słyszałaś?

Senja pokiwała głową.

– Też mnie to dziwi, bo przecież demony mówią w starej agrze, tak jak Stworzyciele. A Mara użyła nowej agry, którą mówimy my. – Senja się wzdrygnęła. – Nie mam pojęcia dlaczego.

Nawoj zastanawiał się przez dłuższą chwilę, a w końcu powiedział:

– Habę również wprowadziła w trans tymi samymi słowami. Mówił mi o tym, ale uznałem, że była to ze strony demonicy rozpaczliwa próba uwolnienia się z naszych rąk.

Mara.

Jej mroczna siostra.

Nadal, gdy myślała o tym, że Mara jest jej rodziną, jej odwrotnością, przeszywał ją dreszcz.

Zapytała pozostałych o słowa transu i usiadła wygodniej po turecku. W prawą dłoń ujęła sznurek, w lewą nożyczki i rozpoczęła inkantację. Senja zamknęła oczy podobnie jak pozostali Zaklinacze. Głos Dalii wznosił się i odbijał od ścian sali rytualnej, i powracał echem.

Przecięła sznurek.

Raz.

Wici Viru, którymi niósł się trans Mary, pękły. Senja wzdrygnęła się, a potem ciężko westchnęła.

Dwa.

Kolejny kawałek sznurka. Ciało Nawoja spięło się, jakby przeszedł go prąd, a potem się rozluźniło.

Trzy.

Branko skrzywił się, jakby przeszył go ból.

Cztery.

Ostatni fragment sznurka pękł. Dobrowoj odetchnął głęboko i otworzył oczy.

Dokonało się. Zaklinacze byli wolni od demonicznego transu.

Dała sobie chwilę na uspokojenie buzujących w niej żywiołów. Sprawdziła ostatnie nici Viru i upewniła się, że niczego nie pominęła.

Nie mogła jednak pozbyć się wrażenia, że coś jej umykało. Coś, na co w pierwszej chwili nie zwróciła uwagi, bo działy się ważniejsze rzeczy. Wróciła pamięcią do wydarzeń na polanie w Prawii, bo tam powiodła ją intuicja. Choć wzrok miała wtedy zamglony, widziała swoją mroczną siostrę na skraju swojej polany po tym, jak sama zawróciła Welesa znad krawędzi śmierci. Nie dostrzegła wyrazu jej twarzy, ale przecież wyczuwała jej aurę. Zmarszczyła czoło.

Hadar'tce me.

Pomóż mi.

Pomóż…

I nagle dotarło do niej, co zobaczyła w jej aurze.

Mara się bała. Jej mroczna siostra drżała przed Swarogiem, bo wiedziała, co się stanie, gdy jej artefakt wpadnie w ręce Stworzyciela. To ona dostarczyła Swarogowi zioła i to nie dlatego, że zdradziła Welesa. Dlatego, że Swaróg miał w rękach jej pieczęć, a bez niej nie mogła istnieć.

Kvala Baga.

Głupia Stworzycielka.

Mara wypowiedziała te słowa wielokrotnie. Zaiste, patrząc na to, co się stało, Dalia nie mogła odmówić demonicy racji.

To dlatego nie miała ze sobą pieczęci w dniu, w którym zwabili ją do Arii, a jedynie ślad po łańcuchu. Uciekła przed Swarogiem do Jawii, a Dalia ściągnęła ją z powrotem do wymiarów Stworzycieli i doprowadziła prosto w ręce gwiezdnego Stworzyciela. Jej oprawcy.

Dalia miała ochotę wrzeszczeć z bezsilności i rozpaczy. Swaróg był o krok od otworzenia Kwiatu Życia, a jej mroczna siostra potrzebowała pomocy.

Zaklinacze Sabatu milczeli, każdy pogrążony był we własnych myślach. Każdy poza Senją, która szeptała coś Branowi do ucha, a to, co mówiła, najwyraźniej mu się podobało, bo uśmiech nie schodził z jego twarzy.

– To co teraz? – Ciszę przerwał w końcu Dobrowoj.

Dalia wolno wypuściła powietrze.

– Właśnie po to między innymi wróciłam. Potrzebuję waszej pomocy. – Powiodła wzrokiem po ich twarzach, szukając wsparcia. Znalazła jedynie niepewność. – Muszę odnaleźć Peruna, zanim zrobi to Swaróg.

Tym, że zamierzała pomóc Marze, już się z nimi nie podzieliła. Nie zrozumieliby, bo jak mogliby to zrozumieć po tym, co demonica zrobiła w Jawii?

Radowoj pochylił się do przodu w fotelu i oparł przedramiona na swoich kolanach.

– I dlaczego niby mielibyśmy ci w tym pomóc? Dlaczego mamy znowu narażać życie dla któregoś ze Stworzycieli?

Zabolało.

Rad uderzył w najczulsze miejsce, bo to ona była jedyną Stworzycielką, dla której Zaklinacze Sabatu ryzykowali swoje życie.

– Gdzie był Perun, kiedy jego brat wykańczał Sabat? Gdzie byli pozostali Stworzyciele? – mówił spokojnie, ale w jego głosie krył się gniew. Całe morze niezaspokojonego gniewu.

Nie miała prawa odpowiedzieć złością, bo Radowoj miał rację, nie byli nic winni ani jej, ani innemu Stworzycielowi.

– Nie mogę wyjawić wam wszystkiego. Niektóre informacje nie są bowiem przeznaczone dla ludzkich uszu. Wiedzcie jednak, że jeśli Swaróg mnie uprzedzi, jeśli odnajdzie Peruna i odbierze jego artefakt, świat, jaki znacie i kochacie, przestanie istnieć. Wszyscy przestaniemy istnieć – dodała cicho.

Radowoj rzucił jej drwiące spojrzenie, na chwilę przypominając jej Rada, z którym wiecznie się kłóciła. Nie mogła się zdecydować, czy powrót do starej relacji jej odpowiadał, czy ją martwił.

– Widzę, że wymiar Stworzycieli podbija stawkę, jak tylko może. – Sięgnął po kawę stojącą na stoliku i nalał ją do kubka. – Tak czy siak, ja nie ruszę palcem bez Teowoja. To on decyduje.

Przełknęła ciężko ślinę. Samo imię Teowoja wywoływało w niej lawinę emocji. Opanowała się na tyle, żeby powiedzieć:

– Jeśli Teowoj chciałby podejmować takie decyzje, to by tu dzisiaj przyszedł.

– A to już twój problem.

– Ja z tobą pójdę, przecież wiesz. – Branko wyprostował plecy.

Dalia włożyła w swój uśmiech tyle wdzięczności, ile tylko w sobie miała. Naprawdę miała szczęście, że odrodziła się w rodzinie, w której był Bran. Nikt inny oprócz niego nie wypowiedział nawet jednego słowa. Nagle zatęskniła za Nikoliną, za jej niekonfrontacyjnym sposobem załatwiania sabatowych waśni.

– Dobrze. Porozmawiam zatem z Teowojem. – Wstała.

Branko podniósł się razem z nią.

– Odwiozę cię do niego.

– Nie ma potrzeby, dam sobie radę.

– A niby jak? Nie ma tu przecież twojego samochodu. A poza tym i tak chcę z tobą o czymś porozmawiać – dodał tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Rzadko słyszała taki ton w ustach brata. Szybko doszła do wniosku, że Bran naprawdę mógł jej pomóc. Sama świadomość tego, że będzie na nią czekał po tym, jak się rozmówi z Teowojem, przynosiła ulgę.

Poszli od razu na parking. Otworzył dla niej drzwi od strony pasażera i sam wsiadł za kierownicę. Chwilę później minęli dobrze im znaną leśną ścieżkę i wyjechali na drogę prowadzącą do Warszawy. Przyglądała się mijanym krajobrazom z mieszaniną radości i poczucia, że była tu obca.

Jej niepokój narastał z każdym przejechanym kilometrem w kierunku mokotowskiego apartamentu Teowoja.

Odwróciła się od okna.

– To o czym chciałeś ze mną porozmawiać?

Branko spojrzał na nią przelotnie, a potem się uśmiechnął. Naprawdę się uśmiechnął – od ucha do ucha. Radość po prostu z niego kapała, co było dziwne, biorąc pod uwagę, że właśnie obwieściła wszystkim w Sabacie, że świat się zaraz skończy.

– Dobrze się czujesz? – zapytała, powoli podejrzewając, że podczas jej nieobecności w Jawii jej brat doznał jakiegoś urazu głowy.

Pokręcił głową, tak jakby sam nie dowierzał słowom, które miał zamiar za chwilę wypowiedzieć.

– Będę ojcem, Dalka. Senja nosi w sobie moją córeczkę.

Dalia sapnęła z wrażenia. Przypomniała sobie dolegliwości, które męczyły Senję w Nawii. Przemknęła jej wtedy przez głowę myśl, że taki może być finał. Zakładała jednak, że to Nawoj może być ojcem, a nie Branko. Pomyliła się. Ale cieszyła się ze szczęścia brata i z tego, że w Sabacie pojawi się nowe istnienie.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę! Gratulacje! Uściskam cię, jak tylko się zatrzymamy.

Zareagowała odruchowo. Pozwoliła sobie na tę radość, mimo że jutro mogło nigdy nie nadejść, a świat, do którego dziecko zostanie powołane, walił się na głowę. Pozwoliła sobie na ten mały przebłysk nadziei, który nieoczekiwanie zawitał do ich rzeczywistości. Ścisnęła dłoń brata.

– Senja powiedziała mi coś jeszcze…

Dalia uniosła brew.

– Chyba nie trojaczki?

Bran roześmiał się głośno.

– Nie, choć po prawdzie nie miałbym nic przeciwko temu. Ja tam byłem, Dalka. W Fanagorii. Senja mi o tym opowiedziała. Byłem jednym z żołnierzy Slavoja.

Dalia przypomniała sobie słowa Senji tuż po tym, jak w Fanagorii schwytały Marę.

„Ty stałabyś obok Teowoja, wlewając Sławojowi olej do głowy, a ja, no cóż… z tego, co pamiętam, byłabym w jednej z jurt z pewnym… nieważne”.

Uśmiechnęła się szeroko. Wszyscy zaiste jesteśmy splątani srebrnymi nićmi. Choć nigdy w życiu nie domyśliłaby się, że Pan Nieważne okaże się ponad tysiąc pięćset lat później jej bratem.



Teowoj leżał na sofie w swoim apartamencie, a obok niego na podłodze stała pusta butelka wódki. Minął tydzień, od kiedy Dalia została z Welesem w Nawii. Ani mijający czas, ani alkohol nie zacierały jednak wyrazu jej oczu, gdy oddzielał ich mur. Mimo to nie ten obraz prześladował go najbardziej. Sposób, w jaki Weles na niego patrzył… Triumfalnie, dumnie, nawet na chwilę nie spuszczał z niego wzroku. To w nim zostało. Tkwiło w sercu Teowoja jak zatruty cierń, którego nijak nie mógł się pozbyć.

Teowoj wiedział, że wszystko, co było mu dane w tych ziemskich inkarnacjach, te momenty szczęścia wyrywane pięściami Łowcy – tydzień temu się skończyły. On nigdy nie był jej godzien, choć Świętowit świadkiem, że się starał. Przez te wszystkie stulecia, nawet nie wiedząc, kim była Dalia, robił wszystko, by na nią zasłużyć. Nie miał jednak szans, oboje nie mieli szans już od samego początku. Od zarania dziejów. Weles był jej równy, tak jak ona był Stworzycielem i tak jak ona świat ludzi postrzegał inaczej. Dysponował wiedzą, która zawsze będzie poza zasięgiem Zaklinaczy, poza jego zasięgiem. Widział rzeczy, których Zaklinacz nigdy nie zobaczy, bo poruszał się poza czasem i poza przestrzenią. I mimo wszystko, mimo okrucieństwa, z jakim traktował wszystkich Zaklinaczy i Dalię, ona ciągle miała go w sercu. Nawet jeśli sama świadomie nie zdawała sobie z tego sprawy.

Jedyne, co mógł zrobić, to bezczynnie obserwować, jak Mokosz kładzie dłonie na oddzielającej światy ścianie Viru, a pędy bluszczu powoli i nieubłaganie odgradzają go od świata Stworzycieli i od jedynej osoby, którą chciał mieć przy sobie jak najbliżej. Twarz Dalii była nieprzenikniona, a jej spojrzenie nieodgadnione. Nie miał pojęcia, co się działo w jej głowie, choć przecież znał ją tak dobrze.

Wstał powoli z sofy i powlókł się do kuchni. Zbliżał się poniedziałek, a w warsztacie czekały na niego nowe zamówienia, których nie mógł ignorować bez końca. I tak był potwornie spóźniony z ich realizacjami. Przełożył kilka butelek w kuchennej szafce, aż dotarł do tej właściwej. Wypił parę łyków przyrządzonej przez Nikolinę mikstury na kaca i odstawił ją na miejsce. Minęło kolejnych piętnaście minut i alkohol zniknął z jego żył zupełnie, zostawiając to, co było jego nową rzeczywistością. Czyli kompletną pustkę. Zdjął koszulę, którą miał na sobie przez cały weekend, i uruchomił prysznic. Zanim jednak zdążył do niego wejść, ktoś zadzwonił do drzwi.

Wyjrzał przez wizjer, a gdy zobaczył, kto stoi za progiem, jego ciało doznało wstrząsu. Dalia. Dalija. Piąta sabatowa wiedźma i Stworzycielka Żywiołów. Po tygodniu nieustannego myślenia o niej, znowu ją zobaczył. Dał sobie chwilę na opanowanie emocji, a potem otworzył drzwi. Mierzyli się spojrzeniami naprawdę długo.

– Źle wyglądasz – powiedziała. Jej głos był cichy, ale stanowczy.

Widział w jej niedokończonych gestach, w jej spojrzeniu to dziwne rozdwojenie, które czuł on sam. Chciał ją przytulić, chciał poczuć ten piękny kwiatowy zapach, który ją otaczał. Chciał zanieść ją do łóżka i nie wypuścić ze swoich ramion przez kolejne tygodnie.

Nie zrobił nic. Ona również.

– Ty za to wyglądasz pięknie.

Czysta prawda. Pomimo wszystkiego, co przeżyła w Nawii, pomimo tego, na co narazili ją z Radowojem, wyglądała wspaniale. Jej skóra promieniała, a oczy i włosy lśniły. Zawsze się wyróżniała w świecie ludzkim, ale teraz, po powrocie ze stworzycielskich wymiarów, tylko się to pogłębiło. Nie był w stanie odwrócić od niej wzroku. Jak zawsze zresztą.

– Mogę wejść? – zadała to pytanie retorycznie, bo prześlizgnęła się pod jego ramieniem, nie czekając na zgodę.

Omiotła wzrokiem salon i sypialnię, zatrzymując go przelotnie na pustych butelkach po alkoholu. Gdy ponownie na niego spojrzała, jej twarz nie wyrażała żadnych specjalnych emocji. Tylko echo czegoś tak odległego, że Teo nie potrafił nawet tego echa na chwilę zatrzymać.

– Ty i ja mamy niedokończony interes. – Usiadła na sofie.

Teowoj zamknął drzwi i podszedł do krzesła, ale na nim nie usiadł. Wsparł o nie przedramiona i spojrzał jej w oczy.

– Nie wiem, co tu jeszcze można powiedzieć, poza tym, co już zostało powiedziane. – Zdumiał się, jak łatwo przychodziło mu kłamstwo. Chciał jej powiedzieć tak wiele. Chciał jej powiedzieć, że bez niej nie istniał. Chciał jej powiedzieć, że bez niej świat stał się jedynie ramą, w której automatycznie się poruszał. Bez blasków, bez cieni. Bez czegokolwiek. Odpowiednie słowa ugrzęzły mu jednak w gardle.

– Dobrze zatem. Ja mam do powiedzenia całe mnóstwo. Nie powinieneś był iść do Prawii, nie powinieneś był pomagać Radowojowi. I, na litość Świętowita, nie powinieneś był obiecywać niczego Swarogowi. To, co powinieneś był zrobić, to porozmawiać ze mną.

Podniósł głowę.

– I co by to dało?

– Może zastanowiłbyś się nad ryzykiem.

– I znowu to samo. – Przypomniał sobie jej ostatnie słowa skierowane do niego w Nawii: „Czy zdajesz sobie sprawę z tego, co uczyniłeś?”. – Naprawdę myślisz, że nie znałem ryzyka?

Dalia zacisnęła usta.

– Z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że nie znałeś. I że łatwo ci przychodzą takie wybory. Łatwiej, niż bym się spodziewała.

Ściana między nimi rosła i żadne z nich nie robiło nic, żeby to powstrzymać. Teowoj westchnął.

– Myślałem, że zostałaś w Nawii. – Głos mu zadrgał na ostatnim słowie.

Nawia. Weles. Stworzyciel. Stworzycielka. Pustka.

– Nigdy nie powiedziałam, że zostaję tam na stałe. Sprzątałam i nadal sprzątam bałagan, który tam zrobiliście. – Jej głos ciął teraz powietrze jak ostry nóż.

Nigdy jeszcze takiego tonu w jej ustach nie słyszał. A słyszał przecież ich tak wiele w całej ich wieloinkarnacyjnej historii. Mięśnie karku mimowolnie mu się spięły.

– Gdyby twój stworzycielski kochanek zajmował się tym, czym powinien, zamiast podrzynać gardła niewinnym ludziom w ramach żałosnej zemsty, nie byłoby żadnego bałaganu. Dlatego zanim zaczniesz rzucać oskarżenia, dobrze się zastanów, kogo chcesz obwiniać. – Wyprostował się. Powiedział za dużo, wiedział o tym. Dalia była jego katalizatorem. Wyzwalała w nim takie pokłady emocji, że w jej obecności ciężko było mu nad sobą zapanować. Włożył zaciśnięte pięści do kieszeni jeansów.

Dalia milczała przez chwilę, a gdy znowu się odezwała, jej oblicze, o dziwo, straciło swój surowy wyraz i złagodniało.

– Potrzebuję twojej pomocy – oznajmiła.

A więc dlatego tu była. Nie dlatego, że tego chciała, nie dlatego, że za nim tęskniła. Tylko dlatego, że czegoś od niego potrzebowała. Zabolało bardziej, niż chciał sam przed sobą przyznać.

– Perun się ukrywa. Weles ma pełne ręce roboty z demonami, które próbują przedostawać się do Jawii, a ściany oddzielające wymiary długo nie wytrzymają. Rozmawiałam już z Radem i innymi Zaklinaczami, ale Rad powiedział, że bez ciebie nic nie zrobi.

Równie dobrze mogła go po prostu trzasnąć w gębę. Był ostatni w kolejce? Po tym wszystkim, co razem przeżyli, zdecydowała, że najpierw poprosi o pomoc jego brata? Nie myślał logicznie, bo przecież to on zdecydował, że nie pojedzie na spotkanie do domu Sabatu. Mimo to adrenalina wypełniła go bez reszty i musiał naprawdę się wysilić, żeby ją opanować. Mogła do niego zadzwonić lub po prostu tu przyjechać. Miała przecież klucz, a on się nie ukrywał. Wybrała jednak inaczej.

Wyjął z szafy T-shirt i skórzaną kurtkę. Prysznic będzie musiał zaczekać na dogodniejszy czas. Schował do kieszeni kurtki klucze i portfel, a potem założył na siebie ubrania. Przy drzwiach włożył jeszcze buty.

– Nie musisz się martwić. Przekonam mojego brata i resztę Zaklinaczy, żeby pomogli ci w czymkolwiek, czego potrzebujesz. – Otworzył drzwi.

– Teowoju… – Zrobiła w jego stronę parę kroków.

– Nie jesteś mi winna żadnych wyjaśnień. Nic mi nie jesteś winna. Drzwi się zatrzaskują, ale byłbym wdzięczny, gdybyś użyła swojego klucza do górnego zamka. A potem zrób z tym kluczem to, co uważasz za stosowne. Możesz go nawet wrzucić do Wisły, jeśli taka jest twoja wola – powiedział sucho.

Gdy drzwi się za nim zamknęły, oparł się ciężko o ścianę. Po raz pierwszy w życiu miał ochotę zapalić papierosa chyba tylko po to, żeby zająć czymś ręce. Powinien był tam wrócić i powiedzieć jej to wszystko, co chciał. Powinien przynajmniej spróbować uratować te nędzne resztki porozumienia, które kiedyś ich łączyło i jednoczyło w obliczu wszelkich zagrożeń. Nie mógł jednak zmusić się do działania. Nie teraz. Nie, kiedy jego głowę wypełniały obrazy, o których desperacko chciał zapomnieć. Nie było dla niego już niczego.

Zbiegł po schodach i poszedł prosto do samochodu. Dopiero za kierownicą uświadomił sobie, że palec wskazujący prawej ręki pobolewa go, jakby się czymś oparzył. Na tyle mocno, ze naprawdę mu to przeszkadzało. Zapalił górne światełko i mu się przyjrzał. Widniała na nim blada, czarna kreska, która wiodła od czubka palca do paznokcia.

Teowoj westchnął i odpalił samochód. Zamierzał jechać przed siebie, aż zabraknie mu sił. Albo się rozbije. I jedna, i druga opcja wydały mu się błogosławieństwem.

Koniec tomu 2

Słownik pojęć

Alatyr – w mitologii słowiańskiej, mityczny kamień, na którym rośnie Drzewo Świata.

Triskelion – jeden z najstarszych symboli na świecie, któremu przypisywane są magiczne właściwości. Datuje się go na czasy neolitu. W rytualistyce czarowskiej ma wiele znaczeń, ale jedno z nich to reprezentacja trzech światów: żywych, umarłych i świata duchowego.

Sigil – w rytualistyce czarowskiej jest to osobista pieczęć, w której zaklina się to, co jest nam najbardziej drogie.

Fanagoria – miasto położone w dzisiejszej Rosji, a wybudowane przez starożytnych Greków. W VII wieku, według wielu źródeł, stolica Wielkiej Bułgarii (początki państwa bułgarskiego). Po dawnej świetności pozostały jedynie kamienie.

Gadułka – bułgarski instrument strunowy o przepięknym brzmieniu podobnym do liry. Posłuchajcie koniecznie!

Kadi (cadi) – wiedźma po turecku.

Dewa – odpowiednik ludzkiej duszy u zwierząt i roślin.

Tłumaczenie agry (język stworzony na potrzeby serii „Na skraju burzy”)

Baga – Stworzycielka

Soleme – przymierze Stworzycieli

Vada – obietnica

Zatra – zdrajczyni

Kvala – głupia

Zarave – zapomnij

Neve elementerse? – Problemy z żywiołami?

Hadar’tce me – Pomóżcie mi

Zatra, Veles zata te milenik. A tado dojde pas teve – Zdrajczyni, Weles zadźga twojego kochanka. A potem przyjdzie po ciebie

Tar – słońce

Zduh – piąty żywioł

Zioła

Smocza krew – ekstrakt z żywicy drzewa Croton Lechleri. Wygląda jak krew, stosuje się go w kosmetyce, ale też przy dezynfekcji ran.

Belladonna – inaczej pokrzyk, wilcza jagoda. Można pomylić ją z jagodą, a jest silnie trująca. Jednym ze skutków ubocznych spożycia są intensywne halucynacje. Uważajcie w lasach.

Szałwia – Salvia divinorum inaczej szałwia wieszcz, endemiczna roślina z Meksyku o silnych właściwościach halucynogennych.

Kozłek – inaczej waleriana, ma właściwości uspokajające.

Lokalizacje

Białowieża – pomiędzy Hajnówką a Białowieżą rzeczywiście istnieje tak zwane miejsce mocy, choć nie odnalazłam w nim ściany Viru :) Polecam je odwiedzić, jeśli będziecie w okolicy. Można usiąść w spokoju na kamieniu, pomedytować i porządnie się dotlenić.

Pałac Kultury i Nauki – tej budowli przedstawiać nikomu nie trzeba. Nie byłam co prawda na tarasie zegarowym, bo nie ma na niego wstępu, ale opisany jest on dość dokładnie – na podstawie filmów i zdjęć. Jeśli jeszcze go nie odwiedziliście i rozważacie, czy warto wjechać na taras widokowy, odpowiem, że – warto :)

Tunel prowadzący z dawnej siedziby KC do PKiN – według wszystkich źródeł, jakie udało mi się znaleźć, jest tylko legendą. Prawdą jest za to, że w piwnicach pałacu mieszkają koty.

Podziękowania

Druga część sabatowej przygody dobiegła końca. Dziękuję wszystkim, którzy podróżowali po słowiańskich zaświatach wraz ze mną :)

Jeśli chcecie być na bieżąco z moją twórczością, zostawcie swojego maila po wejściu na stronę: www.agnieszkasorycz.pl

Spis treści

Rozdział 1

Triskelion

Rozdział 2

Srebro

Rozdział 3

Trans

Rozdział 4

Vada

Rozdział 5

Na górze jest na dole

Rozdział 6

Mara

Rozdział 7

Hosty

Rozdział 8

Zatra

Rozdział 9

Człowiek

Rozdział 10

Obywatelka Nawii

Rozdział 11

Tar

Rozdział 12

Wiedźma

Rozdział 13

Północne widmo

Rozdział 14

Dewa

Rozdział 15

Chwila prawdy

Rozdział 16

Dom

Rozdział 17

Chaos

Rozdział 18

Stworzyciele

Słownik pojęć

Tłumaczenie agry (język stworzony na potrzeby serii „Na skraju burzy”)

Zioła

Lokalizacje

Podziękowania