Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

Dawid Boldys

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Marketing

Anna Jeziorska

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I, Chorzów 2021

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609, 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: LIBER SA

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12

dystrybucja@liber.pl

dystrybucja.liber.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2020

tekst © Klaudia Zacharska

ISBN 978-83-7835-842-8

rozdział 1

1.

Korytarz ciągnął się kilometrami. Oba jego końce ginęły w mroku, a wszystko dokoła było ciemne i ponure. Nie było tu barw, nie było tu okien. W powietrzu unosiły się drobiny kurzu, zaskakująco dobrze widoczne, chociaż wszystko poza nimi skrywała ciemność. Być może to wcale nie był kurz? Szare drobiny sprawiały raczej wrażenie popiołu pozostałego po ogromnym niszczycielskim i morderczym pożarze. Falujące ponad zniszczoną kamienną posadzką, również pokrytą warstwą pyłu, który wcisnął się w szczeliny, podkreślając wszelkie spękania i niedoskonałości.

W korytarzu oprócz szarych drobin wisiała również cisza. Absolutny brak dźwięków, mający to do siebie, że zdaje się głośniejszy niż najgorszy hałas. Okrywający wszystko jak czarny całun, uciążliwy i nienaturalny.

Cisza została zmącona i gdyby ktokolwiek się tam wówczas znajdował, byłby rozdarty między ulgą a przerażeniem na myśl o tym, co też może zbliżać się do niego w tym przerażającym miejscu. Jaka istota znalazła się nagle w ponurym korytarzu? Czyje kroki rozbrzmiewały coraz głośniej, uderzając o podłogę pośpiesznie, niemal panicznie?

Kroki stawały się coraz głośniejsze, a po chwili dołączył do nich przyśpieszony oddech, wręcz rzężenie. Ktokolwiek pędził korytarzem, najwyraźniej przed czymś uciekał. Ciemność wypełniła się zapachem strachu i zdawała się pulsować w rytm bicia serca biegnącego. Bezruch odszedł w niepamięć, drobiny popiołu zawirowały, jakby na powitanie, zatańczyły w powietrzu, dobierając się w pary i świętując przybycie gościa. Było w tym coś mistycznego i gdyby ktokolwiek to zobaczył, stwierdziłby, że to miejsce zdaje się cieszyć z czyjegoś strachu.

Osoba, która biegła, nie widziała wiele – wszak wszędzie panowała ciemność. Pędziła niemal na oślep, położenie ścian odbierała bardziej instynktem niż wzrokiem, chociaż wciąż spoglądała ku nim rozszerzonymi ze strachu oczami, poszukując drogi ucieczki. Jakichkolwiek drzwi, które uwolniłyby ją z pułapki. Drzwi, które, jak już się domyślała, nie istniały.

Była przekonana, że przebiegła już przynajmniej kilometr i gdyby policzyć zrobione kroki, okazałoby się, że wiele się nie myliła. Czuła wyczerpanie mięśni, ogień w płucach, a w oczach migotały jej kolorowe plamki, nadające niepokojących, psychodelicznych barw miejscu, w którym się znajdowała. Szare ściany rozbłysły intensywną żółcią, czerwienią i fioletem, a te kolory zdawały się napierać na jej świadomość, atakować wymęczony umysł, pochłaniać resztki świadomości, popychać ku omdleniu. Była na granicy wyczerpania, ale nie mogła się zatrzymać. Wciąż czuła za sobą tego, który ją ścigał.

Nie przystanęła, by zastanowić się nad tym, kim był jej prześladowca. Nie znała odpowiedzi na to pytanie, ale to było bez znaczenia. On tam był i miał złe zamiary – to jej wystarczało. Intuicja mówiła jej wyraźnie, że nie chce wpaść w jego łapy, że musi uciekać. Tylko to się liczyło.

Obejrzała się błyskawicznie, nie przerywając biegu. Nie dostrzegła go, widziała jednak ogromny cień o długich szponach, który zatańczył na podłodze tuż za nią. Dokoła niego jaśniała bladoczerwona poświata, zarysowując wyraźniej kontury. Jednocześnie tuż za nią rozległ się warkot, niski i gardłowy, który wstrząsnął korytarzem i zawibrował w posadzce pod jej stopami. Poczuła, że traci równowagę i upadła do przodu, ale tylko musnęła brudną podłogę palcami prawej ręki, po czym wyprostowała się, wciąż nie zatrzymując. Prześladowca zaryczał znowu, ale tym razem nie zdołał jej zaskoczyć.

Czuła krople potu spływające po jej plecach i bicie serca, które zdawało się pędzić korytarzem przynajmniej kilka metrów przed nią. Jej oddech rwał się i palił w przełyk, dłonie miała wilgotne, ale jednocześnie lodowato zimne. Czuła drżenie łydek, ilekroć odbijała się od podłogi; czuła, że skurcze czają się na granicy jej kontroli, gotowe zatopić kły w przemęczonych mięśniach i unieruchomić ją na dobre, przytrzymać dla tego, kto ją gonił. Dla tej przerażającej potężnej istoty, dyszącej ciężko, której dech niósł ze sobą smród bagien i siarki, i czegoś jeszcze, czegoś dużo gorszego. Słodkawy, mdlący odór rozkładu.

Poczuła na ramieniu ledwie wyczuwalny dotyk ostrych szponów i zmusiła się, by przyspieszyć. Pęd wycisnął z jej oczu łzy, a gdy przekręciła głowę, by jeszcze raz zerknąć za siebie, jej stopa nie napotkała oporu. Straciła grunt pod nogami, ale nie zdołała wyhamować i gdy podłoga skończyła się gwałtownym uskokiem, uciekinierka opadła w mroczną czeluść, czując, jak jej żołądek pozostaje na górze. Wypuściła z płuc resztkę tlenu i zacisnęła powieki w oczekiwaniu na zderzenie z twardą powierzchnią.

Zamiast tego poczuła, że wraca do rzeczywistości i otworzyła oczy, siadając na łóżku. Wilgotna od potu pościel splątała się dokoła jej nóg, więc kopnęła kilka razy węzeł z prześcieradła, by się od niego uwolnić. Potem opadła na plecy, przykładając drżącą i lodowatą dłoń do czoła. Oddychała ciężko, wpatrując się w ciemny sufit, a jej napięte jak postronki mięśnie zaczęły się rozluźniać. Skurcze łydek nie nadeszły, ale czuła, że były blisko.

Uspokoiła się dopiero po kilku minutach, a potem sięgnęła na oślep w kierunku stolika obok łóżka. Sypialnia rozbłysła przytłumionym światłem, a Kinga usiadła znowu i opuściła nogi na podłogę.

Wiele razy śniła o tym, że spada. Był to jeden ze stałych elementów jej nocnego repertuaru, z jakiegoś powodu ten sen towarzyszył jej, odkąd była dzieckiem, chociaż z biegiem lat pojawiał się coraz rzadziej. Ale nawet wówczas nie bywał tak emocjonujący, jak to, co wydarzyło się przed chwilą. Doszła do wniosku, że odpowiedzialność za to ponosił wyłącznie ten dom. Pełen wspomnień i duchów przeszłości, świadek przerażającej tragedii. Dom, który opuściła jedenaście lat temu, a do którego teraz wróciła.

Spędziła tu pierwsze piętnaście lat życia i w tamtym czasie była przekonana, że spędzi jeszcze więcej. Przeżyła tu mnóstwo dobrych chwil i chciała o nich pamiętać, ale wszystkie zostały przyćmione tamtego dnia, kiedy świat stanął na głowie.

Teraz była tu z powrotem, choć nie do końca z własnej woli.

2.

Gdy wcześniej tego dnia wjechała do Kalii, nie zdołała powstrzymać uśmiechu nostalgii i rozrzewnienia. Miasteczko przywitało ją typowym dla siebie spokojem i sennością. Ruch uliczny nadal był tu niewielki, po chodnikach spacerowali ludzie, a przejeżdżając wzdłuż głównej ulicy, minęła ogromny plac zabaw, po którym buszowały dzieciaki, ciesząc się z pierwszych tygodni wakacji.

Niewiele się tu zmieniło. Złowiła spojrzeniem kilka nieznanych sklepów, samochody były tu teraz nowsze i bardziej błyszczące, a w dwóch miejscach dostrzegła modne w ostatnich latach myjnie samoobsługowe. To wszystko były jednak drobiazgi, niewpływające na sielskość, która zawsze zamieszkiwała Kalie.

Okrążyła rynek, ignorując poirytowane spojrzenia, jakie rzucali jej przechodnie, wyraźnie zniesmaczeni rykiem jej motocykla, który rozdarł poobiednią ciszę. Zdołała przy tym rozpoznać kilka twarzy, które zapamiętała z czasów, gdy mieszkała w Kaliach – kilkoro rówieśników, którzy najwyraźniej nie zdecydowali się opuścić miasteczka, właściciela piekarni, który dwadzieścia lat wcześniej spoglądał z rozbawieniem na opychającą się łakociami dziewczynkę, a który teraz (ku jej zaskoczeniu) pokiwał z uznaniem głową, lustrując jej czerwonego harleya road glide ultra.

Pamiętała też dwóch seniorów, którzy siedzieli nad szachownicą w parku. Ich widok rozbawił Kingę, ponieważ widywała ich nad tą samą szachownicą przed wyjazdem z miasta. Ilekroć chodziła na wagary, ci dwaj byli tam, pochyleni nad swoimi figurami, czasami w otoczeniu własnych rówieśników, czasami tylko we dwóch. Wszystko wskazywało na to, że w ciągu jedenastu lat nie zdołali skończyć rozpoczętej partii. Zwolniła, mijając ich, i uśmiechnęła się, bo odniosła wrażenie, że minione lata nie zdołały wpłynąć na żadnego z mężczyzn. Być może kiedyś wyglądali na młodszych, ale w jej dziecięcych oczach przypominali takich samych staruszków, jakimi byli teraz.

„Czas jest zabawnym urządzeniem – pomyślała rozbawiona. – Najpierw pędzi na złamanie karku, ale potem zwalnia, jakby hamowany balastem przeżytych przez człowieka lat. Jakby jego wpływ był mniej destrukcyjny – przynajmniej w kwestii wyglądu – dla sześćdziesięciolatka niż dla dwudziestolatka”.

Gdy nasyciła oczy widokiem miasta, uznała, że nie powinna dłużej zwlekać. Minęła szkołę i rozciągający się za nią park, a wówczas zobaczyła w oddali piętrowy dom o ścianach koloru orzecha włoskiego. Spadzisty dach pokrywała dachówka w kolorze ciemnej czekolady. Okna błyszczały czystością, a od frontu znajdował się przestronny ganek z zadaszeniem podpartym prostymi drewnianymi kolumnami.

Zbliżając się do domu, wpatrywała się w orzechowe ściany zawierające zapis jej dzieciństwa. Historie o tym, jak uczyła się mówić i chodzić, a także jeździć na rowerze, czytać i śpiewać. Wszelkie sprzeczki z rodzicami (do poważnych kłótni z matką zaczęło dochodzić, dopiero gdy osiągnęła wiek szesnastu lat, a wtedy mieszkała już w innym miejscu) oraz niezliczone awantury z siostrą.

Oczywiście Karolina nigdy nie kłóciła się z matką. Starsza siostra Kingi była podręcznikowym przykładem córki idealnej. Perfekcyjne stopnie w szkole szły w parze z jej grzecznym, łagodnym usposobieniem, a całość podkreślał wygląd anioła. Karolina była wysoką blondynką o filigranowej budowie, która poruszała się z gracją tancerki.

To za sprawą Karoliny wróciły tu obie teraz, po tylu latach. Pomimo incydentu, który roztrzaskał ich rodzinę jedenaście lat wcześniej.

Wjechała w otwartą bramę i zaparkowała na podjeździe. Przez kilka minut nie ruszała się z miejsca, wciąż wpatrując się w budynek, szarpana mieszanymi uczuciami. Czuła nostalgię, ale była ona zabarwiona żalem i strachem. Wspomnienia, które przez całe lata trzymała pod kluczem, przypuściły gwałtowny szturm na jej świadomość i musiała wykorzystać całą siłę woli, by ponownie zamknąć je w klatce na dnie mózgu.

Zdjęła czarny kask i właśnie w tej chwili dom stanął otworem. Zobaczyła zarumienioną z przejęcia twarz starszej o cztery lata siostry. Uśmiechnęła się szeroko i kilka chwil później padły sobie w objęcia, uszczęśliwione spotkaniem.

– Nie wierzę, że naprawdę go odkupiłaś – przyznała kwadrans później Kinga, gdy siedziały w wiklinowych fotelach na werandzie. W dłoni Karolina trzymała kubek kawy, ale Kinga piła piwo. Nie była gotowa stawić czoła demonom przeszłości bez alkoholu i nie planowała się do tego zmuszać. – Dużo kosztował?

– To bez znaczenia. – Enigmatyczny uśmiech na twarzy starszej siostry powiedział Kindze więcej, niż przypuszczała. Musiało naprawdę jej zależeć. – Ale tak się cieszę, że tu przyjechałaś. Nie zmieniłaś się specjalnie. Nadal ta sama postrzelona fryzura, ale bez nowych kolorów na włosach. Żadnych nowych kolczyków…

– Żadnych. – Kinga pokiwała głową. – I nie zobaczysz żadnych nowych tatuaży, chyba że wejdziesz do łazienki, kiedy będę brała prysznic.

Karolina roześmiała się, kręcąc głową. Jej młodsza siostra zawsze była buntowniczką i lubiła to okazywać. Od wielu lat jej włosy miały rdzawy kolor przy głowie i czarny na końcach. Nic nie wskazywało też na to, by regularnie doznawały przyjemności czesania. Sięgająca do ramion bujna grzywa była rozwichrzona i splątana, ale Karolina musiała przyznać, że ten chaos na głowie idealnie współgrał z upstrzoną piegami dziewczęcą twarzą jej siostry. Oczy koloru trawy były jedyną cechą, która je łączyła.

Kinga była niska i drobna, w jej uszach tkwiło w sumie pięć kolczyków, a bok szyi zdobił tatuaż w kształcie klucza wiolinowego. Był to tylko jeden z rysunków, które urozmaicały jej wygląd, i Karolina pogodziła się z tą cechą charakteru Kingi. Podobnie jak z jej godnym gwiazdy rocka stylem ubierania się, nakazującym nosić obcisłe dżinsy, czarne podkoszulki z nadrukami zespołów oraz skórzane kurtki. Bywały dni, kiedy Karolina zastanawiała się, czy jej siostra kiedykolwiek wyrośnie z tej metalowej fazy. Nie przyznałaby tego na głos, ale miała nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie. Kinga i jej buntownicza natura były dla Karoliny cudownym i uroczym urozmaiceniem poukładanego życia, które wiodła.

– To powiedz mi coś o niej. – Kinga spojrzała na ulicę przed sobą, zaciskając mocniej palce na butelce z piwem.

Karolina z troską przyjrzała się siostrze, która uniosła do ust butelkę, ale potem opuściła ją, zdawszy sobie sprawę, że zawartość znikła.

– Przyniosę ci drugie – zaproponowała i zanim Kinga zdążyłaby ją powstrzymać, wstała i znikła w głębi domu.

Przeszła przez kuchnię i sięgnęła w głąb lodówki, wydobywając jedną z wielu butelek, które zakupiła specjalnie na przyjazd Kingi. Potem oparła się plecami o lodówkę i zamyśliła. Denerwowała się nie tylko jutrzejszym dniem, ale też możliwą reakcją siostry, która miała nastąpić, jeśli będą kontynuowały tę rozmowę.

Oczywiście nie było tu miejsca na żadne „jeśli”. Kinga zasługiwała, żeby poznać odpowiedź na swoje pytanie. Chciał nie chciał, siedziała w tym po uszy. Mogłaby wprawdzie wyjechać bez słowa, odciąć się od wszystkiego i żyć własnym życiem. To Karolina podjęła zmieniającą życie decyzję i zaakceptowałaby (choć z bólem serca), gdyby Kinga wybrała tę drogę. Znała jednak swoją siostrę i wiedziała, że pod skorupą sarkazmu, nieuprzejmości i dosadnych słów tkwi naprawdę kochana i troskliwa osoba, która nie odwróci się od niej, niezależnie od wszystkiego. Nie wątpiła też, że gdyby kiedykolwiek potrzebowała pomocy w grzebaniu ciała, Kinga pojawiłaby się u jej boku z łopatą w dłoni.

– Chrzanić to – mruknęła pod nosem, po czym odstawiła piwo do lodówki.

Na werandę wróciła z butelką wina i dwoma kieliszkami. Kinga spojrzała na nią i uśmiechnęła się złośliwie.

– O której przyjeżdża jutro Renata?

– O czwartej po południu.

– Dobrze. – Dziewczyna pokiwała głową. – Będzie dość czasu, żeby dojść do siebie. Mam tylko nadzieję, że to nie twoja jedyna butelka.

Karolina mrugnęła do niej.

– Spodziewałam się twojej wizyty, więc nie.

Postawiła kieliszki i butelkę na stole, a Kinga bez słowa otworzyła wino. Zrobiła to z wprawą konesera, po czym nalała im obu. Napiły się w milczeniu, a gdy Kinga odstawiła szkło na stół, było puste.

– Do rzeczy, Kara. Powiedz mi, co wiemy.

– Niewiele – przyznała Karolina. – Tak zdecydowałam.

– Co to znaczy?

– To znaczy, że nie jestem jej pierwszą rodziną zastępczą. Ale zamierzam być ostatnią.

Kinga nie odpowiedziała. Wpatrywała się w ulicę przed domem, jej wzrok prześlizgiwał się od parku, widocznego na jednym z jej końców, wzdłuż szeregu latarni ulicznych aż do wysadzonego kwiecistym klombem ronda po drugiej stronie. Patrzyła na to wszystko, ale Karolina nie miała wątpliwości, że nic z tego nie dostrzega.

– Ma na imię Maja – powiedziała po chwili. – Ma dziewięć lat. Jej rodzice nie żyją. Dotąd była w czterech różnych rodzinach, ale za każdym razem wracała do domu dziecka.

– Dlaczego?

– Nie pytałam – odpowiedziała twardo. – Nie chcę uprzedzeń.

Kinga pokiwała głową, wciąż na nią nie patrząc. Po chwili ciszy nalała wina do obu kieliszków – własnego, który był już pusty, oraz siostry, opróżnionego jedynie w połowie.

Wiedziała, że Karolina marzy o dziecku. Tak było od wielu lat i to się nie zmieniło. A świat był przy tym obdarzony tak okrutnym poczuciem humoru, że kobiecie, która najbardziej na świecie pragnęła być matką, odebrał tę szansę jednym uderzeniem. To samo uderzenie sprawiło, że narzeczony Karoliny zmył się w ciągu dwóch dni i nigdy więcej do niej nie odezwał. Ale Karolina nie była osobą, która zrezygnowałaby ze swoich planów tylko dlatego, że świat się na nią uwziął. Zamierzała zostać matką i wcielała swój plan w życie.

– Jest coś, o czym powinnaś wiedzieć – odezwała się starsza z kobiet, a jej głos zadrżał odrobinę. Kinga spojrzała na nią z niepokojem. – Widzisz… Gdy zgodziłam się wziąć Maję, zdecydowałam, że nie będę pytać o jej dotychczasowe losy. Tak jak ci powiedziałam, nie chcę uprzedzeń, chcę pokochać tę małą taką, jaka jest i nie myśleć o tym, co działo się z nią wcześniej. Jeśli będzie tego chciała, sama mi powie, ale nie zamierzam zadawać pytań. Ale jednak… Renata uparła się, że muszę poznać pewien szczegół, który jej dotyczy, i sądzę, że miała rację.

– Jaki szczegół?

Przygryzła wargę, wpatrując się w złoty płyn w kieliszku. Dopiero po chwili podniosła spojrzenie na siostrę.

– Maja jest z pary bliźniąt.

– Ma siostrę? Brata?

Pokręciła głową, a oczy Kingi rozszerzyły się.

– Już nie. Miała brata. Patryk zmarł pięć lat temu.

– Cholera…

– Zgadzam się. Maja jest połówką pary bliźniąt i widać, że to jest dla niej trudne. Nie wyobrażam sobie, jak bym się czuła, gdybym straciła ciebie, a przecież my nie jesteśmy bliźniaczkami.

– Byłybyśmy najdziwniejszymi bliźniaczkami na świecie – prychnęła Kinga. – Ale wiem, co chcesz powiedzieć. To musi być… Do cholery, nie potrafię nawet znaleźć właściwych słów.

– Jestem pewna, że dałabyś radę, ale się hamujesz. Napij się jeszcze.

Kinga uśmiechnęła się pod nosem.

– Nie widziałyśmy się jedenaście miesięcy, nie chcę na dzień dobry raczyć cię serią najsoczystszych wyrażeń, które można usłyszeć na koncertach rockowych.

– Jak stoisz na scenie, to na pewno nie masz takich skrupułów.

Kinga uśmiechnęła się mimowolnie i wzruszyła ramionami.

– Widzisz, kiedy stoję na scenie, to ta banda zwierząt na wprost mnie tylko czeka na mój soczysty język. Im bardziej wulgarny, tym lepiej. A najbardziej cieszą się, jak każę im coś rozwalić.

– Często to robisz?

– Tylko czasami. Częściej jeżdżę po prezenterach wiadomości i pogodynkach. Nie masz pojęcia, ilu metalowców orientuje się w nazwiskach tych ludzi.

– Oni oglądają wiadomości?

– Oczywiście. Włączają je w tle, kiedy tankują, wciągają i odjeżdżają. Dziwi mnie, że coś z tego zapamiętują, ale mam podstawy podejrzewać, że ich wizja rzeczywistości jest odrobinę zaburzona.

– Ty powinnaś to wiedzieć. – zauważyła Karolina. – Znasz obie strony tej barykady.

– Było, minęło. – Kinga machnęła ręką. Wciąż się uśmiechała, choć jej twarz pobladła. – Trzymam się od tego z daleka, Kara, możesz mi wierzyć. Od tego nie. – Uniosła kieliszek. – Ale od tamtego na pewno. Nie zamierzam wracać na odwyk.

– Dobrze. Nie zrozum mnie źle, ta interwencja była jednym z ciekawszych wydarzeń w moim życiu…

– W twoim nudnym życiu – prychnęła Kinga. – Przestań, nawet wtedy miałaś napisane przemówienie, chociaż byłaś w gorszym stanie niż ja.

– Nie każdy może być erudytą na zawołanie, Kinga. Ty lepiej znajdujesz właściwe słowa, zawsze tak było.

– Tylko twoje można wypowiadać na głos też w towarzystwie. Pewnie nigdy nie puściłaś solidnej wiązanki podczas koncertu charytatywnego na rzecz katolickiej organizacji pomocy bezdomnym.

– Żartujesz sobie… – westchnęła Karolina, a Kinga zarumieniła się, chociaż w jej spojrzeniu błyszczało również samozadowolenie.

– Poniosło mnie odrobinkę, przyznaję.

– Co im powiedziałaś?

– Że za organizację koncertu pewien człowiek w sutannie wziął więcej, niż zarobiły kasy biletowe. Tylko ubrałam to w trochę inne… słowa.

– Mogę zgadywać. Nie wyrzucili cię z koncertu?

Pokręciła głową.

– Wynieśli mnie na ramionach, kiedy powiedziałam, że zamierzam na tę organizację przeznaczyć cały mój kwartalny dochód z koncertów.

Karolina roześmiała się, chociaż była też lekko zgorszona.

– A co powiedział tamten ksiądz?

– Zmienił parafię.

– Potrafisz rozpętać piekło i wyjść z tego zwycięsko. Kto jak nie ty. Dlatego chcę, żebyś… chciałabym, byś była obecna w życiu tej dziewczynki.

Kinga spoważniała, opuszczając spojrzenie na swoje dłonie. Wiedziała, że ten temat będzie wracał jak bumerang przez cały wieczór i wiedziała, że za każdym razem będzie się czuła równie niekomfortowo. Cieszyła się szczęściem Karoliny. Widziała radość, jaką przynosi jej oczekiwanie na dziewczynkę i ekscytację szalejącą w jej spojrzeniu. I chciała pomóc, chociaż wizja opieki nad dzieckiem wciąż ją przerażała.

– Chcę, żebyś nauczyła ją, jak ważne jest bycie sobą – ciągnęła Karolina. – Żebyś nauczyła ją, że bycie kimś oryginalnym nie jest złe, jeśli tylko jest się szczęśliwym. Masz większy dystans niż ja, ona będzie potrzebowała uśmiechu i odrobiny szaleństwa.

– Nie sądzisz, że w jej życiu było już dość szaleństwa?

– Chodzi mi o takie pozytywne szaleństwo. Spontaniczność. Wygłupy. Ja nie potrafiłam się wygłupiać, nawet jak byłyśmy dziećmi.

– Tak, pamiętam – przyznała Kinga. – Ja nie potrafiłam się nie wygłupiać.

– To dało nam równowagę. Maja będzie potrzebowała czegoś podobnego. Ja sama jej nie wystarczę.

Kinga spojrzała na nią ostro, bo wyczuła w jej głosie to, czego się spodziewała, ale czego do tej pory nie dostrzegła. Strach i wątpliwości.

– Kara… Wybacz mi, ale muszę, po prostu muszę zapytać… Czy jesteś pewna, że tego chcesz?

Karolina uśmiechnęła się, a w jej oczach zabłysły łzy.

– Bardziej niż czegokolwiek.

Kinga przyjrzała jej się bliżej, a potem ze śmiertelną powagą pokiwała głową.

– W takim razie możesz na mnie liczyć.

3.

Godziny przemijały, a wraz z nimi kolejne kieliszki wina. Słońce zdążyło już zajść, a opustoszałą ulicę rozjaśniało żółte światło ulicznych latarni. Z pobliskiego parku dochodziło cykanie świerszczy, a wiszącą nad ich głowami lampę co jakiś czas odwiedzały zwabione jasnością ćmy. Okna w sąsiednich domach wypełniła ciemność, ale Kinga i Karolina wciąż siedziały na werandzie, rozmawiając głośno i śmiejąc się. Wspominały dzieciństwo spędzone w domu za ich plecami i wymieniały się najświeższymi historiami. Młodsza z sióstr relacjonowała trasę koncertową, która w ciągu minionych miesięcy przeciągnęła ją przez liczne miasta w kilku różnych krajach. Mówiła o co ciekawszych koncertach i wielu mężczyznach, z którymi grała poza sceną.

– Naprawdę zerwałaś z nim podczas koncertu, na który go zaprosiłaś? – zapytała Karolina, gdy ucichł kolejny wybuch śmiechu.

Kinga pokiwała głową, ocierając łzy.

– Nie tylko podczas koncertu. Zagrałam piosenkę Mam już dość, a potem, wciąż ze sceny, powiedziałam mu, że nie będziemy się więcej spotykać.

– Nie żartuj.

– Obawiam się, że powiedziałam też kilka słów o jego fascynacji lateksem.

– Jak zareagował?

– Następnego dnia przysłał mi bukiet róż.

Karolina wbiła w nią zaskoczone spojrzenie.

– Jak to możliwe?

– Widzisz… – Kinga wychyliła resztę zawartości kieliszka i odstawiła go na stolik. – Dzięki mojemu wyznaniu okazało się, że na tym samym koncercie znajdowała się pewna… dama, która podzielała jego zainteresowania. O ile się nie mylę, właśnie planują ślub.

– Fascynacja lateksem – westchnęła Karolina, gdy skończyły się śmiać. – Nawet nie wiem, na czym to ma polegać.

– Mogłabym ci powiedzieć, ale…

– Nie, proszę. Naprawdę nie muszę wiedzieć.

– Jak sobie życzysz. A powiedz mi, jak jest z tobą. Jakieś zwroty akcji po dezercji tego idioty?

– Masz na myśli to, jak mój narzeczony zostawił mnie na lodzie, kiedy dowiedział się, że nie mogę mieć dzieci?

– Mam na myśli to, czy pojawił się ktoś nowy.

Karolina odwróciła od niej spojrzenie i wbiła je w odległy koniec ulicy. Na jej ustach widać było melancholijny uśmiech i Kinga bez trudu odgadła, co oznacza.

– Nie zależy mi na tym. Nie szukam faceta.

– Rozumiem. – Młodsza z sióstr pokiwała głową. – Nic na siłę. A teraz nie będziesz pewnie miała zbyt dużo czasu.

– I dobrze – stwierdziła Karolina. – Powiedz mi lepiej, czy ty masz kogoś nowego po zerwaniu z panem lateksem?

Kinga się roześmiała.

– Od zerwania z panem lateksem miałam jeszcze dwóch. Jeden okazał się żonatym dupkiem, a drugi tylko udawał zainteresowanie moją osobą. Bardziej pociągał go nasz basista.

– Ten rudzielec? – Karolina zamrugała z zaskoczeniem. – Na Boga…

– Nie sądzę, żeby On miał z tym coś wspólnego.

– Ale czy jest jakiś, który interesuje ciebie?

Z kpiącą miną pokręciła głową.

– Nie w tej chwili. Podobnie jak ty nikogo nie szukam.

– Ale znajdujesz zaskakująco często.

– Serce nie sługa, siostrzyczko – skwitowała Kinga. – Ale to tylko epizody.

– Pamiętasz, jak mówiłam, że chcę, żebyś była w życiu Mai? Zaczynam mieć wątpliwości.

– Wyluzuj, o tym nie będę z nią rozmawiać. Przynajmniej przez pięć lat.

– Wyświadcz mi przysługę i nie rozmawiaj z nią o tym nigdy.

– Jak chcesz. Pozostawię te tematy tobie. Będziesz mogła opowiedzieć jej o skutecznych metodach antykoncepcji, dobieraniu jednorazowych partnerów, tak żeby nie skończyć z jakąś paskudną chorobą między nogami, oraz o tym, jak nie musieć płacić za noc w pokoju hotelowym.

– Do cholery, Kinga – jęknęła Karolina. – Co jest z tobą nie tak?

– Absolutnie wszystko, przecież to wiesz. Ale odłóżmy na bok moje życie uczuciowe.

– Uczuciowe… Chyba nie wiesz do końca, co to znaczy.

– W tym kontekście może i nie – przyznała Kinga. – Ale bez tego można żyć.

Karolina uśmiechnęła się ponuro i kiwnęła głową. Zapatrzyła się w dal niewidzącym wzrokiem, a jej myśli popędziły w kierunku Damiana. Wysokiego, przystojnego i troskliwego. Uroczego i cudownego Damiana, którego kochała i który kochał ją. Planowali razem wspaniałą przyszłość, ale pewne potrzeby okazały się zbyt silne, by mężczyzna mógł zaakceptować jej wady. Podobnie do niej Damian pragnął dzieci. Ale w jego wizji rodzina oznaczała mężczyznę i kobietę, którzy wspólnie dają życie potomkowi. Kobieta nosi go pod sercem, dziecko przychodzi na świat i cała trójka żyje szczęśliwie w tej utopijnej, przereklamowanej wizji, która tak pociągała ich oboje. Adopcja nie wpasowywała się w ten schemat i to zniszczyło ich miłość.

– Wychodzi na to, że ja też nie wiem do końca, co to znaczy – przyznała Karolina, gdy Kinga nalewała im kolejne porcje wina. – Ale niech to szlag, bo wydawało mi się, że wiem.

– Ten idiota na ciebie nie zasługiwał, Kara – oznajmiła Kinga, ale jej siostra pokręciła głową.

– Nie, to nie tak. Ja go rozumiem, Kinga. On ma szanse na normalną rodzinę, może mieć dziecko.

– Co to znaczy normalną rodzinę? – prychnęła dziewczyna. – Normalna rodzina to taka, gdzie ludzie dbają o siebie nawzajem, kochają się i wspierają. To, kto był w ciąży, nie ma tu znaczenia, a skoro ten palant tego nie rozumie, to nie ma sensu o nim myśleć.

– Nie rozumiesz… Gdybym to ja była na jego miejscu… sama nie wiem, ale istnieje szansa, że postąpiłabym tak samo jak on.

– Bzdura – skwitowała Kinga. – Twoje priorytety są w porządku.

– Nie. Moim priorytetem jest moje dziecko. Wiem, że Maja będzie najwspanialszym dzieckiem na świecie i pokocham ją jak nikogo, ale… nie pomyślałabym nigdy o adopcji, gdybym mogła zajść w ciążę. Nie wzięłabym jej do siebie, mając wybór. Co to o mnie mówi?

– Że jesteś człowiekiem.

– Złym człowiekiem.

– Nieprawda. To całkiem naturalne, każdy myśli o tym, żeby przekazać swój materiał genetyczny dalej.

– Z wyjątkiem ciebie.

– Akurat mój materiał genetyczny lepiej zdusić w zarodku. Przekazywanie go dalej to jak igranie z ogniem, uwierz mi. Moje dziecko pewnie urodziłoby się od razu z tatuażem.

– I w skórzanej pieluszce – parsknęła Karolina. – Ale przynajmniej płakałoby w tonacji.

– Tak czy inaczej, to ludzie tacy jak ty powinni mieć dzieci. Ale nie chodzi o geny, tylko o miłość. Uratujesz tę małą i będzie wam razem dobrze. A ten idiota jeszcze pożałuje. Perfekcyjna macica, która urodzi jego dziecko, na pewno okaże się po prostu tępą michą, która nie będzie się nadawała na matkę. Nie mam też wątpliwości, że i z niego będzie równie udany tatko, jak z Ala Bundy’ego.

– Miło jest posłuchać, jak ktoś po nim jeździ. – Karolina się roześmiała. – Czasem zastanawiam się, czy znalazł już dla mnie zastępstwo.

– Diabli wiedzą.

Kinga umilkła, spoglądając przed siebie i starając się opanować uśmiech. Nie chciała dać siostrze do zrozumienia, że zna odpowiedź na jej pytanie. Damian znalazł dotąd trzy kobiety, które uznał za godne bycia matkami jego dziecka. Dwie z nich otrzymały anonimowe listy od pewnej gwiazdy rocka, zawierające kilka faktów z życia mężczyzny. Trzecia nie dostała listu, bo Damian zdołał go przechwycić, ale zupełnie przypadkowo natknęła się w centrum handlowym na ubraną w skórę nieznajomą, która ze złośliwym błyskiem w oku pokazała jej kopię listu pożegnalnego, który jej nowy narzeczony pozostawił swojej poprzedniej narzeczonej. W tej chwili Damian był sam i zgrzytał zębami ze złości. Kinga miała zamiar utrzymywać go w tym stanie tak długo, jak się da.

– Wiesz, co mnie dziwi? – zapytała po chwili Karolina. – To, że ty nie chcesz mieć dzieci. Świetnie się z nimi dogadujesz, widziałam to już. Ale jednak…

– Ale jednak nie chcę. Widzisz, Kara, dzieci nie powinny mieć dzieci, a ja zamierzam pozostać tą samą niedojrzałą i postrzeloną osobą przynajmniej do menopauzy. Ja zostanę po prostu czadową ciotką i nauczę twoją Maję pić i palić… jak już dorośnie.

– Nie możesz nauczyć jej matematyki?

– Mogłabym, ale wtedy nie przyjmą jej do żadnej szkoły. Jedyna matematyka, na której się znam, to błyskawiczne podliczenie, że od kiedy tu siedzimy, wypiłyśmy już dwie i pół butelki wina, z czego sześćdziesiąt pięć procent znalazło się w moim brzuchu. Ale to jest matematyka użytkowa, a ona będzie potrzebowała matematyki akademickiej: sinusów, paraboli i całek.

– Zdumiewa mnie, że w ogóle znasz te słowa.

– Kamil jest matematykiem i wrzuca je czasem do konwersacji. – Kinga wzruszyła ramionami, wspominając rudowłosego basistę. – Ale nikt z nas nie rozumie ich znaczenia.

– Sinus to…

– Nie powiedziałam, że chcę to zrozumieć! – zawołała dziewczyna, z przerażoną miną, a jej siostra wybuchła śmiechem. – Uwierz mi, dobrze mi z moją ignorancją. Znam się na tym, co mnie kręci.

– Czyli na muzyce i książkach.

– I alko. – Uśmiechnęła się. – Wiedza użytkowa.

– Nie zapominaj o gotowaniu. Kupiłam ci składniki na twój słynny sos parmezanowy. Pomyślałam, że może ugotujesz go jutro, na przyjazd Mai.

– Przez żołądek do serca? Lepiej zrobisz, jeśli napełnisz wannę czekoladą, to jest dzieciak.

– To będzie miała na deser, chyba że moja młodsza siostra zrobi swoje domowe lody.

Kinga zmarszczyła czoło.

– Czuję się wykorzystywana. I nie rozumiem tego, bo przecież ty też świetnie gotujesz.

– Nie tak dobrze, jak ty. A ponadto po tym całym winie ty będziesz jutro na chodzie, podczas gdy ja…

– Jesteś beznadziejna – skwitowała Kinga. – Ale niech ci będzie. Zrobię jutro i sos, i lody.

– Kocham cię.

– Wiadomo – prychnęła. – Ale skoro tą deklaracją wprawiłam cię w dobry humor, to może mi powiesz, dlaczego postanowiłaś zamieszkać z nią akurat tutaj? Po tym wszystkim…

Karolina wzruszyła ramionami.

– To dobre miejsce dla dzieciaków – powiedziała. – Przeżyłyśmy tu dużo fajnych chwil, nie zapominaj o tym. Trzy sypialnie, duże podwórko z huśtawką i jest jeszcze nasz klub.

– Właśnie, nasz klub! – Kinga uśmiechnęła się do swoich myśli. – Mam tylko nadzieję, że zaniosłaś na strych nowe poduchy. Po jedenastu latach tamte mają pewnie więcej lokatorów niż niejeden mrówkowiec.

– Odnowiłam podłogę, wymieniłam okno na większe i rozłożyłam tam nowy materac i poduszki. Będzie mogła przesiadywać tam, tak jak my.

– To było fantastyczne. Wprawdzie strych zamieniał się w prawdziwą saunę każdego lata, ale…

– Zamontowałam też porządną klimatyzację.

– Czyli poszłaś na całość. Niech będzie.

– Zamieszkasz z nami?

Oczy dziewczyny rozszerzyły się, ale nie spojrzała na siostrę. Powoli pokręciła głową.

– Nie mogę, Kara. Zostanę z wami przez kilka dni, dopóki nie wynajmę czegoś innego, ale… ja nie chcę tu mieszkać. Nie mogę.

– W porządku. – Karolina kiwnęła głową, nie dając po sobie poznać zawodu. – Nie zamierzam cię namawiać.

– Będę was odwiedzać i będę się nią opiekować, kiedy tylko będziesz tego potrzebowała. Zwłaszcza w tygodniu, bo z moimi weekendami, jak wiesz, bywa różnie. Ale nie mogę tu mieszkać. Nie po tym wszystkim. I nie chcę wchodzić do tamtej sypialni.

– Odmalowałam ją – oznajmiła. – Wymieniłam wszystkie meble, wygląda zupełnie inaczej.

– Nie dla mnie. W moich oczach będzie wyglądać tak samo, jak tamtego dnia. I nie sądzę, by miało się to kiedykolwiek zmienić.

– Rozumiem. – Karolina ze smutkiem pokiwała głową. – Nie musisz tam wchodzić, dopóki nie będziesz gotowa.

– Nie rozumiesz. Ja nie zamierzam wchodzić tam nigdy. Te wspomnienia nie blakną, Kara, a ja nie zamierzam przeżywać tego samego jeszcze raz. Nie było cię tam, nie widziałaś go wtedy.

– Wiem o tym. Ale może gdybyś zdecydowała się na terapię…

– Daj mi spokój – prychnęła Kinga ze złością. – Już próbowałam terapii i gówno mi to dało.

– Próbowałaś raz, ale może inny lekarz…

– Czy w tym pokoju znajduje się jedyny zapas konserw w postapokaliptycznym świecie? Nie. A zatem nie mam potrzeby wchodzenia do niego. Zostaw to, Kara, nie chcę o tym rozmawiać.

– Niech ci będzie – skapitulowała Karolina.

Żałowała, że wspomniała o terapii. Ten temat niezmiennie powodował między nimi sprzeczki, a uważała, że nie powinna drażnić siostry. Nie teraz, kiedy Kinga specjalnie dla niej wywracała swoje życie do góry nogami. Wspierała ją i dlatego była skłonna zrezygnować z wielu elementów swojej szalonej codzienności. Karolina nie powinna krytykować jej wyborów.

– Zauważyłam, że przyjechałaś bez gitary – oznajmiła po chwili ciszy, a Kinga zerknęła ku niej.

– Spostrzegawcza jesteś. Nie chciałam jechać tyle kilometrów z gitarą na plecach.

– Musi ci to dokuczać.

– Jak cholera. Gitara to mój jedyny prawdziwy związek i dziwnie się czuję bez niej u boku.

– A jak podchodzisz do możliwości grania na innej niż te twoje?

Wzruszyła ramionami.

– To nie to samo, ale muzyka jest zawsze przyjemna.

– Widzisz… – Karolina zawahała się, a Kinga spojrzała na nią z ciekawością. – Pomyślałam sobie, że pewnie przyjedziesz bez niej, a twoja muzyka mogłaby pomóc Mai poczuć się lepiej w nowym miejscu.

– Moja muzyka? – zapytała z kpiącą miną. – Zabroniłaś mi rozmawiać z nią o antykoncepcji i dobrej zabawie, a sądzisz, że moje piosenki będą właściwym środkiem wychowawczym? Może nie słyszałaś kilku ostatnich, ale ja osobiście nie zagrałabym ich dziewięciolatce.

– Masz w repertuarze piosenki, które nadają się dla dzieciaków, a jak nie, to możesz jakieś wymyślić.

– Ty chyba nie wiesz, na czym polega pisanie piosenek, siostra. To nie jest jak zamawianie pizzy, na którą wrzucasz swoje ulubione składniki.

– W każdym razie kupiłam ci nową gitarę. – Karolina zignorowała jej słowa. – Jest w twojej sypialni. Pewnie będziesz musiała ją nastroić, ale…

– Jaki to instrument?

– Gibson.

– Wow. – Oczy Kingi rozbłysły. – Naprawdę poszłaś na całość. Ile ci płacą w tej twojej firmie?

– Więcej niż tobie.

– W to nie wątpię. U mnie to w dużej mierze loteria. Są naprawdę udane wieczory i są trochę gorsze. Ale nawet po tych lepszych nie pomyślałabym o zakupie gibsona, skoro mam zupełnie dobrą gitarę. Poniosło cię, Kara.

Karolina uśmiechnęła się, po czym znikła w głębi domu. Wróciła kilka chwil później, niosąc lśniący instrument. Kinga chwyciła go z niemal nabożnym podziwem i przesunęła palcami po gładkiej mahoniowej talii. Musnęła struny i z uwielbieniem pogładziła gryf.

– Niech to szlag, Kara – westchnęła. – Hummingbird kosztuje majątek…

– Zgodzisz się pograć dla Mai?

– Nie na tym. – Kinga pokręciła głową. – Musisz ją oddać. To zbyt dużo kosztowało, żeby…

– To prezent dla ciebie, Kinga.

– Nie. Nie przyjmę od ciebie takiego prezentu. Oddaj ją do sklepu, a jeśli się upierasz, to jutro rano pojadę po moją. Będę grała dla Mai na swojej.

– Kinga, nie chcę, żebyś jechała jutro taki kawał… I możesz mówić, co chcesz, ale nie zwrócę jej do sklepu. Chcę, żebyś ją wzięła, zasługujesz na to. Jeśli jej nie weźmiesz, po prostu będzie stała w kącie i zbierała kurz.

– Chyba sobie żartujesz – obruszyła się Kinga. – Ten instrument to dzieło sztuki, postawienie jej w kącie będzie herezją.

– Zatem ty będziesz na niej grała. Proszę.

Dziewczyna z rozdartym sercem podniosła wzrok na starszą siostrę. Gitara była cudowna, piękna, była uosobieniem muzyki. Ale jak mogłaby przyjąć od siostry prezent o takiej wartości?

– Zwróć ją – powiedziała po chwili. – Jeśli się upierasz, to pojedziemy jutro razem do sklepu i kupisz mi inną. Pomogę ci ją wybrać, nie najdroższą, ale dobrą.

– Nie zwrócę jej, Kinga. – Karolina pokręciła głową. – Zagraj coś.

Kinga poczuła, jak jej palce zadygotały, tak bardzo chciała szarpnąć za struny. Walczyła ze sobą jeszcze przez chwilę, ale potem poddała się.

Instrument nie wymagał strojenia, a z jego głębi popłynęły piękne, dźwięczne nuty. Karolina z zadowoleniem przyglądała się zachwyconej twarzy siostry, która na kilka minut pozwoliła porwać się muzyce. Gdy skończyła grać, jej twarz jaśniała wewnętrznym blaskiem.

– Jest twoja – oznajmiła Karolina, a Kinga się uśmiechnęła. Już nie protestowała. Jedna krótka melodia sprawiła, że po uszy zakochała się w gitarze.

– Zagram Mai, co tylko będziesz chciała – obiecała z przejęciem. – Mogę jej nawet grać całą dobę, jeśli o to poprosisz.

– Opanuj się, bo się rozryczysz.

– Chyba ty. Ale przyznaj szczerze, dlaczego wybrałaś akurat ten instrument?

– Chciałam coś dobrego. – Karolina wzruszyła ramionami. – A to była jedyna marka, którą kojarzę.

– Jeśli zamierzasz rozpieszczać Maję tak jak mnie, to bez trudu zdobędziesz jej serce. Ale powiedz, że nie udekorowałaś jej nowego pokoju klaunami?

– Nigdy w życiu. – Karolina pokręciła głową. – Nie chcę fundować jej psychozy. Żadnych klaunów. Tak naprawdę to jej pokój dopiero musi zostać urządzony. Kupiłam jej kilka podstawowych mebli, ale pomyślałam, że dobrze byłoby, gdyby mogła uczestniczyć w procesie dekorowania. Chcę, żeby powiedziała mi, co lubi i wtedy kupię jej rzeczy, które jej się podobają.

– Słusznie. Powinna się z tego ucieszyć. Ale sądzę, Kara, że powinnaś uzbroić się w sporo cierpliwości, jeśli chodzi o małą Maję.

– Co masz na myśli?

– Życie tego dzieciaka było paskudne – zauważyła Kinga. – Cholerna seria niefortunnych zdarzeń. Powinnaś nastawić się psychicznie, że na początku podejdzie do ciebie z rezerwą i trochę potrwa, zanim zobaczy w tobie… No, wiesz…

– Wiem. Wszystko po kolei i pomału. Ale właśnie dlatego myślę, że muzyka może pomóc.

– Tak, rozumiem cię. Nic tak nie koi nerwów, jak odpowiednia piosenka.

– I domowe lody.

– Tak, już obiecałam, że je zrobię. – Pokiwała głową. – Będę twoją kucharką, piosenkarką i kim tylko chcesz. Generalnie nigdy nie odpłacę ci sie za hummingbirda.

– Gitara to prezent.

– Prezent – prychnęła Kinga. – Może i tak, ale moja głowa tego nie wie, więc masz kukiełkę na sznurku.

– I dobrze – zaśmiała się Karolina. – Tańcz, kukiełko, tańcz.

– Wypchaj się.

rozdział 2

1.

Kinga i Karolina rozeszły się do sypialni dopiero po trzeciej nad ranem. Zanim to nastąpiło, omówiły dziesiątki tematów, powróciły do wielu wspomnień, śmiały się i dyskutowały. Z każdą godziną ich rozmowy stawały się coraz bardziej chaotyczne i nieskładne i w końcu młodsza z kobiet zdecydowała, że czas zakończyć wieczór. Odprowadziła Karolinę do drzwi jej sypialni, ale nie zdecydowała się wejść do środka. Założyła, że siostra trafi do łóżka sama, a w najgorszym wypadku wyląduje w nim w ubraniu i butach.

Po wypełnionej koszmarami nocy nadszedł poranek. Dla Karoliny oznaczał on ból głowy, problemy z żołądkiem i, ogólnie rzecz biorąc, nie najlepsze samopoczucie. Kinga czuła się jak zawsze i bez zwłoki zabrała się za przyrządzanie lodów dla Mai. Samo przygotowanie nie trwało długo, ale masa potrzebowała czasu, by zamarznąć.

Gdy Karolina zwlokła się z piętra, była godzina dwunasta. Ku uldze Kingi wyglądała nieźle, istniała więc szansa, że dojdzie do siebie przed przyjazdem Renaty z opieki społecznej, która miała przywieźć ze sobą dziewczynkę.

– Jak się czujesz? – zapytała starszą siostrę, nakładając jej jajecznicę.

Karolina uśmiechnęła się z miłością do talerza, a z jeszcze większą do kubka kawy.

– Nieźle – powiedziała, przełykając odrobinę jajek i z lubością przymykając oczy. – Niebiosa, jak ja uwielbiam twoją kuchnię.

– Już mówiłaś. – Kinga mrugnęła do niej. – Chłopaki z zespołu też witają mnie tymi słowami, ilekroć jesteśmy w trasie. Słowo daję, czasami myślę, że trzymają mnie w składzie wyłącznie po to, żebym im gotowała.

– Wiesz, twoja muzyka jest równie genialna, jak twoja kuchnia. Jak znudzi ci się kariera na scenie, spokojnie możesz otworzyć knajpę.

– To akurat mnie nie interesuje. Wymagałoby to wiedzy o rynku, podatkach i tych wszystkich nudnych sprawach.

– Jestem pewna, że dałabyś sobie radę.

– Mniejsza o to. Jesteś gotowa na dzisiaj?

Widelec, który trzymała Karolina, zastygł w połowie drogi do jej ust. Kinga przyjrzała się z troską pobladłej twarzy siostry.

– Nie mam wyjścia – odpowiedziała, odkładając widelec na talerz. – Nie ma odwrotu.

– Dasz radę.

– Dzięki, mała.

2.

Renata była wysoką i potężną brunetką z włosami ściągniętymi z tyłu głowy w koński ogon. Kinga widziała ją wcześniej tylko raz i kobieta nie zrobiła na niej dobrego wrażenia. Wydawała się oschła i zdystansowana, ale przecież jej rolą było ocenianie ludzi starających się o adopcję. Musiała być surowa i obiektywna, bo od jej decyzji zależało często przyszłe życie dzieciaków.

Renata oceniła Karolinę pozytywnie i za to Kinga dała jej dużego plusa. Mimo to nie paliła się do ponownego spotkania. Spodziewała się wielu oceniających, krytycznych spojrzeń, być może kilku zawoalowanych komentarzy. Renata nie była do końca zadowolona z faktu, że Kinga będzie obecna w życiu jej wychowanki i chociaż ostatecznie zaakceptowała ten fakt, zapewne nie zamierzała ukrywać swojej niechęci.

Przez całe popołudnie Karolina kręciła się po domu, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Kinga obserwowała ją z pobłażliwym uśmiechem, a piętnaście po trzeciej zaproponowała, by dalsze nerwowe oczekiwanie przenieść na ganek, skąd szybciej dostrzegą nadjeżdżającą Renatę. Nie zdecydowała się jednak przygotować popołudniowej kawy, bo obserwując nabuzowaną energią Karolinę, uznała, że mogłoby się to skończyć wielką eksplozją.

Osiem po czwartej Karolina poderwała się z fotela i wbiła wzrok w rondo, na którym dostrzegła znajomego priusa. Zeszła z ganku i zatrzymała się, wpatrując w nadjeżdżający samochód; jej dłonie drżały ze zdenerwowania. Kinga przystanęła obok niej, czując zżerającą ją tremę.

Gdy po zaparkowaniu samochodu na podjeździe Renata dostrzegła Kingę, mina jej wyraźnie zrzedła. Mimo to wysiadła i uścisnęła dłoń Karoliny, która ledwie nad sobą panowała. Musiała zmobilizować całą swoją siłę woli, by nie wpakować się do niewielkiego samochodu Renaty, gdzie na tylnym siedzeniu tkwiła drobna postać.

– Dobrze cię widzieć, Karolina – przywitała się Renata. – Jesteś gotowa?

– Stuprocentowo.

– To dobrze. – Opiekunka kiwnęła głową. – Maja od tygodnia wie o twojej decyzji i muszę powiedzieć, że bardzo się boi. Chyba nie wierzy, że to się dzieje znowu, a tym bardziej, że nie wróci do nas po krótkim czasie.

– Nie wróci – zapewniła Karolina. – Czy… czy mogę ją zobaczyć?

– Za chwileczkę. Najpierw muszę zapytać, czy Kinga będzie uczestniczyła w życiu dziecka?

Dziewczyna zmrużyła oczy, wpatrując się w twarz Renaty, ale milczała.

– Kinga jest moją siostrą, więc to oczywiste, że będzie obecna w naszym życiu. Wiesz o tym od początku.

– Tak – przyznała Renata. – Wspominałaś. Będę was regularnie odwiedzać.

– Szokujące – prychnęła Kinga, przewracając oczyma.

Karolina zgromiła ją wzrokiem, chociaż rozumiała irytację siostry.

– Renata, proszę – odezwała się, spoglądając na nią z niecierpliwością.

– W porządku. – Otworzyła drzwi samochodu i pochyliła się, zaglądając do jego wnętrza.

Kinga poczuła, że palce Karoliny zaciskają się na jej dłoni, i odwzajemniła uścisk. Po chwili na podjazd wysiadła drobna osóbka, która stanęła wyprostowana, spoglądając na nie ogromnymi oczami w kolorze chabrów. Jej miodowe włosy błyszczały złotem w świetle słońca, ale skóra dziewczynki była biała jak kość słoniowa. Miała na sobie prostą niebieską sukienkę, a dłonie splotła na brzuchu. Wyglądała na przestraszoną, ale również odrobinę zrezygnowaną. Jej buzia była okrągła, a drobne usta miały kolor malin. Przydługa grzywka opadała pasmami na twarz dziecka, ale dziewczynka nie próbowała jej odgarniać. Przeciwnie, gdy w pewnej chwili podmuch wiatru zdmuchnął kosmyki z jej czoła, ona strząsnęła je ruchem głowy, jakby usiłowała w ten sposób się ukryć.

Renata spoglądała na dziewczynkę wzrokiem, który zmienił wyraz jej twarzy o sto osiemdziesiąt stopni. Surowa, oceniająca powierzchowność znikła w jednej chwili, pozostawiając miejsce trosce i czułości.

– Maja, kochanie, pamiętasz Karolinę? Z nią zamieszkasz, tak jak ci mówiłam wcześniej.

Niebieskie oczy uniosły się i rozszerzyły. Potem z ciekawością przeskoczyły na Kingę.

– Cześć, mała – odezwała się ta, nie czekając na prezentację Renaty. – Jestem siostrą Karoliny. Jak się czujesz?

Zamiast odpowiedzieć Maja kiwnęła głową, a w jej oczach zatańczyły iskry.

– Świetnie. – Kinga przykucnęła, przyglądając się dziewczynce. – Powiesz mi, co lubisz jeść? Zrobiłam ci lody, mam nadzieję, że je lubisz.

Iskry zatańczyły intensywniej, a kąciki ust Mai drgnęły. Kinga uśmiechnęła się i spojrzała na Karolinę. Pociągnęła ją za rękę, zmuszając siostrę, by również kucnęła.

– Hej, maleńka – westchnęła kobieta z uśmiechem. Jej oczy błyszczały. – Cieszę się, że tu jesteś. Wejdziesz z nami do środka?

Maja spojrzała na Kingę, a ta mrugnęła do niej zachęcająco.

Weszły do domu: Kinga na przedzie, za nią Maja, Karolina, a na końcu Renata. Kinga zaprowadziła cały pochód do kuchni, a tam wskazała dziewczynce jedno z krzeseł.

– To jak, mała? – zapytała, podchodząc do lodówki. – Lody śmietankowe czy truskawkowe?

Maja spojrzała na nią szeroko otwartymi oczami, ale milczała.

– A więc jedne i drugie – uśmiechnęła się Kinga. – Dobry wybór.

3.

Maja okazała się inteligentną i spokojną dziewczynką. Kiedy minął pierwszy szok związany z pobytem w nowym miejscu, zaczęła z nimi rozmawiać i odpowiadać na pytania. Zjadła z apetytem lody Kingi i rozpromieniła się, gdy Karolina zaproponowała jej, by pomogła wybrać dekoracje i wystrój własnego pokoiku. Bez wahania oświadczyła, że uwielbia konie i krowy, i uśmiechnęła się z wdzięcznością, gdy jej nowa opiekunka zaproponowała, by obrazkami tych zwierząt udekorować ściany.

Początkowy bezruch Karoliny trwał ledwie kilka minut. Otrząsnąwszy się z niego, zaczęła rozmawiać z Mają, a z jej twarzy nie znikał ciepły uśmiech. Zadawała Mai pytania i odpowiadała na te, które dziewczynka kierowała do niej. Kinga z uśmiechem obserwowała nić porozumienia, jaka nawiązała się między nimi, a po minie Renaty wnioskowała, że i ona jest zadowolona. Przysłuchiwała się rozmowom przy stole z miną aprobaty i kiepsko skrywanej ulgi.

Gdy wyjeżdżała, Maja pożegnała ją silnym uściskiem i pytaniem, czy jeszcze ją odwiedzi. Pytaniem, które pobrzmiewało lękiem, i Kinga to rozumiała. Mimo to zauważyła, jak na ten dźwięk jej siostrze rzednie mina, więc posłała jej pokrzepiający uśmiech.

Maja stała tyłem do nich, odprowadzając wzrokiem samochód Renaty. Gdy znikł za zakrętem, dziewczynka przez chwilę tkwiła w bezruchu, a podmuch wiatru rozrzucił jej miodowe włosy.

Kinga przyjrzała jej się z uwagą. Na widok odwracającej się ku nim Mai ogarnął ją niepokój. Nie umiała go uzasadnić, ale poczuła nagle zimny dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa, jej dłonie spociły się, a w gardle zaschło. Maja spojrzała na nią, a serce Kingi przyspieszyło gwałtownie, jej kolana zadygotały. Potem jednak wiatr ustał i dziewczynka wyglądała tak jak przedtem. Spojrzała niepewnie na Karolinę, a ta wyciągnęła w jej stronę rękę i wprowadziła dziewczynkę do budynku.

4.

Karolina oprowadziła Maję po jej nowym domu, opowiadając z uśmiechem o tym, jak sama mieszkała tu jako dziecko. Obeszły parter, gdzie znajdował się duży salon i jadalnia, którą od kuchni oddzielał wysoki blat. Wszystkie pomieszczenia urządzone były przytulnie i gustownie, a w salonie już teraz znajdowała się skrzynia pełna zabawek. Maja podeszła do niej, z ciekawością przyglądając się szklanym oczom miśków i pudełkom klocków. Ucieszyła się, gdy Karolina z zadowoleniem wydobyła z głębi skrzyni miękką pluszową krowę i wręczyła dziewczynce.

– Śliczna – westchnęła Maja, głaszcząc zabawkę. – To twoja?

– Twoja – odpowiedziała Karolina, a jej oczy zalśniły na widok promiennego uśmiechu.

– Dziękuję.

Parkiet w salonie zaścielał gruby, miękki dywan w kolorze mlecznej czekolady. Czerwony komplet wypoczynkowy zapraszał, by usiąść na nim i odetchnąć, a wysokie regały pod przeciwległą ścianą zapełnione były dziesiątkami książek. Bliżej podłogi rzędy były kolorowe, pełne książeczek dla dzieci, wyżej znajdowała się kolekcja klasyków literatury, a także mnóstwo książek poświęconych historii mody. Karolina była z zawodu projektantką mody i ten temat fascynował ją od lat. Kinga niejednokrotnie korzystała z talentu siostry – chociaż starsza z dziewcząt preferowała wygodny i klasyczny ubiór, bez trudu komponowała również zestawy odpowiednie na koncerty rockowe. Nie były jej obce skórzane kurtki, podarte dżinsy oraz przesadzona, momentami wręcz kiczowata biżuteria, która w odpowiednim zestawie mogła wyglądać zaskakująco dobrze.

Była tu też spora kolekcja płyt DVD, w tym niemal wszystkie filmy Disneya. Kinga dostrzegła pełne ciekawości spojrzenia, jakie Maja rzuciła w tamtą stronę, i uśmiechnęła się w duchu. Zabawki, słodycze i kreskówki – Karolina stworzyła chatkę z piernika.

Po obejściu parteru Karolina zaprowadziła dziewczynkę na piętro. Na prawo od schodów znajdował się pokoik przeznaczony dla Mai. Jego ściany pomalowane były na bladożółty kolor. Stał tu niewielki regał, szafa, a także proste łóżko.

– Jutro pojedziemy do sklepu i kupimy ci nowe zabawki, pościel i książki – obiecała Karolina, spoglądając na Maję, która z powagą przyglądała się niewielkiemu pomieszczeniu.

Przytaknęła bez słowa. Karolina spojrzała bezradnie na Kingę, ale ta tylko pokręciła głową. Rozumiała rezerwę dziewczynki. Ile już razy pokazywano jej pokoje, w których miała zamieszkać? Ile razy obiecywano, że to będzie jej dom, a potem znowu odsyłano do domu dziecka? Małe serce dziewczynki zdążyło otoczyć się zalążkiem muru, który należało szybko skruszyć, jeśli Maja miała być kiedykolwiek szczęśliwa.

Karolina posłała pytające spojrzenie siostrze, a ta skinęła głową i zaprowadziła dziewczynkę do drugiej sypialni.

– Ta jest moja – poinformowała Maję, otwierając drzwi.

Była zadowolona z pokoju, który urządziła dla niej siostra. Na honorowym miejscu na ścianie wisiała piękna nowa gitara. Wysoki regał zastawiono książkami, a drugi płytami CD oraz winylami. Pod oknem na stole stała wieża stereo, a z wiszących pod sufitem głośników płynęły dźwięki absolutnie idealnej jakości. Jedna ze ścian obudowana była jasnym granitem, a w oknie wisiały wiśniowe zasłony.

– Podoba mi się – oznajmiła Maja z uśmiechem, rozglądając się po wnętrzu.

Kinga mrugnęła do siostry i pochyliła się w kierunku dziewczynki.

– Jeśli chcesz, to twój może wyglądać podobnie.

– Naprawdę? – Maja spojrzała z nadzieją na Karolinę, a ta się uśmiechnęła.

– Oczywiście, maleńka. Jeśli tylko chcesz.

Dziewczynka pokiwała głową, a obie siostry wymieniły spojrzenia. Potem jednak Karolina spoważniała i kiwnęła w stronę ostatniego pomieszczenia na piętrze. Kinga potrząsnęła głową i usiadła na łóżku w swojej własnej sypialni. Obserwowała plecy siostry, gdy ta prowadziła dziewczynkę do własnego pokoju, ale zanim tam weszły, Maja obejrzała się. I znowu było w tym spojrzeniu coś…

Między otwartymi w różnych pomieszczeniach oknami przemknął powiew wiatru, który zatrzasnął drzwi sypialni Kingi, a ona podskoczyła w miejscu przestraszona.

5.

Obudziła się, oddychając szybko, i kilkoma kopnięciami zrzuciła splątaną pościel na podłogę. Pozbyła się dzięki temu przykrego uczucia skrępowania, które wydostało się z koszmaru i podążyło za nią do świata rzeczywistego. Przyłożyła dłoń do czoła, starając się uspokoić. Druga noc w tym domu i znowu koszmary. Musi wynieść się stąd jak najszybciej, bo w końcu dostanie bzika.

Wstała z łóżka i podeszła do okna. Wychodziło na tyły domu, gdzie zobaczyła znajome drzewo. Jawor zdążył rozrosnąć się przez ostatnich jedenaście lat – jego konary były teraz grubsze niż kiedyś, ale z jednego z nich nadal zwisała huśtawka, którą znała z dzieciństwa. Nie widziała jej z okna swojej sypialni, zasłaniały ją posrebrzone światłem księżyca liście.

Słyszała szelest wiatru igrającego w gałęziach drzewa, odległy i sporadyczny rechot żab napływający ze stawu na granicy parku oraz symfonię cykad. Z oddali echo przyniosło regularny stukot pociągu. Krótka zmiana rytmu poinformowała Kingę, że skład wjechał na most nad rzeką.

Znała melodię nocy otaczającą ten dom. Spędziła tu piętnaście lat i chociaż wiele się od tamtego czasu zmieniło, to jednak nie wszystko. Pewne cechy, pewne dźwięki okazały się ponadczasowe.

Otworzyła okno i zaciągnęła się orzeźwiającym nocnym powietrzem. Poczuła zapach drzew i trawy. W domu, gdzie mieszkała do niedawna, też były te aromaty, ale jednak wszystko inaczej pachnie, gdy wracasz tam, skąd pochodzisz.

Zamknęła okno, a potem zamarła, wstrzymując oddech i marszcząc brwi. Po chwili ruszyła ku drzwiom, gdy z parteru dobiegło ją ciche stuknięcie. Wyszła na korytarz, spoglądając niechętnie na drzwi sypialni Karoliny. Były uchylone, a szczelinę między nimi a framugą wypełniała ciemność. Kinga zajrzała do pokoiku Mai. Ten był otwarty, a z miejsca, gdzie stała, widziała na łóżku nieruchomą postać otuloną kołdrą.

Po chwili na dole ponownie rozległ się jakiś dźwięk. Cichy szum i stłumione stuknięcie nasuwające skojarzenie z zamykaną szufladą. Ruszyła powoli w dół schodów, stawiając bose stopy na gładkim drewnie. Nie zapalała światła, nie było takiej potrzeby. Przez okno na klatce schodowej padała srebrna poświata księżyca przemieszana z żółtym światłem latarni, więc Kinga widziała wyraźnie każdy ze stopni. Szła na dół, przesuwając lekko drżącą dłoń po gładkiej balustradzie. Jej serce dudniło jak bęben, a wzdłuż kręgosłupa przebiegł dreszcz.

Zamarła cztery kroki od podłogi na parterze, nasłuchując. A potem włoski na jej karku uniosły się, bo odgłos, który usłyszała tym razem, nie był po prostu stuknięciem. Był to zgrzytliwy metaliczny dźwięk, jaki wydają pocierane o siebie noże.

Jej gardło ścisnęło się, a sekundę później dźwięk się powtórzył, długi i niepokojący. Kinga poczuła chłód na całym ciele, jej ramiona pokryły się gęsią skórką, ale ruszyła z miejsca. Wzrok miała utkwiony w otwartym przejściu do kuchni, wsłuchiwała się w powtarzający się zgrzytliwy jęk stali.

Gdy postawiła stopę na ostatnim schodku, podskoczyła w miejscu, bo pod palcami poczuła lodowatą powierzchnię metalu. Straciła równowagę i runęła na podłogę parteru, ledwie zdoławszy zamortyzować upadek wyrzuconymi do przodu rękami. Wylądowała płasko na parkiecie, a potem podniosła się do pozycji siedzącej. Spojrzała rozszerzonymi oczami na ostatni stopień i drżącą dłonią podniosła leżący na nim szeroki nóż kuchenny. Światło księżyca zaigrało na stali, odbijając się od jej powierzchni i oślepiając ją na chwilę. A potem zadygotała, gdy zgrzyt metalu powtórzył się.

Poderwała się z miejsca, ściskając w spoconych palcach rękojeść noża, i ruszyła szybkim krokiem w stronę kuchni. Gdy tam dotarła, poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła.

Przygotowując kolację dla Mai, użyła niemal każdego noża, jaki znajdował się w kuchni jej siostry. Komplet składał się z czterech dużych ostrzy (w tym jednego do pieczywa) i czterech mniejszych. W głębi szafki był też wielki tasak, którego Karolina nigdy nie używała, a i Kinga robiła to rzadko. Teraz jedno z większych narzędzi znajdowało się w jej dłoni, podczas gdy pozostałe osiem – wliczając w to tasak – ułożono na stole w idealny okrąg. Rękojeści skierowane były do wnętrza koła, a lśniące ostrza wycelowano na zewnątrz. Każde z nich zdawało się splamione gęstą, ciemną cieczą. Kinga, widząc to, wzięła kilka głębokich wdechów, by zapanować nad skręcającym się żołądkiem. Chwyciła się za bolący brzuch, a potem oderwała prawą rękę od korpusu, zdawszy sobie sprawę, że nieświadomie przyłożyła do niego ostrze noża.

Jej serce zabiło gwałtowniej, a na czoło wystąpił pot, bo chociaż zareagowała szybko, ostrze nacięło koszulkę, którą miała na sobie. W osłupieniu wpatrywała się w leżący na stole zestaw noży. Wiedziała, że cały komplet znajdował się w drewnianej skrzynce ukrytej w wysokiej szafce – miejscu, które było niedostępne dla Mai.

Rozejrzała się po pustej kuchni, a potem pośpiesznie obeszła cały parter. Nie było tu nikogo, a drzwi wyjściowe były zamknięte. Rzuciła ostatnie spojrzenie na kompozycję z ostrzy, po czym weszła na piętro. Zerknęła na nieruchomą postać Mai i z duszą na ramieniu zapukała w drzwi pokoju Karoliny. Nie było odzewu, więc zrobiła to jeszcze raz i po chwili jej siostra wyjrzała na zewnątrz. Zmarszczyła brwi, spoglądając na Kingę, a potem jej oczy rozszerzyły się ze zdumienia.

– Co ty, do cholery, robisz? – spytała szeptem, wpatrując się w nóż w dłoni dziewczyny.

Kinga spojrzała na niego, nagle przypomniawszy sobie o jego istnieniu.

– Chodź ze mną – powiedziała i ruszyła w kierunku schodów.

Karolina poszła za nią z mieszaniną lęku i rezygnacji na twarzy. Gdy zeszły na dół, starsza siostra położyła dłoń na ramieniu młodszej.

– Mała, co ty wyprawiasz? Co ci strzeliło do głowy, żeby chodzić nocą z nożem po domu? Chcesz ją śmiertelnie wystraszyć?

– Znalazłam go na schodach – wysyczała Kinga ze złością. – Prawie się połamałam, kiedy na niego nadepnęłam. Ale zobacz to, Kara.

Zaprowadziła siostrę do kuchni, a gdy tam dotarły, stanęła jak wryta. Okrąg z noży znikł. W tej chwili jedynym ostrzem, które nie znajdowało się na swoim miejscu, było to trzymane przez nią.

– O co chodzi?

– Do jasnej cholery! – zaklęła Kinga, po czym przeszła przez kuchnię i z szafki wyjęła skrzynkę na noże.

Wszystkie znajdowały się w środku i nic nie wskazywało na to, by ktokolwiek ich dotykał. Zdezorientowana Kinga spojrzała na ten, który wciąż trzymała.

– Kinga… – Karolina podeszła do niej. – Co się dzieje?

– Usłyszałam hałas w kuchni – odpowiedziała dziewczyna, wciąż wpatrując się w lśniące ostrza. – Zeszłam na dół i najpierw znalazłam na schodku ten, a potem…

Spojrzała w kierunku stołu i zadygotała zaniepokojona. Karolina przyglądała jej się z troską.

– Wszystkie były tam – powiedziała cicho Kinga. – Ułożone w kółko i… brudne od czegoś ciemnego. Wszystkie co do jednego…

– Noże? Skąd by się tam wzięły? Ja ich nie dotykałam, Maja tym bardziej.

– Nie wiem – przyznała. – Ja też nie… A sprawdziłam, w domu nie ma nikogo prócz nas.

– Pójdę sprawdzić, co u Mai – oznajmiła Karolina ostrym tonem i po chwili wyszła.

Kinga spojrzała w głąb skrzynki na noże i zobaczyła w ostrzach wiele odbić własnych oczu. Potem wrzuciła do niej ten, który trzymała, i zatrzasnęła wieczko.

rozdział 3

1.

Następnego dnia wszystkie trzy pojechały do ogromnego centrum handlowego, gdzie spędziły niemal cztery godziny. W tym czasie Maja coraz odważniej informowała Karolinę, które produkty jej się podobają i które chciałaby mieć w swoim nowym pokoju. Obie siostry obserwowały z czułością rosnący uśmiech na twarzy dziewczynki. Karolina spełniała wszystkie jej prośby. Pierwsze „nie” powiedziała Kinga, kiedy Maja poprosiła o zakup identycznej gitary, jaką widziała w jej pokoju.

– Potrafisz grać na gitarze? – zapytała, a Maja potrząsnęła głową. – Chciałabyś się nauczyć? Jeśli tak, to kupię ci gitarę, ale nie taką.

– Dlaczego?

– Ta jest dla profesjonalistów.

Zdjęła instrument z półki i uderzyła kilkakrotnie w struny, wydobywając serię czystych dźwięków, a przechodzący w pobliżu klienci spojrzeli na nią z zainteresowaniem. Przystanęli, gdy Kinga zaczęła grać jedną z popularnych kołysanek, a Maja obserwowała ją jak urzeczona. Do melodii dołączyły słowa. Karolina uśmiechnęła się, widząc fascynację i zrozumienie na twarzach otaczających je ludzi, podczas gdy jej siostra wpatrywała się wyłącznie w Maję. Z obecności widowni zdała sobie sprawę, dopiero gdy skończyła piosenkę, a sklep wypełnił się aplauzem. Uśmiechnęła się z zażenowaniem i skinęła głową. Potem przykucnęła obok Mai.

– Jeśli chcesz, nauczę cię grać – powiedziała. – A kiedy już będziesz umiała, wtedy kupimy lepszy instrument.

Dziewczynka wpatrywała się przez chwilę w lśniące drewno, ale potem pokręciła głową.

– Tak nie będę umiała.

– Nie musisz decydować od razu. Pokażę ci w domu, jak się to robi i jeśli będziesz chciała, wrócimy tu jutro. W porządku?

Maja kiwnęła głową, a potem spojrzała na grupkę osób, które zatrzymały się kilka metrów od niej. Kinga westchnęła i wstała.

– Zabierz ją stąd – powiedziała do siostry. – Dogonię was.

Karolina pokiwała głową i wyprowadziła Maję ze sklepu. Wówczas Kinga odwróciła się do swoich fanów. Powinna to przewidzieć. Zazwyczaj łatwo było udawać kogoś innego – wystarczyło zrezygnować z makijażu, fryzury i paru charakterystycznych sztuk biżuterii, zaczynając od naszyjnika w kształcie drzewa i kończąc na długich wiszących kolczykach. Nawet nietypowy sposób, w jaki farbowała włosy, nie był dostatecznym znakiem rozpoznawczym. Kinga zdawała sobie sprawę, że w ostatnim czasie wiele dziewcząt (i nie tylko) zmieniało kolory na swoich głowach, inspirując się jej fryzurą. Fakt ten był dla niej równie niezrozumiały, co krępujący.

To jej głos stanowił zawsze cechę charakterystyczną. To on ją identyfikował, zapalając nad jej głową wielki neon z napisem „Schody” – nazwą zespołu, do którego należała. Dokładnie tak, jak stało się to teraz… Zanim wyszła ze sklepu, podpisała sześć zeszytów, dwie gitary, jedenaście płyt CD i dwie ręce. Uśmiechnęła się też do kilkudziesięciu zdjęć, a potem zgodziła się zagrać jeszcze jedną piosenkę, tym razem z własnego repertuaru. Sprzedawca przyglądał się jej z uśmiechem, gdy zapewniała jego sklepowi niespodziewaną i zupełnie darmową promocję (warto zauważyć, że dopiero co sprzedał wszystkie jedenaście podpisanych przez nią płyt).

– To była twoja siostra, prawda? – zapytał jeden z mężczyzn, którzy wpatrywali się w nią z cielęcymi uśmiechami.

Przytaknęła.

– Karolina.

– A dziecko?

Jej spojrzenie stwardniało, gdy wbiła je w twarz ciekawskiego.

– Jej córka.

– Nie rozumiem… – powiedział. – Czytałem, że jej facet ją zostawił, bo nie mogła zajść w ciążę.

Kinga zmrużyła oczy i wpatrzyła się w niego, przechylając głowę na bok. Mężczyzna cofnął się o krok.

– Nie wierz we wszystko, co czytasz.

Oddała gitarę sprzedawcy, który podziękował jej uprzejmym skinieniem.

– Czy może pani ją jeszcze podpisać przed wyjściem?

Westchnęła z rezygnacją, ale spełniła jego prośbę. Nie próbowała zgadywać, jaką cenę wywiesi nad instrumentem sprzedawca po jej wyjściu.

Wiadomość, że jest w centrum handlowym, rozeszła się szybko. Jej kamuflaż został spalony i po występie w sklepie muzycznym dokoła niej zaroiło się od fanów. Widziała, jak czają się w pobliżu, robią jej po kryjomu zdjęcia i wpatrują się w nią z ciekawością. Zamruczała z niezadowoleniem i ruszyła w stronę wyjścia. Po drodze zadzwoniła do Karoliny.

– Zobaczymy się później – poinformowała ją. – Trzeba było mnie szturchnąć, zanim zaczęłam grać w tym cholernym sklepie, teraz już nie będę miała spokoju.

– Następnym razem cię szturchnę – obiecała Karolina. – Nie dasz rady do nas dołączyć?

– Głupi pomysł. Odkąd wyszłam ze sklepu, zaczepiono mnie trzykrotnie, a dużo więcej razy zrobiono mi zdjęcie. Nie chcemy jej w to wciągać, uwierz mi.

– W porządku. Ale ode mnie masz dzięki za tę piosenkę. Mai się bardzo podobało i ma teraz świetny humor. Buzia jej się nie zamyka.

– To dobrze. Przynajmniej coś dobrego z tego wynikło.

– Jedziesz do domu?

– Wezmę taryfę i pojadę po motor – przytaknęła Kinga. – Ale potem się jeszcze gdzieś przejadę.

– Nie chcesz być tam sama, prawda?

Nie zareagowała, co samo w sobie wystarczyło Karolinie za odpowiedź..

– Musiałaś być wczoraj naprawdę zaspana – stwierdziła.

– Nie przywidziałam tego sobie, Kara – mruknęła Kinga, zatrzymując się na parkingu i rozglądając w poszukiwaniu taksówek. Pomyślała, że nie ma szans wytłumaczyć siostrze, co się wydarzyło, skoro sama tego nie rozumiała. – Zresztą może masz rację. Zobaczymy się w domu, odezwij się, jak już tam będziecie.

– Jasne. A może po prostu spotkajmy się za dwie godziny w Melodii? Możemy zjeść lody, zanim wrócimy do domu.

– Chętnie. – Kinga ruszyła w stronę szeregu taksówek. – Do zobaczenia.

2.

Marta zaklęła pod nosem, opierając obie dłonie na blacie kuchennym i oddychając ciężko. Była wykończona. Żałowała wielu wypitych poprzedniego wieczoru kieliszków, a nawet tego, że w ogóle poszła na tę imprezę. Straciła kontakt z rzeczywistością już koło północy, ale z relacji jej współlokatorki wynikało, że do mieszkania dotarła grubo po trzeciej. Była przy tym okropnie wymięta i niepokojąco rozchichotana. Jej fryzura przypominała stóg siana, a na policzkach miała wiśniowe rumieńce. Nie chciała przy tym powiedzieć koleżance, co wprawiło ją w taki dobry nastrój i ten fakt cholernie ją niepokoił. Dotąd ukryła przed Agatą tylko dwie informacje i obie były naprawdę żenujące. Ciężko pracowała nad ich wyparciem, a nadal po kilku latach te niezbyt chwalebne momenty wracały do niej od czasu do czasu. Miała wówczas ochotę schować się do wielkiej chłodni w kawiarni i zostać Eskimosem.

Martwiła ją myśl o tym, co mogła zrobić poprzedniej nocy. Kiedy piła, miała tendencję do lekceważenia przyjętych norm i już kilkakrotnie straciła kontrolę. Wiele było poranków, które witała z parszywym zanikiem pamięci, a same pobudki zdarzały się od czasu do czasu w miejscu i towarzystwie, których się nie spodziewała.

Tego ranka obudziła się u siebie, ale cóż z tego, skoro nie miała pojęcia, jak się tam znalazła? Należało przy tym wspomnieć, że bielizny, którą założyła, idąc na imprezę, nie było w mieszkaniu. Tymczasem Marta uczestniczyła poprzedniej nocy w babskim wieczorze i wiedziała, że w domu jej znajomej nie było ani jednego mężczyzny. To oznaczało, że cokolwiek przydarzyło się jej bieliźnie, miało miejsce po tym, jak opuściła imprezę. Tylko gdzie? Kiedy? I, na Boga, z kim?

Z sali głównej kawiarni dobiegł ją znienawidzony dzwonek i jęknęła cicho. Nie mogła dłużej ukrywać się w kuchni, wiedziała o tym. Jej współlokatorka, Agata, która była kelnerką w Melodii, zadzwoniła już trzykrotnie. Oznaczało to, że na haczyku przy ladzie czekają już trzy zamówienia na desery, których przygotowanie należało do obowiązków Marty.

Opuściła pomieszczenie wypełnione białymi płytkami, lśniącą stalą i błogosławioną ciszą, po czym, mrużąc oczy, wyszła przez wahadłowe drzwi. Agata zerknęła na nią w połowie z politowaniem, w połowie ze zniecierpliwieniem.

– Wreszcie – mruknęła cicho, nie odrywając spojrzenia od kasy, na której nabijała przyjmowane właśnie zamówienie.

Marta chwyciła plik karteczek, który podała jej Agata, ale zanim znikła w kuchni, obrzuciła spojrzeniem stojące za ladą klientki. Odniosła wrażenie, że rozpoznaje jedną z kobiet. Nie była pewna skąd, ale jej twarz z pewnością wydawała się znajoma, nie wspominając o wyjątkowo świetnej skórzanej kurtce. Być może gdyby nie wibrujący ból głowy i ogólna niechęć do całego świata, zdołałaby skojarzyć, gdzie dzwonią dzwony – jak mawiała jej macocha, kiedy Marta miała trudności z przypomnieniem sobie jakiegoś faktu.

Kobiecie w skórze towarzyszyła druga, starsza o kilka lat, a także dziewczynka o włosach koloru miodu i zielonych oczach. Spoglądała nimi z ciekawością dokoła, jakby czegoś szukała, a gdy jej wzrok padł na Martę, kucharka poczuła dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa. Dziewczynka była blada i poważna, ale gdy młodsza z towarzyszących jej kobiet pochyliła się i coś powiedziała, dziecko uśmiechnęło się blado. Coś się w nim wówczas zmieniło, coś w wyglądzie dziewczynki, ale…

– Marta! – Głos Agaty już nie brzmiał politowaniem, wyłącznie irytacją. – Rusz się.

Marta potrząsnęła głową i drgnęła. Agata przeszła do oszklonej zamrażarki, pytając klientki o wybrane smaki lodów, ale gdy kucharka przechodziła przez wahadłowe drzwi, wciąż widziała przed oczami zielone spojrzenie dziewczynki.

Dotarła do wyspy na środku kuchni i oparła się ponownie o blat, czując dudnienie w głowie. Jej oczy zaszły łzami, ale chwila słabości trwała tylko minutę. Potem dudnienie zmalało do irytującego ćmienia, które towarzyszyło jej od rana, i Marta podeszła do lodówki, by wyjąć ze środka owoce. Następnie chwyciła nóż i zaczęła ciąć banana na plasterki. Skroiła połowę, gdy zdała sobie sprawę, że z owocem jest coś nie tak. Miał paskudny brązowy kolor, który klientom na pewno nie spodoba się w sałatce. Marta zmrużyła oczy, bo jeszcze przed chwilą banan wyglądał zupełnie normalnie. Teraz pociemniał, a jeden z jego końców stał się niemal czarny. Pochyliła się, chwytając go palcami i marszcząc noc. Nieco dalej od krawędzi owoc był biały i wyglądał apetycznie.

Chwyciła nóż i stanowczym ruchem odkroiła zepsuty fragment. Zamrugała, bo teraz owoc znowu się zmienił. Czerń została zastąpiona przez czerwień. Kolory zamigotały na powierzchni banana, wywołując u Marty sensacje żołądkowe. Pośpiesznie wrzuciła owoc do wielkiego kubła i sięgnęła po drugi. Potrząsnęła głową, bo kuchnia dokoła niej zakołysała się niczym korek na powierzchni wody. Jej żołądek zapulsował boleśnie, ale zdołała skoncentrować się na wykonywanym zadaniu. Zacisnęła palce na rękojeści noża i wbiła wzrok w leżący przed nią owoc. Starała się ignorować wirowanie barw dookoła, a także narastające mdłości i brzęczenie, które wibrowało wewnątrz jej czaszki, niby wyjątkowo rozwścieczony trzmiel.

Skrzywiła się, zdając sobie sprawę, że drugi banan nie wygląda lepiej od pierwszego. Jeden koniec był czarny jak węgiel, podczas gdy drugi jasnożółty. Marta odkroiła zepsutą połowę, ale pozostała część ponownie zabarwiła się na czerwono. Mdłości, które czuła, przybrały na sile.

– Nie będzie banana – warknęła, krzywiąc się z niezadowoleniem.

Chwyciła gruszkę i rozkroiła ją na pół, a potem odskoczyła do tyłu, nie puszczając noża. Połówki gruszki opadły na dwie strony, a w ich środku zobaczyła wijący się kłąb krwistoczerwonych robaków, które przeżerały się przez soczysty miąższ. Widziała, jak wyłażą na blat i zaczynają pełznąć we wszystkich kierunkach, i jęknęła z obrzydzeniem. Larwy pulsowały paskudnie, nabrzmiewały w ohydny, wilgotny sposób. W jednej chwili rozlazły się po całym blacie i zaczęły spadać na podłogę przy wtórze obrzydliwych pacnięć. Część rozbryzgiwała się w zetknięciu z podłożem, zamieniała w karminową miazgę, która jednak wciąż pulsowała, kojarząc się z chorym narządem wewnętrznym.

Z trudem powstrzymała narastającą falę mdłości, a chwilę później poczuła mrowienie na lewej dłoni. Uniosła ją do oczu i zobaczyła, że jej palce pokryte są wijącymi się robakami. Machnęła silnie prawą ręką, usiłując zrzucić owady, a jej dłoń pokryła się intensywnie czerwonymi pasmami. Pasożyty jednak popełzły wyżej i już pięły się w kierunku jej łokcia. Rosły i rozciągały się z każdą chwilą, najdłuższy, sięgający wnętrza jej dłoni, dotarł już niemal do zgięcia trzydzieści centymetrów wyżej. Marta krzyknęła, po czym zaczęła chlastać go prawą dłonią, usiłując pozbyć się go ze swojej skóry. Glista rozpadła się na kilka części, rozcięta ostrym nożem, a skóra dokoła niej zaczerwieniła się.

3.

Kinga poderwała głowę, zaalarmowana dobiegającym z kuchni przeraźliwym krzykiem. Wymieniła spojrzenia z Karoliną, kiedy kelnerka ruszyła ze wściekłą miną w kierunku drugiego pomieszczenia. Zanim wahadłowe drzwi zatrzymały się za nią, usłyszały kolejny wrzask.

Poderwała się i ruszyła szybkim krokiem w tamtą stronę. Widziała zaintrygowane spojrzenia sześciorga pozostałych klientów kawiarni, nikt z nich jednak nie wstał z miejsca.

Pchnęła drzwi kuchni i zamarła z przerażenia. Zrobiło jej się duszno, gdy zobaczyła kelnerkę szarpiącą się z kucharką, w której dłoni znajdował się ogromny nóż, a której lewe przedramię pocięte było jak kiełbasa na grilla. Ziało na nim sześć lub siedem głębokich ran, sięgających prawdopodobnie niemal do kości, podczas gdy krew lała się z nich obfitymi strumieniami. Ku swojej zgrozie Kinga dostrzegła też trzy palce leżące na blacie kuchennym.

Kelnerka, która jeszcze niedawno nakładała lody jej, Mai i Karolinie, wisiała na uzbrojonej ręce kucharki, ochlapana krwią, z przerażeniem na twarzy i łzami cieknącymi po policzkach. Mimo jej usilnych starań, nóż wciąż tkwił w uścisku czerwonych palców, przecinając powietrze, gdy kucharka rzucała się bez kontroli we wszystkie strony.

Kinga poczuła, jak rzeczywistość wiruje, a wspomnienia nakładają się na obecną sytuację. Mimo to ruszyła przed siebie. Przeszła przez pomieszczenie, chwytając po drodze wałek do ciasta, i uderzyła nim w głowę kucharki. Nie zrobiła tego mocno, dość jednak, by ta zachwiała się i na chwilę straciła orientację. Wówczas kelnerka zdołała wyrwać nóż z jej dłoni i odrzucić go na bok. Chwilę później kucharka runęła w kałużę własnej krwi.

– Dzwoń na pogotowie – rozkazała Kinga, wręczając kelnerce swój telefon, po czym ruszyła w stronę drzwi.

Tuż za nimi zobaczyła Karolinę, a nieco dalej Maję.

– Zabierz ją natychmiast do domu – nakazała ostro.

Jej siostra nie zadawała pytań. Kiwnęła głową, chwyciła dziewczynkę za rękę i ruszyła w stronę drzwi. Kinga tymczasem rzuciła okiem na zgromadzonych za kontuarem klientów, którzy przyglądali jej się z chorobliwą ciekawością. Każdemu z nich towarzyszyły dzieci.

– Nie wpuszczajcie tam dzieciaków – powiedziała. – Czy ktoś z was jest lekarzem?

Pokręcili głowami, spoglądając na siebie nawzajem. Kinga zaklęła i odwróciła się, wracając do kuchni. Usłyszała, że kelnerka dyktuje swoje dane, korzystając z jej telefonu. Głowa nieprzytomnej kucharki spoczywała na jej kolanach, a kałuża krwi dokoła wciąż się powiększała.

– Kurwa mać! – warknęła, po czym złapała naręcze ścierek, które zobaczyła na lewo od drzwi.

Następnie wyciągnęła pasek z własnych spodni i przykucnęła w morzu czerwieni. Kilkoma szybkimi ruchami założyła opaskę uciskową powyżej łokcia poranionej kobiety, a gdy się z tym uporała, przycisnęła zwitek ścierek do jej ręki. Krew płynęła teraz wolniej, ale widząc rozmiary otaczającej ją kałuży, Kinga nie czuła się spokojniej. Jej żołądek zwijał się i skręcał, ale przygryzła tylko wargę. Miała otwarte oczy, ale nie widziała tego, co się działo. Tkwiła tylko w obcym miejscu, trzymając w dłoniach coś, co było z każdą chwilą bardziej mokre, ale nie myślała o tym, co to jest. Robiła co w jej mocy, by jej umysł pozostał pusty, oddzieliła się od własnych myśli, odcięła je i wyciszyła. Było tylko dudnienie jej serca, łomot krwi w uszach i coś jakby odległy szloch.

Wróciła po chwili. Z odrętwienia obudził ją tupot kroków i poderwała głowę, by zobaczyć, jak drzwi kuchni otwierają się z hukiem. Do środka wpadło troje ratowników. Odsunęła się na bok, robiąc im miejsce, i oparła się plecami o jedną z szafek, oddychając ciężko. Widziała, jak czwarty ratownik, który wszedł jako ostatni, odciąga na bok półprzytomną kelnerkę. Jego kompani już szarpali się z klatką piersiową nieprzytomnej, a kilka chwil później uruchomili defibrylator.

Kucharka leżała w morzu czerwieni. Przemoczone ścierki, które Kinga przycisnęła jej wcześniej do ręki, walały się gdzieś z boku, ale z rozcięć prawie nie ciekła już krew. Ręka Marty zrobiła się sina, podobnie jak jej wargi i powieki.

Kinga wiedziała, że ratownicy coś krzyczą, że dokoła jest bardzo głośno, ale nic z tego do niej nie docierało. Poczuła się jak zamknięta w szklanej klatce i tylko oglądała z odległości kilku metrów to, co się działo. Uniosła własne dłonie i zobaczyła, że każdy fragment jej skóry pokryty jest krwią. Jęknęła głośno, ale tego nie usłyszała. Potem podniosła się chwiejnie, zlokalizowała zlew, nachyliła się nad nim i zwymiotowała. Jej wnętrzności skręciły się w paskudnych skurczach. Trwało to kilka minut, a gdy nie pozostało już nic, co mogłaby wypluć, jej kolana zadygotały i ugięły się. Kuchnia zawirowała, ale nim runęła na lśniące czerwienią płytki, poczuła na talii czyjeś dłonie.

Trzymana za żebra, została wyprowadzona z pomieszczenia. Nie widziała nic, wyłącznie feerię barw, wirujące kolory, które sprawiały, że żołądek znowu zaczął jej podchodzić do gardła. Gdy przymknęła oczy, zobaczyła jednak pociętą skórę kelnerki i kuchnię skąpaną we krwi. Otworzyła je momentalnie, decydując się na przyprawiający o mdłości chaos świateł i kolorowych plam.

Kiedy przyszła do siebie, zdała sobie sprawę, że siedzi na podłodze, opierając się o ścianę. Przy niej klęczał jeden z ratowników, wpatrując się w niewielkie urządzenie, które trzymał w dłoni. Jej ramię ściskała sztywna opaska. Zamrugała, a potem spojrzała na ratownika. Ten skończył mierzyć jej ciśnienie i zajrzał w twarz.

– Już jesteś przytomna? – zapytał łagodnie. – Jak się czujesz?

Zamiast odpowiedzieć kiwnęła głową. Bała się, że gdy otworzy usta, jej żołądek znowu się zbuntuje.

– Oddychaj spokojnie – polecił jej mężczyzna. – Jak masz na imię?

– Kinga – powiedziała powoli i odetchnęła. Czuła ból brzucha, ale nie wyglądało na to, by miała ponownie wymiotować. Wzięła kilka głębokich wdechów przez usta. – Już lepiej.

– Bardzo dobrze. Wiesz, że policja będzie chciała z tobą rozmawiać?

Kiwnęła głową, a wtedy świat dokoła niej zawirował znowu. Zatrzepotała powiekami, a jej piersi zawibrowały rzężąco.

– Kinga! – zawołał ratownik. – Oddychaj!

Skoncentrowała się na wdechach i wydechach. Rzeczywistość wróciła na swoje miejsce, choć otaczająca ją kawiarnia nie przestawała się kołysać.

Znowu skinęła głową.

– Dam ci kilka minut – rzekł mężczyzna. – Posiedź tu sobie.

Wstał z klęczek, rzucając jej jeszcze jedno spojrzenie, a potem odwrócił się na pięcie. Kinga podniosła wzrok i zobaczyła, jak rozmawia z umundurowanym policjantem.

Znajdowała się w głównej sali Melodii – w tym samym miejscu, gdzie wiele razy wspólnie z Karoliną jadły lody. Pomieszczenie wypełniali ludzie: zobaczyła dwóch policjantów w mundurach, dwóch w garniturach, a także dwoje sanitariuszy, nie licząc ratownika, który z nią rozmawiał. Pod przeciwległą ścianą siedziała kelnerka. Jej wzrok był szklisty, a w chwili gdy Kinga na nią spojrzała, zobaczyła, że sanitariusz wkłuwa się w jej żyłę. Głowa dziewczyny zachybotała się, a po chwili kelnerkę ułożono na noszach.

Przesunęła spojrzenie w kierunku kuchni, a jej serce przyspieszyło na myśl o tym, co znajduje się po ich drugiej stronie. Przed jej oczami stanęło nieprzytomne ciało kucharki, odcięte palce leżące na blacie pośród kawałków owoców oraz lejące się z ramienia dziewczyny strumienie posoki.

Spojrzała w dół i skrzywiła się, bo jej ręce wciąż były czerwone. Podniosła się chwiejnie i ruszyła powoli w kierunku łazienki. Zatoczyła się i momentalnie pojawił się obok niej ten sam ratownik, który rozmawiał z nią wcześniej. Bez słowa pomógł jej dotrzeć do umywalki i odkręcił wodę. Kinga wsunęła dłonie pod lodowaty strumień i patrzyła, jak woda zabarwia się na różowo. Zakręciło jej się w głowie, ale ratownik wciąż ją podtrzymywał, chroniąc przed upadkiem. Gdy skończyła myć ręce, zajrzał jej w twarz. Kinga odpowiedziała tym samym. Zobaczyła kręcone jasne włosy i bladoniebieskie oczy. Twarz mężczyzny była opalona, a w kącikach oczu miał zmarszczki od uśmiechu. Teraz jednak był zupełnie poważny.

– Czy jesteś w stanie teraz z nimi porozmawiać? – zapytał. – Czy mam cię zabrać do szpitala, żebyś mogła to odwlec?

– Nie do szpitala. – Pokręciła głową.

– W takim razie pozwól, że dam ci coś na uspokojenie, bo…

– Nie! – zawołała ostro, a na jego twarzy pojawiła się konsternacja. – Żadnych leków.

– Dam ci słabą tabletkę – zaproponował łagodnie, ale pokręciła głową.

– Nie mogę brać prochów. Nie dawaj mi nic.

– W porządku – mruknął. – Jesteś uzależniona?

– Byłam.

– Jak długo jesteś czysta?

Zmarszczyła brwi i spojrzała na niego ze zdziwieniem. Poczuła irytację, dzięki której zdołała zapanować nad kołyszącym się światem i własnymi mięśniami.

– Dlaczego?

– Muszę pobrać ci krew – westchnął. – Oni będą wiedzieli, że byłaś narkomanką, ustalmy od razu, czy rzeczywiście jesteś czysta. To będzie miało dla nich znaczenie.

– Jestem – warknęła ze złością, cofając się o krok. – Od trzech lat. Nie pobierzesz mi krwi bez nakazu.

– Nie zrobię tego bez twojej zgody. – Kiwnął głową. – Ale wyrazisz ją, jeśli faktycznie jesteś czysta.

– Nie wyrażę.

– Bądź cicho i słuchaj. Teraz to wszystko jest na świeżo. Jeśli jesteś czysta, to zamkniesz im gęby od razu. Ale jeśli dowiedzą się dopiero po kilku dniach, że bierzesz… że brałaś, to wtedy nie będą mogli sprawdzić, w jakim stanie byłaś dziś. A bez dowodów, że byłaś czysta, będą mogli domniemywać, że nie byłaś.

– I co z tego?

– To, że młoda zdrowa dziewczyna pocięła się w miejscu pracy – oświadczył. – Nie rozumiem tego, ale oni będą próbowali to zrozumieć. Ty byłaś tam, chciałaś jej pomóc, ale biorąc pod uwagę narkotyki, oni mogą próbować połączyć twoją obecność z zachowaniem tej dziewczyny. Zapytam więc jeszcze raz: czy jesteś czysta?

– Jestem.

– W takim razie pozwól mi pobrać twoją krew do badań. Miejmy to z głowy i nikt nie będzie sugerował, że była narkomanka miała jakiś związek z tym, co tu się stało.

Milczała przez chwilę, rozważając jego słowa. Nie podobało jej się to, co mówił, ale nie mogła odmówić mu słuszności. Wreszcie kiwnęła głową, a on powtórzył ten gest i otworzył przed nią drzwi.

Gdy wyszła z łazienki – już o własnych siłach – i zajęła miejsce przy jednym ze stołów, ratownik podszedł do policjanta. Po chwili obaj usiedli przy tym samym stole – ratownik obok niej, a funkcjonariusz naprzeciwko.

– Mam na imię Wiktor – powiedział sanitariusz, podwijając jej rękaw.

Policjant spojrzał na nią. Miał na głowie czapkę, a w dłoni trzymał notes. Jego oczy miały szary kolor, a policzki pokrywał dwudniowy zarost. Długi nos i skrzywione wargi sugerowały, że jest to jeden z ludzi, którzy nigdy nie są zadowoleni ze swojego życia.

– Pan Wiktor powiedział mi, że jest pani uzależniona od narkotyków.

– Jestem czysta od trzech lat – warknęła.

– Jestem pewny, że tak jest. – Mężczyzna kiwnął głową z miną sugerującą, że nie wierzy w jej zapewnienia. – Czy możemy porozmawiać o tym, co się tutaj wydarzyło?

Wzruszyła ramionami. Przez chwilę obserwowała, jak siedzący obok ratownik pobiera jej krew, po czym wysuwa igłę z jej przedramienia i dociska do niego niewielki opatrunek.

– Nazywam się Jacek Zerzło – przedstawił się policjant, więc przeniosła na niego wzrok. – Czy mogę poprosić o pani dane oraz o relację, co tutaj zaszło?

– Kinga Wilk – westchnęła. – Przyszłam na lody z siostrą i jej dzieckiem. Zamówiłyśmy i jadłyśmy przy tamtym stole. W pewnej chwili usłyszałyśmy krzyk z kuchni, a potem drugi, kiedy kelnerka tam weszła. To wtedy poszłam zobaczyć, co się stało. Zobaczyłam, jak kelnerka szarpie się z kucharką, próbując wyrwać jej nóż. Ona była już tak pocięta. Uderzyłam ją w głowę wałkiem do ciasta, a wtedy kelnerka ją rozbroiła. Zrobiłam opaskę uciskową z paska i przycisnęłam ścierki do ran. A potem przyjechało pogotowie.

– I nie wychodziła pani z kuchni do naszego przyjazdu?

– Nie… tak… – poprawiła się. – Gdy kucharka rozbroiła tę dziewczynę, dałam jej mój telefon, żeby zadzwoniła na pogotowie, a potem wyjrzałam powiedzieć Karolinie, żeby zabrała małą do domu.

– A Karolina to…?

– Moja siostra.

– Dlaczego zależało pani, żeby odesłać siostrę do domu, zanim udzieliła pani pomocy rannej?

Kinga wbiła w niego wzrok, a on pobladł lekko.

– Nie chciałam, żeby mała dziewczynka widziała to, co działo się w kuchni – warknęła.

– Czy nie ważniejsze było, żeby spróbować uratować Martę?

– Kurwa… Maja ma dziewięć lat, ważne, żeby nie widziała takich scen, nieprawda?

– Ważne. – Policjant kiwnął głową. – Ale czy ważniejsze?

Ratownik siedzący obok Kingi prychnął cicho. Zerknęła na niego, ale jego twarz była odwrócona bokiem. Powróciła spojrzeniem do policjanta.

– Nie odpowiem na to pytanie – oświadczyła zimno. – Czy chce pan zapytać o coś jeszcze w kwestii tego wydarzenia, czy mogę już iść?

– Jeszcze nie skończyliśmy. Proszę mi powiedzieć, czemu uderzyła pani kucharkę w głowę?

Kinga otworzyła szerzej oczy i z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Dziewczyna miała w ręce wielgachny nóż, a ta druga nie mogła jej go wyrwać. Musiałam ją trochę ogłuszyć, żeby nie pocięła jeszcze nas obu.

– Czyli zaatakowała was?

– Nie. – Poczuła rosnącą złość, ale na razie zdołała opanować chęć obrzucenia mężczyzny wyzwiskami. – Ale machała tym nożem na prawo i lewo i gdybyśmy czegoś nie zrobiły, to pewnie i nas by pocięła.

– Ale was nie zaatakowała.

– Nie.

Policjant pokiwał głową, a ona zacisnęła zęby.

– Czy coś jeszcze?

– Jeszcze chwilę.

Kinga nagle nabrała ochoty, żeby zabrać mu ten głupi notes i wepchnąć mu go do gardła. Zamiast tego wbijała wzrok w jego niezadowoloną twarz i modliła się o cierpliwość.

Wreszcie po niemal pięciu minutach bezczynności policjant kiwnął głową i spojrzał na nią.

– Na razie to wszystko, ale myślę, że jeszcze będziemy chcieli z panią porozmawiać. Czy mogę prosić o podanie adresu i numeru telefonu?

Skrzywiła się, ale posłusznie podyktowała mu żądane informacje. Gdy wstał od stołu i oddalił się, z jej ust wytoczyło się długie i kwieciste zdanie na jego temat, a także wróżba zwiastująca niefortunne losy pewnej części jego ciała. Wiktor parsknął, słysząc to, i zerknął na nią z rozbawieniem.

– Gratuluję cierpliwości. Ja bym chyba zrobił to dużo wcześniej. Dziękuję za to. – Uniósł próbkę jej krwi. – To wszystko znacznie ułatwi. Aha, jeszcze jedno…

Obserwowała, jak wstaje z miejsca i znika za drzwiami kuchni. Wrócił stamtąd po chwili i podał jej komórkę.

– To twoje, tak?

– Tak, dziękuję.

– Możesz iść, jeśli czujesz się na siłach. Nie przyjechałaś samochodem, prawda?

– Motocyklem.

– Nie powinnaś go teraz prowadzić. Mogę zamówić ci taksówkę, a po motor wrócisz później.

– Nie trzeba. Pójdę piechotą, mieszkam w pobliżu.

– W porządku. Cóż, to chyba tyle. Może się jeszcze spotkamy.

– Może. – Wstała z miejsca i odwróciła się, by odejść. Zatrzymała się jednak po chwili i obejrzała. – Powiedz mi… Czy ona przeżyła?

Zawahał się, ale potem pokręcił głową.

rozdział 4

1.

Nie poszła do domu. Czuła się jak po działce naprawdę kiepskich prochów – takich, które zdarzało jej się brać pod koniec pewnego etapu jej życia, na krótko przed desperacką interwencją Karoliny. Kolory dokoła niej były jaskrawe i męczące, dźwięki miasta huczały w jej głowie, odbijając się echem, a mijani ludzie spoglądali na nią potępiająco. Miała wrażenie, jakby niebo obniżało się nad jej głową, dociskając ją do powierzchni planety, jakby świat pomniejszał się z każdą chwilą, gotów ją zmiażdżyć. Ziemia pod stopami wibrowała, a chodnik, po którym szła, zdawał się pokryty miliardami drobnych organizmów, niewidocznych, ale wyraźnie wyczuwalnych. Zapragnęła wskoczyć na harleya i zostawić za sobą to miasto. Chciała uciec i rzucić się w wir muzyki, koncertów i alkoholu.

Przed jej oczami wciąż stało to, co zobaczyła w tej nieszczęsnej kuchni, a zamknięte w klatce uzależnienie, którego nie mogła pozbyć się na dobre, kusiło obietnicami wyciszenia, oderwania się od nieprzyjemnych bodźców i zapomnienia. Rozglądała się zupełnie nieświadomie w poszukiwaniu ludzi, którzy mogliby ją zaopatrzyć. Nie znalazła w okolicy nikogo takiego. Mogłaby, gdyby się na to zdecydowała – kilka lat brania nauczyło ją, gdzie i jak szukać dilerów. Zdołała jednak zachować resztki zdrowego rozsądku i zmusiła się, by zamiast na poszukiwanie działki udać się do baru.

Nie zarejestrowała chwili, kiedy wchodziła do lokalu – rzeczywistość składała się z setek irytujących drobiazgów, które odbierała osobno, ale które utrudniały dostrzeżenie szerszej perspektywy. Nie przeczytała nazwy baru, w którym się znalazła, ale coś w niej zapamiętało, że jedna z neonowych liter nad wejściem mrugała niespokojnie. Nie wiedziała, na jakiej jest ulicy, ale zauważyła stojące na parkingu auto z włączonym alarmem, którego wysoki dźwięk rozsadzał jej czaszkę. Nie była pewna, ilu gości jest w barze, ale nie zdołała przeoczyć pięćdziesięcioletniego pijaka, pochylonego nisko nad pustym kieliszkiem i cuchnącego wielodniową walką z mało szlachetnymi trunkami. Mijając jego stolik, Kinga obrzuciła alkoholika spojrzeniem, a chwilę później mężczyzna został wyprowadzony z baru przez dwoje ludzi bez twarzy. Zignorowała to.

Usiadła na wysokim stołku i oparła się ciężko o blat baru pokryty ciemnym drewnem. Na wprost zobaczyła trzy szeregi butelek. W szkle odbijało się światło wiszących nad barem lamp, raniąc ją w oczy. Mimo to nie potrafiła oderwać spojrzenia od zastawionych trunkami półek.

Minutę później po drugiej stronie baru pojawiła się dziewczyna z jasnymi włosami zaplecionymi w dwa warkocze i cerą pokrytą galaktyką piegów. Zerknęła na nową klientkę i bez słowa postawiła przed nią kieliszek, po czym napełniła go wódką.

– Dzięki – mruknęła Kinga i wypiła.

– Proszę bardzo. Mogę o coś spytać?

Kiwnęła głową z westchnieniem rezygnacji.

– Jesteś gitarzystką z zespołu Schody, prawda?

– Gitara prowadząca i wokal, bla, bla, bla – wyrecytowała Kinga, wykrzywiając wargi. – Jeśli poprosisz mnie o występ, to narzygam na scenę.

– Nie poproszę. – Barmanka się uśmiechnęła. – Dzisiaj chyba nie masz nastroju na występ. Ale bardzo miło cię poznać, uwielbiam waszą muzykę. Masz genialny głos.

– Może jak upiję się bardziej, umówimy się na randkę. Chcesz, żebym ci coś podpisała, póki pamiętam, jak przeliterować moje imię?

– Naprawdę?

Kinga z uprzejmym uśmiechem wzruszyła ramionami. Wówczas ku jej zaskoczeniu barmanka wyjęła spod blatu pudełko z płytą zespołu Schody.

– Hej, pierwszy album. – Uśmiechnęła się, tym razem szczerze. – Bojkotujesz Spotify?

– Lubię posiadać. A pliku nie mogłabyś mi podpisać.

– Jak masz na imię?

– Ewa.

Kinga chwyciła podany jej flamaster i napisała na pudełku: „Ewa, fajnie było cię poznać. Nalej mi następną kolejkę. Kantata”. Przesunęła przedmiot w stronę właścicielki, a wówczas barmanka poczerwieniała i uśmiechnęła się z zadowoleniem. Odłożyła pudełko na miejsce i sięgnęła po butelkę.

Kinga była po trzech kieliszkach, kiedy rozdzwonił się jej telefon. Westchnęła, widząc na wyświetlaczu imię siostry.

– Hej.

– Kinga? – odezwała się Karolina. – Gdzie jesteś?

– W barze.

– Wszystko dobrze?

– Zajebiście – mruknęła, kiwając do barmanki, by napełniła jej kieliszek. – Będę dziś późno, nie czekajcie na mnie.

– Kinga, co tam się stało? Co się z tobą stało?

– Absolutnie nic.

– Przestań! – ofuknęła ją siostra. – Odpowiedz mi.

Z ust Kingi wydobyło się jęknięcie, ale potem powiedziała pokrótce, co zastała za wahadłowymi drzwiami kuchni w Melodii. Siostra przysłuchiwała się jej, nie przerywając, podobnie jak barmanka Ewa.

– Powinnaś przyjść do domu – odezwała się łagodnie Karolina, gdy Kinga zamilkła. – W którym barze jesteś? Przyjadę po ciebie.

– Nie chcę. Zostanę tutaj i się upiję.

– Kinga, nie powinnaś…

– Daj mi spokój, Kara. – Przewróciła oczami ze zniecierpliwieniem. – To było kurewsko nieprzyjemne przeżycie i potrzebuję alkoholu.

– W domu jest alkohol. Jeśli bardzo tego chcesz, to upijesz się w swojej sypialni.

– To nie jest moja sypialnia – prychnęła. – Ani mój dom.

– Kinga…

– Proszę, zostaw mnie w spokoju – burknęła i opróżniła stojący przed nią kieliszek.

Obserwująca ją Ewa bez słowa napełniła go ponownie.

– Nie chcę, żeby coś ci się stało.

– Nie chcesz, żebym coś wzięła. Nie bój się, w tym mieście niewiele jest miejsc, gdzie można coś dostać, a ja nie mam zamiaru udać się do żadnego z nich. Chcę zostać tu, gdzie jestem i pić dalej, jeśli mi pozwolisz.

Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza. Wreszcie Karolina westchnęła.

– W porządku. Co mam powiedzieć Mai?

– Co chcesz, to twoje dziecko.

– Zadzwoń po mnie, jak będziesz chciała wrócić. Niezależnie od pory, rozumiesz?

– Tak, mamo.

Rozłączyła się i położyła telefon na barze. Potem oparła oba łokcie na blacie i złożyła na nim również głowę, czując, że jej oczy napełniają się łzami szoku, zmęczenia i rezygnacji.

2.

Kilka godzin później telefon zadzwonił znowu. Kinga zamrugała niepewnie, starając się go zlokalizować. Ściągnęła brwi, bo tym razem na ekranie nie pojawiło się imię jej siostry, ale obcy numer.

– Halo – wymruczała i czknęła.

– Kinga? – Głos w słuchawce zdawał się znajomy, ale nie potrafiła przypomnieć sobie skąd. – Wszystko w porządku?

– Fantastycznie – odpowiedziała z ponurym uśmiechem. – Z kim rozmawiam?

– Z Wiktorem. Kinga, czy ty jesteś pijana?

– Kto to jest Wiktor? – Język zaplątał jej się na tych słowach, a wtedy głos jej rozmówcy zawibrował niepokojem.

– Gdzie jesteś?

– W Las Vegas…

Oparła brodę na dłoni i powiodła spojrzeniem na wszystkie strony. Bar składał się z mozaiki barw i dźwięków, nie docierało do niej nic z tego, co działo się dokoła. Od godziny jedyną kotwicę z rzeczywistością stanowił napełniający się samoistnie kieliszek. – Obstawić czarne czy czerwone?

– Czerwone – odpowiedział, a niezadowolenie brzmiące w jego głosie z jakiegoś powodu ją rozbawiło.

Parsknęła śmiechem w słuchawkę, ale potem posmutniała, bo tym razem jej kieliszek się nie napełnił. Spojrzała w górę i z trudem skoncentrowała wzrok na przyglądającej się jej barmance. Wskazała palcem naczynie.

– Jesteś pewna? – zapytała Ewa.

– Powiedz mi, gdzie jesteś – zażądał tymczasem mężczyzna o imieniu Wiktor.

– Jestem – oświadczyła Kinga.

Ewa ze zmarszczonym czołem napełniła kieliszek.

– Gdzie? – odezwał się głos w słuchawce.

– Wydaje mi się, że cię znam – powiedziała Kinga, gdy przełknęła. – Spaliśmy ze sobą? Hej, Ewa, myślisz, że spałam z Wiktorem?

– Mogę go spytać, jeśli chcesz.

– Poczekaj, może mi powie. Wiktor, spałam z tobą?

– Nie – warknął. – Daj telefon Ewie.

– Ale Ewa jest zajęta – jęknęła. – Właśnie nalewa mi wódki. Ewa, nalej mi wódki.

– Naleję, jeśli dasz mi porozmawiać z Wiktorem.

– Dam ci porozmawiać z Wiktorem, jeśli umówisz się ze mną na randkę. I nalejesz.

– Zgoda – odpowiedziała blondynka. Sięgnęła po butelkę, ale gdy nalewała przezroczysty płyn do kieliszka, Kinga przerwała połączenie.

– Ojej, coś nas rozłączyło – oświadczyła i parsknęła śmiechem. – Ale nie mogę się z tobą umówić. Mam chłopaka.

Położyła komórkę na blacie i oparła głowę na skrzyżowanych przedramionach. Gdy ponownie spojrzała w górę, zobaczyła, że Ewa rozmawia przez telefon. Nie docierało do niej ani jedno słowo, ale widziała na jej twarzy troskę.

– Hej, nie martw się – powiedziała, gdy barmanka skończyła rozmawiać i odłożyła komórkę na blat. – Żartowałam, nie mam chłopaka. A ty masz?

– Mam.

– I dobrze. – Kiwnęła głową i zachwiała się na stołku barowym. – Znowu mam pusto.

– Widzę. Słyszałam, jak opowiadałaś przez telefon, co ci się dzisiaj przytrafiło.

– Weź mi nie przypominaj – warknęła Kinga. – Czułam, że nie powinnam wracać do tego pieprzonego miasta. Moja ulubiona barmanka ma chłopaka, a kawiarnia wypełniona jest trupami. Bez sensu.

Jasnowłosa przyjrzała jej się współczująco, ale nie odpowiedziała.

– Hej, Ewa… – odezwała się po chwili milczenia Kinga. – Nagrałaś mnie, jak proponuję ci randkę? Nie wrzucaj tego do internetu, bo nie opędzę się od wielbicielek.

– W internecie jest już tyle na twój temat, że pewnie i tak nie możesz się od nich opędzić. Od wielbicielek i wielbicieli.

– Jak mnie nie kochać?

– Nie wiem. – Ewa spojrzała ponad ramieniem Kingi.

Za dziewczyną pojawił się wysoki blondyn, który kiwnął głową do barmanki.

– Cześć, Ewa – przywitał się i spojrzał na Kingę, po czym wyjął z jej ręki w połowie pełny kieliszek.

– Hej, oddawaj! – zażądała tonem rozkapryszonego dziecka i wychyliła się w bok, usiłując dosięgnąć to, co jej odebrano.

Stojący za nią mężczyzna chwycił ją w ostatniej chwili, chroniąc przed upadkiem. Wówczas zmarszczyła brwi i spojrzała na niego.

– To ty jesteś Wiktor – mruknęła bełkotliwie. – Pamiętam cię.

– Zaskakujące – powiedział i spojrzał na Ewę. – To jej telefon? Dzięki, że zadzwoniłaś. Jak rachunek?

– Wbiła wszystko na swoją kartę.

– Sądząc z jej stanu, dotkliwie to odczuje.

– Niekoniecznie. – Ewa pokręciła głową, podczas gdy Kinga oparła głowę na ramieniu Wiktora i przymknęła powieki. – Ma czym płacić. Wiesz, kto to jest?

– Nie wiem.

– Słyszałeś o zespole Schody?

– Kantata! – wykrzyknął, spoglądając na twarz pijanej dziewczyny. – Nie poznałem jej bez tych rockowych ciuchów i ostrego makijażu.

– Bez ciuchów! – zawołała Kinga, po czym poderwała głowę i spojrzała na niego niemal przytomnie. – U ciebie czy u mnie?

– Do jasnej cholery… Idziemy.

– Ale nie do mnie – wybełkotała i zanim zdążył ją powstrzymać, sięgnęła po stojący nieopodal kieliszek i opróżniła go. – Tam jest Karolina i dziecko, i pieprzone nawiedzone noże.

Mężczyzna ściągnął ją z wysokiego krzesła i ruszył w kierunku drzwi. Gdy owiało ją rześkie nocne powietrze, Kinga zamrugała i potrząsnęła głową. Zaczęła iść nieco pewniej, ale Wiktor wciąż spoglądał na nią z troską.

– Odprowadzę cię, musisz oprzytomnieć.

– Chyba muszę – sapnęła, przecierając twarz dłonią. – Niech to szlag.

W ciągu kolejnych dziesięciu minut rzeczywiście zdołała dojść do siebie i szła już niemal prosto. Wiktor podążał obok, zerkając na nią co chwilę.

– Dałam dziś niezły występ – jęknęła w pewnym momencie. – Przepraszam.

– Nie przepraszaj. Ja na twoim miejscu byłbym już dawno pod stołem. Masz spust.

– Uwarunkowanie genetyczne i wieloletni trening – mruknęła, a on się uśmiechnął. – Zamierzasz mnie uśpić, wyciąć mi nerki i zostawić w wannie z zimną wodą?

– Następnym razem. Teraz potrzebujesz snu. Czy jest ktoś, z kim powinnaś się skontaktować?

– Niekoniecznie. – Wzruszyła ramionami. – Powiedziałam Karolinie, że będę późno. Która jest godzina?

– Jedenasta. Słuchaj, może jednak zabiorę cię do twojego domu?

– Nie chcę. – Pokręciła głową. – Mogę iść do hotelu. Mamy tu jakiś hotel?

– Mamy, ale nie ma takiej potrzeby. Możesz odpocząć u mnie, już prawie jesteśmy na miejscu.

– Dzięki. Jesteś miły. Hej, wydaje mi się, że poznaliśmy się już wcześniej. Na pewno z tobą nie spałam?

– Nie. – Zaśmiał się.

– Cóż, jeszcze nic straconego – oświadczyła, wciąż idąc przed siebie, a on głośno przełknął ślinę.

– Spotkaliśmy się w tej kawiarni Melodia – przypomniał, a uśmiech spełzł z jej twarzy. – To ja pobierałem ci krew.

– Właśnie. – Pokiwała głową. – Wiedziałam, że skądś cię znam. Mam przez ciebie siniaka na ręce.

– Nieprawda. Mieszkam tutaj.

Dotarli do niewielkiego domu, stojącego na niewiele większym podwórku. Wiktor otworzył przed nią drzwi i znaleźli się w przytulnym salonie. Zobaczyła wielką miękką kanapę i dwa fotele, a także aneks kuchenny utrzymany w czerni i bieli. Meble w salonie miały kolor czekolady i idealnie pasowały do ścian w odcieniu nagrzanego słońcem piasku. Na środku stał niski drewniany stolik, wyrzeźbiony w stos ogromnych książek. Kinga uśmiechnęła się na ten widok i usiadła na kanapie.

– Podoba mi się – powiedziała, przesuwając palcem po grzbiecie jednej z przerośniętych książek.

– Cieszę się – odpowiedział, przygotowując kawę i zerkając co chwilę na Kingę. – Chyba czujesz się trochę lepiej?

– Bez porównania. Dziękuję za twoją pomoc.

– Do usług. Jesteś mi winna bilety na koncert.

– Bez dwóch zdań – zgodziła się. – Następny występ mam za dwa tygodnie.

– Świetnie. Oczywiście nie obejdzie się też bez pliku autografów, które będę mógł sprzedać na aukcji w internecie.

– Mam wrażenie, że przeceniasz wartość mojego podpisu.

– To poczekam, aż umrzesz. – Wzruszył ramionami. – Wtedy będą warte więcej.

– Facet ma plan. – Pokiwała głową, a on się roześmiał.

Po chwili usiadł obok, stawiając na stoliku kubek kawy. Chwyciła go i wypiła łyk, mrużąc oczy z rozkoszy.

– Cholera, to jest dobra kawa – jęknęła. – Moja siostra robi niezłą, ale do tej się nie umywa.

– Uwarunkowanie genetyczne i wieloletni trening. – Wiktor uśmiechnął się, a ona odpowiedziała tym samym. Odstawiła kubek i przyjrzała mu się uważnie.

– Dlaczego właściwie po mnie przyszedłeś? Nie znamy się.

– Nie, ale… Zdarzyło ci się kogoś uratować?

Pokręciła głową, a on poruszył się, spoglądając na swoje ręce.

– Wiem, że nie uratowałem cię przed niczym poważnym… – Kinga uśmiechnęła się, słysząc w jego głosie tremę. – Ale trochę pomogłem i…

– Żartujesz sobie? – zapytała, ale nadal na nią nie patrzył. – Chyba tylko twoje słowa uchroniły mnie przed naćpaniem się dzisiaj po tym wszystkim.

Skrzywił się, ale milczał.

– A gdybym to zrobiła, to pewnie popłynęłabym całkiem – mruknęła, odwracając twarz. – Kiedyś już udowodniłam, że potrafię. Więc z całą pewnością mnie dzisiaj uratowałeś.

Przez chwilę panowała cisza, a potem Kinga westchnęła, wbijając wzrok w przestrzeń.

– Przerwałam ci. Co chciałeś powiedzieć?

– Wielu ratowników ma taką przypadłość, że kiedy kogoś ratują, to potem długo myślą o tej osobie. Zastanawiają się, czy wszystko w porządku, jakby ten jeden ratunek sprawiał, że stają się za tę osobę całkowicie odpowiedzialni. Jakby jej los spoczywał na ich barkach. I kiedy ci pomogłem… cóż, czułem się za ciebie poniekąd odpowiedzialny. Nie chciałem, żeby coś ci się stało, a po tym, co tam się wydarzyło…

– Uwierz lub nie, ale to nie pierwszy raz, kiedy widzę tego rodzaju scenę – jęknęła, wodząc wzrokiem po biblioteczce zapełniającej całą jedną ścianę salonu. – Poradzę sobie z nią.

– Jestem pewny – stwierdził, chociaż jego głos zabrzmiał niepewnie. – Ale nie musisz radzić sobie sama.

Uśmiechnęła się smutno, ale nie odpowiedziała. Poczuła, jak jego palce zaciskają się na jej dłoni.

– Skąd wziąłeś mój numer?

– Zapamiętałem go – wyjaśnił. – Kiedy podawałaś go temu idiocie, który cię przesłuchiwał.

– Dobra pamięć.

– Służy, kiedy jest potrzebna. Jak się czujesz?

– W porządku. Dziękuję, że mi pomogłeś.

– Do usług. Chcesz porozmawiać o tym, co się stało?

– Nie. – Spojrzała na niego i zobaczyła, że nie odrywa od niej wzroku. – Nie chcę rozmawiać.

Przysunęła się i naparła ustami na jego wargi. Poczuła jego dłonie na swoich plecach. Wiktor przyciągnął ją do siebie, wzdychając, gdy przebiegła palcami po jego klatce piersiowej. W końcu oderwał się od niej, chociaż nie przyszło mu to łatwo.

– Ale się narąbałaś, Kantata – zauważył, używając pseudonimu, który nadali jej fani.

Zaśmiała się i kiwnęła głową.

– Konkretnie. Ale nie żałuję.

– Wcale ci się nie dziwię. Połóż się, ja zadzwonię do Karoliny i powiem jej, że wrócisz rano.

– W porządku. Przeproś ją ode mnie. A potem może wrócimy do tego, co przerwaliśmy.

– Nie dzisiaj. Jeśli jutro nadal będziesz chciała, z radością zabiorę cię na kolację.

– Niech ci będzie – jęknęła, a gdy wstał, wyciągnęła się na kanapie.

3.

Maja siedziała na dywanie w otoczeniu nowo zakupionych klocków, podczas gdy Karolina obserwowała ją oparta o framugę drzwi. Uśmiechała się, patrząc na precyzyjne ruchy małych rączek i skupienie na bladej twarzy. Spoważniała, gdy usłyszała motocykl parkujący przed domem. Chwilę później drzwi wejściowe otworzyły się. Spojrzała w ich stronę i westchnęła na widok Kingi. Wyglądała na przytłoczoną i nieszczęśliwą. Powiesiła kurtkę na wieszaku przy drzwiach, skinęła głową Karolinie i zaczęła wchodzić po schodach.

Gdy dwadzieścia minut później wróciła na parter, miała na sobie świeże ubranie, a jej włosy były wilgotne. Karolina stała w tym samym miejscu, wciąż obserwując Maję. Poprzedni wieczór był dla niej równie niezrozumiały, co niepokojący. Nie potrafiła pojąć, co właściwie stało się w kawiarni, nawet po wysłuchaniu relacji Kingi. Jej opowieść o oszalałej kucharce, która pocięła sobie ramię niemal do kości, była jak fabuła kiepskiego filmu. Zadrżała, gdy przypomniała sobie, jak niewiele brakowało, by weszła tam z Mają depczącą jej po piętach.

Słyszała, jak Kinga kręci się po kuchni, ale wciąż nie ruszała się z miejsca. Przypomniało jej się, jak Maja dopytywała poprzedniego wieczora, gdzie podziała się siostra Karoliny i jęknęła w duchu. Dziewczynka przywiązała się do Kingi błyskawicznie i wciąż zastanawiała się, co się z nią stało. Karolina poinformowała ją, że Kinga miała do załatwienia jakieś sprawy i wróci późno, ale nie spodziewała się, że jej siostra dotrze do domu dopiero następnego dnia. Dowiedziała się o tym jakiś czas po położeniu dziecka do łóżka, kiedy z telefonu jej siostry zadzwonił nieznany jej mężczyzna, informując o stanie, w jakim była Kinga.

Karolina westchnęła i w końcu poszła do kuchni. Tam usiadła przy stole i wbiła spojrzenie w siostrę. Kinga tkwiła na krześle, wpatrując się w kubek kawy z miną, którą miewała kiedyś regularnie. Działo się to krótko po tym, jak wyprowadziły się z tego domu i krótko przed tym, gdy wpadła w pułapkę narkotyków.

– Renata dzisiaj przyjedzie – powiedziała Karolina. – Już wie, że tam byłyśmy. Rozmawiałaś z policją?

– A jaki miałam wybór? Byłam tam, kiedy przyjechało pogotowie, siedziałam w tej kuchni ubabrana we krwi aż po łokcie, więc musiałam odpowiedzieć na ich durne pytania.

– Rozumiem. Jak się czujesz?

– Zajebiście – prychnęła. Karolina skrzywiła się. – Żałuję, że tam polazłam. Mogłam poczekać, aż zrobi to ktoś inny.

– Nie byłabyś sobą.

– Ale i tak jej nie pomogłam – jęknęła, a po jej policzkach pociekły dwie łzy. – Umarła, zanim przyjechała karetka.

– Ale pomogłaś tej drugiej. Pewnie gdyby nie ty, żadna by nie przeżyła.

– Zatem udało mi się uratować jedną osobę na trzy.

– Kinga… przecież to nie tak, wiesz o tym.

– Wiem? – zapytała, spoglądając na nią. – Gówno wiem. To wszystko jest…

Urwała i oparła głowę na dłoniach. Karolina pogłaskała ją po ramieniu.

– Nie musisz tu zostawać – powiedziała łagodnie. – Możesz wrócić do swojego domu, będziemy się widywać co jakiś czas. Będziemy cię odwiedzać, a ty…

– Kinga? – Cienki głos Mai sprawił, że dziewczyna pochyliła niżej głowę, by ukryć twarz. – Wyjeżdżasz?

– Chodź, Maja. – Karolina wstała od stołu i chwyciła dziecko za rękę. – Pobawimy się razem.

– Nie chcę, żebyś wyjechała – pisnęła dziewczynka, wysuwając dłoń z uścisku kobiety i podchodząc do Kingi. Położyła rączkę na jej ramieniu. – Nie płacz.

Kinga wstała, odsuwając krzesło ze zgrzytem. Nie spoglądając na Maję, ruszyła w stronę drzwi wyjściowych i opuściła dom. Karolina usłyszała ryk motoru, który oddalił się po chwili.

– Czemu Kinga jest smutna? – zapytała dziewczynka, patrząc na Karolinę. W jej oczach również błyszczały łzy, ale zdołała nad nimi zapanować.

– Miała wczoraj męczący wieczór.

– I wyjedzie od nas?

– Nie wiem jeszcze. Ale nawet jeśli wyjedzie, to będziemy ją często odwiedzać.

– Coś się wczoraj stało, prawda? – zapytała Maja. – Kiedy jadłyśmy lody?

– Nie musisz się o to martwić, kochanie.

Karolina przykucnęła obok dziewczynki, wpatrując się w jej twarz. Skóra Mai była blada jak zawsze, a gdy kilka chwil wcześniej kobieta złapała za jej dłoń, wyczuła, że jest lodowata. Było tak za każdym razem, kiedy jej dotykała i zaczynało ją to niepokoić.

– Chodź, zbudujemy domek z twoich klocków.

Siedząc na podłodze salonu i przyglądając się, jak Maja konstruuje chwiejną wieżę, Karolina zastanawiała się, co powinna zrobić z Kingą. Nie spodziewała się, by jej siostra zdecydowała się wyjechać. Była lojalna i troskliwa, nie zostawiłaby Karoliny samej w tej nowej, niełatwej sytuacji. Jasne jednak było, że przebywanie w tym domu i tym mieście nie było dla niej przyjemne, a jeśli komplikacje nadal będą się mnożyć, Kinga może popełnić naprawdę głupi błąd. Powrót do uzależnienia zniszczyłby życie, które budowała z trudem od kilku lat. Straciłaby zespół i muzykę, które tak kochała, musiałaby wrócić do ośrodka, nie miałaby nic. Poniosłaby klęskę, a ten fakt pogrążyłby ją jeszcze bardziej. Nienawidziła przegrywać, porażki były dla niej zawsze ciosem prosto w serce, a ilekroć się zdarzały, Kinga miała chęć schować się pod łóżkiem i nie wychodzić przez wiele lat.

Wbrew masce, którą nosiła każdego dnia, Kinga miała niewiele pewności siebie. Wątpiła w swoje decyzje, kwestionowała każdy wybór, a gdy coś nie szło po jej myśli, odbierała to personalnie. Każda przegrana była wyłącznie jej winą, kajała się i miała ochotę uwolnić ludzi dokoła od męki swojego towarzystwa. Zdaniem Karoliny było to efektem wydarzeń, które miały miejsce w tym domu jedenaście lat temu, ale nie mogła rozmawiać o tym z Kingą. Nawet tamto było przez nią traktowane jak jej własna porażka, chociaż przecież nie mogła zrobić absolutnie nic.

Podniosła głowę i obejrzała się. Za sobą miała ścianę, ale przez chwilę wyraźnie słyszała stamtąd dźwięk oddechu. Nie zobaczyła nikogo, ale po jej plecach przebiegł dreszcz. Maja milczała, układając klocki. W domu panowała niemal całkowita cisza, rozpraszana jedynie przez regularne tykanie zegara w kuchni. Budynek zdawał się uśpiony, ale w tamtej chwili Karolina poczuła, że nie jest sama. Ściągnęła brwi, nie rozumiejąc, co powoduje to wrażenie, a potem uniosła wzrok ku sufitowi. Jej oczy rozszerzyły się, gdy ponad jej głową rozległ się delikatny odgłos kroków. Trwało to kilka sekund, a potem za jej plecami ponownie ktoś odetchnął. Rozejrzała się i znowu nikogo nie zobaczyła.

Chwilę później ucieszyła się, słysząc narastający hałas motocykla. Potem spojrzała w kierunku drzwi i uśmiechnęła się ostrożnie do wchodzącej Kingi. Dziewczyna odpowiedziała tym samym, a potem przycupnęła obok nich. Jej mina mówiła, że zdołała zapanować nad huraganem emocji, prawdopodobnie spychając je wszystkie na dno świadomości.

– Hej, maleńka – przywitała się z Mają. – Jak się dzisiaj czujesz?

– Dobrze – odpowiedziała dziewczynka. – A ty?

– Też dobrze.

– Wyjedziesz ode mnie?

Siostry wymieniły spojrzenia, ale ku uldze Karoliny Kinga pokręciła głową.

– Nie wyjadę. Nie zostawię cię.

– To dobrze. – Maja wydęła wargi.

Kinga uśmiechnęła się, a potem odetchnęła, gdy dziewczynka wróciła do zabawy. Chwilę potem rozległ się odgłos dzwonka, więc sięgnęła do kieszeni po znajdujący się tam telefon. Karolina z zaskoczeniem zauważyła na twarzy siostry rumieniec zażenowania.

– Słucham – odezwała się Kinga, wstając z podłogi i idąc w stronę kuchni. – Tak, jestem w domu… Nie, wiesz, nie wydaje mi się, by to był dobry pomysł… Nie o to chodzi, ale…

Zamilkła, opierając się ramieniem o ścianę. Karolina przyglądała się jej z ciekawością.

– Naprawdę wolałabym zapomnieć o tym, co się wczoraj wydarzyło – westchnęła Kinga. – Nie, nie o tym, to akurat… ale chodzi o mój występ w barze, to było żenujące… Nie, dziękuję… Daj spokój. Muszę kończyć.

Rozłączyła się bez pożegnania, a potem odwróciła w miejscu. Skrzywiła się, napotkawszy spojrzenie siostry, po czym usiadła na fotelu w salonie. Karolina zajęła drugi i przyjrzała się jej z zainteresowaniem.

– Występ w barze?

– Porażka – jęknęła dziewczyna. – Zbłaźniłam się dokumentnie, możesz mi wierzyć.

– Ależ wierzę. Znam twoje możliwości. A kim jest Wiktor? Rycerzem w lśniącej zbroi?

– Jest kolejnym mężczyzną, przed którym zamierzam się chować, kiedy pojawi się na horyzoncie. Dopiszę go do listy.

– Długa ta lista?

– Nie masz pojęcia jak bardzo.

– A czy ta lista zawiera tylko tych, przed którymi ty się wstydzisz, czy również takich, którzy powinni wstydzić się przed tobą?

– Nie, dla tamtych jest osobna. – Kinga z zażenowaniem przygryzła wargę. – Co to o mnie mówi?

– Że masz rację: nie powinnaś mieć dzieci. I dobrze, że nie jesteś facetem, bo zastanawiałabyś się, czy przypadkiem ich nie masz.

– Chyba masz rację.

– Na pewno mam. Powiedz mi, jak się teraz czujesz. Lepiej?

– Chyba tak.

– To dobrze, bo kupiłam składniki na smażony ryż według twojego przepisu.

– Jasne. – Kinga przewróciła oczami. – Wiesz, że ty też mogłabyś coś ugotować?

– Wiem. Ale jesteś w tym lepsza, więc póki tu jesteś, zamierzam cię wykorzystywać.

4.

Renata wsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwi, oddychając ciężko. Po chwili uruchomiła silnik i ruszyła z miejsca.

Rozmowa z Karoliną i jej siostrą nie przebiegła bez nerwów, ale kobieta miała świadomość, że to w większej mierze jej wina. Zdawała sobie sprawę, że zbyt napastliwie potraktowała Kingę, która zbiegiem okoliczności znajdowała się na miejscu tragicznych wydarzeń w lokalnej kawiarni. Nie było przecież jej winą, że chciała pomóc, ale w rozmowie z nią Renata miała poważne problemy, by o tym pamiętać. Za bardzo denerwowały ją dosłownie wszystkie cechy Kingi, zaczynając od jej stroju i fryzury, poprzez karierę, a na niegdysiejszym uzależnieniu od narkotyków kończąc. Obawiała się niekorzystnego wpływu, jaki dziewczyna może mieć na Maję i niepokoiła tempem, w jakim mała przywiązała się do siostry swojej przybranej matki. Spoglądała na nią z uwielbieniem, z czego Kinga nie do końca zdawała sobie sprawę, podobnie jak z tego, że Maja usiłuje naśladować jej gesty i sposób mówienia. Nie były to cechy, które Renata chciałaby widzieć u swojej podopiecznej.

Karolina najwyraźniej postanowiła podarować dziewczynce wszystko, co tylko mogła. Pokój Mai zapełnił się kolorami, zabawkami i książeczkami, ale Renata z uznaniem dostrzegła, że obiad, który jej zaserwowano, składał się przede wszystkim z warzyw. Przebywając w domu dziecka, Maja zawsze grymasiła na ich widok, tutaj jednak pochłonęła z apetytem całą porcję. Odpowiadała z uśmiechem na zadawane pytania i wydawała się mieć dobry humor.

Jej buzia była tak samo blada, jak zawsze. Była to jej cecha charakterystyczna, podobnie jak chłodna skóra, a także naprawdę parszywy pech, jaki jej towarzyszył, przypominający niemalże losy rodzeństwa Baudelaire z powieści Seria niefortunnych zdarzeń. Pech, który uniemożliwił jej znalezienie domu i rodziny przez ostatnich pięć lat. Wszystkie dotychczasowe próby podarowania dziewczynce szczęśliwego życia skończyły się tragicznie, czego Renata dowiedziała się, zapoznając z jej aktami cztery miesiące wcześniej. To wówczas doszło do adopcji jednego z dzieci, nad którymi trzymała pieczę, i przejęła sprawę Mai. Pragnęła znaleźć dziewczynce nowych rodziców, ale obawiała się, że jakakolwiek decyzja może mieć odwrotny skutek. Jeśli Maja wróci do domu dziecka po kilku miesiącach, tak jak działo się to do tej pory, jej umysł pogrąży się w jeszcze gorszej apatii. Dlatego Renata zastanawiała się długo, czy Karolina jest właściwym wyborem. Kobieta była samotna, nie miała partnera, z którym mogłaby dzielić obowiązki rodzicielskie, z drugiej jednak strony była najbardziej zdeterminowaną kandydatką na matkę, jaką zdarzyło się spotkać Renacie – a biorąc pod uwagę jej miejsce pracy, mówiło to wiele. Karolina chciała mieć dziecko, chciała uszczęśliwić jakąś pociechę, pokochać ją i być kochaną. Nie mogła mieć własnych dzieci, ale była gotowa uczynić wszystko co w jej mocy, by jakieś adoptować. Ewidentnie chciała przychylić nieba Mai i Renata widziała to jak na dłoni. Dodatkowym atutem była stabilna sytuacja finansowa, bo Karolina zarabiała więcej niż większość par, które również starały się o adopcję. Cieszyła się ponadto szacunkiem, a każdy, z kim rozmawiała Renata, nie szczędził szczerych pochwał wobec rozważnej, odpowiedzialnej i troskliwej osoby, jaką była.

Jej siostra stanowiła komplikację, ale mimo to Renata zaufała intuicji i zdecydowała się powierzyć Maję Karolinie. Planowała przy tym uważnie obserwować tę dziwną rodzinę, by dziecko nie zostało skrzywdzone bardziej, niż już się to wydarzyło. Dotąd sprawy wyglądały pozytywnie. Był tylko jeden epizod, który ją zaniepokoił, a który miał miejsce, gdy półtorej godziny temu została z Mają sam na sam. Karolina wyszła do toalety, podczas gdy Kinga kręciła się po kuchni i to wtedy Maja podniosła na nią wzrok znad rysunku, nad którym pracowała.

Renata przypomniała sobie teraz to spojrzenie i jej oparta na drążku zmiany biegów dłoń zadrgała lekko. Wiedziała, że w wyglądzie Mai było wówczas coś nietypowego, coś, czego nie widziała wcześniej. Nie zdołała tego nazwać, ale chwilę później dziewczynka wyglądała dokładnie tak, jak zwykle.

Samochód minął granicę miasta i zagłębił się w gęstym lesie, który otaczał wijącą się szosę. Piętnaście kilometrów dalej otwierał się na przestronne pole, poprzedzające następną miejscowość. To w niej znajdował się dom dziecka, z którym współpracowała, a także jej własny dom. Miejsce, gdzie czekała na nią rodzina, która jednak nigdy nie zadawała pytań na temat jej pracy. Była to umowa między Renatą a jej mężem, respektowana również przez obu chłopców. Kobieta nie chciała przenosić stresu związanego z opieką nad osieroconymi dziećmi do domu. Nie chciała, by jej synowie słyszeli o nieszczęśliwym losie tamtych dzieci – mieli doświadczyć w swoim życiu własnych trosk i postanowiła nie obarczać ich cudzymi.

Wiedziała, że Piotr ma czasem ochotę zadać jakieś pytanie – szczególnie kiedy widział w jej twarzy zmęczenie wywołane jednym z cięższych dni – ale powstrzymywał się przed tym, za co była mu niewymownie wdzięczna. Przez osiem do dziesięciu godzin dziennie myślała wyłącznie o wychowankach domu dziecka. Dzieliła ich troski, szukała rozwiązań i odczuwała ich smutek. Ale potem wychodziła do domu i ciężko pracowała nad tym, by oderwać się od tych myśli i pozwolić sobie na namiastkę własnego życia. Zdarzały się dni, kiedy było to niewykonalne, ale dość często jej się udawało – a zawdzięczała ten fakt między innymi temu, że nikt nie dopytywał jej o to, co działo się w pracy.

Granatowy samochód sunął po szosie, nie mijając żadnych innych. Wysokie drzewa odgradzały Renatę od nieba, zamykając się nad drogą dachem z konarów i pozostawiając ją w leśnym półmroku. Auto mruczało w typowy dla siebie sposób, ale poza tym w lesie panowały cisza i bezruch. Nie drgał nawet jeden listek, milczały wszystkie ptaki, świat wydawał się uśpiony. Kobieta za kierownicą miała wrażenie, jakby zamiast lasu otaczała ją jaskinia. Jakby tkwiła zamknięta głęboko w trzewiach Ziemi, oddzielona od nieba tonami piachu i skał.

Nagle poczuła, że ściany samochodu zbliżają się do siebie, i jej oddech przyspieszył. Czoło Renaty pokryły krople potu. Drzewa po obu jej stronach przysunęły się raptownie, gałęzie zadrapały o szyby z obu stron, a dach wygiął się w dół. Nacisnęła hamulec i samochód się zatrzymał. Przymknęła oczy, oddychając ciężko i zaciskając lodowate palce na kierownicy. W ciasnym wnętrzu brakowało tlenu, więc sięgnęła drżącą ręką w kierunku klamki samochodu. Pociągnęła za nią i drzwi otworzyły się ze zgrzytem. Dostrzegła, że zatrzymała się trzema kołami na poboczu. Las rzeczywiście był bliżej, niż powinien.

Odetchnęła głęboko, ale nie przyniosło jej to ulgi. Zamiast poczucia zamknięcia sprzed kilku chwil ogarnęło ją coś zupełnie nowego. Wrażenie, że nie jest sama i że to coś, czego obecność wyczuwa, nie życzy jej dobrze. Nie zwlekając, zatrzasnęła drzwi i uruchomiła silnik, a gdy to zrobiła, na maskę wskoczył bezdomny pies. Był to ogromny wilczur o skołtunionej szarej sierści. Wbił w nią spojrzenie przekrwionych ślepi i wyszczerzył żółte zęby. Kły ociekały gęstą pianą, gdy zwierzę podwinęło wargi w paskudnym grymasie. Przez zmarszczony nos biegła paskudna rana, zaczynająca się nad prawym okiem, a kończąca po lewej stronie pyska. Szeroka szrama błyszczała od krwi i ropy, a jeden z jej końców był poczerniały. Pies nie miał jednego ucha – na jego miejscu widać było wyłącznie miazgę krwi i sierści – podczas gdy drugie było wystrzępione na czubku. Również łysiejące łapy pokryte były gnijącymi ranami.

Renata wpatrywała się w niego z głośno bijącym sercem. A potem pies skoczył do przodu, atakując pazurami szybę. Kobieta po drugiej stronie wrzasnęła, patrząc, jak płaty piany opadają między krwawiące łapy i jak są rozgarniane na boki przez oszalałe stworzenie. Wilczur warczał i szczekał wściekle, wciąż szorując pazurami po szybie samochodu. Słychać było przykry odgłos drapania o szkło, a przezroczysta powierzchnia pokrywała się licznymi krwawymi smugami, mieszającymi się z opadającymi z pyska zwierzęcia płatami żółtej piany.

Sięgnęła do drążka skrzyni biegów, a potem krzyknęła, bo oto kilkanaście centymetrów od jej twarzy pojawił się kolejny pies. Ten zaatakował ze złością okno od strony kierowcy. Jego pysk pokrywały żółtozielone wrzody, ale te zdały się nie zaszkodzić w żadnym stopniu wielkim zębom, które odsłonił w całej okazałości. Wnętrze pyska zwierzęcia – jego jęzor, dziąsła i podniebienie – miało kolor popiołu.

Wrzuciła bieg i spróbowała ruszyć, ale samochód tylko skoczył do przodu i zgasł. Wilczur na masce zakołysał się, zamierając na chwilę, a potem z jeszcze większą zajadłością zaatakował szybę. Przesuwał łapami po jej powierzchni w przerażającym tempie. Renata słyszała zgrzyt pazurów i skrzywiła się. Zewsząd dobiegało ją warczenie i szczekanie, odbijające się echem w jej głowie i wnętrzu klatki piersiowej.

Pies, którego miała przed chwilą po lewej stronie, wskoczył na maskę obok swojego towarzysza i podobnie do niego przypuścił szturm na szybę. Chwycił zębami wycieraczkę i szarpnął ją silnie, odginając. Renata widziała, jak jej koniec wbija się w pysk stworzenia, widziała jak po czarnym gumowym piórze spływa gęsta krew, ale wilczur wciąż walczył zaciekle. Drugi wskoczył niemal czterema łapami na szybę i ku swojej zgrozie Renata usłyszała chrzęst słabnącego szkła. Do jej oczu napłynęły łzy, tymczasem psy nie ustawały w swoich wściekłych wysiłkach.

Sięgnęła do kluczyka i uruchomiła silnik. Tym razem zapanowała nad swoimi odruchami i po chwili samochód ruszył z miejsca. Wciąż widząc wściekłe ślepia wpatrzone w nią zza szyby, ruszyła do przodu, nabierając tempa. Rozległ się zgrzyt, osiem kompletów pazurów przesunęło się po karoserii, kiedy samochód dotarł do zakrętu. Oba psy wbiły w nią wściekłe spojrzenia, po czym znikły.

Nie zatrzymywała się do czasu, gdy wyjechała z lasu. Nie było to łatwe, bo droga wiła się jak wąż między drzewami i Renata musiała walczyć ze sobą, by nie docisnąć pedału gazu do samej podłogi. Gdyby to zrobiła, z pewnością straciłaby panowanie nad kierownicą na pierwszym z zakrętów i wbiła się z impetem w ścianę lasu.

Gdy pozostawiła za sobą linię drzew, zwolniła, a po chwili zatrzymała auto i ukryła twarz w dłoniach. Oddychała szybko, serce łomotało w jej piersi jak oszalałe, a skóra pokryta była lodowatym potem, lepkim i cuchnącym.

– Dlaczego to się dzieje? – jęknęła do siebie.

Spojrzała na wprost i nie dostrzegła ani jednej z pozostawionych przez zdziczałe psy rys. Wycieraczka była na miejscu, grzecznie leżąc na szybie, obok swojej bliźniaczki. Wszystko wyglądało tak jak zawsze.

Usiłując zapanować nad przyspieszonym oddechem, zadygotała na siedzeniu kierowcy. Starała się przypomnieć sobie, kiedy ostatnio miała jedną z tych halucynacji. Musiała znaleźć ich przyczynę, by móc zapanować nad tym, co działo się w jej głowie. A to, co się działo, bardzo ją niepokoiło.

Tego rodzaju sytuacje zdarzyły się dotąd czterokrotnie. Za każdym razem było to coś innego. Za pierwszym wypełzająca z otworów klimatyzacyjnych samochodu chmara os. Owady zaczęły atakować ją zajadle, czuła ich żądła wbijające się w jej skórę, a jednak gdy zdołała wreszcie wydostać się na zewnątrz – po bezpiecznym zaparkowaniu na poboczu, co ledwie jej się udało – nie znalazła na skórze ani jednego użądlenia.

Za drugim razem w pomieszczeniu, w którym się znajdowała, wybuchł pożar. Szalejący ogień oddzielił ją od jedynego wyjścia i pożerał wszystko na swej drodze, zmierzając w jej stronę. Ostateczną drogę ucieczki stanowiło okno, które miała za plecami, znajdowała się jednak na szóstym piętrze, więc byłaby to ewakuacja prosto do świętego Piotra. Mimo to ledwie mały krok dzielił ją od podjęcia tej próby, bo w tamtej chwili odniosła wrażenie, że ziemia jest dużo bliżej. Była gotowa skoczyć, powstrzymały ją przed tym ręce jednego ze współpracowników, który z przerażeniem odciągnął ją od okna i poinformował, że nigdy nie było żadnego pożaru.

Był też i trzeci, i czwarty raz, i zawsze niewiele brakowało, by przypłaciła te halucynacje życiem. To wówczas postanowiła sobie, że jeśli nastąpi piąty raz, zdecyduje się poszukać pomocy u specjalisty. Ku jej przerażeniu teraz nadszedł czas na spełnienie danej sobie obietnicy.

rozdział 5

1.

Kinga podniosła spojrzenie znad komputera i kiwnęła do wchodzącej do salonu siostry.

– Śpi – poinformowała ją Karolina. – Co robisz?

– Szukam mieszkania. Mam kilka ciekawych ofert, przejdę się tam jutro.

– Chcesz, żebym poszła z tobą?

– Nie. Nie mamy z kim zostawić małej, a nie chcę, żeby włóczyła się z nami. I tak będziemy musiały powiedzieć jej, że nie będę tu mieszkać, a to chyba jej się nie spodoba.

– Pewnie nie. Ale przynajmniej będziesz w mieście.

– Tak, znalazłam nawet dwie lokalizacje całkiem blisko. Jedna jest zaraz na skrzyżowaniu, więc mogłabym przychodzić tutaj w każdej chwili. Będę się opiekowała Mają, kiedy będziesz w pracy, tak jak ci obiecałam.

– Dzięki, mała. – Karolina usiadła w fotelu. – Ale wiesz, że nie musisz tego robić? Jeśli to miasto to dla ciebie za dużo…

– Daj mi spokój – przerwała Kinga lekceważąco.

Jej telefon zadzwonił krótko, więc zerknęła na ekran. Zobaczyła na nim wiadomość od Wiktora: „Jesteś prawdziwą kobietą bez serca. Najpierw obiecałaś mi kolację, a teraz się wykręcasz. Więcej nie zrobię ci kawy”.

Uśmiechnęła się i odpisała: „Nie obiecywałam kolacji. Ale będę tęsknić za twoją kawą”.

Karolina przyglądała się jej z ciekawością.

– Sekretny wielbiciel?

– Nie. Facet, który wczoraj wyciągał mnie za uszy z baru. Bez niego prawdopodobnie skończyłabym u barmanki. Chociaż o ile się nie mylę, ona ma chłopaka.

– Czyli coś pamiętasz z wczorajszego wieczoru?

– Zawsze pamiętam. – Kinga wzruszyła ramionami. – Nie zawsze bym chciała.

– Oczywiście, że tak. – Karolina prychnęła z rozbawieniem. – Ciebie wysłać w miasto…

– Uwierz mi, to nie był najbardziej żenujący wieczór w moim życiu. Ani najbardziej haniebny.

– Jakoś nie mam trudności z uwierzeniem.

Kinga spojrzała na telefon, bo sygnał obwieścił nadejście kolejnej wiadomości: „Możesz jeszcze zmienić moje zdanie. Kawa idzie w gratisie z kolacją i śniadaniem”.

Przewróciła oczami, nie przestając się uśmiechać, ale nie odpowiedziała. Zamiast tego odłożyła telefon na stolik.

– Czemu nie chcesz się z nim spotkać? – spytała ją Karolina.

– Kto ci powiedział, że nie chcę się z nim spotkać?

– Doświadczenie. Widzę, jak się zachowujesz. Coś jest z nim nie tak? Mogę go spławić.

– Nie musisz. Wiktor jest w porządku.

– To czemu go spławiasz?

– Z dwóch powodów. – Kinga wyłączyła komputer i spojrzała na siostrę. – Przede wszystkim jest mi wstyd, bo wczoraj byłam idiotką.

– Nie tylko wczoraj, to nie jest wystarczający powód. Wyjaw ten drugi.

– Nie.

– Dlaczego nie? – Karolina zdziwiła się, a jej siostra wzruszyła ramionami. Ten gest powiedział jej wszystko, co chciała wiedzieć i westchnęła z żalem. – Znowu zaczynasz?

– Co zaczynam?

– Wiktor ci się podoba.

– Wielu facetów mi się podoba. Więcej niż powinno.

– To jasne. Ale nie zawsze zachowujesz się tak jak teraz.

– To znaczy jak?

– Jakbyś uważała, że nie jesteś dość dobra, by się z nim umówić.

– Jaki miałoby to sens? – prychnęła Kinga. – On nie jest facetem, którego interesuje przelotny numerek, a ja nie szukam związku.

– Po pierwsze, to nie masz pojęcia, jaki on jest. Widziałaś go tylko raz i byłaś wtedy narąbana. A po drugie… ty sama nie wiesz, czego chcesz, mała. Daj szansę, to może okaże się…

– Możesz przestać? Nie musisz mnie naprawiać.

– Wcale nie próbuję…

– Próbujesz – warknęła Kinga. – Uważasz, że szczęśliwa będę w normalnym związku, mając normalną pracę i najlepiej jeszcze dziecko. Dlaczego nie akceptujesz tego, jaka jestem?

– Ja nie akceptuję, jaka jesteś? Jestem jedyną osobą na tej planecie, która akceptuje w tobie wszystko. Wszystkie twoje kolczyki, tatuaże i opowieści o orgiach, w których uczestniczyłaś, dzięki Bogu ubogie w szczegóły.

– Przesadzasz.

– Akceptuję cię, ale nie zmienia to faktu, że troszczę się o ciebie i chcę, żebyś była szczęśliwa.

– Jestem szczęśliwa – prychnęła dziewczyna.

– Rzeczywiście, brzmisz jak kucyk jadący na tęczy.

– O co ci chodzi?

Karolina westchnęła, przyglądając się niezadowolonej siostrze.

– O to, że nie chcę, żeby ominęło cię coś fajnego, dlatego że się boisz.

– Myślisz, że boję się facetów? Pamiętasz te słynne orgie?

– Nie facetów, idiotko. Boisz się całego świata, uważasz się za gorszą od innych, a to wszystko przez…

– Przestań już. – Kinga skrzyżowała ramiona na piersi. – Wykłady będziesz wygłaszać Mai, kiedy podrośnie i zacznie się buntować. Nie mnie.

– W porządku. – Karolina uniosła dłonie w geście kapitulacji. – Przepraszam. W ramach pokuty wysłucham opowieści o twojej wczorajszej orgii.

Kinga przewróciła oczami, ale nie odpowiedziała. Jej telefon zabrzęczał, a Karolina zasłoniła dłonią uśmiech.

„Są twoje wyniki badań. Jesteś czysta jak łza”.

Kinga kiwnęła głową i wystukała odpowiedź: „Mówiłam ci. Dzięki za pomoc”.

Wiadomość zwrotna nadeszła chwilę później: „Do usług, Kantata. Wciąż jesteś mi winna bilety na koncert”.

– To musiał być naprawdę intensywny wieczór – zauważyła Karolina. – Skoro aż tak zawróciłaś mu w głowie.

– Pocałowałam go, nic więcej. – Kinga schowała telefon do kieszeni. – Ale robi nieziemską kawę.

– Nieziemską? Lepszą od mojej?

Kinga rozłożyła ręce.

– Też nie sądziłam, że to możliwe.

– Czyli ty byłaś narąbana, on cię uratował i robi lepszą kawę niż ja. I ja mam uwierzyć, że skończyło się na pocałunkach?

– Tak było.

– I teraz on chce się z tobą umówić. Wariat. Dziewczyna, która sypia z każdym, nie przespała się z nim, a on zaprasza ją na kolację.

– Nie sypiam z każdym.

– Jasne. – Karolina prychnęła z rozbawieniem. – Tak czy inaczej cieszę się, że był tam ktoś, kto cię uratował.

– Dałabym sobie radę sama. Już bywałam pijana.

– To wiem. Kilka razy sama cię ratowałam.

– Od tego są starsze siostry.

– Od tego. Czy przedstawisz mi swojego wybawiciela, bym mogła zapytać go, jak robi tę swoją kawę?

– Nie. Nie sądzę, bym się jeszcze z nim spotkała.

2.

Zaparkowała motor na podjeździe i zdjęła kask, potrząsając głową, by odrzucić włosy z twarzy. Dopiero wówczas zorientowała się, że samochodu Karoliny nie ma na swoim miejscu, i mina jej zrzedła. Podniosła spojrzenie na dom i westchnęła, marszcząc nos.

Nie chciała przebywać tu w pojedynkę. Miała problem z zapanowaniem nad własnymi myślami nawet wówczas, gdy w pobliżu były Karolina z Mają, wciąż walczyła z wyobraźnią i wspomnieniami, bez przerwy wciskającymi w jej świadomość scenę, którą zobaczyła jedenaście lat wcześniej. Scenę, która przez wiele lat prześladowała ją każdej nocy, która budziła ją zlaną zimnym potem, z zaczerwienionymi oczami i nerwowo zaciskającymi się palcami. Stanowiącą bezpośrednią przyczynę uzależnienia, z którym walczyła przez kilka lat. Miała tego świadomość, ale nie przyznałaby tego na głos nawet przed Karoliną. Gdyby to zrobiła, musiałaby sama zaakceptować to tłumaczenie, a nie chciała tego robić. Nie chciała pozwolić sobie na myśl, że nie ponosi pełnej odpowiedzialności za to, co się stało. Wolała wierzyć, że wszystko było wyłącznie w jej rękach, dzięki temu łatwiej było jej panować nad nałogiem teraz.

Sięgnęła po telefon i wybrała numer Karoliny.

– Hej, gdzie jesteście?

– Na kolejnych zakupach, tym razem odzieżowych. Jak twoje polowanie?

– Nieźle. Podpisałam umowę od przyszłego tygodnia.

– Szybko poszło. Gdzie to jest?

– Tu na skrzyżowaniu, wspominałam ci o tym mieszkaniu. Możemy wybrać się tam razem w poniedziałek, jeśli nadal masz urlop.

– Nie mam, muszę wracać do pracy. Wieczorem?

– Jasne.

– Może w ten weekend zrobimy sobie we trzy małą imprezę? – zapytała Karolina, a w jej głosie dało się wyczuć uśmiech. – Pizza, mały koncert naszej ulubionej piosenkarki… Co ty na to?

– Jasne, czemu nie. O której wracacie?

– Za jakąś godzinę powinnyśmy być z powrotem. Jesteś w domu?

– Przed domem.

Przez kilka chwil w słuchawce panowała cisza. Kinga oparła się o kierownicę, przeczesując włosy palcami wolnej ręki.

– Jedziesz jeszcze gdzieś? – zapytała wreszcie Karolina, a ona zastanowiła się. Część niej miała chęć na wycieczkę do baru, ale była też zmęczona całodniowym chodzeniem po cudzych mieszkaniach. A we wnętrzu domu było zimne piwo i książka.

– Chyba nie – odpowiedziała wreszcie. – Poczekam tu na was.

– Niedługo będziemy. Dokończymy te zakupy innym razem.

– Nie, Kara. Załatw, co potrzebujesz, poradzę sobie. A jeśli nie, to znajdziesz mnie u jakiegoś przygodnego faceta.

– Kinga…

– Mówię poważnie, nie musicie kończyć wcześniej. Zobaczymy się za godzinę.

Pożegnała się z siostrą i ponownie spojrzała na wznoszący się przed nią budynek. Uroczy niewielki domek spoglądał na nią oknami, w których odbijało się niebieskie niebo, a ona zadrżała z niepokoju. I pomyśleć, że kiedyś kochała to miejsce.

Potrząsnęła głową, zirytowana własną reakcją, po czym zsiadła z motoru i ruszyła wolnym krokiem w stronę drzwi. Wydobyła z kieszeni klucz, a gdy weszła do środka, zatrzymała się w korytarzu, nasłuchując. Wewnątrz panowała ta charakterystyczna cisza, która od progu informuje człowieka, że jest sam. Kinga wsunęła klucz do zamka od wewnątrz, ale go nie przekręcała. Położyła kask na stole w korytarzu i weszła do kuchni. Po chwili z butelką piwa w dłoni zasiadła w fotelu w salonie. W drugiej ręce trzymała książkę, ale jeszcze jej nie otworzyła. Nasłuchiwała z nerwami napiętymi jak postronki, wciąż spodziewając się coś usłyszeć.

Chociaż po przejściu przez próg całą sobą odczuła, że dom jest pusty, teraz nie była już tego taka pewna. Nachyliła się, odkładając na stół książkę i butelkę, po czym przymknęła oczy, oddychając powoli. Jedynym dźwiękiem w pobliżu było regularne tykanie zegara i bicie jej własnego serca. Hałasowało na tyle głośno, że mogło iść w zawody z niejednym perkusistą, którego poznała w swoim życiu. Rytm też trzymało lepiej niż wielu z nich i to porównanie rozbawiło ją samą. Uśmiechnęła się na myśl o wyjątkowo kiepskim muzyku, z którym zdarzyło jej się pracować, i incydencie, który o mało nie skończył się w sądzie. Była to ich trzecia i ostatnia wspólna próba – ostatnia szansa dla niewydarzonego perkusisty, którego za wszelką cenę chciał wcisnąć im agent, zanim znaleźli Marka. To wówczas Kinga straciła nad sobą panowanie i po kompletnie spartolonej piosence wylała na nieudacznika puszkę piwa. W konsekwencji chłopak poderwał się z miejsca, zaplątał w nogi stołka i runął na podłogę wraz z jednym z talerzy. Metalowy dysk rozciął mu przy tym skórę na skroni, co nie spodobało się ani jemu, ani jego prawnikowi.

Tamten wybuch kosztował ją sporo gotówki, ale obyło się bez czynności prawnych i już wkrótce śmiała się z tego do spółki z pozostałymi członkami zespołu, w tym nowym, naprawdę genialnym perkusistą. Kinga nie zdołała nie zauważyć uważnych spojrzeń, jakie rzucali jej przyjaciele podczas przesłuchiwania Marka. Tym razem nie mieli powodów do obaw – chłopak był po prostu niesamowity, potrafił zagrać dosłownie każdy kawałek, uderzał w perkusję niemal tak szybko, jak palce Kingi tańczyły na gryfie gitary.

Podczas swojego przesłuchania Marek wdał się w pojedynek muzyczny z gitarzystką. Reszta zespołu odpadła już wcześniej, ale oni dwoje wciąż podkręcali tempo, wpatrując się w siebie nawzajem. Im szybciej grał Marek, tym szybciej grała ona i po kilku minutach oboje walczyli jak zapamiętali ze swoimi instrumentami, po ich plecach ciekły strużki potu, a sala prób rozbrzmiewała ogłuszającą i zdumiewającą muzyką. Zgrywali się przy tym idealnie, żadne z nich nie pozostawało w tyle, przez kwadrans pozwolili pochłonąć się melodii, porwać się dźwiękom, intensywności i energii, jakie ze sobą niosła. Dyszeli ciężko, a Kinga czuła w ramionach ogień, nie zamierzała jednak się poddać. Dłonie obojga zamieniły się w cztery smugi, palce Kingi wirowały na strunach, jakby nie były ze sobą połączone, a całe pomieszczenie wibrowało od głośnych dźwięków. Dopiero po dłuższym czasie Marek uniósł obie dłonie w geście poddania i odrzucił pałeczki na boki. Jego pierś unosiła się szybko, a czerwona twarz błyszczała od potu. Jasne włosy przykleiły się do czoła i skroni chłopaka.

Minęła prawie minuta, zanim Kinga zorientowała się, że wygrała, i jej ramiona znieruchomiały. Była absolutnie wykończona, ale czuła się też jak po działce najlepszych prochów. Wciąż rozsadzała ją energia, cała aż dygotała z radości i podniecenia i nawet nie zorientowała się, kiedy ktoś wyjął gitarę z jej drżących rąk. Opadła ciężko na podłogę, oddychając szybko i uśmiechając się z oszołomieniem.

– To… było… genialne… – wydyszał Marek i Kinga podniosła się, by na niego spojrzeć. Potem zerknęła na pozostałych członków zespołu, którzy przyglądali się im obojgu z zadowoleniem.

– Jedziemy w trasę – oznajmił Robert i te trzy słowa okazały się prorocze.

Kinga uśmiechała się do swoich wspomnień, wciąż siedząc na fotelu w salonie. W jej uszach pobrzmiewała improwizowana melodia, którą wygrywała z Markiem tamtego dnia, i dopiero po chwili dotarło do niej, że słyszy coś jeszcze. Zamrugała raptownie, wytężając słuch. Dźwięki jej wspomnień ucichły jakby ucięte nożem i znowu znalazła się w pustym nieprzyjaznym domu pełnym demonów przeszłości. Cisza była przytłaczająca, zdawała się zagłuszać zegar kuchenny, wypełniała pomieszczenia jak gaz, ale po chwili Kinga usłyszała oddech. Zerknęła w stronę schodów, a potem napięła mięśnie, bo oto nad jej głową rozległy się kroki. Szybkie, pewne kroki stóp w eleganckich butach. Twarde podeszwy zastukały w parkiet na piętrze i Kinga poderwała się z miejsca, słysząc również szczęk zamka drzwi.

– Halo! – zawołała. – Kto tam?

Nikt jej nie odpowiedział. Przez chwilę znowu było cicho, a potem cały dom aż zatrząsł się, gdy drzwi na piętrze trzasnęły jak z armaty. Kinga podskoczyła przestraszona i spojrzała w kierunku ściany salonu, za którą znajdowały się schody. Ruszyła powoli w tamtą stronę, ale zatrzymała się w progu, oddychając ciężko. Jej dłonie były zimne jak lód, a na granicy wzroku zamigotały wielobarwne plamy. Odetchnęła spokojniej, a potem wyjrzała za róg, spoglądając na schody.

Jej oczy rozszerzyły się ze strachu. Schody zakręcały w połowie, a ich szczyt znajdował się bezpośrednio nad jej głową. Nie powinno być tam nikogo, tymczasem na ścianie na półpiętrze zobaczyła cień wysokiego człowieka, prawdopodobnie mężczyzny. Stał nieruchomo z dłońmi swobodnie zwieszonymi wzdłuż ciała. Serce Kingi łomotało jak szalone, a po chwili obcy przechylił głowę na bok. Wówczas dziewczyna wbiegła na półpiętro i obejrzała się, gotowa stawić czoło intruzowi. Na piętrze nikogo nie było, ale jedno spojrzenie w tamtą stronę sprawiło, że jej serce zatrzepotało jeszcze gwałtowniej. Zdała sobie sprawę, że cień, który dostrzegła, nie miał prawa się pojawić. Powyżej nie znajdowało się żadne źródło światła, które mogłoby przyczynić się do jego powstania. Żadne okno, żaden żyrandol.

Obejrzała się, wciąż stojąc w połowie schodów, i zdała sobie sprawę, że ciemny kształt zniknął. A potem odwróciła się ponownie, bo zza jej pleców rozległ się szczęk klamki. W dwóch susach znalazła się na samej górze i z przerażeniem zobaczyła, że drzwi sypialni Karoliny są uchylone.

Oddychała szybko, starając się nie stracić przytomności. Słyszała dudnienie krwi w uszach i ciężar żołądka, który skręcił się, opadając niżej niż zazwyczaj. Wpatrywała się w szczelinę między drzwiami a futryną, walcząc ze strachem, a potem podskoczyła w miejscu, gdy drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Szczelina znikła, ale klamka wciąż poruszała się nerwowo. Drzwi zagrzechotały, jakby ktoś szarpał się z nimi ze wszystkich sił, klamka nie przestawała podskakiwać w górę i w dół, dom wypełnił się stukaniem i łomotem, a potem ponad to wszystko wybił się kolejny dźwięk, potęgując odczuwane przez Kingę przerażenie.

Za drzwiami coś kapało. Coś gęstego, oleistego, a ona już widziała oczyma wyobraźni ciężkie krople odrywające się od wilgotnej ramy łóżka i rozbryzgujące się na podłodze poniżej. Nie zorientowała się, kiedy podeszła do sypialni Karoliny. Wciąż wpatrywała się w podskakującą klamkę i dygoczące drzwi, jej uszy wypełniał stukot i to paskudne kapanie. Jej pierś unosiła się spazmatycznie, a potem podskoczyła, bo drzwi otworzyły się same. Jej spojrzenie padło na podłogę za nimi, a usta wykrzywił grymas. Parkiet pokrywała lśniąca czerwona kałuża, gęsta i lepka, rozlewająca się na boki, płynąca ku miejscu, w którym stała. Kinga cofnęła się gwałtownie, niemalże odskoczyła do tyłu, a wówczas poczuła, że jej stopa nie trafia w podłogę.

Jej żołądek podjechał do góry, gdy piętro za nią skończyło się i poleciała w tył. Stoczyła się ze schodów, starając się uchronić głowę, i uderzyła całym ciężarem ciała w ścianę na półpiętrze. Powietrze uciekło z jej płuc z bolesnym świstem, ale ignorując to, uniosła wzrok i spojrzała ku górze. Drzwi pokoju Karoliny nadal były uchylone, nadal słyszała ohydne kapanie, wciąż czuła ten kwaśny smród, który sprawił, że zawartość jej żołądka zaczęła sunąć ku górze.

Wstała z trudem i zbiegła na parter, po czym, nie zatrzymując się, ruszyła do drzwi wyjściowych. Wypadła z domu i przekręciła klucz w zamku od zewnątrz. Potem sięgnęła po telefon, który wciąż miała w kieszeni, i wybrała numer Wiktora.

– Hej, ależ mnie zaszczyt kopnął – usłyszała pełen zadowolenia głos. – Czyżbyś przemyślała…

– Możesz do mnie przyjść? – przerwała mu nerwowo, wpatrując się w drzwi wejściowe i oddychając szybko. – Teraz, w tej chwili?

– Co się stało? – zapytał z powagą. – Daj mi adres.

– Opalowa sześć.

– Będę za kwadrans. Kinga, co się dzieje? Ktoś cię zaatakował?

– Nie, to jest… nie zrozumiesz. Ale potrzebuję, żebyś przyszedł. Nie mogę tego wytrzymać, to mnie wykończy, do jasnej cholery, przecież ja wcale nie chciałam tam wchodzić. – Głos jej się załamał.

– Hej, oddychaj spokojnie! – rozkazał ostro Wiktor. – Opanuj się. Coś wzięłaś?

– Nie – warknęła z wściekłością. – Powiedziałam ci, że nie biorę od lat.

– W porządku. Jestem blisko, będę za kilka minut. Jesteś w domu?

– Na zewnątrz.

– W porządku – powtórzył. – Zostań tam.

3.

Karolina przyglądała się Mai z mieszanymi uczuciami. Po raz pierwszy, odkąd zobaczyła ją dwa dni wcześniej, na policzkach dziewczynki pojawiły się delikatne rumieńce, a kiedy podawała jej kubek z lodami, poczuła, że jej dłonie nie są tak lodowate jak zwykle. Była to dobra zmiana, ale teraz Maja siedziała nieruchomo na ławce z twarzą skierowaną ku witrynie sklepu z zabawkami. Jej mina nie pozostawiała wątpliwości, że dziewczynka nie widzi żadnego z kolorowych przedmiotów, które znajdowały się za szybą. Jej myśli były daleko, a palce zaciskały się mocno na podołku. Do połowy zjedzone lody topniały w kubku stojącym obok na ławce.

– Maja, dobrze się czujesz? Kochanie… – Chwyciła delikatnie brodę dziecka i odwróciła w swoją stronę. Chabrowe oczy skierowały się na nią, ale jej nie widziały. Rumieńce na twarzy Mai pociemniały, ale jej usta były sine. – Maja!

Dziewczynka zamrugała i skoncentrowała na niej wzrok.

– Gdzie jest Kinga? – zapytała z niepokojem.

– W domu – odpowiedziała Karolina. – Czeka tam na nas.

– Powinnyśmy tam jechać – oświadczyła dziewczynka, wstając z ławki i spoglądając na nią wyczekująco. – Teraz.

– Czy coś się stało?

Potrząsnęła głową, ale wciąż spoglądała na nią ze zniecierpliwieniem. Karolina oparła dłoń na ramieniu dziewczynki, przyglądając jej się z troską.

– Pojedziemy – zapewniła. – Mamy jeszcze tylko jedną rzecz do kupienia i…

– Nie! – zaprotestowała Maja z mocą. – Musimy jechać jak najszybciej.

– Dlaczego?

– Proszę…

Karolina westchnęła, przyglądając się napiętej twarzy dziewczynki. Potem sięgnęła po telefon i wybrała numer Kingi. Po dwóch sygnałach wstała z ławki i z Mają u boku ruszyła w kierunku wyjścia. Gdy zrozumiała, że jej siostra nie odbierze, schowała komórkę i przyspieszyła kroku, chwytając dziecko za rękę. Spojrzała na nią przy tym z niepokojem, bo dłoń Mai była nagrzana jak piec.

Gdy dotarły do samochodu, Karolina pochyliła się i dotknęła czoła małej. Jej skóra parzyła, a plamy na policzkach zaczynały nabierać koloru wiśni.

– Jesteś chora, kochanie – powiedziała. – Pojedziemy do lekarza.

– Nie! Musimy jechać do domu! – krzyczała dziewczynka. – Jedźmy do domu!

– Masz gorączkę, Maja. Jedziemy do lekarza.

– Nie! – powtórzyła, cofając się o krok i potrząsając główką. – Nie możemy! Jedziemy do domu! Jak będziesz chciała, to potem pojedziemy do lekarza!

Karolina zawahała się. Zachowanie Mai niepokoiło ją równie mocno, jak trawiąca ją gorączka. Ponownie spróbowała zadzwonić do Kingi i znów jej się to nie udało. Wzięła głęboki wdech, starając się uspokoić, a potem kiwnęła głową.

– Niech będzie – powiedziała wreszcie, a Maja odetchnęła z ulgą. – Pojedziemy do domu na chwileczkę, a potem do lekarza.

Dziewczynka pośpiesznie wsiadła do samochodu. Karolina skrzywiła się, zastanawiając, czy popełnia błąd. Maja była chora, ale z jakiegoś powodu najważniejsze było dla niej, by dotrzeć do domu, gdzie znajdowała się Kinga. Tymczasem siostra Karoliny nie odbierała telefonu, co poza koncertami i próbami niemal nigdy jej się nie zdarzało.

„To tylko dwadzieścia minut jazdy – powiedziała sobie. – Zresztą może przez ten czas gorączka Mai spadnie i nie będzie potrzeby jazdy do lekarza?”. Usiadła za kierownicą i spojrzała w lusterko, gdzie odbijała się twarz dziewczynki. Na jej policzkach wciąż widać było ciemne rumieńce, ale jej skóra była sucha. Nie pokryła się potem, jak często zdarzało się to w przypadku gorączki. Niebieskie oczy błyszczały, a mina była poważna i skupiona.

– Jedźmy do domu – ponagliła ją Maja, a gdy Karolina uruchomiła silnik, dziewczynka przymknęła powieki, koncentrując się intensywnie.

4.

Kinga siedziała na podłodze ganku ze skrzyżowanymi nogami, jej intensywne spojrzenie wbite było w znajdujące się na wprost drzwi wejściowe. Gdy usłyszała za sobą kroki, podskoczyła i obejrzała się w panice. Wiktor przykucnął obok ze zmartwioną miną.

– Hej, co się dzieje?

– Musisz coś dla mnie zrobić – wysapała, ponownie spoglądając na drzwi. – Chcę, żebyś wszedł do środka i poszedł na górę. Na lewo od schodów jest sypialnia mojej siostry i potrzebuję, żebyś do niej zajrzał i powiedział mi, jak wygląda.

Na twarzy mężczyzny pojawiła się konsternacja. Chwycił Kingę za brodę i uniósł, zaglądając jej w oczy.

– Nic tam nie znajdziesz – prychnęła, wyrywając mu się. – Powiedziałam ci, że nic nie brałam.

– O co chodzi? – zapytał, marszcząc czoło.

– Proszę, czy możesz to dla mnie zrobić?

– Co zobaczę w środku?

Otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale zawahała się. Skrzywiła się, patrząc na niego żałośnie, a on westchnął.

– Co ty widziałaś?

– Nie… nie mogę ci powiedzieć. Nie wiem, co widziałam.

Zacisnął wargi, a potem wstał z miejsca.

– Myślę, że wiesz – stwierdził, idąc w stronę drzwi. – Ale o tym porozmawiamy później. Poczekaj tutaj.

Kinga obserwowała, jak Wiktor przekręca klucz w zamku i naciska klamkę. Zamknął za sobą drzwi po przejściu przez próg, pozostawiając ją samą ze jej demonami. Oddychała szybko i płytko, serce szalało pod jej gardłem, a po plecach biegały mrówki. Czuła, że traci nad sobą panowanie, bo wciąż miała przed oczami cień, który nie miał prawa istnieć, oraz czerwień na podłodze sypialni siostry. I ten paskudny mdlący odgłos kapania…

Przez jej umysł przemknęła fala tsunami, składająca się z szeregu wizji, które starała się spychać na dno świadomości. Pocięta ręka kucharki w Melodii. Krew tryskająca z ran, rozbryzgująca się po nieskazitelnej kuchennej podłodze. Palce leżące na blacie pośród pokrytych czerwienią fragmentów owoców. Kałuża krwi rozlewająca się dokoła nieprzytomnej dziewczyny, krew przesiąkająca przez ścierki, które Kinga przycisnęła do pozostałości przedramienia. Krew na jej własnych dłoniach…

I wizje sprzed lat. Wizje, które czaiły się na granicy jej umysłu o każdej porze dnia i nocy, czekając, aż straci nad sobą panowanie, aż się zdenerwuje, czyhające, by przejąć nad nią kontrolę. Wspomnienia najgorszego dnia w jej życiu, tkwiące w niej niczym paskudna zadra. Wspomnienia, które nie chciały zblaknąć, niezależnie od tego, ile alkoholu w siebie wlewała, które przytłumiały jedynie niektóre prochy.

Świat zawirował, więc zacisnęła powieki, starając się nie stracić przytomności. Jej palce dygotały, gdy wplotła je we włosy, pochylając głowę. Ramiona unosiły się szybko i nierówno, a deski, na których siedziała, zaczęły się ruszać, rosnąć i maleć, wybrzuszać i kręcić. Poczuła gwałtowne mdłości i wstała z trudem. Chciała dotrzeć do krawędzi ganku, ale zanim jej się to udało, jego powierzchnia zwaliła się na nią jak wieko trumny. Zamrugała i zdała sobie sprawę, że leży na boku, a jej ramię pulsuje bólem. Jęknęła, zwijając się w kłębek.

– Niech to szlag! – rozległ się głos gdzieś z boku i po chwili poczuła dotyk delikatnych rąk. – Dziewczyno, co się z tobą dzieje? Do jasnej cholery, od czego jesteś taka poobijana?

Odetchnęła kilkakrotnie, a potem zdołała zapanować nad swoimi zmysłami. Uniosła głowę i zobaczyła nad sobą zatroskaną twarz Wiktora.

– Strasznie cię przepraszam – mruknęła i usiadła, krzyżując nogi i opuszczając głowę. Ratownik nie próbował jej pomagać, ale jego mina świadczyła, że będzie w stanie zareagować w ułamku sekundy, jeśli zajdzie taka potrzeba. – Nie mogłam zadzwonić do Karoliny. Ona jest z małą i nie chciałam jej denerwować.

– Co tam widziałaś, Kinga?

Skrzywiła się i uciekła spojrzeniem w bok.

– Co ty widziałeś? Coś nietypowego?

– Nie. Widziałem zupełnie zwyczajną sypialnię. Cały dom jest pusty, nie ma tam żywego ducha.

Pokiwała głową, opierając czoło na dłoni i oddychając spokojniej.

– Tak przypuszczałam.

Wiktor milczał, spoglądając na nią z niezadowoleniem. Kilka minut później Kinga podniosła się z podłogi i usiadła w jednym z wiklinowych foteli. Wtedy postąpił podobnie i przymknął oczy, oddychając powoli.

– Napędziłaś mi niezłego stracha – wyznał. – Myślałem, że albo ktoś przystawił ci pistolet do głowy, albo że sama przystawiłaś sobie strzykawkę do ramienia.

– Wybacz. Nic z tych rzeczy. Po prostu miałam kiepski dzień.

– Kiepski dzień – prychnął. – Nie obrażaj mnie. Coś cię prześladuje i ewidentnie nie potrafisz sobie z tym poradzić. Byłaś na terapii?

– Daj mi spokój – warknęła, odwracając głowę w bok. Potem skrzywiła się i znowu na niego spojrzała. – Przepraszam. Dziękuję, że przyszedłeś. Postaram się następnym razem nie zawracać ci głowy.

– Jak chcesz. Ale weź pod uwagę, że uratowałem cię już trzeci raz.

Uśmiechnęła się blado, przyglądając się jego twarzy.

– Pamiętam o biletach – oświadczyła. – Wysłałam już w tej sprawie mejla, powinieneś dostać je pocztą w przyszłym tygodniu.

– To było za poprzedni raz. Teraz chcę coś innego.

– Co takiego? – zaniepokoiła się, ale on nie przestawał się uśmiechać.

– Kolację.

Westchnęła, czując, że całe zmęczenie świata spada na jej barki. Nie miała siły dyskutować na temat tego, jak niemądrym pomysłem byłaby taka kolacja (między innymi dlatego, że w tej chwili nie mogła sobie przypomnieć żadnego z powodów, dla których tak uważała). Wiedziała jednak, że ma wobec Wiktora rosnący dług, i ten fakt zaczynał ją irytować.

– Powiesz mi, co cię dręczy? – zapytał, gdy cisza się przedłużała. – Czy to pozostałość po tym, co wydarzyło się w kawiarni?

Pokręciła głową. Nie, wydarzenia w Melodii były koszmarem, ale to, co ją dręczyło, miało inne źródło. Źródło będące horrorem piętnastoletniej dziewczyny, z którym starsza o jedenaście lat kobieta nadal nie potrafiła się uporać.

– To nieważne – mruknęła, ignorując jego zirytowane westchnienie. – Nie musisz się tym przejmować, naprawdę.

– Jasne. A czy mogę przejmować się tym, że najwyraźniej spadłaś ze schodów?

Spojrzała na niego pytająco. W odpowiedzi kiwnął głową, wskazując jej ramiona pokryte ciemniejącymi siniakami. Kinga skrzywiła się na ten widok.

– Na skroni też masz – poinformował ją. – Powinnaś jechać do szpitala. Sprawdzić, czy wszystkie gnaty są całe.

– Są. Ale obiecuję, że pójdę do lekarza, jeśli coś będzie nie tak.

– Jeśli będzie ci się kręciło w głowie, będziesz miała mdłości albo będziesz często śpiąca – rozkazał, a ona posłusznie kiwnęła głową.

– Tak jest. Wiesz, co jest frustrujące? Tych kilka schodów to była mniejsza wysokość niż większość scen, z których zdarzyło mi się spaść, a wtedy obyło się bez sińców.

– Ale domyślam się, że wtedy byłaś po kilku głębszych. To cię uchroniło.

– Nie piję podczas koncertów.

– Chwali się – przyznał, a potem odchrząknął z lekkim zażenowaniem. – Kiedy byłem w środku, zajrzałem też do drugiej sypialni. Zakładam, że jest twoja?

– Masz na myśli tę z naklejkami krów na ścianach?

Zaprzeczył ze śmiechem, a ona wzruszyła ramionami.

– Karolina urządziła ją dla mnie. Kupiła nawet cholernie drogą gitarę i szlag mnie trafia, jak sobie pomyślę, ile wydała. Ale ja nie zamierzam mieszkać tu na stałe. Wyprowadzam się w poniedziałek.

– Dlaczego? To fajny dom.

Nie odpowiedziała, wpatrując się w swoje dłonie. Wiktor przyglądał jej się przez chwilę, a potem potrząsnął głową.

– W porządku, nie musisz nic mówić. Wróćmy do tematu tej kolacji.

– Cholera, jesteś uparty.

– Nie masz pojęcia.

– Dlaczego aż tak ci zależy? – żachnęła się. – Chcesz trafić do tabloidów?

– Zgadłaś. Marzę o tym, żeby publikowano moje zdjęcia, jak kupuję gacie i skarpety. Zawsze uważałem, że potrafię dobierać bieliznę jak nikt inny.

– No nie wiem – parsknęła. – Zwątpiłbyś w swoje umiejętności, gdybyś zobaczył moją.

– Chętnie.

Zaśmiała się, spoglądając na niego z nieskrywaną ciekawością.

– Tamtej nocy miałaś ochotę na więcej niż kolację – przypomniał jej, a wówczas poczerwieniała, chociaż nie odwróciła wzroku. – Ja zachowałem się uprzejmie i z szacunkiem. Teraz czuję się jak dureń, bo straciłem okazję na noc z Kantatą. A mogłem napisać o tym na blogu.

– Brukowce by cię zeżarły. Nie myśl sobie, że byłbyś pierwszym, który spróbował opisać swoje przygody z Kantatą na blogu.

– A więc było ich więcej?

– Tak, tylko oni mieli o czym pisać. Nie okazali ani uprzejmości, ani szacunku, po prostu dobrze się bawili.

– Jestem idiotą.

Zaśmiała się, przygryzając wargę. Potem podniosła wzrok, bo przed dom zajechał samochód Karoliny. Wstała z miejsca i ruszyła w tamtą stronę, gdy jej siostra wysiadła.

– Jesteś cała? – zapytała wyraźnie zdenerwowana. Kinga kiwnęła głową. – Nie odbierałaś telefonu.

– Nie słyszałam dzwonka. Co się dzieje?

– Maja jest chora – jęknęła kobieta, a Kinga bez zwłoki otworzyła tylne drzwi i spojrzała na dziewczynkę.

Ta uśmiechnęła się do niej.

– Cześć, Kinga.

– Cześć, skrzacie. – Dotknęła czoła Mai, ale było chłodne, jak zawsze. Obejrzała się na Karolinę. – W czym rzecz?

– Miała gorączkę.

– Chodź, mała – powiedziała Kinga i pomogła Mai wysiąść z samochodu. Ponownie przytknęła dłoń do jej twarzy i wzruszyła ramionami. – Chyba już jej przeszło. Maja, jak się czujesz?

– Dobrze – powiedziała dziewczynka ze spokojem. – Jestem głodna.

– Zaraz przygotujemy kolację. Leć do domu i umyj ręce.

Maja przeszła przez ganek, nie spojrzawszy na obserwującego ją z fotela mężczyznę. Tymczasem obie siostry wciąż stały przy samochodzie.

– Co się stało? – zapytała Kinga, a Karolina westchnęła i oparła się o bok pojazdu.

– Nie mam pojęcia – przyznała. – To było takie dziwne…

Opowiedziała o zaskakującym zachowaniu dziecka. O jej nieobecnym wyrazie twarzy, ciemniejących rumieńcach i gorącej skórze. A także o naleganiu, by jechać do domu, gdy tylko usłyszała, że jest tam Kinga.

– Zachowywała się, jakby coś ci groziło – mówiła, podczas gdy jej siostra przysłuchiwała się z uwagą. – Przestraszyłam się. Ale z tego, co widzę, miała trochę racji. Co to jest?

Wskazała na siniak na skroni dziewczyny, a potem jej oczy rozszerzyły się, gdy omiotła spojrzeniem ramiona siostry.

– Przewróciłam się. Nic poważnego.

– Widzę – mruknęła z niezadowoleniem Karolina, ale nic więcej nie powiedziała.

Tymczasem Kinga zawahała się, ale po chwili odezwała znacznie ciszej:

– Co byś powiedziała na gościa dzisiaj na kolacji? Jest tutaj Wiktor i wciąż nie przyjmuje odmowy.

Karolina parsknęła, spoglądając z ciekawością na nieznajomego, tkwiącego bez ruchu na jej werandzie.

– I chcesz wykpić się kolacją z nami? Chytry plan. Ja nie mam nic przeciwko.

– Świetnie. Chodź.

Poprowadziła ją w kierunku drzwi wejściowych, a gdy podeszły bliżej, Wiktor wstał z fotela.

– Wiktor, to moja siostra Karolina. To jej dom, a dziewczynka, którą widziałeś przed chwilą, to jej córka Maja. Karolina, Wiktor jest ratownikiem, którego spotkałam w Melodii dwa dni temu.

– Rozmawialiśmy przez telefon. – Karolina wyciągnęła rękę w jego stronę, a on ją uścisnął. – Dzięki za uratowanie mojej siostry.

– Do usług – odpowiedział z uprzejmym uśmiechem. – Za to mi płacą.

– Płacą ci za wyciąganie pijanych kobiet z barów? – zakpiła Kinga. – To instytucja rządowa czy prywatna korporacja?

Zaśmiał się, a ona zmrużyła oczy.

– Wygrałeś swoją kolację – poinformowała go. – Jeśli masz dzisiaj czas.

– Mam.

– Świetnie. Zjemy z Karoliną i Mają. Ale po posiłku ty robisz kawę.

– Nie ma sprawy..

– W porządku. Kara, idź do małej, a ja przyniosę wasze zakupy. A potem zakręcę nam jakieś jedzenie.

Siostra posłała jej znaczący uśmiech, ale bez słowa znikła za progiem. Kinga spojrzała na Wiktora z zażenowaniem.

– Muszę cię poprosić…

– Żebym nic jej nie mówił o tym, dlaczego tu jestem? Ani o tym, w jakim stanie cię tu znalazłem?

Skrzywiła się i pokiwała głową. Wiktor westchnął z niesmakiem.

– Jak chcesz. Chociaż pewnie domyślasz się mojego zdania w tej kwestii.

Odwróciła się i ruszyła w stronę samochodu Karoliny. Słyszała, że podąża za nią. Zatrzymali się oboje przy bagażniku. Kinga oparła się o szybę, krzyżując ręce na piersi.

– Nie wiesz o mnie wiele – poinformowała go. – Nie oceniaj mnie.

– Nie oceniam. Chociaż wiem więcej, niż myślisz. Widywałem już takie przypadki jak ty.

– Przypadki? – prychnęła. – Nie wiem, ile różnych przypadków widziałeś, ale zapewniam cię, że niewiele z nich jest takich jak ja.

– W porządku. – Pokiwał głową. – Widzę, że twoje uzależnienie wynika z czegoś dużo poważniejszego niż u większości z nich. Dlatego pytałem, czy byłaś na terapii.

– Tak – odpowiedziała beznamiętnie. – I nie chcę o tym rozmawiać.

– W porządku. Daj mi znać, jeśli zmienisz zdanie.

Kinga odwróciła wzrok, wpatrując się w odległy koniec ulicy. Miała ochotę wskoczyć na siodełko motoru i odjechać, uciec do szalonego, ale znanego jej świata muzyki, alkoholu i życia w trasie. Paradoksalnie zdawał się bezpieczniejszy i bardziej normalny niż to, co czuła, odkąd wróciła do Kalii.

Po chwili oderwała się od samochodu i otworzyła bagażnik, by wyjąć rzeczy kupione przez Karolinę dla jej córki.

5.

– Jestem pod wrażeniem. – Wiktor dopił kawę i z uznaniem spojrzał na Kingę. – Naprawdę umiesz gotować.

Uśmiechnęła się.

– Ktoś musiał karmić zespół, kiedy byliśmy w trasie. Tylko dlatego mnie przyjęli.

– Nie bądź taka skromna – odezwała się Karolina. – Zatrudnili cię też dlatego, że znasz mnóstwo świńskich żartów. Jesteś ich nadwornym błaznem.

– Miałam dobry wzór do naśladowania, kiedy dorastałam – odcięła się Kinga.

Wiktor zaśmiał się, po czym wstał od stołu.

– Pięknie dziękuję za posiłek, ale będę się zbierał. Było mi bardzo miło.

– Odprowadzić cię? – zaproponowała Kinga, a on uśmiechnął się szeroko.

– Będzie mi jeszcze milej.

– Poczekasz na mnie na zewnątrz? – zapytała, a on skinął głową i ruszył w stronę drzwi, machając na pożegnanie Karolinie. Gdy wyszedł, Kinga obejrzała się na siostrę. – Jakieś komentarze?

– Setki. Ale to na potem. Spodziewać się ciebie jeszcze dzisiaj?

– Trudno przewidzieć. – Kinga zerknęła na zamknięte drzwi wejściowe. Jej oczy błyszczały, a Karolina parsknęła na ten widok. – Potrzebujesz dziś mojej pomocy?

– Nie. Ale jak nadarzy się okazja, by porozmawiać na spokojnie, to zażądam informacji na temat tego, co się dziś z tobą działo.

– Co masz na myśli?

– Te siniaki – odpowiedziała Karolina, a Kinga przewróciła oczami. – Wiedziałam, że to zrobisz. Tak czy inaczej o tym porozmawiamy.

– Jasne.

Kinga pomachała siostrze, idąc w kierunku drzwi. Chwilę później wraz z Wiktorem opuściła ogród siostry i ruszyła powoli wzdłuż ulicy, mijając latarnie i rosnące przy chodniku drzewa. Milczeli przez kilka minut, podczas których oboje wracali myślami do odbytej kolacji. Kinga była zaskoczona tym, jak dobrze rozmawia jej się z mężczyzną. Okazało się, że dzielą wiele zainteresowań, czytali te same książki i oglądali te same filmy. Wiktor słuchał muzyki, którą ona tworzyła, i Kindze trudno było uwierzyć, że nie rozpoznał jej, kiedy spotkali się po raz pierwszy.

– Wyglądałaś wtedy jak szczeniak wyłowiony z rzeki – stwierdził wówczas. – Zupełnie inaczej niż na scenie. Bez twojego stroju naprawdę trudno cię poznać, nawet uwzględniając twoją fryzurę.

– Masz coś do mojej fryzury? – zapytała, ale odpowiedziała jej Karolina.

– Wszyscy mają. Nie wszyscy wypowiadają swoje zdanie na głos.

– Niedługo powiesz mi, że moje tatuaże też nie każdemu się podobają.

– Ja tego nie powiem – zapewnił Wiktor, wpatrując się w klucz wiolinowy na jej szyi. Kinga zaśmiała się i pokazała siostrze język.

– Przynajmniej nie musisz teraz go uświadamiać, która z nas jest młodsza. Twoje zachowanie mówi to wprost.

– Siostry są wredne – skwitował Wiktor. – To samo widziałem, gdy byłem dzieciakiem.

– Byłeś jedną z wrednych sióstr? – zapytała Kinga, a on parsknął.

– Nie, ale miałem dwie wredne siostry. Mówi się, że chłopcy potrafią być okropni, ale jednak baby…

– Waż słowa, przyjacielu. – Karolina uniosła dłoń. – Znajdujesz się w domu pełnym bab, z których jedna jest matką, a inna postrzeloną piosenkarką. Nie jest to bezpieczne środowisko dla szowinistów.

– Lub hipokrytów – dodała Kinga, a Wiktor pokiwał głową.

– Już milczę.

– Nie obiecuj. Powiedz lepiej, co ci strzeliło do głowy, żeby zostać ratownikiem. Osobiście napatrzyłam się na wielu ludzi na różnych koncertach i większość z nich wcale nie zasługuje na ratunek.

– Może i nie. – Wzruszył ramionami. – Nie każdy jest narąbaną gwiazdą rocka, która przystawia się do barmanki, potwierdzając tym samym wiele plotek, które krążą w internecie.

– Nigdy żadnej nie zaprzeczałam. – Uśmiechnęła się bezczelnie, a on zmrużył oczy, odpowiadając tym samym.

– Prawda. W każdym razie zawsze chciałem robić coś pożytecznego. Pomagać ludziom.

– Dlaczego? Masz jakiś dług do spłacenia?

– Przegrałeś jakiś zakład? – zapytała Karolina, a on pokręcił głową. – Nie przychodzi mi do głowy więcej powodów.

Zaśmiał się.

– Początkowo myślałem o karierze strażaka, ale za bardzo cenię sobie moją fryzurę…

– I słusznie – mruknęła Kinga, a on zerknął na nią z błyskiem w oku.

– W każdym razie w tej robocie mogę zrobić coś konkretnego, faktycznie komuś pomóc, i to mi się podoba.

– Jak radzisz sobie w sytuacjach, kiedy nie zdołasz pomóc? – odezwała się po chwili ciszy Karolina. Wiktor ściągnął brwi, wpatrując się w swój talerz – Jeśli nie chcesz, nie odpowiadaj.

– Nie, w porządku. To trudne. Kiedyś upijałem się po każdej takiej akcji, ale później zrozumiałem, że zaczynam mieć problem, więc uzależniłem się… od książek i muzyki. Zamieniłem destrukcyjny nałóg na inny, bezpieczniejszy.

– Ciągnie swój do swego – skwitowała Karolina, zerkając na Kingę.

Jej siostra wydęła wargi, ale nic nie powiedziała.

Kolacja trwała kilka godzin i skończyła się krótko przed północą. Teraz Kinga szła u boku Wiktora pod bezgwiezdnym niebem w kolorze atramentu i uśmiechała się pod nosem na myśl o tym czasie.

– Masz ochotę na spacer przez park? – zapytał ją w pewnej chwili.

Spojrzała na niego i kiwnęła głową, więc skręcił z chodnika i wspólnie przeszli poniżej murowanego łukowatego sklepienia, które wyznaczało granicę parku. Po drugiej stronie nie było żywej duszy, tylko ukryte w mroku drzewa o korze posrebrzonej światłem księżyca. Rozmieszczone wzdłuż alejek okrągłe lampy roztaczały przytłumione złotożółte światło, dokoła którego tańczyły w powietrzu owady.

– To był świetny wieczór. Dziękuję za zaproszenie.

– Nie ma sprawy – mruknęła i, wciąż patrząc przed siebie, sięgnęła w bok, by chwycić jego dłoń. Wiedziała, że spojrzał na nią zaskoczony, ale nic nie powiedział. – Byłam ci to winna.

– Teraz jesteśmy kwita. A przynajmniej będziemy, jak już przyjdą te bilety.

– Zgadza się. Chociaż uprzedzam, że pewnie znowu zadzwonię do ciebie, kiedy będę potrzebowała ratunku.

– A ja przybędę z odsieczą. – Zaśmiał się, a wówczas Kinga zatrzymała się i opierając wolną dłoń na jego karku, przyciągnęła go do siebie.

Ich wargi spotkały się i zadrżała, gdy Wiktor westchnął prosto w jej usta. Przycisnął ją do siebie, a ona naparła na niego biodrami. Wyprężył się pod jej dotykiem, czuła jego ręce na swoich plecach, a później we włosach i na pośladkach. Zamruczała z rozkoszą, gdy przesunął wargi na jej szyję. Po chwili Wiktor z błyszczącymi oczami oderwał się od niej.

– Ten park to był głupi pomysł – westchnął. – Tamtędy byłoby szybciej…

– Nie był głupi – wymruczała, ciągnąc go za rękę w stronę niewielkiej polanki porośniętej wysoką, sięgającą niemal do pasa trawą.

Wiktor ruszył za nią, głęboko oddychając i wciąż wpatrując się w jej twarz.

– Jesteś pewna, Kantata? – zapytał, gdy leżeli na ziemi, wdychając zapach koniczyny i sosnowych igieł. Jego dłoń opierała się na jej żebrach, tuż poniżej piersi, a ona wbiła w niego wzrok, oblizując wargi.

– Podoba mi się, kiedy mnie tak nazywasz – wyszeptała ku własnemu zaskoczeniu. – I tak, jestem pewna.

Pochylił się i pocałował ją, a ona przesunęła palcami po jego torsie, zsuwając dłoń coraz niżej.

6.

Karolina długo nie mogła zasnąć. Rozmyślała bez przerwy o dziwnym zachowaniu Mai i gorączce, która spadła w chwili, gdy dotarły do domu. Był to niepokojący kontrast w porównaniu z typową dla dziewczynki bladością, a także chłodem jej skóry – cechami, które były same w sobie na tyle dziwne, że wystarczyły, by Karolina rozważała wizytę u lekarza. Nie podobało jej się to. Renata zapewniała ją, że dziecko jest całkowicie zdrowe – był to jeden z niewielu szczegółów na temat Mai, które musiała poznać jej matka adopcyjna. Teraz jednak wyglądało na to, że z małą jest coś nie tak, i Karolina nie mogła opędzić się od myśli, że być może to ona jest temu winna.

Przewróciła się na drugi bok, usiłując wytłumaczyć sobie, że nie miała okazji ani czasu doprowadzić Mai do jakiejkolwiek choroby. Nie zmieniało to jednak faktu, że to na jej barkach spoczywała odpowiedzialność za to, co wydarzy się dalej. Wiedziała, że musi zabrać córeczkę do lekarza, by upewnić się, że wszystko z nią w porządku.

Nasłuchiwała powrotu Kingi, ale nie doczekała się go. Spodziewała się tego od chwili, gdy jej siostra zaproponowała, że odprowadzi Wiktora. Karolina widziała, że mężczyzna podoba się jej siostrze i nie mogła się temu dziwić. Był przystojny i inteligentny, a ponadto wyraźnie oczarowany dziewczyną. Karolina już widywała takie zachowanie u mężczyzn, których ujmowała oryginalność Kingi, jej odważne poczucie humoru i bezczelne uśmiechy. Po raz pierwszy jednak Kinga odwzajemniała zainteresowanie i była to nowość, która spodobała się jej siostrze.

Gdy wreszcie usnęła, było po pierwszej, ale nie spała dobrze. Przewracała się w pościeli, nękana koszmarami pełnymi długich pazurów i czerwonych oczu. Czuła mrowienie na skórze, gdy rzucała się na łóżku, ale prawdziwy koszmar zaczął się, dopiero gdy się obudziła…

Okno jej sypialni znajdowało się niewiele powyżej ulicznej latarni. Jej żółte światło padało zawsze prostokątnym kształtem na sufit. Teraz jednak nie dostrzegła znajomej poświaty; gdy otworzyła oczy, wciąż otaczała ją czerń, ciemniejsza i gęstsza niż kiedykolwiek wcześniej. Uniosła dłoń do twarzy i wytężyła wzrok, ale nic nie zobaczyła. Poczuła ukłucie lęku, bo w tym pokoju nigdy nie było całkiem ciemno. Sypiała tu wiele razy przed ukończeniem osiemnastu lat i każdej nocy w ciągu minionego miesiąca i zawsze po przebudzeniu widziała zarys mebli – niezależnie od godziny, pogody czy kwarty Księżyca. Teraz dokoła niej panowały egipskie ciemności, czuła się, jakby zamknięto ją w szczelnej skrzyni.

Jej oddech przyspieszył. Sięgnęła dłonią na oślep i namacała włącznik stojącej na stoliku lampki. Nacisnęła go, a wówczas zadygotała, bo chociaż usłyszała kliknięcie urządzenia, nadal widziała jedynie czerń. Usiadła na łóżku i potarła silnie oczy. Potem potrząsnęła głową i z zaciśniętymi powiekami odliczyła do pięciu. Wreszcie otworzyła oczy i jęknęła, bo ciemność dokoła niej pozostawała nieprzenikniona. Podniosła się chwiejnie i podeszła do drzwi, uderzając się przy tym w piszczel o krawędź łóżka. Wreszcie jej palce trafiły na drewnianą powierzchnię i po niej przesunęły się w stronę włącznika światła. Nacisnęła go kilkakrotnie i zaklęła, gdy nie przyniosło to żadnej zmiany. Poczuła, że z jej niewidzących oczu wytaczają się dwie łzy, i zadygotała ze strachu.

Ruszyła znowu w stronę lampki nocnej, wyciągając przed siebie ręce, a po chwili zasyczała, gdy palce jej dłoni dotknęły rozgrzanej powierzchni. Urządzenie działało, a jednak go nie widziała. Czerń otaczała ją jak sarkofag, nie widziała absolutnie nic, nawet marnej poświaty przebijającej się przez ślepotę, która spadła na nią niczym grom z jasnego nieba. Ponownie uniosła dłonie do oczu. Jej ręce dygotały, gdy tarła i drapała twarz, czując coraz większą panikę, jej oddech spłycił się i przyspieszył.

Pomyślała o Mai i zaszlochała mimowolnie, świadoma, że nie pozwolą jej zatrzymać dziewczynki, jeśli będzie niewidoma. Szansa na bycie matką znowu odejdzie w niepamięć i teraz nic nie będzie mogło jej przywrócić. Tknięta tą myślą, ruszyła w stronę drzwi, ale ponieważ źle wymierzyła odległość, uderzyła w nie całym ciałem i zachwiała się. Wreszcie chwyciła klamkę i puściła natychmiast, dygocząc coraz mocniej. Czując na palcach lepką wilgoć, uniosła je w stronę twarzy. Jej gardło ścisnęło się, gdy wyczuła dziwny, kojarzący się ze rdzą zapach. Stęknęła cicho, zdając sobie sprawę, z czym ma do czynienia.

Wytarła dłoń o piżamę na biodrze i ponownie sięgnęła do przodu. Przesunęła palcami po drzwiach, oddychając ciężko, bo pokryte były gęstą substancją powoli spływającą strumieniem. Zadarła głowę, ale nic nie widziała, tymczasem metaliczny zapach był coraz mocniejszy. Powietrze prześlizgiwało się przez jej ściśnięty przełyk z cichym świstem. Oderwała dygoczącą dłoń od drzwi i cofnęła się. Po chwili uderzyła łydkami o łóżko i usiadła na nim ciężko. Zaraz jednak zerwała się na równe nogi, bo materac również przesiąknięty był lepką wilgocią. Czuła ją na swoim siedzeniu, jej dłonie dygotały coraz mocniej, a tymczasem oczy, na których polegała od wielu lat, wciąż odmawiały posłuszeństwa. Dokoła niej były tylko czerń i ten paskudny zapach.

Drżącymi dłońmi sięgnęła ku drzwiom i ignorując mażącą się pod jej palcami wilgoć, nacisnęła klamkę. Nie rozumiała, co się dzieje, ale wiedziała, że po drugiej stronie korytarza śpi spokojnie jej Maja. Karolina musiała się upewnić, że nic jej nie jest. Musiała ją objąć, przytulić. A jak już będzie przekonana, że dziewczynka jest cała i zdrowa, powinna zabrać ją z tego domu, uciec, zanim ktoś zorientuje się, że nic nie widzi i odbierze jej córkę.

Stłumiła nagromadzony w jej gardle szloch, spowodowany faktem, że oto po raz kolejny w jej życiu świat chwiał się w posadach i miał runąć prosto na jej głowę. Znowu odbierano jej szansę na szczęście i nie zdołała zapanować nad rozbrzmiewającym w niej pytaniem „dlaczego?”. Poczuła bolesne uderzenia w klatce piersiowej, znowu przesunęła palcami po bezużytecznych oczach i ponownie nic to nie dało. Ruszyła naprzód, ale zamarła po trzech krokach, gdy nagle świat wypełniła jasność. Zamrugała gwałtownie i potarła powieki, a gdy spojrzała przed siebie, zorientowała się, że stoi o pół kroku od linii schodów. Cofnęła się gwałtownie, oddychając szybko, świadoma, jak niewiele dzieliło ją od upadku. Potoczyła wzrokiem po swoich dłoniach, zupełnie czystych. A potem zobaczyła, że w progu jednej z sypialni stoi Maja. Dziewczynka wpatrywała się w nią z determinacją.

– Kochanie, czemu nie śpisz? – Karolina podeszła do niej i przykucnęła obok.

Widok jej zatroskanej twarzy sprawił, że ulga spowodowana odzyskaniem wzroku była zaskakująco odległa.

– Obudził mnie hałas. Dobrze się czujesz?

– Tak. Chodź, położę cię do łóżka.

– Jesteś pewna, że dobrze się czujesz?

Maja zadała to pytanie z tak śmiertelnie poważną miną, że Karolina zawahała się, nim udzieliła odpowiedzi. Jednak gdy to zrobiła, jej głos brzmiał pewnie i stanowczo.

– Tak, Maju. Jestem pewna.

rozdział 6

1.

Kinga wróciła do domu krótko po wschodzie słońca. Na jej twarzy błąkał się rozmarzony uśmiech, gdy powiesiła kurtkę na haczyku w korytarzu i ruszyła wolnym krokiem do kuchni. Tam zamarła i spoważniała, bo przy stole zobaczyła Karolinę. Miała przymknięte powieki, a jej głowa kiwała się nad pustym kubkiem. Pod jej oczami ciemniały sine kręgi, a dokoła nich Kinga zobaczyła kilkanaście drobnych zadrapań.

– Kara… – odezwała się, siadając obok niej. Kobieta otworzyła oczy i spojrzała na nią półprzytomnie. – Kara, co się stało?

– Kinga. – Uśmiechnęła się. – Jak twój wieczór?

– Co ci się stało? Czemu tu siedzisz, jest bardzo wcześnie.

– Nie mogłam spać. – Skrzywiła się. – Miałam koszmarny sen, więc pomyślałam, że napiję się herbaty.

– Ale co ci się stało w twarz?

– Co się stało?

Karolina oprzytomniała, dotykając ostrożnie policzka. Potem wstała i przeszła do przedpokoju, gdzie na ścianie wisiało duże lustro. Zajrzała w nie i jej oczy rozszerzyły się na widok czerwonych śladów otaczających jej oczy.

– Co ci się stało? – zapytała ponownie Kinga, stając obok niej i przyglądając się zadrapaniom. – Wyglądasz jak ja, kiedy zaatakowała mnie dziewczyna mojego byłego.

– Niech to szlag – mruknęła Karolina, po czym wróciła do kuchni i zaczęła robić kawę. – Miałam w nocy bardzo dziwną sytuację i chyba…

Zamilkła, nie wiedząc, co właściwie powiedzieć. Kinga przyjrzała jej się z troską.

– Powiedz, o co chodzi.

– Zaraz. Daj mi dojść do siebie.

Podniosła dłoń, by potrzeć zmęczone oczy i syknęła, dotykając otaczających je ranek. Skrzywiła się, jej palce zadrżały.

– Która jest godzina?

– Koło piątej.

Karolina rozpromieniła się, spoglądając na siostrę.

– Zakładam, że twój wieczór był udany?

Kinga nie zdołała powstrzymać uśmiechu.

– Można tak powiedzieć. Kolacja była sympatyczna.

– Kolacja! – prychnęła Karolina, stawiając na stole dwa kubki kawy i wracając na krzesło. – Założę się, że to było tylko żałosne preludium.

– Nie takie żałosne, ale w sumie słowo „preludium” jest tutaj odpowiednie. Potem jeszcze długo rozmawialiśmy.

– Rozmawialiście?

Kinga przewróciła oczami.

– To też. I było miło.

– Widzę. I po co było się aż tak zapierać?

– Jeżeli powiesz: „a nie mówiłam”, to cię kopnę.

– W porządku. – Zaśmiała się. – Poszukam innych słów.

– Hej, co byś powiedziała, gdybym zaprosiła go dzisiaj na tę naszą imprezę? – zapytała Kinga po chwili, a jej siostra kiwnęła głową z uśmiechem.

– Proszę bardzo. Ale może zamiast zamawiać pizzę zrobisz tę swoją autorską? Wiesz, przez żołądek do serca.

– Aż tak mi na jego sercu nie zależy, ale mogę ją zrobić. – Kinga wzruszyła ramionami. – Pojadę do sklepu, gdy tylko będzie otwarty.

– Ja mogę pojechać – zaproponowała Karolina. – Możesz zostać i się przespać. Pewnie nie spałaś dużo minionej nocy.

– Wiesz… Nie poszłam z nim na ten spacer, żeby spać. Poza tym ty wcale nie wyglądasz lepiej. Powiesz mi, co się właściwie stało?

Karolina kiwnęła głową. Mimo to przez kilka minut siedziała w milczeniu, wpatrując się w parującą kawę.

– Miałam głupie sny – powiedziała wreszcie. – Nawet nie wiem, jak to opisać, jakieś durne koszmary. Ale potem… Pewnie byłam zaspana, może lunatykowałam, ale gdy się obudziłam…

Wzięła głęboki wdech i potrząsnęła głową, starając się uspokoić. Kinga obserwowała ją z napięciem, przestraszona nie na żarty, bo dotąd Karolina zawsze doskonale panowała nad nerwami.

– Kiedy się obudziłam, nic nie widziałam. Byłam ślepa, Kinga. – Spojrzała na siostrę szeroko otwartymi, błyszczącymi oczami. Ich białka były pocięte żyłkami, a powieki zaczerwienione. – Zapaliłam lampkę, a potem żyrandol, ale widziałam tylko czerń. To było okropne, bo lampka świeciła, była gorąca… – Uniosła lewą dłoń i zobaczyła na opuszkach zaczerwienienie powstałe, gdy dotknęła nagrzanej powierzchni. – Ale widziałam tylko ciemność. Nic innego. I pomyślałam o małej… O tym, że będę musiała ją oddać, bo nie będę w stanie się nią zaopiekować i… chciałam iść do niej. I mało brakowało, żebym spadła ze schodów. Stałam tuż przy krawędzi, kiedy znowu zaczęłam widzieć. Zobaczyłam Maję, przyglądała mi się przestraszona. Wszystko mi przeszło, ale… Kinga, nie wiem, co to miało być… Nie widziałam absolutnie nic, tylko ciemność, a przecież nikt nie pozwoliłby mi jej zatrzymać, gdybym… To było okropne, bo ona mnie potrzebuje, a ja jej…

Jej głos zadrżał i Kinga położyła dłoń na ramieniu siostry.

– Hej, oddychaj spokojnie – powiedziała łagodnie. – Wszystko jest w porządku. Wszystko widzisz, nic ci się nie stało. A w poniedziałek pojedziemy do okulisty, żeby sprawdził, czy nic tam się nie dzieje.

– Niewiele brakowało, żebym spadła ze schodów. A ona tam stała, widziałaby to wszystko… Jak mogłaby potem dojść do siebie?

– Przestań. Nic się nie stało. I nic się nie stanie.

Czuła, że ręka Karoliny dygocze, widziała, jak jej ramiona unoszą się i opadają nieregularnie, i zacisnęła zęby ze strachu.

– Może tę imprezę zrobimy gdzieś poza domem? – zaproponowała po chwili, ale Karolina potrząsnęła głową.

– Nie. W domu będzie lepiej, chcę, żeby Maja się do niego przyzwyczaiła. Będzie nam dużo trudniej, jak się wyprowadzisz.

– Nadal będę blisko. Pięć minut piechotą to żadna odległość.

Karolina kiwnęła głową i przymknęła oczy, oddychając spokojniej. Kinga jednak wciąż była przestraszona. Pomyślała o tym, co sama widziała poprzedniego dnia. I o tych cholernych nożach ułożonych w kółku jeszcze wcześniej. Były to już dwie przerażające i niepojęte sytuacje, które wydarzyły się w tym domu (a ona sama dwukrotnie spadła ze schodów, nawet jeśli za pierwszym razem ledwie z dwóch). A teraz jeszcze halucynacje Karoliny. Było to niepokojące i Kinga uniosła głowę, spoglądając na sufit w kierunku, gdzie znajdowała się sypialnia jej siostry. I gdzie jedenaście lat wcześniej przeżyła swój najgorszy koszmar.

2.

Wiktor zadzwonił, gdy jako jedna z niewielu klientów przechadzała się po sklepie, wybierając składniki na wieczorną kolację. Uśmiechnęła się i odebrała.

– Dzień dobry.

– Hej. Strasznie wcześnie wyszłaś. – Usłyszała w jego głosie zawód. – Nie mogłem zrobić ci ani obiecanego śniadania, ani kawy.

– Nie przejmuj się. Jeszcze będziesz miał okazję.

– Tak mówisz? Bardzo chętnie.

– Masz dziś dyżur? – zapytała, pchając przed sobą sklepowy wózek.

Dokoła niej panowała senna cisza, tylko z zamontowanych pod sufitem głośników pobrzmiewała delikatna melodia.

– Mam. Zaczynam za jakąś godzinę.

– A wieczorem?

– Wieczorem nie.

Zatrzymała się przy koszu pełnym pomarańczy i zmierzyła je krytycznym spojrzeniem.

– Dlaczego pytasz? – odezwał się po chwili milczenia Wiktor.

– Jeśli nie masz innych planów, możesz wpaść do nas dziś wieczorem. Urządzamy sobie małą imprezę, w zasadzie skład osobowy będzie taki sam jak wczoraj, ale tym razem planuję przygotować coś, co wymaga więcej niż kwadrans gotowania, a Kara namawia mnie na zagranie kilku piosenek. Chcemy, żeby mała czuła się tu jak w domu.

– Twoja siostra sprowadziła się tu niedawno?

– Tak, ale nie w tym rzecz. Powiem ci innym razem, nie przez telefon, bo chyba jakiś facet obserwuje mnie zza półki z przyprawami – westchnęła i ruszyła przed siebie. – Co ty na to?

– Z przyjemnością – odparł. – Wczoraj było miło, a skoro tym razem zamierzasz ugotować coś wyjątkowego, nie mogę tego przegapić.

– Nie przesadzałabym z wyjątkowym. Będzie domowa pizza.

– Brzmi świetnie. Co mam przynieść?

– Wystarczy twoja ujmująca osobowość. – Zaśmiała się. – I może butelka wina.

– Nie możesz mieć obu naraz. Decyduj.

– W takim razie wybieram wino.

– Spodziewałem się tego – parsknął, ale zaraz spoważniał. – Odnoszę wrażenie, że jest coś, co powinienem wiedzieć o twojej rodzinie, zanim tam przyjdę. Chodzi mi o to, żebym nie palnął jakiejś głupoty, powodowany moją ignorancją.

Zamyśliła się.

– Chyba tak, ale… tak jak ci powiedziałam, to nie jest temat na telefon.

– Rozumiem. Powinienem przyjść wcześniej?

– Nigdy w życiu. Będę zbyt zajęta gotowaniem, żeby rozmawiać z tobą o czymkolwiek. Niech pomyślę… Jesteś teraz u siebie?

– Nie. Idę na śniadanie do Tosta.

– Naprawdę otworzyli tu knajpę o nazwie „Tost”?

– Naprawdę. – Roześmiał się. – Ale, co ciekawe, mało kto zamawia tam tosty. Ja najczęściej decyduję się na naleśniki. Przyłącz się do mnie.

– Gdzie jest ten Tost? – zapytała, ruszając w stronę kas, a gdy jej odpowiedział, stwierdziła: – Jestem niedaleko. Dotrę tam za dziesięć minut, może tak być?

– Może. Poczekam na ciebie z zamówieniem.

3.

Kinga zaparkowała motor przy krawężniku i spojrzała na narożny budynek, nad wejściem do którego czerwienił się napis „Tost”. Uśmiechnęła się mimowolnie, widząc tę nieskomplikowaną, ale budzącą pozytywne skojarzenia nazwę, po czym zdjęła kask i przeczesała palcami włosy. Potem ruszyła do wnętrza restauracji.

Było to przytulne miejsce o stołach przykrytych kraciastymi obrusami i ścianach w pionowe biało-żółte pasy. W powietrzu unosił się smakowity zapach jajek, boczku i naleśników i Kinga poczuła, że jej żołądek domaga się swoich racji żywnościowych, i to natychmiast.

Wiktor siedział przy oknie, na lewo od wejścia. Uśmiechnął się na jej widok, a potem wstał i pocałował ją w policzek. Zamarła na chwilę zaskoczona, ale tego nie zauważył. Gestem zachęcił ją, by usiadła.

– To teraz wytłumacz mi, dlaczego rano tak po prostu uciekłaś – zażądał, wpatrując się w nią karcąco. – Nawet mnie nie obudziłaś.

Wzruszyła ramionami, ale milczała. Przede wszystkim dlatego, że nie potrafiła odpowiedzieć na jego pytanie.

Obok nich pojawiła się kelnerka. Kinga zerknęła w podaną kartę i zamówiła naleśniki z jagodami. Wiktor zrobił to samo, przywitawszy się z dziewczyną i zapytawszy ją najpierw o samopoczucie. Z ich rozmowy Kinga wywnioskowała, że jej towarzysz jest regularnym klientem Tosta.

– Masz rację – przyznała, gdy kelnerka oddaliła się. Słysząc to, Wiktor uniósł brwi, a jego komiczna mina sprawiła, że Kinga parsknęła śmiechem. Potem jednak pokręciła głową i spoważniała. – Jest coś, co powinieneś wiedzieć, zanim przyjdziesz do nas na kolejną kolację.

– Zamieniam się w słuch.

Kinga zastanawiała się przez chwilę, podczas której znajoma kelnerka przyniosła im kawę. Upiła łyk i skrzywiła się, a widząc to, Wiktor zaśmiał się.

– Nie trzeba było uciekać z mojego domu, dostałabyś smaczniejszą.

– Może i tak. Nieistotne. – Spojrzała na niego znad kubka. – Kilka dni temu byłyśmy na zakupach. Ja, Kara i Maja. W sklepie muzycznym zagadnął mnie jeden facet, byłam tam wtedy sama. Zapytał, czy wcześniej towarzyszyła mi siostra, a gdy potwierdziłam, to spytał o małą. Powiedziałam, że to jej córka, a on… no cóż, oznajmił, że czytał w jakimś szmatławcu, że Kara nie może mieć dzieci.

Kiwnął głową, a po jego minie wywnioskowała, że obiły mu się o uszy te same informacje. Westchnęła poirytowana.

– To prawda – podjęła. – Kara nie może mieć dzieci. Ale zawsze tego chciała. Dlatego adoptowała Maję. Mała jest z nami raptem od czterech dni, wszystko jest bardzo świeże. Niewiele o niej wiem, ale nie miała łatwego życia. Kara przechodzi samą siebie, żeby Maja czuła się u nas jak w domu.

Wiktor zawahał się, ale potem zapytał:

– Czy to na pewno dobry pomysł, żebym dziś przychodził? Powinna spędzać czas z wami.

Spojrzała na niego w zadumie.

– A chcesz przyjść?

– Chodzi mi o to, że może Maja…

– Odpowiedz. Tylko szczerze.

Spojrzał w jej zielone oczy i skinął głową. Rozchmurzyła się.

– Nie sądzę, żeby twoja obecność jej przeszkadzała, a ja bym chciała, żebyś przyszedł.

– Jak sobie życzysz. – Uśmiechnął się ciepło.

Chwilę później kelnerka postawiła przed nimi talerze ze śniadaniem. Kinga zaczęła jeść, ale on wciąż się jej przyglądał. Gdy uniosła wzrok, zapytał:

– To wszystko, co chciałaś mi powiedzieć?

– W zasadzie tak – potwierdziła. – Chodzi mi o to, żebyś podczas kolacji nie dopytywał małej o szczegóły. O jej ojca lub rodzeństwo. Jest tu krótko i nie chcemy przypominać jej o tym, co wydarzyło się wcześniej.

– Rozumiem.

I on skoncentrował się na śniadaniu, ale tym razem to Kinga nie odrywała od niego wzroku do chwili, gdy zerknął na nią pytająco.

– Dlaczego zapytałeś, czy to wszystko?

Zamyślił się, uciekając spojrzeniem w bok, a potem wzruszył ramionami.

– Wydawało mi się, że może chodzić o coś innego. Myliłem się.

– O co miało chodzić?

– Sam nie wiem… – przyznał. – Sądziłem, że to coś… Że to będzie miało jakiś związek z tym, co przydarzyło ci się wczoraj.

Kinga pokręciła głową, spoglądając na talerz.

– Nie. O tym nie będziemy rozmawiać.

Milczał przez chwilę, a potem wrócił do jedzenia. Cisza przedłużała się, a gdy Wiktor skończył jeść, zerknął na nią niepewnie.

– Czy nadal chcesz, żebym dzisiaj przyszedł?

– Oczywiście. Skąd to pytanie?

– Nie wiem – mruknął bez przekonania.

– Daj spokój, gdybym miała rezygnować z towarzystwa za każdym razem, gdy ktoś pyta o rzeczy, o których nie chcę rozmawiać, musiałabym zostać pustelnikiem.

– Jakoś nie widzę cię w tej roli – oświadczył, a ona parsknęła. – Muszę iść, jeśli mam zdążyć do pracy.

– Jesteś pieszo?

Kiwnął głową.

– Mogę cię podrzucić, jeśli chcesz – zaproponowała. – Będzie szybciej.

– Chętnie skorzystam. – Wiktor sięgnął do portfela i położył na stole kilka banknotów.

Skrzywiła się na ten widok.

– To o połowę za dużo.

– Nie zgadzam się. Nie pozwoliłaś mi zaserwować ci śniadania w domu, więc musisz jakoś to przeżyć.

– Co się dzieje ze światem? – jęknęła teatralnie. – Czy dziewczyna nie może iść do łóżka z facetem bez tej całej szopki dookoła?

Zaśmiał się.

– Pewnie może, ale nie tym razem. Odpłacisz mi wieczorną kolacją.

– I tak będziemy kręcić się w nieskończonej ósemce długów i spłat – mruknęła, rozśmieszając go. Potem wstała od stołu. – Przyjechałam tu motocyklem. Jesteś pewny, że chcesz, bym cię podwiozła?

– Pewnie.

– To zapraszam.

Wyszli przed restaurację i Kinga podeszła do zaparkowanego przy krawężniku harleya. Z jednego z bocznych schowków wydobyła zapasowy kask.

– Czasem używa go Kara – powiedziała. – Wskakuj.

Usiadła na siodełku i poczuła, jak jego ręce oplatają jej brzuch. Uśmiechnęła się, po czym ruszyła przed siebie. Wiedziała, że przyciska się do niej mocniej, niż było to potrzebne, by nie spaść podczas jazdy, ale nie przeszkadzało jej to. Miło było czuć za sobą jego obecność, a gdy dotarli przed szpital, odwzajemniła jego uśmiech.

– Bardzo dziękuję. – Oddał jej kask. – Zobaczymy się wieczorem, tak?

– Może późnym popołudniem, to ma być impreza dla dziewięcioletniej dziewczynki. Przyjdź koło piątej. Będziemy na ciebie czekać.

– O której zaczyna się koncert? – zapytał, a ona poczerwieniała.

– Koncert będzie w następny weekend. Dzisiaj zagram tylko kilka piosenek i to pewnie będą pioseneczki dla dzieci.

Przywołał na twarz minę wyrażającą głęboki żal i zawód, a ona się zaśmiała.

– Mam okazję zobaczyć Kantatę w akcji z bliska i nie usłyszę żadnego z moich ulubionych utworów?

– Większość moich tekstów nie nadaje się dla dzieci – parsknęła, a potem zmrużyła oczy. – Ale jeśli ładnie poprosisz, to może zagram ci coś później na dobranoc.

4.

Karolina spędziła sobotę na zabawach z Mają. Odkrywała osobowość swojej córeczki i była nią coraz bardziej oczarowana. Dziewczynka była nie tylko śliczna i grzeczna, ale też bardzo inteligentna. Zadawała wiele pytań i uważnie słuchała odpowiedzi. Coraz częściej odzywała się sama, a gdy to robiła, zaskakiwała swoim zasobem słów. Był w niej jednak pewien charakterystyczny smutek, typowy dla dzieci, które przeszły więcej, niż powinny. Jej głos zawsze był cichy i stonowany. Uśmiechała się, ale jak dotąd nie zdarzyło jej się zaśmiać, a jej skóra wciąż była blada i chłodna. Karolina zrzucała to na karb ciężkiego życia i okresu przejściowego – Maja musiała przywyknąć do nowego miejsca i nowych ludzi, a także uwierzyć, że to ostatni przystanek w jej tułaczce. To oczywiście miało potrwać, ale świeżo upieczona mama była gotowa zrobić wszystko, by jej w tym pomóc.

Z lękiem myślała o chwili, kiedy będzie musiała Maję skarcić lub jej odmówić. Dotąd dziewczynka dostawała wszystko, czego sobie zażyczyła. Wyjątek stanowiła sytuacja, kiedy to Kinga zdecydowała, że nie otrzyma profesjonalnej gitary. Maja przyjęła to dobrze, chociaż sama Karolina nie poczuła się najlepiej, gdy jej siostra odmówiła tego jej dziecku. Oczywiście wiedziała, że Kinga miała rację. Zakup takiego instrumentu dla dziecka i to takiego, które nie potrafi go używać, byłby lekkomyślny i pozbawiony sensu. Mimo to gdyby nie siostra, Karolina prawdopodobnie wydałaby ogromną sumę, byle tylko spełnić życzenie dziewczynki.

Miała świadomość, że przyjdzie czas, kiedy Maja nabroi. Kiedy będzie nieposłuszna, kiedy zacznie się buntować i sprawdzać, jak daleko może się posunąć. Karolina wiedziała, że będzie wówczas musiała wykazać się stanowczością, być może srogością. Przerażało ją to, ponieważ Maja została ukrzywdzona przez los dużo gorzej niż ona sama i chciała jej to wynagrodzić.

Słyszała dobiegający z kuchni śpiew Kingi. Jej siostra gotowała już od dwóch godzin, a Karolina nie mogła doczekać się przysmaków, które obiecała. Na kolację miała być pizza, ale wszystko wskazywało na to, że Kinga ma ochotę naprawdę ugościć Wiktora, bo przygotowywała też pieczywo czosnkowe (z własnoręcznie upieczonych bułek), lasagne oraz domowe lody na deser.

Maja uniosła spojrzenie znad kartki papieru, którą pokrywała kolorowymi liniami, i spojrzała na nią.

– Coś się stało, kochanie? – zapytała Karolina.

Zobaczyła na twarzy dziewczynki skupienie, wręcz wysiłek. Potem jednak Maja potrząsnęła jasną głową i wróciła do rysowania. Takie chwile zdarzały jej się od czasu do czasu. Momenty, kiedy koncentrowała się na czymś intensywnie, ale nigdy nie mówiła, w czym rzecz. Co więcej, kiedy się to działo, Maja zdawała się oderwana od rzeczywistości. Nie słyszała tego, co się do niej mówiło, nie reagowała na żadne słowa. Odpływała na kilka chwil, jej blade czoło marszczyło się lekko, ale potem wszystko przechodziło i dziewczynka była dokładnie taka jak zawsze. Mimo to Karolina zdecydowała, że jeśli po tygodniu lub dwóch te sytuacje nadal będą się zdarzały, zabierze dziewczynkę do lekarza.

Wstała z fotela i poszła do kuchni, oglądając się na skupioną na rysowaniu Maję. Potem zerknęła na Kingę, która kręciła się po pomieszczeniu, z włosami związanymi w dwa kucyki i w fartuszku kuchennym z nadrukiem ciała kobiety w bieliźnie.

– Skąd w ogóle to wytrzasnęłaś? – Karolina roześmiała się, spoglądając na rysunek.

Kinga zerknęła w dół i uśmiechnęła się.

– Dostałam od chłopaków – odpowiedziała. – Marek powiedział, że skoro nie zgadzam się gotować im w bieliźnie, to żebym chociaż nosiła to.

– W rzeczywistości wyglądasz lepiej niż to coś na fartuchu.

– Wiem. – Kinga wzruszyła ramionami. – Ale oni tego nie wiedzą. No, Marek wie, ale…

– Mówiłaś, że nie spałaś z chłopakami z zespołu, bo to mogłoby zaszkodzić grupie?

– I wciąż tak uważam. Nie spałam z Markiem, ale pewnego dnia wrócił do domu wcześniej, niż zapowiadał.

– I co zobaczył? – Karolina uniosła brwi z politowaniem.

– Mnie – odpowiedziała Kinga. – Gotującą w bieliźnie.

Jej siostra roześmiała się.

– I co powiedział?

– Zaproponował, że zrobi mi zdjęcie i zamówi nowy fartuszek, więc rzuciłam w niego solniczką. Ale nie martw się, potem miałam swoją zemstę.

– Aż boję się spytać.

Kinga wyszczerzyła zęby, co dziwnie kontrastowało z jej dłońmi siekającymi cebulę w tempie godnym profesjonalnego kucharza.

– Rozkręciłam zamek w jego łazience, żeby dostać się tam, gdy będzie brał prysznic – poinformowała Karolinę. – Uwierz mi, było na co popatrzeć. I nie chodzi mi o jego głupi wyraz twarzy.

– Tak, domyślam się. Czy to nie dziwne uczucie, mieszkać w jednym domu z trzema muzykami?

– Dlaczego dziwne? – Kinga spojrzała na nią. – Jesteśmy przyjaciółmi.

– Ale jesteś tam jedyną kobietą. A oni są muzykami – zaakcentowała ostatnie słowo, a jej młodsza siostra parsknęła.

– Ja też jestem muzykiem – odpowiedziała, kładąc nacisk na to samo słowo. – Nie dochodzi tam do żadnych orgii, jeśli to masz na myśli. Jesteśmy wszyscy kulturalni i takie rzeczy robimy poza domem. W obskurnych pokojach hotelowych lub łazienkach klubów.

– Kulturalni… Ręce opadają.

– Daj spokój, wiesz, że celowo to przerysowuję. – Kinga wciąż się uśmiechała. – Lubię mówić rzeczy, po których patrzysz na mnie jak na wariatkę. To zabawne.

– W takim razie musisz przez cały czas pękać ze śmiechu.

Kinga zachichotała, obracając w dłoni ogromny nóż i wpatrując się w siostrę.

– O której przyjdzie twój chłopak?

Nóż znieruchomiał, a na twarzy Kingi pojawiła się irytacja.

– O, a ja lubię mówić takie rzeczy – powiedziała Karolina. – Nie ma nic zabawniejszego niż twoja wkurzona mina.

– Cudownie – prychnęła. – Powiedziałam mu, żeby był koło piątej.

– Wyrobisz się?

– To nie moje pierwsze rodeo, Kara. – Kinga prychnęła lekceważąco, sięgając po patelnię i podrzucając skwierczącą na niej cebulę. – Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci, że go zaprosiłam?

– Absolutnie nie.

– A małej?

– Też nie. Powiedziała, że Wiktor jej się spodobał. Macie podobny gust.

– W końcu jesteśmy rodziną.

Karolina uśmiechnęła się na te słowa, a Kinga mrugnęła do niej.

– Jak twoje oczy? – zapytała po chwili.

– W porządku. Żadnych dziwnych incydentów, wszystko tak jak zawsze.

– To dobrze. A jak gorączka Mai?

– Dzisiaj nic nie zauważyłam.

Kinga kiwnęła głową z satysfakcją. Karolina odpowiedziała tym samym, a potem przyjrzała jej się, mrużąc oczy.

– Wciąż czekam na twoje wyjaśnienie – mruknęła. – Skąd te wszystkie siniaki?

– A jakie to ma znaczenie? – Kinga wzruszyła ramionami. – To tylko siniaki. Znikną. Uwierz, wyglądałam już gorzej.

– Pamiętam. Ale to nie znaczy, że teraz wyglądasz dobrze.

– Jeśli musisz wiedzieć, to spadłam ze schodów.

– Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć prawdy?

Kinga zaśmiała się i spojrzała na nią.

– To była prawda. Zaplątały mi się nogi i spadłam z kilku schodków. To wszystko.

– Zaplątały ci się nogi…

Przytaknęła w milczeniu, a Karolina zacisnęła wargi. Wierzyła, że Kinga powiedziała jej prawdę, ale była też przekonana, że w tym, co jej się przydarzyło, było coś więcej niż tylko niezdarność. Kinga potrafiła być niezdarna, ale rzadko zdarzało jej się to na trzeźwo. A kiedy wczoraj Karolina wróciła do domu, jej siostra była absolutnie trzeźwa.

Nie podobało jej się, że Kinga nie rozmawia z nią o tym, co dzieje się w jej głowie. Pewne lęki towarzyszyły jej od lat i Karolina akceptowała to, odniosła jednak wrażenie, że jej siostra nie radzi sobie całkowicie z powrotem do domu. A kiedy Kinga sobie z czymś nie radziła, miała zwyczaj popełniania naprawdę głupich błędów.

5.

Chociaż tekst piosenki był żałośnie infantylny i opowiadał o szczeniaku biegnącym przez las, Wiktor nie odrywał od niej spojrzenia aż do chwili, gdy ostatnie dźwięki gitary przebrzmiały, a Maja i Karolina zaczęły bić brawo. Kinga przewróciła oczami, spoglądając na uśmiechniętą siostrzenicę i zastanawiając się, co ma zrobić, by wreszcie skłonić dziewczynkę do śmiechu. Piosenka o piesku, którą napisała specjalnie dla niej, była zabawna i Kinga widziała, że Karolina oraz Wiktor parsknęli kilkakrotnie, jednak Maja poprzestała na uśmiechu. Jej buzia była równie biała, co zawsze.

Kinga siedziała na krześle ustawionym na środku salonu. Wiktor i Karolina zajęli dwa fotele, a Maja obserwowała ją z kanapy. Jej błyszczące oczy z uwagą wpatrywały się w piosenkarkę.

– Wiem, jak mogłabyś wywołać kiedyś konsternację, będąc na scenie – odezwał się Wiktor, a Kinga przechyliła głowę z zainteresowaniem.

– Nie podpowiadaj – jęknęła Karolina. – Ona i bez tego nieźle sobie z tym radzi.

– Tak, wiem, ale… gdybyś podczas koncertu zagrała taką piosenkę, to miny wszystkich byłyby tego warte.

Kinga parsknęła śmiechem.

– Genialne – oświadczyła. – To jest dopiero coś, czego nikt się nie spodziewa.

– Zagrasz jeszcze? – zapytała Maja, a ona pokiwała głową, patrząc na nią z radością.

– Co byś chciała?

– Sweet Home Alabama – odpowiedziała, a troje dorosłych otworzyło usta ze zdumienia.

– Lynyrd Skynyrd. – Kinga z uznaniem pokiwała głową. – Nie sądziłam, że dzieciak w tym wieku będzie znał taką piosenkę. Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem, mała.

Wiktor przyglądał się z uśmiechem urzeczonej minie Mai, gdy Kinga śpiewała kolejne zwrotki. Dziewczynka wyglądała na zadowoloną, ale ratownika zastanawiał kolor jej skóry. Na jej policzkach nie było ani śladu rumieńca i gdyby nie miodowe włosy i chabrowe oczy, uznałby Maję za pozbawionego pigmentu albinosa.

Kinga skończyła grać i spojrzała pytająco na siostrzenicę.

– Co dalej?

– Here I go again – odpowiedziała bez wahania.

Kinga zaśmiała się i kiwnęła głową, koncentrując się na muzyce. Śpiewając, przyglądała się dziewczynce i ku swojemu zadowoleniu dostrzegła, że jej drobne usta poruszają się, bezgłośnie wypowiadając razem z nią słowa piosenki. Bardzo chciała usłyszeć Maję śpiewającą, zastanawiała się, ile jest w niej talentu muzycznego.

Zamilkła między zwrotkami, podczas gdy jej palce wciąż tańczyły na strunach gitary.

– Zaśpiewaj ze mną, mała – zaproponowała, a oczy Mai się rozszerzyły. – Widzę, że znasz tekst.

Dziewczynka spojrzała na Karolinę, która kiwnęła zachęcająco głową. Wówczas Maja wpatrzyła się w Kingę i gdy ta zaczęła refren, przyłączyła się do niej nieśmiało.

And here I go again on my own

Goin’ down the only road I’ve ever known

Like a drifter I was born to walk alone

An’ I’ve made up my mind, I ain’t wasting no more time…

Maja nie znała całego tekstu, a większość słów w obcym języku wypowiadała nieprawidłowo, ale jej głos brzmiał czysto i uroczo. Potrzebowała czasu i treningu, ale niewątpliwie miała potencjał. Kinga kiwała głową do rytmu, zachęcając dziewczynkę, by nie przerywała.

Gdy skończyły, uśmiech Mai był szeroki i radosny. Kinga zerknęła na siostrę i dostrzegła w jej oczach łzy. Odłożyła gitarę.

– Jak podrośniesz, pojedziemy razem w trasę – oświadczyła, siadając obok dziewczynki i otaczając ją ramieniem. – Chcesz być ze mną w zespole?

– Co to znaczy „w trasę”?

– To znaczy, że będziemy jeździć po różnych miastach i dawać razem koncerty.

– I nie będziemy miały domu? – zapytała z lękiem, a jej oczy rozszerzyły się.

Kinga poczuła ukłucie w sercu, ale nie przestawała się uśmiechać.

– Będziemy. Czasem pojedziemy w trasę, a potem wrócimy do domu i będziemy jadły dużo lodów. Co ty na to?

– Lubię lody.

– Pewnie. Ja też. Dlatego nauczyłam się je robić.

– Mnie też nauczysz?

– Oczywiście, jeśli tylko będziesz chciała. Możemy zrobić je razem jutro, co ty na to?

– Tak. – Maja kiwnęła głową, wpatrując się w nią z szeroko otwartymi oczami i poważną miną. Potem zerknęła na Karolinę. – Będę mogła?

– Oczywiście, kochanie. Ale to jutro. Dzisiaj jest już późno, czas do łóżka.

Maja wstała z miejsca i razem zaczęły wchodzić na górę. Kinga odprowadzała je wzrokiem, uśmiechając się. Dopiero po chwili spojrzała na Wiktora.

– Ona się cholernie szybko przywiązuje jak na dzieciaka po przejściach.

– Do was dwóch trudno się nie przywiązać – powiedział, wstając z fotela i siadając obok niej. – Fajny koncert.

– Dzięki. – Uśmiechnęła się, po czym wróciła na swoje krzesło, biorąc do ręki gitarę. Szarpnęła delikatnie za struny, błądząc gdzieś myślami.

– Mogę cię o coś spytać? – odezwał się Wiktor po chwili, a ona podniosła wzrok, nie przestając grać. Kiwnęła głową. – Czy Maja jest całkowicie zdrowa?

Jej palce zamarły.

– O ile mi wiadomo, to tak. Dlaczego pytasz?

– Jest okropnie blada. Tak samo było wczoraj. Nie ma na policzkach żadnych kolorów, to dziwne.

– Prawda – przyznała, krzywiąc się. – Zauważyłam to. Jest taka cały czas, od kiedy do nas przyjechała. Z tego, co mówiła Kara, to był tylko jeden moment, kiedy miała rumieńce, ale wtedy miała też gorączkę, więc to nic dobrego.

– Zgadzam się. Jeśli nic się nie zmieni, powinnyście zabrać ją do lekarza – poradził, a Kinga pokiwała głową.

– Też o tym pomyślałam. Powiem Karze, żeby zadzwoniła też do Renaty i zapytała, jak bywało przed przyjazdem do nas.

– Kto to jest Renata?

– Była jej opiekunką w domu dziecka. Pośredniczyła w adopcji, więc zna akta Mai. Kara mówiła mi, że Maja nie cierpi na żadną chorobę, pytała o to wcześniej. Czy możliwe jest, żeby to była po prostu taka jej cecha?

– Trudno powiedzieć… – Zastanawiał się przez chwilę. – Ludzie są różni, ale byłby to pierwszy raz, kiedy słyszę o czymś takim. Taka bladość z reguły nie jest oznaką zdrowia, ale jeśli Maja była przebadana, jeśli jest zdrowa i tak ma od zawsze…

– Tak czy inaczej będziemy musiały to sprawdzić.

Oparła brodę na boku gitary, zastanawiając się nad tym. Polubiła Maję i nie chciała, by cokolwiek jej się stało. A potem pomyślała o gorączce, która męczyła małą poprzedniego dnia. I o tym, co działo się w tym czasie z nią samą. O wizji, którą miała, o samoistnie trzaskających drzwiach sypialni Karoliny, o kałuży karmazynu na podłodze i dziwnym, niemożliwym cieniu, który widziała. Spadła wówczas ze schodów. Miała szczęście, bo nie stało jej się nic poważnego, ale równie dobrze mogło się to zakończyć tragicznie. W tej samej chwili Maja nalegała, by jak najszybciej wrócić do domu, wręcz zażądała tego, gdy dowiedziała się, że Kinga jest tam sama. Co to mogło oznaczać?

– O czym myślisz, Kantata? – Wiktor wyrwał ją z zadumy, ale zanim zdążyła się odezwać, do salonu weszła Karolina, unosząc brwi w reakcji na ostatnie z wypowiedzianych przez niego słów.

– Odważnie – stwierdziła. – Nie każdemu wolno używać tego słowa. Kiedy ja ją tak nazywam, obrywam pierwszą rzeczą, którą ma pod ręką. Co nie, Kantata?

Kinga zerknęła na nią z irytacją, a ona parsknęła śmiechem. Potem usiadła i spojrzała na Wiktora.

– Jak długo mieszkasz w Kaliach? Nie dorastałeś tutaj, prawda?

– Przeprowadziłem się tutaj pięć lat temu – przyznał. – Skąd wiesz? Wy przecież też nie mieszkacie tu długo, tak powiedziała Kinga.

Karolina spojrzała na siostrę, ale ta wpatrywała się w struny gitary, które ożywały pod jej dotykiem.

– Wróciłam do miasta miesiąc temu – potwierdziła – ale spędziłam tu pierwsze dziewiętnaście lat swojego życia. To mała mieścina i większość dzieciaków znała się przynajmniej z widzenia lub plotek.

– Rozumiem. – Kiwnął głową. – Wróciłaś, żeby tutaj wychowywać Maję, prawda?

– Zgadza się. Lubiłam tu mieszkać jako dzieciak, jest tu bezpiecznie i urokliwie. Chociaż od naszej wyprowadzki miasteczko trochę się rozrosło, nadal wszędzie da się dojść pieszo.

– To prawda. Mnie też się tutaj podoba, chociaż była to duża zmiana. Większość życia spędziłem w stolicy, gdzie królują tramwaje, autobusy i metro, a o chodzeniu pieszo krążą wyłącznie miejskie legendy.

Kinga zaśmiała się, a on zerknął na nią. Wciąż koncentrowała się na drgających strunach gitary, ale przysłuchiwała im się uważnie. Wygrywane przez nią dźwięki działały na niego kojąco, miał ochotę po prostu siedzieć i ich słuchać.

– Co więc skłoniło cię do przeniesienia się na prowincję? – zapytała Karolina z ciekawością. – Wielkie miasto ci zbrzydło?

– W zasadzie nie. Lubię życie tutaj, ale jest też wiele plusów mieszkania w stolicy. Dużo kin i sklepów, różne koncerty i tak dalej. Miasto pulsuje swoim własnym rytmem, który zawsze lubiłem.

– To dlaczego się przeprowadziłeś? Jeśli nie masz nic przeciwko, że pytam…

– Nie, w porządku. To stare dzieje. Przeprowadziłem się tu dla kobiety, z którą byłem wówczas zaręczony. Aneta, podobnie do was, dorastała w Kaliach, ale nigdy się nie wyprowadziła, nie licząc kilku lat, kiedy studiowała.

– Zaręczony… – Karolina pokiwała głową, nasłuchując zmiany w melodii wygrywanej przez siostrę, ale nic takiego nie miało miejsca. – Poważny powód. I co się stało?

Milczał przez chwilę. Kinga podniosła na niego spojrzenie, ale on wpatrywał się w swoje dłonie.

– Zginęła tydzień przed ślubem – odpowiedział. – W wypadku samochodowym.

– Przykro mi – powiedziała Karolina, a on uśmiechnął się ponuro.

– Dzięki. To było ponad cztery lata temu.

– Ale zostałeś tutaj, chociaż jej już tu nie było.

– Zostałem. Kalie rzuciły na mnie urok. Te stare kamienice, które są w rynku. Rzeka i drewniany most nad nią. Park i ten labirynt kwiatów w środku. Ogromny domek na drzewie, w którym bawią się dzieciaki. Cisza, spokój i tlen. Jak pomieszkałem tutaj przez kilka miesięcy, nie chciałem już wyjeżdżać. Wciągnęło mnie małomiasteczkowe życie. Zabawne, prawda?

– To fajne miasto. – Karolina odwzajemniła jego melancholijny uśmiech. – Daleko mieszkasz?

– Niedaleko. Pół godziny pieszo. Pięćdziesiąt minut, jeśli wybiera się drogę przez park – dodał, zerknąwszy na Kingę z błyskiem w oku. Nie patrzyła na niego, więc wrócił spojrzeniem do Karoliny. – Mam taki miniaturowy domek, który stoi obok parku. Drewniany, przed którym rosną dwie wiśnie.

– Tak, pamiętam go. Jak byłam dzieckiem, mieszkał tam pewien gbur, który zawsze wrzeszczał na nas, kiedy chciałyśmy na wiosnę zerwać gałązkę kwiatów. Pamiętasz, mała?

– Pamiętam – odpowiedziała Kinga, kiwając głową.

– Mieszkałyście gdzieś w pobliżu, jak byłyście młodsze? – zapytał Wiktor, a Kinga poczuła gorąco w dole brzucha.

– Tutaj – odparła Karolina, rozkładając ręce. – W tym domu.

– Naprawdę? Wynajmowałyście go, kiedy was nie było?

– Nie. Gdy wyjechałyśmy, nasza matka sprzedała dom. Odkupiłam go w tym roku. Chciałam, żeby Maja dorastała tutaj.

– To fajny dom. – Pokiwał głową, a potem spojrzał na Kingę. – Dziwię się, że wynajęłaś inne mieszkanie, mając do dyspozycji takie lokum.

Zacisnęła wargi, oddychając ciężko, ale nie odpowiedziała ani nie podniosła wzroku. Wiktor przyglądał jej się przez chwilę, a potem przeniósł spojrzenie na Karolinę. Jej mina powiedziała mu, że palnął głupstwo, chociaż nie rozumiał, na czym mogło polegać.

– Wybacz – powiedział do Kingi. – Nie będę się wtrącał.

– Nie przejmuj się – odparła, chociaż palce, którymi trącała struny, zrobiły się sztywne i chłodne. – To bez znaczenia.

Spojrzał na starszą z sióstr, która w milczeniu pokręciła głową. Atmosfera w pokoju ochłodziła się i miał wrażenie, że to wyłącznie jego wina. Zacisnął dłonie, wpatrując się w Kingę, której palce zwolniły. Teraz z instrumentu wypływały spokojne, melancholijne dźwięki, a jej twarz wygładziła się. Potem podniosła spojrzenie i uśmiechnęła się do niego ciepło.

– Cieszę się, że się do nas dzisiaj przyłączyłeś – powiedziała. – Kto by pomyślał, prawda?

Odpowiedział uśmiechem, ale potem jego serce przyspieszyło. Widział wciąż poruszające się palce Kingi i ledwie dostrzegalne drganie strun, które szarpała, ale dźwięk gitary ucichł. Zamiast niego pokój wypełniło wibrujące brzęczenie, które w jednej chwili zagłuszyło wszystko inne. Mina Kingi powiedziała mu, że i ona usłyszała ten dziwny dźwięk. Przestała grać, ale wciąż nie odkładała gitary. Wiktor poczuł, jak męczący uszy zgrzyt wypełnia jego głowę, zagłusza bicie jego serca, oddech i wszystko dokoła. Nagle miejsce, w którym się znajdował, stało się zupełnie nierealne. Potrząsnął głową i zamrugał, ale to nie pomogło. Kolory były teraz bardziej jaskrawe, krawędzie nakładały się na siebie, falowały i zamieniały miejscami. Po minach Kingi i Karoliny rozpoznał, że i one odbierają te wrażenia i że są równie zaniepokojone.

Zerknął na Karolinę. Jej usta poruszyły się, ale nie usłyszał słów. Brzęczenie przybrało na sile, było jedynym dźwiękiem, który słyszał. Czuł, jakby to jego czaszka wibrowała i trzęsła się, jakby była wypełniona przesypującymi się ołowianymi kulkami. Przeniósł spojrzenie rozszerzonych oczu na Kingę i wówczas poczuł, że brakuje mu tchu. Wciąż siedziała na krześle po drugiej stronie salonu. Przycisnęła dłonie do uszu, oparłszy gitarę o piersi, i wodziła błyszczącymi oczami dokoła. Nie widziała, jak za jej plecami wysoki regał zastawiony książkami powoli odchyla się od ściany. Wiktor poderwał się, widząc, że szczyt mebla przesuwa się coraz bardziej. Jego ruchy były ospałe, jakby salon wypełnił się oleistym płynem, hamującym go i oblepiającym jego kończyny. Wyciągnął dłonie przed siebie, widząc, jak przeraźliwie powoli przesuwają się ku górze, zrobił dwa ospałe kroki w kierunku przewracającego się mebla i wstrzymał oddech.

Dziesiątki książek bezgłośnie zwaliły się na Kingę, która wtuliła głowę w ramiona, ale Wiktor zdołał chwycić regał tuż przed tym, gdy miał uderzyć w jej głowę. Zgiął się przy tym, dopchnięty do podłoża jego ciężarem, i stęknął, ale tego nie usłyszał. Poczuł okropny ból w barku, na którym oparła się jedna z półek. Kinga zerwała się i z gitarą w rękach skoczyła do przodu. Krzesło opadło bezszelestnie na podłogę. Wiktor odwrócił głowę i zobaczył, że Karolina również wstała z miejsca. Szła ku drzwiom salonu, ale zanim tam dotarła, ciężki fotel, na którym siedziała przed chwilą, przesunął się i uderzył ją silnie w brzuch, dociskając do ściany. Zgięła się z grymasem bólu na twarzy, jej usta rozwarły się, gdy uderzenie wycisnęło powietrze z jej płuc.

Wiktor puścił regał, który zwalił się bezdźwięcznie na podłogę i leżącą na niej warstwę książek. Kinga zdążyła już odłożyć gitarę na kanapę i dopadła do siostry, usiłując odepchnąć fotel. Nie zdołała. Wiktor również chwycił za jego krawędź, czując, że zaczyna głuchnąć od tego nieznośnego brzęczenia. Jego czaszka pulsowała irytującym bólem. Miał wrażenie, jakby jego gałki oczne miały eksplodować, wibrowały w ten sam paskudny sposób, co dźwięk w jego uszach, boleśnie i nieprzyjemnie. Jego zęby dzwoniły o siebie, a powietrze z trudem docierało do jego płuc.

Fotel wciąż dociskał Karolinę do ściany, a jej mina powiedziała im, że wbijające się w przeponę oparcie utrudnia jej oddychanie. Miała szkliste oczy, jej usta otwierały się gwałtownie jak u wyjętej z wody ryby. Wiktor szarpnął ponownie, ale nie zdołał jej uwolnić. Sekundę później zaklął głośno (czego nikt nie usłyszał), gdy niski stolik znajdujący się przed chwilą metr dalej wbił się z impetem w jego piszczel. Zacisnął zęby i wówczas jego spojrzenie padło na twarz Kingi. Z ruchu jej warg wyczytał imię Mai, ale potrząsnął głową i wskazał na nią palcem. Nie patrzyła już na niego, wcisnęła się w szczelinę między oparciem fotela i ścianą i stojąc obok siostry, naparła na mebel wraz z nią. Wiktor widział, jak poprzeczna krawędź oparcia wciska się coraz głębiej w jej brzuch. Jej twarz wykrzywił ból, ale gdy na niego spojrzała, powtórzyła tylko imię Mai.

Wbiegł na górę i chwilę później otworzył drzwi do sypialni dziecka. Maja leżała na łóżku, a on dostrzegł na jej twarzy rumieniec. Opadł na kolana i dotknął jej czoła. Było rozpalone i suche, ale gdy to zrobił, oczy dziewczynki otworzyły się. Spojrzała na niego pytająco, a potem jej wargi zadrżały. Usiadła na łóżku i zacisnęła powieki, przyciskając do nich palce.

Chciał coś do niej powiedzieć, uspokoić ją, ale nie słyszał własnego głosu. Dotknął jej drżącej dłoni, która parzyła jak rozgrzane węgle. Chwilę później brzęczenie w jego głowie zaczęło cichnąć. Z oddali usłyszał krzyki, wróciło dudnienie krwi w uszach i łomot jego serca – głośny i przyspieszony. W tym samym czasie temperatura skóry Mai zaczęła opadać.

Dopadł włącznika światła i ku swojej niewypowiedzianej uldze usłyszał kliknięcie. Pomieszczenie zalał blask żyrandola, a Wiktor zamarł ze zdumienia, bo na jego oczach rumieniec na twarzy dziewczynki zaczął blednąć. Kilka sekund później nie było po nim śladu. Jej skóra znowu miała kolor kości słoniowej, a gdy dotknął jej czoła, okazało się lodowate.

– Maja, dobrze się czujesz? – zapytał i odetchnął, gdy usłyszał własny głos.

– Dobrze – powiedziała, a potem spojrzała na niego z przerażeniem. – Gdzie Karolina i Kinga?

Zanim zdążył odpowiedzieć, wypadła z łóżka i w piżamie pomknęła ku schodom. Ruszył za nią, ale była szybsza, niż się spodziewał i nie zdołał powstrzymać jej przed zbiegnięciem na dół. Zatrzymał się obok niej w progu salonu i westchnął ze zgrozą.

Kinga zdołała odsunąć fotel i Karolina klęczała teraz na podłodze, trzymając się za obolały brzuch. Cały dywan zasłany był książkami, przewrócony regał spoczywał wykrzywiony na resztkach połamanego krzesła. Stolik do kawy leżał przewrócony na bok, a Kinga stała na środku salonu, obejmując się ramionami i oddychając spazmatycznie. Jej twarz była jeszcze bledsza niż u Mai, spojrzenie miała błędne, a jej otwarte usta drgały.

Karolina zobaczyła Maję, która przyglądała jej się ze łzami w oczach, i podniosła się z trudem. Potem usiadła na fotelu i wyciągnęła ręce do dziewczynki, a ta wtuliła się w nią i zaczęła płakać. Wiktor tymczasem podszedł do Kingi i zajrzał jej w twarz. Widział w jej spojrzeniu przerażenie, traumę i ból. Dostrzegł, że przesuwa palcami prawej ręki po zgięciu lewej i jęknął w duchu. Objął ją, ale wyrwała się, spoglądając na niego ze strachem. Potem wybiegła z pokoju. Usłyszał trzask drzwi łazienki, a potem odgłos wymiotowania.

rozdział 7

1.

Karolina nie rozumiała, co wydarzyło się tego wieczoru, ale nie protestowała, gdy Wiktor zaproponował, żeby tę noc spędziły u niego. Błyskawicznie zebrała kilka najważniejszych rzeczy i już wkrótce zaparkowała samochód przed jego domem. Nie dyskutowała również, gdy odstąpił własną sypialnię jej i Mai. Nie zgodziłaby się na taki układ, gdyby była sama, ale jej córeczka potrzebowała odpoczynku i poczucia bezpieczeństwa. Dlatego wspólnie z nią wpełzła do łóżka i przytulała ją, gdy Kinga śpiewała Mai kołysankę. Pomimo wydarzeń tego wieczoru jej głos był pewny i czysty, chociaż oczy dziewczyny błyszczały niebezpiecznie. Jej spojrzenie było odrobinę rozbiegane, jakby rozglądała się w poszukiwaniu czegoś, co nie do końca chciała znaleźć.

– Zaraz wrócę, kochanie – powiedziała Karolina do Mai, całując ją w czoło, po czym zerknęła na siostrę. – Zostań z nią.

Wyszła z sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Spojrzała na Wiktora, który siedział na fotelu w salonie z butelką piwa w ręce i zdezorientowanym wyrazem twarzy.

– Możemy porozmawiać? – zapytała, a on kiwnął głową. Usiadła na drugim fotelu i nachyliła się w jego stronę. – Co właściwie wiesz o Kindze?

– Znam ją od kilku dni – przyznał i upił łyk piwa. – Więc niewiele. Ale sądzę, że wiem, o co chcesz zapytać. Wiem o jej problemie i nie pozwolę jej na to. Przynajmniej dopóki będę w pobliżu.

Odetchnęła zadowolona, że nie musi z nim rozmawiać o uzależnieniu siostry. Była to jej prywatna sprawa i w normalnym warunkach Karolina nigdy nie wspomniałaby o tym Wiktorowi. To prawo przysługiwało wyłącznie Kindze. Teraz jednak sytuacja była na tyle niebezpieczna, że machnęła ręką na dyskrecję – jej priorytetem było, by Kinga nic nie wzięła.

– Co tam się stało? – zapytał Wiktor, a ona skrzywiła się.

– Nie mam pojęcia. Nie rozumiem nic z tego… Czy w pokoju Mai też się coś działo?

Pokręcił głową, marszcząc czoło w zadumie.

– Nie, ale… coś było nie tak. Przez chwilę miałem wrażenie, że ma gorączkę, była rozpalona. Ale potem jej przeszło, momentalnie.

– Dziękuję, że do niej poszedłeś.

– Nie ma sprawy. Chcesz się czegoś napić?

– Bardzo, ale nie teraz. Muszę iść do Mai. Dziękuję ci, że możemy tu dziś przenocować.

Pięć minut po tym, jak Karolina znikła za drzwiami sypialni, przeszła przez nie Kinga. Wiktor dostrzegł, że jej palce przesuwają się bezwiednie po przedramieniu drugiej ręki, i skrzywił się.

– Piwa?

– Cholernie proszę.

Wstał z fotela i wrócił po chwili, podając jej butelkę. Pociągnęła kilka sporych łyków, po czym wytarła usta wierzchem dłoni.

– Jak się czujesz? – zapytał.

– Zajebiście.

Przewrócił oczami z irytacją.

– Czy wiesz, co tam się wydarzyło? – zapytał.

Jej usta zadygotały. Była roztrzęsiona i nie udało jej się zapanować nad wyrazem twarzy.

– Chodź, wyjdziemy przed dom – zaproponował, wstając. – Nie będziemy im przeszkadzać.

Zawahała się, po czym kiwnęła głową. Zagłębili się w ciepłą letnią noc. Kinga przeszła kilka kroków i usiadła na masce samochodu Karoliny. Wiktor przystanął na wprost niej, opierając dłonie na jej udach.

– To był naprawdę miły wieczór – stwierdził, a ona parsknęła mimowolnie. – Zanim odwiedziły nas gremliny.

– Cholerne stwory – mruknęła z bladym uśmiechem. – Nie trzeba nam było karmić ich po północy.

– Twojej kuchni trudno się oprzeć. Jeszcze nie widziałaś, w co ja się zamieniam, kiedy jem po nocy.

– Dziękuję ci za pomoc – odetchnęła i oparła głowę na jego klatce piersiowej.

Objął ją, ale nie odpowiedział. Miał ochotę, pragnął zapytać ją o mnóstwo spraw, ale uznał, że jeszcze będzie okazja. Kinga była zmęczona i przestraszona, to nie był dobry moment, by brać ją pod ostrzał pytań. Ale tyle ich było. Na przykład: jaki związek jest między tym, co wydarzyło się tej nocy a tym, co przydarzyło się poprzedniego dnia Kindze? Co zobaczyła w tamtej sypialni? Dlaczego za wszelką cenę chce wyprowadzić się z domu swojego dzieciństwa? Co wydarzyło się w tym domu, że po tylu latach nadal się go bała?

Kinga podniosła głowę i wpiła się w niego ustami. Odwzajemnił pocałunek, czując, że jej ręce sięgają do paska jego spodni. Dotknął jej piersi i poczuł przyspieszone bicie jej serca. Drugą ręką przesunął w dół jej kręgosłupa.

Kinga otworzyła usta, całując go z coraz większym zapałem. Jej dłonie poczynały sobie coraz śmielej i Wiktor uśmiechnął się mimowolnie. Potem oderwał się od niej, oddychając ciężko. Spojrzała na niego z wyrzutem, a on parsknął.

– Kantata, siedzimy na masce samochodu na zewnątrz – wydyszał. – To nie jest właściwe miejsce.

– Masz rację – mruknęła, ale jej dłoń powędrowała w tym samym kierunku, gdzie znajdowała się przed chwilą. Jęknął cicho, przymykając na moment oczy. – To nie to samo, co park.

Zsunęła się z samochodu i sięgnęła do kieszeni spodni, wydobywając stamtąd kluczyki do samochodu Karoliny. Wiktor chwycił ją za nadgarstek tej ręki, która wędrowała po jego ciele, i odsunął od siebie.

– Poczekaj – sapnął. – Bo nie wytrzymam.

Zaśmiała się cicho, a potem odblokowała drzwi samochodu. Następnie przeszła na tył i wpełzła do bagażnika, rozkładając oparcia siedzeń na płasko. Wyciągnęła do niego rękę, którą ujął z uśmiechem.

2.

Kinga zatrzymała się kilka metrów przed domem i wbiła wzrok w zamknięte drzwi, marszcząc nos. Wiktor spojrzał na nią z troską i chwycił za rękę.

– Jesteś pewna?

– A mamy wybór? – jęknęła. – To znaczy ty masz. Ja nie mam. Kara potrzebuje pomocy, musi teraz zająć się Mają, a przecież nie możemy jej tu przyprowadzić, dopóki tam nie ogarniemy. Ale ty nie musisz tam iść. Mogę załatwić to sama.

– Jasne – przyznał, nie odrywając od niej wzroku. – Mogłabyś. Ale nie musisz. Chętnie pomogę.

– Co jest z tobą nie tak? Nie zostałeś dostatecznie wiele razy oszukany, że tak w kółko chcesz pomagać? W pracy to rozumiem, taką karierę wybrałeś, ale po robocie możesz być po prostu samolubnym gburem, jak większość ludzi.

Zaśmiał się i pokręcił głową.

– Nie wszyscy tacy są.

– Nie. Niektórzy są dużo gorsi.

– Załatwmy to – zaproponował, a ona kiwnęła głową, poważniejąc. Sięgnęła do kieszeni i wyjęła klucze, po czym ruszyła w kierunku drzwi wejściowych.

To ona zaproponowała Karolinie, że ogarnie salon z chaosu, jaki rozpętał się w nim wczoraj. Trochę trwało, zanim ją do tego przekonała, pomogły jednak argumenty, że nie mogą zabrać Mai do domu, dopóki nie przywrócą mu właściwego stanu, a Karolina nie powinna jej teraz zostawiać. To jej potrzebowała dziewczynka i było to widać. Pokazywały to spojrzenia, które rzucała na swoją nową mamę, wciąż upewniając się, że jest obok. Właściwie od kiedy wstała tego ranka, nie odstąpiła jej na krok. Jedyną przerwę stanowiły trzy minuty, kiedy Karolina musiała skorzystać z toalety, a nawet wówczas Maja stała przy drzwiach, oczekując na jej wyjście.

Tak jak Karolina długo kręciła nosem na pomysł, by Kinga w pojedynkę zajęła się sprzątaniem salonu, tak samo Kinga usiłowała odwieść Wiktora od chęci udzielenia jej w tym pomocy. Nie zdołała, więc koniec końców we dwoje ruszyli do domu, pozostawiając Karolinę i Maję w tym samym miejscu, gdzie spędziły noc.

Kinga przekręciła klucz w zamku i z duszą na ramieniu przekroczyła próg. W domu panowała senna cisza. Taka sama, jaką usłyszała, gdy weszła tu dwa dni wcześniej. Skrzywiła się na tamto wspomnienie i zadrżała lekko, ale szybko się opanowała. Wstrzymała oddech i ruszyła do salonu. Westchnęła, gdy zobaczyła, że panuje w nim taki sam bałagan, jak minionej nocy. Widok ten przyniósł jej pewien rodzaj ulgi – odniosła nagle wrażenie, że dużo gorzej zareagowałaby na myśl, że spowodowany przez wczorajsze wydarzenia chaos znikł samoistnie, nie pozostawiając po sobie żadnych śladów.

Tak się jednak nie stało. Meble nadal były poprzestawiane, stolik leżał na boku, dywan zasłany był dziesiątkami książek, z których wiele otworzyło się, upadając na pogniecione stronice. Na szczycie tej żałosnej sterty opierał się swym ciężarem wysoki regał. Kinga skrzywiła usta, świadoma, że gdyby nie Wiktor, nie stałaby tu teraz. Regał był ciężki i masywny, gdyby upadł na nią, kiedy siedziała na tym krześle, prawdopodobnie nie uszłaby z życiem.

Spojrzała na Wiktora, nieświadomie masującego bark, na którym oparła się poprzedniej nocy jedna z półek. Wpatrywał się w przewrócony mebel z bladą twarzą i złością w oczach. Potrząsnęła głową i ruszyła z miejsca. Wiedziała, że musi uporać się z tym bałaganem jak najszybciej, bo im dłużej będzie się w niego wpatrywać, tym większa szansa, że w końcu postrada zmysły.

Zaczęła od ustawienia stołu na swoim miejscu, a potem naparła na fotel. Był ciężki, ale przepchnięcie go po podłodze nie stanowiło problemu – w przeciwieństwie do tego, jak niemożliwym było to zadaniem poprzedniej nocy, kiedy mebel przyciskał Karolinę do ściany. Jej gitara wciąż leżała na kanapie, gdzie zostawiła ją wczoraj i był to chyba jedyny przedmiot w salonie, który nie drgnął. Przyjrzała się instrumentowi, stwierdzając z ulgą, że nie uległ zniszczeniu.

Obejrzała się i zobaczyła, że Wiktor pochyla się do przewróconego regału. Podeszła pośpiesznie i po chwili wspólnie ustawili go na poprzednim miejscu. Następnie zajęli się zbieraniem książek. Część z nich uległa zniszczeniu. Kilka okładek odpadło i leżało osobno od pliku stronic. Wiele kartek zamieniło się w harmonijki akordeonów, a pozaginane rogi sterczały oskarżycielsko we wszystkie strony. Wiktor podawał jej książki, a ona brała je troskliwie w dłonie, rozprostowywała papier i ustawiała na półkach.

Pracowali w absolutnym milczeniu przez godzinę, zanim umieściła ostatni wolumin na swoim miejscu. Obrzuciła spojrzeniem biblioteczkę. Nadal wyglądała imponująco, ale zniszczone egzemplarze książek psuły efekt. Wiedziała, że nic na to nie poradzi, i z westchnieniem opadła na fotel. Wiktor postąpił podobnie i wbił w nią wzrok.

– Muszę cię o coś zapytać – oświadczył, a ona kiwnęła głową.

– Tak, myślę, że na to zapracowałeś. Ale ja nie wiem, co tu się wczoraj wydarzyło. Nie rozumiem tego.

– Ale coś podejrzewasz. Coś cię martwi. Bo coś podobnego wydarzyło się wtedy, przedwczoraj. Prawda?

Zacisnęła zęby i westchnęła.

– Nie do końca podobnego, ale… w sumie tak. Można tak powiedzieć.

– Co takiego?

– Upiorna wizja – powiedziała.

Wbiła spojrzenie w kąt pokoju, po czym opowiedziała mu o tym, co wówczas zobaczyła. O wszystkim, co zobaczyła i usłyszała – zaczynając od kroków na piętrze, poprzez dziwny cień, na kałuży krwi kończąc. Wsłuchiwał się w jej słowa z napięciem na twarzy.

– Powiedziałbyś pewnie, że to efekt moich uzależnień – mruknęła. – Jednak… Nazwij mnie głupią, ale… cholera jasna…

– Kantata… – odezwał się łagodnie. – Weź głęboki wdech. I powiedz to, co chcesz powiedzieć.

– Niech będzie. – Zacisnęła na chwilę zęby i odwróciła od niego twarz, pokrywając się rumieńcem. – Wierzysz w… szlag… wierzysz w duchy?

– W duchy? – powtórzył, przyglądając się jej twarzy, ale ona na niego nie patrzyła, wyraźnie zawstydzona. – Tak sądzę. Nigdy nie spotkałem się z żadnymi zjawiskami… ale chyba wierzę, że takie rzeczy się zdarzają. Myślisz, że coś jest w tym domu?

Skrzywiła się i pokiwała głową.

– Wciąż nie wiesz wszystkiego – mruknęła. – Były jeszcze dwa inne… incydenty.

Nie odpowiedział, wciąż wpatrując się w nią z napięciem. Potrząsnęła głową, a potem zrelacjonowała mu obie sytuacje: swoją przygodę z nożami, a także chwilę, kiedy Karolina obudziła się w nocy całkowicie ślepa. Gdy skończyła, spojrzała na niego. Rumieniec znikł, była teraz blada jak Maja.

– Czy to w ogóle możliwe? – zapytała. – Uważasz, że zwariowałam, prawda?

Minęło kilka minut, zanim odpowiedział. Wreszcie pokręcił głową.

– Nie, nie uważam tak. Byłem tu wczoraj, więc okazałbym się idiotą, gdybym tak sądził. Ale jest coś jeszcze. Coś, co powinnaś mi powiedzieć. Dlaczego boisz się tego domu?

Zacisnęła zęby i uciekła spojrzeniem.

– Przez to, co wydarzyło się tutaj kiedyś. Co doprowadziło do naszej wyprowadzki.

– Co to takiego?

– Chyba nie… – jęknęła, pochylając głowę i wplatając palce we włosy. Widział, że jej ramiona drżą. – Nie chcę o tym mówić.

Zamyślił się, pocierając czoło palcami, a po chwili pokręcił głową.

– Dobrze, więc zapytam inaczej: czy uważasz, że tamto może mieć związek z tym, co dzieje się teraz?

Długo trwało, zanim zareagowała. A gdy to zrobiła, odpowiedzią było jedynie powolne skinienie głowy. Zacisnął pięści.

– Skoro tak, to chyba będziesz musiała o tym opowiedzieć. Niekoniecznie mnie, ale…

– Wiem – przerwała mu. – Ale na pewno nie teraz. Może kiedyś… Jak będę bardziej pijana albo coś…

– To da się zorganizować. – Puścił do niej oko. – Ale teraz musimy ustalić pewną ważną rzecz.

– Jaką?

– Czy Karolina i Maja powinny w ogóle tu wrócić, zanim coś z tym zrobimy?

Przewróciła oczami.

– To nie ma znaczenia. Karolina będzie chciała tu wrócić i nic jej nie powstrzyma. Ona nie słucha, co się do niej mówi, zawsze taka była.

Przechylił głowę i westchnął wymownie. Wzruszyła ramionami.

– Jesteśmy rodziną, co poradzić?

3.

– Podrzucić cię znowu do pracy? – zapytała Kinga, przekręcając klucz w zamku.

Kiwnął głową.

– Poproszę. To niedaleko, ale po wczorajszym…

– Tak, wczoraj było intensywnie – przyznała, podchodząc do motocykla. Czerwony harley stał pod zadaszeniem, które Karolina zamówiła specjalnie w tym celu, gdy jeszcze miała nadzieję, że będą mieszkały tu razem. – Może nie powinieneś w ogóle dziś iść do pracy? Jesteś wykończony, będziesz się nadawał, żeby ratować ludziom życie?

Westchnął, pocierając kark i walcząc z samym sobą. Widziała, że ma chęć wzięcia dnia wolnego, ale kłóci się to z jego poczuciem przyzwoitości.

– Daj spokój, potrzebujesz odpoczynku, tak jak i my – oświadczyła. – Wszystkim nam przyda się chwila oddechu. Przecież tej nocy praktycznie nie spałeś.

– Ty też, a jakoś tryskasz energią.

– Mam doświadczenie. W mojej branży zarwane noce to norma.

– W mojej w zasadzie też. Ale potem je odsypiam.

– Widzisz, ja nie mam tego luksusu. Kiedy wracam do domu po koncercie, jestem nabuzowana energią, aż mnie rozsadza. Zawsze wtedy znajduję sobie milion rzeczy do zrobienia. Przywykłam do niewielkiej ilości snu.

– Szczęściara – mruknął i dodał: – Masz rację. Jeśli dziś pójdę do pracy, mogę popełnić jakiś błąd. A błędy ratownika potrafią drogo kosztować.

– Słusznie. – Wsiadła na motor i spojrzała wyczekująco na Wiktora.

– Możemy iść pieszo…

– Nie chcę – oznajmiła. – Mam ochotę na przejażdżkę. Co ty na to?

– Dokąd?

– Pokażę ci miejsce, które lubiłam odwiedzać jako dzieciak. Jeśli nie przeszkadza ci, że Kara z Mają jeszcze trochę u ciebie zostaną.

– Absolutnie nie.

Kinga sięgnęła po telefon i wybrała numer siostry.

– Co robicie? – zapytała, gdy wymieniły powitania.

– Oglądamy kreskówki – odpowiedziała Karolina, a jej głos mówił, że to raczej Maja ogląda kreskówki, podczas gdy ona sama przysypia tuż obok. – Jak dom?

– Posprzątany. Jeśli uznasz za stosowne, możemy wrócić tu później wszystkie trzy.

– Co to znaczy „jeśli uznasz za stosowne”?

Kinga westchnęła i oparła się łokciami o kierownicę. Spojrzała na Wiktora, który kilka kroków dalej rozmawiał przez własny telefon, informując kogoś, że nie dotrze do pracy.

– Zastanawiam się… – przyznała po chwili ciszy – czy to na pewno bezpieczne miejsce.

– Dałabyś już spokój. Dom jak dom i tyle. To ty masz z nim problemy.

– Taaa… Tylko jak wyjaśnisz to, co wydarzyło się w nocy?

– Jeszcze nie wiem, ale na pewno jest logiczne wytłumaczenie. Różne rzeczy się zdarzają.

– Różne – powtórzyła Kinga i potrząsnęła głową. – Chcę przejechać się za miasto razem z Wiktorem. Posiedzicie jeszcze u niego?

– A jesteś pewna, że on nie ma nic przeciwko?

– Tak powiedział. Wrócimy za jakieś dwie lub trzy godziny i pójdziemy wszyscy razem na obiad. Może tak być?

– Może. My tu sobie posiedzimy i popatrzymy na telewizję. Zabierasz go do ruin wieży?

– Oczywiście. – Uśmiechnęła się. – Myślę o tym miejscu, od kiedy tu przyjechałam.

– Tak przypuszczałam. Zastanawiałam się, kiedy się tam wybierzesz.

– Jeśli cokolwiek by się działo, dzwoń – rozkazała Kinga, a po chwili namysłu dodała: – Możesz też dzwonić do Wiktora, gdybym z jakiegoś powodu nie mogła odebrać.

– Mam przeczucie, że jeśli ty nie będziesz słyszała telefonu, to on również. – Karolina zachichotała. – Bawcie się dobrze. Do zobaczenia.

Kinga schowała telefon i zerknęła na obserwującego ją mężczyznę.

– Wskakuj, maleńka – powiedziała grubym głosem, a on się roześmiał. – Zafunduję ci niezapomnianą przejażdżkę na mojej maszynie.

– Dokąd się wybieramy?

– Przekonasz się. Wsiadasz czy mam jechać bez ciebie?

– Wsiadam.

Założył lśniący czerwony kask i usiadł za jej plecami. Jego palce splotły się na jej brzuchu. Kinga uśmiechnęła się i ruszyła z miejsca.

Był słoneczny niedzielny poranek. Miasto było wyludnione, jego mieszkańcy prawdopodobnie zasiadali dopiero do późnych śniadań, dzieciaki oglądały kreskówki w piżamach, a nastolatki korzystały z okazji, by dłużej pospać. Po ulicach kręcili się jedynie seniorzy wracający z porannych mszy.

Kinga pojechała najpierw do centrum, gdzie powoli okrążyła rynek. Ponad oknami ratusza w rokokowym stylu widać było ładne rzeźbienia, a piaskowe dachówki odbijały promienie słońca. Budynek otaczały niewysokie i gustowne kamienice, o których wspominał minionego wieczoru Wiktor. Kinga potoczyła po nich spojrzeniem. Dostrzegła wspaniałe efekty pracy restauratorów i uśmiechnęła się. W jednym z rogów rynku zobaczyła nieznanego jej mężczyznę, który stał przy sztalugach i pokrywał płótno pewnymi, szybkimi pociągnięciami pędzla. Ubrany był w obszerną kraciastą koszulę i dżinsy, których nogawki rozszerzały się ku dołowi. Na nosie miał okulary w grubych oprawkach, zza których lustrował architekturę starówki, by jak najlepiej odwzorować ją na swoim obrazie.

Później Kinga skierowała motocykl w stronę południowego krańca miasteczka. Jechali szeroką, choć jednopasmową drogą. Po prawej stronie mieli park – kolejny element miasta, który tak podobał się Wiktorowi – a po lewej szeregi niskich domków. Przed kilkoma z nich zobaczyli mieszkańców siedzących na ogrodowych krzesłach i popijających kawę, wdychających zapach lata – rosy, trawy, drzew i ziemi stopniowo nagrzewanej promieniami słońca. Na ich twarzach malowała się błogość, co dla Kingi było w pełni zrozumiałe. I ona kochała życie na prowincji, jednak od kilku lat mieszkała w metropolii. Było jej to na rękę, biorąc pod uwagę intensywny styl życia, koncerty, wyjazdy, mieszkanie z zespołem. Teraz jednak, gdy znowu się tu znalazła, poczuła, jak bardzo tęskniła za spokojem i nudą, które panowały w Kaliach.

Po kilku minutach minęli rozciągający się po lewej stronie drogi cmentarz i tym samym pozostawili za sobą granice miasta. Motocykl pędził szosą wiodącą przez las. W szybach ich kasków odbijały się zielenią liście drzew, widzieli plamki słońca, które zdołały przebić się przez korony i pląsały na szarej powierzchni drogi. Paprocie i poziomki falowały po obu stronach jezdni i chociaż tego nie słyszeli, wiedzieli, że las rozbrzmiewa melodią wygrywaną przez podmuchy potrząsające gałęziami, niczym kastanietami.

Kinga czuła, że Wiktor obejmuje ją mocniej, że przytula się do niej, i wiedziała, że jej przyjaciel – bo tak o nim teraz myślała – czuje się równie błogo, jak ona. Oboje rozkoszowali się tą przejażdżką, chłonęli widoki i swoją bliskość i dziewczyna pomyślała, że jak tak dalej pójdzie, to może słowo „przyjaciel” przestanie pasować do ich relacji. Ze zdziwieniem odkryła, że jej to nie przeszkadza. U boku Wiktora czuła się swobodnie i było to coś nowego. Nigdy nie stroniła od towarzystwa, ale po pewnym czasie ludzie zawsze stawali się dla niej męczący. Nawet Kara, która przecież była jej najlepszą przyjaciółką, w końcu zaczynała działać jej na nerwy i dla dobra ich relacji siostry musiały od siebie odpoczywać. Kinga nie znosiła najlepiej nieustającego towarzystwa kogokolwiek. Aż do teraz. Wiktor nie był dla niej jak inni. Był jak powietrze, przy nim czuła się swobodnie i spokojnie. Nie było skrępowania, nie było ważenia słów. Mogła być sobą. Zastanawiała się, czy i on czuje coś podobnego. Wiedziała, że niekoniecznie, ale nawet jeśli ich „przyjaźń” miała skończyć się równie gwałtownie, jak się zaczęła, nie miała zamiaru żałować. Zbyt dobrze się bawiła.

Szosa zawinęła i Wiktor zerknął w bok. Wzdłuż pobocza płynęła szeroka rzeka. Woda mknęła wartko, omijając wystające ponad jej powierzchnię kamienie i kłody, otaczając korzenie, które zagłębiały się w niej w pobliżu brzegów. Połyskiwała srebrem, a gdzieniegdzie rozpryskiwała łukami tęczy. Po chwili jednak koryto znikło w gęstwinie drzew.

Kinga uśmiechnęła się, a kilka minut później bez trudu wypatrzyła wąską ścieżkę, która odbijała w lewo od szosy i prowadziła między wysokimi krzakami. Kiedy skręciła, opony motoru zaczęły wzbijać tumany kurzu, choć jechali teraz wolniej, omijając doły i co większe kamienie. Ścieżka miała nie więcej niż metr szerokości, ale po jej stanie Kinga rozpoznała, że wciąż jest używana, chociaż rzadziej niż jedenaście lat temu. Wtedy dróżką mógłby przejechać niewielki samochód, teraz było to niemożliwe.

Wiktor oparł głowę na jej plecach i podejrzewała, że zapadł w drzemkę. Pozwoliła mu na to, zwracając jednak szczególną uwagę, by jego dłonie nie ześlizgnęły się z jej brzucha. Jechała powoli, ciesząc się widokami i wspomnieniami.

Znalazła to miejsce zupełnie przypadkiem, kiedy mając dziewięć lat, postanowiła uciec z domu. Tamtego dnia zabroniono jej jakiegoś głupstwa, nawet nie potrafiła powiedzieć teraz, o co właściwie poszło. Mimo to rozżalona i niezadowolona dziewczynka zapakowała do plecaka paczkę makaronu i pluszowego misia, po czym wsiadła do jednego z podmiejskich autobusów. Po podróży trwającej trzydzieści siedem minut uznała, że jest na tyle daleko, by rodzicie nie zdołali jej nigdy odnaleźć, i wysiadła z autobusu. Przystanek znajdował się dwadzieścia metrów od drogi, którą jechała teraz – w pobliżu innej, prowadzącej do oddalonej o kilometr wsi.

Mała Kinga ruszyła piaszczystą ścieżką i szła tak, oczarowana pieśnią lasu, przez półtorej godziny. Rozglądała się uważnie, wsłuchiwała w szum wiatru i czuła, że budzi się w niej muzyka. A potem dotarła do końca drogi i znalazła miejsce, do którego wracała potem regularnie. Nie mogła nie wracać…

Zatrzymała harleya i uśmiechnęła się, wpatrując w przestrzeń przed sobą. Poczuła, jak Wiktor drgnął, a gdy wyprostował się, zdjęła z głowy kask.

W miejscu, gdzie się znajdowali, brzeg rzeki był złoty i piaszczysty. Krok dalej przez krystalicznie czystą wodę widać było posrebrzone światłem kamyki i rybki pływające między nimi. Po lewej stronie rosło drzewo, którego pień wyginał się ku wodzie, biegnąc niemal równolegle do jej powierzchni i gałęziami burząc nurt. W rzece odbijało się bliźniacze drzewo, falujące i drgające, a woda zdawała się mieć kolor złota i zieleni, słodki i soczysty.

Po prawej stronie znajdowało się coś, co Kinga i Karolina nazywały ruinami wieży, chociaż bardziej prawdopodobne było, że stał tu niegdyś zwykły kamienny dom. Teraz pozostały z niego wyłącznie cztery rogi, ustawione w równych odstępach, zaznaczające obszar, na którym przed laty wznosiła się budowla. Między nimi rosła rozłożysta zdziczała jabłoń, teraz pokryta niedojrzałymi owocami.

Dwa kamienne rogi, które stały bliżej rzeki (od koryta oddzielały je trzy metry złotego piasku), miały wysokość około dwóch metrów i były niemal zupełnie pokryte winoroślą. Gęste witki oplotły zmurszałe kamienie, pokrywając się setkami liści. Przeciwległe rogi były nagie, ale to od nich odchodziły największe zachowane fragmenty murów.

Kinga podeszła do jabłoni i dotknęła jej z uśmiechem. Ileż to razy siedziała pod tym drzewkiem i tworzyła swoje pierwsze piosenki? Jak często płakała tutaj po wyjątkowo parszywym dniu? Ile godzin spędziła tu wspólnie z Karoliną, kiedy śmiały się i rozmawiały?

W tym miejscu, między korzeniami tej jabłoni, tkwiło jej serce. Było to jej miejsce i uwielbiała je odwiedzać. Nigdy wcześniej nie przywiozła tu nikogo prócz siostry. A już z pewnością nie pokazała go żadnemu mężczyźnie.

Obejrzała się i spojrzała na Wiktora. Rozglądał się, wodząc wzrokiem po drzewie, które zwieszało się nisko nad wodą, rzece, pędzącej ku swoim sprawom, rozpryskującej w powietrzu setki kropel, po porośniętych winoroślą resztkach muru, a także po tych, które były nagie i surowe. Wreszcie spojrzał na jabłoń w centrum ruin, a potem na kobietę, która stała u jej stóp. Westchnął.

– Mieszkam tu od pięciu lat, a nie miałem pojęcia, że jest tu coś takiego.

– Mało kto w Kaliach o tym wie. – Uśmiechnęła się i podeszła do brzegu rzeki. Wpatrywała się w nią przez chwilę, a potem zrzuciła buty i skarpety, po czym weszła do wody. Poczuła, jak zalegające na dnie kamyki łaskoczą ją w stopy. Uśmiechnęła się. Wiktor podszedł bliżej i objął ją.

– Piękne miejsce. Dziękuję, że mi je pokazałaś.

– Bądź tak dobry i nie rozpowiadaj o nim innym – poprosiła, spoglądając mu w twarz. – Nie chciałabym, żeby zrobiło się nagle popularne. Kiedy byłam młodsza, marzyłam…

– Że tu zamieszkasz? To możliwe. Stać cię na tę ziemię, tak przypuszczam.

– Ja też. Ale nie myślałam o tym poważnie, dopóki nie wróciłam do miasta. To było jedno z tych niespełnionych życzeń, które mają dzieci.

– Możesz pozwolić sobie na to, by je spełnić.

– Może…

Przyglądała się przez chwilę płynącej wodzie, przysłuchiwała śpiewom ptaków i melodii wiatru. A potem uśmiechnęła się i spojrzała na niego. Uniósł brwi. Zamiast odpowiedzieć cofnęła się na piasek. Tam zaczęła zrzucać z siebie ubrania. Wiktor uśmiechnął się szeroko, obserwując ją z uznaniem i błyskiem w oczach. Nie spuszczał z niej spojrzenia do chwili, gdy ostatnia sztuka jej ubrania wylądowała na ziemi, a Kinga przemknęła obok niego, wskakując z pluskiem do wody. Wówczas zaśmiał się i sam zaczął rozbierać.

W wodzie czuła się jak zawodowa pływaczka, ale nie był to talent, w którym go przewyższała – był czas, kiedy regularnie brał udział w zawodach i odnosił w tej dziedzinie pewne sukcesy. Dzięki temu bez trudu dopłynął do niej, a jej bliskość sprawiła, że chłód rzeki przestał mu doskwierać.

Zaśmiała się i odpłynęła, nurkując w czystej wodzie. Dogonił ją po kilku chwilach. Znaleźli się na tyle blisko brzegu, że mogli stanąć na dnie – woda sięgała Kindze do barków, a jemu do piersi. Uśmiechnął się i pocałował ją, przyciągając do siebie. Przylgnęła do niego całym ciałem, woda zawirowała dokoła nich. Jego dłonie znajdowały się nisko pod powierzchnią, a po chwili kobieta oplotła go nogami. Podniósł ją wyżej, przyglądając się z uśmiechem, jak jej piersi wynurzają się i pokrywają gęsią skórką. Przylgnął ustami do jej szyi, pokrytej mieniącymi się w słońcu kropelkami.

Z wody wyszli dopiero po dłuższej chwili, a gdy to zrobili, Kinga założyła bieliznę – i nic więcej. Z jednej z sakw motoru wydobyła ciasno zwinięty koc i już wkrótce leżeli obok siebie na piasku. Ciepłe promienie osuszały ich skórę, a oni milczeli. Po kilku minutach Wiktor podniósł na nią spojrzenie i dostrzegł, że usnęła.

Miejsce, które mu pokazała, było urocze, ale to jej obecność sprawiła, że tak mu się podobało. Wiedział, że zaczyna się w niej zakochiwać i zdumiało go to ze względu na Anetę. Po jej śmierci pożegnał wszelkie nadzieje na ponowną miłość i zaakceptował samotność. W ciągu minionych czterech lat zdarzało mu się pójść na randki, wszystkie jednak były takie same: sympatyczne, przyjemne i kompletnie pozbawione emocji. Aż do teraz.

Dziwiło go również tempo, w jakim rozwijała się ich relacja. Do cholery, przecież poznał ją ledwie cztery dni temu! Co więcej, ona była gwiazdą sceny, żyła w zupełnie innym świecie niż on. Ale jednak zwróciła na niego uwagę, czego nie mógł do końca zrozumieć.

Nie próbował zrozumieć. Nie chciał rozumieć.

Zobaczył, że zadrżała, więc przyciągnął ją do siebie. Obudził ją tym, zatrzepotała rzęsami, spojrzała na niego. A potem uśmiechnęła się błogo i ponownie usnęła.

4.

Natalia zaparkowała na podjeździe i odetchnęła ciężko, przymykając oczy. Była wyczerpana, mięśnie ją bolały i miała serdecznie dosyć ludzi. Nienawidziła ich wszystkich, przynajmniej w tej chwili.

Skrzywiła się na myśl, że kiedy tego dnia wychodziła z domu na popołudniową zmianę, była w całkiem dobrym nastroju. Słońce pięknie świeciło, trawa się zieleniła, a ona miała przed sobą wizję dwóch wolnych dni, które czekały ją za kilka godzin. Jej zadowolenie osłabło już w chwili, gdy przekroczyła próg restauracji i przekonała się, że jeden z jej współpracowników wziął wolne. Oznaczało to, że na sali będą tego dnia ona oraz dwie inne kelnerki, a zatem zbyt mała obstawa jak na niedzielne natężenie ruchu. W konsekwencji spędziła osiem godzin niemal biegając od stolika do stolika, wysłuchując pokornie narzekań klientów i potykając się o wrzeszczące dzieci, których tego dnia w restauracji było wyjątkowo dużo. Nie miała nic przeciwko nim, ale bardzo pomogłoby, gdyby ich rodzice zwracali na nie uwagę – tym bardziej w momencie, kiedy Natalia szła przez salę, trzymając tacę pełną parujących misek zupy. Zamiast tego jej klienci pochłonięci byli wyłącznie prowadzonymi rozmowami i nie tylko ignorowali poczynania swoich pociech, które z lubością ganiały się dokoła jej nóg, ale też odchylali się gwałtownie w krzesłach, wybuchając śmiechem, i wymachiwali rękami tuż przed obładowaną kelnerką.

Trzykrotnie odesłano do kuchni przyniesione przez nią dania i zażądano nowych porcji, dwukrotnie na nią nawrzeszczano, a na dokładkę dostała burę od szefa kuchni. Był to gruby, wąsaty mężczyzna, który idealnie wpasowywał się w kreskówkową wizję kucharza, jednak w bajkach bywali oni zazwyczaj rumiani i uśmiechnięci. Kucharz Jacek miał twarz w kolorze śliwki, a brwi permanentnie zmarszczone. W swoim fachu był prawdziwym mistrzem, ale od czasu do czasu zdarzało mu się wypić, co następnego dnia mocno odbijało się na jakości jego potraw. Kiedy do tego dochodziło i w konsekwencji klienci odsyłali jego dzieła do kuchni, Jacek zwykł wyżywać się na współpracownikach. Nauczyli się to ignorować – właściciel restauracji płacił naprawdę przyzwoicie, a kiepskie dni zdarzały się Jackowi nie częściej niż raz na pół roku. Puszczenie mimo uszu jego tyrady zdarzającej się tak rzadko było zdaniem Natalii akceptowalną ceną za wysoką pensję, która wpływała regularnie na jej konto.

Pośród wrzasków, przekleństw i kropelek śliny, którymi Jacek obrzucił ją i jej koleżankę tym razem, Natalia nie zdołała wyłowić żadnego sensu. Tak było zazwyczaj i zazwyczaj zapominała o tym kwadrans później. Tego dnia jednak jej cierpliwość skończyła się półtorej godziny wcześniej, kiedy potknąwszy się o rozwrzeszczanego, usmarkanego czterolatka, musiała zbierać z podłogi resztki talerzy.

Gdy wychodziła z kuchni po wysłuchaniu narzekań kucharza, czuła, jak jej wnętrzności dygoczą z wściekłości i marzyła tylko o tym, by wrócić do domu, napełnić wannę gorącą wodą i się w niej utopić. Przez cały dzień trafiły się tylko trzy klientki, które obdarzyły ją współczującymi uśmiechami i nie burczały, narzekając na opóźnienie w realizacji zamówień. Jedna z nich była wysoką blondynką, podczas gdy druga, sporo niższa, miała włosy rdzawe przy głowie i czarne na końcówkach. Była też młodsza i Natalia pomyślała, że kogoś jej przypomina. Nie potrafiła jednak dopasować pozbawionej makijażu twarzy do żadnej ze znanych jej osób, a po chwili przeniosła wzrok na towarzyszącą kobietom dziewczynkę. Było to śliczne dziecko o włosach koloru miodu i zielonych oczach, spoglądających na nią z uwagą i skupieniem.

Spragniona odrobiny normalnej konwersacji Natalia zatrzymała się na kilka minut przy ich stoliku – wymieniła uprzejmości i zamieniła kilka słów w dziewczynką, która w porównaniu z hałastrą po drugiej stronie sali była uosobieniem grzeczności. Mała odpowiedziała jej spokojnie i uprzejmie, a w jej oczach kryło się też coś na kształt podekscytowania, chociaż nie uśmiechnęła się ani razu. Jej policzki były różowe, ale gdy kilka minut później Natalia wróciła do stolika, niosąc zamówione napoje, twarz dziecka była blada jak kreda.

Z pracy wyszła o dwudziestej. Powłócząc nogami, dotarła do swojego samochodu, a wkrótce później zatrzymała się przed blokiem. Okna jej mieszkania były ciemne i ponure, wiedziała, że nikt tam na nią nie czeka. Rafał miał wrócić dopiero jutro rano i chociaż jeszcze kilka godzin temu cieszyła się z wizji samotnego wieczoru, to teraz wiele by dała, by móc wyżalić mu się na wyjątkowo uciążliwą zmianę.

Westchnęła i wysiadła z samochodu. Przeciągnęła się, a potem odetchnęła rześkim nocnym powietrzem. Dzień był paskudny, ale teraz miała wolny wieczór, a przed sobą dwa dni odpoczynku. Planowała cieszyć się z tego mimo wszystko. Postanowiła zostawić cały ten stres i chęć mordu w samochodzie, by czekały na nią, kiedy w środę będzie znowu jechała do pracy.

Ruszyła przez parking, lawirując między ustawionymi na nim samochodami. Trzydzieści metrów dalej nad światem górował czteropiętrowy budynek, na szczycie którego znajdowało się jej mieszkanie. Składało się z sypialni, kuchni i salonu, który był przy tym przeraźliwie ciemny i ponury. Mimo to lubiła tu mieszkać – rozjaśniało go uczucie, które dzieliła z Rafałem. Ponadto wynajem był tani, a oni odkładali na dom. Dlatego bez żalu pchnęła drzwi budynku i zaczęła wspinać się wąską klatką schodową. Wszędzie panowała cisza i tylko jej podeszwy uderzały rytmicznie o kamienne schody.

Była na drugim piętrze, kiedy coś nakazało jej się zatrzymać. Przełykając ślinę, spojrzała w wąską przestrzeń między poziomami schodów, bo odniosła wrażenie, że nie jest sama. Wstrzymała oddech i nasłuchiwała. Zza pobliskich drzwi dobiegł ją szmer telewizora, a nad jej głową żarówka brzęczała irytująco, ale nie usłyszała nic więcej. Potrząsnęła głową. czując, że zmęczenie całego dnia wraca do niej, i wznowiła wspinaczkę.

Pokonała tuzin schodów, gdy z dołu dobiegły ją kroki. Zamarła, czując, jak jej serce przyspiesza, bo nie usłyszała szczęku otwieranych drzwi. Zaciskając zęby, stała w połowie drogi między piętrami, a jej piersi unosiły się ciężko. Czuła na plecach dreszcze, chociaż ich nie rozumiała. Dźwięk kroków ustał w chwili, gdy się zatrzymała i pomyślała, że przyniosło go echo.

Chwyciła poręcz, by zapanować nad dygotaniem dłoni. Było późno i chciała jak najszybciej wrócić do domu, ale oto po jej plecach spływały lodowate strumyki lęku, paraliżując ruchy i przyspieszając puls. Miała wrażenie, że nie jest sama, że jest tu ktoś jeszcze, bardzo blisko. Nie piętro czy dwa niżej, ale tutaj, tuż za jej plecami. Usłyszała cichutki oddech i obejrzała się panicznie. Jej oczy rozszerzyły się, ale nic nie zobaczyła. Gwałtowny ruch sprawił, że zakręciło jej się w głowie, a miejsce, na które patrzyła, rozmyło się na chwilę. Potem przebiła spojrzeniem nieistniejący opar i zobaczyła wyłącznie krawędzie schodów, opadające coraz niżej.

– Halo? – zapytała cicho.

Jej głos potoczył się echem po klatce schodowej, ale nikt jej nie odpowiedział. Nagle ustawione na czas światło na klatce schodowej zgasło, pogrążając ją w ciemności. W tej samej chwili tuż obok, nie dalej niż pół metra od niej, ponownie rozległ się cudzy oddech. Płytki wdech, a potem wydech. I jeden pojedynczy krok w jej kierunku.

Odwróciła się. Po dwóch krokach dotarła na wyższe piętro i na oślep wymacała włącznik światła. Biały blask zalał schody, a Natalia znowu spojrzała w dół. Nic nie zobaczyła, ale wciąż słyszała oddech, regularny i spokojny.

Jej nadgarstki zdawały się pulsować, rozsadzane pompowaną pod powierzchnią skóry krwią. Kark pokrył się potem, ale nie czekała dłużej, przestała też dbać o pozory – poderwała się z miejsca i szybkimi susami pokonała ostatnią partię schodów. Jej dłonie dygotały, gdy w panice wciskała w drzwi klucze, a ich dzwonienie nie zagłuszało bezcielesnego oddechu, który wciąż znajdował się tuż za jej plecami. Wreszcie zdołała otworzyć zamek i wpadła do swojego mieszkania, oglądając się po raz ostatni na pustą rozświetloną klatkę schodową.

Oparła się plecami o zamknięte drzwi i oddychała ciężko, nie zapalając światła. Jej kolana dygotały, więc zsunęła się po drewnianej powierzchni na podłogę. Szybkim ruchem ręki otarła dwie łzy strachu, które zawisły na jej rzęsach. Siedziała tak prawie trzy minuty, przekonując swoje serce, że nie ma dokąd uciekać, a poza tym nie ma po temu powodów. Przetarła chłodnymi palcami spocone czoło, a potem wstała powoli, marząc o kąpieli i łóżku.

Przycisnęła kciuk i palec wskazujący do nasady nosa, zamykając oczy, a drugą ręką namacała włącznik światła. Potem stęknęła, spojrzała przed siebie i zamarła. To nie było jej mieszkanie. To nie był jej salon. Trafiła do kwadratowego pomieszczenia bez drzwi i okien o boku długości czterech metrów. Podłoga była tu brudna, pokryta ciemną ziemią i cuchnącymi kałużami błota. Ściany poznaczone były ciemnoczerwonymi zaciekami, ciągnącymi się od krawędzi sufitu w dół. Zgniłożółta farba, która znajdowała się pod nimi, pokryta była setkami, tysiącami niewielkich rysunków, a wszystkie wyglądały tak samo: dwie kropki oczu i łuk uśmiechu pod nimi, narysowane palcem przy użyciu gęstej czerwonej farby.

Krzyknęła ze strachu i odwróciła się, szarpiąc za klamkę. Jak oparzona wyskoczyła za próg, a potem cofnęła się, ponownie opierając o drzwi. To pomieszczenie było inne, ale to wciąż nie było jej mieszkanie. Było tu czysto, wręcz sterylnie: ściany pokrywało grube, miękkie obicie w białym kolorze, a na środku podłogi leżał rozrzucony kaftan bezpieczeństwa. Wbiła w niego spojrzenie, czując całą sobą, jak kaftan zamyka się na niej, jak krępuje jej ruchy, jak ściąga do tyłu ramiona, nie pozwalając na nic. Oddychanie stawało się coraz trudniejsze. Spojrzała na swoje ręce, wolne i swobodne, a potem znowu na porzucone ubranie i jęknęła. Wówczas jej dłonie same przesunęły się w kierunku przeciwległych boków, jakby coś niewidzialnego ciągnęło je pod pachy, zaciskało się na jej plecach i klatce piersiowej. Oddychała szybko, spazmatycznie i, walcząc o każdy ruch, zdołała odwrócić się i otworzyć drzwi.

Krzyknęła znowu, bo teraz w pomieszczeniu nie było błota – zamiast niego podłogę pokrywała płytka kałuża w kolorze karmazynu. Ze ścian zaś, spomiędzy ciemnych zacieków, wciąż spoglądały na nią rudoczerwone oczy, ale teraz już się nie uśmiechały, teraz łuki pod nimi skierowane były w dół. Czuła ogień tych spojrzeń, czuła się oceniana, krytykowana, potępiana i znowu cofnęła się w kierunku wyjścia.

Kaftan nie leżał tam, gdzie poprzednio. Podłoga była pusta, ale gdy Natalia poczuła, że jej dłonie coś ciągnie do tyłu, spojrzała na nie i z przerażeniem zobaczyła, że zwieszają się z nich długie białe rękawy zakończone paskami. Krzyknęła znowu i znowu zawalczyła o wolność, i znowu skoczyła do drzwi, nie myśląc o tym, że tam przecież nie ma jej mieszkania, tylko ten koszmar, te krwawe spojrzenia, dziesiątki, setki, tysiące czerwonych oczu, wykrzywionych złością narysowanych twarzy, ale to nie miało znaczenia, bo jej dłonie były coraz bliżej żeber.

Napięła wszystkie mięśnie i po raz kolejny przeszła przez drzwi. Potrząsnęła głową, zaciskając powieki, bo teraz wykrzywionym w dół łukom dorysowano dziesiątki zębów i facjaty szczerzyły się na nią z wściekłością. Morze czerwieni na podłodze sięgało jej do kolan, czuła lodowatą lepkość otaczającą jej nogi. Jej żołądek buntował się, gdy usiłowała wyrwać się z tej matni, a potem zorientowała się, że wciąż ma na sobie kaftan bezpieczeństwa. Krzyknęła, gdy jej dłonie po raz ostatni przylgnęły do boków i gdy usłyszała, że na jej plecach zapinają się szerokie klamry. Cofnęła się kilka kroków, szarpiąc ramionami, walcząc ze wszystkich sił, czując, że nie może się poruszyć, że ten okropny przedmiot pozbawił ją wolności. Jej stopy natrafiły wreszcie na miękką powierzchnię podłogi w drugim pomieszczeniu, a potem nagle jedna z nich nie zatrzymała się, gdy przestawiła ją do tyłu. Natalia poczuła, że jej żołądek zostaje na górze, podczas gdy reszta ciała opada.

Chwilę później jej kręgosłup przeszyła błyskawica bólu, gdy coś twardego wbiło się w jej plecy z siłą topora.

rozdział 8

1.

Karolina przyglądała się, jak Kinga osusza szósty kieliszek wina i po raz kolejny tego wieczoru sięga po butelkę. Nie podobało jej się to, jednak nic nie powiedziała. Odwróciła oczy w kierunku Mai, która oglądała bajkę, siedząc nieruchomo na kanapie. Kolorowe postacie na ekranie rozmawiały wesoło i wybuchały śmiechem, ale dziewczynka wciąż była poważna.

Gdy poprzedniego dnia wróciły do domu, salon był uprzątnięty i wyglądał tak jak wcześniej – nie licząc kilku zniszczonych książek, które ich właścicielka od razu zauważyła. Tylko one wskazywały, że w domu wydarzyło się coś dziwnego. One, a także Kinga, która przekroczyła próg z miną skazańca. Wyraźnie nie była zadowolona z powrotu, chociaż zarówno Karolina, jak i Maja cieszyły się, że są u siebie.

Karolina z ulgą opuściła ciasny, chociaż przytulny dom Wiktora. Nie czuła się dobrze, przesiadując u obcego mężczyzny pod jego nieobecność, kiedy jej własny dom znajdował się tak blisko. Poza tym chciała jak najszybciej wrócić do siebie, pozostawić za sobą to dziwne, niezrozumiałe wydarzenie, które miało miejsce. Nie zastanawiała się nad jego przyczynami, nie chciała o nich myśleć. Była przekonana, że są na świecie ludzie, którzy wyjaśniliby je w ułamku sekundy i bez większego trudu. Nie należała do tego grona, ale wystarczała jej świadomość, że takie grono istnieje. Nie zastanawiała się nawet przez chwilę nad tym, co powiedziała przez telefon Kinga – czy bezpiecznie będzie wrócić do domu. Jej siostra miała w tej sprawie jasno określoną opinię, ale zachowała ją dla siebie. Karolina była jej za to wdzięczna. Nie chciała wysłuchiwać niestworzonych historii zrodzonych w zbombardowanym przez narkotyki umyśle Kingi, a tym bardziej nie chciała narażać na ich wysłuchiwanie Mai. Dziewczynka spała niewiele zarówno poprzedniej nocy, jak i przez większość dnia, chociaż sama Karolina kilkakrotnie zapadła w drzemkę. Gdy się budziła, dostrzegała szeroko otwarte oczy córeczki wpatrzone w telewizor i jej chłodną dłoń ukrytą wewnątrz własnej.

Ten chłód oraz bladość Mai wciąż ją niepokoiły, dlatego zdecydowała się zadzwonić do Renaty. Ku jej uldze kobieta poinformowała, że były to cechy charakterystyczne dla dziewczynki, że ona sama też skierowała małą na szereg badań, gdy przejęła nad nią opiekę, a każde wykazało, że Maja jest całkowicie zdrowa. Mimo to zadeklarowała odwiedzić je w środę przed południem.

– I tak miałam to zrobić – oświadczyła. – Sprawdzić, jak wam się układa.

– Jestem w pracy – jęknęła Karolina. – Możesz spotkać się z Kingą.

– W porządku, niech tak będzie.

Oczywiście Kindze nie podobała się wizja spotkania z Renatą pod nieobecność siostry, jej mina wyraźnie to mówiła, chociaż dziewczyna milczała. Oświadczyła jednak, że we wtorek zabierze Maję do swojego nowego mieszkania i nie zamierza zajmować się nią w domu. Karolina nie oponowała. Doszła do wniosku, że jeśli tam Kinga będzie się czuła lepiej i bezpieczniej, to z pewnością tam powinna spędzić dzień. Opiekunka, która boi się własnego cienia, nie jest w stanie zająć się dzieckiem.

Gdy poprzedniego dnia Kinga z Wiktorem powrócili ze swojej wyprawy, Karolina podziękowała mu gorąco za gościnę, ale oświadczyła, że czas na nią. Nie protestował, wpatrując się jedynie jak cielę w jej siostrę, która rzuciła na niego urok. Odmówił jednak wyjścia na wspólną kolację, tłumacząc się spotkaniem z przyjacielem. W związku z tym do pobliskiej restauracji udały się we trzy i już wówczas Karolina zauważyła, że Kinga zamawia drinki częściej niż zwykle. Opróżniała je tym szybciej, im bliższa była chwila powrotu do domu, a gdy to nastąpiło, zajęła miejsce w fotelu w salonie z butelką piwa w dłoni. Maja, która przez cały wieczór była spokojna i niemal obojętna, zajęła się zabawą, rozrzucając na dywanie torbę plastikowych zwierząt, a Karolina przyglądała się jej z uśmiechem, przysłuchując się strzępkom rozmów, które prowadziły konie, psy i krowy. Głos Mai był cichy, ale wyraźny, a przygody bohaterów jej zabawy żywcem zaczerpnięte z kreskówek, które oglądała przez większość dnia u Wiktora.

Kinga opróżniała jedną butelkę piwa po drugiej, odpowiadając zdawkowo na pytania i rzucając spojrzenia w kierunku kątów pomieszczenia. Nim zawlokła się do sypialni, ledwie mogła utrzymać się na nogach. Karolina odprowadziła ją wzrokiem pełnym obaw. Oczywiście, alkohol to nie narkotyki – Kinga zawsze lubiła wypić i nigdy nic nie wskazywało, by miało to stanowić problem – ale jednak wizja dziewczyny tkwiącej z ponurą miną w miejscu i opróżniającej kolejne butelki nie przedstawiała się najlepiej.

Następnego ranka Karolina zmuszona była iść do pracy i chociaż lubiła to, co robiła, nigdy wcześniej nie była aż tak rozkojarzona i obojętna wobec swoich projektów. Jej myśli wciąż uciekały do domu, gdzie tkwiła Maja, pilnowana przez jej zniecierpliwioną siostrę. Tego dnia Kinga planowała przeprowadzić się do swojego nowego mieszkania, nie mogła jednak zrobić tego do czasu, aż jej siostra będzie w domu.

Gdy Karolina wróciła po południu, znalazła Maję w salonie, pochłoniętą nowo zakupioną książką, a Kingę w kuchni – wyraźnie niezadowoloną, ale zupełnie trzeźwą. Odetchnęła na ten widok, po czym zapytała siostrę, co się stało.

– Dzwonił do mnie właściciel mojego mieszkania – oświadczyła, z wściekłą miną krzyżując ramiona na piersi. – Powiedział, że mogę wprowadzić się dopiero pojutrze. Przeciągnęła mu się wyprowadzka.

– Zostaniesz z nami jeszcze dwa dni – powiedziała łagodnie Karolina. – Nie przeszkadza mi to.

– Mnie przeszkadza – prychnęła dziewczyna, po czym wstała z miejsca i podeszła do lodówki. Wróciła, trzymając butelkę wina, po czym przeszła do salonu i zająwszy miejsce na fotelu, zabrała się za jej opróżnianie.

W przeciwieństwie do niej Maja była w zupełnie dobrym humorze. Uśmiechnęła się na widok Karoliny i przytuliła do niej, demonstrując swoją nową książkę. Była to kolorowa opowieść o dziewczynce, która uczyła się śpiewać.

– Dostałam ją od Kingi – poinformowała z błyszczącymi oczami. – Kinga powiedziała, że ja też umiem śpiewać.

– Ma całkowitą rację. – Karolina zerknęła na siostrę z radością, ale ta na nią nie patrzyła, jej ponure spojrzenie wbite było w przestrzeń. – Obie umiecie śpiewać. Jeśli będziesz chciała, to Kinga na pewno pomoże ci nauczyć się tego jeszcze lepiej.

– Pomożesz mi? – niepewnie zapytała Maja.

Kinga popatrzyła na nią, a wówczas jej ponure spojrzenie zmiękło i ociepliło się momentalnie.

– Jasne, mała – zapewniła. – Jeśli tylko będziesz chciała.

Maja z zadowoleniem wróciła do lektury, a na twarz Kingi powrócił poprzedni wyraz. Karolina przyglądała jej się spod zmarszczonych brwi. Potem westchnęła i pokręciła głową, siadając w fotelu naprzeciwko.

– Co powiedział Wiktor, kiedy pokazałaś mu ruiny wieży? – zapytała.

Tym razem mina jej siostry nie uległa zmianie jak wówczas, kiedy patrzyła na Maję.

– Podobało mu się – mruknęła, a potem skierowała oczy na sufit, jakby z góry dobiegł ją jakiś dźwięk. Zamrugała i wróciła do poprzedniej pozycji.

– Chyba pierwszy raz pokazałaś to miejsce chłopakowi.

– Tak.

– Pojedziecie tam jeszcze?

– Nie wiem.

Karolina skrzywiła się, bo takie zdawkowe odpowiedzi nie pasowały do Kingi. Nie chciała jednak z nią walczyć. Wiedziała, że nie ma najmniejszych szans na zrozumienie, co dzieje się w umyśle jej siostry – ona nie widziała tego, co Kinga jedenaście lat temu. Mogła jedynie domyślać się traumy, która wciąż tkwiła w jej głowie, i stresu, jakim był powrót pod ten dach, teraz zwiększonego przez wydarzenia sobotniego wieczoru. Miała szczerą nadzieję, że Kinga w końcu przepracuje swoje problemy, że przyzwyczai się do przebywania tutaj. Liczyła, że wynajęte mieszkanie jej w tym pomoże, chociaż nie zamierzała oszukiwać samej siebie – zdecydowanie wolałaby, żeby Kinga mieszkała z nimi na stałe. Jak na dłoni widać było przywiązanie, jakim obdarzyła dziewczynę Maja.

– Spróbuję w środę urwać się wcześniej – powiedziała po dłuższej chwili. Kinga spojrzała na nią. – Żebyś mogła się spokojnie przeprowadzić.

Brwi jej siostry uniosły się, a jej oczy zabłysły.

– Dzięki, Kara – powiedziała ze zmęczonym westchnieniem, a potem kiwnęła głową w stronę Mai.

Dziewczynka podniosła głowę znad książki i przyglądała im się w milczeniu. Karolina zdała sobie sprawę, że mała dopiero teraz usłyszała o wyprowadzce Kingi. Jęknęła w duchu.

– Wyprowadzasz się – mruknęła z żalem Maja, a Kinga kiwnęła głową.

Po raz kolejny jej mina uległa diametralnej zmianie, gdy spojrzenie padło na dziewczynkę.

– Nie będę z wami mieszkała – powiedziała, nie odstawiając kieliszka z winem. – Ale będziemy widywać się prawie codziennie. Będę mieszkać blisko, tylko kilka minutek piechotą. Spodoba ci się tam.

– Będę mogła cię odwiedzać? – zapytała Maja z nadzieją, a Kinga się uśmiechnęła.

– Pewnie, obrażę się, jeśli nie będziesz mnie odwiedzać. A tak naprawdę to będziemy spędzać tam razem bardzo dużo czasu, kiedy Karolina będzie w pracy. Tak jak dzisiaj.

Dziewczynka przeniosła pytający wzrok na starszą z kobiet. Ta odpowiedziała uśmiechem.

– Muszę pracować od poniedziałku do piątku – wyjaśniła. – Wtedy będziesz zostawała z Kingą. A w weekendy Kinga często musi wyjeżdżać i wtedy będziemy miały czas tylko dla siebie. Co ty na to?

Maja przez chwilę rozważała jej słowa, a potem kiwnęła głową.

– A kiedy będziemy spędzać czas we trzy?

– Wieczorami, po mojej pracy. Kinga będzie zostawać na kolację co jakiś czas.

– A Wiktor?

Karolina uniosła brwi i spojrzała na Kingę. Ta przygryzła dolną wargę i uśmiechnęła się ostrożnie.

– Lubisz go?

Maja kiwnęła głową.

– Tak, bo Wiktor lubi ciebie.

– Tak myślisz?

– Tak powiedział. – Maja ponownie przytaknęła z poważną miną. – Kiedy wróciliście wczoraj i kiedy pakowałyście nasze rzeczy. Rozmawiał ze mną i powiedział, że cię lubi i jeśli mi to nie przeszkadza, to chce cię jeszcze zobaczyć.

– I co mu powiedziałaś? – zapytała Karolina z uśmiechem na widok zaskoczonej twarzy młodszej siostry.

– Powiedziałam, że mi to nie przeszkadza, ale że musi być miły.

2.

Tego ranka Renata obudziła się w wyśmienitym nastroju. Nie wpłynęły na niego strugi deszczu, które lały się z ołowianego nieba, brak mleka do porannej kawy ani fakt, że jej rodzina była przy śniadaniu wyjątkowo naburmuszona i niezadowolona. Piotr wydawał się zestresowany spotkaniem, które czekało go tego dnia w pracy, a bliźniacy spoglądali na siebie wrogo. Był to jeden z tych poranków, kiedy dzieci Renaty nienawidziły się nawzajem. Zdarzało się to równie często, jak te niezwykłe chwile, kiedy byli najlepszymi przyjaciółmi i potrafili porozumiewać się dosłownie bez słów, wybuchając śmiechem i płatając wszystkim figle. Poza tymi dniami Adam i Artur byli typowym rodzeństwem – lubiącym się nawzajem, ale pełnym różnic i konfliktów. Renata nie była pewna, którą wersję swoich synów woli: śmiertelnych wrogów, sojuszników-telepatów czy po prostu normalnych braci. Każda z konfiguracji miała swoje dobre strony, ale po pewnym czasie stawała się irytująca.

Wstała od stołu, przy którym po wybuchu Piotra sprzed kilku minut panowała nasycona wściekłością śmiertelna cisza, możliwa do usłyszenia tylko podczas rodzinnych posiłków, i przeszła przez korytarz. Na stojącym tam stoliku obok jej torby leżał oprawiony w skórę kalendarz, który wzięła teraz do ręki i zaczęła przeglądać. Poczuła na plecach zirytowane spojrzenie Piotra i uśmiechnęła się do własnych myśli. Jej mąż używał kalendarza w swoim telefonie i wiele razy próbował przekonać ją, że jest to dużo bardziej użyteczne niż papier i długopis. Piotr był entuzjastą nowych technologii i kupował niemal każdy gadżet, jaki pojawiał się na rynku. Potrafił snuć długie wywody, podczas których udowadniał, jak wspaniałą rzeczą jest postęp i jak niemądrze robią ci, którzy nie korzystają z jego zdobyczy. Archaiczność jego własnej żony działała mu na nerwy, podczas gdy ją jego upór z reguły bawił.

Za jej plecami rozległo się szurnięcie krzesła i niezadowolony okrzyk Adama:

– Trzymaj kopyta przy sobie, debilu!

– Sam jesteś debilem, debilu!

– Spokój! – warknął stanowczo Piotr, a obaj bliźniacy zamilkli.

Renata wiedziała, że posyłają sobie nawzajem wściekłe spojrzenia, ale wiedzieli, że nie jest to właściwy dzień na drażnienie ojca. Nad stołem oprócz zapachu naleśników unosiło się napięcie i Renata zapragnęła jak najszybciej wyjść z domu – zanim to napięcie wpłynie na jej nastrój.

Przesunęła spojrzeniem po zapiskach na bieżący tydzień. Wiedziała, że tego ranka musi jechać do Mai, która znajdowała się dziś pod opieką Kingi. Obawiała się tego spotkania, ponieważ nie pałała sympatią do dziewczyny, zresztą z wzajemnością, ale pragnęła upewnić się, że jej podopieczna jest zadowolona i bezpieczna.

Na piątek po południu umówiła się z psychologiem i skrzywiła się, widząc zanotowane u dołu strony przypomnienie. Starała się nie myśleć ani o tym spotkaniu, ani o halucynacjach, które do niego doprowadziły. Uważała jednak, że nie może pozwolić sobie na wątpliwości, zbyt wiele drobnych osóbek polegało na jej zdrowiu psychicznym. Dlatego umówiła wizytę, chociaż nie wspominała o tym nikomu – nawet Piotrowi. Nie uważała, że jest to sekret, którym ma obowiązek się z nim dzielić. Była przekonana, że cokolwiek dzieje się w jej głowie, wynika ze stresu związanego z pracą, a ta była tematem tabu. Nie musiała i nie chciała o niej rozmawiać, podobnie jak o wszystkim, co się z nią wiązało.

Zamknęła kalendarz i wsunęła do torby, po czym spojrzała na swoją wściekłą rodzinę.

– Mogę zawieźć dziś chłopaków, jeśli chcesz – zaproponowała, a Piotr spojrzał na nią z miną pełną poczucia winy. Westchnął i pokręcił głową.

– Zawiozę ich. Nie musisz zmieniać planów.

– Mamo, zabierz mnie ze sobą – powiedział nagle Artur, a ona uniosła brwi. – Nie chcę jechać samochodem z tym głupim śmierdzielem.

Adam otworzył usta, by się odgryźć, ale zamknął je pod groźnym spojrzeniem Piotra. Uciszywszy pierwszego z bliźniaków, mężczyzna spojrzał na drugiego, a oczy Artura rozszerzyły się.

– Poproszę telefon. – Piotr wyciągnął rękę, patrząc groźnie na chłopca.

Okrągła buzia dwunastolatka poczerwieniała z gniewu, ale nie odważył się odpowiedzieć. Przez minutę walczył na spojrzenia z ojcem, a potem sięgnął do kieszeni i wydobył stamtąd smartfon. Renata ściągnęła usta, widząc błysk w oczach drugiego z chłopców, i podeszła do niego, również wyciągając dłoń.

– Ty też – rozkazała. – Natychmiast.

– Ale ja nic nie powiedziałem! – zaprotestował Adam, a ona zmrużyła oczy.

– Czy to ja nazwałam twojego brata debilem?

– Ale on też… – zaczął, a potem zamilkł z niezadowoleniem.

Wiedział doskonale, że dłuższa dyskusja prowadzić będzie do dłuższej kary, więc w końcu oddał Renacie komórkę. Kobieta przekazała ją Piotrowi, który wsunął oba urządzenia do swojej teczki. Bliźniacy obserwowali to z nieszczęśliwymi minami, a Renata westchnęła z rezygnacją. Nie podobało jej się, że Adam i Artur są równie uzależnieni od gadżetów, jak ich ojciec, ale miało to swoje dobre strony. Odebranie im telefonów było zawsze najskuteczniejszą karą.

– Muszę jechać – powiedziała i ruszyła w kierunku drzwi.

Piotr wstał od stołu i poszedł za nią z westchnieniem.

– Czasem sobie myślę, że trzeba było poprzestać na jednym – rzekł ledwie dosłyszalnie, gdy otworzyła drzwi.

Spojrzała na niego i uśmiechnęła się na ten żart, którym zawsze rozładowywali napięcie wywołane przez bliźniaków.

– Czasem myślę, że trzeba było poprzestać na mężu – odrzekła jeszcze ciszej.

Parsknął i pocałował ją, zanim zamknęła za sobą drzwi.

Granatowy prius był zaparkowany na podjeździe. Zajęła miejsce za kierownicą i wkrótce pędziła drogą wyjazdową z miasta. Spoglądała przy tym ze złośliwą satysfakcją na korek blokujący szosę dla tych, którzy jechali w przeciwnym kierunku. Oni tkwili w ciasnych, dusznych samochodach i pędzili z zawrotną prędkością kilometra na godzinę, podczas gdy ona już po dziesięciu minutach pozostawiła za sobą zabudowania i wtoczyła się między porośnięte roślinami uprawnymi pola.

Gdy jechała przez las, poczuła, jak jej serce przyspiesza, bo to tutaj ostatnio nawiedziła ją halucynacja. Tym razem jednak nic się nie wydarzyło, a gdy czterdzieści minut później dotarła do Kalii, okazało się, iż tam pogoda jest całkiem przyjemna. Na niebie wisiało wprawdzie kilka ciemnych chmur, ale nic nie wskazywało, by miało lunąć.

Zaparkowała samochód przed domem Karoliny. Zobaczyła, że Kinga z Mają czekają na nią na ganku – dziewczynka siedziała przy stole, rysując, a kobieta zajęła miejsce na jednym z wiklinowych foteli. Na jej kolanach opierała się gitara. Grała jakąś piosenkę do chwili, gdy podniosła głowę, zauważywszy priusa zatrzymującego się przed domem. Palce jej lewej dłoni znieruchomiały, obejmując gryf gitary, a prawa ręka oparła się leniwie na boku instrumentu. Nie wstała, by się przywitać.

– Dzień dobry – powiedziała jednak, gdy Renata wysiadła z samochodu.

Kobieta przeszła przez niewielki ogródek i wkroczyła na ganek. Maja spojrzała na nią z powagą i spokojem, czyli typową dla niej miną.

– Dzień dobry. Cześć, Maju. Jak się dzisiaj czujesz?

– Dobrze – odpowiedziała dziewczynka, kiwając głową.

Potem jej spojrzenie opadło na rysunek, który prawdopodobnie miał przedstawiać gitarę, chociaż Renata uznała, że bliżej mu do indyka.

– Mogę usiąść?

– Oczywiście. – Kinga kiwnęła głową, a gdy jej gość zajął miejsce, uśmiechnęła się uprzejmie. – Chcesz coś do picia?

– Nie trzeba. Przyjechałam zobaczyć, jak sobie ze wszystkim radzicie. Co u was słychać?

– To, co widzisz. – Kinga wzruszyła ramionami. – Niektórzy rysują, inni grają, nieobecni zarabiają pieniądze. Wszystko w porządku.

– Jakieś… nietypowe sytuacje?

Kinga ze spokojem pokręciła głową.

– Krótki przypadek gorączki – odrzekła. – Ale szybko spadła i potem już nic. Zastanawiałyśmy się nad bladością…

– Tak, Karolina o to pytała. Powiedziałam jej, że tak jest, odkąd mi wiadomo. Nigdy nie świadczyło to o niczym złym.

– To pocieszające, ale jeśli nic się nie zmieni w najbliższym czasie, to i tak pójdziemy do lekarza.

– Myślę, że to rozsądne. Poinformujecie mnie o wynikach? – Oczywiście Renata nie przyjęłaby w tej kwestii odmowy, z czego Kinga doskonale zdawała sobie sprawę.

– Naturalnie – rzekła sucho. – Coś jeszcze?

– Jeśli pozwolisz, chciałabym chwilę porozmawiać z Mają na osobności.

Kinga zmrużyła oczy.

– Odpowiadam za nią.

– Ja też.

Mierzyły się spojrzeniami przez kilka chwil, ale dziewczyna wiedziała, że nie ma szans wygrać tej potyczki. Być może Karolina mogłaby odmówić, ale ona…

– Maja… – odezwała się, a dziewczynka popatrzyła na nią.

Renata uniosła brwi. widząc diametralną zmianę, jaka zaszła w Kindze, gdy spoglądała na dziecko. Chłód i dystans w jej oczach zostały w jednej chwili zastąpione przez uczucie i troskę. Spodobało jej się to, chociaż nie przyznałaby tego nawet przed sobą.

– Czy masz coś przeciwko, żeby Renata porozmawiała z tobą na osobności?

Maja ze zdziwieniem zerknęła na Renatę.

– Dlaczego na osobności? Nie lubisz Kingi?

Obie kobiety zmierzyły się spojrzeniami niemal rozbawione faktem, że w tej chwili pomyślały dokładnie to samo.

– Lubię – skłamała Renata po chwili. – Ale chciałam przez chwilę porozmawiać tylko z tobą.

– Dobrze. – Maja wzruszyła ramionami, a Kinga wstała z fotela, kładąc na siedzisku gitarę.

Spojrzała na drzwi prowadzące do domu, ale zamiast w tamtą stronę odeszła ku niewielkiemu zadaszeniu, które znajdowało się kilka metrów od domu. Pod nim zaparkowany był ogromny turystyczny motocykl i Renata skrzywiła się. Zanotowała sobie w pamięci, by przestrzec Karolinę, aby nie pozwoliła Mai jeździć na tym diabelstwie.

– Kinga obiecała, że nauczy mnie śpiewać – oznajmiła dziewczynka, zanim Renata zdążyła cokolwiek powiedzieć. Nie odrywała przy tym spojrzenia od swojego rysunku. – Nie podoba mi się, że jej nie lubisz. Jest miła.

– To nie jest tak, że nie lubię Kingi. Różnimy się od siebie, czasem tak się zdarza. Ale się nie kłócimy ani…

– Dorośli nie muszą się kłócić, żeby się nie lubić – oznajmiła Maja, wciąż na nią nie patrząc. Jej jasne czoło przecięła pojedyncza zmarszczka. – Kinga też cię nie lubi, ale chyba tylko dlatego, że ty nie lubisz jej.

Dłoń trzymająca kredkę zamarła nad kartką, a dziewczynka westchnęła i pokręciła głową. Potem podniosła spojrzenie na Renatę.

– Przyjechałaś zapytać, czy jest mi tu dobrze. Czy dostaję często jeść i czy nikt na mnie nie krzyczy.

– Maja…

– Jest mi tu bardzo dobrze. Chciałabym zostać tu na zawsze. Myślę, że Karolina… myślę, że Karolina mnie kocha. Tak jak kiedyś mama.

– A ty ją?

Pokiwała głową z błyszczącymi oczami.

– Ja ją chyba też. Ona jest taka miła, przytula mnie i czyta mi bajki. Kinga mi śpiewa i ona chyba też mnie kocha, ale inaczej. Trochę tak jak… – Jej usta zadrżały, zanim dokończyła. – Trochę tak jak Patryk.

Renata wzięła głęboki wdech, bo Maja wypowiedziała imię brata po raz pierwszy od dnia, w którym go straciła – jeśli wierzyć jej aktom. To oznaczało, że w tym domu zaczyna odzyskiwać spokój psychiczny.

Kobieta przyglądała jej się z uwagą. Część niej cieszyła się, że Maja wspomniała imię brata, że odczuwa miłość, jaką obdarzyła ją nowa rodzina i że zaczyna ją odwzajemniać. Ale smutek, z jakim dziewczynka o tym mówiła, rozdzierał Renacie serce.

– Czujesz się tu bezpiecznie?

– Tak. Karolina i Kinga bardzo mnie pilnują, bardziej niż Damian i Ola. Pilnują też siebie nawzajem. – Zamilkła na chwilę, kąciki jej ust zadrgały. – Chciałabym zostać tu na zawsze.

– Ja też bym tego chciała – zapewniła ją Renata, głaszcząc Maję po głowie. – Mam nadzieję, że nic ci w tym nie przeszkodzi. Ja tego na pewno nie zrobię.

Tym razem dziewczynka nie odpowiedziała. Jej palce zacisnęły się mocniej na trzymanej kredce.

Renata podniosła głowę i jej wzrok napotkał spojrzenie Kingi. Dziewczyna przyglądała jej się z uwagą, oddalona o kilka metrów, oparta bokiem o zadaszenie, pod którym stał jej motor. Jej mina wyrażała niepokój.

– Muszę jechać – powiedziała kobieta do Mai, a ona kiwnęła głową. – Pamiętasz mój numer telefonu?

Dziewczynka wyrecytowała bezbłędnie szereg cyfr.

– Bardzo dobrze. Zawsze możesz do mnie zadzwonić, jeśli coś by się działo.

– Albo na policję, albo na pogotowie, albo do straży – dokończyła Maja i Renata uśmiechnęła się mimowolnie.

– Grzeczna dziewczynka. Czy chcesz, żebym coś dla ciebie zrobiła? Masz jakieś życzenia?

Maja podniosła na nią spojrzenie błyszczących oczu, a wówczas Renata ściągnęła brwi. Znała dziewczynkę od dłuższego czasu i wiedziała, jak wygląda, ale teraz… w tym świetle…

Zamrugała i uznała, że to gra świateł musiała na chwilę zmienić kolor oczu Mai. Teraz wyglądała tak jak zawsze i potrząsnęła przecząco głową.

– Przyjedziesz do mnie jeszcze?

– Oczywiście, że tak.

3.

– Dostałem dziś pocztą bilety i chciałem ci za nie podziękować.

Kinga uśmiechnęła się, wpatrując w nagi sufit swojego nowego mieszkania. Leżała płasko na materacu, ze słuchawkami w uszach i gitarą na brzuchu. Jej głos rozbrzmiewał echem w pustym mieszkaniu, a kiedy telefon rozdzwonił się przed chwilą, zawył w pomieszczeniu jak surma.

– Nie ma sprawy. Zasłużyłeś.

– Jak twoje mieszkanie? Dzisiaj miałaś się przeprowadzić, prawda?

– Świetnie. Puste ściany i brak mebli, więc śpię na dmuchanym materacu, ale jestem zadowolona.

– Jak to brak mebli?

– Tak po prostu. Jedyne meble tutaj to te kuchenne, ale już próbowałam na takich spać i są dość niewygodne, poza tym poduszka zawsze wpada do zlewu. Dlatego kupiłam materac.

Zaśmiał się.

– Planujesz kupić też łóżko czy chcesz być gotowa na ewentualną powódź?

– Powinno przyjechać w poniedziałek. Podobnie jak szafa, kanapa i parę innych rzeczy, które będę musiała poskładać.

– Chcesz, żebym ci pomógł?

– A sądzisz, że jeśli spróbujesz, to uda nam się złożyć chociaż jeden z tych mebli?

– Sądzę – odrzekł, przeciągając samogłoski – że łóżko na pewno. Nie wiem, jak będzie z szafą i całą resztą.

– Oczywiście – prychnęła. – A mówiąc poważnie, poradzę sobie z tą robotą. Już to robiłam; kiedy Kara rozstała się z tym frajerem, była w rozsypce i musiałam złożyć jej do kupy praktycznie pół Ikei.

– Jestem pewny, że sobie poradzisz, ale naprawdę chętnie pomogę.

– W porządku. Jeśli życzysz sobie być bezdusznie wykorzystany, tak się stanie.

– Nie mogę się doczekać. Powiedz mi, jak było dzisiaj na posterunku.

– Fantastycznie – burknęła, wracając myślami do wizyty, którą odbyła poprzedniego popołudnia na prośbę policji. – Rozmawiałam z innym facetem, ale był równie rozgarnięty, jak ten poprzedni. I oczywiście miałeś rację: wywlekli na światło moje uzależnienie. Na szczęście wyniki zamknęły im gęby, więc dziękuję, że mnie na to namówiłeś.

– Do usług. Myślisz, że będą cię jeszcze męczyć?

– Diabli wiedzą. Kręcą się z tą sprawą w kółko, to da się wyczuć. Kompletnie nie wiedzą, co zaszło z tą Martą, ale uczepili się faktu, że poprzedniej nocy wróciła do domu okropnie późno. Była na jakiejś imprezie i wyszła z niej w miarę wcześnie, ale między tym a jej dotarciem do mieszkania minęło kilka godzin i nikt nie wie, co się z nią wtedy działo.

– Myślisz, że to może mieć jakiś związek?

– Za cholerę. Z tego, co się dowiedziałam, wynika, że dziewczyna lubiła imprezować i od czasu do czasu miewała takie epizody. Nie, nie sądzę, żeby o to chodziło, ale zabij mnie, jeśli wiem o co.

– Skąd w ogóle znasz te szczegóły? – zapytał ją. – Nie powinny być poufne?

– Mówiłam ci, że ci policjanci nie byli zbyt rozgarnięci – przypomniała. – Wystarczyło kilka celnie zadanych pytań i to ja przesłuchiwałam ich, a nie na odwrót. A na korytarzu wpadłam na tę drugą dziewczynę z kawiarni, tę, która próbowała pomóc Marcie.

– Pamiętam. Jak ona się czuje?

– Kiepsko. Jest pod opieką psychologa, ale nie widać po niej jego zbawiennego wpływu. Trochę potrwa, zanim dojdzie do siebie. Wiedziałeś, że to ona była współlokatorką Marty?

– Nie.

– Niestety. Współlokatorką, przyjaciółką… A potem nagle pewnego dnia widzi, jak tamta rżnie sobie łapy na kawałki. Nie mam pojęcia, jak sobie z tym poradzi.

Wiktor wyczuł zmianę w jej głosie, ale nie zadał pytania, które cisnęło mu się na usta.

– Posłuchaj… – westchnął zamiast tego, marszcząc nos, bo wiedział, że temat, który chce poruszyć, nie poprawi jej nastroju. – Znalazłem osobę, o której rozmawialiśmy wczoraj przez telefon. Obiecała sprawdzić wasz dom.

Przez chwilę na linii panowała cisza, której się spodziewał. A potem Kinga odpowiedziała:

– Dziękuję ci. Muszę tylko pomyśleć, jak to rozegrać. Kara nie zgodzi się na coś takiego za żadne skarby. Myślę, że najlepiej będzie załatwić to, kiedy będzie w pracy, ale przecież nie mogę tego zrobić, mając Maję pod opieką. Ona nie powinna przy tym być.

– Jeśli chcesz, porozmawiam z Karoliną. Spróbuję przekonać ją…

– Daj spokój – przerwała mu. – Nic nie zdziałasz. Nie, musimy to załatwić pod jej nieobecność. Zastanowię się nad tym jeszcze. Powiedz mi, kto to w ogóle jest.

– Siedemnastoletnia dziewczyna, ma na imię Sylwia. Robiła to już wcześniej, rozmawiałem z jej poprzednimi… klientami. Twierdzą, że im pomogła, że ustaliła, w czym rzecz i jakoś rozwiązała problem.

– Jak?

Milczał przez chwilę.

– Wyślę ci mejlem trochę informacji. Przeczytasz sama.

– Wyślij. Ale chciałabym też się z nią spotkać i zadać jej kilka pytań. Przyślesz mi jej numer?

– Numer jej ojca. To on pośredniczy w kontaktach z nią. Czy chcesz, żebym pojechał z tobą?

Zastanowiła się, a potem przytaknęła.

– Myślę, że to mi pomoże. Daleko mieszka?

– W stolicy. Możemy załatwić to przy okazji twojego koncertu.

– Nie wiem, czy będę miała na to czas. W piątek i w sobotę mamy próby, chłopcy już się niecierpliwią, że tyle czasu mnie nie ma. Poza tym muszę się spakować i wynająć jakiś samochód, żeby przewieźć tutaj trochę gratów.

– Jedziesz tam już w piątek?

– Nie mam wyjścia. Zresztą stęskniłam się za nimi, zamierzamy pogadać i upić się po próbie. Możesz do nas dołączyć – dodała po chwili wahania.

– Jesteś pewna?

– Jasne. Jeśli masz czas, możemy jechać tam razem w piątek, zatrzymasz się w naszym domu.

– Bardzo chętnie. Planowałaś jechać motorem?

– Tak, moja miotła jest w warsztacie.

– Możemy pojechać moim samochodem – zaproponował. – Dzięki temu nie będziesz musiała nic wynajmować, zapakujesz graty do mojego bagażnika. Jeśli… jeśli nie przeszkadza ci, żebym został do niedzieli.

– Nie przeszkadza. W takiej sytuacji możemy umówić się z Sylwią na niedzielę, jeśli tak się da.

– Zadzwonię do jej ojca – obiecał. – Jesteś pewna, że reszta zespołu nie będzie miała nic przeciwko mojej obecności?

– Niech pomyślę… Jak zapatrujesz się na szalone orgie? – Nie odpowiadał przez chwilę, a ona parsknęła. – Żartuję, wyluzuj. Szalone orgie są tylko w naszym gronie, bez udziału obcych.

– Oj, Kantata… – westchnął. – Czasem zastanawiam się, kiedy żartujesz, a kiedy mówisz poważnie.

– Nie wiesz? Ja zawsze mówię poważnie.

– Teraz też?

– Nie, teraz akurat żartuję.

– Ta rozmowa prowadzi donikąd.

– Rzeczywiście. – Zaśmiała się. – Czas ją zakończyć.

– Poczekaj, jeszcze jedno. Kiedy pokażesz mi swoje nowe mieszkanie?

– Bo ja wiem… – Zawahała się i spojrzała na zegarek. Dochodziła pierwsza w nocy. – Za pół godziny?

– Mówisz poważnie?

– A co mi tam. Ja i mój dmuchany materac czekamy.

4.

– Jak ci minęły ostatnie dni? – zapytał Wiktor, kiedy niewiele później leżeli obok siebie na dmuchanym materacu.

W mieszkaniu panował półmrok – chociaż dotarł do niego pół godziny temu, jak dotąd nie miał okazji mu się przyjrzeć.

Kinga położyła się na plecach z dłońmi pod głową, wpatrując się w mrok.

– W porządku – odpowiedziała. – Mniej więcej.

– Jakieś… przygody?

Parsknęła, słysząc to słowo, a potem zaprzeczyła.

– Nie, nic nadzwyczajnego. Odnoszę wrażenie… Odnoszę wrażenie, że coś cały czas tam jest, coś, czego nie powinno być, ale na tym etapie to może być równie dobrze moja paranoja. Żadnych podskakujących przedmiotów, żadnych znikających noży. Kara w ogóle zachowuje się, jakby nic się nie wydarzyło, co działa mi na nerwy, ale… sama zaczynam wątpić w to, co widziałam.

– Rozumiem cię – przyznał. – Mam tak samo. Nie wiem, co było w tym winie, które piliśmy, ale musiało być konkretne.

– Przypomnij mi, żebym więcej tego świństwa nie ruszała.

– Tamtego rodzaju czy w ogóle alkoholu?

Uśmiechnęła się.

– Jednak wciąż słabo się znamy, przyjacielu.

Zaśmiał się, kręcąc głową z politowaniem, potem jednak spoważniał.

– Mogę… mogę cię o coś spytać?

– Nie wiem. O co?

– O twoje uzależnienie.

Zerknęła na niego.

– Zapytać możesz.

– Chodzi mi o to… – Zawahał się. – …że miałaś problem z narkotykami i udało ci się od niego uwolnić, i to dobrze. Ale zastanawia mnie to, że pijesz alkohol. Większość nałogowców trzyma się z daleka od wszelkich używek, bo dla nich w gruncie rzeczy wszystkie są tym samym. Narkomani, których poznałem, nie piją, a jeśli im się to zdarzy, to na piciu nie poprzestają. Tymczasem ty…

– Martwi cię to?

Kiwnął głową, nie odrywając od niej spojrzenia.

– Nie powinno. Powiedziałam ci już kiedyś, że nie jestem jednym z typowych przypadków. Dla mnie to jednak dwie różne sprawy.

– Dlaczego?

Milczała przez chwilę, pocierając czoło lewą dłonią.

– Myślę, że chodzi o powody. Nie rozbierałam tego nigdy na czynniki pierwsze, ale ja nigdy nie brałam dla… bo ja wiem, dla odjazdu, zabawy, którą to niesie. Brałam, bo to dawało mi pewien… Nie spodoba ci się to. To dawało mi pewien spokój psychiczny, wyciszenie. I działało, pomagało. To ten stan był dla mnie uzależnieniem. Z kolei alkohol… on nie działa w ten sam sposób, nie pomaga. Dlatego nie był nigdy taką pułapką, jak prochy. Mogę się napić i mieć z tego jakąś przyjemność, ale skutek jest jednak inny niż w przypadku narkotyków. Nie pociąga mnie aż tak. Wiesz, co mam na myśli?

Pokiwał powoli głową.

– Tak, chyba tak. Nigdy dotąd o czymś takim nie słyszałem, ale… ty nie jesteś typowym przypadkiem.

– Mówiłam. – Uśmiechnęła się, a on odpowiedział tym samym.

Przez chwilę panowała cisza, a potem Kinga poruszyła się.

– Moja kolej na niewygodne pytanie. – Zerknął na nią spłoszony, ale kiwnął głową. – To była Aneta Graba, prawda? Twoja narzeczona.

– Tak – odrzekł po chwili, a jego żołądek skręcił się jak precel. – Aneta Graba. Znałaś ją?

– Mhm – przytaknęła. – W tym mieście jest tylko jedna podstawówka.

– Byłyście w jednej klasie?

– Nie, ona była trzy lata starsza. Ale chodziłyśmy razem na lekcje śpiewu. Dziewczyna miała genialny głos. Taki niski, trochę chrapliwy, wiesz? Lubię takie głosy.

– Aneta śpiewała? – zapytał, marszcząc brwi, a Kinga spojrzała na niego z zaskoczeniem. – Nigdy nie… nie wiedziałem.

Zmieniła pozycję, by móc patrzeć mu w twarz.

– Wybacz – powiedziała cicho. – Myślałam, że wiesz.

– Nie wiedziałem – powtórzył z żalem. – Lekcje śpiewu, tak?

– Tak. Była na nich genialna, wrodzony talent, naprawdę. Spodziewałam się, że zrobi karierę na scenie.

– Nie zrobiła. Była architektem. Nigdy nie słyszałem, żeby śpiewała. Nawet jednego dźwięku… Nie wiem dlaczego.

– Ja też nie. Przykro mi.

– Co jeszcze o niej pamiętasz? – zapytał, spoglądając na nią.

Kinga poczuła się dziwnie na myśl, że ma opowiadać mężczyźnie, który leży obok niej w łóżku, o jego zmarłej narzeczonej. Nie potrafiła jednak odmówić, więc zastanowiła się.

– Była bardzo wysublimowana. Jej rodzice kładli nacisk na nienaganne maniery i żadna dziewczyna w mieście nie ubierała się tak elegancko, jak Aneta. Ale to było ciekawe, bo potrafiła dobrać ubrania tak, żeby były eleganckie, ale jej za bardzo nie postarzały. Urocze sukienki, czyste buty… Ja przy niej zawsze wyglądałam jak obdartus, ale ona nigdy się nie wywyższała.

Wiktor uśmiechnął się smutno.

– To się nigdy nie zmieniło. Jak ja ją znałem, to też zawsze była damą. A wypowiadała się, jakby połknęła słownik.

– Prawda? Każde słowo było górnolotne i perfekcyjnie wypowiedziane. Dama z wyższych sfer.

– Bawiło mnie zawsze to, że jej szafa była ogromna, pełna eleganckich ciuchów, a połowa z nich wyglądała dla mnie dokładnie tak samo jak reszta. Nigdy nie wyszła z domu bez idealnego makijażu i idealnej fryzury. Zawsze musiała dopracować swój wygląd w najdrobniejszych szczegółach.

Kinga posmutniała, wpatrując się w jego melancholijną minę. Milczała.

– Praktycznie nie miałem prawa głosu w kwestii naszego ślubu – ciągnął Wiktor w zamyśleniu. – Mój gust był dla niej zbyt pospolity, wiesz? A tego dnia wszystko musiało być równie idealne, jak ona. Wszystko: sala, muzyka, talerze, kwiaty, suknia… – westchnął. – I tak nie miała okazji pójść w niej do ołtarza, ale… niech to szlag, wyglądała w tej sukni nieziemsko. Ja byłem przy niej nikim. Przynajmniej moim zdaniem, bo ona nigdy nie dała mi tego odczuć. Traktowała mnie jak równego sobie, chociaż nie mogłem się z nią równać. Trochę… – Zamilkł na chwilę i spojrzał na Kingę. – Trochę tak jak z tobą.

Nie odpowiedziała, przyglądając mu się ze smutkiem. Dotknął jej policzka i nawet w półmroku panującym w pokoju zobaczyła jego zażenowanie.

– Już drugi raz to zrobiłem – mruknął. – Związałem się z kobietą, która mogłaby mieć każdego.

Skrzywiła się i opadła na plecy, wbijając wzrok w sufit.

– Gdzie mi do niej – parsknęła. – Daj spokój.

Zacisnął zęby, zdawszy sobie sprawę z sytuacji, w jakiej ją postawił. Oto spędził ostatnich kilka minut zachwycając się jej poprzedniczką, która przecież od Kingi różniła się niemal wszystkim. Z wyjątkiem jednego – jego zdaniem obie naprawdę mogłaby zdobyć każdego mężczyznę.

– Przepraszam. Zachowałem się jak głupek.

Nie odpowiedziała. Nie czuła się dobrze. Nie obwiniała go za wypowiedziane słowa, nie potrafiła nawet sobie wyobrazić, co czuł. Łatwo wywnioskowała, że Aneta była miłością jego życia. Co więcej: osobą, dla której zmienił wszystko. Wyprowadził się z wielkiego miasta na prowincję, byle być z nią i się z nią ożenić. I ta wspaniała osoba została mu odebrana tydzień przed ślubem. Los naprawdę potrafi być sukinsynem…

– Nie przepraszaj – westchnęła po dłuższej chwili, ale wciąż na niego nie patrzyła. – Kochałeś ją, prawda?

– Tak.

Uśmiechnęła się smutno.

– Przykro mi, że nie ułożyło wam się tak, jak tego chcieliście.

– Mnie też – przyznał. – To frustrujące. Byłem przekonany, że będziemy razem do końca świata. A potem, przez ostatnie cztery lata, byłem przekonany, że będę już na dobre sam.

– Jeszcze nic straconego. – Zerknęła na niego ze złośliwym uśmieszkiem. – Jeszcze możesz osiągnąć swój cel, przyjacielu.

– Sam nie wiem, co drażni mnie bardziej – burknął z irytacją. – To, że sugerujesz, bym się stąd zabrał, czy to, że nazywasz mnie przyjacielem.

– Wolisz śmiertelnego wroga?

– Nie ma trzeciej opcji?

– Niech pomyślę… Mogłabym nazywać cię tym gościem z baru…

– Ale miałabyś problem z domyśleniem się, o którego chodzi?

– Czyli mnie rozumiesz.

Zaśmiał się. Milczeli długo. Potem jednak Wiktor zerknął na nią. Jej otwarte oczy błyszczały w półmroku.

– Kantata… – zaczął. – Jesteś pewna, że chcesz, bym pojechał z tobą w ten weekend?

– Jasne – odpowiedziała bez wahania. – I tak oboje jedziemy do stolicy. Bo rozumiem, że nadal chcesz iść na koncert?

– Jak najbardziej.

– Jeśli chodzi o mnie, to czuj się zaproszony do naszego domu. Ale tylko jeśli i ty tego chcesz.

– Chcę – zapewnił z zadowoleniem. – Jeszcze jedno… Na ten koncert chciałbym przyprowadzić gościa.

Uniosła brwi, a potem skinęła głową.

– Dostałeś dwa bilety. Możesz dać drugi komu chcesz, tylko w zależności od tego, o kim myślisz, moje zaproszenie na weekend może zostać cofnięte.

Uśmiechnął się.

– To nie tak. Chodzi o mojego brata.

– Masz brata?

– Tak, Olek ma siedemnaście lat. Za miesiąc kończy osiemnaście i bardzo lubi waszą muzykę. Pomyślałem, że zrobię mu niespodziankę.

– Fajna niespodzianka. Może idźmy na całość – po koncercie zawsze siedzimy przez jakiś czas w garderobie i mamy małe afterparty. Przyłączcie się obaj.

– Naprawdę?

– Pewnie. Uprzedzę ochronę, przyprowadzą was do nas. Przy założeniu, że wciąż nieletni Olek będzie mógł się z nami napić.

– Jest siedemnastolatkiem – prychnął Wiktor. – Prawdopodobnie pije więcej niż cała wasza czwórka.

– Ach, młodość – westchnęła teatralnie Kinga, a on parsknął.

– Dzięki za to.

– Proszę bardzo. – Zamyśliła się. – Bilety na koncert, spotkanie z zespołem, after party… po tym weekendzie będziesz mógł dać sobie ze mną spokój.

– Masz rację… To wszystko na mojej liście, więcej nie możesz mi zaoferować.

Roześmiała się i szturchnęła go łokciem.

5.

Piotr wpadł do domu, czując, jak świat wali mu się na głowę. Ustalenie, że Renaty nadal w nim nie ma, zajęło mu niecałą minutę. Gdy skończył przeszukiwać panicznie wszystkie pomieszczenia, zamarł przy drzwiach wejściowych i oparł się ciężko o futrynę. Jego ramiona unosiły się szybko i nieregularnie, szarpane oddechem, który nie dostarczał tlenu do płuc. Stracił kontrolę i to go wykańczało.

Nagle rozdzwonił się jego telefon i mężczyzna sięgnął do kieszeni. Dzwoniła jego matka, więc zaklął zawiedziony. Dopiero po kilku sygnałach przyłożył komórkę do ucha.

– Halo – sapnął.

– Znalazła się?

– Nie, do cholery, nie znalazła! – krzyknął ze złością, nienawidząc siebie za to. Wiedział, że powinien się opanować, ale w tej chwili nie miał siły na walkę z własnym temperamentem. – Jak się znajdzie, to do was zadzwonię, tak jak mówiłem!

– Piotr… – westchnęła jego matka. – Musisz się uspokoić. Chłopcy nie wiedzą, co się dzieje i…

– Ja też nie wiem! – wrzasnął w słuchawkę i rozłączył się.

Z jego ust wytoczyła się salwa najgorszych przekleństw, jakie znał. Potem ruszył do sypialni i dopadł do biurka Renaty. W szufladach znajdowały się dokumenty dotyczące jej pracy – akta, których pod żadnym pozorem nie powinien ruszać. Taka była ich umowa. Szarpnął szufladę, nie przestając kląć. Umowa obowiązywała, kiedy wszystko było w porządku, a kiedy kobieta nie wraca do domu na noc, kiedy nie da się do niej dodzwonić, kiedy nie daje znaku życia – wtedy nic nie jest w porządku, a wszelkie umowy można wsadzić sobie w dupę!

Skrzywił się, rozrzucając dokoła siebie teczki z aktami wielu różnych dzieci. Ich smutne oczy spoglądały na niego z fotografii, potępiając go za nerwy, za brak poszanowania dla prywatności żony i za to, że nie jest w stanie porozmawiać z własnymi synami. Ale jak, do kurwy nędzy, miał powiedzieć bliźniakom, że ich matka zaginęła? Że nie ma z nią kontaktu od prawie czterdziestu ośmiu godzin? Że kiedy dzwoniła ostatni raz, wydawała się spokojna i zupełnie zrównoważona, a potem znikła i diabli wiedzą, co jej się przytrafiło?

Usiadł na krześle i uruchomił jej komputer. Nie chroniło go hasło i już po chwili Adam i Artur spoglądali na niego z fotografii na pulpicie. Skrzywił się, po czym włączył elektroniczny kalendarz, który zainstalował jej kilka miesięcy wcześniej. Synchronizował się on automatycznie z tym w jej telefonie, więc mógłby zawierać jakieś wskazówki na temat tego, gdzie była Renata.

– Mógłby – warknął, czując pieczenie w oczach. Był niewyspany i zdenerwowany, a jego własna żona działała przeciwko niemu, odmawiając uparcie używania narzędzi, które mogłyby pomóc im obojgu. – Gdybyś, kurwa mać, używała tego pieprzonego kalendarza zamiast tego jebanego zeszytu, wiedziałbym, gdzie cię szukać!

Zatrzasnął klapę laptopa i wrzasnął z wściekłości. Odpowiedziała mu cisza, ale po kilku chwilach przerwał ją dzwonek telefonu. Spojrzał na wyświetlacz i poczuł mdłości.

– Halo! – krzyknął w komórkę. – Macie ją?

– Nie – odpowiedział mu policjant, z którym Piotr rozmawiał wcześniej o zaginięciu żony. – Ale znaleźliśmy jej samochód. Może pan przyjechać na drogę wyjazdową z miasta numer trzydzieści sześć?

– Będę tam za pięć minut – powiedział.

Gdy pędził przez miasto, kierowcy mijanych samochodów pozdrawiali go wyciągniętymi w jego stronę dłońmi z wyprostowanym jednym palcem, ale zignorował każdy z nich. Pięć i pół minuty później dotarł do punktu wskazanego przez policjanta, z którym rozmawiał. Zobaczył tam dwa samochody policyjne, a nieco dalej znajomego niebieskiego priusa. Wyskoczył z własnego pojazdu i pobiegł w tamtą stronę. Jego serce dudniło niczym młot kowalski. Świat zawirował na chwilę i Piotr zmusił swoje płuca do regularniejszej pracy.

Minął usiłujących go zatrzymać policjantów, nie słyszał ich słów. Doskoczył do samochodu żony i zajrzał do środka. Auto było puste, nic nie wskazywało, by wydarzyło się w nim coś złego. Może z wyjątkiem faktu, że stało zaparkowane na odludziu, a jego właścicielka nie dawała znaku życia od dwóch dni.

– Proszę pana – odezwał się jeden z policjantów, wysoki, dobrze zbudowany młodzieniec o krótko obciętych włosach. – Czy mogę…

– Gdzie ona jest? – wszedł mu w słowo Piotr. – Jakieś ślady? Widzieliście cokolwiek?

– Nie – zaprzeczył. – Żadnych śladów stłuczki czy wypadku. Nic niezwykłego.

Z ust Piotra wylała się struga przekleństw, a policjant pobladł. On jednak nie zwracał na niego uwagi – ponownie pochylił się do samochodu i wówczas dostrzegł, że na siedzeniu pasażera wciąż leży torba Renaty. Porwał ją w dłonie, które trzęsły się tak, że torba wylądowała na asfalcie.

– Muszę pana prosić o zostawienie…

– Odpierdol się, gówniarzu! – wrzasnął Piotr, chwytając torbę i sięgając w głąb.

Jego palce zacisnęły się na znajomym skórzanym przedmiocie, który w tej chwili jawił się w jego głowie jako przysłowiowa brzytwa. Wilgotnymi od potu palcami otworzył kalendarz na bieżącym tygodniu. Zobaczył szeregi równo zapisanych notatek. Spojrzał na tabelkę opatrzoną słowem „środa”, gdzie dzień zaczynał się od wizyty u Mai. Potem następowały kolejne spotkania, a on w myślach już obdzwaniał wszystkich tych ludzi, by ustalić, jak daleko ze swoim harmonogramem dotarła jego żona.

A potem jego wzrok padł na piątek, gdzie na samym dole strony drobnym pismem, jakby kryjąc się przed spojrzeniami, zanotowana była godzina wizyty u psychologa. Potrząsnął głową, by zapanować nad obracającą się w przyspieszonym tempie planetą, i przejrzał poprzednie strony kalendarza. Szybko ustalił, że zaplanowana na jutro wizyta była pierwszą u tego rodzaju specjalisty, i zaklął. Czuł, że grunt usuwa mu się spod nóg.

– Znajdź ją! – warknął do policjanta, a ten skwapliwie pokiwał głową. Po jego skroniach spływały krople potu, a twarz młodzieńca była biała jak śnieg.

rozdział 9

1.

Budynek dzieliło od bramy wjazdowej trzysta metrów szerokiej drogi wyłożonej kocimi łbami. Po obu jej stronach ku niebu celowały strzeliste sosny. Ich pnie otaczało morze opadłych igieł, z którego gdzieniegdzie wyłaniały się wyspy paproci.

Kinga odsunęła boczną szybę z uśmiechem i Wiktor poczuł zapach lasu. Był gorący dzień, ale tutaj panował przyjemny chłód i półmrok. Ponad cichy pomruk sunącego powoli samochodu unosiły się pokrzykiwania ptaków, szum wiatru i trzeszczenie gałęzi.

– Macie spory teren – zauważył, zerkając na towarzyszącą mu dziewczynę.

Mruknęła twierdząco w odpowiedzi.

– Wynajmujemy ten dom. I działkę dokoła niego.

– To musi sporo kosztować.

– To prawda. Pochłania większość naszego budżetu. Ale mieszkamy tu już dwa lata i wszyscy zgadzamy się, że nie ma lepszego miejsca. Każde z nas ma apartament z prywatną łazienką i osobnym wejściem. Dzielimy kuchnię i salon. No i garaż.

– Kiedy ostatnio się z nimi widziałaś? – zapytał, wsłuchując się w ekscytację w jej głosie.

– Dwa tygodnie temu. Przed przyjazdem Mai. Stęskniłam się.

– Dwa tygodnie to niewiele.

– Teoretycznie nie. Poza tym mieszkamy razem, ale zdarza nam się nie spotkać przez kilka dni. Ale kiedy przyzwyczaisz się do obecności pewnych ludzi za ścianą, kiedy wiesz, że możesz zawsze na nich polegać i że oni polegają na tobie… Człowiek zapuszcza korzenie.

Zawahał się, spoglądając na nią.

– Jesteś pewna, że chcesz mieszkać w Kaliach? Będziesz za nimi tęsknić.

– Będę. Ale nadal będziemy widywać się regularnie, prawie co tydzień. Mamy koncerty, próby… Ten dom też jest mój i tak zostanie.

Wiktor skręcił na końcu drogi i wówczas zobaczył cel ich podróży. Uśmiechnął się z podziwem, bo miał do czynienia z prawdziwą rezydencją. Był to rozłożysty parterowy budynek z czerwonej cegły, przykryty ciemnobrązowym dachem. Dużą część frontowej ściany zajmowało ogromne panoramiczne okno, a do drzwi prowadził przestronny ganek. Na nim Wiktor zobaczył trzech mężczyzn. Pierwszy z nich siedział na wiklinowym fotelu z gitarą w dłoni. Sięgające do ramion brązowe włosy zgarnął za uszy, ale kilka kosmyków opadało na błękitne oczy, wpatrzone w struny, które trącał lewą ręką. Drugi z mężczyzn leżał wyciągnięty na czymś, co przypominało skrzyżowanie ławki z kanapą, a w dłoniach trzymał książkę. Spojrzenie szarych oczu wbite było w jej strony. Jasne włosy na jego głowie były zmierzwione do granic możliwości. Trzeci – chudy rudzielec z oczami w kolorze piwnym – leżał na kołyszącym się leniwie hamaku z dłońmi skrzyżowanymi pod głową.

Czując tremę czającą się w jego żołądku, Wiktor poprowadził samochód w kierunku podjazdu. Gdy zatrzymał się kilka metrów od domu, wszyscy trzej muzycy podnieśli się z miejsc, spoglądając podejrzliwie na nieznany im pojazd. A potem jak na komendę uśmiechnęli się, widząc, że od strony pasażera wysiada Kinga.

– Niech to cholera! – wrzasnął ten, który jeszcze przed chwilą czytał książkę, najmłodszy z trójki. – Księżniczka wróciła do domu!

– Wypieprzyli cię z twojego rodzinnego miasta za ogólne zepsucie i bycie nadmiernie dostępną? – zapytał rudzielec, czekając, aż młodszy kolega uściska Kingę, a potem objął ją, podnosząc w ramionach.

Kinga śmiała się, ale potem zaklęła przez zęby.

– Postaw mnie, zboczeńcu, póki jeszcze oddycham – powiedziała, a potem przytuliła trzeciego z mężczyzn. Ten milczał, wpatrywał się w nią tylko z uśmiechem. – Niech mnie szlag, jeśli za wami nie tęskniłam. Co porabialiście przez ostatnie dwa tygodnie?

– Wzdychaliśmy z tęsknoty i pisaliśmy kuplety ku twojej piękności – zawołał rudowłosy, a potem zmrużył oczy, bo z samochodu wysiadł Wiktor. – Przywiozłaś przyzwoitkę? To nigdy dotąd nie zadziałało.

Kinga roześmiała się i spojrzała na swojego towarzysza. Ten podszedł, czując zażenowanie, zdenerwowanie i ekscytację równocześnie. Zatrzymał się pół kroku od roześmianej grupki.

– To jest Wiktor – przedstawiła go Kinga. – Mój etatowy wybawca.

– Twoja zabaweczka – prychnął Marek, za co dziewczyna uderzyła go łokciem w brzuch. Zgiął się i stęknął. – Możesz mnie bić, ale wszyscy wiemy, jaka jesteś.

– Zepsuta, zboczona, złośliwa… – wyliczył rudy z bezczelnym uśmiechem. – I wiele innych słów na z.

– Jak zajebista? – zapytała, a on rozłożył ręce.

– Nie śmiem się kłócić.

– I dobrze – prychnęła, po czym spojrzała na Wiktora. – Pewnie już ich rozpoznałeś, ale pozwól, że dokonam oficjalnej prezentacji. Ten tutaj, wstrętny zboczeniec, to Kamil. – Wskazała na mężczyznę z rudymi włosami. – Basista. To Marek, perkusja. – Wskazała najmłodszego z nich, młodzieńca o zmierzwionych jasnych włosach, a potem kiwnęła dłonią w stronę najwyższego członka zespołu, z ciemnymi włosami opadającymi na kark. – A to Robert, nasza chórzystka.

Wyższy od niej przynajmniej o trzydzieści centymetrów Robert położył rękę na jej karku i ścisnął, a ona skuliła ramiona, nie przestając się uśmiechać. Potem wyciągnął dłoń w kierunku Wiktora.

– Druga gitara i wokal – powiedział z uśmiechem. – Pozostaję w cieniu naszej gwiazdki, ale ona wie, że beze mnie nie byłoby Schodów.

– Pewnie – prychnęła. – Jesteś tu najważniejszy. My tylko nosimy instrumenty, prawda, chłopcy?

Kamil i Marek parsknęli zgodnym śmiechem.

– Jak ci minęły ostatnie dwa tygodnie? – zapytał Marek i gestem zaprosił ich, by usiedli.

Kinga chwyciła Wiktora za rękę i pociągnęła w kierunku kanapy. Ten drobny gest sprawił mu sporą przyjemność, więc zignorował spojrzenia, jakie wymienili między sobą muzycy.

– W porządku – powiedziała. – Kara ma nową córeczkę.

– Ile ma lat? – zapytał Marek, a oczy Kingi zwęziły się.

– Odczep się – warknęła, a on parsknął. – Dzieciak ma dziewięć lat, więc panuj nad swoimi obleśnymi myślami.

– Oczywiście, gdzieżbym śmiał. – Przechylił głowę, przyglądając się jej z uwagą. – Co ci się stało?

– W jakim sensie?

– Wyglądasz inaczej – odpowiedział zamiast niego Kamil. – Jakby coś… jakby coś cię dręczyło, i to inaczej niż zwykle.

– Nie wymyślaj. – Kinga machnęła ręką, wciąż się uśmiechając, a potem wstała. – Przyniosę coś do picia. Zaraz wracam.

Gdy weszła do budynku, trzy pary oczu spoczęły na Wiktorze, który poruszył się niespokojnie. W dwóch widział ostrożną ciekawość, w trzeciej – u Kamila – nieskrywaną podejrzliwość.

– Skąd się tu wziąłeś? – zapytał Kamil, przestając się uśmiechać. – I czego od niej chcesz?

– Niczego – odpowiedział, czując gorąco promieniujące z głębi żołądka.

– Niczego – prychnął basista, mrużąc oczy. – Już takich widywaliśmy.

– Daj mu spokój – powiedział Robert, kręcąc głową. – Nie należy się facetowi kredyt zaufania?

– Nie wiem jeszcze. Nie znam go.

Wiktor zacisnął zęby, wpatrując się w opaloną pociągłą twarz Kamila. Po chwili muzyk podniósł się z miejsca.

– Pomogę naszej księżniczce. Żeby nie musiała chodzić kilka razy.

Gdy zniknął, Wiktor skrzywił się z niesmakiem, starając się zapanować nad złością. Tymczasem perkusista podniósł się z fotela, na którym siedział, i usiadł obok niego.

– Powinieneś zapanować nad brwiami, stary – powiedział z uśmiechem. – Kamil nie ma nic do ciebie personalnie.

– Najwyraźniej.

– Jest bardzo opiekuńczy wobec Kingi. Ona nie miała lekko i miewa pewne… problemy.

– Wiem o tym. – Wiktor kiwnął głową. – Wcale nie chcę…

– Widzieliśmy ją w naprawdę dobre dni i w naprawdę złe – wtrącił Robert. – Nie lubimy, kiedy ma te złe.

– Rozumiem. Nie mam zamiaru sprawiać, żeby je miała.

– Tak, już to słyszeliśmy – mruknął Marek. – Miejmy nadzieję.

Podniósł spojrzenie, bo z domu wyszła Kinga, a za nią Kamil. Oboje śmiali się głośno, niosąc w rękach butelki piwa. Dziewczyna usiadła na miejscu zwolnionym przez Marka i spojrzała na Wiktora.

– Już się na ciebie rzucili? – zapytała, mrużąc oczy, a potem pokręciła głową, patrząc karcąco na członków zespołu. – Panowie raczą odpieprzyć się łaskawie od mojego przyjaciela. Panom nic do tego, z kim sypiam, tak?

– Niech będzie. – Marek posłał jej krzywy uśmiech. – Panowie łaskawie się odpieprzą, ale pani musi wiedzieć, że jej przyjaciel może jeszcze dostać po gębie, jeśli nie będzie się zachowywał.

– Przepraszam cię – powiedziała, patrząc na Wiktora. – Zachowują się tak w kółko. Myślę, że to z powodu wielu niespełnionych fantazji, które koncentrują się dokoła mojej osoby.

– Nie masz pojęcia, księżniczko – oznajmił perkusista z bezczelnym uśmiechem. – Są pewne scenariusze, o których rozmyślam od dnia, kiedy się poznaliśmy. A ty, cóż, ty jesteś kobietą bez serca.

– Zabawne, on powiedział do mnie to samo. – Wskazała na Wiktora. – W ramach zemsty zwabiłam go do łóżka.

– Jesteś kobietą bez serca – powiedzieli chóralnie Robert, Kamil i Marek, a Kinga wybuchła śmiechem.

– Sorry, chłopcy, nie ma szans.

– Niech ci będzie – mruknął Robert, popijając piwo. – Powiedzcie nam, jak się poznaliście.

– Na miejscu zbrodni – odpowiedziała natychmiast, a Wiktor uśmiechnął się na widok ich zszokowanych min. – Niech mnie cholera, powinnam przygotować aparat. Wyglądacie jak banda pawianów.

– Powiedzcie coś więcej.

– Zaraz. – Pociągnęła kilka łyków z butelki. – Mieliśmy dziś zrobić próbę, a jeśli się najpierw upijemy, to nic z tego nie będzie. Proponuję zacząć od tego.

– Słusznie. – Robert kiwnął głową i wstał. Potem zerknął na Wiktora. – Może to głupie pytanie, ale jaką muzykę lubisz?

– Waszą – odpowiedział bez wahania, bo chociaż nie był do końca zadowolony z tego, jak przebiegało dotąd ich spotkanie, nie mógł powstrzymać ekscytacji na myśl o przysłuchiwaniu się próbie zespołu.

– To się dobrze składa – wymruczała Kinga, wstając i opierając dłonie na biodrach. – Znamy kilka naszych piosenek.

Zeszła z ganku i skręciła w lewo. Kamil i Marek szli po obu jej stronach. Wiktor ruszył w ślad za nimi, a obok niego kroczył Robert.

– Chyba dobrze się dogadujecie – powiedział, zerkając na niego. – Widzę to po niej.

– Co widzisz?

– Jest zadowolona – odpowiedział. – Zresztą sam fakt, że cię tu przywiozła, mówi wiele. Zwykle trzyma swoje zabawki poza domem.

– Zabawki? – prychnął Wiktor z niesmakiem, a Robert się zaśmiał.

– Wyluzuj, tak to nazywamy, bo w większości sytuacji to było najwłaściwsze słowo, zresztą i ona go często używa. Ale odnoszę wrażenie, że nie będzie pasowało do ciebie. Długo się znacie?

– Niewiele ponad tydzień.

– Jestem pod wrażeniem. Z reguły po tygodniu znajomości ona jest z powrotem sama, a teraz po tygodniu przywiozła cię tutaj. Cholera…

– Słuchaj… – Wiktor zatrzymał się. Robert również przystanął i uniósł brwi. – Rozumiem, że się o nią troszczycie, ale…

– Daj spokój – przerwał mu muzyk. – Mów, co chcesz, chłopaki nie przestaną się o nią martwić. I ja też. Masz od nas szansę, nawet od Kamila, chociaż jego czarująca osobowość może sugerować coś innego. Każdy ma. Ale Kinga jest dla nas jak siostra i wystarczy, że zrobisz coś nie tak, żebyśmy wysłali cię na Księżyc.

– Nie mam takiego zamiaru – wycedził Wiktor, a Robert kiwnął głową i uśmiechnął się.

– Zatem wszystko gra. Chodź, bo księżniczka wkurwia się na nas, jak przeciągamy próby. Nie wiesz, czy ma jakieś nowe piosenki?

– Nie wiem. Ale nie sądzę, żeby miała czas i głowę do pisania w ciągu ostatnich kilku dni.

– A właśnie… – Robert ponownie się zatrzymał. – Marek ma rację. Widać po niej, że coś ją gryzie. Powiesz mi co?

– Nie mogę.

– Ale wiesz.

– Wiem.

Muzyk westchnął w zamyśleniu, a potem kiwnął głową.

– Niech będzie. Jeszcze tylko jedno pytanie, bo odnoszę wrażenie, że jeszcze przez jakiś czas się koło niej pokręcisz. Wiesz o jej problemach?

– Wiem. – Słysząc to, Robert odetchnął. – O narkotykach.

– A o jej ojcu?

Tym razem Wiktor pokręcił głową. Muzyk skinął krótko, jakby się tego spodziewał.

– Tak, o tym niewielu wie. Chyba tylko ja i Karolina, takie mam wrażenie. Marek i Kamil wiedzą, że on nie żyje, ale nie mają pojęcia, co właściwie się stało. To wciąż ją prześladuje, chociaż robi dobrą minę do złej gry. Ale kiedy ma zły humor, trzeba jej pilnować. Zwykle się tym zajmujemy, kiedy Kinga z nami mieszka, pilnujemy, żeby nie wróciła do tamtego. Ale teraz…

– Zrobię co w mojej mocy.

– Podobasz mi się – stwierdził Robert po chwili ciszy. – To, że chcesz jej pomóc, ale też to, że nie pytasz, co się stało z jej ojcem. Jestem cholernie ciekaw, jak się poznaliście.

Wiktor otworzył usta, by odpowiedzieć, ale wówczas zza rogu domu dobiegł ich wrzask Kingi.

– Chórzystka proszona na próbę!

Robert roześmiał się i ruszył przed siebie.

2.

Sala prób znajdowała się na tyłach przestronnego garażu. Wiktor rozejrzał się z fascynacją po wyłożonych miękkim materiałem ścianach, po szeregu skórzanych foteli i kanap, a także potężnych wzmacniaczach i lśniących instrumentach stojących na wprost nich. Marek siedział za perkusją, obracając w palcach lewej dłoni jedną z pałeczek, a Kinga i Kamil stali w pobliżu z gitarami zawieszonymi na ramionach. Dziewczyna zatrzymała się przed stojącym na statywie mikrofonem i uśmiechnęła się do wchodzącego Wiktora.

– Czy twoje delikatne uszy wytrzymają taką bliskość dobrej muzyki? – zapytała miękkim, zmysłowym głosem, mówiąc prosto do mikrofonu. Mężczyzna uśmiechnął się i zajął miejsce na jednym z foteli. Widział błyszczące oczy wszystkich członków zespołu, którzy najwyraźniej nie mogli się doczekać, aż zaczną grać. – A chórzystka się łaskawie pospieszy…

Robert wyciągnął w jej stronę dłoń z wyprostowanym palcem, a Kinga roześmiała się. A kilka chwil później z instrumentów popłynęły dźwięki. Wiktor obserwował ich pracę z uśmiechem. Widział, jak muzyka obejmuje we władanie serca wszystkich obecnych, widział, że jest ich prawdziwą pasją. Kinga przymknęła oczy, gdy jej palce zatańczyły na strunach. Garaż rozbrzmiał intensywną, szybką melodią, a po chwili wokalistka zaczęła śpiewać.

Wiktor otworzył usta z podziwem. Słyszał ją wcześniej w domu Karoliny, ale wiedział, że wtedy tylko się bawiła. Teraz dawała z siebie wszystko, a jej głos wibrował, trafiając prosto w żołądek, podrywał stopy i serce, wdzierał się w głąb umysłu i zmuszał do porzucenia za sobą całej rzeczywistości.

Piosenka była energiczna, a Kinga wypowiadała słowa w tempie, które zdumiewało. Dziwiąc się, że język jej się nie plącze, Wiktor obserwował pasję na jej twarzy, a także szerokie uśmiechy jej współtowarzyszy. Marek uderzał w perkusję, nie pozostając w tyle ani pod względem tempa, ani precyzji. Kamil trącał struny gitary basowej, kiwając przy tym głową, a Robert nachylał się co jakiś czas do własnego mikrofonu, wspierając głos Kingi niskim, dźwięcznym basem. Wspólnie stworzyli niezwykłe połączenie, które od kilku lat miało moc porywania tłumu.

Gdy piosenka skończyła się, jedyny widz zaklaskał entuzjastycznie. Muzycy – wszyscy muzycy – odpowiedzieli mu uśmiechami i ukłonami. Kinga zerknęła na lidera.

– Ostatni krok – zarządził Robert, a wówczas Marek uniósł dłonie i wybił pałeczkami rytm.

Kinga odwróciła się i zaczęła śpiewać, jeszcze szybciej i jeszcze dźwięczniej. Zamilkła po pierwszej zwrotce i spojrzała z uśmiechem w kierunku perkusji. Dłonie Marka zmieniły się w dwie smugi, kiedy wygrywał swoje solo, jego muzyka wybiła się ponad wszystkie dźwięki i odbiła echem od ścian i sufitu. A po chwili reszta zespołu znowu przyłączyła się do niego.

I ponownie po zakończeniu Wiktor zaklaskał, przyglądając się z fascynacją perkusiście, który ociekał potem po odegraniu solówki. Oddychał szybko, a jego oczy błyszczały. Jasne włosy podniosły się jeszcze wyżej, bo podczas gry mężczyzna wymachiwał energicznie głową, zmieniając swoją zmierzwioną fryzurę w jeszcze gorszy stóg siana.

W trakcie następnej piosenki to Kinga miała okazję popisania się umiejętnościami i Wiktor poczuł nagle ochotę, by paść przed nią na kolana. Wiedział, że jest utalentowana, ale to, co wyprawiała z gitarą, przechodziło ludzkie pojęcie. Jęknął, wpatrując się w jej dłonie i westchnął z niezadowoleniem, kiedy jej pięć minut skończyło się, a piosenkę podjęli jej przyjaciele.

– Jakieś życzenia? – zapytała Kinga, dysząc, gdy skończyli trzecią melodię.

Wiktor odpowiedział natychmiast:

– Kantata.

Robert, Kamil i Marek spojrzeli po sobie, a Kinga przez chwilę milczała, przyglądając mu się z łagodnym uśmiechem. Potem kiwnęła głową i zagrała szybko motyw przewodni na gitarze. Reszta muzyków przyłączyła się i już po chwili w pomieszczeniu rozbrzmiewała piosenka, dzięki której Schody odniosły sukces. Wiktor wiedział, że zarówno tekst, jak i muzyka napisane były przez Kingę, i jej dzieło błyskawicznie stało się szeroko rozpoznawanym hymnem, rozbrzmiewającym głośno i intensywnie.

Jeśli wierzyć źródłom w internecie (a Wiktor nie miał powodów, by nie wierzyć), Kinga napisała Kantatę wkrótce po wydostaniu się ze szponów nałogu. Piosenka opanowała świat muzyczny pod sztandarem Schodów, ale w każdym wywiadzie męscy członkowie zespołu podkreślali, że było to dzieło wyłącznie Kingi. Pobrzmiewały w nim intensywne emocje, które tkwiły w piosenkarce, a także ukryty między wierszami konflikt. I chociaż był to utwór typowo rockowy, można było dostrzec w nim pewne charakterystyczne zabiegi odnoszące się do kompozycji Bacha i Vivaldiego, z których twórczości Kinga zaczerpnęła tytuł. Nadawały one piosence podniosłość i uniemożliwiały przejście obok obojętnie.

Głos Kingi unosił się i opadał, wibrował dźwięcznie do wtóru gitary. Marek, Kamil i Robert stanowili wyłącznie tło, akompaniament, który nadawał piosence urok, ale Kantata mogła oczarować nawet w wersji wygrywanej tylko na harmonijce ustnej. Miała tyle czaru i magii, że każdy, kogo znał Wiktor, musiał ją docenić. Nawet ci z jego znajomych, którzy nie podzielali jego gustu muzycznego i nie przepadali za Schodami, przyznawali bez bicia, że Kantata im się podoba. Wiktor słyszał ją wiele razy z płyt i dwukrotnie będąc na koncercie, ale teraz po raz pierwszy był tak blisko muzyków, po raz pierwszy mógł dzielić z nimi emocje, które pojawiały się na ich twarzach w trakcie gry. Brak tłoczącego się dokoła tłumu, rozmawiających i śmiejących się widzów, bycie jedynym na widowni sprawiły, że należycie wczuł się w piosenkę. Odniósł wrażenie, jakby nigdy wcześniej jej nie słyszał, a już na pewno nie doceniał tak, jak należało.

Tym razem nie zaczął klaskać, gdy melodia ucichła. Siedział nieruchomo, wpatrując się w Kingę z otwartymi ustami i ogłupiałym wyrazem twarzy. Dopiero po chwili dostrzegł uśmiechy pozostałych członków zespołu i speszył się. Na twarzy wszystkich trzech mężczyzn pojawił się wyraz dumy, spowodowanej wspaniałym występem ich siostry, a także zadowolenia, że jest doceniana przez innych.

Kinga zarumieniła się i odwróciła tyłem. Marek posłał jej ciepłe spojrzenie, a tymczasem basista wciąż przyglądał się Wiktorowi. Gdy ich spojrzenia spotkały się, kiwnął głową z zadowoleniem, jakby reakcja mężczyzny na Kantatę powiedziała mu o Wiktorze wszystko, co chciał wiedzieć.

Próba trwała półtorej godziny i po tym czasie wszyscy członkowie zespołu byli wykończeni. Wiktor widział energię, jaką wkładają w swoją muzykę, widział ich drgające mięśnie, gdy wygrywali swoje partie, szczególnie Kinga i Marek ciężko pracowali fizycznie – on wymachując pałeczkami, ona wygrywając partie solowe, tańcząc w rytm muzyki, gdy jej dźwięki podrywały ją z miejsca i podskakując przy co żywszych fragmentach. Gdy skończyli, oboje ociekali potem, ale byli przy tym bardzo zadowoleni. Wiktor nagrodził ich wysiłek gorącym aplauzem, podczas którego członkowie zespołu poodkładali instrumenty, po czym ustawili się przed nim rzędem i ukłonili.

3.

– To teraz powiedzcie nam, księżniczko, jak się poznaliście – poprosił Marek wkrótce później, po tym jak zespół odświeżył się po męczącym, intensywnym treningu.

Przyjaciele wybłagali u Kingi przygotowanie kolacji, na co zgodziła się ze śmiechem. Zagoniła jednak wszystkich do roboty, stwierdziwszy, że nie będzie jedyną, która pracuje. Kamil otrzymał do posiekania cebulę i wciąż zalewał się łzami, spowodowanymi bardziej regularnymi wybuchami śmiechu niż intensywnym aromatem. Tylko Wiktor siedział bezczynnie przez większość czasu. Do jego obowiązków należało uzupełnianie szybko opróżnianych szklanek kolejnymi drinkami.

– Już powiedziałam. – Uśmiechnęła się Kinga, siekając pieczarki z szybkością zawodowca. – Na miejscu zbrodni.

– Tak, to już słyszeliśmy – stwierdził Marek. – Bądź tak dobra i podziel się szczegółami. Czy jakiś delikwent próbował wymknąć się nad ranem bez pożegnania i postanowiłaś go zamordować?

– Myślisz, że wtedy stałabym tutaj i kroiła grzyby?

– Myślę, że jeśli ktokolwiek miałby umknąć przed odpowiedzialnością za coś takiego, to jedynie ty.

Roześmiała się, obracając w dłoniach nóż. Wiktor obserwował wirujące ostrze, widząc już w wyobraźni, jak wymyka się z dłoni dziewczyny i wbija w stopę jej lub stojącego obok Marka, ale był w tych obawach osamotniony.

– W porządku – powiedziała wreszcie, a potem chwyciła stojącą w pobliżu szklankę i wychyliła jej zawartość. Potem podsunęła szkło Wiktorowi. – Opowiem wam. Poznaliśmy się po tym, jak z moją siostrą i jej córką poszłyśmy na lody. Swoją drogą dzieciak jest bardzo sympatyczny, tylko taki cholernie poważny. Nie udało mi się dotąd jej rozśmieszyć, chociaż muszę przyznać, że nie pokazywałam jej zdjęć z waszymi paskudnymi facjatami.

– Jak ona ma na imię? – zapytał Robert.

– Maja. Ma jasne włosy i taki fajny ciemnoniebieski kolor oczu. Jest śliczna, więc od razu mówię z kilkuletnim zapasem, Marek: łapy precz od dzieciaka.

– Oj, księżniczko – westchnął teatralnie perkusista. – To jest mała dziewczynka, gdzieżby mi w głowie było…

– Teraz może nie – warknęła, a jej oczy rozbłysły. – Ale znam cię, świnio, więc uprzedzam z ośmioletnim zapasem.

– Mnie, niewinnego, oskarżać o jakieś paskudne…

– Zamknij się, człowieku – parsknął Robert. – Kobieto, wróć do swojej opowieści.

– Dobra. – Kiwnęła głową. – To było w ubiegły czwartek. Poszłyśmy do kawiarni niedaleko naszego domu. To znaczy starego domu, w którym dorastałyśmy. Kara odkupiła go, wyremontowała i uwiła sobie cholerne gniazdko. Teraz mieszkają tam we dwie, ale ona chciała, żebym zamieszkała z nimi, i nie uwierzycie, co kupiła mi, żeby mnie tam zwabić.

– Piwnicę wina – zawołał Kamil z uśmiechem.

– Niewolnika – zasugerował Marek.

– Jego. – Robert zaśmiał się, wskazując Wiktora, który parsknął, przewracając oczami.

– Gitarę Gibsona – odpowiedziała Kinga, a trzej muzycy wbili w nią zaskoczone spojrzenia. – I to nie pierwszą z brzegu – Hummingbirda.

– Pieprzysz – westchnął Robert, a Kamil pokiwał głową.

– Wiele się nie pomyliłem. Przynajmniej pod względem wartości.

– O właśnie. Tak czy inaczej poszłyśmy na lody. Siedzimy sobie w kawiarni, doznajemy zamrażania mózgów i nagle z kuchni dobiega krzyk kucharki. Kelnerka wchodzi tam i też zaczyna wrzeszczeć. I słuchajcie, co się dzieje: idę do tej pieprzonej kuchni…

– Bo kto jak nie ty – westchnął Robert, kręcąc głową, ale został zignorowany.

– I widzę, jak kelnerka siłuje się z kucharką, próbuje wyrwać jej wielgachny nóż. A tamta wymachuje nim na lewo i prawo, a łapę ma pociętą jak kiedyś ty, Kamil, tylko dużo bardziej. Oberżnęła sobie wcześniej dwa palce, a sznytą na nadgarstku załatwiła chyba wszystkie żyły i ścięgna. Krew tryskała pod sufit, a ona nadal szarpie się jak szalona i nie pozwala sobie zabrać tego noża. W końcu pieprznęłam ją w głowę wałkiem do ciasta i dopiero to ją powaliło.

W trakcie jej opowieści wszyscy trzej muzycy przerwali swoje czynności i tylko wpatrywali się w nią z otwartymi ustami. Ona jednak, wciąż mówiąc, skończyła kroić pieczarki i jednym ruchem zgarnęła je na rozgrzaną patelnię. Wówczas spojrzała na swoich słuchaczy.

– Odesłałam Karę i Maję do domu i próbowałam pomóc tej wariatce, a wkrótce potem pojawił się on. – Wskazała drewnianą łopatką na Wiktora. – Pomógł mi dojść do siebie i w ogóle.

– Jesteś policjantem? – zapytał Marek, spoglądając na niego, a Wiktor zaprzeczył.

– Ratownikiem medycznym. Znalazłem ją wymiotującą do zlewu i wyprowadziłem stamtąd.

– Czego w zasadzie prawie nie pamiętam – dodała Kinga. – Ale najbardziej użyteczny okazał się potem, kiedy namówił mnie na badanie krwi. Dzięki temu nikt nie zarzuciłby mi, że byłam na haju podczas tych wydarzeń.

Przez chwilę panowała cisza. Wiktor potoczył spojrzeniem po zaniepokojonych minach muzyków.

– A byłaś? – zapytał wreszcie Kamil.

Kinga pokręciła głową.

– Nie, i mam oficjalne wyniki, żeby to potwierdzić. Dzięki niemu.

– Skąd wiedziałeś, że brała? – zapytał Marek, podchodząc i podając mu swoją pustą szklankę. Wiktor napełnił ją, po czym oddał właścicielowi. Ten upił łyk i kiwnął głową. – Dzięki.

– Do usług. A że brała, powiedziała mi sama, kiedy zasugerowałem, że dam jej coś na uspokojenie.

– Czyli znalazłeś ją rzygającą po tym, jak widziała jakąś dziewczynę, która porżnęła sobie łapy, i zdecydowałeś się zabrać ją na randkę? – spytał Marek, przyglądając mu się z uśmiechem.

– Nie – odpowiedziała mu Kinga. – Wtedy się prostu poznaliśmy. Ale po tym wydarzeniu nie chciałam iść do domu, zamiast tego poszłam…

– Do baru – zakończyli za nią chóralnie muzycy, a Wiktor zaśmiał się.

Kinga zmrużyła oczy i westchnęła.

– Tak, do baru. Tam schlałam się jak świnia i jak okazało się, że kelnerka ma chłopaka, zadzwoniłam do niego.

Wiktor uniósł brwi, zaskoczony zmianą historii, ale Kinga nie zdołała zwieść swoich przyjaciół.

– Przestań kręcić, Kantata – parsknął Marek. – Nie miałaś jego numeru, bo byłaś wrakiem, kiedy wychodziłaś z tamtej kawiarni. To on zadzwonił do ciebie, prawda?

– Prawda – potwierdził Wiktor. – Ale ona nie pamiętała, kim jestem. Wciąż pytała mnie, czy ze mną spała.

– Oczywiście, że tak – parsknął Robert. – I co powiedziałeś?

– Pytałem, gdzie jest, ale nie chciała mi powiedzieć. Na szczęście barmanka okazała się dosyć przytomna i skontaktowała się ze mną. To ona powiedziała mi też… to znaczy…

Trzy pary brwi uniosły się w oczekiwaniu. Wiktor spojrzał niepewnie na Kingę, ale ona tylko przyglądała mu się ze złośliwym uśmiechem. Jęknął.

– Powiedziała, że to ona, to znaczy Kantata.

– Nie wiedziałeś wcześniej? – prychnął Marek. – Ślepy czy jak?

– Ona na scenie wygląda inaczej…

– Daj spokój, zawsze wygląda tak samo okropnie – parsknął Kamil, a Kinga rzuciła w niego połówką cytryny. Roześmiał się, chwytając ją lewą ręką. – A najgorzej jest tuż po przebudzeniu, chyba się zgodzisz.

– W zasadzie nie widziałem jej zaraz po przebudzeniu – przyznał Wiktor, a oni spojrzeli na niego z niedowierzaniem. – Ona lubi uciekać z łóżka, kiedy facet jeszcze śpi. Zrobiła to już trzy razy, przy czym ostatnio w jej własnym mieszkaniu.

– O, biedna Kantata – westchnął z uśmiechem Robert. – I co zrobiłaś? Nie mogłaś uciec tutaj, jak zwykle, a w twoim własnym lokum był jakiś obleśny typ.

– Biedna ja – prychnęła, popijając ze swojej szklanki. – Jeszcze chwila tej dyskusji i przyjdzie wam zamówić sobie pizzę, panowie, a ty, Wiktor, będziesz musiał znaleźć sobie nocleg.

– Nie przejmuj się, stary – pocieszył go Robert. – Ona nam grozi bez przerwy, ale nie ma serca wyrzucić stąd nikogo. Kiedyś bardzo chciała wykopać Karolinę, ale jej dobre serduszko stanęło na przeszkodzie.

– Kara jest moją siostrą – powiedziała Kinga przesłodzonym głosem. – Poza tym wygląda o niebo lepiej niż wasza czwórka razem wzięta.

– Temu nie śmiem zaprzeczyć – stwierdził Robert. – Szkoda, że nie przywiozłaś jej tu zamiast twojej zabaweczki.

– Z moją zabaweczką zabawa jest dużo zabawniejsza. A poza tym Kara jest teraz zbyt zajęta byciem dorosłą, czego żaden z was, chłopcy, nigdy nie zrozumie.

– I za to ja się chętnie napiję – oświadczył Marek, unosząc szklankę. Pozostali dołączyli do niego z uśmiechami, a potem podetknęli puste naczynia Wiktorowi. – Ten twój soczek jest smaczny, stary, ale zanim się tym upijemy, skończy się weekend. Nie zaserwujesz czegoś konkretniejszego?

– Mam ograniczony arsenał – oświadczył Wiktor, wskazując ruchem głowy szafkę, na której stało ledwie kilka butelek.

Kinga podeszła i chwyciła go za rękę.

– Chodź, moja zabaweczko – wymruczała z uśmiechem. – Pokażę ci, gdzie trzymamy zapasy. Chłopcy, popilnujcie mojej kuchni, wrócimy za dwadzieścia, trzydzieści minut.

– Nasze zapasy są w sąsiednim pomieszczeniu. – zauważył Robert, a ona parsknęła.

– Wiem, gdzie trzymamy alkohol, Bert.

Poprowadziła Wiktora na koniec szerokiego korytarza, gdzie na drzwiach z ciemnego drewna wisiała tabliczka z wyrytą pięciolinią i umieszczonymi na niej niczym nuty literami układającymi się w słowo Kantata.

– To mój pokój – powiedziała z uśmiechem, naciskając klamkę.

Wiktor potoczył spojrzeniem po pomieszczeniu, w którym się znalazł, i uśmiechnął się. Jego centrum zajmowało ogromne łóżko przykryte granatową pościelą. Białe ściany ozdobione były oprawionymi w szkło plakatami zespołów muzycznych z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych: Kiss, Grateful Dead, Twisted Sister i wielu innych. Pod jedną ze ścian stał wielki głośnik, a obok niego wisiała jaskrawoczerwona gitara elektryczna. Wiktor podszedł w tym kierunku, oglądając z zachwytem słynny instrument. Gitara, której Kinga używała podczas próby, nie była tak imponująca – to na tej grywała podczas koncertów. Była ona jednym z elementów legendy, jaka otaczała Schody. Była tu też biblioteczka i toaletka, której ciemny blat był zupełnie pusty – Kinga trzymała najwyraźniej wszystkie swoje kosmetyki w licznych szufladach po obu stronach owalnego lustra. Ogromne okno wychodziło na rozległy trawnik. Pod nim stał fotel oraz szezlong – oba w kolorze czerwonego wina, wyglądające przy tym na bardzo wygodne.

Oprócz drzwi, przez które tam weszli, z pokoju odchodziły również trzy inne: jedne ewidentnie prowadzące na zewnątrz, drugie, szeroko otwarte, do ogromnej garderoby i trzecie – ledwie uchylone – do łazienki. Wiktor obszedł sypialnię z wrażeniem, jakby znalazł się w muzeum.

– Zatem poznałeś Schody, przyjacielu – powiedziała do niego Kinga, opierając się plecami o zamknięte już drzwi.

Odwrócił się i spojrzał na nią.

– To już nie jestem zabaweczką? – zapytał z uśmiechem, a potem jego serce przyspieszyło, bo Kinga zaczęła się rozbierać.

– Jesteś – wymruczała. – Ale można przyjaźnić się z zabaweczką. – Podeszła do niego, już w samej bieliźnie w kolorze pasującym do mebli, które stały pod oknem. Potem jednak zamarła i spojrzała na niego pytająco. – Czy to ci przeszkadza?

– Ani trochę – westchnął, kładąc dłonie na jej biodrach i przyciągając ją do siebie.

Uśmiechnęła się.

– Chodzi mi o to słowo.

– Mam w nosie, jak mnie nazywasz, dopóki jesteś w pobliżu – mruknął. – Tym bardziej kiedy wyglądasz tak jak teraz.

4.

– Zachowam się teraz, jak nastolatka, ale muszę powiedzieć to na głos – oświadczył Wiktor później, gdy wrócił do przestronnej kuchni. Kinga brała prysznic i kazała mu na siebie nie czekać. – Uwielbiam waszą muzykę.

– Sądzę, że bardziej uwielbiasz naszą gitarzystkę. – Marek zarechotał. – Ale nie przejmuj się, nie jesteś pierwszy.

– Wasza gitarzystka robi wrażenie – zgodził się, a siedzący przy kuchennym stole mężczyźni zaśmiali się, kiwając głowami.

– Tak, wiemy o tym. Chyba każdy z nas swego czasu się w niej trochę podkochiwał. Jest jedną z tych dziewczyn, o których cholernie trudno przestać myśleć.

– Masz szczęście, że ty nie musisz – stwierdził Marek. – My musieliśmy jakoś przeboleć jej odmowę.

– I nigdy żaden z was…

– Nie. – Robert pokręcił głową, wciąż się uśmiechając. – Postawiła na nas czerwoną krechę.

– Dlaczego?

– Dla dobra zespołu – prychnął Kamil. – Bała się, że będzie jak Yoko Ono.

– I miała rację. – Robert wzruszył ramionami.

Wiktor zmarszczył brwi.

– Oni chyba dementowali, że to Yoko była winna ich rozpadowi.

Marek spojrzał na niego znad swojej szklanki.

– Owszem. Ale niektórzy nadal w to wierzą.

– Jak ty?

– Nie, ja nie. Ale nie potrafię odżałować Beatlesów. Uwielbiam ich.

Wiktor uśmiechnął się i kiwnął głową ze zrozumieniem.

– To niech któryś z was pokaże mi, gdzie trzymacie alkohol. Jej się ostatecznie nie udało.

– Zdziwiłbym się, gdybym chociaż przez chwilę wierzył, że ma taki zamiar – prychnął Kamil, wstając z krzesła. – Chodź.

Zaprowadził go do drugiego pomieszczenia – ogromnego salonu, w którym na kominku płonął wesoły ogień, wyławiając z półmroku zarysy wygodnych mebli, wielkiego telewizora i stołu bilardowego. Koło niego piętrzyła się wysoka rzeźbiona szafa.

– To nasza Narnia, stary – oświadczył Kamil i otworzył drewniane drzwiczki.

Wewnątrz zapaliła się żarówka i Wiktor pokiwał głową do szeregów butelek, które odbiły jej blask. Były tu ogromne ilości win, whiskey, rumu, nalewek, likierów i wielu innych alkoholi, część niewątpliwie cenniejsza niż jego samochód.

– Imponujące.

– Tak, to moja duma – powiedział basista, rozkładając stolik zamontowany na wewnętrznej stronie drzwi. – Mógłbym opowiedzieć ci historię każdej z tych butelek, ale tak naprawdę nie po to je zgromadziłem. Czym chata bogata.

To powiedziawszy, Kamil ruszył do stołu bilardowego. Na jego zielonym blacie leżały ułożone w trójkąt bile. Muzyk chwycił wiszący na jednej ze ścian kij i rozbił ustawienie silnym uderzeniem. Przeglądając zawartość barku, Wiktor usłyszał charakterystyczny dźwięk kuli wpadającej do łuzy. Obejrzał się.

– Podoba mi się wasz dom. Mój zmieściłby się dwa razy w tym salonie.

Kamil zaśmiał się i spojrzał na niego wyczekująco. Wiktor chwycił drugi kij i przyłączył się do gry. Nie zdobył punktu, chociaż niewiele brakowało.

– Mieszkasz w pobliżu Kantaty?

– Tak, całkiem niedaleko.

– Jak wam się układa?

Wiktor obserwował, jak Kamil uderza kijem w białą bilę i jak odbita od niej czerwona znika we wnętrznościach stołu. Wówczas muzyk uniósł na niego pytający wzrok.

– Dobrze, tak myślę. Przynajmniej mnie jest… bardzo dobrze. Mam nadzieję, że i ona jest zadowolona.

Od drzwi dobiegł go śmiech. Spojrzał w tamtą stronę i zobaczył przyglądającego mu się Marka.

– Wybacz, stary, ale gdyby ona nie była zadowolona, od razu byś się o tym dowiedział. Kantata nie ukrywa swoich preferencji.

– Tak, zauważyłem. Naprawdę dała kosza każdemu z was?

– Każdemu. – Wzruszył ramionami, po czym podszedł do kominka i chwycił leżące na nim pałeczki. Po chwili jego palce zamieniły je w miniaturowe śmigła helikopterów. – Zaczęła od Berta. To on założył zespół. Najpierw zwerbował Kamila, a potem ją. Tylko popełnił błąd.

– Jaki błąd?

– Najpierw zaproponował jej miejsce w zespole, a dopiero potem w swoim sercu – powiedział wzniosłym tonem Kamil i parsknął śmiechem. – Cholera wie, może gdyby zrobił na odwrót, nie odmówiłaby mu.

– On nie jest od niej sporo starszy?

– Nie bardziej niż ty. Ile masz lat?

– Trzydzieści trzy.

– Widzisz, czyli jesteś starszy od niej o siedem lat. Bercik tylko o sześć. My dwaj jesteśmy do niej bardziej zbliżeni wiekiem, ale i tak nie mamy szans.

– Kto by pomyślał, że nasza księżniczka zadowoli się ratownikiem medycznym – prychnął Marek ze złośliwym uśmiechem.

Wiktor wzruszył ramionami.

– Trzeba było wyciągnąć ją z baru, kiedy była narąbana.

– Chłopie, gdybyśmy byli w stanie zliczyć, ile razy ją wyciągaliśmy… Nie, sądzę, że chodziło o właściwy bar i właściwe okoliczności. Miałeś więcej szczęścia.

– Co z tymi drinkami? – zapytała Kinga, wchodząc do pokoju i rozglądając się. Wiktor uśmiechnął się do niej i podszedł, podając jej szklankę. – W końcu dotarłeś do barku, to dobrze.

– Tak, na szczęście kiedy Kamil zaproponował, że mi go pokaże, miał na myśli coś innego niż ty.

– Nie chwal dnia przed zachodem, stary – zaśmiał się basista. – Noc jeszcze młoda, wiele się może wydarzyć.

– Schlebiasz mi, ale spasuję – mruknął Wiktor, a pozostali się roześmieli.

– Dość tych zalotów, chłopcy – oznajmiła Kinga po chwili. – Żarcie gotowe, zapraszam.

5.

– Dlaczego nie śpisz, kochanie? – zapytała Karolina, gdy po zajrzeniu do sypialni córki dostrzegła, że dziewczynka wpatruje się w ciemny sufit szeroko otwartymi, błyszczącymi oczami. – Już późno.

– Nie mogę zasnąć – odpowiedziała Maja, spoglądając na nią. – Kinga dojechała do swojego domu?

– Tak. – Usiadła na brzegu łóżka i pogłaskała chłodne czoło dziewczynki. – Jest już na miejscu ze swoimi przyjaciółmi.

– To dobrze. Nie wróci w ten weekend, prawda?

– Nie. Wróci pewnie w niedzielę wieczorem, więc zobaczysz ją w poniedziałek. Czy coś się stało?

– Nic.

– Jesteś pewna?

– Tak.

Karolina przechyliła głowę, wpatrując się w niebieskie oczy, a potem pocałowała gładkie czoło nad nimi.

– Śpij, kochanie. Jutro mamy cały dzień dla siebie, możemy bawić się, w co tylko zechcesz.

Maja uśmiechnęła się do niej, a wówczas Karolina wyszła z jej sypialni, pozostawiając drzwi uchylone. Zeszła na parter i usiadła na fotelu w salonie, włączając telewizor. Potem tknięta niepokojem sięgnęła po telefon. Kinga odebrała po dwóch sygnałach.

– Hej, Kara! – zawołała wesoło, a jej głos powiedział Karolinie, że w domu zespołu odbywa się spodziewana impreza. – Chłopaki, Kara dzwoni, przywitajcie cię!

Z głośnika wydobył się nieskoordynowany okrzyk trzech mężczyzn, wykrzykujących jej imię. Jeden z nich odezwał się głośniej niż pozostali.

– Hej, Karolina, szkoda, że nie przyjechałaś – powiedział Robert, a ona uśmiechnęła się mimowolnie. – Kantata przywiozła tu swoją nową zabawkę, wiedziałaś o tym?

– Wiedziałam. – Roześmiała się.

– Trzeba było zadzwonić i nas uprzedzić. Zaplanowalibyśmy mu jakiś okrutny żart.

– Znając was, chłopcy, poradzicie sobie z okrutnym żartem i bez planowania.

– Co słychać, Kara? – zapytała Kinga, wyłączając głośnik. – Wszystko gra?

– Tak, chciałam tylko sprawdzić, czy nadal jesteś przytomna. Maja się o ciebie dopytywała.

– Jest prawie dwunasta, nie powinna już spać?

– Tak, też o tym pomyślałam. Ale jak się mnie tak dopytywała, to przypomniało mi się to, co wydarzyło się kilka dni temu. Wiesz, kiedy spadłaś ze schodów, jak łamaga.

– Rozumiem. Nie, teraz nie spadłam z żadnych schodów. Ze względów bezpieczeństwa w tym domu nie ma schodów, przynajmniej tych tradycyjnych. Obserwuję w towarzystwie gwałtowny spadek moralności, ale nic poza tym.

– To dobrze. W takim razie…

– Czekaj… – przerwała jej Kinga. – Bert chce z tobą rozmawiać.

Gdy jej siostra podała telefon przyjacielowi, Karolina zarumieniła się i była zadowolona, że Kinga nie może tego zobaczyć.

– Cześć, Karolina – przywitał się mężczyzna, a po cichnących odgłosach w tle rozpoznała, że przeszedł do innego pomieszczenia. – Co u ciebie słychać?

– W porządku. A u ciebie?

– Dobrze. Żałuję, że nie mogłaś przyjechać z Kantatą. Powiedz… jak twoja córeczka? Kantata mówiła, że jest urocza.

– Tak, jest – westchnęła i uśmiechnęła się. – Jest idealna.

– Cieszę się. Możesz przyjechać tu z nią któregoś dnia. Zrobić jej wycieczkę, pokazać dom cioci Kantaty. Jak ona w ogóle do niej mówi? Ciocia?

– Nie, nazywa ją Kingą – zaoponowała, bo pomysł, by Maja nazywała jej siostrę ciocią wydał jej się wyjątkowo zabawny.

– A ciebie? – zapytał Robert niepewnie. – Czy mówi…

– Mówi mi po imieniu – odpowiedziała natychmiast. – Dopiero niedawno mnie poznała, więc…

– Tak, rozumiem. Co sądzisz o moim pomyśle? Małej Mai na pewno dobrze zrobi wycieczka w nowe miejsce.

– Może i tak. Niewykluczone, że przyjedziemy wszyscy za tydzień.

– To by mnie naprawdę ucieszyło – stwierdził z entuzjazmem. Uśmiechnęła się, odrobinę zakłopotana. – Muszę tam wrócić, dopóki nie roznieśli domu na kawałki.

– Jasne. Do usłyszenia.

Rozłączyła się i odłożyła telefon, wciąż uśmiechnięta, chociaż również zażenowana. Rozmowy z Robertem niezmiennie poprawiały jej humor. Chociaż nie poruszali żadnych ważkich tematów, to jednak sposób, w jaki z nią rozmawiał, sprawiał, że nie przestawała się uśmiechać.

***

Nie zorientowała się, kiedy usnęła, ukołysana przez miękki fotel i rozleniwione myśli. Wiedziała jednak, kiedy się obudziła, w tym samym miejscu, tej samej nocy. Coś było nie w porządku i natychmiast to wyczuła. Jej skóra była równie lodowata, co skóra Mai. Otworzyła oczy i potoczyła nimi po pomieszczeniu. Wyglądało tak samo jak zawsze, nic tutaj się nie zmieniło. A jednak poczuła, że nie jest sama. Do jej uszu dopłynął spokojny, delikatny szmer cudzego oddechu, wywołując w niej falę niepokoju.

Zamrugała gwałtownie i spięła mięśnie karku, by rozejrzeć się po salonie. I wówczas poczuła, że nie może drgnąć. Jej oddech przyspieszył, gdy usiłowała szarpnąć swoimi mięśniami, zerwać się z fotela, przechylić głowę. Nic z tego nie wyszło, czuła się, jakby jej ciało zostało przysypane toną piasku, jakby zatopiono ją w trumnie ze szkła, która dociskała jej ciało do fotela i unieruchamiała zupełnie. Jej oddech przyspieszył i Karolina zorientowała się, że ciężar, który wciska ją w siedzisko, wzmaga się. Jej powieki rozszerzyły się, gdy spojrzała na swoje oparte na podłokietnikach dłonie. Materiał pod nimi był wygięty od ciężaru, a oto na jej oczach zaczął wgniatać się coraz bardziej, dłonie wbijały się w jego powierzchnię, niczym ciężkie kamienie, których waga rosła z każdą chwilą.

Poczuła, że ogarnia ją panika. Chciała otworzyć usta i krzyknąć, ale zamiast tego tylko odetchnęła gwałtowniej przez nos, a gdy spróbowała ponownie napełnić płuca powietrzem, zorientowała się, że ma z tym trudności. Szklana trumna nabierała ciężkości, wbijała się nie tylko w jej dłonie, nogi i ramiona, ale też w klatkę piersiową, unieruchamiając ją, uniemożliwiając zaczerpnięcie tchu. Poczuła intensywny nacisk na brzuch, który sprawił, że jej wnętrzności zakrzyczały w proteście, przygniatane przez nieistniejącą siłę. Tkwiła w jakimś niewidzialnym, niemożliwym imadle, które miażdżyło ją coraz bardziej, bez litości, boleśnie uciskając każdy fragment jej ciała.

Jej serce pompowało krew z zastraszającą szybkością, pokój dokoła zawirował. Karolina poczuła, że jest bliska utraty przytomności, a potem zauważyła, że zza okna wpatruje się w nią ciemna postać. Niska postać, drobna, o jarzących się w ciemności zielonych oczach. Nie widziała żadnych szczegółów tej postaci, wyłącznie jej kontur i te oczy, to spojrzenie, które wbijało się w nią z dziwnym, przyjaznym wyrazem. Wyrazem, który oferował pomoc.

Spojrzała w tym kierunku, błagając niemo o ratunek, czując ogień w płucach, ból wnętrzności, ale te oczy tylko mrugnęły do niej i wciąż przyglądały się jej szklistemu spojrzeniu, jej bladej twarzy, sinym ustom, które zadrgały odrobinę, nie na tyle jednak, by zdołała zawołać o pomoc.

Czuła ból, ciężar naciskający na każdy fragment jej ciała, miała wrażenie, że jej kości odkształcają się, bliskie są pęknięcia. Po jej policzkach stoczyły się dwie łzy, a zielone oczy za oknem wciąż wpatrywały się w nią przyjaźnie. A potem nagle ich wyraz zmienił się, stwardniał, ale nie patrzyły już na nią, teraz uniosły się nieco wyżej, ku sufitowi.

Świat zawirował, przemienił się w kalejdoskop kolorów, rozmazanych smug, a potem pociemniał i zgasł, ale tuż przedtem Karolina poczuła, że jej płuca napełniają się ożywczym tlenem.

rozdział 10

1.

W sobotni poranek od śniadania oderwało Karolinę pukanie do drzwi. Maja spojrzała na nią znad talerza.

– Nie przeszkadzaj sobie, maleńka – powiedziała kobieta, uśmiechając się do niej, po czym ruszyła w stronę drzwi.

Przez znajdującą się na nich podłużną szybę zobaczyła dwójkę nieznajomych: kobietę o włosach zebranych ciasno na karku, ubraną w szary garnitur, oraz mężczyznę w ciemnych okularach i czarnej marynarce zarzuconej na prążkowaną koszulę. Jego dłonie opierały się leniwie na biodrach, odchylając na boki poły marynarki i odsłaniając przypiętą do paska odznakę.

Czując, że jej serce przyspiesza, otworzyła drzwi i spojrzała pytająco na gości.

– Dzień dobry – powiedziała kobieta, nie uśmiechając się. – Czy pani Karolina Wilk?

– Tak.

– Nazywam się Kamila Nowak. To jest Sebastian Biela. Czy możemy porozmawiać z panią przez kilka minut?

– O czym? Jeśli chodzi o awanturę w kawiarni, powiedziałam wszystko, co wiedziałam.

– Nie – odezwał się mężczyzna, kręcąc głową. – Znamy akta tamtej sprawy i chyba w istocie nic więcej nie jesteśmy w stanie od pani się dowiedzieć. Nie, tutaj chodzi o coś zupełnie innego. Czy możemy wejść?

– Nie – odpowiedziała, a na ich twarzach pojawiło się zaskoczenie. Zreflektowała się. – Przepraszam, ale tam jest moja córeczka i nie chcę, żeby w sobotni poranek przysłuchiwała się takim rozmowom. Możemy porozmawiać tutaj, na ganku. Proszę tylko poczekać, uprzedzę ją, żeby została w środku. Chcą państwo coś do picia?

Pokręcili głowami, a wówczas Karolina zamknęła drzwi i ruszyła w stronę kuchni.

– Maja – powiedziała, pochylając się do dziewczynki – dokończ śniadanie, a potem możesz pobawić się w salonie. Mam gości i muszę z nimi porozmawiać na osobności.

– Dobrze. – Dziewczynka kiwnęła głową, nie patrząc na nią. Całą uwagę koncentrowała na kanapce, która leżała na jej talerzu.

Karolina ruszyła ponownie przed dom. Zajęła jeden z wiklinowych foteli, które stały na werandzie, a dwoje policjantów usiadło po drugiej stronie stołu.

– Proszę wybaczyć, że panią niepokoimy z samego rana – zaczęła kobieta, uśmiechając się przepraszająco. – Ale nie mogliśmy czekać. Chodzi o Renatę Adamiak.

– Czy coś się stało?

Spojrzeli po sobie, a potem mężczyzna kiwnął krótko głową.

– Obawiamy się, że tak. Pani Renata zaginęła, nie ma z nią kontaktu od środy. – Karolina uniosła dłoń do twarzy, czując ciężar w żołądku. – Jej mąż rozmawiał z nią ostatnio około godziny dwunastej tamtego dnia. Zgodnie z jej terminarzem tuż przed tym miała zaplanowaną wizytę w pani domu, dlatego tu jesteśmy. Proszę nam powiedzieć, czy Renata dotarła tutaj w środę?

– Tak – odpowiedziała cicho. – Była tutaj.

– Czy w jej zachowaniu dostrzegła pani coś dziwnego?

– Nie – zaprzeczyła, a potem potrząsnęła głową. – Nie było mnie tu wtedy. Byłam w pracy. Renata spotkała się z moją siostrą i dzieckiem. Kinga nie wspominała nic o tym, by zachowywała się dziwnie.

– Kinga Wilk. – Mężczyzna otworzył notes, który wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki, i przekartkował go. – Tak, zaraz przejdziemy do tego. Czyli nic nie wie pani o jakimkolwiek nietypowym zachowaniu? Kiedy ostatnio widziała pani Renatę?

– To było… – Zawahała się, usiłując przypomnieć sobie ten fakt. – W ubiegły piątek, o ile dobrze pamiętam. Renata przyjechała do nas po… po awanturze w kawiarni, chciała upewnić się, że Maja dobrze się czuje. Tak, wtedy widziałam ją ostatnio.

– I potem już nie?

– Nie.

– A kiedy pani z nią ostatnio rozmawiała?

– W niedzielę. Rozmawiałyśmy o Mai i Renata zachowywała się normalnie. Wtedy też zapowiedziała swoją środową wizytę.

– Czy Maja jest teraz w domu?

– Tak.

Spojrzeli po sobie, a potem kobieta zerknęła na nią ostrożnie.

– Czy pozwoli pani nam zobaczyć Maję?

– Absolutnie nie. – Gwałtownie pokręciła głową. – To jest małe dziecko, nie pozwolę jej przesłuchiwać.

– Obawiam się, że jeśli pani Renata się nie odnajdzie, możemy nie mieć wyboru – westchnęła policjantka. – Ale zrobimy to, jak należy. W obecności psychologa dziecięcego, w ściśle kontrolowanej rozmowie.

Karolina nie odpowiedziała, przyglądając się jej z niechęcią. Kobieta poruszyła się i spojrzała na swojego towarzysza. Ten pochylił się do przodu.

– Wracając do pani siostry… Czy jest w domu?

– Nie ma – odpowiedziała Karolina. – Wyjechała na weekend. Poza tym ona tutaj nie mieszka, wynajęła mieszkanie na skrzyżowaniu.

– Czy możemy poprosić o podanie nam adresu?

– Nie. Mogę podać wam jej numer telefonu, niech sama poda adres. Ale tak jak powiedziałam, nie ma jej teraz w mieście.

– Wyjechała. – Mężczyzna odchrząknął i zapisał kilka słów w swoim notesie. – Tydzień po awanturze w kawiarni i dwa dni po zaginięciu…

– Proszę uważać na słowa – burknęła Karolina, a on wyraźnie się zaczerwienił. – Czy macie do mnie jeszcze jakieś pytania?

– Na razie nie – odpowiedziała kobieta i wstała. – Ale możliwe, że jeszcze będziemy mieli, jeśli pani to nie przeszkadza.

– Tak jakbym miała wybór – prychnęła.

2.

Reflektory oślepiły ją, a gdy jej źrenice zwęziły się i odzyskała zdolność widzenia, dostrzegła, że tłum zamienił się w falujący i wirujący ocean czerni. Na jego powierzchni rozbłyskiwały gdzieniegdzie flesze, niczym ognie świętego Elma, fale wywrzaskiwały jej imię wraz z imionami pozostałych członków zespołu oraz nazwą grupy. Ich fani wiwatowali, podskakiwali w ekstazie, tsunami energii przetoczyło się przez ich uniesione ręce, rozpędzone ich wrzaskiem, i uderzyło w scenę, ogarniając stojących na niej muzyków.

Kinga wciągnęła do płuc wielki haust powietrza, zaciągnęła się tą rozwibrowaną energią, tym entuzjazmem, śmiechem, oczekiwaniem, podnieceniem. Poczuła, jak emocje tłumu wypełniają ją całą, zmieniają świat w rozmigotany huragan barw, jak jej uszy wypełnia kakofoniczny chaos, jak ta moc odrywa ją od powierzchni planety i pcha ku górze, ku wolności, gdzie nie było ludzi, nie było jej samej, były tylko te emocje i muzyka. Poczuła, że dryfuje na fali zbiorowych uczuć, które niosą ją ku przestworzom, i pozwoliła na to.

Za jej plecami rozległy się cztery rytmiczne uderzenia drewnianych pałeczek, a wówczas dłonie, które były przytwierdzone do jej ciała, ale które nie należały już do niej, szarpnęły struny, wydobywając z gitary serię drgających dźwięków. Tłum zawrzeszczał jeszcze głośniej, ale po sekundzie zagłuszyła go muzyka czterech instrumentów, a gdy nuty wypełniły wszechświat, Kinga zbliżyła twarz do mikrofonu i zaczęła śpiewać.

***

Zeszli ze sceny kilka godzin później, odprowadzani przez gromkie brawa, krzyki i tłum skandujący nazwę zespołu. Kinga czuła, że rozsadza ją energia, miała chęć odwrócić się, wrócić na podium i grać dalej, grać tak długo, aż odpadną jej ręce. Chciała dać porwać się muzyce, zatopić się w tym niezwykłym chaosie, który ogarniał ją podczas występów. Kiedy wszystkie odgłosy zmieniały się w oszałamiający, ogłuszający huk, kiedy świat zmieniał się w huragan barw, kształtów, twarzy i scen, kiedy jej krew burzyła się w żyłach i wołała: „Jeszcze!”. Stan, który ją wtedy ogarniał, przypominał trochę narkotyczny trans, rzeczywistość oddalała się, stawała się nieskończenie bardziej piękna, intensywna, wypełniona emocjami.

Ale każdy koncert kiedyś musiał się skończyć i dlatego gdy po trzecim bisie napotkała znaczące spojrzenie Roberta, odwróciła się i, machając do widowni, ruszyła w kierunku kulis. Mięśnie jej ramion drżały ze zmęczenia, ale wciąż się uśmiechała.

– Dałaś dziś czadu, księżniczko – powiedział Marek, obejmując ją i całując w policzek. – Byłaś jeszcze lepsza niż zwykle.

– Wszyscy byliście – powiedział Robert z zadowoleniem, gdy szli wzdłuż korytarza w kierunku obszernej garderoby, którą zajęli trzej mężczyźni.

Druga, nieco mniejsza, zarezerwowana była dla Kingi, teraz jednak nie szli się przebierać ani przygotowywać do występu. Ten etap był za nimi, a przed nimi przynajmniej dwie godziny świętowania. Była to ich tradycja, zgodnie z którą po każdym występie przesiadywali w garderobie, popijając, rozmawiając i śmiejąc się. Czasem zapraszali na te spotkania przyjaciół, czasem byli wyłącznie we czwórkę, ale żadne z nich nie mogło przecenić zbawiennego wpływu, jaki te wieczory miały na ich przyjaźń.

Garderoba była przestronnym jasnym pomieszczeniem, którego podłoga pokryta była ciemnofioletowym dywanem, miękkim jak materac. Ściany miały kolor lodów waniliowych, pod jedną z nich stał rząd pięciu toaletek z potrójnymi oświetlonymi lustrami. Kinga spojrzała w tę stronę i prychnęła.

– Dali wam więcej luster niż całej obsadzie kabaretu, chłopcy – powiedziała, po czym przeszła na przeciwległy koniec pomieszczenia, gdzie stały miękka kanapa, dwa fotele i kilka worków do siedzenia. Opadła na jeden z nich i przymknęła leniwie oczy. – Uwielbiam to.

– Nie jesteś jedyna. – Kamil uśmiechnął się, zajmując miejsce obok niej i sięgając po stojącą na stole butelkę wina i kilka kieliszków.

Oprócz nich blat zajmował także spory półmisek pełen tapas – hiszpańskich przekąsek, za którymi przepadali, a także uwielbiane przez Kingę falafele. Kamil odkorkował wino i nalał do kieliszków, podając je przyjaciołom.

– Cholera, nie masz pojęcia, jak za tobą tęsknimy. Jesteś pewna, że nie możesz mieszkać z nami, a dziewczyn odwiedzać co jakiś czas?

– Na razie nie mogę – powiedziała, kręcąc głową. Robert i Marek przysiedli się do nich, popijając wino. – Kara potrzebuje mnie w Kaliach, mam zajmować się małą, kiedy ona jest w pracy. A ona, w przeciwieństwie do nas, pracuje od poniedziałku do piątku, i to za dnia.

– To może my przeprowadzimy się tam do was? – zasugerował Robert, a oni spojrzeli na niego zaskoczeni. – Wiem, lubimy nasz dom, ale dzięki temu moglibyśmy mieszkać nadal razem. Moglibyśmy robić regularne próby i stamtąd dojeżdżać na wszystkie koncerty. Może warto o tym pomyśleć?

– Może warto – zastanowił się Marek.

– Bardzo mi się ten pomysł podoba – oświadczyła zadowolona Kinga. – Zróbmy to.

– Pomału. – Robert podniósł dłoń. – To tylko taki pomysł. Musimy to przemyśleć, poszukać tam jakiegoś lokum i tak dalej. Pytanie, czy wszyscy są za tym, żeby spróbować?

– Ja tak.

– Tak, Kantata, to już wiemy. Marek?

Perkusista zamyślił się, starając nie patrzeć na spiętą twarz koleżanki. Potem kiwnął głową.

– Jestem za.

– Kamil?

– Mnie to w zasadzie obojętne, w którym mieście mieszkam – oświadczył. – Jeszcze nigdy nie mieszkałem w takiej mieścinie, to może być zabawne.

– Podoba mi się to – powiedziała Kinga z radością. – Mieć was pod ręką i nadal móc pomagać Karze z małą. Spróbuję poszukać nam jakiegoś domu w Kaliach.

Podniosła spojrzenie, bo nagle rozległo się pukanie do drzwi. Po chwili do garderoby zajrzał ochroniarz.

– Przepraszam… Przyprowadziłem pana Wiktora, tak jak pani prosiła.

– Świetnie. – Kinga wstała z uśmiechem, pozostali członkowie zespołu również podnieśli się z miejsc.

Wiedzieli, że „nowa zabaweczka Kingi” planowała przyprowadzić ze sobą brata, który najwyraźniej był ich fanem. Wiktor wszedł do pomieszczenia z szerokim uśmiechem na twarzy. Za nim wkroczył niewysoki nastolatek z sięgającymi do brody włosami koloru rdzy. Jego brązowe oczy rozszerzyły się, gdy spostrzegł, kto czeka na niego za drzwiami. Otworzył usta ze zdumienia, a jego twarz pokryła się purpurą.

– Cholera – jęknął, wpatrując się po kolei we wszystkich członków zespołu, którzy patrzyli na niego z uśmiechami na twarzach. Potem zerknął na brata. – Chyba sobie żartujesz…

– Cześć – przywitała się Kinga, podchodząc do niego i wyciągając dłoń. Chłopak uścisnął ją, patrząc na nią z mieszaniną podziwu i lęku na twarzy. – Mam na imię Kinga.

– Kantata – sapnął z niedowierzaniem, a ona kiwnęła głową.

– Może być Kantata. Cieszymy się, że tu jesteś. To Marek, Kamil i Robert, pewnie ich rozpoznałeś.

Pokiwał głową, wciąż z otwartymi ze zdumienia ustami. A potem znowu spojrzał na Wiktora.

– Jakżeś to zrobił?

– Sprzedał duszę. – Kinga uśmiechnęła się, podchodząc do Wiktora i spoglądając w jego twarz. – I ciało, byle tylko załatwić ci tę wejściówkę.

– Zaraz… – Chłopak uniósł obie ręce. – Chcesz powiedzieć, że twoja nowa dziewczyna to Kantata?

– Zamknij się, Olek – warknął Wiktor, a Kinga spojrzała na niego z mieszaniną rozbawienia i zażenowania.

– Dziewczyna?

– Nie powiedziałem tego, on za bardzo upraszcza.

– Więc wolę nie zgadywać, co powiedziałeś. – Uśmiechnęła się, a potem wskazała na fotele i kanapę. – Zapraszam. Wiktor, czy twój nieletni brat może pić alkohol?

– Jego spytaj. – Wzruszył ramionami. – To on będzie musiał po powrocie przemknąć się chyłkiem obok rodziców.

– Będziesz go odwoził? – zapytał Robert, a Wiktor kiwnął głową. – Bez sensu, chłopcy i dziewczęta, nie będziesz mógł nawet się z nami napić. Odwieziemy go potem, jak będziemy jechali do domu.

– Nie zmieścimy się wszyscy, Bert – powiedział Kamil, podając Wiktorowi kieliszek.

Ten podziękował skinieniem głowy.

– To poprosimy Darka, żeby zrobił dwa kursy – podsunęła Kinga i zerknęła na Wiktora. – Darek to nasz kierowca. Najpierw podrzuci chłopaków i sprzęt, a potem wróci po nas i Olka.

Spojrzała na młodszego brata Wiktora i uśmiechnęła się do niego. Chłopak wpatrywał się w członków zespołu co najmniej jak w rodzinę królewską. Wyraz jego twarzy i wyciągnięta jak struna poza dziwnie kontrastowały z żółtym workiem, na którym siedział.

– Hej, młody – powiedział Wiktor, wyraźnie zawstydzony jego zachowaniem. – Zamknij dziób, bo muchę połkniesz.

– Daj mu spokój – prychnęła Kinga. – On przynajmniej poznał nas od razu, a nie dopiero po kilku godzinach.

Olek spojrzał na brata z niedowierzaniem.

– Nie rozpoznałeś ich?

– Tylko mnie – oznajmiła dziewczyna, zanim Wiktor zdążył odpowiedzieć. – Najwyraźniej jestem mało rozpoznawalna.

– Wstyd mi za ciebie – oświadczył Olek, a Kinga z przyjaciółmi parsknęli śmiechem. – Jak mogłeś nie rozpoznać Kantaty?

– Okoliczności nie sprzyjały…

– Ale przecież napatrzyłeś się na plakat, który wisi w moim pokoju. To ta sama osoba, wiesz?

– Zamknij się, Olek, bo wrócisz do domu.

– Hej, uważaj – powiedział Marek. – Młody ma trochę racji i nie powinieneś mu grozić. Pamiętaj, że jest teraz naszym gościem, ty zresztą też. Może to ty wrócisz do domu, a on zostanie na imprezie.

– Pax, chłopaki – zaśmiała się Kinga. – Nikt nie będzie wracał do domu, jesteśmy tu, żeby dobrze się bawić. To jak, Olek, podobał ci się koncert?

– Bardzo. Jesteś zajebista, wszyscy jesteście. Znam wszystkie wasze piosenki, co do jednej, i życiorysy każdego z was.

– Przynajmniej ich oficjalne wersje. – Robert puścił do chłopaka oko. – Co ciekawsze fragmenty zatrzymujemy dla siebie, nie znajdziesz ich w Wikipedii.

– Poczekaj, Bert – powiedział Kamil, nachylając się do przodu i podając Olkowi kieliszek. – Jestem ciekaw, co nasz młody przyjaciel o nas wyczytał. Dawaj, chłopie, po jednym fakcie o każdym z nas. Tylko wysil się na coś ciekawego.

Olek pobladł odrobinę i zerknął niepewnie na brata.

– Nie wiem… – Zawahał się. – W internecie jest mnóstwo bzdur, nie chciałbym…

– Jeśli powiesz jakąś bzdurę, to udzielimy ci prawidłowych informacji – stwierdził Marek z uśmiechem. – Taki wywiad na wyłączność. Potem będziesz mógł napisać o tym na swoim blogu.

– I wrzucić swoje zdjęcie ze Schodami – dodał Robert. – Ja też jestem ciekaw, co też o nas wyczytałeś. Dawaj, możesz zacząć ode mnie.

Chłopak potrząsnął głową, odrzucając grzywkę z oczu.

– W porządku – westchnął. – Ty jesteś liderem, założyłeś cały zespół. Jesteś leworęczny, a twoje ulubione zajęcie to czytanie.

– To są banały – prychnął Kamil. – Powiedz coś oryginalnego.

Olek uciekł spojrzeniem w bok, a Robert zaśmiał się.

– Hej, Olek! – zawołał, a gdy chłopak na niego spojrzał, uśmiechnął się. – Wyluzuj. Tylko się bawimy, to nie jest audiencja. Jeśli nie chcesz, nie musisz nic mówić. Po prostu byliśmy ciekawi, czego mogłeś się dowiedzieć i co uznałbyś za interesujące.

– W porządku. – Olek pokiwał głową. – Wiem, że jesteś fanem i Gwiezdnych wojen, i Star Treka, ale kiedy cię zapytać, którego kapitana lubisz najbardziej, to powiedziałbyś, że Mala Reynoldsa.

Robert roześmiał się, kiwając głową.

– Słusznie – rzekł z zadowoleniem. – A co powiesz o Kamilu? Jakiś jego mroczny sekret?

Olek zaczerwienił się, a jego spojrzenie mimowolnie opadło na przedramiona basisty. Znajdującą się na nich autostradę blizn ukrywały rękawy dżinsowej kurtki z wystrzępionymi mankietami, ale wszyscy wiedzieli, że owa autostrada tam jest.

– W porządku, nie musisz mówić, wiemy, o czym myślisz – westchnął Kamil. – Dużo o tym jest w internecie?

– Niedużo… Mogę was o coś spytać?

– Wal śmiało.

– Pytacie mnie o jakieś ciekawostki, które o was wyczytałem, jakbyście nie wiedzieli, co można znaleźć w sieci. A przecież na pewno sami przeglądaliście…

– Nie – powiedziała Kinga, kręcąc głową. – Nie wchodzimy na te strony.

– Dlaczego? – zapytał Wiktor, spoglądając na nią.

– Boimy się, czego moglibyśmy się o sobie stamtąd dowiedzieć – przyznała. – Internauci lubią dopisywać soczyste teorie do niektórych faktów i niezbyt fajnie się o tym czyta.

– Teraz ja! – zawołał Marek, przyglądając się Olkowi. – Dawaj.

– Ciebie nazywają w sieci „Romeo” – odpowiedział chłopak z uśmiechem. – Bo cały czas podkochujesz się w Kantacie.

Gdy to powiedział, zarumienił się i spojrzał na dziewczynę, a potem na brata, który przyglądał mu się chłodno. Marek uśmiechnął się szeroko.

– Jestem Romeo. Tylko moja Julia woli Parysa.

– Dziwisz mi się? – parsknęła Kinga, a on się roześmiał.

Potem spojrzał na Olka.

– Możesz poprawić swoich przyjaciół z internetu. Nie podkochuję się w niej, bo ona dała mi kosza. Kilka lat temu.

– Przepraszam – powiedział tymczasem chłopak, spoglądając na Kingę.

Ona jednak odpowiedziała uśmiechem.

– Nie przejmuj się. W sumie to zabawne, bo z nich trzech Marek najszybciej przebolał odmowę. Ale skoro już jesteśmy przy temacie tego, co dostępne w internecie – bądź tak dobry i nie rozpisuj się tam o mnie i twoim bracie. To prywatna sprawa.

– Oczywiście – zapewnił chłopak, a potem zerknął niepewnie na Wiktora.

Kinga dostrzegła to spojrzenie i przewróciła oczami.

– Wiktor, zapanuj nad brwiami – nakazała. – Nie psuj zabawy.

Spojrzał na nią, a potem uniósł dłonie w geście kapitulacji.

– Niech będzie. Zmieniając temat: chcę wam wszystkim pogratulować. Byliście dziś genialni, jeszcze lepsi niż zwykle. Nie sądziłem, że to możliwe.

– Dzięki – odpowiedział Kamil. – Ale Kantata nie chciała zejść ze sceny bardziej niż zwykle. Myślałem, że będziemy grać do rana.

– Tak, ja też – zauważył Marek. – Poniosło cię dziś, księżniczko.

– Troszkę – przyznała z uśmiechem. – Ale tęskniłam za muzyką przez te dwa tygodnie. Dlatego tak podoba mi się ten nowy pomysł.

– Jaki pomysł? – zapytał Wiktor, patrząc na nią niepewnie.

– Robert wymyślił, żebyśmy poszukali jakiegoś domu w Kaliach – poinformowała go. – Żebyśmy mogli nadal mieszkać wszyscy razem, ale żebym mogła też pomagać Karze.

– Twojej siostrze – powiedział Olek, a ona kiwnęła głową.

Wówczas ku jej zaskoczeniu chłopak zarumienił się.

– Coś się stało? – zapytała, a on potrząsnął głową. – No powiedz.

– Przepraszam, ale…

– Jak ten dzieciak nie przestanie przepraszać, to pomyślę, że coś zrobił – rzekł Kamil, kręcąc głową.

– Nie zrobiłem. Po prostu… widziałem wpis jednego gościa sprzed kilku dni. Spotkał cię w sklepie muzycznym w Kaliach.

– I dopytywał o Karę i jej córkę – dokończyła za niego Kinga. – Rozumiem. Cóż, to było do przewidzenia.

– Czy mogę zapytać…

– Nie, Olek – przerwał mu Wiktor. – To już tereny prywatne.

– Właśnie – potwierdził Robert. – Porozmawiajmy o czymś innym. Na pewno jest coś, o co chcesz nas zapytać.

– Pewnie. Mam całą listę, ale…

– Więc strzelaj – zachęcił go Marek. – A my zlejemy cię, jeśli wrzucisz do sieci coś, czego nie powinieneś.

– Jeśli tylko pozwolicie mi to transmitować… – Chłopak nawet nie próbował hamować zadowolenia, a jego nastrój udzielał się wszystkim.

Tymczasem Kinga zerknęła na Wiktora.

– Porozmawiamy przez chwilę na osobności? – zapytała, a on kiwnął głową. Wstał i podążył za nią przez korytarz i do sąsiedniej garderoby. Tam Kinga odwróciła się i uśmiechnęła do niego. – Widziałam cię na widowni. To było miłe.

– Dla mnie też. Wyglądasz dzisiaj genialnie, nie mogłem oderwać wzroku.

– Co powiedział Olek, gdy dowiedział się, że zabierasz go na koncert?

– Chyba nie wierzył do ostatniej chwili. A jak po waszym zejściu poszedłem do ochrony, przedstawiłem się, a facet kiwnął głową i zaczął prowadzić nas do was, to po prostu zaniemówił.

– Zabawny jest. – Uśmiechnęła się, a potem spoważniała. – Słuchaj. Dzwoniła dzisiaj Kara. Powiedziała, że rano odwiedziła ją policja.

– Czego chcieli? Chodzi o to, co wydarzyło się w kawiarni?

– Nie, tym razem chodzi o zaginięcie. Opiekunka społeczna, która zajmowała się sprawą Mai przed jej adopcją, zaginęła. Nie ma z nią kontaktu od kilku dni, nikt nie wie, co się z nią stało. A ja jestem najwyraźniej ostatnią osobą, która ją widziała.

– Dzwonili już do ciebie?

– Jeszcze nie, ale to pewnie tylko kwestia czasu. Ale chciałam cię uprzedzić, bo mogą przyjść też do ciebie. Nie zamierzam nic ukrywać, a środową noc spędziliśmy razem.

– W porządku. – Kiwnął głową – Dzięki za uprzedzenie.

Przeszła przez pokój i usiadła na stojącym pod jedną ze ścian drewnianym blacie. Potem przyjrzała się Wiktorowi, mrużąc oczy.

– A właśnie…. Teraz jestem twoją dziewczyną?

Odchrząknął z zażenowaniem, a ona parsknęła śmiechem.

– Nic takiego nie powiedziałem. Wspomniałem im tylko, że… poznałem nową dziewczynę i że dobrze się dogadujemy, tylko tyle.

– W porządku. Co powiedzieli?

Żachnął się.

– Nalegali, żebym przywiózł cię jutro na obiad, i byli bardzo zawiedzeni, kiedy powiedziałem, że nie będzie tam żadnego z nas. Z Sylwią jesteśmy umówieni na pierwszą.

– Dobrze. – Kiwnęła głową. – Trochę się tym stresuję, ale musimy to załatwić. Wieczorem pojedziemy do Kalii.

Gdy wrócili do dużej garderoby, zastali członków zespołu oraz Olka zaśmiewających się głośno. Spojrzeli po sobie i przyłączyli się do zabawy.

***

Przez kolejne dwie godziny rozmawiali i śmiali się, a najmłodszy z gości stawał się coraz bardziej towarzyski. Po przełamaniu lodów i przekonaniu się, że Schody to grupka zupełnie normalnych, ceniących dobrą zabawę ludzi, chłopak pokonał tremę i zaczął zachowywać się dużo swobodniej. Zasypywał pozostałych żartami, opowiadał zabawne anegdoty i dopytywał o to, jak wygląda życie zespołu. W pewnym momencie wybłagał od Kingi zaśpiewanie jednej z ulubionych piosenek, a zarumieniona od alkoholu dziewczyna spełniła jego prośbę. Wiktor przyglądał się jej błyszczącym oczom, które z kolei nie odrywały się od jego twarzy. Ignorował zupełnie znaczące spojrzenia, jakie posyłali sobie nawzajem Marek, Kamil i Robert, a także iskrę zazdrości w oczach Olka. Liczyła się tylko ona, tylko jej chciał słuchać, a cała reszta mogła po prostu zniknąć.

Gdy skończyła, a w garderobie rozległy się brawa, Wiktor pomyślał, że może w końcu zdecyduje się zaprosić ją, by poznała jego rodziców. Może nawet pozna więcej członków jego rodziny, pewnego dnia, kiedy, a raczej jeśli będzie tego chciała.

3.

Sylwia była szczupłą, drobną nastolatką o niemal białych włosach i jasnoniebieskich chłodnych oczach. Jej nos znaczyło kilka piegów, ale poza nimi karnacja dziewczyny przypominała Kindze Maję.

Mieszkała w sporym domu, znajdującym się w jednej z bogatszych dzielnic miasta. Wszystkie sąsiednie budynki wyglądały podobnie, a przed każdym z nich na podjeździe lśnił luksusowy samochód. Trawniki były tu soczyście zielone, kwiaty na klombach pyszniły się wszystkimi kolorami tęczy, a na żadnym chodniku nie dawało się dostrzec choćby najmniejszego papierka.

Wiktor zaparkował przed numerem piętnastym i ruszył w kierunku drzwi. Kinga szła za nim z duszą na ramieniu i lodowatymi palcami wsuniętymi w kieszenie skórzanej kurtki. Na progu stanął wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna o bujnych kruczych włosach. Zmrużył oczy, spoglądając na gości, a gdy Wiktor przedstawił się, skinął głową i zaprosił ich do środka.

Idąc za gospodarzem, dotarli do wyłożonej drewnem biblioteki. Na jej środku znajdował się ogromny zabytkowy globus, a wzdłuż ścian ustawiono regały z książkami. Kinga powiodła po nich zafascynowanym wzrokiem, a potem usiadła w jednym z foteli, które wskazał mężczyzna. Półokrąg czterech mebli otaczał kominek, w którym tańczyły wesoło pomarańczowe płomienie, ożywiając drewno na podłodze i ścianach, nadając mu ciepłą barwę i przyjazny wygląd.

Zostali we dwoje. Kinga czuła na sobie spojrzenie Wiktora, ale nie odwzajemniła go. Denerwowała się zbliżającą się rozmową, obawiała się, ile może wyczytać z niej medium. Czy to możliwe, by odgadła, co jej się przydarzyło jedenaście lat temu? Czy możliwe, by wyśniła to, wyczuła, czy też dowiedziała się tego w jakiś dziwny, metafizyczny sposób? I niezależnie od tego, czy rzeczywiście zna te fakty z jej życia – czy zechce o nich rozmawiać?

Drzwi biblioteki otworzyły się i wówczas Kinga zobaczyła jasnowłosą Sylwię. Uśmiechała się do nich ciepło; w tym uśmiechu i spojrzeniu było więcej energii niż w reszcie jej ciała.

– Dzień dobry – powiedziała. – Ty jesteś Kinga, prawda? Mój ojciec wspominał, że chciałabyś ze mną porozmawiać. A ty jesteś Wiktor.

– Zgadza się – potwierdził mężczyzna. – Dziękujemy, że zgodziłaś się poświęcić nam czas.

– Z przyjemnością. Lubię towarzystwo, ale nie mam zbyt wielu przyjaciół. Nie mogę przebywać na słońcu, moja skóra źle to znosi. Kiedy jeszcze chodziłam na normalne lekcje, nazywano mnie wampirzycą.

– Dzieci bywają takie urocze – prychnęła sarkastycznie Kinga, a Sylwia kiwnęła głową, nie przestając się uśmiechać.

– Ty jesteś Kantata, prawda? Uwielbiam twoje piosenki, gram je często na skrzypcach.

– Naprawdę? – Kinga uśmiechnęła się. – Jesteś dobra?

– Bardzo dobra – odpowiedział jej ojciec, spoglądając z dumą na córkę.

– Zachcesz nam coś zagrać?

– Chętnie! – zawołała wesoło dziewczyna. – Czy przyniesiesz moje skrzypce, tato?

– Oczywiście, moja droga. Wrócę za chwilę.

Dwie minuty później Sylwia stanęła przed nimi, opierając instrument na ramieniu. Palce jej prawej dłoni objęły smyczek tak delikatnie, że spodziewali się, iż wypuszczą go przy pierwszej nucie, ale tak się nie stało. Zamiast tego z głębi skrzypiec wydobyła się dźwięczna, intensywna melodia, którą poprzedniego wieczoru Kinga odegrała na scenie. Wpatrywała się teraz w nastolatkę jak urzeczona, w jej pełną pasji i uniesienia twarz, w jej delikatne, ale pewne ruchy. Gdy przebrzmiały ostatnie nuty, Kinga i Wiktor zaklaskali z entuzjazmem.

– Jesteś genialna – oświadczyła Kinga, a Sylwia odpowiedziała uśmiechem. – Naprawdę, to brzmiało niesamowicie.

– Dziękuję. – Dziewczyna oddała skrzypce ojcu, po czym wróciła na fotel i spojrzała wyczekująco na Kingę. – Myślę, że powinniśmy przejść do rzeczy. Do powodu, dla którego tu przyjechałaś.

– Właśnie… – westchnęła. – Wiktor powiedział mi, że zajmujesz się… to znaczy, że jesteś…

– Jestem i zajmuję się. – Sylwia uśmiechnęła się łagodnie. – Kiedy zachodzi potrzeba. Nie musisz szukać na to nazwy, to wystarczająco dziwne bez przyklejania etykiety. Owszem, zdarzało mi się nawiązywać kontakt z drugą stroną. Zdarzało mi się rozmawiać z duchami zmarłych oraz skłaniać ich do opuszczenia miejsca, które sobie upatrzyły. Z czymś takim przyjechałaś, prawda? Chodzi o obecność w jakimś budynku?

– Tak – potwierdziła Kinga. – W moim domu rodzinnym. Dzieją się tam pewne rzeczy, które… które trudno wyjaśnić.

– Fizyczne? – zapytała poważnie Sylwia, a widząc, że nie została zrozumiana, dodała: – Chodzi mi o to, czy siły w domu oddziałują na świat rzeczywisty. Czy poruszają przedmiotami, manipulują materią? Czy też są to tylko bodźce wizualne, psychiczne, że tak powiem?

– Przepraszam, ale…

– Poruszanie przedmiotów to jedna rzecz – wyjaśniała cierpliwie Sylwia. – I wtedy taki przedmiot znajduje się w innym miejscu niż wcześniej. Tego nie da się podważyć, to jest oddziaływanie fizyczne. Ale czasem jedyne, co się dzieje, to fakt, że ktoś coś widzi lub słyszy, ale nie ma żadnych fizycznych dowodów tego faktu. Na lokatora domu może zostać zesłana wizja, że budynek płonie, i taki lokator widzi to wyraźnie, ale potem wizja przemija i nigdzie nie ma popiołu, żadnych śladów spalenizny, nawet podwyższonej temperatury. Bo całe oddziaływanie działo się na poziomie psychicznym. Pozwól, że zapytam jeszcze raz: czy w twoim domu mają miejsce zjawiska na poziomie psychicznym, a więc wizje, które potem nie są odzwierciedlone w rzeczywistości, czy na poziomie fizycznym?

Kinga zerknęła niepewnie na Wiktora. A potem odpowiedziała:

– W zasadzie to na obu. Ja i moja siostra w pewnym momencie miałyśmy doświadczenia na poziomie, jak to mówisz, psychicznym. Ale było też wydarzenie z ruszającymi się meblami.

Sylwia uniosła brwi ze zdumienia. Spojrzała na ojca, a w jej oczach pojawił się błysk.

– Na obu – westchnęła, po czym wróciła wzrokiem do Kingi. – Nigdy nie miałam do czynienia z siłą, która oddziałuje na obu poziomach. Kiedy będę mogła się tam wybrać?

Kinga spojrzała na Wiktora, zaskoczona tym pytaniem, postawionym tak szybko. Tymczasem Sylwia poruszyła się niespokojnie.

– Przepraszam. To jest coś nietypowego. Słyszałam o siłach oddziałujących na obu poziomach, ale osobiście jeszcze się z żadną nie spotkałam. Poza tym… nie jestem pewna, na ile ta siła jest przyjazna tobie i twojej siostrze.

– Nie jest – odpowiedział Wiktor niechętnie. – Sam widziałem, jak Kingę prawie zmiażdżył regał z książkami.

– Więc nie powinniśmy czekać. – Sylwia kiwnęła głową. – To jest w Kaliach, prawda?

– Tak.

– Moglibyśmy być tam jutro. Tato?

– Oczywiście – potwierdził mężczyzna, przyglądając się z uwagą Kindze. – Czy macie jakieś podejrzenia, co może powodować te sytuacje? Podejrzenia na temat źródła tej siły?

– Mają – odrzekła Sylwia, uprzedzając ich, a potem zerknęła na dziewczynę naprzeciwko. – Nie ukrywam, że pomogłoby mi, gdybym wiedziała, z czym się mierzę. Nie musisz podawać wielu szczegółów, tylko główne fakty.

– Mogę wyjść, jeśli ci to pomoże – zaproponował Wiktor, widząc, że Kinga pobladła. Ona jednak pokręciła głową, jej spojrzenie wbite było w podłogę.

– Nie musisz. Główne fakty są proste. – Podniosła wzrok na Sylwię. – W tym domu jedenaście lat temu popełniono samobójstwo. Mój… mój ojciec popełnił samobójstwo i ja go znalazłam. Myślę, że to może mieć z tym jakiś związek.

Wiktor wbił w nią spojrzenie szeroko otwartych oczu, ale ona na niego nie patrzyła. Wciąż przyglądała się Sylwii, która przechyliła głowę na bok.

– Jedenaście lat temu… – powtórzyła. – A jednak obecność wyczułaś dopiero teraz?

– Nie mieszkałam tam. Wyprowadziłyśmy się zaraz po tym wydarzeniu i wróciłam dopiero dwa tygodnie temu. Wtedy to się zaczęło.

– Czy byłaś pierwszą, która doświadczyła anomalii?

– Tak sądzę. Moja siostra nie wspominała, żeby widziała coś niezwykłego.

– Twoja siostra mieszka teraz w tym domu?

– Tak.

Sylwia zamyśliła się. Kinga tymczasem odwróciła spojrzenie w stronę ognia. Jej palce splatały się w supły na podołku. Wiktor wpatrywał się w to ze smutkiem. Wiedział, że w młodości Kingi rozegrało się coś nieprzyjemnego, ale nie miał pojęcia, jak okrutnym było to niedopowiedzeniem.

A jednak wróciła do tego domu. Po tylu latach, kiedy usiłowała zapanować nad chaosem we własnej głowie, co sprowadziło ją na absolutne dno usiane strzykawkami, białym proszkiem i cholera wie czym jeszcze – jednak wróciła. Dlatego że Karolina ją o to poprosiła.

– Przyjadę jutro około południa – oświadczyła Sylwia, przerywając ciszę.

Kinga spojrzała na nią.

– Dziękuję. Zgadzam się, nie powinniśmy tracić czasu, ale ja nie będę mogła cię tam przywitać. Wiktor, czy zgodzisz się…

– Oczywiście – zapewnił. – Oprowadzę cię po domu i opowiem, jakie sytuacje miały miejsce.

– Niech tak będzie. – Sylwia uśmiechnęła się, a potem wstała z fotela. – Muszę się spakować. Zobaczymy się jutro.

4.

Karolina zamilkła, przyglądając się spokojnej twarzy dziewczynki. Gdy przez kilka minut Maja nie uniosła powiek, kobieta odetchnęła z ulgą i zamknęła książkę. Potem i ona przymknęła oczy, odchylając głowę na oparcie fotela.

Była wykończona. Czuła się, jakby przebiegła maraton, ale to nie miało dla niej znaczenia. Ważniejszy był fakt, że Maja nie spała prawie wcale minionej nocy. Karolina ocknęła się koło północy we własnej sypialni i usłyszała hałas dochodzący z pokoju dziewczynki. Gdy się tam udała, zobaczyła, że Maja siedzi na podłodze w otoczeniu zabawek. Ubrana była w swoją błękitną piżamę, a zapytana, dlaczego nie śpi, uniosła spojrzenie niebieskich oczu na Karolinę.

– Nie jestem śpiąca – odpowiedziała z powagą. – Czy mogę się pobawić?

Kobieta zamyśliła się na chwilę, a potem kiwnęła głową.

– Możesz. Ale w łóżku. Weź kilka zabawek i wracaj pod kołdrę.

Miała nadzieję, że w ciepłej pościeli nawet w otoczeniu zabawek dziewczynka w końcu uśnie, ale się myliła. Przesiedziała w fotelu obok niej do rana, usypiając kilkakrotnie, ale ilekroć się budziła, widziała Maję przesuwającą plastikowe figurki zwierząt, zmuszającą je do wspinaczki na powstałe w pościeli wzgórza i powolne schodzenie ku dolinom. Dziewczynka mruczała coś do siebie co jakiś czas, ale na tyle cicho, że Karolina nie zdołała wychwycić żadnego ze słów.

Gdy nastał ranek, Maja spojrzała na nią swoimi szeroko otwartymi oczami i oświadczyła, że jest głodna. Czując na barkach nieprzespaną noc, Karolina zeszła z nią na dół, a potem przez większość dnia towarzyszyła córce w zabawach, namawiając ją co jakiś czas na udanie się do łóżka. Za każdym razem napotykała grzeczne odmowy i zapewnienia, że Maja nie jest śpiąca, chociaż z upływem czasu oczy dziewczynki błyszczały coraz bardziej.

Wreszcie późnym popołudniem Karolina zignorowała jej protesty i zaprowadziła ją do sypialni. Maja położyła się z niezadowoloną miną, ale jej oczy pozostały szeroko otwarte. Nie komentując tego w żaden sposób, Karolina wzięła z półki jedną z książek i zaczęła czytać na głos. Po niemal godzinie uzyskała to, co chciała – dziewczynka usnęła. Na kilkanaście minut i ją zmorzył sen.

Obudziła się gwałtownie i rozejrzała po pomieszczeniu, nagle zdenerwowana. Pokój Mai wyglądał tak jak zawsze, a sama dziewczynka spała głęboko. Dokoła Karolina widziała żółte ściany i zestaw prostych mebli. Na półkach stały kolorowe książki, zastępy plastikowych zwierząt, do których Maja pałała wyjątkową sympatią, a także stosy kartek (część pokryta obrazkami, inne białe jak śnieg) oraz pudełka kredek, ołówków i flamastrów. Chociaż nie przejawiała do tego nadzwyczajnego talentu, Maja uwielbiała rysować. W trakcie tej czynności wyciszała się, potrafiła spędzać całe godziny, pokrywając papier kolorowymi obrazkami zwierząt, kwiatów i nieforemnych, nieproporcjonalnych postaci.

Karolina potoczyła wzrokiem po pokoiku, czując dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa. Wszystko wyglądało zupełnie normalnie, było ciche i spokojne. Jedyna żywa istota w domu leżała metr od niej, oddychając miarowo, ale chwilę później do uszu kobiety dobiegło przeciągłe, jakby zirytowane westchnienie. Spojrzała rozszerzonymi oczami w kierunku drzwi, skąd doleciał ten dźwięk. Potrząsnęła głową, pragnąc przekonać się, że tym razem może się poruszyć, a gdy stwierdziła, że nic nie wgniata jej w fotel, podniosła się pośpiesznie. Zamarła obok łóżka Mai, wstrzymując oddech i nasłuchując. Z parteru dobiegało regularne tykanie zegara, dziewczynka obok niej oddychała niemal bezszelestnie, ale mimo to Karolina poczuła, że jej serce przyspiesza. Ktoś tu był, wiedziała, że ktoś jest w pobliżu. Słyszała regularny oddech dobiegający z pustej przestrzeni na wprost niej.

Wytężyła słuch i zmrużyła oczy, wciąż starając się wychwycić ten delikatny, subtelny dźwięk. Sama oddychała szybko, ale cicho, przez rozchylone usta. Ściągnęła brwi i napięła mięśnie karku, wysuwając głowę do przodu, ku nieistniejącemu źródłu nieistniejących dźwięków. A potem ciszę rozdarł głośny łomot i Karolina niemal podskoczyła z zaskoczenia. Był to hałas przypominający ten, jaki wydaje silny strumień wody, rozbijając się o twardą powierzchnię. Zmarszczyła czoło, oddychając jeszcze szybciej, bo ten dźwięk rozbrzmiał jak bulgot wodospadu, jakby tony wody spadały z łoskotem i siłą będącą w stanie zmiażdżyć kręgosłup.

Hałas narastał, wciąż dudniąc w jej uszach, i po chwili Karolina ruszyła przed siebie. Wszystkie mięśnie jej ciała spięły się, gdy wsłuchiwała się w ten huk, który zagłuszył wszystko inne. Przypomniało jej się, jak podczas jednej z podróży stała u stóp ogromnego wodospadu, obserwując potężną strugę oraz kipiel poniżej. W pewnym momencie ze zbocza góry obsunęła się sucha gałąź i rozprysła się pod naporem wody na dziesiątki drzazg.

Bluzka przykleiła jej się do spoconych pleców, gdy zmuszając się do oddechu, przeszła przez korytarz na piętrze i drżącą dłonią pchnęła uchylone drzwi łazienki. Bulgot ucichł odrobinę, a ona zobaczyła strumień cieknący z kranu i rozbijający się o przepełnioną wannę. Woda zdążyła już wystąpić poza jej krawędź i ściekała migotliwą przezroczystą warstwą na podłogę, rozlewała się kałużą, która opanowała już niemal całą łazienkę.

Karolina ruszyła pośpiesznie w tamtą stronę. Wilgoć zachlupotała pod jej stopami, gdy kobieta sięgnęła, by zakręcić kran. Nim to zrobiła, poczuła, że mokra powierzchnia płytek ucieka spod jej nóg. Zamachała rękami, ale pomimo prób utrzymania równowagi poczuła, że uderza skronią w krawędź wanny. Świat wypełnił się ciemnością, a ciemność miriadami iskier. Po chwili jednak gwiazdy zgasły, ustąpiły miejsca rzeczywistości. Karolina zorientowała się, że klęczy na podłodze obok wanny, na krawędzi której zobaczyła czerwoną smugę, rozmywaną przez wciąż płynącą wodę. Jej kolana były boleśnie obite, ale oparła się dłońmi o cembrowinę i podniosła chwiejnie, wyciągając dłoń w kierunku kranu. Po chwili łomot lejącej się wody ustał i jedynym dźwiękiem był delikatny plusk rozkołysanej cieczy wypełniającej wannę.

Kobieta wyprostowała się z trudem, oddychając ciężko, po czym dotknęła ostrożnie obolałej skroni. Na opuszkach palców zobaczyła krew i zakręciło jej się w głowie. Odwróciła się, by spojrzeć w lustro, a gdy to zrobiła, odniosła wrażenie, że widzi za sobą niewyraźny, migotliwy cień. Zamrugała, ale łazienka była pusta. Jej serce przyspieszyło jeszcze bardziej, a sekundę później poczuła silne uderzenie w żołądek. Zgięła się i poleciała do tyłu, z trudem łapiąc oddech.

Wpadła w przepełnioną wannę z pluskiem i okrzykiem przerażenia. Zamachała kończynami i z trudem wychynęła ponad powierzchnię wody. Rozejrzała się w panice po pustej łazience, a potem coś pchnęło ją w dół. Poczuła ucisk na obojczykach i jakaś niepojęta siła docisnęła ją do dna wanny, wbijając w twardą akrylową powierzchnię. Wierzgnęła rozpaczliwie i zdołała przebić głową powierzchnię wody. Zaczerpnęła tchu tuż przed tym, gdy została ponownie pchnięta na dno. Poczuła przeraźliwy ból w obu ramionach, a także ogień obejmujący we władanie jej płuca, wrzeszczące o tlen, napełniające się wodą. Jej kręgosłup wbijał się w twarde dno wanny, zamrugała, usiłując dojrzeć, co takiego usiłuje ją utopić, ale jedyne, co dostrzegła, to czerwoną smugę krwi unoszącą się z jej rozbitej skroni i wirującą w wodzie dokoła jej twarzy.

Heroicznym wysiłkiem wyrwała się i zdołała zaczerpnąć tchu, ale potem znowu wbiło ją pod powierzchnię wody. Jej usta otworzyły się bezwiednie do krzyku, gdy ból ogarniał jej klatkę piersiową, miażdżoną niezrozumiałym ciężarem, a świat zaczął zanikać dokoła niej. W płucach miała mieszankę ognia i wody, czuła, że pali ją gardło, że jej mózg wrzeszczy w proteście, domaga się tlenu. Rzucała się jak ryba wyciągnięta na brzeg, ale nie miała szans się oswobodzić, cokolwiek ją zaatakowało, chciało ją utopić i tak niewiele brakowało. Miała wrażenie, że zaraz straci przytomność, czepiała się jej resztkami świadomości, walczyła o iskrę światła, która wciąż jarzyła się pod jej powiekami, walczyła o kontrolę, o jeszcze jeden oddech, a woda napierała na nią, ciężar dociskał ją do twardej powierzchni, czekał, aż przestanie się szamotać, aż zwiotczeje, znieruchomieje, zaśnie…

Nacisk ustał. Poczuła to, poczuła, że jest wolna, ale minęły jeszcze dwie sekundy, zanim jej wymęczone ciało zdołało zareagować. Dopiero wówczas chwyciła dłońmi krawędzie wanny i podciągnęła się, wyrzucając twarz ku górze, czując, że wynurza się ponad powierzchnię. Zaczerpnęła tchu, a potem przechyliła się przez krawędź i zwymiotowała żółcią i wodą. Szaro-czarny świat zaczął odzyskiwać barwy i kontury, ale przez niemal pięć minut jedynym, co widziała, były tylko kolorowe smugi. Oddychając szybko i gwałtownie, przepełzła nad krawędzią wanny i zwaliła się ciężko na mokrą podłogę. Czuła ból wszystkich mięśni, dogasający ogień w głębi płuc i pulsowanie skroni. Jej dłonie dygotały, gdy przesunęła nimi po twarzy, a potem namacała na oślep toaletę i ponownie opróżniła żołądek z nadmiaru wody.

Gdy skończyła, zamknęła klapę sedesu i oparła czoło na jej chłodnej powierzchni. Wiedziała, że jest znowu sama, że nie ma tu nikogo innego, ale nie mogła zaprzeczyć, że jeszcze kilka minut temu było inaczej. Kinga miała rację…

Zmusiła się, by podnieść głowę i rozejrzeć po łazience. Jej spojrzenie było rozbiegane, a świat wciąż nieostry, ale po minucie zdołała skoncentrować wzrok na tyle, by dostrzec zalane wodą pomieszczenie, ślady krwi na wannie i podłodze oraz własne wymioty pod umywalką. A potem spojrzała w stronę drzwi i poczuła falę gorąca, bo na progu zobaczyła przerażoną, bladą i ciężko oddychającą Maję.

– Kochanie – sapnęła słabo, a to słowo zapulsowało jej w gardle ostrym bólem. – Maja…

Dziewczynka nie odpowiedziała, tylko przyglądała się, jak kobieta z trudem podnosi się z podłogi i na dygoczących nogach idzie w jej stronę. A gdy przyklękła obok niej, Maja rozpłakała się żałośnie, obejmując Karolinę szczupłymi rękami.

– Mamusiu… – wyszeptała i pomimo dramatu, który przeżyła przed chwilą, kobieta poczuła gorącą falę miłości rozpalającą się w jej sercu.

Mocno przytuliła dziewczynkę, kołysząc ją lekko i pozwalając jej na łzy. Pozwalając jej zapanować nad przerażeniem, dając czas na dojście do siebie. I myśląc jednocześnie, że gdy Maja już się uspokoi, zbierze kilka drobiazgów i wspólnie z córeczką opuści ten budynek. Pójdzie do Kingi, poczeka tam na nią, a gdy jej siostra wróci, wspólnie zastanowią się, co zrobić z tym czymś, co zamieszkiwało ich dom.

rozdział 11

1.

– Dziękuję ci za ten weekend – powiedział Wiktor, parkując przed blokiem Kingi i zerkając na nią z uśmiechem.

Odpowiedziała tym samym, przechylając głowę na bok.

– I ja tobie też. Fajnie było mieć swoją zabaweczkę w pobliżu. Mogłabym się do tego przyzwyczaić.

Zaśmiał się i ziewnął szeroko, zasłaniając dłonią usta. Podróż do Kalii zajęła im dłużej, niż się spodziewali, bo zatrzymali się na kolację w jednej z przydrożnych restauracji. W konsekwencji nim dotarli do domu, była pierwsza w nocy i oboje byli zmęczeni.

– Tak, ja też padam na twarz – mruknęła do niego Kinga. – Na pewno możesz jutro zająć się Sylwią?

– Na pewno. Przyjdę tu do ciebie koło dziesiątej, to dasz mi klucze. Rozumiem, że ty zabierzesz stamtąd Maję wcześniej?

– Tak, Kara zaczyna pracę o dziewiątej, pójdę po małą i wrócę do siebie. Cholernie ci dziękuję za pomoc.

– Nie ma sprawy. Więc zobaczymy się jutro.

– Tak. Zostawię te graty w twoim samochodzie, jeśli ci to nie przeszkadza. Nie mam teraz siły tego rozpakowywać.

– Proszę bardzo.

Kiwnęła głową i wysiadła z samochodu. Obserwowała, jak Wiktor wycofuje z parkingu i pomachała mu, gdy skręcał za róg. Następnie ruszyła w kierunku swojego mieszkania.

Gdy tylko przekroczyła próg, usłyszała, że nie jest sama. Rozejrzała się po mrocznym wnętrzu, a potem jej spojrzenie napotkało szeroko otwarte oczy Mai, wpatrującej się w nią spod okna. Dziewczynka siedziała, opierając się o ścianę. Kolana podciągnęła pod brodę, owijając się kocem. Kinga zmarszczyła brwi, a potem dostrzegła siostrę śpiącą na jej materacu. Karolina wyglądała na wykończoną, jej twarz miała szary kolor, a oczy były podkrążone.

Podeszła do dziewczynki i wyciągnęła w jej stronę rękę. Maja ujęła ją i poszła za Kingą do kuchni. Zamknąwszy drzwi, dziewczyna zapaliła światło i spojrzała na dziecko.

– Co tu robicie, mała? – zapytała. – Czemu nie jesteście w domu?

– Karolina powiedziała, że tam nie jest bezpiecznie – odpowiedziała dziewczynka, przyglądając jej się z powagą.

Kinga poczuła mdłości i oparła się plecami o lodówkę. Podniosła dłoń i przeciągnęła nią wzdłuż twarzy. Zmęczenie, które czuła, przybrało na sile, dociskając ją do podłogi i utrudniając oddech. Zdołała jednak się opanować i spojrzała na Maję.

– Wiesz, co się stało?

Dziewczynka kiwnęła głową, ale milczała.

– Powiesz mi?

– Nie chcę – pisnęła, a Kinga westchnęła, krzywiąc się.

Potem przykucnęła i objęła Maję, która przylgnęła do niej z wdzięcznością. Dopiero po chwili spojrzały na siebie ponownie.

– Czemu nie śpisz? Powinnaś odpoczywać.

– Nie chcę – powtórzyła dziewczynka. – Nie chce mi się spać.

– Nieprawda – oświadczyła Kinga, przyglądając jej się z niezadowoleniem. – Nie kłam. Powiedz mi, czemu nie chcesz spać.

– Nie mogę ci powiedzieć.

Kinga westchnęła i pokręciła głową. Następnie chwyciła dziewczynkę i posadziła na blacie, by móc spojrzeć jej w twarz.

– Maja – powiedziała surowo. – Proszę, odpowiedz mi. Dlaczego nie chcesz spać? To ważne.

Ku jej zgrozie z oczu dziewczynki wypłynęły dwie wielkie łzy i stoczyły się po bladych policzkach. Maja opuściła wzrok, przygryzając wargę.

– To moja wina – wyszeptała. – To się dzieje, kiedy śpię.

– Co się dzieje?

– To – oświadczyła znacząco.

Kinga poczuła, że jej serce staje się dziwnie ciężkie, i pochyliła się ku niej.

– Maja, to nieprawda. To nie jest twoja wina, słyszysz?

Dziewczynka uciekła spojrzeniem w bok, a Kinga westchnęła, kręcąc głową. Dostrzegła, że szczupłe ramiona Mai drżą, więc objęła ją mocno, czując, że do jej oczu napływają łzy.

Wkrótce położyła Maję na materacu obok Karoliny, ignorując jej słowa, że nie może spać. Sama rozłożyła koc na podłodze i wyciągnęła się na nim, odnosząc wrażenie, że świat przed jej zmęczonymi oczami faluje i migocze.

Była wyczerpana. Przepełniał ją ogrom emocji, strachu, smutku i złości. Nie rozumiała, dlaczego w ich życiu pojawiła się ta okropna bezimienna siła, która najwyraźniej postanowiła je wykończyć. Nie pojmowała tego. Jeśli to rzeczywiście duch ich ojca – co samo w sobie wydawało się niewiarygodne i przerażające – to dlaczego postanowił je skrzywdzić? Kinga miała ledwie piętnaście lat, kiedy straciła ojca, ale pamiętała jaki był, zanim to się stało. A był troskliwy, dobry i bardzo, bardzo cierpliwy. Rozmawiał z nimi całymi godzinami, słuchał ich opowieści, zawsze znajdował dla nich czas. Nie było wspanialszego mężczyzny na świecie, wspanialszego ojca. I teraz ta sama dusza, ten cudowny człowiek wrócił z okrutnymi zamiarami? Czy to możliwe? Czy po śmierci zapomniał, kim był? Kim one były? Czy to, co powróciło, nie było ich ojcem, ale jakimś dziwnym, nienaturalnym wypaczeniem, które wykorzystało jego śmierć jako furtkę, by przedostać się do tego świata i zaatakować tych, którzy zostali po tej stronie rzeczywistości?

Spojrzała w bok i zobaczyła Maję. Dziewczynka leżała na wznak z szeroko otwartymi oczami, wpatrując się w sufit. Na jego powierzchni widać było pomarańczowy prostokąt, poblask ulicznych latarni wpadający do mieszkania przez okno pozbawione firan i zasłon. Kinga sama wpatrzyła się w ten kształt. To nie był jeden prostokąt, ale cztery, rozdzielone ciemnym krzyżem cienia. Dziewczyna wodziła spojrzeniem po jasnych krawędziach, otaczała je wzrokiem, zataczała ósemki i okrążała, a po półgodzinie takiego leżenia usnęła.

2.

Wiedziała, że obudziła się później, niż planowała. Poruszyła się niespokojnie, zesztywniała i obolała po nocy na podłodze, a potem spojrzała na leżący obok jej głowy telefon. Było grubo po dziewiątej, co oznaczało, że Karolina powinna być już w pracy, a ona powinna zajmować się Mają.

Podniosła się pośpiesznie – na tyle, na ile pozwalały jej obolałe kości – i rozejrzała. Materac, na którym kilka godzin temu leżały jej siostra wraz z dziewczynką, był pusty, ale dosłyszała z kuchni ich przyciszone głosy. Wówczas wstała i przeciągnęła się, strzelając stawami.

– Kara? – odezwała się, a po chwili drzwi kuchni otworzyły się i Kinga zobaczyła siostrę.

Westchnęła na widok plastra na jej skroni oraz dwóch ciemnych sińców na obojczykach, które wyzierały zza dekoltu bluzki. Podeszła bliżej, przyglądając się jej z przerażeniem.

– Kara… co ci się stało?

Karolina uśmiechnęła się smutno i potrząsnęła głową.

– Potem ci powiem. Cieszę się, że jesteś.

Kinga objęła ją, starając się zrobić to jak najdelikatniej. Potem ponownie przyjrzała się siostrze. W tym spojrzeniu było pytanie, a Karolina przygryzła wargę i kiwnęła głową.

– Chyba miałaś rację w niedzielę – powiedziała niechętnie. – Musimy coś z tym zrobić.

– Musimy. – Kinga odetchnęła z ulgą. – I zrobimy. Zamierzasz dziś iść do pracy?

– Zadzwoniłam, że kiepsko się czuję.

– Słusznie. To się dobrze składa, bo… – Zawahała się. – Bo przyjeżdża dzisiaj pewien gość, który być może nam pomoże.

– Co to znaczy?

Dziewczyna potrząsnęła głową.

– Wyjaśnię ci potem. Za jakieś pół godziny przyjdzie tu Wiktor, wtedy porozmawiamy. Pozwól mi teraz wziąć prysznic i błagam, zrób kawy.

– Jasne. – Karolina uśmiechnęła się. – Jak minął twój weekend?

– Bardzo udany. – Podeszła do sterty ubrań, leżącej na wierzchu walizki w kącie pokoju, i wydobyła z niej kilka drobiazgów. Potem wyprostowała się, spoglądając na siostrę. – Chłopcy zastanawiają się nad przeprowadzką tutaj. Żebyśmy mogli nadal razem mieszkać.

– Naprawdę? Wszyscy?

Kinga prychnęła, patrząc na nią z politowaniem.

– Tak, wszyscy. Bert też.

Karolina zarumieniła się i uciekła spojrzeniem w bok. Tymczasem Kinga ruszyła w stronę łazienki.

Stojąc pod strugą ciepłej wody, rozmyślała o tym, jak tego dnia wyglądała Karolina. Była niewątpliwie przestraszona i obolała – sińce na jej klatce piersiowej miały kolor dojrzałych śliwek – ale było w niej też coś jeszcze. Coś pozytywnego, jakby oprócz tragedii, która miała miejsce – czymkolwiek była – wydarzyło się również coś wspaniałego. Coś, co kontrastowało z jej poturbowanym ciałem, co rozpaliło się w jej duszy gorącym płomieniem i odbijało w jej spojrzeniu i uśmiechu.

Gdy wyszła spod prysznica, usłyszała za drzwiami rozmowę Karoliny z Wiktorem, który najwyraźniej przyszedł wcześniej, niż zapowiadał. Opowiadał teraz o koncercie, mówił głośno i żywo, z pasją, a Kinga uśmiechnęła się, przysłuchując jego relacji. Wszystko wskazywało na to, że występ mu się podobał.

Ubrała się i wyszła z łazienki. Jej spojrzenie padło na Karolinę, siedzącą na materacu i obejmującą Maję, oraz Wiktora, który przycupnął pod ścianą po drugiej stronie pomieszczenia. Jego wzrok jarzył się zadowoleniem, a gdy ją zobaczył, uśmiechnął się.

– Przywiozłem twoje rzeczy – poinformował. – Możemy je potem rozpakować.

– Jasne. – Kiwnęła głową, po czym spojrzała na Maję. – Hej, mała, jak się dzisiaj czujesz?

– Dobrze – odpowiedziała dziewczynka, unosząc na nią błyszczące spojrzenie.

Lęk, który Kinga zobaczyła w niej minionej nocy, gdzieś zniknął, ale nie dało się nie dostrzec zaczerwienionych oczu oraz ciemnych kręgów pod nimi.

– Posłuchaj… – Podeszła i przykucnęła obok materaca. – Chciałabym, żebyś posiedziała trochę sama. Włączę ci film na moim komputerze, co ty na to?

– Dobrze – powtórzyła Maja. – Tutaj czy w kuchni?

– Możesz zostać tutaj, na materacu. My we troje przejdziemy do kuchni.

Wyciągnęła z leżącej nieopodal torby laptop i uruchomiła go. Po chwili na ekranie wyświetliła się jedna z ulubionych bajek Mai i dziewczynka wbiła wzrok w monitor. Wówczas Kinga wyprostowała się i spojrzała wyczekująco na Karolinę i Wiktora. Oboje wstali z miejsc, po czym ruszyli w stronę kuchni.

– Powiedz mi, co ci się stało – zażądała Kinga, zamknąwszy drzwi.

Spojrzała na sińce siostry, a potem dostrzegła na jej głowie świeży opatrunek. Zerknęła na Wiktora, który kiwnął głową.

– Obejrzałem to, jak przyszedłem. I te siniaki też. Na szczęście kości są całe, chociaż mam wrażenie, że niewiele brakowało.

Karolina skrzywiła się na wspomnienie bezcielesnej siły, która minionego dnia wbijała ją w dno wanny, usiłując utopić. A potem westchnęła i zrelacjonowała im ostatnie wydarzenia. Kinga przysłuchiwała się jej, siedząc na kuchennym blacie. Jej dłonie zwinęły się w pięści, a zęby były zaciśnięte.

– Wtedy postanowiłam, że przyjdziemy tutaj – zakończyła po kilku minutach Karolina. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.

– Nigdy w życiu. – Kinga pokręciła głową, a potem westchnęła, patrząc z wściekłością na ślady na jej obojczykach. – Dobrze, że nie stało się nic gorszego.

– Tak, tym razem – odezwał się Wiktor, a one spojrzały na niego. – Ale trudno powiedzieć, jak długo to potrwa. Ty już raz spadłaś ze schodów; Karolina też prawie spadła, kiedy nie mogła nic widzieć. Tydzień temu prawie przygniótł cię regał z książkami, a teraz to? To wymyka się spod kontroli.

– To nigdy nie było pod kontrolą – prychnęła Kinga, a gdy spojrzał na nią zniecierpliwiony, pokiwała głową. – Musimy coś z tym zrobić. Kara, słuchaj… Wczoraj ja i Wiktor spotkaliśmy się z pewną dziewczyną. Kimś w rodzaju medium.

– Medium? – powtórzyła kobieta, ściągając brwi.

– Coś takiego. Wiktor trafił w sieci na jej nazwisko po tym, jak go poprosiłam o poszukanie kogoś, kto mógłby nam pomóc.

– Trudno jest znaleźć kogoś takiego – przyznał mężczyzna, gdy Karolina przeniosła na niego wzrok. – Szukałem w internecie, ale tam jest jeszcze więcej psychopatów, niż mogłoby się wydawać. Ale w końcu dotarłem do relacji kilkunastu osób, które… które brzmiały sensownie i wiarygodnie, przynajmniej na tyle, na ile mogły, zważywszy na tematykę. Troje z nich napisało o domach, w których wykryto obecność.

– Nawiedzonych domach?

Skrzywił się.

– Większość nie lubi tego terminu, ale w zasadzie tak. Kilka innych osób pisało o obecności ducha dokoła nich, niezależnie od lokalizacji. W każdym razie Sylwia zdołała im pomóc. Rozmawiałem z nimi przez telefon i odniosłem wrażenie, że mówią prawdę.

– Albo to, w co wierzą, że jest prawdą – stwierdziła Kinga, a on wzruszył ramionami.

– Rozmawiamy o nierealnych zjawiskach z innego świata. Prawda jest pojęciem subiektywnym.

– Fakt. – Dziewczyna kiwnęła głową, a potem spojrzała na siostrę. – Spotkaliśmy się wczoraj z tą Sylwią. Ma siedemnaście lat i sprawia raczej pozytywne wrażenie. Kiedy z nią rozmawiałam… – Zamilkła na chwilę w poszukiwaniu właściwych słów. – W jej obecności nie miałam problemów z uwierzeniem w duchy i takie zjawiska. Tak jakby ona była oknem, przez które widzi się ten świat duchowy albo coś. A jak go widzisz, to w niego wierzysz.

– I w nią – dodał Wiktor. – Wiem, o czym mówisz, Kantata, też to poczułem. Ona wiedziała, że mówisz prawdę, uwierzyła ci, jeszcze zanim powiedziałaś, w czym rzecz. Spodziewała się, co powiesz, takie sprawiała wrażenie.

– Tak – podjęła Kinga. – I zgodziła się przyjechać do nas jeszcze dzisiaj. Będzie tu koło południa. Planowałam poprosić Wiktora, żeby ją oprowadził, spodziewałam się, że będziesz w pracy.

– Chciałaś zrobić to za moimi plecami, prawda? – Oczy Karoliny zwęziły się, a Kinga pokiwała głową. – Dlaczego?

– Bo ty byś mi nie uwierzyła. Nie zgodziłabyś się na to, żeby ona…

– Nie masz pojęcia, na co bym się zgodziła, a na co nie. Rozmawiamy o czymś, co zagraża Mai. Mogę ci nie wierzyć, ale kiedy masz podejrzenia, że coś jej grozi, i próbujesz pomóc…

– Ale nie chciałaś nawet rozmawiać o tym, żeby nie wracać do domu w niedzielę – przerwała jej Kinga. – Chociaż widziałaś, co się wydarzyło wcześniej, widziałaś, jak ten pieprzony regał prawie mnie zabił!

– Widziałam… – Karolina kiwnęła głową, ale wyraz jej oczu był chłodny. – Ale widziałam też, jak w środku nocy chodzisz po domu z nożem w dłoni. Po tamtym domu. Wybacz, ale twoje słowa, twoje podejrzenia na jego temat musiałam podać w wątpliwość. Przecież sama sobie do końca nie ufasz w tych sprawach.

– Ale widziałaś regał, który sam się przewrócił – wtrącił Wiktor, marszcząc czoło. – Fotel, który wgniótł cię w ścianę. A jednak…

– A jednak jest wiele rzeczy na tym świecie, których nie rozumiem – powiedziała Karolina. – I tydzień temu wierzyłam, że to jedno z takich zjawisk. Sam przyznaj, dzieje się mnóstwo dziwnych rzeczy, których naukowcy nie potrafią wyjaśnić. My ich nie rozumiemy, ale to nie znaczy, że są nadprzyrodzone. Tak czy nie?

Westchnął z niezadowoloną miną, a potem kiwnął głową.

– Właśnie. Tydzień temu byłam przekonana, że to jedno z takich zjawisk. Twoim słowom, Kinga, nie potrafiłam do końca uwierzyć. Dopiero wczoraj…

– Zobaczyć znaczy uwierzyć – westchnęła Kinga. – Niech ci będzie. Ale gdybym powiedziała ci o Sylwii przed wczorajszym wydarzeniem…

– Dałabym jej szansę.

Kinga zmarszczyła nos, w jej spojrzeniu widać było niedowierzanie. Potem jednak wzruszyła ramionami.

– To teraz nieistotne – oświadczyła. – Teraz jesteśmy po tej samej stronie. Sylwia powinna być już niedługo. Spotkam się z nią w domu i oprowadzę.

– A ja?

– A ty zostaniesz tutaj i zajmiesz się swoją córką.

Karolina przygryzła wargę, a potem kiwnęła głową. Wiktor zerknął na Kingę.

– Pójdę z tobą – oświadczył. – Nie musisz iść tam sama.

Uśmiechnęła się.

– Nie musisz, poradzę sobie.

– Wiem. Ale i tak z tobą pójdę.

3.

Zatrzymali się przed wejściem i zgodnie unieśli spojrzenia na milczący dom. Budynek wyglądał zwyczajnie. Nie miał klekoczących głucho drewnianych okiennic. Z jego dachu nie poodpadały dachówki, odsłaniając ciemność panującą na strychu. Nie było tu wybitych okien, skrzypiących, przeżartych przez korniki desek, szczelin w drzwiach ani zasnutych wieloletnim brudem szyb, zza których przyglądałyby im się wyimaginowane nieproporcjonalne twarze. Z rynien nie zwieszały się firany martwej roślinności, a framug nie strzegły lepkie pajęczyny. Nie było słychać żadnego stukania, skrobania, zawodzenia czy bezcielesnych kroków. Był to zwyczajny gustownie zbudowany domek, idealny do zamieszkania przez rodzinę z dziećmi.

Kinga zacisnęła zęby i oczy, a potem wydobyła z kieszeni klucz. Czuła na sobie spojrzenie Wiktora, ale nie odwzajemniła go. Zamiast tego przeszła przez ganek i pewnym, stanowczym ruchem otworzyła drzwi. Jej gardło ścisnęło się, gdy zamek wydał ciche kliknięcie – dźwięk zupełnie naturalny, ale jednak dziwnie niepokojący, jakby otwierała nie dom, a skrzynię pełną węży.

Przekroczyła próg, walcząc z przyspieszonym oddechem i galopującym sercem. Zamarła, nasłuchując, ale w domu panowała cisza. Przymknęła oczy, wytężając wszystkie pozostałe zmysły. Potem otworzyła je i potrząsnęła głową.

– Chyba jesteśmy sami – powiedziała, a jej cichy głos zabrzmiał w pustym domu niczym wystrzał z armaty.

Wiktor stanął obok niej, rozglądając się, a potem skinął głową.

– Też tak sądzę. Cokolwiek tu było albo… bywa… teraz tego nie ma.

– Myślisz, że to przeszkodzi Sylwii w… cokolwiek ona zamierza zrobić?

– Nie wiem. Mam nadzieję, że nie.

Kinga ruszyła przed siebie, zaczynając obchód budynku. Zajrzała do toalety na parterze, a także do kuchni, jadalni i wypełnionego słońcem salonu. Sprawdziła wszystkie szafy i schowki, otworzyła przesuwne drzwi spiżarni oraz składzik pod schodami. Wszędzie panował ten sam porządek, ta sama cisza.

Przystanęła u stóp schodów i spojrzała ku górze. Wiktor otworzył usta, by coś powiedzieć, ale nim to uczynił, Kinga ruszyła na piętro. Dotarłszy tam, najpierw sprawdziła sypialnię, którą Karolina urządziła dla niej. Potem pokój Mai, a wreszcie łazienkę. Przed opuszczeniem domu, Karolina zebrała z podłogi wodę, by nie poczyniła większych zniszczeń, wciąż jednak widać było zacieki pozostałe po ogromnej kałuży, która znajdowała się tu wczoraj. Na boku wanny Kinga dostrzegła rozmazaną czerwoną smugę i skrzywiła się. Następnie wróciła na korytarz, gdzie czekał na nią Wiktor.

Uniosła wzrok ku sufitowi i chwyciła zwisający z niego sznurek. Szarpnęła, zaciskając zęby, a wówczas otworzyła się prowadząca na strych klapa, z której rozsunęły się drewniane schody. Wiktor obserwował, jak Kinga wspina się na ich szczyt i znika w prostokątnym otworze. Powróciła chwilę później i wzruszyła ramionami w odpowiedzi na jego pytające spojrzenie.

A potem zerknęła w kierunku ostatnich drzwi na piętrze i zadrżała mimowolnie. Poczuła, że stojący obok mężczyzna kładzie jej dłoń na ramieniu, i zacisnęła zęby.

– Czy możesz… pójść tam i sprawdzić?

Nie odpowiedział, zamiast tego ruszył szybkim krokiem do ostatniego pokoju. Nim nacisnął klamkę, obejrzał się i zobaczył, że Kinga odwróciła się do niego plecami. Zmarszczył czoło, a potem wszedł do sypialni Karoliny. Wszystko wyglądało tak samo, jak dziewięć dni temu. Parkiet błyszczał w słońcu, łóżko pokrywała idealnie posłana biała pościel, a drzwi garderoby były szeroko otwarte. Dostrzegł przez nie równe rzędy wieszaków, a poniżej szereg pudełek z butami.

Gdy wyszedł z sypialni i zamknął za sobą drzwi, napotkał wzrok Kingi. Jej oczy błyszczały, a ramiona unosiły się w przyspieszonym oddechu. Widział, jak zaciska pięści, aż zbielały jej kostki.

– Nic – powiedział, podchodząc i kładąc jej dłonie na ramionach. – Jesteśmy sami.

Przez chwilę wciąż przyglądała się zamkniętym drzwiom, a potem pozwoliła poprowadzić się na dół, a stamtąd na werandę. Usiedli na wiklinowych fotelach; Wiktor przyglądał się jej bladej, zroszonej potem twarzy. Milczał.

– Dziękuję – wyszeptała po kilku minutach. – Dziękuję, że tu ze mną przyszedłeś.

– Nie dziękuj – powiedział, patrząc na nią z troską.

– Nie wiem, czy dałabym radę sama. Wejść do tamtego pokoju…

– Nie zadręczaj się. Nie wiem, co się tam wydarzyło, ale nie musisz walczyć z tym sama. Wiesz o tym.

Prychnęła ponuro.

– Chcesz wody? – zapytała, a gdy kiwnął głową, ruszyła do domu.

Obserwował jej zaciśnięte dłonie, domyślając się, ile kosztuje ją samo przekroczenie progu, ale nie ruszył się z miejsca. Wiedział, że w tej chwili Kinga nie chce jego pomocy.

Wróciła z dwiema szklankami i podała mu jedną z nich. Potem usiadła na fotelu i wpatrzyła się w przestrzeń. Jej twarz była blada, a oczy błyszczące. Widział palce zaciśnięte na trzymanej szklance i spięte mięśnie ramion. Widział, jak zaciska zęby i walczy ze sobą.

– Kantata… – zaczął, ale zamilkł, gdy uniosła rękę.

Spojrzała na niego dopiero po kilku chwilach.

– Mój ojciec był strażakiem. Cholernym bohaterem. Bez przerwy ryzykował życiem, uratował w sumie czterdzieści osiem osób. Masz pojęcie? Właził w środek pożaru nawet wtedy, kiedy wszyscy inni się cofali, nie dało się go powstrzymać. I widział wiele… Nie wszystkich zdołał uratować. To źle na niego działało. Matka zmuszała go, żeby chodził do psychologa, i mówił jej, że to robi, ale to była bzdura. A potem… miałam wtedy czternaście lat… Załamał się. Depresja dopadła go błyskawicznie i nikt z nas tego nie widział. Ani my, ani jego współpracownicy, nikt. To było po… pewnego dnia spłonęła przyczepa kempingowa na skraju miasta. Wlazł do środka i…

Zacisnęła zęby, jej oczy błyszczały. Wiktor wciąż przyglądał jej się w milczeniu i westchnął z bólem, gdy odwróciła głowę.

– Kobieta, która tam mieszkała, była narkomanką. Naćpała się, zapaliła papierosa i odjechała. Przyczepa zajęła się momentalnie, a ona była tam z dwójką dzieci. Miały mniej niż cztery lata, każde z nich. Mój ojciec dostał się do środka, miał potem poparzenia na czterdziestu procentach ciała. Wyniósł obie dziewczynki, a przynajmniej to, co z nich zostało. Kiedy wydostał się na zewnątrz i spojrzał na… na nie, zupełnie mu odbiło.

Kinga podciągnęła kolana pod brodę i objęła je ramionami. Jej spojrzenie wbite było w blat stołu.

– Spędził w szpitalu kilka tygodni, a kiedy wyszedł, był… zachowywał się zupełnie normalnie. Dokładnie tak samo, jak zawsze. I przeżył jeszcze niecały rok. A potem…

Jej głos zadrżał i załamał się. Wiktor zacisnął zęby i wyciągnął dłoń w jej stronę. Wzdrygnęła się.

– Zostaw! – powiedziała ostro, głosem, którego nigdy wcześniej nie słyszał.

Cofnął rękę, chociaż widział, że dziewczyna dygocze. Słuchał jej opowieści, a jego serce kruszyło się na drobne kawałki.

– To były moje piętnaste urodziny. Wróciłam wcześniej do domu, bo zwiałam ze szkoły. Uznałam, że nie będę siedzieć na lekcjach w urodziny. To był zbyt podniosły dzień, żeby siedzieć w szkole i uczyć się o pierwiastkach, powstaniach czy innym cholerstwie. Nawiałam po trzeciej lekcji i najpierw powłóczyłam się po mieście, a potem… – westchnęła. – Potem poszłam do domu. Miał być pusty, moja matka miała wrócić dopiero wieczorem. Na moje przyjęcie urodzinowe. Nic wielkiego, tylko nasza czwórka, tort, prezenty… Poszłam do domu i zamierzałam spędzić popołudnie, słuchając muzyki na cały regulator i tańcząc we wszystkich pokojach. Byłam taka… zadowolona.

Zamilkła. Jej ramiona dygotały. Nie mogąc na to patrzeć, Wiktor ponownie sięgnął dłonią w jej kierunku.

– Zabieraj łapy! – warknęła, napinając wszystkie mięśnie. – Zrób to jeszcze raz, a cię stąd wyrzucę!

– Przepraszam.

Cisza przedłużała się i zastanawiał się, czy swoim zachowaniem sprawił, że Kinga nie dokończy opowieści. Po chwili jednak jej głos rozległ się znowu, ale brzmiał inaczej niż kiedykolwiek wcześniej. Był suchy i obojętny, brzmiała jak robot, a jednocześnie pod tym pozorem Wiktor słyszał ból. Zacisnął zęby i pięści.

– W domu była cisza, ale… Wiesz jak to jest, kiedy nic nie słyszysz, ale czujesz, że nie jesteś sam?

4.

W domu było cicho, ale Kinga zatrzymała się tuż za progiem, marszcząc brwi i nasłuchując. Znała tę ciszę i nie była to cisza pustego domu. Nie, to był ten rodzaj ciszy, którą człowiek słyszy w nocy, kiedy wie, że nie jest sam, a inni domownicy wciąż są w pobliżu. Milczą, ale jednak… jednak ich słychać.

Zawahała się. Jeśli starzy dowiedzą się, że zwiała z lekcji, może mieć kłopoty. Ale nie chciało jej się dłużej włóczyć po tej głupiej mieścinie, a było już za późno, żeby jechać na wieżę. W końcu uznała, że w razie potrzeby skłamie, powie, że odwołano dwie ostatnie lekcje. Już to robiła.

Zrzuciła plecak na podłogę przy schodach i poszła do kuchni. Napiła się soku, a potem ruszyła w kierunku salonu, gdzie na niskiej półce stało dobre stereo. Nie dotarła tam, bo gdy mijała schody, odniosła wrażenie, że coś słyszy. Podniosła wzrok. Na górze coś kapało. W kilku miejscach. Słyszała wyraźnie ciężkie krople, rozpryskujące się na czymś, co również było wilgotne. Nie był to dźwięk charakterystyczny dla wody opadającej z kranu ku pustej wannie lub umywalce. To w ogóle nie brzmiało jak woda, bardziej jak olej, gęsty i ciężki. Te krople nie rozpryskiwały się wesoło na wiele mniejszych, ale wbijały się z siłą w kałużę pod spodem.

Ściągnęła brwi, spoglądając ku szczytowi schodów. Poczuła się dziwnie, jej żołądek przekręcił się i przylgnął do kręgosłupa. Plecy nastolatki pokryły się gęsią skórką, poczuła chłód na karku, jej palce były lodowate.

– Mamo? – zawołała, patrząc ku górze. – Tato? Kara?

Nikt jej nie odpowiedział, ale wciąż słyszała to kapanie. Skrzywiła się, czując mdłości, ten dźwięk wcale jej się nie podobał. Kojarzył się z ogromną plamą ropy, unoszącą się na falach oceanu, zabójczą i niebezpieczną. Taką, w której grzęzną ryby, ptaki i żółwie, w której padają ze zmęczenia i umierają. Taką, z której nie sposób się uwolnić, która przykleja się do palców i nie pozwala zmyć, która maże się i cuchnie.

Zacisnęła dłonie i wzięła głęboki oddech, by zapanować na sensacjami w głębi brzucha. Niemal czuła na dłoniach tę lepką maź, tę gęstą, tłustą plamę. Wytarła dłonie o biodra, ale to uczucie wciąż jej towarzyszyło. Spojrzała w dół, ale jej palce były czyste. Wciąż jednak czuła, jakby pokrywały je rękawice tłuszczu, a na piętrze nadal rozlegało się to okropne kapanie, ten mdlący, lepki odgłos.

Ruszyła po schodach. Nie chciała tego zrobić, chciała odwrócić się i uciec, wrócić do szkoły, ale nie zdołała zapanować nad swoim ciałem. Ściany dokoła niej zatańczyły i poczuła się nagle jak we śnie, wszystko stało się nierealne, jej serce dudniło, zagłuszając wszystko prócz tego kapania, jej oddech był płytki i przyspieszony, jej ciało nie było jej ciałem, tylko jakimś obcym, nieznajomym obiektem, a ona była w nim tylko gościem.

Dotarła do półpiętra i odwróciła się, spoglądając ku górze. Jej oczy rozszerzyły się, a oddech jeszcze bardziej przyspieszył, gdy spojrzała na uchylone drzwi sypialni rodziców. Białe proste drzwi skażone jednak czterema krwistymi smugami. Były od siebie oddalone, wiedziała, że ktokolwiek je pozostawił, miał duże dłonie, duże i silne, takie jak… dłonie strażaka.

Wbrew sobie podjęła marsz, a kapanie było coraz głośniejsze. Wiedziała, że kapie nie z jednego miejsca, ale przynajmniej z trzech lub czterech, od czasu do czasu krople opadały w równym, zsynchronizowanym rytmie, uderzając w tej samej chwili o kałużę pod spodem, wygrywając ponury rytm.

Poczuła zapach rdzy i skrzywiła się. A gdy dotarła do połowy schodów i jej głowa wynurzyła się ponad najwyższe z nich, zobaczyła fragment podłogi w sypialni rodziców. Zachwiała się i chwyciła kurczowo poręczy. Kałuża rozlała się i wypływała również poza próg ich sypialni. Błyszczała intensywnie, odbijając promienie wpadające przez okno. W jej powierzchni Kinga zobaczyła odbicie framugi, nierówne, pofałdowane.

Przechyliła się przez balustradę i zwymiotowała obficie na schody poniżej. Opierając się o kanciastą krawędź poręczy, pozbywała się zawartości żołądka przez dobrych kilka minut, a gdy był pusty, przez kolejnych kilka pluła żółcią, zwijając się z bólu. Potem zwiesiła się półprzytomnie z balustrady, oddychając szybko i spazmatycznie. Jej czoło było zroszone potem, usta jej drgały, a gardło było zaciśnięte. Mimo to po chwili podniosła głowę i znowu spojrzała ku górze.

Na drżących nogach podeszła do drzwi sypialni. Spojrzenie jej szklistych oczu prześlizgnęło się po czterech czerwonych smugach. Otworzyła usta, oddychając głęboko. Mrużąc oczy, pchnęła drzwi. Wrzasnęła na całe gardło, gdy zobaczyła postać leżącą bokiem na samej krawędzi łóżka. Ojciec uśmiechał się do niej, ale nie był to uśmiech, który znała i kochała. Był czerwony, lepki i szalony, a jego szeroko otwarte oczy wpatrywały się w córkę z wyrazem martwego obłędu. Gardło miał poderżnięte. Krew rozlała się po pościeli, na której leżał, wsiąkła w materac i spłynęła w dół, skapując z ramy łóżka ku podłodze, powiększając ogromną czerwoną kałużę. W dłoni ojca znajdował się kuchenny nóż. W prawej dłoni, bo lewa opierała się na podłodze, stercząc z kałuży krwi niczym makabryczna latarnia na środku karminowego oceanu. W tym oceanie dziewczyna zobaczyła własne odbicie, a potem krzyknęła jeszcze głośniej, widząc, że kiedy tak stała w progu, kałuża rozlała się jeszcze bardziej i zaczęła otaczać jej stopy.

Chciała się cofnąć i wtedy się poślizgnęła. Zamachała ramionami, ale wylądowała na podłodze, a jej dłonie o szeroko rozstawionych palcach opadły z okropnym pacnięciem na pokrywającą wszystko krew jej ojca.

A potem wszystko stało się czerwone.

I czarne.

rozdział 12

1.

– Wtedy straciłam przytomność.

Wypowiedziawszy te słowa, Kinga poderwała się z miejsca i ruszyła przez trawnik. Zatrzymała się pod zadaszeniem, gdzie nadal stał jej motocykl. Usiadła na skórzanym siodełku i oparła się dłońmi o kierownicę, zwieszając nisko głowę.

Wiktor zatrzymał się kilka kroków z tyłu. Wciąż widział jej napięte mięśnie, ale nie próbował już jej dotykać. Część niego chciała uciec. Skasować numer Kingi, udawać, że ostatnich kilka dni nie miało miejsca. Że to, co usłyszał przed chwilą, było fabułą jakiegoś chorego filmu, że takie rzeczy przecież się nie dzieją, że nie żyje w świecie, gdzie piętnastolatka znajduje swojego ojca po tym, jak ten popełnił samobójstwo w dniu urodzin córki. Był przytłoczony i przerażony. To było zbyt wiele.

Gdy cisza przedłużała się, westchnął i ruszył przed siebie. Zatrzymał się obok niej, wpatrując w jej nieruchomą postać.

– Kantata? – zapytał łagodnie. Odpowiedziała mu cisza. – Kinga?

– Ocknęłam się kwadrans później – powiedziała schrypniętym głosem. – Wciąż leżąc w tamtym miejscu. Nie miałam siły wstać, popełzłam tylko do łazienki i zadzwoniłam na policję. Dotarli do domu błyskawicznie, ale nie chciałam otworzyć drzwi łazienki. Tak mi mówiono, ja tego nie pamiętam. W końcu któryś z nich rozkręcił zamek i wyciągnęli mnie stamtąd. Moja mama dotarła wkrótce później, ale Karolinie nie pozwoliła wrócić do domu. Kara nigdy nie widziała… Nie było jej tam.

Zamilkła na chwilę. Zaczerpnęła kilka głębokich wdechów, zamykając oczy.

– To był ostatni raz, kiedy byłam w tym domu, do czasu gdy wróciłam tu dwa tygodnie temu – podjęła, wciąż zaciskając powieki. – Mama wywiozła nas do rodziny, sama zajęła się pakowaniem i wszystkim. Nie chciała nas zabrać z powrotem, zwłaszcza mnie. Wysyłała mnie wciąż do psychologa, ale… ale i tak skończyłam na odwyku. Gdyby wiedziała, pewnie darowałaby sobie wcześniej. Ale ona… Ona nie rozumiała. Policja nie pozwoliła jej wejść do sypialni, nie pozwolili jej zobaczyć go w takim stanie. Zaczęła się awanturować, ale wtedy pogotowie było już na miejscu. Podali jej środki uspokajające. Ja ich nie potrzebowałam, wtedy było mi wszystko jedno. Wyprowadzili mnie z domu, ją praktycznie wynieśli. Zanim przyszła do siebie, sypialnia została uprzątnięta, a mój ojciec… Poskładany. Ona też go nie widziała w tamtym stanie. Ani ona, ani Kara.

Westchnął, kręcąc głową, przytłoczony jej opowieścią.

– Po fakcie dowiedzieliśmy się, że on wcale nie czuł się dobrze przez ostatni rok. Zwłaszcza pod koniec, w ostatnich dwóch czy trzech miesiącach. Zaczął się ciąć, tak żeby nikt tego nie widział. Dobrze to ukrywał, ale miał od cholery ran i blizn. Ciął się na bokach bioder i ud. Jak był w ubraniu, to nikt nie mógł tego zobaczyć, a jak był z matką… nawet nie wiem, może wtedy nie sypiali ze sobą zbyt wiele. Nikt z nas nic nie wiedział. Nikt z jego przyjaciół. A potem… potem było za póź…

Głos jej się załamał i zapadła cisza. Ramiona Wiktora drżały, pięści miał zaciśnięte z napięcia.

– Kinga… – wyszeptał i zamilkł, bo nie wiedział, co powiedzieć. Dziewczyna pokręciła głową, pochylając ją nisko. – Mówiłaś już o tym komuś?

– Jednej lekarce – odpowiedziała, oddychając szybko. – W ramach jej durnej terapii powtarzała mi, że będzie lepiej, jak o tym opowiem, ale wiesz co? Gówno wiedziała!

Chciał coś powiedzieć, ale tego nie zrobił. Cokolwiek by powiedział, byłoby to głupie, płytkie i pozbawione sensu. Więc tylko wpatrywał się w nią, usiłując wypłynąć na powierzchnię mętnego oceanu, którym wypełnił się jego umysł.

W tamtej chwili fakt, że Kinga wpadła w pułapkę narkotyków, wydał mu się całkiem zrozumiały.

– Kantata… – Poczuł, że nie powinien dłużej milczeć. – Kinga…

Podszedł do niej i położył jej dłoń na ramieniu. Tym razem nie protestowała. Wciąż dygotała, ale pozwoliła mu się objąć. Po minucie jednak odsunęła się gwałtownym ruchem i wyprostowała, rozluźniając uchwyt na kierownicy.

– Oddałabym duszę za działkę – szepnęła, pocierając twarz dłonią. Potem spojrzała na niego. – Czy już jesteś gotowy uciec gdzie pieprz rośnie?

Prychnął i pokręcił głową.

– Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo.

2.

Ojciec Sylwii jeździł ogromnym grafitowym land roverem o przyciemnianych szybach. Gdy zatrzymał się przed domem Karoliny, na podjeździe zrobiło się ciasno. Kinga i Wiktor podnieśli się z foteli i spojrzeli w tamtą stronę. Obserwowali, jak drzwi od strony pasażera otwierają się i wysiada przez nie Sylwia, ubrana w zwiewną granatową sukienkę z długimi rękawami i sięgającą kostek. Na głowie miała kapelusz, a jej oczy ukryte były za ciemnymi szkłami okularów. Nie czekając na ojca, ruszyła prosto w stronę domu, najwyraźniej pragnąc jak najszybciej schronić swoją wrażliwą skórę przed słońcem.

Dotarłszy na werandę, zdjęła okulary i uśmiechnęła się do nich promiennie. Kinga odpowiedziała tym samym.

– Dziękuję, że przyjechałaś.

Dziewczyna kiwnęła głową i przeniosła spojrzenie na zamknięte drzwi wejściowe.

– To tutaj? – zapytała, a w jej głosie słychać było powątpiewanie.

– Tak. Tutaj wydarzyły się wszystkie rzeczy, o których opowiadaliśmy. A wczoraj miała miejsce kolejna.

Sylwia spojrzała na nią zaciekawiona.

– Może usiądźmy – zaproponował Wiktor, a one kiwnęły głowami. W tej chwili pod zadaszenie dotarł również ojciec dziewczyny i spoczął obok córki. – Czy chcecie coś do picia?

– Poproszę wodę, jeśli to nie kłopot. – Sylwia uśmiechnęła się z wdzięcznością.

– Ja też – dodał jej opiekun.

Wiktor wszedł do domu, czując, jak mocno bije mu serce. Nadal nie wyczuwał tu żadnej obecności, ale pojawienie się Sylwii sprawiło, że to wszystko, zagrożenie, jakie czaiło się w tym budynku, stało się dużo bardziej realne.

W kuchni zlokalizował szklanki oraz drewnianą tacę. Wrócił na werandę po kilku minutach i podał wszystkim tam obecnym pełne naczynia. Kinga spojrzała na niego, nie przerywając opowieści, w której opisywała, co przydarzyło się poprzedniego dnia Karolinie. Gdy skończyła, Sylwia ponownie uniosła wzrok na ściany budynku.

– To brzmi niepokojąco – przyznała. – Dobrze, że nic jej się nie stało.

– Jeśli to nie problem, Karolina chciałaby cię poznać – mruknęła Kinga. – Teraz nie mogła tu być, opiekuje się swoim dzieckiem.

– Naturalnie. Najpierw chciałabym zobaczyć ten dom w środku, posłuchać go. A potem możemy spotkać się z twoją siostrą.

– Rozumiem. Mogę o coś spytać?

– Słucham.

Kinga zmarszczyła nos, zastanawiając się nad tym, co chce powiedzieć.

– Co zamierzasz zrobić, żeby… żeby się tego pozbyć?

Sylwia uśmiechnęła się łagodnie i pokręciła głową.

– Nie jestem w stanie odpowiedzieć. To zależy od tego, co znajdziemy. Chciałabym dowiedzieć się najpierw, co jest obecne w tym domu, jeśli w ogóle coś. I w zależności od tego, z czym mamy do czynienia, będziemy musieli sobie z tym poradzić.

– Jak?

Dziewczyna ściągnęła wargi. Na twarzy jej ojca pojawił się wyraz zniecierpliwienia, który nie umknął ani Kindze, ani Wiktorowi, wszyscy jednak milczeli, dając Sylwii czas na zastanowienie się nad odpowiedzią.

– Jest wiele różnych scenariuszy – powiedziała po chwili ciszy. – Wiele różnych przyczyn anomalii, wiele różnych… bytów, które je powodują. Czasem te byty są przyjazne, tylko zagubione. Nie potrafią poradzić sobie z tym, co je spotkało, nie kontrolują tego, co dzieje się dokoła. Czasami jednak są groźniejsze. Czasami chodzi o złe duchy, demony. W zależności…

– To jest prawdopodobnie mój ojciec – przerwała jej Kinga. – To nie jest ani zły duch, ani demon. On jest… był dobrym człowiekiem, więc nie może…

– Ty wiesz, co czuje człowiek biorący narkotyki, prawda? – zapytała Sylwia, a Kinga zamarła. – Wiem, że wiesz. Posłuchaj… Niektóre narkotyki sprawiają, że człowiek się zmienia. Nie wiem, czy je brałaś, ale są takie, po których świat postrzega się zupełnie inaczej. Zupełnie inaczej – powtórzyła z naciskiem. – Ludzie robią się nagle wrogo nastawieni, rzeczywistość staje się niebezpieczna, wszędzie są jakieś zagrożenia. W tym stanie człowiek przestaje być tym, kim był wcześniej. Wiesz, co mam na myśli?

Kinga zacisnęła zęby. A potem kiwnęła głową. Tak, wiedziała, w czym rzecz. Znała stan, o którym opowiadała Sylwia. Stan zbliżony do obłędu, kiedy cały wszechświat wypełnia się żyletkami, każde spojrzenie to spojrzenie mordercy, a jedynym ratunkiem jest atak. Tak, osiągnęła ten stan dwukrotnie w swoim życiu. Były to złe wspomnienia, przerażające. I chociaż pamiętała o tym już po pierwszym razie, nie powstrzymała się przed zażyciem tego samego środka drugi raz. Ponieważ w tym najeżonym niebezpieczeństwami świecie człowiek był wszechmocny. Był niezniszczalny, nie znał bólu ani zmęczenia, mógł wszystko. To było na swój sposób pociągające.

– Niektóre dusze pozostają tutaj nawet wówczas, gdy powinny odejść na drugą stronę. I dla niektórych z nich świat dokoła zmienia się. Efekt jest trochę podobny. Nie są źli, ale ich postrzeganie jest spaczone. Tylko że w ich przypadku nie wystarczy poczekać, aż minie efekt działania narkotyku. Dla nich to może trwać całą wieczność.

– Chcesz powiedzieć, że mój ojciec może…

– Nie – przerwała dziewczyna ostro. – Nic takiego nie powiedziałam. I nie powiem, dopóki nie dowiem się, co znajduje się w tym domu.

– Proponuję przejść do rzeczy – zasugerował jej ojciec, a ona kiwnęła głową.

– Jeśli pozwolicie, chciałabym zrobić to sama. Wy troje zostańcie tutaj.

– Jesteś pewna? – zapytał Wiktor z troską, a ona uśmiechnęła się.

– Nie musisz się o mnie martwić – rzekła. – Oni mnie widzą, więc jestem bezpieczna.

Ignorując niezrozumienie w spojrzeniach Kingi i Wiktora, Sylwia wstała z miejsca i ruszyła w stronę drzwi. Kilka chwil później znikła po ich drugiej stronie.

Wiktor zerknął na siedzącą obok niego dziewczynę. Jej twarz była blada ze zdenerwowania. Wyglądało na to, że to, co się działo, żywo przypominało jej o wydarzeniach z przeszłości. Wydarzeniach, które nie powinny mieć miejsca.

– Czy Sylwia od zawsze taka była? – zapytał, by oderwać myśli jej i swoje od wspomnienia sprzed jedenastu lat. – To znaczy czy zawsze była…

– Medium? – Mężczyzna uśmiechnął się smutno i pokręcił głową. – Nie zawsze. To wydarzyło się siedem lat temu, krótko po śmierci jej matki. Zaczęła ją odwiedzać, dosyć regularnie. Z początku nie wierzyłem, ale potem Sylwia przekonała ją, by pokazała się i mnie. I zrobiła to. Więcej niż raz. Była z nami jeszcze przez rok po swojej śmierci, przynajmniej pewna jej… forma. Gdy odeszła, pozostawiła w umyśle Sylwii coś w rodzaju otwartych drzwi. Moja córka widzi te dusze, a one widzą ją. Długo ją to przerażało, długo dochodziła do porządku z tym faktem. Początkowo próbowałem szukać pomocy, znaleźć kogoś, kto zamknąłby te drzwi i oddzielił ją od tego wszystkiego. Znalazłem trzy osoby. Wszyscy oni próbowali, ale nie zdołali jej pomóc. Ale Sylwia jest silna, silniejsza niż ja. Nauczyła się z tym żyć. I robi z tego dobry użytek.

– Jej matka… – Kinga westchnęła, wpatrując się w niego szeroko otwartymi oczami. – …ją odwiedzała?

– Tak. Pojawiała się, by porozmawiać z córką, by pobawić się z nią w chowanego… Jedna z tych sytuacji, kiedy i ja ją zobaczyłem, miała miejsce pewnego zimowego wieczoru. Wróciłem wtedy z pracy, na zewnątrz była straszna śnieżyca. Wszystko było białe i dotarłem do domu późno. Wszedłem do środka i usłyszałem głosy dobiegające z salonu, głosy, które znałem. A potem zobaczyłem, jak moja żona w swojej eterycznej, półprzezroczystej formie pomaga mojej córce odrabiać lekcje. W powietrzu czuć było zapach ozonu i siarki, a one po prostu siedziały tam i omawiały algebrę.

Zamilkł, a Wiktor westchnął, kręcąc powoli głową.

– To musi być dziwne – stwierdził. – Żyć w domu z… to znaczy…

– Nie macie pojęcia. – Mężczyzna uśmiechnął się. – Ale Sylwia to moja córka i mnie potrzebuje. Tym bardziej że przez to wszystko… – Urwał, krzywiąc się. – Wkrótce po tym wszystkim zaczęły się jej problemy zdrowotne. Nadwrażliwość na słońce, osłabiona odporność. Nie wiem, co było tego przyczyną, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu…

Uniósł wzrok, bo drzwi domu otworzyły się, a na progu stanęła Sylwia.

– Porozmawiajmy w środku – poprosiła.

Przeszli do salonu, gdzie dziewczyna zajęła jeden z foteli. Jej ojciec przysiadł na drugim, a Wiktor wraz z Kingą zajęli miejsca na kanapie, wbijając w Sylwię zniecierpliwione spojrzenia. Dziewczyna westchnęła ze zmartwioną miną, po czym uniosła wzrok na Kingę.

– W tym domu nikogo nie ma – oświadczyła.

Na twarzy Kingi pojawił się wyraz zaskoczenia, a potem zaprzeczenia.

– Na pewno jest. Coś spowodowało te wszystkie… Regał przewrócił się sam, nóż znalazł się nie wiadomo skąd na schodach, a moją siostrę…

Urwała i zacisnęła wargi, bo Sylwia nie przestawała kręcić głową. Kinga poczerwieniała ze zdenerwowania i Wiktor chwycił ją za dłoń w uspokajającym i jednocześnie ostrzegawczym geście.

– W takim razie co tu się wydarzyło? – zapytał.

– Trudno powiedzieć. W domu nikogo nie ma, ale… Ale coś było, zupełnie niedawno. Jeszcze wczoraj.

– Czyli było, ale się wyniosło? – zdumiał się. – Problem rozwiązany?

– Nie jestem pewna. W tym domu są pozostałości pewnej energii, podobnie jak krążą dokoła was. Dokoła Kingi bardziej, ale przy tobie też to wyczuwam. Obawiam się, że problem nie tkwi w budynku, tylko w czymś innym. Może w kimś innym.

– Co masz na myśli?

– Chciałabym teraz poznać twoją siostrę – oświadczyła Sylwia, spoglądając na Kingę.

Oczy dziewczyny rozszerzyły się i zabłysły.

– Chyba nie myślisz, że to wszystko jej wina? – zapytała lodowatym głosem. – Wczoraj o mało nie zginęła.

– Kinga, ja nadal nie wiem, z czym mam do…

– Myślisz, że ona zwariowała czy coś? – Kinga poderwała się z miejsca. – Myślisz, że to ona próbowała przewrócić na mnie ten pieprzony regał albo że sama zrobiła sobie wczoraj te sińce?

– Kinga… – odezwał się Wiktor, ale ona tylko potrząsnęła głową.

– Moja siostra nie jest opętana, nie siedzi w niej żaden cholerny demon! – warknęła, wpatrując się w Sylwię.

Dziewczyna przyglądała jej się ze smutnym spokojem, jednak jej ojciec również podniósł się z miejsca.

– Proszę się uspokoić – zażądał stanowczym głosem.

Kinga spojrzała na niego przelotnie, a potem ponownie utkwiła roziskrzone spojrzenie w Sylwii. Ta jednak milczała, czekając, aż Kinga się opanuje, aż jej ramiona przestaną unosić się w przyspieszonym rytmie i rozluźnią się jej zaciśnięte pięści. Gdy to się stało, Sylwia uniosła wyżej brodę, mrużąc oczy.

– Chcę wam pomóc – oświadczyła chłodno. – Ponieważ jestem w stanie. Ponieważ to potrafię. Ale nie zrobię tego, jeśli ty tego nie chcesz. Zadajesz mi pytania, a nie chcesz usłyszeć odpowiedzi. Prosisz o pomoc, a nie podoba ci się, kiedy ci jej udzielam. To nie jest w porządku. Jeśli wolisz, możemy wyjechać stąd od razu. Nie muszę tu zostawać, nie mam obowiązku ci pomagać. I jeśli nie zaczniesz słuchać tego, co mówię, nie pomogę.

Kinga odetchnęła głęboko. Jej twarz wciąż była zarumieniona z emocji, ale zdołała nad sobą zapanować. Kiwnęła głową.

– W porządku. Niech ci będzie. Zatem Karolina, tak?

– Tak.

3.

Czując, jak silnie dygoczą jego zaciśnięte na kierownicy dłonie, Piotr zjechał na pobocze. Gdy warkot silnika umilkł, mężczyzna zamknął oczy, starając się opanować spazmatyczny oddech. Atak paniki był ostatnim, czego teraz potrzebował, ale miał trudności z zapanowaniem nad własnymi odruchami. Jego nerwy były napięte jak postronki, jego wnętrzności dygotały, skręcały się, a czaszkę wypełniał regularny łomot.

Zacisnął szczęki, masując skronie. Miał dość szukania wiatru w polu, miał dość bzdurnych, idiotycznych wyjaśnień policji, ich sugestii, że być może Renata po prostu urządziła sobie skok w bok, a być może leżała martwa tam, gdzie porzucił ją mąż. Ciągłych pytań o kilka ostatnich tygodni, znaczących spojrzeń, wzmianek o kłótniach, których świadkami byli ich przyjaciele, i o jego temperamencie, który był faktem powszechnie znanym.

Oczywiście, miał problemy z nerwami, ale to nie znaczy, do cholery, że skrzywdziłby swoją żonę! Tymczasem wyglądało na to, że ta banda tępaków zafiksowała się na tym pomyśle i uparcie próbowała tak dopasować wszystkie szczegóły, by to potwierdzały. Dopisywali szeroko rozbudowane teorie do wyjętych z kontekstu sytuacji, podpowiadali mu motyw, którym mógł się kierować, pytali o ich życie erotyczne i rodzinne. Byli gotowi zrobić wszystko, byle tylko potwierdzić swoją popieprzoną, wyssaną z palca hipotezę, a tymczasem jego żona pozostawała nieodnaleziona.

Nikt nie był w stanie wyjaśnić, dlaczego jej samochód odnaleziono porzucony na drodze, dokąd udała się po jego opuszczeniu ani gdzie mogła się teraz znajdować. Jedyne, co ustalili, to że ostatnią wizytę złożyła w sąsiednim mieście kobiecie, która adoptowała jedno z dzieci z sierocińca. Tam jednak też nie udało im się znaleźć żadnych odpowiedzi, a czas uciekał. Każdy wiedział, jak ważne są pierwsze dni w przypadku zaginięcia, że po upływie siedemdziesięciu dwóch godzin zaginiony najczęściej nigdy się nie odnajduje. Od zniknięcia Renaty minął prawie tydzień. Chłopcy nadal nie wiedzieli, co się dzieje, ponieważ Piotr nie miał siły spotkać się z nimi od piątku, kiedy odstawił bliźniaków do swoich rodziców. Dodatkowo przyjaciele i krewni Renaty wydzwaniali do niego z idiotycznymi pytaniami, niektórzy z własnymi podejrzeniami, inni z bezużytecznymi radami, zgodnie z którymi odnalezienie jego żony było przecież dziecinnie proste.

Zacisnął zęby i potrząsnął głową, walcząc o opanowanie. Jeśli się nie uspokoi, w końcu strzeli mu pikawa, a wtedy wszystko szlag trafi!

Po kilkunastu minutach zdołał uspokoić oddech. Zacisnął palce na kierownicy i odchylił głowę, zamykając oczy. Był wykończony, przerażony i zdenerwowany. Miał ogromną ochotę wcisnąć pedał gazu, ruszyć przed siebie i nie zatrzymywać się, aż dotrze do brzegu morza lub stóp góry – w zależności co będzie pierwsze. Uciec od problemów, udawać, że nigdy nie miały miejsca. Zacząć od nowa.

Chwila słabości zaczęła mijać, a potem zamrugał, gdy usłyszał dzwonek telefonu. Smartfon leżał na siedzeniu pasażera, a na jego ekranie rozbłysł napis „Dom”. Piotr wstrzymał oddech, sięgając po komórkę, ponieważ jego dom był teraz pusty, nie było tam nikogo, kto mógłby do niego zadzwonić. A jednak…

Dotknął ekranu i przycisnął telefon do ucha.

– Halo – powiedział, czując, że jego wymęczone serce przyspiesza znowu.

Po drugiej stronie usłyszał płytki, przyspieszony oddech, więc przełożył telefon do lewej ręki, żeby prawą uruchomić silnik. Po chwili pędził już przez miasto, pragnąc jak najszybciej wrócić do domu, który od ośmiu lat zamieszkiwał wraz ze swoją rodziną.

– Halo – powtórzył. – Renata? Jesteś tam?

W słuchawce rozległ się zdezorientowany jęk.

– To ja, Piotr – powiedział, czując się przy tym jak idiota. – Renata, kochanie, jeśli to ty, to za pięć minut będę w domu, poczekaj…

Zamilkł i zaklął na całe gardo, gdy połączenie zostało zerwane. Po chwili jednak zatrzymał się przed domem i, nie zawracając sobie głowy wyłączeniem silnika, popędził w stronę drzwi wejściowych. Zamarł tuż przed nimi, bo klamkę pokrywała warstwa brudu, błota i krwi.

Cofnął się o krok, czując mdłości. Kiedy wpatrywał się w uchylone drzwi, jego serce tłukło się między żebrami, a oddech unosił klatkę piersiową w tempie powodującym pulsujący ból. Poczuł mrowienie w lewej dłoni i zacisnął pięści, walcząc o kontrolę. Potem ruszył przed siebie.

W domu unosił się zapach brudu i wilgoci. Na podłodze zobaczył błotniste ślady stóp. Drobnych stóp, takich jakie miała jego żona.

– Re… Renata?

Jego głos odezwał się głucho w milczącym budynku, poniósł w jego głąb, a po chwili odpowiedział mu gwałtowny, świszczący wdech. Dobiegał z jego własnej sypialni, czyli z tego samego kierunku, dokąd prowadziły ślady na podłodze. Ruszył za nimi, wpatrując się szeroko otwartymi oczami w każdy z nich, dostrzegając wszystkie odcienie brązów, zieleni, czerni i czerwieni, z których się składały, widząc zgniłe resztki liści, grudy błota i rozlewające się dokoła brunatne kałuże wilgoci.

Ślady były blisko siebie, ale odstępy między nimi były nieregularne, nierówne, jakby stopy, które je zostawiły, były małe i nie do końca skoordynowane. Ten ktoś chwiał się, idąc, było to widać, tym bardziej w miejscu, gdzie stopa intruza przesunęła się bardziej w bok, a na ścianie powyżej znajdowała się ciemna plama. Ktoś oparł się o tę ścianę, ktoś, kto ledwie miał siłę iść lub walczył z czymś i zaczynał przegrywać.

Cisza dzwoniła mu w uszach, kiedy szedł korytarzem prowadzącym do sypialni. Drzwi były szeroko otwarte, a on zobaczył, że ślady skręcają w bok tuż za progiem. A potem znowu usłyszał jęk, stęknięcie, jakby zaprzeczenie wydane przez kogoś o zasłoniętych ustach. Oddech intruza przyspieszył jeszcze bardziej, a potem Piotr usłyszał szloch.

Dwie sekundy później wszedł do własnej sypialni, wahając się na progu jedynie przez krótką chwilę. Jego żona siedziała na podłodze obok łóżka, pokryta ziemią i resztkami umierającej roślinności. Jej włosy wisiały w wilgotnych strąkach dokoła umorusanej twarzy, z kącika warg wyciekła jej strużka krwi. Rozbiegane oczy spoglądały na niego z obłędem, ale najwyraźniej go nie widziały. Dostrzegł w tym spojrzeniu przerażenie i w tej chwili podzielał je w zupełności. Dłonie Renaty były pokryte brudem i krwią, a jedna z nich trzymała ogromny kuchenny nóż. Ten nóż błyszczał idealną czystością, w ostrzu odbijała się twarz oszalałej kobiety. Jej spękane usta dygotały, a klatka piersiowa unosiła się w nieregularnym, płytkim oddechu.

– Renata… – szepnął Piotr z lękiem i postąpił krok do przodu. Zatrzymał się jednak, obawiając o to, co mogłaby zrobić.

Spojrzała na niego, jej rozbiegany wzrok w końcu zatrzymał się, a spazmatyczny oddech jeszcze przyspieszył.

– Pomóż – sapnęła jękliwie. – Zabierz…

Padł na kolana obok niej, ale kiedy sięgnął po nóż, jej dłoń wystrzeliła do przodu jak atakująca kobra. Poczuł piekący ból we wnętrzu prawej dłoni, a wówczas Renata załkała i cofnęła rękę.

– Zostaw – pisnęła. – Nie chcę…

Wyrzuciła obie ręce w górę, a potem oparła je na głowie, tak jak jeszcze niedawno robił to Piotr. W prawej wciąż tkwił nóż, ale gdy Renata zacisnęła powieki, spod których popłynęły łzy, mężczyzna złapał za broń.

Spojrzała na niego i szarpnęła się, ale wciąż trzymał, nie bacząc, że ostrze kaleczy mu palce. Wbił wzrok w jej migoczące oczy, zajrzał w głąb nich, a po chwili poczuł, że jej opór słabnie. Gdy tak wpatrywali się w siebie nawzajem, zdołał zabrać jej nóż i odrzucić na oślep w kąt. Potem położył obie dłonie na jej policzkach, ignorując ból i płynącą krew.

– Renata… – westchnął. Kobieta wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami. Dostrzegł w nich znajomą iskrę, która rozpaliła w nim nadzieję. Wiedział, że jego żona wciąż tam jest, że jeszcze jej nie stracił. – Co ci się stało? Martwiliśmy się o ciebie.

– My – powtórzyła półprzytomnie, a on przytaknął.

– Tak, my wszyscy. Ja, chłopcy…

– Adam – powiedziała cicho. – Artur…

– Tak, dokładnie. Bliźniacy i ja, i wszyscy…

Gdy powiedział słowo „bliźniacy”, Renata rozszlochała się i opadła z sił. Osunęłaby się bezwładnie na plecy, gdyby nie chwycił ją za ramiona, gdyby nie objął jej silnie, płacząc razem z nią. Z ulgi, ze strachu, ze współczucia.

– Piotr… – wyszlochała. – On mówił… Że tam jest lepiej… Ale nie chciałam was zostawiać! Ciebie, chłopców! Moich bliźniaków!

Zaniosła się płaczem, a on przycisnął ją do siebie i kołysał w ramionach, dopóki choć trochę się nie uspokoiła. Potem spojrzał na nią z niepokojem.

– Kto, Renata? Kto cię porwał? Kto ci groził?

– Nikt… nikt… Nie porwał. To…

– Kto ci to mówił? Powiedz mi.

– Chłopiec – sapnęła, a jej powieki zatrzepotały. – Mały chłopiec o zielonych oczach.

4.

– Przepraszam, że cię w to wciągnęłam – westchnęła Kinga, przyglądając mu się. – Naprawdę nie spodziewałam się, że… Nie tego się spodziewałam.

Wiktor uśmiechnął się.

– Zmartwiłbym się, gdybyś się spodziewała. To oznaczałoby, że jesteś szalona albo nadal bierzesz.

– Nie wykluczałabym jeszcze tej pierwszej opcji. Sama zaczynam wątpić w moje zdrowie psychiczne. Przecież… to wszystko, co się wydarzyło, odkąd tu wróciłam… to jest chore.

Wyciągnął dłoń ponad stołem i zacisnął na jej palcach, uśmiechając się pocieszająco.

– Masz sto procent racji – przyznał. – Proponuję po tym wszystkim wyjechać na kilka dni. Możemy jechać całą czwórką, odpoczniemy, oderwiemy się od tego… cokolwiek to, do cholery, jest.

– Gdzie chcesz jechać? – zapytała.

– Nie mam pojęcia, ale to bez znaczenia. Gdzie indziej.

Kiwnęła głową z uśmiechem, a potem położyła przedramiona na stole i oparła na nich głowę, oddychając powoli. Wiktor przyglądał się jej bez słowa, przesunął palcami po jej zmierzwionych włosach.

Siedzieli na ganku w oczekiwaniu na Karolinę. Kinga zadzwoniła do siostry kwadrans temu, więc spodziewali się jej nadejścia lada chwila. Sylwia jednak poprosiła, by pozwolono jej poczekać w domu.

– Słońce dziś praży – powiedziała przepraszającym tonem. – Nawet pod tym zadaszeniem jest odrobinę zbyt jasno.

Kinga nie miała obiekcji przed zostawieniem dziewczyny w salonie, ale sama nie chciała przebywać wewnątrz dłużej niż to konieczne. Niezależnie od tego, co powiedziała Sylwia, ten dom nadal ją przerażał. Nadal był sceną dla dramatycznego spektaklu, który rozegrał się wiele lat wcześniej. Wyglądało na to, że trauma Kingi osiągnęła punkt kulminacyjny – była w stanie przekroczyć próg, ale zrobienie tego kosztowało ją wiele odwagi i siły woli, a każda sekunda spędzona w środku okupiona była ogromnym wysiłkiem. Oczywiście wejście do sypialni Karoliny nadal nie wchodziło w grę.

– Kinga?

Dziewczyna podniosła spojrzenie na siostrę, która właśnie wchodziła na werandę, trzymając za rękę Maję. Dziewczynka miała zaczerwienione oczy, a jej kroki były powolne i ociężałe. Kinga westchnęła, spoglądając na nią.

– Maja… Znowu nie spałaś w nocy, prawda?

Nie odpowiedziała, wpatrując się w nią swoimi niebieskimi oczami. Kinga wpatrzyła się w nie, bo odniosła wrażenie, że znajduje się w nich coś więcej niż zwykle. Jakby tęczówki wypełnione były mgłą, zmieniającą kolor z niebieskiego na zielony i z powrotem.

– Co powiedziała ta dziewczyna? – zapytała Karolina, a Kinga spojrzała na nią z westchnieniem.

– Idź, niech ci sama powie. Wiktor, możesz iść z nią? Ja chyba tu zostanę z Mają.

– Jasne.

Wstał z miejsca i otworzył drzwi przed Karoliną. Zanim przekroczył próg, wpatrzył się w Kingę, która przetarła twarz obiema dłońmi.

Karolina przeszła przez korytarz i po chwili weszła do salonu. Siedząca na fotelu nastolatka spojrzała na nią i wstała z miejsca.

– Dzień dobry. Mam na imię Karolina.

– Dzień dobry – odpowiedziała, gdy Wiktor stanął w progu, opierając się ramieniem o futrynę. – Jestem Sylwia. Czy ty… to jest twój dom, prawda?

– Mój. Mieszkałam tu jako dziecko i w tym roku odkupiłam go od innych właścicieli. Czy… – Zawahała się i skrzywiła, jakby musiała zjeść coś niesmacznego. – Czy coś się tutaj…

Urwała i spojrzała na dziewczynę znacząco. Sylwia skinęła głową na znak, że rozumie.

– Sprawdziłam dom – odpowiedziała. – Każde pomieszczenie. Cokolwiek was zaatakowało, nie jest związane z budynkiem.

– Czy Kinga mówiła ci o naszym ojcu?

– Tak, i nie widzę, aby to on był źródłem. Chodzi o coś innego.

– O co?

– Przepraszam. Sekundę – powiedziała dziewczyna i okrążyła Karolinę, wpatrując się w jej postać. Kobieta śledziła ją spojrzeniem zmrużonych oczu, wyraźnie zniecierpliwiona. – Przy tobie to jest jeszcze intensywniejsze.

– Co? – spytała chłodno.

– Powiedziałam Kindze i Wiktorowi, że w tym domu coś było. Są tutaj resztki energii, którą zostawiło, i ta sama energia otacza ich oboje. I ciebie też, ale ciebie dużo bardziej.

– Chcesz powiedzieć, że coś mnie opętało? – W pytaniu Karoliny było tyle złośliwego jadu, że Sylwia z niesmakiem potrząsnęła głową. A potem jej oczy rozszerzyły się.

– Ktoś z tobą przyszedł, prawda? Ktoś jest w tym domu albo… gdzieś blisko. Ktoś nowy…

Jej oddech przyspieszył, a blada twarz pokryła się potem. Karolina wbiła w nią podejrzliwe spojrzenie.

– Przyszłam z córką – odpowiedziała powoli. – I uprzedzam cię, dziecko, jeśli powiesz mi, że Maja…

Urwała i obejrzała się, bo sprzed domu dobiegł ich dźwięk uruchamianego motoru. Marszcząc czoło, ruszyła w stronę drzwi, a gdy wypadła na zewnątrz, zobaczyła, jak Kinga rusza z podjazdu. Nie widziała jej twarzy ukrytej za przyciemnianą szybą kasku, dostrzegła jednak jasne włosy Mai, wychylające się spomiędzy jej opartych na kierownicy ramion.

– Kinga! – krzyknęła, ale jej głos zatonął w hałasie silnika.

Sekundę później jej siostra znikła za zakrętem. Karolina obejrzała się na Wiktora, który stał tuż za nią z równie zaniepokojoną miną, oraz Sylwię. Dziewczyna zatrzymała się w progu, mrużąc oczy w świetle dnia.

– Co się stało?! – krzyknęła w stronę nastolatki.

Twarz Sylwii wyrażała lęk i lśniła od potu. Oddychała ciężko, wbijając przestraszone spojrzenie w punkt, gdzie znikła Kinga, a potem bez słowa weszła do domu.

Wiktor pozwolił Karolinie iść przodem, ale i on nie wahał się ani chwili. Poszli za dziewczyną, która wróciła do salonu, gdzie czekał na nią zaniepokojony ojciec, a potem opadła na fotel, oddychając szybko i pocierając dłońmi skronie.

– Sylwia – powiedział mężczyzna, kucając na wprost niej. – Co się stało?

– Ja się pytam, co się stało? – warknęła Karolina. – Widzę, że coś z tego rozumiesz, odezwij się, do cholery!

Dziewczyna potrząsnęła głową, jej mina wskazywała, że mierzy się właśnie z niemałym problemem.

– Hej! – Karolina podeszła bliżej, a w tym momencie ojciec Sylwii wstał, spoglądając na nią ostrzegawczo. – Zacznij gadać, dziewczyno!

Mężczyzna zasłonił sobą córkę, patrząc na właścicielkę domu z wrogością. Wiktor stanął obok niej.

– Chcemy wiedzieć, co się dzieje – oświadczył. Mówił cicho, ale w panującej w domu ciszy jego głos brzmiał bardzo wyraźnie. – Ona coś z tego rozumie. Chcemy wiedzieć co. Dokąd pojechała Kinga, dlaczego zabrała ze sobą dziecko? Jeśli twoja córka to wie, powinna nam powiedzieć.

– Moja córka najwyraźniej potrzebuje chwili spokoju – odrzekł równie spokojnie mężczyzna. – Bądźcie pewni, że powie wam wszystko, co wie, kiedy będzie gotowa.

– Nie interesuje mnie to! – syknęła Kinga przez zęby, jej głos zadrżał. – Moja siostra zabrała moje dziecko na motor i odjechała diabli wiedzą dokąd. Nie mogę tracić czasu, muszę zacząć jej szukać, ale nie jestem w stanie tego zrobić, dopóki nie dowiem się, co wie dziewczyna.

Wiktor zerknął na nią i cofnął się o krok. W Karolinie kiełkowała prawdziwa furia, wiedział, że wystarczy iskra, by wybuchła. Lęk o siostrę i córkę zmienił ją w ułamku sekundy, była gotowa do ataku, jak lwica broniąca młodych. Obawiał się jednak, że jeśli zaatakuje, mogą mieć jeszcze większe trudności z uzyskaniem odpowiedzi, które posiadała Sylwia. Tymczasem Kinga rzeczywiście odjechała i to było dla niego niezrozumiałe. Dlatego że wzięła na motor Maję. Dlatego że nie dopilnowała, by dziewczynka miała na głowie kask. Dlatego że nie powiedziała, dokąd się wybiera.

Kinga była tego dnia wytrącona z równowagi, więc chęć ucieczki była zupełnie zrozumiała. Ale nadal myślała logicznie, trauma nie przyćmiła jej rozsądku, a Kinga, którą znał, nigdy nie zachowałaby się tak nieodpowiedzialnie. Co się zatem stało? Dlaczego nagle wsadziła małą na motocykl i odjechała, ignorując ich w zupełności? Czy była sobą? A jeśli nie, to czym była? Co na nią wpłynęło?

– Sylwia… Proszę, porozmawiaj z nami.

– W porządku, tato – odezwała się dziewczyna w chwili, gdy jej opiekun otwierał usta, by odpowiedzieć. Spojrzał na nich oboje, a potem odsunął się, stając obok fotela, który zajmowała jego córka. – Coś jest w dziewczynce. Coś… zagubionego.

Karolina potrząsnęła głową. Chciała coś powiedzieć, ale Sylwia powstrzymała ją gestem.

– Co wiesz o tym dziecku? – zapytała. – To nie jest twoja rodzona córka, prawda?

– Nie… niewiele. Jej rodzice zginęli kilka lat temu. Od tamtej pory była w kilku rodzinach zastępczych, ale nie zostawała u nich na długo. Do mnie przyjechała dwa tygodnie temu.

Sylwia kiwnęła głową, nie odrywając od niej wzroku.

– Jest coś jeszcze, prawda? Coś ważnego.

Karolina zacisnęła zęby niezadowolona. A potem przytaknęła.

– Maja miała brata, Patryka – oświadczyła. – Zmarł jeszcze wcześniej niż rodzice.

– Dlaczego nie została w żadnej z rodzin zastępczych?

– Nie mam pojęcia.

– Dowiedz się.

Po tych słowach zapadła cisza. Karolina wpatrywała się w Sylwię zaskoczona, a potem pokręciła głową.

– Nie chcę. Po co ci to?

– Jeszcze nie wiem – przyznała nastolatka. – Widziałam dziewczynkę tylko przez chwilę i z daleka. Ona nie patrzyła na mnie. Ale… Ale widziałam, że nie jest sama. Coś jest obok niej, coś ją otacza.

Wiktor zaklął i spojrzał na Karolinę.

– Nie będę dłużej czekał – zdecydował. – Zostań tutaj.

– Przecież nie…

– Musisz tu zostać. Na wypadek gdyby wróciły.

Zanim miała szansę coś odpowiedzieć, odwrócił się i wyszedł z salonu. Wówczas kobieta przeniosła roziskrzone spojrzenie na Sylwię.

– Co ją… otacza? – zapytała Karolina, czując gwałtowne mdłości.

Przypomniał jej się chłodny dotyk palców Mai, jej smutne spojrzenie, blada cera. A także fakt, że dziewczynka ewidentnie bała się usnąć. Czyżby przeoczyła coś tak istotnego?

– Co ją otacza? – powtórzyła ostro.

– Trudno powiedzieć… – Głos Sylwii zabrzmiał przepraszająco. – Nie zdążyłam się tego dowiedzieć, ale coś tam na pewno jest. To właśnie ta istota jest odpowiedzialna za wszystko, co się tutaj wydarzyło.

– Chcesz powiedzieć… – jęknęła Karolina i głos jej zadrżał. – Chcesz powiedzieć, że coś siedzi w głowie mojej córki, coś złego, co atakuje wszystkich dokoła? Jakiś… demon?

– Nie wiem, co to jest. To nie musi być coś złego…

– Wczoraj prawie mnie utopiło! – oświadczyła ostro kobieta. – Moja siostra o mały włos nie zginęła pod tym regałem. Wcześniej spadła ze schodów, ja sama ledwie tego uniknęłam. I ty mi mówisz, że to nie jest coś złego?

– Mówię, że nie wiem…

– W takim razie proponuję, żebyś się dowiedziała. I wyciągnęła to coś z mojej Mai.

Odwróciła się, by odejść, ale zawahała się i spojrzała na nią.

– Cokolwiek to jest, prawie mnie zabiło. A ty kazałaś mi się dowiedzieć, dlaczego Maja nie została w poprzednich rodzinach zastępczych. Raczysz wytłumaczyć związek między tymi faktami?

Sylwia skuliła się, jakby to na niej spoczywała wina za wspomniane wydarzenia.

– Boję się, że nie jesteście pierwszą rodziną, którą zaatakował byt żyjący w twojej córce. Boję się, że…

– Że ktoś zginął już wcześniej – dokończyła za nią Karolina, a potem wzięła głęboki wdech, zaciskając zęby. Odezwała się dopiero po chwili: – Czy możesz się tego pozbyć, tak żeby Mai nic nie groziło?

Oczy Sylwii rozszerzyły się.

– Nie wiem, czym jest…

– W takim razie dowiedz się. I wymyśl sposób, żeby uratować moją córkę.

rozdział 13

1.

Wiktor szedł w kierunku swojego domu szybkim marszem. Wciąż ponawiał połączenie z numerem Kingi, ale za każdym razem po kilku sygnałach odpowiadała mu poczta głosowa. Klął pod nosem, zastanawiając się gorączkowo, co się właściwie stało. Wreszcie dotarł na miejsce, ale nie wszedł do środka. Zamiast tego wsiadł do stojącego na podjeździe samochodu i znieruchomiał, oddychając ciężko.

Dokąd miał jechać? Jak miał ją odnaleźć? Wiedział, że na motorze jest w stanie poruszać się szybko, miał jednak nadzieję – ze względu na Maję – że cokolwiek w niej w tej chwili siedziało, było ostrożne.

Uruchomił silnik i ruszył do centrum, opuszczając nisko wszystkie szyby. Na jego korzyść przemawiał fakt, że motor Kingi, jak każdy tego rodzaju pojazd, wydaje ogłuszający hałas. Warkot silnika unosił się daleko w okolicy i miał nadzieję, że odnajdzie ją właśnie dzięki temu dźwiękowi.

Objeżdżając centrum miasta i wciąż nasłuchując, przypomniał sobie słowa Sylwii. Słowa o zagubionych duszach i słowa o demonach. Co tkwiło w Mai? Co opanowało Kingę? Dlaczego jej zachowanie zmieniło się w ciągu kilku minut?

Objechanie głównych ulic niewielkiego miasteczka zajęło mu kilka minut. Gdy to zrobił i nie odniósł sukcesu w poszukiwaniach, zaparkował na poboczu i zamyślił się.

Coś otacza Maję. Tak powiedziała Sylwia. Problem nie tkwił w budynku, jak myśleli przez cały czas, nie chodziło o ducha oszalałego ojca, który w dniu urodzin swojej córki podarował jej w prezencie traumę na całe życie. Rzecz tkwiła w małej dziewczynce, sierocie, która była grzeczna, spokojna i delikatna. Niewinna. W dziecku, które szukało domu i rodziny, które zasługiwało na dom i rodzinę. Jak to możliwe, że takie dziecko może być źródłem tylu kłopotów?

A potem pomyślał o dniu, kiedy po raz pierwszy spotkał Kingę. I o zwariowanej kucharce, która pocięła sobie rękę niemal na plasterki.

– Maja tam była… – westchnął, kręcąc głową. – Były tam wszystkie trzy…

Czy to możliwe, by demon wewnątrz dziewczynki wpłynął na kucharkę? Czy to on zmusił ją do… Czy zesłał na nią jakąś wizję, tak jak uczynił to potem z Kingą, czy sam sterował tym pieprzonym nożem, tak jak pchnął ku niej ciężki regał?

Wiedział, że podobnych sytuacji było jeszcze kilka. Słyszał o nich, będąc w pracy. O kilku przypadkach samobójstw (ludzi, który walczyli z problemami i zdawali się wygrywać, ale którzy zostali potem odnalezieni bez życia z błogimi uśmiechami na twarzach). O kelnerce, która stoczyła się z czwartego piętra i złamała kręgosłup. Raporty policyjne mówiły, że chwilę wcześniej z jej mieszkania dobiegały przeraźliwe wrzaski przerażenia, jakby była świadkiem dantejskich scen, a jednak kiedy zajrzano do środka, wszystko wyglądało zupełnie normalnie. I była jeszcze Renata. Opiekunka Mai, o której słuch zaginął tuż po tym, jak po raz ostatni odwiedziła podopieczną.

– Kurwa! – warknął głośno, a przechodząca obok jego samochodu kobieta obejrzała się ze zgorszeniem.

Ignorując ją, uruchomił silnik i ruszył przez miasto. Pozostało tylko jedno miejsce kojarzące mu się z Kingą, którego nie sprawdził. Miejsce, gdzie zabrała go tydzień temu. Sekret, którym się z nim podzieliła.

Co kilka minut próbował się do niej dodzwonić, ale wciąż nie odbierała. Pędził szeroką drogą i po chwili niebo nad samochodem zakryły falujące na wietrze gałęzie. Po obu stronach drogi w górę strzelały niezliczone drzewa. Przez otwarte okna dobiegały go rozmowy lasu, szmery i szepty, nawoływania ptaków. Pogoda była piękna, przyroda radowała się z niej, a on miał ochotę wrzeszczeć, by zagłuszyć tę sielankę.

Nie wiedział, kiedy minął zjazd do ruin. Zorientował się dopiero po kilku minutach, gdy linia lasu otworzyła się, a w oddali zamajaczyło małe skupisko domków. Zaklął i zawrócił samochód. Tym razem jechał wolniej i wkrótce zobaczył w oddali odchodzącą od szosy piaszczystą drogę. I w chwili, gdy padło na nią jego spojrzenie, z naprzeciwka nadjechał znajomy motocykl.

Twarz Kingi nadal ukryta była w głębi kasku. Z tej odległości Wiktor nie dostrzegł wyrazu twarzy Mai, która wciąż siedziała przed nią. Nie był w stanie również ocenić, czy którakolwiek z nich go dostrzegła, nim Kinga skręciła w wąską drogę. Zatrzymał się na poboczu tuż obok i wyskoczył z samochodu, klnąc na czym świat stoi, że ta cholerna ścieżka jest zbyt wąska, by mógł wjechać w nią samochodem. Ruszył biegiem przed siebie, widząc w oddali malejące plecy Kingi.

2.

– Nie powinieneś tego robić. Ona tego nie chce, przestań!

– Nie masz racji. Oni nie wiedzą, ale tam jest lepiej. Ciepło. Pomogę jej.

– Ale ona chce być tutaj, nie tam…

– Tutaj jest smutna. Tam nie będzie nigdy smutna. Będzie wesoła i będzie jej ciepło.

Nie było odpowiedzi. Kinga jednak nie zwracała uwagi na głosy, które odzywały się dokoła jej głowy, nie myślała o słowach, które wypowiadają, o konwersacji, którą toczą. To nie miało znaczenia. Znaczenie miały tylko ruiny. Jej wspaniałe, idealne miejsce, do którego chciała dotrzeć.

Przez jej głowę przebiegła wizja domu, który zostawiła za sobą. Wizja, która sprawiła, że wsiadła na motor i opuściła go pośpiesznie. Wizja, w której ze wszystkich okien i drzwi, a także ze szczytu ścian spływała gęsta czerwona posoka, cuchnąc paskudnie i osiadając na tynku, szybach, ściekając na drewniany ganek, wnikając między deski i rozlewając się gęstą kałużą.

Uciekła. Nie zdołała się powstrzymać. Wskoczyła na motocykl i ruszyła z miejsca, nie oglądając się. A gdy maszyna ożyła pod nią i poniosła ją niczym wierny rumak, świat zmienił się. Nie był taki jak wcześniej, było w nim coś magicznego. Wszystko miało kolor roziskrzonego srebra, było przyjazne, śliczne… Zewsząd wyciągały się ku niej ciepłe dłonie; chciała po prostu jechać przed siebie, chłonąc otaczające ją piękno.

Nie zdawała sobie sprawy z obecności dziecka, które siedziało na siodełku tuż przed nią. Nie widziała miodowych włosów, opierających się na jej piersiach, ani bladych rąk, trzymających się kierownicy. Po prostu jechała, jej oczy były szeroko otwarte, chłonęła całą sobą świat, w którym się znalazła. Różnica między nim a tym, co widziała kiedyś, była zdumiewająca. Tutaj myśl o wydarzeniach sprzed jedenastu lat nie była jak uderzenie w żołądek. To był fakt, ale należał do przeszłości. Teraz wszędzie było ładnie, w powietrzu unosiła się kojąca melodia i szepty. Zapraszające, łagodne, poufałe. Jakby grono przyjaciół wyciągało ku niej ramiona i chciała w nie paść, chciała zostać z nimi na dobre.

Opanuj się, do cholery, otrząśnij…

Przejechała przez miasto, wciąż uśmiechając się do wszystkich i wszystkiego. Ludzie spoglądali na nią, widzieli dziewczynkę, która siedziała razem z nią na motorze, wołali coś, ale nie słyszała ich głosów. Otaczająca ją bańka, sprawiła, że nie docierały do niej żadne negatywne bodźce, wreszcie, po tylu latach nieustającej walki z własnymi demonami, zdołała uwolnić się od bólu. Po raz pierwszy od tak dawna nie czuła tej mieszanki strachu, gniewu, smutku i przytłaczającego poczucia winy. Znała je wszystkie. Popijała ten koktajl każdego dnia, o każdej godzinie i w każdej minucie. Tak było od dnia, kiedy skończyła piętnaście lat. Wszystko było wypełnione tą mieszaniną emocji, wszystko było splamione rdzawoczerwonym nalotem. Każdy uśmiech. Każdy sukces. Każda namiastka miłości. Wszystko nosiło na sobie piętno, które tkwiło głęboko w niej, z którym mierzyła się każdego dnia. Któremu nie były w stanie zaradzić nawet narkotyki, chociaż biorąc je, Kinga była bardzo blisko pozbycia się go. Potrafiła wówczas zepchnąć ten koktajl na dno i chociaż była świadoma jego istnienia, nie był najważniejszy.

Dopiero teraz zdołała się od niego uwolnić. Dopiero teraz jej uśmiech był autentyczny. Szczęśliwy. Jej radość była autentyczna. Bo wszystko było takie piękne i takie bezpieczne. Wszystko chciało jej szczęścia.

Zatrzymaj się, idiotko, opanuj się! Masz na siodełku dziecko, przecież…

Głos na dnie umysłu zdawał się należeć do niej, ale nie miał dość sił, by wychynąć na powierzchnię. Zbyt wiele było w nim bólu i strachu, a teraz te emocje nie miały do niej dostępu.

Motocykl wtoczył się w głąb lasu i Kinga uśmiechnęła się jeszcze szerzej, chłonąc piękno otaczającej ją przyrody. Tutaj świat nie był srebrzysty, tutaj wszystko było zielone. Milion odcieni falował dokoła niej, kolory mieszały się, tworzyły nowe, uspokajały. Świat wołał ją przyjaźnie po imieniu.

Jej szeroko otwarte oczy dostrzegły ścieżkę odchodzącą od głównej drogi. Oddychając głęboko, skręciła w nią i po chwili kołysała się na nierównej piaszczystej drodze i śmiała radośnie niczym dziecko na karuzeli.

Nie możesz tam jechać! Cokolwiek chcesz zrobić, nie tam!

Gdy dotarła na miejsce, zsiadła z motoru i powiodła spojrzeniem po zielonkawym krajobrazie. Po niezliczonych odcieniach: oliwkowym, miętowym i morskim. Resztki budynku były pistacjowe, a woda butelkowo zielona. Wszystko falowało miękko i zapraszało, by zostać tu na zawsze.

Nie wiedziała, jak długo stała nieruchomo, chłonąc otaczające ją piękno. W końcu jednak drgnęła. Usłyszała w głowie zachętę. Zaproszenie. A potem podeszła ku jabłoni. Dotknęła pnia i przesunęła opuszkami palców po jego nierównej powierzchni. Sięgnęła w górę, między rozłożyste gałęzie. Tam jej ręka natrafiła na paczkę, która znajdowała się tu od wielu lat. Którą zostawiła tu w chwili słabości, kiedy rozmyślała o jedynym dostępnym rozwiązaniu. Kiedy zaplanowała je i przygotowała, i tylko czekała na chwilę, gdy będzie gotowa.

Nie, nie, nie! Nie możesz tego zrobić! Rozejrzyj się, za tobą stoi dziecko, zaopiekuj się dzieckiem!

Zdjęła plastikowy pojemnik i otworzyła go z uśmiechem. Zawierał klucz. Klucz, dzięki któremu będzie mogła zachować ten spokój i błogość na dobre.

Zawahała się, wpatrując w strzykawkę. Pomyślała o Karolinie. Jej tam nie będzie. Na razie. Przyjdzie dopiero później.

– Będę za tobą tęsknić – powiedziała melancholijnym głosem, kiwając głową.

Tak, będzie tęsknić. Ale Karolina zrozumie. Przeczyta list, który znajdował się w pudełku, i zrozumie. A ona wreszcie pozbędzie się bólu i wyrzutów sumienia. Będzie wolna od tego ogromu emocji, od tego przytłaczającego szaleństwa. Nie będzie musiała walczyć ze sobą każdego dnia, w każdej chwili. Nie będzie musiała wstawać rano i patrzeć na własną twarz i nienawidzić jej za to, że przyszła za późno. Że nie wróciła do domu od razu.

Proszę cię… nie możesz… to było dawno, wiele się od tego czasu zmieniło, nie możesz!

Podwinęła rękaw, a kilka sekund później bez chwili wahania wbiła strzykawkę w przedramię. Z uśmiechem nacisnęła plastikowy tłok, a w jej oczach pojawiły się łzy radości i ulgi. Teraz wreszcie będzie wolna…

3.

– Kantata! – wrzasnął, nie zatrzymując się nawet na chwilę, chociaż w boku go kłuło, a mięśnie odmawiały mu posłuszeństwa. Jego płuca wypełniał żywy ogień, ale to w tej chwili nie było ważne. Ważne było to, co zobaczył na końcu drogi.

Hałas motoru Kingi ucichł, gdy znajdował się trzysta metrów od miejsca, które mu pokazała. Nie zwalniał ani na chwilę, nawet gdy odległa sylwetka dziewczyny znikła za zakrętem. Jechała powoli, zmuszona do tego przez stan piaszczystej drogi, ale i tak poruszała się szybciej niż on. Mimo to wciąż biegł przed siebie, mając złe przeczucia.

Droga kończyła się kilkanaście metrów od jabłoni, pod którą kochali się ostatnio. Właśnie tam stała teraz Kinga, odwrócona do niego przodem, a on zatrzymał się chwiejnie, gdy ją dostrzegł.

– NIE! – ryknął, widząc, że wbija sobie w wymęczone przedramię igłę strzykawki. Poderwał się do biegu. Nie wiedział, co znajduje się w środku, ale podejrzewał, że jest to coś okropnego. W najlepszym razie narkotyki, w najgorszym… – Kantata! Kinga!

Nie słyszała go. Jej spojrzenie powiedziało mu, że go również nie widziała. Znajdowała się w innym świecie, widziała rzeczy, które dla niego były niedostępne, a on był niedostępny dla niej. Jej twarz była blada, usta rozciągnięte w szerokim uśmiechu. Oczy błyszczały, odbijały wszystkie gwiazdy wszechświata. Po jej policzkach spłynęły dwie łzy.

Gdy był ledwie kilka kroków od niej, podniosła wzrok i wówczas go dostrzegła. Zobaczył to w jej oczach i na ułamek sekundy zalała go fala ulgi. A potem Kinga kaszlnęła gwałtownie, a z jej ust wystrzeliła struga krwi. Kolana się pod nią ugięły, ale chwycił ją tuż nad ziemią. Znowu zakaszlała, a na usta wystąpiła jej piana. Zobaczył, że łzy ciekną po jej twarzy strumieniami, widział, jak sinieją jej wargi, jak z trudem łapie oddech. Z głębi jej płuc wydobywało się ciężkie rzężenie. Jej mięśnie dygotały spazmatycznie, spinały się i rozluźniały w niekontrolowanych skurczach.

Spojrzała na niego i w tym spojrzeniu była prośba o przebaczenie.

– Nie, nie, nie, nie! – powtarzał, wciąż podtrzymując ją lewą ręką, gdy prawą sięgnął do kieszeni. Nie znalazł telefonu, musiał zostawić go w samochodzie. – Kantata… kochanie, wytrzymaj… Powiedz mi, co tam było?

– Wiktor – wyszeptała, a wraz z jego imieniem z jej ust wydobyła się kolejna strużka krwi. – Maja…

– Zajmę się nią, zajmiemy się nią oboje, powiedz mi, co w tym było? – powtórzył, podnosząc ją z ziemi.

Spojrzał na przerażone dziecko, które stało kilkanaście metrów od niego. Po białych policzkach dziewczynki spływały strumienie łez.

Kinga jęknęła rozdzierająco, więc zatrzymał się, wpatrując z przerażeniem w jej siniejącą twarz. W intensywnie czerwoną krew na jej brodzie i policzku, w pianę, która błyszczała w kącikach jej warg. W oczy, które migotały ostatnimi iskrami.

– Wybacz… – sapnęła i zaniosła się kaszlem, zwijając w jego ramionach.

– Kinga… Nie, nie, nie!

– Odwieź… Maję… – wychrypiała z trudem między kolejnymi skurczami. – Pomóż jej…

– Wytrzymaj, zabiorę cię do szpi…

Przykląkł, czując, że wyślizguje się z jego objęć i dygocze cała w jego ramionach, skulona, z głową wciśniętą w kolana. Kaszlała przez pięć sekund bez przerwy, z trudem chwytając powietrze, wypluwając krew i oddychając chrapliwie. A potem znieruchomiała. Jej ciało zmieniło się w bezwładną kukłę, która wysunęła się z jego ramion. Chciał ją złapać, podtrzymać, ale nie zdołał, jego dłonie dygotały, były lodowate i sztywne. Opadła plecami na piach.

rozdział 14

1.

Karolina zaklęła i przerwała połączenie. Chociaż próbowała kilkakrotnie, nie zdołała dodzwonić się do Renaty. Nie wiedziała, czy kobieta została odnaleziona ani nawet czy policja trafiła na jakikolwiek ślad. A tylko ona mogłaby udzielić informacji, o które pytała Sylwia. Ona oraz jeden z jej współpracowników, który tego dnia również był nieuchwytny. Nikt inny nie potrafił zajrzeć do tych pieprzonych akt, nikt nie znał hasła, wszyscy zasłaniali się procedurami i po otrzymaniu informacji, że dziecko jest zdrowe i całe, odpowiadali zaprzeczeniami na każde niemal pytanie.

Oparła się obiema dłońmi na blacie stołu, czując, jak kuchnia wiruje dokoła niej. Spojrzała na zegarek. Od odjazdu Kingi minęła godzina, Wiktor nie odbierał telefonu, a ona siedziała tu jak głupia, nie wiedząc, co się dzieje. Dziewczyna w salonie wprowadziła się w coś w rodzaju transu, siedziała nieruchomo na fotelu, z oczami przymkniętymi, mamrocząc coś niezrozumiale od czasu do czasu. A jej ojciec stał obok jak pies obronny i warczał na Karolinę, ilekroć próbowała zakłócić spokój jego dziwnej córce.

Jej nerwy były napięte jak postronki, czuła ból w karku i ramionach, miała wrażenie, że na jej barkach spoczywa ogromny lodowaty głaz i wbija ją powoli w grunt. Przygniatał ją, utrudniał oddychanie i myślenie, pozbawiał ją kontroli nad samą sobą.

Poderwała głowę, bo usłyszała przed domem pisk hamulców. Ruszyła w stronę drzwi, ale zanim tam dotarła, otworzyły się, a jej spojrzenie padło na wchodzącego mężczyznę. Trzymał w ramionach bladą i przerażoną dziewczynkę, która wyrywała się i usiłowała uciec.

– Maja! – krzyknęła Karolina, gdy postawił ją na ziemi, ale w tej chwili dziewczynka spojrzała na nią.

Serce kobiety zadudniło gwałtownie i szybko, bo to nie była jej Maja. To było inne dziecko, chociaż tak podobne do Mai. Różniące się od niej tylko jednym szczegółem, ale ten szczegół zmroził ją, wbił w podłogę i wycisnął tlen z płuc. Oczy dziewczynki, zazwyczaj w kolorze chabrów, były teraz zielone. Jaśniały niepokojąco, a ona pomyślała, że widziała już te oczy. Widziała już to spojrzenie – wyśniła je tamtej nocy, kiedy siedziała wciśnięta w fotel, kiedy tkwiła sparaliżowana w salonie i nie mogła się ruszyć, nie mogła oddychać, a zza okna obserwował ją…

Dziecko stało nieruchomo w miejscu, gdzie postawił je Wiktor. Mężczyzna stał przy drzwiach, blokując drogę, ale ona nie próbowała już uciekać. Wbiła swoje zielone spojrzenie w kobietę naprzeciwko, a Karolina poczuła, jak dygoczą jej kolana. Cofnęła się o krok, a w tej chwili Wiktor chwycił dziewczynkę za nadgarstek i pociągnął brutalnie w stronę salonu. Karolina spojrzała na jego bladą twarz, wykrzywioną wściekłością i rozpaczą, i jej kolana zadygotały.

Poszła za nim. Pchnął dziewczynkę na środek pokoju. Karolina dostrzegła, że chociaż był ogarnięty furią, pchnięcie było kontrolowane na tyle, by jej nie przewrócić.

W tej chwili Sylwia otworzyła oczy i spojrzała na stojącą przed nią dziewczynkę. Westchnęła, na jej twarzy pojawiło się zrozumienie.

– Patryk…

Spojrzeli na nią, ale ona wciąż wpatrywała się w dziecko, które właśnie uniosło lekko górną wargę, odsłaniając zęby w grymasie złości.

– Zostaw mnie – powiedziało i nie był to głos Mai.

– Posłuchaj… – poprosiła Sylwia, ale w tej chwili pisnęła, bo z regału za plecami dziewczynki wysunął się ciężki tom i pomknął prosto w jej stronę. Umknęła, ale książka uderzyła ją w ramię, popychając do tyłu, wbijając w oparcie. W tej chwili druga z książek uderzyła ją w czoło, rozcinając jasną skórę.

– Sylwia! – zawołał ojciec dziewczyny, patrząc z lękiem na własną córkę, ale nie podchodząc, być może nauczony, by nie interweniować w chwilach takich jak ta. Tymczasem Karolina okrążyła stojącą na środku postać i pochyliła się ku niej.

– Maja… – powiedziała drżącym głosem. – Maja, kochanie, widzisz mnie? Poznajesz mnie?

– Nie! – zagrzmiało dziecko, a jego głos poniósł się echem po domu, zatrząsł ścianami.

Wiktor poczuł, jak podłoga zadygotała mu pod stopami. Z pobliskiej ściany spadła ramka ze zdjęciem, w pomieszczeniu rozległ się dźwięk tłuczonego szkła. Karolina wyciągnęła dłonie w kierunku dziewczynki, ale w tej chwili została pchnięta do tyłu przez niewidoczną siłę, przeleciała przez pokój i uderzyła plecami w ścianę.

– Kara! – zawołał Wiktor, widząc, jak uderzenie wycisnęło z jej płuc tlen, jak osuwa się na podłogę i kaszle, potrząsając głową. Spojrzał na dziecko. – Kim jesteś?

Stolik stojący na środku salonu uniósł się z podłogi i jego kant wbił się mężczyźnie w brzuch. Stęknął, zwijając się i cofając o krok.

– Opanuj się! – krzyknęła Sylwia, podnosząc się z fotela. Jej oczy błyszczały. – To, co robisz, jest złe!

– Zamknij się! – krzyknęło dziecko piskliwie, drobna stopa uniosła się i tupnęła o podłogę. – Nie wiesz, co robię!

– Wiem – powiedziała dziewczyna, wyciągając ręce przed siebie. – Widzę cię i wiem, co czujesz. Ale wszystko ci się pomyliło, to nie jest…

Krzyknęła, gdy w powietrzu mignął fragment stłuczonej ramki, a na jej policzku pojawiło się krwiste rozcięcie. Jej ojciec zareagował błyskawicznie, dając susa w kierunku nieruchomego dziecka. Ono jednak spojrzało na niego i w tej chwili porcelanowy wazon, który jeszcze przed chwilą stał na parapecie, rozprysł się na jego głowie w milion kawałków. Sylwia zerknęła na niego, a potem z powrotem na dziecko. Jej lśniące oczy rozszerzyły się i uniosła dłoń do policzka, dotykając krwawiącej rany. Spojrzała w lewo, gdzie wciąż wisiało w powietrzu trójkątne szkiełko, celując jednym z rogów prosto w jej twarz. A potem z drugiej strony pojawiło się kolejne i następne. Po chwili kilkanaście nieregularnych, nieforemnych kształtów otaczało twarz Sylwii, niby kryształowa aureola, i obracało się powoli w powietrzu, celując ostrymi kantami i krawędziami w jej bladą skórę. Szeroko otwarte oczy nastolatki prześlizgiwały się między odłamkami, z jej gardła wydobyło się westchnienie, gdy wszystkie zadrżały.

Wiktor skoczył do przodu, obejmując dziecko o bladej skórze i jaśniejącym zielonym spojrzeniu. Przycisnął prawą dłoń do oczu dziewczynki. Tylko to przyszło mu do głowy, bo już widział, jak ławica szkieł przesuwa się w stronę twarzy Sylwii, kilka z nich już napierało na jej policzki i czoło. A przecież to oczy odróżniały to dziecko od Mai, to była jedyna różnica.

Spojrzał na Karolinę, która z trudem dochodziła do siebie. Widział na jej twarzy wysiłek, wiedział, że usiłuje podnieść się i pomóc, ale nie zdołała. Tymczasem odłamki otaczające twarz Sylwii zamarły centymetr od jej skóry, ale wciąż tam wisiały, wciąż się obracały, a ona wpatrywała się z lękiem w nieruchome dziecko.

Wiktor poczuł, jak dziewczynka w jego objęciach dygocze i szamocze się ze złością. Zdumiewało go, ile ma siły i spojrzał na Sylwię.

– Zrób coś!

Pokiwała głową, a potem ostrożnie wysunęła się ze swojej „aureoli”. Kilka odłamków przesunęło się po jej skórze, zostawiając na niej czerwone rysy, ale po chwili Sylwia była wolna.

– Musisz ją trzymać – powiedziała drżącym głosem. – Wezwę pomoc.

Nie pytał, co ma na myśli, zbyt wiele wysiłku kosztowała go walka z wijącą się jak piskorz dziewczynką. Dostrzegł jednak, że Sylwia siada na podłodze i zamyka oczy. Odpływa.

– Maja… – z drugiego końca pomieszczenia dobiegł głos Karoliny. Kobieta doszła do siebie i zdołała wstać. – Maja, jeśli jeszcze tam jesteś…

– Zamknij się! – krzyknęło dziecko. – Wszystko psujecie, ja chciałem wam pomóc, a wy wszystko psujecie!

Dziewczynka wykręciła się w miejscu i zacisnęła szczęki na dłoni Wiktora. Poczuł, że wypływa spod nich krew, jego ręka zadrżała, ale nie puszczał. Po chwili jednak ciało, które trzymał, zamieniło się w kompletny chaos, w wirujący bezładnie huragan. Dziecko przekręciło się w jego objęciach, a jego obolała dłoń opierała się już nie na oczach, ale na włosach i w tej chwili jego wzrok padł na błyszczące zielone oczy.

Świat ucichł. Wszystko odeszło, wszystkie dźwięki, wszystkie kolory. Dokoła niego była wyłącznie ciemność i ciepło, czuł się, jakby został zanurzony w wodzie, jakby otaczał go jej błogosławiony dotyk, jakby na całym wszechświecie istniał tylko on, szczęśliwe ziarnko piasku pozostawione na wieki w przyjemnych kołyszących falach. To było rajskie doznanie, nie było tu wcale smutku, ani bólu, ani żalu, ani gniewu. Tylko on, jego uśmiech, jego szczęście.

2.

Karolina widziała, że Wiktor wpatruje się w oczy dziecka, a potem puszcza je i prostuje się powoli. Rozpoznała wyraz, który rozlał się po jego twarzy. Taki sam widziała wiele razy u Kingi, zanim zwalczyła uzależnienie.

Mężczyzna potoczył niewidzącym spojrzeniem po domu i uśmiechnął się leniwie. Ale potem jego mina zmieniła się. Radość i szczęście znikły, zastąpione przez paraliżujące przerażenie.

3.

Radość i szczęście znikły. Nie pamiętał tych uczuć, bo teraz było tylko to. Padł na kolana, wpatrując się w wijące się, dogorywające ciało Kingi. Widział jej siną twarz, widział jej błyszczące wilgocią usta i oczy, które wpatrywały się w niego intensywnie. Płuca dziewczyny unosiły się gwałtownie, niekontrolowanie. Z ich głębi wydobywał się głośny charkot, bulgot. Wiktor jęknął, wpatrując się w nią z oczami pełnymi łez.

– Kinga… – szeptał. – Kinga, Kinga…

Wiła się i skręcała, kaszlała, plując krwią, charczała i wciąż na niego patrzyła. A potem znieruchomiała i wbiła w niego spojrzenie szeroko otwartych oczu.

– Chodź ze mną – powiedziała śpiewnie swoim najpiękniejszym głosem. – Pójdziemy razem.

Otworzył usta, wpatrując się w nią, gdy znowu zaczęła kaszleć. Zwinęła się w kłębek, przygryzła pięść, wypluwając na nią krople krwi. Wyciągnął drżącą dłoń, ale bał się jej dotknąć, więc tylko trzymał ją kilka centymetrów od niej, a ona wciąż wiła się w agonii.

A potem znowu zamarła. I znowu na niego spojrzała.

– Bądźmy razem – zaśpiewała i jej pokryte krwią usta wygięły się w szczerym uśmiechu, który tak mu się podobał. – Chodź ze mną.

– Nie… – jęknął, a potem zaszlochał, gdy znowu wygięła się, szarpana kaszlem.

Skręciła się, zwinęła i wyprostowała, a jego uszy wciąż wypełniał jej bolesny jęk, rzężenie w jej płucach, dudnienie jej serca, coraz wolniejsze, coraz…

– Chodź ze mną – powtórzyła, spojrzawszy na niego. – Możesz. Zobacz.

Powiodła wzrokiem w dół i spojrzał w tamtą stronę. Zobaczył w dłoni ogromny kuchenny nóż i wiedział, co powinien z nim zrobić. Mógł z nią iść. Chciał z nią iść. Była tego warta.

4.

Dziecko w salonie wpatrywało się w bladą twarz mężczyzny. Jego usta wykrzywiał ból, a z gardła wydobywał się szloch, gdy ruszył chwiejnie w stronę kuchni. Wrócił po chwili i znowu spojrzał w płonące zielenią oczy. Padł na kolana i uniósł dłoń z nożem.

– Będziecie razem – powiedziało dziecko, a jego głos, chociaż nie był to głos Mai, zabrzmiał zaskakująco łagodnie, zaskakująco mile.

Karolina rzuciła się ku Wiktorowi i zawisła na jego ramieniu tuż przed tym, nim wbił nóż w wewnętrzną stronę swojego nadgarstka.

– Nie! – krzyknęła, trzymając go mocno. Nie szarpał się z nią, po prostu zamarł, a wówczas spojrzała w zielone oczy. – Dlaczego to robisz?

– Tam jest dobrze – powiedziało dziecko i uśmiechnęło się do niej. – Ciepło i przyjemnie. Tutaj się martwimy o różne rzeczy, ale tam tego nie ma. Pokażę ci. Pomogę ci.

– Ale my nie chcemy umrzeć!

– Nie wiecie, co to znaczy. Ja wiem, ja to widziałem. To jest dobre, nie musisz się bać. Chcę ci pomóc.

Dziecko wbiło w nią spojrzenie zielonych oczu i poczuła, że więźnie w tym spojrzeniu, że świat dokoła zanika. Próbowała zacisnąć powieki, ale nie potrafiła, widziała tylko te dwie zielone latarnie i czuła ciepło, które ze sobą niosły.

A potem latarnie odwróciły się od niej i świat powrócił. Rozejrzała się, potrząsając głową, wciąż trzymając rękę Wiktora. Dziecko nie patrzyło już na nią. Wpatrywało się w przestrzeń za jej plecami, a wówczas Karolina obejrzała się i wrzasnęła. W drzwiach pokoju stała zjawa. Duch kobiety, półprzezroczysty, eteryczny. W powietrzu unosił się zapach ozonu i siarki. Kobieta miała na sobie zwiewną szatę i wisiała kilkanaście centymetrów nad podłogą. Jasne proste włosy opadały na ramiona, falując lekko. Jej twarz wyrażała smutek i żal, gdy popłynęła w bok, okrążając Karolinę i Wiktora i zatrzymując się na wprost dziecka.

– Patryk…

– Mamo! – zawołał w odpowiedzi. – Mamusiu…

Dziecko ruszyło w jej stronę, rozkładając ręce, ale tylko przebiegło przez widmową postać i zatrzymało się o krok za nią. Odwróciło się błyskawicznie, a na bladej twarzy pojawiła się rozpacz. Z zielonych oczu pociekły łzy, a płacz poderwał ramiona do góry.

– Mamusiu… tęskniłem za tobą…

– Przyszłam po ciebie, synku – powiedziało widmo. – Zostaw siostrę.

– Maja musi iść z nami! – zaprotestował. – Ona nie ma domu, nie ma mamy!

Duch pokręcił głową.

– Ma – powiedział. – Spotkamy się z nią później…

– Ale… – jęknęło dziecko i rozpłakało się żałośnie. – Ja ją kocham…

– Wiem. Ja też. Jeszcze się z nią spotkamy.

– Kiedy?

– Kiedy będzie gotowa. Chodź, synku.

Karolina patrzyła z przerażeniem, jak zjawa wyciąga dłoń w kierunku dziecka. A potem Patryk zrobił to samo, ale to już nie była dłoń Mai. Z jej ciała wypłynął świetlisty obłok, który sięgnął ku wyciągniętej dłoni.

A potem wszystko znikło. Zjawa, światło, wszystko. Pozostała tylko mała dziewczynka, z półprzymkniętymi oczami stojąca na środku salonu. Dziewczynka, która sekundę później opadła bezwładnie na podłogę.

5.

Sylwia otworzyła oczy i potoczyła nimi półprzytomnie po salonie. A potem zamrugała i popełzła w kierunku nieprzytomnego ojca. Przytknęła palec wskazujący i środkowy do jego szyi i odetchnęła z ulgą. Tymczasem Karolina spojrzała na Wiktora. Chciała pomóc córce, ale obawiała się, czy szał, w który wpadł mężczyzna, już minął. Jego spojrzenie było przytomne. Zerknął na nią i kiwnął głową. Wówczas puściła go, a on cisnął nóż w kąt. Zwiesił nisko głowę i zadrżał, ale Karolina uznała, że w tej chwili jej priorytetem jest dziewczynka. Obróciła ją i westchnęła, przyglądając się drobnej twarzy. Jej cera przestała być blada jak kreda, teraz miała kolor piasku. Dotknęła policzka Mai i westchnęła, bo nie był on już lodowaty. Zaszlochała z ulgi i przycisnęła usta to czoła córki.

– Karolina… – szepnęła Maja. Kobieta spojrzała na nią z miłością, zobaczyła lęk w jej niebieskich oczach. – Mama?

– Tak, kochanie – powiedziała drżącym głosem, a potem powtórzyła: – Tak, kochanie…

Maja rozpłakała się i wtuliła w nią ze wszystkich sił.

Wiktor uniósł głowę i spojrzał w ich stronę. Widział ich radość i ulgę i miał ochotę wrzeszczeć.

Po kilku minutach Maja uspokoiła się i wyprostowała. Karolina nie puszczała jej dłoni, gdy dziewczynka rozejrzała się po salonie. Jej wzrok padł na Wiktora, a wówczas zbladła, jej usta zadrgały, a oczy ponownie wypełniły się łzami. Tym razem jednak nie były to łzy ulgi, ale wstydu, smutku i lęku. Spojrzała na Karolinę, a potem znowu na Wiktora i cofnęła się gwałtownie, odpełzła od kobiety, którą przed chwilą nazwała matką, i wcisnęła w kąt salonu.

– Ja nie chciałam – pisnęła, wpatrując się w mężczyznę. – To nie ja!

– Co nie ty? – zapytała Karolina, a widząc jej przerażenie, spojrzała ze złością na Wiktora. – Co się dzieje?

A potem połączyła fakty. Wyraz jego twarzy, kiedy przywiózł Maję. Jej zachowanie wtedy i jej zachowanie teraz. I fakt, że w domu wciąż brakowało jednego członka rodziny.

– Wiktor… – odezwała się drżącym głosem, czując pulsowanie w całym ciele. – Gdzie jest Kinga?

Otworzył usta, ale wciąż milczał. Wbił w nią zrozpaczone spojrzenie, zacisnął dłonie na skroniach i jęknął głośno.

– Wiktor! – Karolina skoczyła ku niemu, przyklękła obok i wbiła przerażony wzrok w jego twarz; jej palce zacisnęły się jak kleszcze na jego ramionach. – Wiktor, gdzie jest Kinga? Gdzie moja siostra?

Pokręcił głową, patrząc na nią rozbieganym wzrokiem. Podniósł się chwiejnie na nogi, opierając dłonią o ścianę. A potem odwrócił się i sekundę później wpadł do łazienki, zatrzaskując za sobą drzwi. Karolina usłyszała, że wymiotuje, i ruszyła za nim. Gdy ucichł, otworzyła drzwi toalety i zobaczyła jego spoconą twarz opartą czołem o deskę sedesową. Uniósł na nią zrozpaczony wzrok.

– Kinga… – sapnął i urwał. Minęło kilka chwil zanim podjął: – Ruiny wieży… Kinga… nie…

– Nie! Zamknij się!

– Nie żyje – dokończył głucho.

Na kilka sekund zapadła absolutna cisza. A potem w łazience rozległ się bolesny wrzask.

rozdział 15

Wyszedł na taras i wpatrzył się w płynącą rzekę widoczną po obu stronach jabłoni. Trzymając w prawej dłoni kubek z kawą, a w lewej dwie koperty, przeszedł na drugą stronę tarasu i usiadł na drewnianej dwuosobowej huśtawce. Postawił kubek obok siebie i westchnął, wpatrując się w trzymane listy. Jeden był stary, bardzo stary. Napisano go dawno temu i kilka lat przeleżał szczelnie zapakowany w pudełku, ukryty między gałązkami pobliskiego drzewka. Czytał go już wiele razy, ale wciąż do niego wracał.

Odłożył na bok tę kopertę i sięgnął po drugą. Uśmiechnął się mimowolnie, bo Karolina była jedyną znaną mu osobą, która pisała tradycyjne listy. Przysyłała mu je co jakiś czas, utrzymywała z nim kontakt, chociaż dla nich obojga była to raczej masochistyczna przyjemność. Nie potrafili jednak zerwać z tym nałogiem, niezależnie od tego, ile nerwów ich to kosztowało.

Wiktor,

Dostaniesz ten list dopiero za kilka dni, ale wiedz, że piszę go właśnie dziś – w drugą rocznicę. Ten dzień natchnął mnie do bardzo ponurych rozmyślań, podobnie jak rok temu. I te rozmyślania utwierdziły mnie w przekonaniu, że świat jest parszywy i zabiera większość tego, co daje.

Wiem, co sobie myślisz – że mi też wiele zostawił. Nie mogę temu zaprzeczyć. Ale boję się… Boję się, że trauma Mai tkwi tak głęboko, jak trauma Kantaty.

Westchnął ciężko i urywanie, gdy przeczytał to słowo. Zawsze tak o niej pisali. Obydwoje.

Być może nadejdzie dzień, kiedy będzie potrzebowała pomocy. Obserwuję ją uważnie, na razie widzę, że śmieje się i sypia spokojnie. Modlę się, abym dostrzegła zmianę, gdy ta nastąpi. Modlę się, aby ta zmiana nie była tak cicha, jak w przypadku mojego ojca lub tak niebezpieczna, jak w przypadku Kantaty.

Schody się rozpadły. Definitywnie. Wkrótce ta wiadomość pojawi się w internecie, bo Marek już znalazł nowy angaż, daje czadu w nowej kapeli. Robert długo musiał go do tego namawiać, bo chłopak nie brał do ręki pałeczek przez pierwszy rok. Ale teraz jest lepiej. Wszystkim żal jest zespołu, ale uznali, że Schody nie mogą istnieć bez niej.

Robert oświadczył mi się dwa tygodnie temu. Planujemy ślub w następne lato, liczę, że zdołasz się na nim pojawić (chociaż zrozumiem, jeśli odmówisz).

Maja pytała o Ciebie ostatnio. Znowu. Powiedziała, że chciałaby się z Tobą spotkać. Powiedziała, że musi Ci coś powiedzieć. Wie, że prawdopodobnie do tego nie dojdzie. Ale uprosiła mnie, bym dołączyła do listu notkę od niej. Do Twojej decyzji pozostawiam, czy zdecydujesz się ją przeczytać.

Napisz nam, co u Ciebie słychać. Chętnie się dowiem. Robert przesyła pozdrowienia.

Z gorącymi uściskami,

Kara

Westchnął, wpatrując się w te cztery litery. Teraz już nikt nie wypowiadał tego słowa. Umarło wraz z Kantatą.

Wiktor wciąż go używał w swoich listach, było dla niego łącznikiem, jak słowo „Kantata”. Kosztowało go to wiele wysiłku, ale ból, który wówczas odczuwał, był z rodzaju tych przyjemnych. Satysfakcjonujących.

Sięgnął do koperty i wydobył złożoną na cztery karteczkę w linie. Wpatrzył się w nią, zaciskając zęby.

List od Mai. Ta myśl wywołała jego gniew i ból. List od dziecka, które…

„To nie była ona, przecież to wiesz – pomyślał. – Nie miała na to wpływu”.

Tak, wiedział to. Ale Patryk, jej bliźniak, który postanowił podarować światu „dar miłosierdzia”, tkwił wewnątrz niej. A Wiktor nie mógł oprzeć się wrażeniu, że ona to wiedziała. Że zdawała sobie z tego sprawę, inaczej nie walczyłaby ze snem. A gdyby powiedziała o tym wcześniej…

Zamknął dłoń na kawałku papieru, mnąc go w nieregularną kulkę. Wcisnął ją z powrotem do koperty i odłożył na bok.

Sięgnął po drugi list. Jeden z dwóch, które znajdowały się w pudełku ukrytym między gałęziami jabłoni. Pierwszy zaadresowany był do Karoliny, drugi nie miał podanego adresata. Ale miesiąc po dramatycznych wydarzeniach, które rozegrały się dwa lata temu, Karolina odwiedziła Wiktora i wręczyła mu pożółkłą kopertę.

– Co to znaczy? – spytał z rezygnacją.

W odpowiedzi sięgnęła do torby i wydobyła stamtąd drugi list.

– Kiedy przygotowuję tę ucieczkę, jestem sama. Ale nie wiem, co będzie, kiedy już podejmę decyzję, by uciec. Może wtedy będę miała… wiem, to brzmi mało prawdopodobnie, kto pokochałby bestię, ale wiesz… na wypadek gdyby jakiś facet był na tyle głupi, żeby ze mną wytrzymać, w pudełku jest jeszcze jeden list. Jeśli ktoś taki będzie, daj mu (albo jej, co się będę ograniczać, ha, ha) drugi list. Jeśli kogoś takiego nie będzie, proszę, spal go bez czytania. – Zamilkła i spojrzała na niego.

A potem kiwnęła głową i wyszła. Bez słowa.

Nie od razu otworzył list. Nie miał na to siły przez wiele tygodni. Wątpił ponadto, czy rzeczywiście jest jego adresatem. Ale w końcu pewnej przerażającej nocy, wypełnionej głosami, sięgnął po kopertę. I ta koperta towarzyszyła mu potem wszędzie. W dniach, kiedy kupił działkę, na której znajdowały się ruiny wieży. Kiedy zaciągnął pożyczkę i wykosztował się na zbudowanie tu domku i poszerzenie drogi dojazdowej. Kiedy dom został ukończony i wprowadził się do niego, na przemian śmiejąc się i pogrążając w ponurym milczeniu.

Wracał do listu często, bo był dziwny. Kinga nie znała go, kiedy go pisała, a jednak w jakiś sposób każde słowo idealnie pasowało do relacji, która ich połączyła.

Przystojny Nieznajomy!

Jesteś dla mnie teraz nieznajomym, ale przecież Cię poznam. Poznam, polubię, pokocham. Czy to możliwe? Z pewnością wiesz, jak popieprzone było moje życie, wiesz, ile kosztuje mnie każdy dzień. Ale wygląda na to, że z Tobą te dni były lepsze. Łatwiejsze. Przyjemniejsze.

Chciałabym Cię poznać. Już teraz. Dostać zwiastun, jak filmu w kinie. Wiedzieć, czego się spodziewać. Może poznać początek naszej historii. Opowieść o dziewczynie pijącej w barze i mężczyźnie, który zjawia się, by ją ocalić. Romans „Casablanki” z Disneyem.

Mam nadzieję, że zawiozłam Cię do mojego ukochanego miejsca. Jeśli Cię pokochałam, pewnie to zrobiłam. Mam nadzieję, że podobało Ci się tak jak mnie. Mam nadzieję, że zrobiliśmy tam to, co zawsze chciałam tam zrobić. Mogę sobie to wyobrazić, chociaż nie potrafię wyobrazić sobie Ciebie. Ale tak to wygląda – nie trzeba było wiązać się z takim wykolejeńcem jak ja!

Jak długo ze sobą byliśmy? Czy się pobraliśmy? Czy mieliśmy dzieci? Teraz tego nie wiem i to mnie smuci. Ale jestem pewna, że niezależnie od tego, ile trwał nasz związek, był intensywny i pełen smaku. Pełen żywiołów. To dobra myśl. Będę się jej trzymać.

Liczę na śmiech. Śmialiśmy się dużo, prawda? Śmialiśmy się i kochaliśmy, i tak na zmianę. Czasem coś zjedliśmy, czasem mogłam Ci coś zaśpiewać. Pewnie byłeś na jakimś koncercie i pewnie potem bawiliśmy się wszyscy razem. To były dobre chwile. Nie zapomnij o nich. Jeśli do nich doszło, powinieneś wiedzieć, że dla mnie to były jedne z najwspanialszych chwil w życiu.

„Skąd możesz wiedzieć, skoro jeszcze tego nie przeżyłaś” – myśli sobie Przystojny Nieznajomy. Otóż mogę. Znam siebie. Wiem, że jeśli zabrałam kogoś na te wydarzenia, to był to ktoś wyjątkowy. A ktoś wyjątkowy na pewno uczynił te chwile jeszcze lepszymi.

Wiem, że Ci smutno. Wiem, że będziesz tęsknił. Muszę powiedzieć Ci coś jeszcze. Coś bardzo ważnego. Chodzi o to, że nie zdecydowałam się po prostu Cię zostawić. Nie myśl, że uczyniłam to, co uczyniłam, ponieważ nie odwzajemniałam Twoich uczuć. Uwierz, moje emocje potrafią płonąć jak znicz olimpijski.

Ale moje myśli są czasem cholernie nieprzyjazne dla mnie samej. Żyję z moimi demonami od lat i czasem mnie to przytłacza. Syzyfowa praca. I teraz myślę sobie, że w pewnym momencie po prostu przejdę na emeryturę. Odejdę z tej pracy, kiedy nie będę dawała rady. Kiedy mnie przerośnie. Są granice możliwości i liczę, że zdołasz to zrozumieć. Z góry przepraszam za cenę, jaką Ty będziesz musiał wówczas zapłacić. Nic w tym nie jest Twoją winą, a jednak ta cena spadnie na Ciebie.

Wybacz mi.

Nie żałuję żadnej chwili. Ty też nie żałuj. Pamiętaj o nich. A potem unieś brodę i staw czoło światu. Bo on tam jest i ma wiele do zaoferowania. Walcz o swoje marzenia i pamiętaj o mnie. A ja będę pamiętać o Tobie i dbać o Ciebie. Z góry (chyba żeby z dołu).

Kinga

Kantata

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

rozdział 1

1.

2.

3.

rozdział 2

1.

2.

3.

4.

5.

rozdział 3

1.

2.

3.

rozdział 4

1.

2.

3.

4.

rozdział 5

1.

2.

3.

4.

5.

6.

rozdział 6

1.

2.

3.

4.

5.

rozdział 7

1.

2.

3.

4.

rozdział 8

1.

2.

3.

4.

5.

rozdział 9

1.

2.

3.

4.

5.

rozdział 10

1.

2.

3.

4.

rozdział 11

1.

2.

3.

4.

rozdział 12

1.

2.

3.

4.

rozdział 13

1.

2.

3.

rozdział 14

1.

2.

3.

4.

5.

rozdział 15