Tytuł oryginału: Perfect Couple

Redakcja: Urszula Przasnek

Korekta: Justyna Czebanyk

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce:

Copyright © vfedorchenko/Shutterstock

Copyright © 2015 by Jennifer Echols

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

Podziękowania

Z całego serca dziękuję mojej redaktorce i ulubionej czirliderce, Annette Pollert. Każda autorka romansów Young Adults powinna mieć tyle szczęścia i pracować z redaktorką, która rysuje na tekście małe serduszka.

Dziękuję mojej wyjątkowej agentce, Laurze Bradford. Nie zaszłabym tak daleko bez Ciebie.

Na koniec dziękuję także mojej cierpliwej krytyczce, najlepszej przyjaciółce, jaką mogłabym sobie wymarzyć, Victorii Dahl.

Rozdział 1

PRACOWNIA, W KTÓREJ PAN OAKLEY prowadził zajęcia z dziennikarstwa, wytapetowana była słynnymi fotografiami. Zza biurka nauczyciela Martin Luther King machał do tłumów, które zgromadziły się przed Mauzoleum Abrahama Lincolna, by wysłuchać jego przemówienia Mam marzenie, a w tle górował nad wszystkim Pomnik Waszyngtona. Obok okna widać było samotnego mężczyznę stojącego nieustępliwie przed czterema chińskimi czołgami w proteście przeciwko masakrze na placu Tian’anmen. Na ścianie, dokładnie nad monitorem mojego komputera, marynarz z czasów drugiej wojny światowej całował pielęgniarkę na Times Square w dniu, w którym Japonia ogłosiła kapitulację.

Pan Oakley powiedział kiedyś, że zdjęcie jest warte tysiąca słów, a te wiszące tu potwierdzały tylko jego słowa. Miał rację. Opisy w podręcznikach historii nudziły mnie, ale fotografie sprawiały, że chciałam walczyć o prawa człowieka jak Martin Luther King i protestować przeciwko niesprawiedliwości jak mężczyzna z placu Tian’anmen.

I dać się porwać uczuciom, jak ta pielęgniarka.

Przeniosłam wzrok ze zdjęć na monitor komputera wypełniony moimi fotkami Brody’ego Larsona. Kilka tygodni temu, pierwszego dnia szkoły, nasz rocznik, kończący w tym roku liceum, wybrał Najlepszych – czyli zwycięzców głosowania w kategoriach takich jak Akademicka Gwiazda Roku, Zawsze Uprzejmy czy Nie Wyjedzie z Tampy. Brody i ja zwyciężyliśmy w kategorii Byliby Idealną Parą. Brody przez całe lato chodził z Grace Swearingen, a ja byłam od ponad miesiąca z Kennedym Glassem, redaktorem naczelnym szkolnego albumu pamiątkowego. Tytuł połówki idealnej pary, zdobyty w sytuacji, kiedy Brody i ja chodziliśmy z innymi, doprawdy był krępujący. Mylący. Na pewno nie idealny.

W dodatku wybranie mnie jako idealne połówki z Brodym miało mniej więcej tyle sensu, co przepowiednia, że w przyszły poniedziałek, w Święto Pracy, w naszym florydzkim nadmorskim mieście spadnie śnieg. Brody był niezwykle popularnym, żywiołowym rozgrywającym w naszej drużynie futbolowej. To jasne, że podobał mi się. Był życzliwy i niesamowicie przystojny. Potrafił też przerazić mnie na śmierć. Nie mogłabym chodzić z kimś, kto omal nie stracił prawa jazdy za przekraczanie prędkości, bezustannie lądował na dywaniku u dyrektorki za głupie kawały i codziennie odgrywał melodramatyczne sceny z tą lub inną dziewczyną z długiej listy jego byłych. A on z całą pewnością nie zakochałby się w przestrzegającej prawa, słuchającej rodziców okularnicy, czyli we mnie.

Dlatego też nawet nie próbowałam go zdobyć, do czego zachęcała mnie moja przyjaciółka Tia. Znajdowałam tylko liczne wymówki, żeby spokojnie móc go fotografować do albumu. Jako ujęcie sportowe zrobiłam mu zdjęcie podczas treningu, w kasku i ochraniaczach, kiedy sfrustrowany zachowaniem kolegów unosił ręce, jakby oczekiwał pomocy z niebios.

Jako zdjęcie niepozowane zamierzałam wykorzystać fotografię z sobotniej imprezy u drugiej mojej przyjaciółki, Kaye. Brody uśmiechał się na nim diabelsko i pochylał się nad bagażnikiem samochodu, żeby coś wyjąć; wycięłam z kadru puszki piwa.

Jako główne, kolorowe zdjęcie, wybrałam zbliżenie, które zrobiłam wczoraj podczas lekcji. Brązowe włosy opadały mu na czoło. Miał na sobie zielony T-shirt, dzięki któremu jego zielone oczy dosłownie lśniły. Wszystkie dziewczyny będą mi za to wdzięczne, kiedy w maju dostaną swój egzemplarz albumu. Właściwie to sam Brody sprawił, że tak to wyszło. Kiedy go fotografowałam, kazał mi obiecać, że nie sprzedam zdjęcia „pornostronce dla pań”, i właśnie dlatego tak wdzięcznie się uśmiechał.

Mówiąc w skrócie, był jak ten marynarz ze zdjęcia – gość, który wraca do domu zza morza, świętuje koniec wojny na Times Square i kradnie serce nieznajomej dziewczyny.

Mogłam tylko marzyć, że to ja jestem tą dziewczyną.

– Harper, od kwadransa gapisz się na Brody’ego.

Kennedy podjechał krzesłem wzdłuż rzędu komputerów i stuknął w moje krzesło. Przejechałam kawałek, zanim zdążyłam złapać się ławki i zatrzymać.

No tak, przyłapał mnie.

– Nie traktujesz zbyt serio tego głosowania na Idealną Parę? Założę się, że ludzie postanowili ci po prostu zrobić głupi dowcip.

– Jasne, że nie traktuję tego serio – odpowiedziałam i powinnam na tym poprzestać. Nie potrafiłam jednak. – Dlaczego uważasz, że aż tak do siebie nie pasujemy? Ponieważ on jest popularny, a ja nie?

– Nie.

– Ponieważ on jest miejscową gwiazdą, a ja nie?

– Nie, ponieważ on złamał nogę w szóstej klasie, bo próbował przeskoczyć gokartem nad kępą karłowatych palm.

– Rozumiem.

– Poza tym to my jesteśmy idealną parą.

To prawda. Uśmiechnęłam się. Chciałam, żeby objął mnie ramieniem i potwierdził te słowa dotykiem, ale nasz związek od początku nie opierał się na fizycznej bliskości. A oczekiwałam jej teraz, ponieważ wyobrażałam sobie, że tak właśnie postąpiłby Brody w podobnej sytuacji. Cóż, byłam beznadziejna.

– Jeśli gapiłam się na Brody’ego, to znaczy, że zatopiłam się myślach – powiedziałam pogodnie. Ruchem głowy wskazałam plakat z Times Square. – Czasem zapominam o świecie, kiedy patrzę na to zdjęcie.

Kennedy spojrzał na pocałunek przymrużonymi oczami.

– Dlaczego? Ta fotografia jest banalna. Można ją kupić wszędzie, jest na kubkach i na zasłonach prysznicowych. W poczekalniach dentystycznych widzę ją tak samo często jak fałszywego Moneta i reprodukcje z psami grającymi w pokera.

Owszem, ponieważ ludzie uwielbiają to zdjęcie – i nie bez powodu. Nie powiedziałam jednak tego na głos. Czułam tylko ulgę, że odwróciłam uwagę Kennedy’ego od mojej głupiej obsesji na punkcie Brody’ego.

Kennedy, który zatrzymał się ze swoim krzesłem dokładnie przed moim komputerem, bez pytania zamknął mój program graficzny. Zapisałam wprawdzie poprawki do zdjęć Brody’ego, ale myśl o tym, że mogłam stracić cyfrowy retusz sprawiła, że ścierpła mi skóra. A gdyby Kennedy zamknął moje pliki, zanim je zapisałam? Odetchnęłam głęboko przez nos, chcąc się uspokoić, on tymczasem przewijał listę swoich plików, szukając jakiegoś. Nie powinnam się aż tak denerwować.

Znałam Kennedy’ego od początku szkoły. Rozmawialiśmy czasem, częściej od ostatniej wiosny, kiedy to pan Oakley wybrał go na nowego redaktora naczelnego albumu, a ja zdobyłam pozycję fotografa. W tym czasie tak jakby chodziłam z moim przyjacielem, Noahem Allenem, co sprawiało, że nie mogłam być obiektem zainteresowania Kennedy’ego. Widziałam w nim tylko wysokiego chłopaka wyglądającego na więcej niż siedemnaście lat, a to z powodu długich, jasnych włosów związywanych w kucyk, ciemniejszej bródki, T-shirtów z nadrukami zespołów punkowymi i filmów niezależnych, o których nigdy nie słyszałam, oraz kolczyka w brwi.

Sawyer De Luca, zwycięzca kategorii Trafi Za Kratki, bez litości nabijał się z tego kolczyka. Ale Sawyer nabijał się ze wszystkiego i ze wszystkich. Dla mnie wystarczająco trudne było zebranie się kilka lat temu na odwagę, żeby przekłuć sobie, podziwiałam więc buntowniczą śmiałość Kennedy’ego. Myślałam, że z tego powodu jest poza moim zasięgiem.

Zaczęliśmy chodzić ze sobą jakieś pięć tygodni temu, po tym, jak spotkaliśmy się przypadkiem w centrum Tampy na przeglądzie filmów, na który przyszliśmy niezależnie od siebie. Właśnie wtedy uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Nadal wierzyłam w to z całego serca.

Brody zaczął mi się podobać tylko z powodu tego tytułu Idealnej Pary, zupełnie jakbym była szóstoklasistką, która usłyszała, że jakiś chłopak jest nią zainteresowany, i nagle sama zaczęła się nim interesować. Tyle że w ostatniej klasie powinnam być ponad takie rzeczy. Poza tym Brody nie był mną zainteresowany. Widać nasz rocznik uważał, że powinien być, ale Brody słynął z tego, że nie robi tego, co mu się powie.

– Proszę bardzo. – Kennedy otworzył swój projekt jednej ze stron z Najlepszymi, z napisem „Flirt Roku” na górze.

– Ooo, podoba mi się – powiedziałam, chociaż nie była to prawda.

Do moich zadań należało zrobienie zdjęć wszystkim zdobywcom tytułów Najlepszych do albumu. Fotografia mojej przyjaciółki Tii i jej chłopaka Willa jako Flirtu Roku była naprawdę świetna. Zamierzałam nawet dołączyć ją do portfolio, kiedy będę się starać o przyjęcie na wydział sztuk pięknych w college’u. Udało mi się uchwycić rozbawienie i zaskoczenie na ich twarzach, gdy zbliżali się do pocałunku.

Kennedy pozbawił zdjęcie wymowy, ustawiwszy je pod kątem trzydziestu stopni.

– Moim zdaniem należałoby je wyprostować – stwierdziłam, przechylając głowę. Aż zabolała mnie szyja.

– Wszystkie podręczniki i witryny poświęcone kompozycji twierdzą, że zdjęcia trzeba umieszczać pod różnymi kątami, dla rozmaitości – odparł Kennedy. – Nie każde zdjęcie w albumie musi być idealnie wyprostowane. Postaraj się myśleć niesztampowo.

Pokiwałam głową, starając się nie okazać, jak bardzo zabolały mnie jego słowa. Myślałam niesztampowo i w swoich projektach zawsze zwracałam uwagę na kompozycję. Sama też szyłam sobie sukienki, wybierając nietypowe materiały i idealnie je dopasowując. Wiele osób nie potrafiło pojąć, że chce mi się tak męczyć, ale szycie nie było aż takie trudne, od kiedy nauczyłam się posługiwać starą maszyną odziedziczoną po babci. Codziennie dobierałam do stroju jedną z trzech par okularów w stylu retro. Oprawki były warte zapłaconych za nie pieniędzy, ponieważ nosiłam je codziennie, od kiedy, jeszcze w gimnazjum, przepisano mi okulary. Dzięki nim wyglądałam mniej pospolicie. Gdyby nie okulary i mój styl ubierania się, wszyscy zapominaliby o moim istnieniu.

Obecnie mój niesztampowy wygląd i pomysłowe zdjęcia, które robiłam do albumu, sprawiały, że byłam rozpoznawana. Dlatego właśnie Kennedy zainteresował się mną, tak jak ja zainteresowałam się jego kolczykiem i spojrzeniem na kinematografię. Przynajmniej tak mi się wydawało.

Teraz miałam ochotę powiedzieć mu: „Jeśli ten układ jest taki świetny, to przechyl o trzydzieści stopni zdjęcia z klubu szachowego, a nie moje zdjęcia Najlepszych”. Powiedziałam jednak tylko ostrożnie:

– Ten układ strony wydaje mi się trochę przestarzały. Przypomina albumy z lat dziewięćdziesiątych, te z nadrukowanymi na stronach kleksami farby.

– Ja tak nie uważam. – Odwrócił się do monitora, przesunął kursor nad opcję zapisywania i energicznym kliknięciem myszy dał mi do zrozumienia, jak bardzo czuje się urażony.

Nadal się uśmiechałam, ale żołądek mi się zacisnął. Jeśli nie znajdę sposobu na zakończenie naszej kłótni teraz, przed zakończeniem zajęć z dziennikarstwa, Kennedy zacznie mnie po prostu ignorować. A wieczorem był przecież mecz futbolowy inaugurujący nowy sezon. Ja będę zajęta fotografowaniem naszej drużyny, byłam bowiem jedyną uczennicą z przepustką prasową, która pozwalała na wstęp na boisko, Kennedy za to będzie najprawdopodobniej na trybunach, razem z moim drugim byłym mniej więcej chłopakiem, Quinnem Townsendem, oraz kolegami z dziennikarstwa, i będzie półgłosem kpić z poziomu intelektualnego naszej drużyny, z całego meczu oraz z widowni. Po meczu Kenny i ja mieliśmy się spotkać z przyjaciółmi na grillu w Crab Lab, a on wtedy będzie się zachowywał tak, jakbyśmy w ogóle nie byli razem.

– Chodzi tylko o przechylenie tego zdjęcia – spróbowałam. – Reszta jest świetna, doskonałe tło i czcionka.

Bez słowa otworzył następną stronę zatytułowaną „Skazani Na Sukces”. Nie zrobiłam jeszcze zdjęcia mojej przyjaciółki Kaye i jej chłopaka Aidana, ale Kennedy już przygotował na nie miejsce. Zaznaczył puste pole i przekrzywił je, podobnie jak poprzednie zdjęcie, jakby chciał mi powiedzieć: „Wypchaj się”.

– Kiedy zamierzasz oddać resztę tych zdjęć? – zapytał jakby nigdy nic. – Za dwa tygodnie od dzisiaj mija termin wysłania tej części do drukarni.

– Wiem – odparłam niepewnie. – Ale to jest trudniejsze, niż sądziłam. To znaczy, robienie zdjęć nie jest trudne – wyjaśniłam szybko, zanim zdążył przekazać komuś część moich obowiązków. – Tylko mamy teraz mnóstwo sprawdzianów, trudno jest się urwać z lekcji. A przekonywanie części naszych kolegów, żeby przyszli o umówionej porze, przypomina próbę tresowania kotów.

– No nie, Harper! – wykrzyknął. – To jest ważne. Po prostu musisz umieć sobie zorganizować pracę.

Otworzyłam usta, ale nic nie powiedziałam. Kompletnie mnie zatkało. Byłam dumna ze swoich zdolności organizacyjnych. Kennedy powinien zobaczyć harmonogram w moim laptopie. Ułożenie grafiku sesji zdjęciowych było trudne, ale ostatecznie wyszedł mi bez zarzutu. Jeśli ludzie, którzy mieli mi pozować do zdjęć, nie przychodzili na umówione spotkanie, to czy to była moja wina? Nie mogłam ich przecież wyciągać za uszy z lekcji fizyki.

– Potrzebuję stałego dopływu tych zdjęć, żeby projektować układ stron – oznajmił Kennedy. – Nie możesz zarzucić mnie wszystkimi ostatniego dnia. Jeśli przez ciebie nie zdążymy w terminie, album będzie gotowy dopiero po zakończeniu strony. Wtedy dostaniemy go pocztą i nie będziemy mogli zbierać podpisów.

Policzki zapłonęły mi z gorąca. To, co początkowo wydawało się świetną zabawą, szybko zmieniło się w uciążliwy obowiązek. Starałam się umawiać na sesje w godzinach szkolnych, pomiędzy moimi lekcjami. W domu wybierałam najlepsze fotografie i retuszowałam je w komputerze. Ale miałam przecież także inne obowiązki. Zgłosiłam się na najbliższy poniedziałek do fotografowania miejskiego biegu na pięć kilometrów z okazji Święta Pracy. Poza tym musiałam pomagać mamie, która prowadziła pensjonat oferujący nocleg ze śniadaniem, i wymagała, żebym pomagała w jego przygotowywaniu. Nie miałam pojęcia, jak mogłabym szybciej dostarczać Kennedy’emu gotowe zdjęcia.

– Czy wszystko w porządku? – Pan Oakley podszedł do Kennedy’ego.

– Oczywiście – odparł Kennedy, a ponieważ stojący za nim pan Oakley nie widział jego twarzy, dał mi znak spojrzeniem, żebym nie narzekała. Pan Oakley na początku roku powiedział, że chciałby, by praca nad albumem przypominała pracę w prawdziwym wydawnictwie, co oznaczało, że uczniowie mają się do siebie odnosić jak podwładni do przełożonych, a nie przybiegać do niego z każdym najdrobniejszym problemem. Właśnie dlatego Kennedy miał znacznie większą władzę niż zazwyczaj miewa redaktor albumu w szkole, w której to nauczyciel przedmiotu podejmuje decyzje.

Na dobre i na złe.

Pan Oakley popatrzył prosto na mnie.

– Poradzicie sobie z tym sami?

– Tak, proszę pana. – Mój głos został zagłuszony przez dzwonek kończący lekcję.

Kiedy pan Oakley odszedł, a uczniowie zaczęli pakować książki, Kennedy znowu podjechał krzesłem bliżej do mnie i powiedział mi wprost do ucha:

– Nigdy więcej nie podnoś na mnie głosu.

Mam nie podnosić głosu? To przecież on podniósł głos i tym samym zwrócił na nas uwagę pana Oakleya.

Dzwonek ucichł.

Kennedy wyprostował się.

– Powiedz pani Patel, że nie będzie mnie przez większość lekcji – powiedział normalnym już głosem. – Zostanę tutaj i zacznę pracować nad kolejnymi stronami z Najlepszymi, skoro już wiem, że mamy kłopoty.

– Dobrze.

Kłótnia nie skończyła się tak, jak chciałam, ale przynajmniej Kennedy nie wydawał się już zły.

Zabrałam torbę i uśmiechnęłam się na widok Quinna czekającego na mnie tuż za drzwiami. Szeroki uśmiech na jego twarzy sprawiał, że ufarbowane na czarno włosy gota i metalowy kolczyk wystający z dolnej wargi wydawały się mniej groźne. Większość ludzi w szkole nie wiedziała tego, co wiedziałam ja: że tak naprawdę Quinn ma gołębie serce. Przepchnęliśmy się zatłoczonym korytarzem do klasy pani Patel.

– Podsłuchałem twoją rozmowę z Kennedym – powiedział Quinn.

– A widziałeś jego projekty? Rozumiem, że dla urozmaicenia chciałby umieścić część zdjęć pod kątem, zwłaszcza gdyby zdjęcia były nudne. Ale moje nie są.

– Zmieni zdanie, kiedy zobaczy twoje arcydzieła – zapewnił mnie Quinn. – A skoro mowa o Najlepszych, Noah powiedział, że Brody o tobie mówił.

Domyślałam się, do czego to zmierza. Noah i ja nie byliśmy w tym roku szkolnym tak blisko, ponieważ zaczęłam chodzić z Kennedym. Właściwie, gdybym codziennie na godzinie pracy samodzielnej nie sprawdzała mu prac domowych z matematyki, pewnie w ogóle byśmy nie rozmawiali. Ale zeszłej wiosny, kiedy chodziliśmy ze sobą, opowiadał mi, jak blisko przyjaźni się z Brodym. Tata Brody’ego był ich pierwszym trenerem futbolu w lidze amatorskiej, kiedy jeszcze byliśmy w trzeciej klasie. Od tamtej pory zawsze grali w jednej drużynie. Teraz Noah grał na pozycji prawego obrońcy, a jego zadaniem było chronienie Brody’ego, żeby nie został zatrzymany, zanim zdąży podać piłkę. Tak bliscy przyjaciele z całą pewnością dzielili się opiniami o dziewczynie, z którą jeden z nich został połączony w Idealną Parę.

Brody na pewno powiedział Noahowi, że takie połączenie nas jest absurdalne. Z pewnością nie przyszłoby mu do głowy tracić czasu na taką kujonkę jak ja. Powinnam wyjaśnić Quinnowi, że o cokolwiek chodzi, nie chcę tego wiedzieć, a jednak usłyszałam własne pytanie:

– Co takiego Brody o mnie mówił?

– Wczoraj na treningu – powiedział Quinn – Brody powiedział, że nie bylibyście Idealną Parą. Bylibyście Idealnym Bara-Bara. Potem wyraził zachwyt nad twoim tyłkiem.

– Ooo! – Spodobało mi się, że Brody zauważył moje ciało i chciałby uprawiać ze mną seks. Błyskawicznie jednak uświadomiłam sobie, że powinnam czuć się tym dotknięta. Zamieniłam więc „Ooo!” w bardziej stosowne: – Fuuuuj! Nie powinien tak żartować. Ktoś na pewno powtórzy to Kennedy’emu.

– No tak, ale… – Quinn spojrzał na mnie z ukosa. – Obchodzi cię to, zwłaszcza po tym, jak Kennedy właśnie cię potraktował? Dlaczego mu się nie postawiłaś?

– Kennedy miał trochę racji. Potrzebuje moich zdjęć Najlepszych. Jeśli nawalę z terminem, a przeze mnie on nawali, to nie będzie miało znaczenia, dlaczego tak się stało. Żadne usprawiedliwienia tego nie naprawią. Nie chciał, żebym się z nim kłóciła podczas lekcji, ponieważ panu Oakleyowi by się to nie podobało.

Znaleźliśmy się pod drzwiami klasy pani Patel i zatrzymaliśmy się, żeby dokończyć rozmowę. W sali był już bowiem Sawyer, a Sawyer i prywatna rozmowa wykluczali się nawzajem.

Quinn położył mi rękę na ramieniu, co Kennedy robił rzadko.

– Ja dostatecznie długo przejmowałem się tym, co pomyślą inni. Dzisiaj zamierzam z tym skończyć.

Skinęłam głową. Quinn na koniec lekcji zamierzał ogłosić coś ważnego.

– Chodź ze mną – powiedział. – Wyjdź na światło. Przestań się martwić tym, jak to będzie wyglądało.

Zmarszczyłam brwi.

– Nie jesteśmy w podobnej sytuacji, Quinn. A ja zawsze się przejmuję tym, jak coś może wyglądać.

– Pożałujesz tego. – Odwrócił się na obcasie glanów i zniknął w klasie.

Zakłopotana zmarszczyłam brwi i patrzyłam na powoli pustoszejący korytarz oświetlony wpadającym przez okna słońcem. Ostatnia klasa miała być najlepszym okresem mojego życia. Dwa tygodnie temu niepokoiłam się tylko zleceniami fotograficznymi i byłam podekscytowana tym, że jakiś przystojny gość, z którym nigdy bym nie chodziła, zażartował o przespaniu się ze mną.

Przed sąsiednią klasą pana Franka stała Tia opierająca się o szafki. Will pochylał się nad nią i mówił coś z uśmiechem. Roześmiała się. Cieszyło mnie, że na początku tego tygodnia postanowili wreszcie być razem. Po trudnych początkach Will wydawał się lepiej przystosowany do otoczenia po przeprowadzce z Minnesoty. A Tia, wieczna komediantka, wreszcie była naprawdę szczęśliwa.

Tia zauważyła, że ich obserwuję, i musiała odczytać wyraz mojej twarzy. Wysunęła współczująco dolną wargę.

Potrząsnęłam głową – „nic się nie stało” – i weszłam do klasy pani Patel.

– Cześć, moja dziewczyno. – Brody uśmiechnął się do mnie szeroko, kiedy szłam przejściem między ławkami. Jego zielone oczy były jasne, ale mimo mocnej opalenizny dawało się dostrzec pod nimi cienie. Zawsze miał podkrążone oczy. W przedszkolu mama zastanawiała się nawet na głos, czy śpi on dostatecznie dużo. W gimnazjum chłopaki nazywali go żartem narkomanem. Teraz te cienie już stały się częścią jego, stałym świadectwem trudnego i burzliwego życia – także romantycznego. Uniósł do mnie dłoń zaciśniętą w pięść.

Stuknęłam w nią pięścią.

– Cześć, mój chłopaku.

To, jak zareagowaliśmy na przyznany nam tytuł, podkreślało tylko głęboką różnicę między nami i to, jak niedoskonałą bylibyśmy parą. Ja bez końca zastanawiałam się, co takiego zobaczyli w nas koledzy, że uznali, iż pasowalibyśmy do siebie, chociaż nie zdradziłabym się z tym nawet przed Tią czy Kaye. Brody za to nazywał mnie swoją dziewczyną i traktował to jak świetny żart. To „Cześć, moja dziewczyno” i stuknięcie pięściami trwało już od dwóch tygodni. Za każdym razem obawiałam się, że ktoś powie wreszcie o tym Kennedy’emu. Z pewnością pokłóciłby się z tego powodu ze mną, uznałby, że flirtuję za jego plecami. Brody tymczasem nie przejmował się chyba tym, że ktoś doniesie jego dziewczynie, Grace. Pewnie dlatego, że pomysł, bym miała zagrażać ich związkowi, był zwyczajnie nieprawdopodobny. Chociaż – i ta myśl czasem nie dawała mi spać w nocy – Brody nigdy nie nazywał mnie swoją dziewczyną ani nie stukał się ze mną pięścią, jeśli w pobliżu byli Grace lub Kennedy. Teraz też poza d

Uznałam, że jeśli Brody naprawdę posunął się do powiedzenia mojemu byłemu chłopakowi, co miałby ochotę ze mną robić, gdybyśmy byli naprawdę sami, to zaczynał się za bardzo spoufalać.

Rzuciłam torbę koło swojej ławki.

– Czy mogłabym z tobą porozmawiać? – zapytałam cicho i skinęłam w stronę końca klasy.

Uniósł brwi, jakby wiedział, że ma kłopoty – ale tylko na moment.

– Jasne.

Zerwał się energicznie, co sprawiło, że nogi jego ławki zgrzytnęły po podłodze. Cztery osoby w rzędzie obok jęknęły i zasłoniły uszy rękami.

Podszedł ze mną w puste miejsce za ostatnią ławką, obok regałów. W blasku słońca wpadającego przez okno zauważyłam, że ma lekko obrzmiałą dolną wargę i ledwie widoczny siniak na szczęce. Najwyraźniej dostał od innego futbolisty albo od poirytowanej dziewczyny. Oparty o ścianę, ze splecionymi ramionami, wyglądał znowu, jak zawsze zresztą, na niewyspanego amatora heroiny. Omal się nie roześmiałam, ponieważ był taki przystojny i wpakował się w kłopoty, bo powiedział coś tak głupiego. Tyle tylko, że osobą, o której to powiedział, byłam ja.

– Słyszałam, że mówiłeś o mnie na treningu – zaczęłam.

Spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami. Nie byłam pewna, czy był przerażony, że się dowiedziałam, czy też udawał przerażenie. Jednakże nic nie odpowiedział, tylko przyglądał mi się niepewnie.

– Co będzie, jeśli Grace się dowie? – zapytałam.

Wzruszył leciutko ramionami i dalej mnie obserwował, jakby w ogóle nie zastanawiał się nad tym i nieszczególnie go to obchodziło.

Cóż, było jednak coś, co mnie obchodziło.

– A co będzie, jeśli Kennedy się dowie?

Rozdział 2

TYM RAZEM, ZAMIAST WZRUSZYĆ RAMIONAMI, uniósł je nad głową i splótł dłonie na karku. Wiedziałam jednak, że nie popisuje się przede mną. Przystojni sportowcy prężyli potężne mięśnie trójgłowe przed czirliderkami takimi jak Grace, a nie przed takimi przynętami na kujony jak ja. Mnie Brody zamierzał przekazać coś w rodzaju: „Jeśli Kennedy się do mnie przyczepi, rozgniotę go jak robaka”.

– Brody! – jęknęłam sfrustrowana, tak jak robiłam to, podobnie jak inne dziewczynki, jeszcze w przedszkolu, kiedy usiłował pomalować nam nosy czerwoną farbą.

Przestał się popisywać mięśniami. Wyciągnął prosząco ręce.

– Przepraszam, Harper. Nie chciałem. Znasz mnie, czasem gadam, co mi ślina na język przyniesie. Dobra, zawsze tak gadam. Chłopaki z drużyny pytały mnie o tych Najlepszych. W futbolu, jeśli ktoś cię pyta o uczucia, odpowiadasz sprośnym żartem.

– Rozumiem. Czyli to, co powiedziałeś chłopakom, było bardziej obraźliwą i osobistą wersją „poleciałbym na nią”?

Uśmiechnął się i wskazał mnie palcem.

– Tak.

Spróbowałam jak najlepiej naśladować dupków z jego drużyny.

– „Poleciałbym na to coś”.

Poklepał mnie po głowie, prawdopodobnie niszcząc starannie ułożony kok francuski.

– Chłopaki całkiem cię lubią. Pomysł, że mogłabyś chodzić z takim idiotą jak ja, uważają za komiczny. Dlatego będą się ze mną drażnić, a ja będę odpowiadać sprośnymi żartami. Po prostu uprzedzam cię.

– Zamierzasz też dalej dodawać te uwagi o moim tyłku?

Poruszył brwiami.

– Niech będzie – powiedziałam, kiedy dzwonek rozpoczął godzinę pracy samodzielnej. Aby podtrzymać pozory, że mnie także myśl o nas razem wydaje się komiczna, zmieniłam temat na niezobowiązujący.

– Jesteś gotowy do dzisiejszego meczu?

Miałam nadzieję, że nie udzieli mi obszernej odpowiedzi, której nie zrozumiem, i nie zmusi mnie do ujawnienia ignorancji w sprawach związanych z futbolem. Nigdy nie interesowałam się sportem. W ciągu ostatnich kilku dni pan Oakley urządził mi przyspieszony kurs wiedzy, której nie nabyłam w czasach, kiedy chodziłam z Noahem, więc poznałam zasady na tyle, żeby móc złapać najważniejsze zagrywki w obiektyw aparatu. Przynajmniej na to liczyłam.

Byłam jednak ciekawa, jak Brody’emu szło na treningach i jak radził sobie z presją, jaką musiał odczuwać przed meczem. W ostatnim czasie kilka razy znajdowałam się w tłumie gości na imprezach organizowanych w jego domu, ale nigdy nie przeprowadziliśmy czegoś, co nazwałabym szczerą rozmową. O jego karierze futbolowej wiedziałam więcej z lokalnej prasy niż od niego. Gdybym potrafiła spojrzeć na mecz jego oczami, pomogłoby mi to zrozumieć perspektywę najpopularniejszego rozgrywającego i uwiecznić ją w albumie.

Poza tym sprawiało mi przyjemność to, jak na mnie patrzył. Może i miałam chłopaka, może i on miał dziewczynę, a pomysł, że w jakichkolwiek okolicznościach mielibyśmy być razem, istotnie mógł być komiczny, ale chciałam jeszcze przez chwilę utrzymać jego uwagę.

Znowu wyciągnął ramiona nad głową. Siedziałam tak blisko, że trudno mi było oszacować, o ile jest ode mnie wyższy, ale cały czas o tym pamiętałam. Potem ułożył się na ławce ze splecionymi ramionami, opuścił głowę i zamknął oczy.

– A czy nie wyglądam, jakbym był gotowy?

Koniec rozmowy.

Pani Patel usiadła w fotelu na froncie klasy i wyciągnęła z szuflady biurka stos papierów. Ludzie, którzy jeszcze krążyli po sali, zajęli swoje miejsca, wyciągnęli książki z plecaków albo tak jak Brody ułożyli się do drzemki. Pani Patel mówiła, że nie obchodzi jej, co robimy podczas pracy samodzielnej, jeśli tylko hałas pozostaje na poziomie stłumionego szmeru.

Udawałam, że sprawdzam pracę domową z matematyki dla Noaha, podczas gdy tak naprawdę starałam się zebrać na odwagę i poprosić Brody’ego o wspólne zdjęcie do albumu.

Wisiał nade mną termin. Wybranie najprostszego rozwiązania byłoby najrozsądniejsze – powinnam umówić się z nim na dziedzińcu szkoły, gdzie spotykałam się z większością Najlepszych, ustawić statyw i wybrać prosty program automatycznych zdjęć, a potem ustawić się w kadrze, zanim otworzy się migawka. Ale to nie byłoby słodkie. Nie byłoby oryginalne. Nie nadawałoby się do portfolio, którego potrzebowałam, by dostać się na wydział sztuk pięknych w college’u jesienią przyszłego roku.

I nie pozwoliłoby mi przebywać w pobliżu Brody’ego tak długo, jak bym chciała.

Oderwałam wzrok od zadania numer 5 w pracy domowej Noaha i popatrzyłam na tył jego krótko ostrzyżonej głowy. Jeśli tutaj zacznę rozmowę o zdjęciach, Noah z pewnością mnie usłyszy. Jeśli powiem jedno nieostrożne słowo i zdradzę, że dziwaczne połączenie mnie w parę z Brodym sprawiło, że się nim zainteresowałam, Noah bez wątpienia natychmiast poinformuje o tym całą szatnię męską. A to z całą pewnością dotrze do Kennedy’ego. Noah nie potrafił trzymać języka za zębami, zwłaszcza jeśli chodziło o sprawy innych ludzi. Gdyby to była jego sprawa, nie pisnąłby ani słowa. Jeśli moja – nie mogłam na to liczyć.

Przed Noahem siedział Quinn. On także by wszystko usłyszał. Nie roznosił plotek tak jak Noah, ale gdyby Brody mnie czymś uraził, Quinnowi byłoby przykro z mojego powodu. A to byłoby jeszcze gorsze.

Natomiast przed Brodym siedział Sawyer. O ile wiedziałam, nie był na mnie szczególnie cięty, ale gdyby usłyszał moją prośbę, powtarzałby tę historyjkę w jak najzabawniejszy sposób, co zamieniłoby moje życie w piekło. Sawyer taki już był. Niewykluczone jednak, że spał. Platynową głowę oparł na rękach i nie ruszył się, od kiedy weszłam do sali. Jego pierwszym dokonaniem jako szkolnej maskotki – podczas meczów przebierał się za prawie dwumetrowego pelikana – było zjednoczenie uczniów w słusznej sprawie po tym, jak w zeszły poniedziałek zemdlał z powodu udaru cieplnego podczas treningu na boisku futbolowym. Teraz najprawdopodobniej odpoczywał przed debiutem na dzisiejszym meczu.

To by znaczyło, że przynajmniej on prześpi to, co powiem Brody’emu. Jeśli chodziło o Noaha i Quinna, być może Quinn miał rację: najwyższy czas, żebym przestała się martwić tym, jak coś będzie wyglądać w oczach innych. Raz jeszcze powtórzyłam w myślach to, co zamierzałam powiedzieć Brody’emu: „Musimy zrobić nasze zdjęcie do albumu jako zwycięzcy w kategorii Byliby Idealną Parą oraz: A może spotkamy się po szkole? Tak jakbyśmy byli na randce. Będziemy parą, łapiesz dowcip? Oczywiście to nie będzie prawdziwa randka. Nie chcemy, żeby Kennedy i Grace się na nas wściekli!”. Czułam się, jakbym miała zamiar zaraz skoczyć w przepaść, ale odetchnęłam głęboko i odwróciłam się do Brody’ego.

Zasnął. W ciągu trzydziestu sekund, jakich potrzebowałam, żeby się przygotować psychicznie do tej rozmowy. Jego ramiona się rozluźniły, ciało unosiło się i opadało w rytm głębokich, równych oddechów. Byłam zdumiona, że potrafi się tak odprężyć w pełnej gwaru klasie – ale on nie był kujonką, która ma nerwy napięte jak postronki tylko dlatego, że popularny rozgrywający znajduje się na wyciągnięcie ręki.

Z westchnieniem odwróciłam się do przodu i znowu skrzyżowałam nogi pod ławką.

– Aż tak źle? – Noah odwrócił się i spojrzał na mnie. – Wydawało mi się, że raz wreszcie rozumiem coś z tego działu.

– Nie, przepraszam. Dopiero zaczęłam. – Znowu pochyliłam się nad jego pracą domową, porównując odpowiedzi z moimi.

Po chwili moje spojrzenie znowu uciekło w stronę Brody’ego. Jego przystojna twarz z wydatnymi kośćmi policzkowymi i wyrazistymi ustami była niewidoczna. Pod tym kątem widziałam tylko czubek jego głowy, przydługie ciemnoblond włosy opadające na twarz i umięśnione przedramię, napinające rękaw obcisłej sportowej koszulki. Jak zawsze miał na sobie długie sportowe szorty i klapki. Czasami w najzimniejszy dzień roku (choć trzeba przyznać, że tutaj nie był on aż tak zimny) zakładał jeszcze bluzę od dresu. Od czasu gimnazjum chodziliśmy razem na różne zaawansowane kursy, ale to, jak się ubierał, zawsze sprawiało, że wyglądał, jakby zabłądził, idąc do sali gimnastycznej. Taki właśnie był Brody: uśmiechnięty, nieporządny, z zupełnie innego świata niż ja.

Dwadzieścia minut później skończyłam sprawdzać pracę domową Noaha. Miałam nadzieję, że wystarczy mi czasu, żeby dokończyć pytania z angielskiego, dzięki czemu nie musiałabym zabierać podręcznika do domu. Moje rozmyślania przerwała pani Patel.

– Można prosić wszystkich o uwagę? Zanim pójdziecie na lunch, Quinn i Noah mają wam coś do powiedzenia.

Sawyer powoli się poruszył i podniósł jasną głowę. Brody nie był zdolny nawet do takiego wysiłku. Dalej opierał głowę na rękach, ale przekrzywił ją tak, żeby coś widzieć. Wiedziałam, że zaraz usiądzie prosto. Na pewno wiedział, co się ma wydarzyć. Położyłam rękę na plecach Noaha, kiedy wstawał. Odwrócił się i uśmiechnął się do mnie nerwowo, a potem on i Quinn przeszli między ławkami i stanęli przed biurkiem pani Patel.

– My… – zaczął Noah, a potem zaplótł muskularne ramiona. Był Afroamerykaninem o skórze tak ciemnej, że świetlówka nad jego głową uwydatniała rzeźbę jego mięśni, jakby był superbohaterem z komiksów. Miał także opanowany do perfekcji groźny grymas futbolisty, którym zastraszał innych zawodników, ale teraz go nie wykorzystywał. Dziwnie było widzieć go zdenerwowanego. Popatrzył na Quinna.

– Tik-tak – odezwała się pani Patel. – Dzwonek zaraz zadzwoni. Lepiej się pospieszcie.

Quinn zacisnął dłonie w czarnych skórzanych rękawiczkach bez palców, będących dziwnym dodatkiem do stroju w czasie upałów na Florydzie. Przeczesał dłońmi czarne włosy. W końcu wybuchnął:

– Noah i ja chodzimy ze sobą.

W sali zapadło milczenie. Było tak cicho, że słyszeliśmy dobiegający z sąsiedniej klasy głos pana Franka. Miałam ochotę uderzyć pięścią w ścianę, żeby go uciszyć, ale kręciło mi się w głowie. Nagle uświadomiłam sobie, że po prostu wstrzymywałam oddech.

Brody zaczął bić brawo.

Klasa wybuchła owacją. Odetchnęłam i także zaczęłam bić brawo, coraz mocniej i mocniej, gdyż z moich barków znikał ciężar, jaki dźwigałam przez ostatni rok. Okropnie się denerwowałam, kiedy najpierw Quinn, a później Noah powiedzieli mi o swojej orientacji. Pozytywna reakcja na ich oficjalny coming out była wspaniałą wróżbą na przyszłość.

Drzwi otworzyły się i stanął w nich Kennedy. Ze zdumieniem popatrzył na hałaśliwą salę, a potem na Noaha i Quinna. Pani Patel bez słowa wskazała mu pustą ławkę przy drzwiach, polecając zająć miejsce, chociaż chciał przejść na tył i usiąść za mną. Kiedy zdjął plecak i usiadł, Noah półgłosem wyjaśnił mu przyczynę zamieszania:

– Jesteśmy gejami.

Kennedy zrobił się intensywnie czerwony.

Nie takiej reakcji się po nim spodziewałam. Był zawsze dumny ze swojego braku uprzedzeń, więc myślałam, że wyrazi uprzejme poparcie albo w ogóle nie zareaguje.

Brawa ucichły, a Noah odchrząknął.

– Część z was może się zastanawiać „Dlaczego teraz?”. Prawda jest taka, że zostaliśmy… – Popatrzył na Quinna. – Zmuszeni?

– Nakłonieni? – podsunął Quinn.

– Zasugerowano nam jednoznacznie, że powinniśmy wam o tym powiedzieć – oznajmił Noah. – Kiedy kilka tygodni temu głosowaliśmy na Najlepszych, wpisałem siebie i Quinna w kategorii Byliby Idealną Parą. Myślałem, że samorząd szkolny potraktuje to jak żart. To właściwie były tylko moje marzenia, nie wiedziałem nawet, czy Quinn jest gejem.

Quinn położył rękę w rękawiczce na ramieniu Noaha.

– Ja zrobiłem to samo. Wtedy dyrektorka wezwała nas obu do gabinetu i powiedziała, że jeśli mamy coś do powiedzenia szkole, to nie ma nic przeciwko, ale mamy przestać się zachowywać pasywno-agresywnie i mamy to zrobić w taki sposób, żeby nie przeszkadzać w lekcjach.

Zaprzyjaźniona ze mną Chelsea podniosła rękę.

– Wydawało mi się, że głosowanie było tajne. Skąd pani Chen wiedziała, że to wasze głosy?

– Bo jest upiorną babą? – powiedział Quinn.

– Uważaj na słowa – odezwała się pani Patel.

– Jest naprawdę stara – stwierdził Noah, patrząc kątem oka na panią Patel. – Pamiętacie, zawsze nam powtarza na apelach, że nic się przed nią nie ukryje.

Pani Patel przygryzła wargi i starała się nie roześmiać.

– Nieważne – powiedział Quinn. – Postanowiliśmy więc, że zrobimy to na tej lekcji, ponieważ chcieliśmy powiedzieć o tym w obecności osób, które nas najbardziej wspierały. – Położył rękę na sercu. – W moim przypadku była to Harper.

– Ooooch! – Chór dziewczęcych głosów, jaki się rozległ, dokładnie oddawał moje uczucia. Starałam się wspierać Quinna, tak jak mogłam, ale nie spodziewałam się, że podziękuje mi przy całej klasie.

– W moim przypadku – odezwał się Noah – to byli Harper i Brody.

– Brody! Łeee! – wrzasnął sprośnie Sawyer.

Brody trzepnął go w tył głowy.

Sawyer odwrócił się i zamachnął na Brody’ego, który odchylił, robiąc unik.

– Chcieliśmy także powiedzieć o tym w obecności Sawyera – oznajmił Noah. – Żeby go zaskoczyć, zanim zdąży przygotować sobie odpowiednie dowcipy.

– Ooooch – powiedziała klasa. Wszyscy patrzyli teraz na Sawyera. Rzadko się zdarzało, żeby komuś udało mu się dociąć.

Quinn ciągnął dalej:

– Poza tym, oczywiście, Sawyer reprezentuje naszą klasę w samorządzie szkolnym i będzie mógł w naszym imieniu przekazywać skargi, jeśli zdarzy się coś nieprzyjemnego.

Sawyer skinął głową. Wyraźnie traktował swoją pozycję serio. Byłam zaskoczona tak samo jak wszyscy, kiedy na początku roku zgłosił się jako przedstawiciel do samorządu szkolnego. Wybraliśmy go, ponieważ nie było innych kandydatów. Ale miło było teraz wiedzieć, że wstawi się za Noahem i Quinnem, jeśli będą tego potrzebować.

– I tak nic nie mam – mruknął. – Dobry materiał potrzebuje czasu.

– Właśnie – odparli jednocześnie Noah i Quinn.

Ich przemowa najwyraźniej dobiegała końca. Zanim ktoś zdążył zadać im jakieś pytanie, zawołałam:

– Babeczki!

– Babeeeeczki! – Ucieszyło się kilka osób.

Kiedy wyszłam z ławki, Brody uśmiechnął się do mnie.

– Zrobiłaś babeczki z okazji coming outu?

– Tak. Zaczekaj, aż je zobaczysz.

– Potrzebujesz pomocy?

– Nie, dziękuję.

Upiekłam tylko jedną porcję, dwadzieścia cztery sztuki, a pudełko schowałam na końcu sali, pod ogromnym, złożonym plakatem z układem okresowym pierwiastków. Byłam w połowie drogi, kiedy uświadomiłam sobie, że właśnie pozbawiłam się niewinnej wymówki, by zrobić coś razem z Brodym. Kiedy chodziło o chłopaków, łapałam naprawdę powoli.

Stał teraz koło ławki i przeciągał się. Wyjęłam pudełko i podałam mu je.

– To znaczy, tak – powiedziałam. – Potrzebuję pomocy. Możesz to otworzyć na biurku pani Patel?

– Jasne. Co zamierzasz… Aha.

Wyjęłam z kieszeni aparat fotograficzny – ten mały, który zawsze ze sobą nosiłam, żeby nigdy nie stracić dobrego ujęcia.

– Uśmiech proszę – powiedziałam do Brody’ego.

– Babeczki! – Podniósł je do góry.

Z rozpaczą uświadomiłam sobie, że znowu będzie to zabójcze zdjęcie. Brody był aż za bardzo fotogeniczny. Chciałam, żeby do albumu trafiły moje najlepsze prace, ale nie mogłam sobie przecież pozwolić na dodawanie jego zdjęcia na każdej stronie.

Czekając, aż zaniesie babeczki na przód sali, zrobiłam jeszcze kilka niepozowanych fotek. Potem ustawiłam pod tablicą Quinna i Noaha, żeby zrobić im pamiątkowe zdjęcie, na którym mi naprawdę zależało. Nachylili do siebie głowy i podnieśli babeczki. Użyłam do ich upieczenia tęczowych papilotek, a każda była zwieńczona plastikową tęczą i wyciętym zdjęciem któregoś z uczniów naszej z klasy. Kiedy przyjrzeliśmy się w trójkę obrazkowi na podglądzie i uśmialiśmy się z tak klasycznego ujęcia, schowałam aparat i sięgnęłam do pudełka po babeczkę z moim zdjęciem.

Brody podniósł swoje ciastko, jakby czekał na mnie, nim je ugryzł.

– Dlatego wczoraj biegałaś po klasie i robiłaś wszystkim zdjęcia?

– Tak.

Poza tym to był jeszcze jeden powód, żeby zrobić zdjęcie właśnie jemu.

– Pomyślałam, że jeśli zrobię babeczki i umieszczę na nich zdjęcia, sprawię, że wszyscy wezmą udział w tym wydarzeniu i będą mniej skłonni do gadania czegoś paskudnego w stołówce.

– Sprytne – przyznał. – Musimy zjeść swoją babeczkę?

– Tak, taki był plan.

– Bo jakiś facet na pewno zapyta, czy mógłby schrupać twoją babeczkę, Harper.

Omal nie zadławiłam się lukrem. Przełknęłam, zanim odpowiedziałam.

– Domyślałam się, że Sawyer może coś takiego powiedzieć. Zrobiłam serię ćwiczeń oddechowych i poradzę sobie z tym.

– Sawyer nie jest jedyną osobą, która ma kosmate myśli. – Brody polizał lukier. Obserwowałam jego usta.

Sawyer podszedł do nas, wpychając do ust resztę babeczki.

– Quinn – zawołał. – Czy ty przypadkiem nie chodziłeś w zeszłym roku z Harper?

– Zaczyna się. – Quinn przewrócił oczami. Gruba czarna konturówka sprawiała, że białka jego oczu były jeszcze wyraźniej widoczne.

– A ty, Noah – ciągnął Sawyer. – Czy nie chodziłeś z Harper tej wiosny?

– Odpieprz się, De Luca – odpowiedział Noah na tyle cicho, żeby nie usłyszała go stojąca przy oknie pani Patel.

– Co nam to mówi o facecie, z którym teraz chodzi Harper? Jak mu tam, ten z takim superanckim kolczykiem? – Sawyer kilka razy pstryknął palcami w pobliżu Kennedy’ego, który nie ruszył się ze swojego miejsca przy drzwiach. – Nie mogę sobie przypomnieć, jak się nazywa.

– Tylko na to wpadłeś? – zapytał Brody.

– Nie miałem czasu na nic więcej! – zaprotestował Sawyer. – A ty lepiej uważaj z tą Idealną Parą, Larson. Harper wyraźnie umie się rozprawiać z facetami.

– Mam pomysł, co zrobię z tobą na wuefie – powiedział Brody. – Powiedzieć teraz, czy wolisz mieć niespodziankę?