Mateusz Gąszcz

Wózek

Fotograf Paweł Piekarski

© Mateusz Gąszcz, 2024

© Paweł Piekarski, fotografie, 2024

Tomasz Gawroński, samotny śledczy pragnący szczęścia w miłości, od lat zmaga się z przypadkowymi romansami. Jednak jego życie ulega zmianie, gdy w jednym z klubów dochodzi do brutalnego morderstwa kobiety, a z czasem odkrywane są kolejne ofiary.

Gawroński staje w obliczu tajemniczego mordercy, którego musi schwytać za wszelką cenę. Wraz z postępami śledztwa odkrywa tajemnice, które prowadzą go do mrocznego labiryntu zaplanowanej precyzyjnie zbrodni. Uwaga: Książka przeznaczona dla osób dorosłych

ISBN 978-83-8369-218-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

I

Zapowiada się kolejny ponury i nudny dzień. Kilka włamań, pobicie, pewnie jakiś awanturujący się pijaczyna — pomyślałem zaraz po przebudzeniu, stawiając stopy na podłodze. Ile bym dał, żeby tamtego dnia właśnie tak było. Wziąłem do ręki telefon, który leżał na szafce obok mojego łóżka. Była 07:00 rano, 22.04.2015 roku.

Spojrzałem leniwym wzrokiem na nie do końca zasłonięte okno w mojej sypialni. Padał deszcz, było jakoś ciemno i ponuro, porównując do ostatnich dni. Wiatr niemiłosiernie kołysał gałęziami drzew, które w niewielkim, bo niewielkim stopniu, ale rosły tuż pod moim blokiem. Jeszcze ten stukot kropli obijających się o szybę powodował, że w głowie zacząłem zadawać sobie pytanie, gdzie postawiłem wczoraj auto? Z odpowiedzią jednak postanowiłem chwilę poczekać.

Pierwsze kroki po przebudzeniu zawsze kieruję do kuchni, żeby wstawić wodę na kawę. Zanim jednak się zagotuje, idę do łazienki wysikać się, umyć i najważniejsze — szczotkowanie zębów. Nienawidzę mieć ich nieumytych. Te kilkadziesiąt ruchów szczoteczką z rana jest dla mnie o wiele bardziej pożądane od kawy. Zaraz po jej wypiciu, oczywiście szczotkuję jeszcze raz, to takie moje małe zboczenie — czyste zęby. Zanim wyjdę z łazienki po tym całym rytuale mycia, jeszcze spoglądam w lustro. Widzę wówczas swoją parszywą gębę. Szatynowe włosy, brązowe oczy, nieduży nos. W sumie, nie jestem taki brzydki — pomyślałem tego dnia i roześmiałem się do siebie. Przeciętny mężczyzna, który wiedzie przeciętne życie. Zaraz przed wyjściem do pracy podszedłem jeszcze z gorącym kubkiem kawy do okna. Termometr, na którym zawiesiłem się na chwilę, wskazywał 8 stopni Celsjusza. Patrząc na to, co dzieje się za oknem, śmiało stwierdziłem:

— Kurwa, chyba na minusie — powiedziałem z nienawiścią do takiej aury.

Lubiłem czasem pomruczeć coś na głos, zakląć, czy też wypowiadać jakiś ciąg sentencji. Jakoś łatwiej mi się wtedy myślało, a może po prostu bzikowałem z tej wieloletniej samotności. Niby ciągle ktoś się kręcił w moim życiu — współpracownicy, przypadkowe kobiety, pseudo-rodzina, jednak i tak to uczucie braku kogoś z emocjonalną więzią nie opuszczało mnie.

Włączyłem telewizor, żeby przez chwilę zobaczyć jakimi historiami mnie uraczy to kwadratowe pudło. Na ekranie pojawił się stary, dobry serial kryminalny „Columbo”. Zawsze fascynowało mnie, jak jeden detektyw może rozwiązać tyle ciekawych zagadek kryminalnych. Niestety, w ciągu ostatnich pięciu lat, miałem jeden przypadek, który to zmusił mnie do większego wysiłku. Była to sprawa zabójstwa pewnej czterdziestoletniej kobiety. W tym wyśmiewanym i przewidywalnym mieście rzadko do rozwiązania były prawdziwe zagadki zabójstw. Pobicia za to były na porządku dziennym, rutyną. Sławetny Radom, tak wyśmiewany z powodu chytrej baby, czy „obleganego” lotniska, ech…. Tak naprawdę lubię to miasto. Przyjęło się, że ludzie z Radomia są zacofani, mało tolerancyjni, są homofobami, czy innymi „fobami”. Żyjąc tu, mieszkając, subiektywnie stwierdzam, że to przeszłość. Teraz radomianie to tolerancyjni ludzie, otwarci na innych, bardziej weseli i to w sumie jako jedyne w tym mieście mnie wkurwia. Wolałem jak ludzie byli bardziej zamknięci, mniej szczęśliwi, wtedy jakoś ja byłem bardziej.

Pamiętam do dzisiaj ofiarę, panią Magdalenę, która miała zadanych około dwudziestu ciosów nożem, co natychmiastowo wskazywało na działanie w afekcie. Pierwsza myśl była oczywista — sprawcą mógł być mąż. Szybko jednak dowiedziałem się, że on tego dnia był coś ponad trzysta kilometrów dalej na konferencji, a w toku sprawy wyszło nagranie, na którym pije na umór, w towarzystwie pięćdziesięciu świadków. Dawało mu to, bądź co bądź, alibi.

Druga myśl, włamanie. Tylko co to za włamanie, gdzie nie ma jego śladów. Dobra, mogła otworzyć drzwi i wtedy wepchnęli ją do domu, ale oprócz kuchni, gdzie znaleziono ciało, nie było w żadnym innym pomieszczeniu śladów walki. Co więcej, wykluczając tę teorię, dom nie wyglądał na splądrowany. Przecież nie posprzątaliby po sobie, chyba, że wiedzieli czego i gdzie szukać.

Przez trzy miesiące nie mieliśmy żadnych poszlak, a zdążyliśmy już zebrać z lokalnych sklepików, monitoringu miejskiego i okolicznych stacji wszystkie nagrania. Przesłuchaliśmy kilkanaście osób błąkających się na tych nagraniach, ale finalnie okazało się że nie miały nic wspólnego z tą sprawą. Jednak jeden, jedyny facet, który wyszedł znikąd, zwrócił moją uwagę. Zataczający się pijaczyna z narzuconym na głowę kapturem był nie do zidentyfikowania. Pomimo moich licznych umiejętności dedukcji nigdy bym nie pomyślał, że ten facet to właściwy trop. Maszerował od jednego krańca chodnika do drugiego, kilkukrotnie upadając na tych niecałych pięćdziesięciu metrach, które obejmowała kamera. Nie chciało się wierzyć, że przed kimś tak pijanym nie da się obronić. Po obejrzeniu, po raz chyba dwudziesty wszystkich nagrań, w momencie upadku tego mężczyzny udało mi się zobaczyć, jak turla się jakiś przedmiot i znika w miejscu, którego nie dostrzeże kamera. Nie miałem wówczas żadnej innej poszlaki, dlatego też postanowiłem, że przejdę omawiany fragment chodnika. Nie znalazłem tam nic ciekawego — jakieś papierki po batonach, trochę liści, poza tym w miarę czysto, ale czego się spodziewałem po takim czasie.

Kolejnego tygodnia postanowiłem udać się do męża owej denatki. Mogę śmiało stwierdzić, że w czasie śledztwa zacząłem gościa lubić. Opowiedziałem Marcinowi o toku śledztwa, wyznając prawdę o tym, że nic nie mamy. Trochę porozmawialiśmy o sporcie, pogodzie i polityce, a wówczas do pokoju weszła jego dwunastoletnia córka, trzymając paczkę w ręce, i powiedziała:

— Tato, przyszedł Twój nowy telefon.

— Dziękuje Ci Haniu.

— Widzę, że ma Pan dobry gust — skwitowałem, odnosząc się do modelu telefonu.

Odpowiedział, że bardzo się cieszy, bo pozbędzie się wreszcie starego „rumpla”, którego miał w zastępstwie. Jego „lepszy” telefon zagubił feralnej nocy podczas nocnej imprezy po szkoleniu. Znacie pewnie to uczucie, gdy nagle w głowie pojawia się przeczucie, któremu nie można się oprzeć i dopóki ktoś nie uwolni tej myśli, ciągle o tym myślisz. Na szczęście ja nie potrzebowałem na to wiele czasu. Po kilku minutach skrzyneczka z przeczuciem się otworzyła. Przeprosiłem grzecznie, że mój czas na pogawędki właśnie minął i czym prędzej wyszedłem. W biurze raz jeszcze przejrzałem nagranie, na którym widać tego pijaczka. Przy uważniejszym się przyjrzeniu i kilkukrotnym przybliżeniu udało mi się dostrzec, że przedmiot, który zawędrował za kadr, to mógł być telefon. Nagranie oczywiście nie poprawiło się jakościowo, i ciężko było stwierdzić, kim ten człowiek jest. Pojawiło się pytanie dodatkowe, jedno po drugim. Czy to był jednak on, mąż? To on pozbawił swoją żonę życia? Postanowiłem, że namierzę zagubiony telefon mojego staro–nowego podejrzanego.

Namierzenie telefonu na szczęście nie było trudne, skoro już wiedziało się, do kogo należał. Okazało się, że nie trzeba było go szukać trzysta kilometrów stąd, a znalazł się na tym samym osiedlu. Jednak nie miałem dalej dowodów. Na szkoleniu widziało go ponad pięćdziesiąt osób i w dodatku tej samej nocy był filmik z pijackimi wygłupami jej męża, gdzie było wyraźnie widać przechadzki po tym ośrodku. Przez chwilę myślałem, że to może przypadek, że ktoś z tego samego osiedla kupił znaleziony telefon, albo może to nie ten telefon, nie ten człowiek. Zaprosiliśmy nowego właściciela telefonu na przesłuchanie. Pomimo chwilowego oporu w udzielaniu informacji, szybko przyznał, że znalazł telefon na trawniku, ale nie był w stanie określić dokładnego miejsca. Ja natomiast już wiedziałem. Pozostawało jednak pytanie, w jaki sposób Marcin przebył taką drogę, tak szybko? Widziało go tam mnóstwo osób. Jego auto cały czas stało przed hotelem na wprost, gdzie znajdowały się kamery, a jednak byłem pewien, że to on ją zabił. Poprosiłem techników o odzyskanie wszystkiego, co było na telefonie i to był strzał w dziesiątkę. Znaleźliśmy na nim filmy z imprezy i jak się okazało, nie tylko z niej. Owe indywidualne dzieło kamerzysty „selfiarza” Marcina polegało na pokazywaniu jak się pije, ale i zażywaniu jakiś tabletek. Kolejny włączony film był już w aucie, ale nie swoim. Okazało się, że Marcin pożyczył auto prezesa, a na filmie było widać, jak kręci ujęcie prędkościomierza, który wskazywał ponad dwieście kilometrów na godzinę. Wówczas zrozumiałem, że aby przejechać w takim tempie w godzinach wieczornych przy dobrych wiatrach, w tę i z powrotem, wystarczyło mu cztery, może pięć godzin. Czas przejazdu akurat by się wtedy zgadzał. Ostatni widział go jego kolega około 02:00 w nocy, a o godzinie 08:00 ten sam kolega wyciągał go z łóżka na śniadanie. Zastanawiało mnie w tamtym momencie jednak, jak on mógł mnie tak oszukać? Tak dobrze grał żal, smutek, przerażenie. Na kolejnych filmach widać było jak zajeżdża pod jakieś blokowisko i pożera kolejne tabletki, popijając jednocześnie pół butelki wódki. Następne nagranie jest już w ich wspólnym mieszkaniu. Niestety ten był z kategorii kinematografii grozy. To na nim można było zobaczyć i usłyszeć „Kochanie, nie bój nic. Taki filmik dla kolegów, że byłem w domu, bo się założyłem, że dojadę do Ciebie i z powrotem” — mówił bełkoczącym głosem.

Ona zaczyna się tam na niego wydzierać, że jak mógł taki pijany jechać, że nigdzie już nie wraca w takim stanie i w tym samym momencie, gdy prawiła mu jakże zresztą stosowny wywód, zaczął zadawać ciosy nożem, który leżał na blacie. Nagrywał wszystko z narracją, która brzmiała wciąż tak samo „zakład był nie denerwuj się i mnie przytul”. Zadawał cios za ciosem i tak kilkanaście razy, aż film się urwał.

Patrzyliśmy wraz z technikami z poruszeniem, i odrazą do tego w jaki sposób ginęła. Jeszcze większe zaskoczenie oraz przerażenie malowało się w jego oczach. Wyobraźcie sobie, że nie chciał się przyznać jak go zatrzymywaliśmy. Pokazaliśmy mu film i dopiero się okazało, że on również nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył. Tabletki, które zażył to były bardzo silne dopalacze, które spowodowały, że w ogóle nie był świadomy, że wybrał się na wycieczkę. Cóż, zabójstwo to zabójstwo, nie miało znaczenia przed sądem, że nie był świadomy swoich czynów, a wręcz przeciwnie, pogrążyło go. Dostał dożywocie. Najbardziej jednak w tej historii szkoda mi było dzieciaków. Przez jedno wydarzenie, głupotę korzystania z używek, stracili oboje rodziców, przez co musieli zamieszkać z dziadkami. W dodatku jedno z nich było niepełnosprawne. Ostatecznie jednak nie interesowałem się ich dalszym losem, wisiało mi to. W moim zawodzie trzeba nauczyć się zapominać, nie jestem święty, nigdy taki nie byłem i nie będę. Nie poprowadzę żadnej fundacji zrzeszającej wszystkich pokrzywdzonych, więc nauka zapominania była koniecznością.

Dopiłem ostatnie łyki kawy i zacząłem ubierać się w te same ciuchy, w których byłem wczoraj. Zazwyczaj tak robiłem, że jeden komplet ciuchów starczał mi na dwa dni, no może oprócz bokserek, skarpetek i podkoszulki z wiadomych względów. Po ubraniu się jak zwykle zacząłem szukać kluczy do mieszkania i do auta. Praktycznie codziennie to robiłem, nie miałem stałego miejsca na klucze. Rzucałem je gdzie popadnie i zapominałem. Przed wyjściem natomiast w głowie pojawiała mi się tylko myśl, „kurwa, będę spóźniony”. Potrafię zapamiętać, dostrzec różne szczegóły spraw, które prowadzę, a wciąż miałem problem z lokalizacją, gdzie rzuciłem klucze po powrocie do mieszkania. To jedyny błąd, na którym się nie uczyłem, pomyślałem z uśmiechem, a zarazem lekkim już zdenerwowaniem. Jeżeli jakoś zamknąłem samochód…, czy oby na pewno zamknąłem — nachodzi mnie zawsze ta sama chwila zawahania, a przede wszystkim dostałem się jakoś do mieszkania to muszą gdzieś tu być. Oczywiście po kilku minutach jakoś się odnajdują i gotowy do drogi wychodzę. Mieszkam na czwartym piętrze, więc zanim wyjdę z klatki schodowej często spotykam sąsiadów, a jednego w szczególności. Nie wiem, czy w każdym bloku, każdej klatce się taki trafia, ale o której bym nie wracał, bądź wychodził to na dziesięć przypadków osiem z nich kończy się spotkaniem tego samego gościa, Pana Mariana Gruszczyńskiego. Zadaje wciąż te same pytania, z uśmiechem od ucha do ucha, jakby nigdy nie imały się go złe chwile. Jakby zaprzeczał stereotypowi ponurego Polaka.

— No i co tam Panie Tomaszu słychać? Jak życie? Jak zdrowie? — człowiek, który o wszystkim chce wiedzieć, czyli jednak coś z Polaka stereotypowego miał, zreflektowałem szybko poprzednią myśl. Brakuje tylko z jego strony pytania, „o której Pan się wypróżnia i jaka jest konsystencja?” Jak mam lepszy humor i odpowiem mu kilka zdań więcej niż, że „wszystko ok, a u Pana?” Zalewa mnie lawiną historyjek ze sklepu, spaceru albo który sąsiad kupił sobie nowy samochód, czy któremu zdechł pies. Tego dnia jednak nie miałem ochoty na pogawędki, gdyż szukanie kluczy zajęło mi ciut więcej czasu niż zazwyczaj, więc zdołałem jedynie odpowiedzieć, że jest dobrze, ale się spieszę, grzecznie przepraszając. Wybiegłem dość żwawym krokiem i od razu miła niespodzianka. Rzęsisty deszcz przemienił się w miłą mżawkę, która powodowała delikatne wręcz orzeźwienie. Pomimo tego i tak bardziej cieszyłem się, że nie postawiłem auta za daleko.

Pracuje jako detektyw kilkanaście lat i swoje na koncie już odłożyłem, mając na utrzymaniu jedynie siebie. Pomimo tego i tak jeżdżę dalej moim ukochanym starym Passatem z 1999 roku. Nie zawiódł mnie nigdy, może dlatego też zamiast zbierać na nowsze auto, wolałem część pieniędzy odłożyć, a część przepić, przepalić albo „zainwestować”, żeby spełnić swoje potrzeby seksualne. Nie chodzę na dziwki, nic z tych rzeczy. Ze względu na mój zawód, chyba wolałem zawsze „zapolować”, pójść na koncert, czy do jakiegoś klubu. Kobiety mogłyby pomyśleć, co za skurwysyn. Jednak zawsze każda z kobiet powinna zadać sobie pytanie, z kim ja to robię? Poza tym jak któraś mówi, że ma męża, czy chłopaka, odpuszczam, takie mam zasady. Nawet, gdy pomimo tego lgną do mnie, jak pszczoły do miodu. Na początku moje wypady wiązały się z myślą, że znajdę tą jedyną, ale jakoś za każdym razem, kiedy ja chciałem czegoś więcej to te drogie panie miały inne plany. Po kilku takich przygodach zrezygnowałem z szukania drugiej połówki, a może po prostu znalezienie idealnej partnerki na imprezach nie było najlepszym pomysłem? Stało się to moim nawykiem, kolejnym nałogiem. Poszukiwanie partnerki do obopólnej przyjemności z seksu. To i moja praca sprawiły, że moje uczucia w pewnym stopniu obumarły. Stawałem się pracoholikiem i seksoholikiem, o ile można nazwać tak człowieka, który swoje „polowania” kończy szczęśliwie góra raz, dwa razy w miesiącu i to po kliku, a właściwie kilkudziesięciu próbach. Dużą wartością dodaną są pieniądze, które mam tylko dla siebie i mogę inwestować w upojenie siebie oraz pań z którymi prowadzę konwersację, abym stał się bardziej zabawny niż jestem. Z powodu takiego trybu życia w moim mieszkaniu jest w miarę schludnie, bo nie chciałbym w ostatniej fazie wystraszyć kobiety, która decyduje się na ujrzenie moich czterech kątów. Czasem, gdy kobieta jest naprawdę miła i ma więcej niż 110 IQ w skali Weschlera to wydaje mi się, że może jednak mógłbym z nią spróbować, „może to ta jedyna”. Myśl chwilowa, nawet szczęśliwa, zazwyczaj kończąca się w momencie, gdy na drugi dzień weekendu udaję się po raz kolejny do klubu i spotykam tą samą dziewczynę na parkiecie już z innym typkiem. Sam w sumie nie jestem lepszy, idąc tam kolejnego dnia. Oczywiście przez to, że często chodzę po klubach, równie często muszę je zmieniać, gdyż towarzystwo w nich jest to samo, przede wszystkim te same kobiety. Zdarzyło się niejednokrotnie, że próbowałem uwieść kobiety, które już wcześniej zaliczyłem, ale ich ogólnie nie pamiętałem. Na szczęście kończyło się to bardziej śmiechem z ich strony — „No co Ty Tomek, nie żartuj raz się przespaliśmy ale to nie ma sensu, nie pasujemy do siebie, rozmawialiśmy przecież o tym”. Tak te „szlaufy” jak ja nazywam takie kobiety, nie miały za krzty wstydu, dalej podrywały w tych samych klubach, dlatego te kluby zmieniałem średnio co trzy, cztery miesiące. Z biegiem czasu sam stałem się takim męskim „szlaufem”, który czerpał jedynie fizyczną korzyść. Czy to coś złego, gdy dwoje ludzi idzie ze sobą do łóżka, tylko dla przyjemności? Myślę, że nie. Pewnie inaczej bym się zachowywał, gdyby były inne, chociaż jedna.

Dwukrotnie spotykałem również w klubach mężczyzn, których później miałem przyjemność spotkać zawodowo. Przyjemność ponieważ był to typ facetów, których było pełno i rzucali się w oczy na każdej imprezie, tzw. karki. Ich rozrywką prócz kobiet było kogoś zaczepić, szarpnąć, uderzyć, a ponieważ często znali się z ochroniarzami z wspólnych siłowni zazwyczaj wyprowadzali gościa, którego oni zaczepili, a nie odwrotnie. Jednego takiego narwańca zwinąłem przy okazji drobnej sprawy za włamanie do jubilera. Był na tyle głupi, że na włam poszedł w kominiarce, czarnych dresowych spodniach i czarnej koszulce z krótkim rękawkiem, a na przedramieniu miał wielki tatuaż z jakże by inaczej trupią czaszką, tylko taką wypasioną kolorową z dodatkami jakby była na tle piekła, czy innej magicznej krainy rodem jak dla mnie z „Harrego Pottera”. Summa summarum wyglądał komicznie. Okazało się w toku śledztwa, że tylko jeden człowiek miał taki tatuaż w naszej bazie, a po kilku przesłuchaniach przyznał się i poszedł na ugodę. Teraz już nie pamiętam, czy dostał wyrok w zawieszeniu, czy poszedł siedzieć za recydywę bo skoro łatwo znaleźliśmy go w naszych bazach to już miał na koncie jakieś przewinienia. Drugiego pamiętam zgarnąłem za wymuszenia, chodził po drobnych sklepikarzach i oferował usługi ochroniarskie jak z filmów o mafii rządzącej miastem. Z jednym wyjątkiem, swoją grupę przestępczą prowadził wraz ze swoim kolegą i tyle. Nawet nie mieli broni, tylko przychodzili z kijami bejsbolowymi. Mieli pomysł, wybierając sklepikarzy, którzy wydawali się słabymi ogniwami i zgadzali się na płacenie drobnych pięciuset złotych miesięcznie — tak właśnie tyle chcieli — prawdziwa kasta przestępcza. Wpadli właściwie przez złą ocenę jednego z nowych sklepików, który akurat się otwierał, a właścicielem był pewien starszy 60–letni mężczyzna o wadze z 60 kg i 170 cm wzrostu. Nie spodziewali się, że ów mężczyzna będzie stawiał czynny opór, przez co go pobili. Ten zgłosił ich wyczyn na policję, a za nim poszli kolejni właściciele lokali. Zostali skazani na kilka lat, ale nie lada się uśmialiśmy, gdy okazało się ile żądali. Nazwaliśmy ich „duet Corleone”… ahh… już nie ma takich filmów jak „Ojciec Chrzestny”, klasyka gatunku. Oglądałem zawsze jak pojawiał się w ramówce którejś ze stacji telewizyjnych.

Trzasnąłem drzwiami auta, przekręciłem kluczyk, odpalił „na dotyk”. Piękny, klekoczący dźwięk silnika. Ruszyłem w drogę do pracy i pierwsza myśl, „Kurwa znowu jebany nudny dzień”. Każdego dnia przed wrzuceniem jedynki towarzyszyło mi to stwierdzenie, jakby moje myśli były jebanym psem Pawłowa reagującym na trzaśnięcie jebanymi drzwiami. Myśl o pracy, gdzie więcej było do uzupełnienia raportów, tej całej papierkowej roboty, niż pracy w terenie. Jakbym pracował na lotnisku — zacząłem śmiać się wniebogłosy ze swojego żartu na temat „zatłoczonego” lotniska w Radomiu. Było tam może kilka lotów w tygodniu, a pasażerów na każdy z nich można było policzyć na palcach jednej ręki. Jakbym na odprawę przyszedł pięć minut przed odlotem to pewnie jeszcze cztery minuty bym czekał na start, o ile oczywiście kiedyś zdecydowałbym się polecieć. Coś jest w tych podróżach lotniczych, że wolę jednak wybrać auto do przemieszczania się. Poza tym z kraju nigdy się nie ruszałem i nie mam takiego zamiaru, a nawet rzadko wyjeżdżam z miasta. Wiem już mówiłem, ale muszę powtórzyć, uwielbiam to miasto, ale co nieco pośmiać się z jego mankamentów nikomu nie zaszkodzi. Nie można w końcu być takim burakiem, trzeba mieć do tego wszystkiego dystans, a nawet zauważać plusy tego zjawiska. Każdy w Polsce wie, że jest takie miasto jak Radom, a gwarantuje, że jak przyjadą, aby pośmiać się z tutejszych ludzi mogą być zwiedzeni, bo żyją tutaj zwyczajni ludzie, ze zwyczajnymi problemami i radościami. Takimi jak na przykład w tej chwili, kiedy jadę do pracy. Spokój, ulubiona muzyka, która wydobywa się z głośników. Wykrzykuję ją na głos, bo ze śpiewaniem to nie ma za wiele wspólnego. Przez piętnaście do dwudziestu minut jazdy, najlepszy i najbardziej ekscytujący czas, który przeżywam od poniedziałku do piątku. Później weekendowy reset i powrót do trzaskania „drzwiami Pawłowa”. Tydzień w tydzień, miesiąc po miesiącu i tak od pieprzonych dziesięciu lat. Po drodze zawsze mijam kilka marketów i kilka kościołów, czasem zastanawiam się, czy nie lepiej byłoby postawić kościół w markecie albo market w kościele, a może już ktoś, kiedyś rzucił taki pomysł i to wcale nie moja myśl, nie pamiętam. W każdym razie po drodze mijam moją ulubioną budkę z kebabem, zapiekankami, hot–dogami i wszystkimi tymi wspaniałościami o których mówią, że to niezdrowe jedzenie. Zawsze w drodze powrotnej zajeżdżam po jedną z potraw wykwitnie podanych w kawałku papieru lub folii aluminiowej. Zabieram ją do domu, zasiadam przed telewizorem i z rozkoszą wgryzam się w moją niezdrową przekąskę. Nie pamiętam w sumie już kiedy jadłem coś innego niż jajecznica, konserwa czy jakiś pasztet na śniadanie, a na obiad właśnie fast–food, może raz na tydzień jakiś standardowy polski kotlet lub schabowy. Na kolacje jajko na twardo, jakaś kanapka z serem żółtym albo białym. Moje menu tygodniowe nie było zbyt wysublimowane. Nawet gdy zabierałem jakąś laskę z weekendu na obiad, czy śniadania, to ja zawsze zamawiałem jedno z dań z mojej listy rozkoszy podniebienia. Można by wywnioskować, że skoro tak źle się odżywia, nadużywa alkoholu na weekendzie to pewnie powinienem być gruby jak beka. Jednak w tej kwestii pewnie niejedną osobę mógłbym zaskoczyć, gdyż jestem jak to wymyślili sobie wszelkie skale lekarze, dietetycy etc. chłopem w normie — 185 cm wzrostu, 84 kg wagi i nie, to nie sam tłuszcz. Zresztą i na inne parametry mojego ciała kobiety nigdy nie narzekały. Sukcesywnie odwiedzam siłownię, którą gwarantuje nam za darmo nasz pracodawca, nasza ojczyzna, nasi rządzący. Rządzący psia jego mać. Każdy lepszy od drugiego, tylko się nachapać jak najwięcej, a później jak już mają to co chcieli, to chcą więcej i więcej. Mnie tam zawsze starczało to co zarobiłem, gdybym może miał rodzinę to upomniałbym się o jakąś podwyżkę, a tak uważam, że co za dużo to też byłoby nie zdrowo.

Trzasnąłem drzwiami mojego auta, tym razem już przed siedzibą mojej komendy, jakbym kurwa pracował na poczcie. Znowu depresyjna myśl, może autobusem bym zaczął jeździć to dźwięk drzwi wówczas nie przywoływałby takich myśli. Znając życie ten sygnał, kiedy otwierają się drzwi lub zamykają wkładałby do mojej głowy ten sam pesymizm, a to kurwa przecież siedem przystanków, prawie cała droga tej jebanej linii. Prowadzi spod mojego domu, tutaj do morderców drzew, poprzez wypełnianie nikomu niepotrzebnych papierków.

Przestało padać, dzięki czemu odpaliłem jeszcze papierosa. Pomimo porannej obsuwy przestało mi się spieszyć, bo każde zaciągnięcie to było delektowanie się chwilą, jakbym miał zaraz odpłynąć i znaleźć się w jakiejś utopijnej krainie. Przy ostatnim zaciągnięciu wszystko wraca do normy. Stoję pośród hałaśliwej ulicy, niedaleko piętrzących się blokowisk. Co chwila ktoś wchodził i wychodził… cześć… cześć… i tak kurwa co chwila. Każdy z głową w chmurach bez żadnego pytania — „Co tam słychać?”, „Jak u Ciebie?”, „Dobrze wyglądasz!” Nic, zupełne nic, tylko jak jakiś nowy się pojawia to próbuje coś zagadnąć. Zazwyczaj jednak takich zbywa się szybkim stwierdzeniem „Dzień, jak co dzień” i bez pytania zwrotnego idziesz dalej przez wąskie korytarze na piętro, gdzie siedzisz z bandą podobnych do siebie. Wyjątkiem jest jednak to, że w moim wydziale pracuję głównie ze starszymi od siebie, którzy mają własne rodziny, męża/żonę i dzieci, czyli prawie wszyscy są w sędziwszym wieku. Wiadomo zawsze jakiś świeży się trafi, jak ten mój „podopieczny”, którego teraz mam na karku do wdrażania w robotę. Siadam przy swoim biurku i zaczynam przeglądanie nierozwiązanych jeszcze spraw albo rozwiązanych, do których trzeba napisać raport. Biorę pierwszą teczkę z brzegu. Włamanie do kiosku… kurwa, że one jeszcze istnieją, nie wytrzymam. Przez te wszystkie cięcia i przez to, że nie ma za wielu spraw o morderstwa, pobicia, gwałty, czy innego rodzaju cięższe przestępstwa dają nam takie gówno. Miałem już zabierać się za sporządzenie raportu odnośnie tejże „fascynującej sprawy”, gdy z gabinetu naszego szefa wyszedł Karol Mikołajewski. Błąkał się tu z nami od pół roku i błąka się to nie jest przypadkowe stwierdzenie. Ostatnim czasem mało co się dzieje, przez co więcej kawy się narobił niż brał udział przy jakichś sprawach. Podszedł do mnie i z wyczuwalnym lękiem w głosie powiedział:

— Kowalczyk nas zaprasza do siebie.

Przeczytałem kilkadziesiąt kryminałów polskich, widziałem kilkadziesiąt filmów o tej samej tematyce i w dziewięćdziesięciu procentach te kutasy na najwyższych stanowiskach mają na nazwisko Kowalczyk, Kowalski, Nowak. Jakby to kurwa było wpisane w ich nazwisko, jaki zawód będą wykonywać.

— Już idę, tylko gumy wezmę, chcesz? — zapytałem, niezbyt wzruszony.

W pierwszym momencie pomyślałem, pewnie jakieś pobicie, gdzie ktoś wylądował w szpitalu, ot to takie grubsze sprawy ostatnio dostawałem na swoje biurko, a często gęsto wystarczyły nagrania z monitoringu i było po sprawie.

— Nie, dzięki, chodźmy.

Widząc wyraz twarzy Karola, jak wypowiadał ostatnie słowa pospieszającym, drżącym głosem poczułem jednak przeszywający niepokój, że to co usłyszę za chwilę w tamtym pokoju, będzie zbrodnią z kategorii tych najcięższych. Moje nastawienie zmieniło się z obojętnego na przejętego. Bez zbędnej już zwłoki ruszyłem do gabinetu.

— Siadaj Gawron — Kowalczyk popatrzył na mnie z powagą jakiej dawno nie widziałem.

Wszyscy mówią do mnie Gawron, ale tak naprawdę nazywam się Tomasz Gawroński. Przyzwyczaiłem się w sumie do tego skrótu mojego nazwiska, brzmi tak jakoś bardziej dostojnie.

— Cześć Tadeusz. Warto by pokusić się o jakieś „dzień dobry”, „jak się czujesz?”. Dopiero siadaj. Musisz poczytać tę książkę dla menadżerów, którą kupiliśmy ci na urodziny — powiedziałem z pełną powagą, gdyż nie lubiłem skurwysyna. Pracowaliśmy ze sobą od prawie pięciu lat, odkąd go awansowali i przenieśli tutaj z Warszawy, ale miał w sobie coś takiego, że nie dało się go lubić. Miał czterdzieści dwa lata i był zaledwie siedem lat starszy ode mnie, ale jakoś nie potrafiłem dostroić się do jego fal. Było to typ człowieka, który nie pokazywał praktycznie żadnych emocji. Opowiedziałbyś mu najśmieszniejszą historię jaka mogłaby powstać, a on by ledwo ruszył kącikiem ust. Z drugiej strony jakbyś powiedział mu, że właśnie przeleciałeś jego żonę we wszystkich możliwych pozycjach, zobaczyłbyś jak ten sam kącik ust przesuwa się delikatnie w złość i skwitowałby to jednym słowem „wyjdź”. Pewnie siedziałby wpatrując się w laptopa na swoim biurku albo gdzieś za okno. Czasem boje się, że przez pewną obojętność, która mnie dopada i ja tak skończę. On oczywiście też nie darzył mnie szczególną sympatią, może dlatego, że jako jedyny z tej bandy nie przychodzę do niego i nie kabluje na innych mając swoje zdanie. Pewnie gdybym nie miał wyników, to już dawno by się mnie pozbył. Niestety dla niego jestem jednym z najbardziej skutecznych śledczych. Jako, że nie jestem jego ulubieńcem, dostawałem często sprawy nie w ramach moich kompetencji. Takich specjalnie nijakich, których wykrywalność jest zawsze znikoma, jak kradzież roweru albo auta. Jak się jednak okazywało i te sprawy udawało mi się czasem rozwiązać. Właściwie jedna jedyna sprawa kradzieży roweru, którą rozwiązałem to był czysty fart, ale on nie musiał tego wiedzieć.

Kiedyś zgłosiła się matka czternastoletniego chłopaka, któremu ukradli go sprzed klatki. Małolat sam się zresztą prosił o tą kradzież. Zostawił go zastawiając nim drzwi, żeby iść się napić, nie było go 5 minut i to wystarczyło. Jak to w takich sprawach bywa, to jest jak szukanie igły w stogu siana. Oczywiście rower dokładnie opisano z jednym wyjątkowym szczegółem, którego nie dało się pominąć. Na ramie miał przyklejoną naklejkę z bajki „Dragon ball”. Na zdjęciu, które zostawili dokładnie widziałem jaka ona była. Jako, że ten animowany serial leciał w moich świetlanych latach młodości, bardzo dobrze utkwiła mi w głowie. Ledwo minęły dwa dni, kiedy to wracając do domu zatrzymałem się przy mojej ulubionej budzie z żarciem, a przede mną nastoletni chłopak stoi na tym samym rowerze. Oczywiście nie zgarnąłem go w tamtym momencie, a wezwałem moich kolegów. Nie potrzebowałem później, żeby pod moją „restauracją” stała i czekała na mnie jakaś banda młodocianych bojowników szukających zemst. Po kilku minutach poszukiwania, chłopaka zawinął patrol. Żebyście widzieli minę mojego szefa, kiedy wszedłem kolejnego dnia i mu zdałem raport i te jego pełne emocji stwierdzenie — „dobrze”. Skwitował to jednym słowem. Gaduła z niego nigdy nie był, ale często jednak do innych współpracowników udawało mu się pokusić o jakieś pytanie i o słowa pochwały poprzez bardziej rozbudowane zdanie typu dobra robota.

Mieliśmy dość chłodne relacje, ale jednego na pewno sobie nawzajem nie mogliśmy odebrać — szacunku. Jak ktoś wtrącał się spoza naszego wydziału albo spoza jednostki do mojej roboty bądź miał do niej jakieś wątpliwości, zawsze stawał po mojej stronie. Podobnie ja się odwdzięczałem, gdy podejmował jakąś decyzje, która komuś się nie podobała.

Gdy tylko miałem ku temu okazję brałem podjęcie sprawy na swoje barki i zawsze takiemu gogusiowi w garniturku na kontrolujących nas stanowiskach, mówiłem, że jestem myślącą osobą, która nie potrzebuje, żeby ktoś brał odpowiedzialność za mnie. Tak właśnie wyglądały nasze relacje. Bez sympatii, ale z szacunkiem.

— Gawron. Czas na przekomarzanie będzie jak już uporasz się ze sprawą, którą mamy. Morderstwo.

Uwierzcie mi, nie jestem jakimś chujem i krzywda ludzka nie jest mi obojętna, nie napawam się takimi wydarzeniami. Aczkolwiek po bardzo długim czasie posuchy w poważnych sprawach miałem ochotę uśmiechnąć się i powiedzieć „super”. Trwało to oczywiście chwilę, ale jednak.

— Co się stało? Dostanę trochę więcej informacji, czy to już po oględzinach? Rzucisz mi akta sprawy przed nos? — skwitowałem trochę szyderczo.

Kowalczyk popatrzył na mnie, dokładnie odczytując mój nabijający się z niego ton.

— Nie, nie dam ci akt bo zgłoszenie dostaliśmy godzinę temu i jeszcze nikt nie zdążył ich sporządzić — powiedział stanowczym, ale jak zwykle obojętnym tonem.

— Karol zna już szczegóły. Ruszajcie, zanim jakieś cymbały pozacierają wszystkie ślady, które mogłyby ułatwić nam rozwiązanie sprawy.

— Dobra Karol, ruszajmy w drogę — wstałem z miejsca, podsunąłem krzesełko, odwróciłem się jeszcze w stronę Karola, pytając:

— Powiedz mi, Grucha, dokąd idziemy? — nazywaliśmy Karola „Grucha” bo pierwszego dnia przyszedł w strasznie żenującym sweterku jaki właśnie miał jeden z bohaterów o tym przezwisku w filmie „Chłopaki nie płaczą”.

— Ofiarę znaleziono przy klubie „Li–moon”.

Zamarłem w jednej chwili. Serce zaczęło szybciej bić. Przecież byłem tam wczoraj na imprezowym czwartku. Lubię tam chodzić w czwartki, bo jest inne towarzystwo ze względu na inną muzykę, która nie jest klubowa, ale taka dla wszystkich i jest też — 50% dla studentów, a studentki to ostatnio mój ulubiony target. Oczywiście zawsze w ten dzień wypijam jedynie małego drinka, bądź dwa i nie siedzę za długo, jeżeli widzę, że z żadną panną nic się nie klei, bo jednak na drugi dzień robota.

Po chwili odrętwienia wyszliśmy z pokoju. Karol zaczął coś nawijać, ale nie umiałem się skupić na tym, co do mnie mówił. Próbowałem sobie przypomnieć, czy zauważyłem coś podejrzanego, kogoś agresywnego albo psychola, który wpatrywałby się w każdą albo każdego. W sumie jakby dobrze przejrzeć nagrania z monitoringu to pewnie znalazłoby się kilkudziesięciu takich facetów, w tym i ja. Zacząłem się też trochę martwić, że będą ze mnie trochę szydzić. Byłem tam do północy i nic podejrzanego nie zauważyłem. Ja, który ma opinię wyczuwającego zagrożenia na kilometr. Często czytałem z ludzi, jakby mieli wypisane wszystko na twarzy.

Weźmy takiego „Gruchę”. Karol Mikołajewski, 26 lat. W związku z dziewczyną od 3 lat, myśli o oświadczynach, chociaż nigdy tego nie przyznał, ale sposób w jaki rozmawia z nią przez telefon, podkreśla jej wyjątkowość. Zamieszkali ze sobą jakieś sześć miesięcy temu. Pamiętam któregoś dnia siedzieliśmy nad jakimś raportem i był taki nieswój, jakby podekscytowany, ale zestresowany. Zapytałem go wówczas, co jest taki milczący, bo akurat dał się poznać z tego, że lubił sobie pogadać. Po pierwszym zdaniu, które wypowiedział już było jasne, że to on jest tym, który prze, aby jego związek wchodził na coraz wyższy poziom.

— Zaniepokoiła mnie rozmowa z moją dziewczyną. Nie wiem, czy chce ze mną być, czy nie. Czuje się samotny i jakoś tak szczególnie odczuwam to wieczorami.

To słowo „samotny” sprawiło, że sama nasunęła mi się myśl, którą skwitowałem, żeby powiedział jej, że jak zamieszkacie razem to będziecie mogli spędzać więcej czasu razem, rozwijać swoje wzajemne pasje. Zdziwiony był, że wiedziałem, co chciał jej zaproponować ale brakowało mu argumentu. Wyobraźcie sobie jakie było moje zdziwienie, jak przyszedł do mnie dwa dni później i podziękował za radę tak prostą, o której nie pomyślał i podarował mi flaszkę whisky. Rzuciłem denny tekst na jego zamuloną aparycję, a on mi mówi, że jej to powtórzył, oczywiście w nastrojowym klimacie i zadziałało. Sam nie wierzyłem, że tak mało znaczące stwierdzenie doprowadzi do podjęcia, jakby nie było, dość poważnej decyzji życiowej. Od tamtej chwili stałem się jego guru, wciąż męczył mnie setkami pytań. Z tego też powodu Kowalczyk dał mi zadanie wdrożyć chłopaka, bo jak to argumentował długim, powieściowym stwierdzeniem, „dogadacie się”. Kiedy chciałem szerszych wyjaśnień, kiwnął głową, żebym wyszedł. Wiedziałem, że nic nie ugram. Z perspektywy tych kilku miesięcy, to nawet się cieszę z takiego obrotu sprawy. Mogę śmiało stwierdzić, że polubiłem tego chłopaka.

— Ciekawe jak ktoś mógł zrobić coś takiego, no nie?

— Że co? — zapytałem, obudziwszy się z głębokiego letargu, w który popadłem, zauważając dopiero teraz, że byliśmy już na zewnątrz.

— Tomek, czy ty mnie słuchasz w ogóle? Obudź się chłopie, bo od kilku minut tłumaczę ci, że to będzie grubsza sprawa i może nie jedyna ofiara. Na brzuchu miała wyrytą nożem cyfrę jeden — jakby to oznaczało, że ciąg dalszy nastąpi, i pojawią się kolejne cyfry.

— Pierdolisz — dochodziło do mnie, że to może być najgłośniejsza sprawa jaką będę prowadził.

— Musimy koniecznie zajechać po jakąś kawę dla ciebie zanim dotrzemy na miejsce — przytaknąłem kiwnięciem głowy i wsiedliśmy do auta.

Po drodze rozmawialiśmy bardziej o tym co u nas, o pogodzie, trochę polityce, ale głównie to milczeliśmy. Nie poruszaliśmy tematu szczegółów morderstwa, bo tych drobnych elementów jeszcze nie znaliśmy. Nie miałem też ochoty wspominać mu o tym, że wczoraj byłem w tym klubie, chociaż przez chwilę miałem taką myśl w głowie, bo i tak pewnie przechwycimy wszystkie nagrania z monitoringu i wszyscy się dowiedzą, że tam byłem. Czułem ten wzrok na moich plecach, „Klubowicz Tomasz Gawroński”. Widziałem oczyma wyobraźni, jak ktoś z moich kolegów wypisuje wielkimi zgłoskami nad moim biurkiem z dmuchanych balonów. Jebać, trudno, stało się, ale na razie się nie przyznaje. Zajechaliśmy po drodze po kawę, zamieniliśmy parę słów o drożyźnie w sklepach i po kolejnych kilkunastu minutach byliśmy na miejscu.

— Z drogi! — powiedziałem chcąc odsunąć jednego mundurowego, który tarasował mi przejście.

— To teren przestępstwa, nie przepuszczę was — byłem trochę zdziwiony, bo raczej wszyscy w naszym okręgu mnie kojarzą chociażby z widzenia, w odwrotną stronę już gorzej.

Ten widocznie jakiś świeży w zawodzie.

— Detektyw Tomasz Gawroński, mam przejąć śledztwo — zacząłem mówić, jednocześnie wyciągać moją „partyjną” legitymację. Jakby to kurwa było tak trudno je podrobić. Zawsze uważałem, że policja powinna mieć jakieś chipy identyfikujące albo lepiej technologicznie przygotowaną formę identyfikacji.

— Trzeba obejść budynek i tam leży ciało — mruknął od niechcenia.

— Karol, weź mi tutaj kurwa sprawdź zabezpieczenia przed niepowołanymi ludźmi, co by śladów nie po zacierali.

— Ogarnę — odparł bez wahania.

— Czemu tu nie ma jeszcze techników? Powinien być sprawdzony teren w obrębie całego budynku, na już, a nie tylko tam, gdzie leży ciało — powiedziałem w próżnie, bo Karol już się oddalił, a mundurowy, który tarasował mi wcześniej drogę patrzył na mnie z lękiem w oczach wyrażającym brak znajomości odpowiedzi na to pytanie.

Zgodnie z moją dyspozycją Karol poszedł przeszukać teren, żeby zobaczyć, czy jakiś np. dziennikarzyna, gdzieś zza krzaków nie robi zdjęć albo może morderca nie czai się, żeby podziwiać swoje dzieło. Tak wiem, naoglądałem się filmów, ale uwierzcie pierwsza rzecz, którą należy sprawdzić to, czy dany psychol, nie lubi sobie popatrzeć z tłumu gapiów albo zza krzaków. Ja natomiast poszedłem wprost do miejsca, gdzie znaleziono ciało i gdzie nadal zresztą było. Mój szef zakazał im ruszać czegokolwiek dopóki ja się nie zjawie. Podszedłem do ciała i przyczynę zgonu było widać jak na dłoni. Miała wielką siną pręgę przeciągniętą przez szyję.

— Podejrzewam, że dokonano tego jakąś grubszą żyłką — powiedział niespodziewanie patolog, który stał mi już nad głową.

— Jaki jest szacowany czas zgonu? — zapytałem, nie zważając na wcześniejsze „odkrycie” patologa.

— Od pięciu do siedmiu godzin. Nie ma śladów gwałtu, czy jakiejś większej zadymy. Prawdopodobnie sprawca zaszedł ją od tyłu. Wygląda jak egzekucja albo zemsta jakiegoś kochanka może.

— Pozwól, że to co się wydarzyło to będę ja wyjaśniał, nie potrzebujemy prorokowania — powiedziałem, żeby uspokoić zapędy patologa, który od razu już próbował oceniać motyw zabójstwa.

— Jakieś dokumenty, telefon znaleźliście, aby można było zidentyfikować ofiarę? — zwróciłem się do jednego z techników, który stał obok.

— Nie, nic przy niej nie było.

— Wydaje się, że była zdrowo najebana — zastanowiłem się chwilę, czy powiedziałem to na głos.

Patolog spojrzał na mnie zdumiony. Nie wiem czy z zaskoczenia, że używam takiego języka względem denatki, a może ze względu na to, że poinformowałem go o tym, że była w stanie po spożyciu bez zbędnych badań. W pewnym momencie sam się zawahałem, czy oby na pewno nie zdradziłem się, że tu byłem ostatniej nocy. Moja głowa zaczęła mi płatać figle, przecież nie widziałem jej wczoraj w tym klubie. Mam dobrą pamięć szczególnie do twarzy, ale jej nie kojarzę, dlaczego? Skoro była pod wpływem alkoholu to musiała tu być i spożywać, a za taką dziewczyną pewnie bym się obejrzał.

— Dopiero po zabraniu na sekcję możemy stwierdzić, czy była pod wpływem alkoholu czy nie? Tylko dlatego, że jest pod klubem to nie znaczy, że spożywała.

— Wymiociny.

— Słucham? — zapytał jakby zdezorientowany.

— Tam przy ścianie są wymiociny, pewnie wyszła się wyrzygać.

— To mógł być przecież każdy.

— Nie są jeszcze w takim rozkładzie, poza tym widać, że ktoś jadł marchewkę, a tak się składa, że tutaj w kącikach ust jest taki sam kolor jak nasza marcheweczka. Poza tym jej lewa ręka, spójrz.

— Widzę, no i?

— Ma brudną dłoń na lekko czerwony, a tamta ściana ma taki sam kolor. Wiadomo na dłoni inaczej wygląda, ale jak dokładnie sprawdzicie będzie to ten sam kolor.

— I co nam to daje? — zapytał już z lekką ignorancją.

— Właściwie to nic. Potwierdza, tylko twoje słowa, że była to egzekucja i to, że nie mogła się nawet bronić. Mogła to zrobić zarówno kobieta, jak i mężczyzna, bo pewnie alkohol spowodował, że nie była dość władna, żeby się bronić.

— Zaraz chcielibyśmy się zbierać, ale podobno nie możemy dopóki nie dostaniemy od ciebie pozwolenia. Długo ci tu zejdzie?

— Maksymalnie 30 minut i możecie zabierać ciało — odrzekłem trochę poirytowany takim głupim pytaniem, jakby mu się spieszyło, żeby zabrać się za jej rozcinanie i sprawdzanie.

Czasem pojawiają mi się w głowie chore wizje takiego typa. Otwiera taką denatkę i mówi „pokaż kotku, co masz w środku”. Znowu miałem ochotę się roześmiać z własnej myśli, ale szybka refleksja, Tomasz, kurwa, jesteś na miejscu zbrodni, ogarnij się.

— Zrobiliście już wszystkie zdjęcia? Tych liter i cyfry z bliska, też? — zwróciłem się ogólnie do wszystkich techników stojących nieopodal mnie.

Usłyszałem potwierdzenie i zacząłem szukać śladów. Czegoś, co by mnie naprowadziło jeszcze na trop tego, kto mógł to zrobić. Śladów butów nie było co szukać, wszędzie była ułożona kostka. Za to sto metrów dalej, gdzie był kawałek odsłoniętej gleby i jedna z dwóch dróg, którędy można było dostać się na tył budynku, była pełna śladów odbitych butów, opon, wózka dziecięcego czy śladów rowerów. W sumie co się dziwić całe okoliczne społeczeństwo mogło tędy przejść, przejechać albo się prześlizgnąć, ale tak czy owak, kazałem technikom porobić zdjęcia i poszukać śladów wszędzie w obrębie kilkuset metrów.

— Jak myślisz? Pojawią się kolejne trupy? — usłyszałem znajomy głos za sobą.

— Nie wiem Grucha, nie mam pojęcia, ale się dowiemy, taka robota w końcu.

Pokręciliśmy się jeszcze chwilę, odwróciłem się do tych wszystkich techników, policjantów, patologów i chuj wie kto, jakie tam jeszcze stanowisko piastował i powiedziałem głośno i stanowczo, żeby wszyscy mnie słyszeli:

— Chcę mieć jeszcze zdjęcia wszystkiego w obrębie pół kilometra od budynku, choćby to miała być psia kupa. Zróbcie tak, żebym to miał jeszcze dzisiaj — oczywiście było to nierealne i pewnie zanim przeszukają każdy skrawek, czy budynek w środku to minie ze trzy dni, albo i tygodnie ale psychologia mówi, że naciskanie na ludzi zmniejsza czas ich pracy do możliwego minimum, zobaczymy.

Rozejrzałem się jeszcze dookoła, czy oby wszystko sprawdziłem ze swojej strony i ruszyłem przed siebie. Bardzo dobrze wiedziałem, gdzie jest wejście do klubu i tam też zmierzałem.

Właściciele klubu czekali już w środku, a kilku pracowników nerwowo krzątało się po budynku. Czekałem tylko, aż któryś mnie rozpozna. Liczyłem jednak, że może zapracowanie i to, że jednak trochę inaczej się ubieram i bądź co bądź na podryw układam włosy, to mnie nie poznają. Nawet jakby to się stało, to co z tego, jak cały materiał z monitoringu, który ściągniemy i tak wyzna prawdę o moich nocnych eskapadach. W sumie to aż dziwne, że od tak długiego czasu jak chodzę po klubach, jeszcze nie spotkałem żadnego z tych wszystkich stróżów prawa z którymi współpracuje.

— Dzień dobry, Tomasz Gawroński. Jak rozumiem, panowie są właścicielami klubu? –zapytałem, wchodząc do luksusowo wyglądającego pokoju na końcu korytarza zza drzwiami z tabliczką „wstęp tylko dla personelu”.

— Tak. Ja jestem Ryszard Kotowski, a to jest mój wspólnik Tomasz Gąbka — powiedział ten starszy, trzymając papierosa. Zdenerwowanie wyryte było na jego twarzy. Spojrzałem na młodszego, nie palił. Wzrok miał za to wbity praktycznie w jedno miejsce, wydając się przy tym bardziej opanowany, chociaż będąc w szoku. Pytanie, czy tym co się stało? Czy tym co zrobił on albo jego wspólnik?

— Pan Tomasz — zwróciłem się do młodszego. — Bardzo ładne imię — powiedziałem z uśmiechem nawiązując do swojego imiennika, ale ani trochę nie rozładowałem napięcia unoszącego się w powietrzu, jak gęsty dym tlącego się pożaru. Oderwał wzrok od punktu, w który się wpatrywał i popatrzył na mnie. Kurwa, jak nie zaczaił mojego imienia to jeszcze mnie za geja weźmie, to mi dopiero będzie ciekawie.

— Panie Tomaszu, chcemy jak najszybciej odpowiedzieć na pytania i wyjaśnić sytuacje. Powiedzcie, co potrzebujecie, wszystko udostępnimy, wszystko przekażemy — odezwał się Gąbka.

Całe szczęście usłyszał jak się przedstawiałem, co jednak dało mi do myślenia.

— Potrzebujemy przesłuchać wszystkich po kolei, takie rozmowy głównie będą się odbywały na komendzie. Na tę chwilę jednak porozmawiamy z panami, a później mój kolega poprosi dane wszystkich waszych pracowników i ich numery kontaktowe. Dodatkowo będziemy potrzebowali wszystkich nagrań z monitoringu, na razie z ostatnich trzech dni.

— Proszę wybaczyć, ale niestety nie mamy — odezwał się nagle starszy z jegomości.

— Jak to? Wszędzie przecież wiszą kamery — uniosłem głos, poirytowany taką odpowiedzią.

— To wszystko atrapy. Są po to, żeby ludzie się bali, a tak naprawdę nigdy monitoringu nie było. Stwierdziliśmy na początku, że to zbędny koszt, a później jakoś nie było czasu się zainteresować tematem, jak klub się rozkręcił finansowo.

— Kurwa — zakląłem pod nosem.

Z jednej strony wkurwienie na brak odpowiedzialności, aby po chwili doszło do mnie, że jeżeli, żaden z pracowników mnie nie rozpozna to, nikt się nie dowie, że imprezowałem tutaj wczorajszego wieczoru. Teraz tylko musiałem sobie przypomnieć co tu się zadziało, czy widziałem coś podejrzanego? Nic jednak nie przychodziło mi do głowy. Przynajmniej do zakończenia sprawy, no może nawet trochę dłużej, muszę skończyć z klubami. Jeśli to jakiś seryjny, który dobiera się do młodych dziewczyn z klubów, to w końcu kiedyś dopadłoby mnie oko którejś kamery. Dopiero by było, jakby podejrzewali mnie — zaśmiałem się aż delikatnie pod nosem, szybko się reflektując jednak poważną miną.

— Panowie pojadą z funkcjonariuszami na komendę. Tam odpowiedzą na jeszcze kilka pytań.

— My nie możemy, mamy spotkania biznesowe, nie możemy od tak sobie je opuścić.

— To będą musieli panowie je przełożyć. Chyba, że wolicie żebyśmy zamknęli klub na miesiąc, może dwa, aż nie przejrzę każdego kąta tej knajpy, aby upewnić się, że nie ma tutaj jakichś śladów.

Szybko ich miny ze zdenerwowanych zmieniły się w potulne baranki.

— Dobrze. Wykonam kilka telefonów — odpowiedział powoli sięgając do kieszeni.

— Zrobią to panowie po drodze. Teraz proszę udać się do radiowozu — nie miałem ochoty z nimi dłużej dyskutować.

Wyszedłem z klubu bardziej zdezorientowany niż kiedykolwiek. Wokoło pełno gapiów, którzy zdążyli już się zebrać. Po trawniku przechadzało się kilku policyjnych pionków, na których twarzach rysowała się chęć jak najszybszego powrotu do domu, spokojnego oglądania telewizji, a potem posuwania swoich żon. Miałem dziwne przeczucie, że sprawa, za którą się właśnie zabieramy, może mieć duży wpływ na dalsze moje losy. Odpaliłem papierosa wlepiony w ślady na grząskim podłożu od odcisków butów i psich łap. Słońce świeciło mi w twarz nad wyraz mocno, jakby wszechświat chciał mi powiedzieć, że mogę się nieźle napocić, aby rozwikłać tą sprawę.

II

Ten poranek był wyjątkowo ponury. Deszcz, i to taki rzęsisty, najgorszy z możliwych, ale czego spodziewać się po ostatnim dniu kwietnia. Stałem w oknie dwadzieścia minut czekając, aż budzik zadzwoni i pójdę sobie zrobić kawę, zgodnie z moim harmonogramem. Tej nocy, jak i zresztą każdej od tygodnia, nie mogę spać. Myślę tylko o tym, co mogłem przegapić. Dlaczego nie mam żadnego tropu? Często przewijało się w mojej głowie również pytanie, czy będą kolejne ofiary? Najgorsze, że nie mogliśmy ustalić tożsamości tej dziewczyny, jakby pojawiła się znikąd. Przecież musiał ją ktoś znać, ktoś musiał wiedzieć kim jest. Uruchomiliśmy wszystkie możliwe źródła i nic. Nie chciałem robić tego przez lokalną prasę, ani media ogólnopolskie, żeby nie wywoływać zbytniego szumu, ale w pewnym momencie będę musiał. Utkwiłem w głupim stanie świadomości, zwanym bezsilnością.

Nie miałem takiego dnia w całej dotychczasowej mojej karierze. Zawsze się czegoś chwytałem, praktycznie od razu. Tutaj od tygodnia zebrałem mnóstwo materiału, ale brak jakiejkolwiek logiki, nawet cienia podejrzenia z osobami, z którymi rozmawialiśmy, chociaż… muszę się zastanowić jeszcze raz. Kogo już przesłuchiwaliśmy? Najpierw właścicieli w ich klubie, a później zabraliśmy ich na komisariat, co tam się działo? Odszedłem od okna. Odnalazłem kopie protokołów, które zabrałem ze sobą do domu i usiadłem, aby prześledzić je ponownie.

Ryszard Kotowski, lat. 64 zam. Radom ul…………………………………..

przesłuchany:

11:52 23.04.2016

Głosiły pierwsze linijki przesłuchania.

— Ja pierdolę — powiedziałem na głos.

Po co ja to czytam, jak tam byłem i pamiętam więcej niż tylko wypisane słowa na kartkach. Zawsze należy pamiętać, że słowa to jedno, a zachowanie, gestykulacja to drugie. Łatwo się kłamie wydobywając dźwięki, ale ciało zawsze powie prawdę, chyba, że jest się bardzo świadomym jak to działa.

Zacząłem wracać pamięcią do tego przesłuchania. Powiedział, że był w domu kiedy to się stało i spał, co potwierdziło nagranie z kamery w garażu, oraz osiedlowa kamera skierowana na bramę. Mieszkają na luksusowym strzeżonym osiedlu, więc tam ich pełno. Na pytanie o to, czy znał ofiarę odpowiedział, że nie. Jednak miałem wrażenie, że się zawahał. Miał coś na sumieniu, co mogłoby wiązać go ze sprawą. Odpowiedział, że nie, ale w przeciwieństwie do reszty odpowiedzi podniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy.

Ludzie zazwyczaj myślą, że jeżeli nie patrzy się komuś w oczy, to wówczas się kłamie. Wiele lat doświadczenia pokazuje, że ta teoria ewoluowała o 180 stopni i wcale tak nie jest. Przez lata, gdy przyjmowało się, że jak mówisz nieprawdę to tego nie robisz, w ludziach ukształtowało się całkowite przeciwieństwo tegoż automatyzmu i wszystkie ważne z naszego punktu widzenia kłamstwa w naszym życiu wiążą się z patrzeniem wprost w twoje ślipia. Oczywiście nie jest to regułą, ale bardzo łatwe do rozpoznania dla bacznego obserwatora. Jedyne, co mogłem wynieść z rozmowy z nim to właśnie ten moment oraz to, że na pewno nie popełnił tego morderstwa. Jednak to morderstwo mogło być nie tyle związane z dziewczyną, a być może z klubem? Z nim pośrednio? Może ktoś chciał zaszkodzić Kotowskiemu, aby jego działalność ucierpiała, konkurencyjna „imprezownia”? Zadałem sobie pytanie i szybko postanowiłem sobie odpowiedzieć. Teraz w dobie wiecznej rywalizacji, w pogoni za pieniędzmi, ludzie potrafią posunąć się do wszystkiego, nawet do najgorszej zbrodni. Zapisałem, aby sprawdzić właścicieli pozostałych klubów w Radomiu.

Przesłuchanie Tomasza Gąbki, wspólnika w interesach, który jak się okazało wcale nie był taki młodszy, bo miał 60 lat, wyglądało podobnie i również przy tym samym pytaniu jego wzrok utkwił w moim. Przypadek?

Kiedy rozmyślałem jeszcze nad przesłuchaniami pracowników, nagle rozległ się dźwięk budzika. Wstawiłem wodę na kawę, aby rozpocząć mój codzienny rytuał szykowania się do pracy.

— Kurwa, gdzie ja położyłem znowu te klucze? — zakląłem sobie pod nosem tuż przed wyjściem, aby po chwili odnaleźć je na stole, gdzie były przykryte niedawno czytaną gazetą. Pamiętacie jak wspominałem Pana Gruszczyńskiego, jak zwykle musiałem go spotkać, tym razem przed klatką chodził z tym swoim jamnikiem. Nie zrozumcie mnie źle, lubię psy. Nawet myślałem, żeby jakiegoś przygarnąć, ale ten jego jamnik był wyjątkowo wkurzający. Zawsze szczekał, potem podbiegał, żeby cię obwąchać. Tamten oczywiście zawsze mu na to pozwalał. Nigdy nie powiedziałem, że jest to dla mnie frustrujące, znowu ten brak asertywności do tych moich sąsiadów. Uznałem zresztą, że nie jest to warte zachodu.

— Coś pan taki zamyślony panie Tomaszu? Dzień dobry, dzień dobry! — powiedział z tym swoim zawsze uśmiechniętym wyrazem twarzy. Miałem na moje nieszczęście jeszcze chwilę i akurat odpaliłem papierosa, a że nie palę w aucie, to już zamieniłem z nim parę zdań.

— Wszystko dobrze panie Romanie, jak zawsze. Praca-dom, dom-praca i tak cały tydzień.

— Widziałem, że ostatnio chyba pana życie towarzyskie się pogorszyło. Dawno nie widziałem żadnej panny — skwitował z głupim rechotem śmiechu.

— Czasem tak bywa. Posucha — pociągnąłem temat, śmiejąc się ze swojego żarciku.

— Pan uważa, bo kiedyś pana o gwałt jeszcze oskarży któraś, a detektywowi to by na sucho nie uszło — ciągnął temat, żartując w mało wyrafinowany sposób.

— Spokojna głowa panie Romanie.

— Wiem, żartuje sobie, ale trzeba uważać. Żona ostatnio mi opowiadała, że jak mieszkała na osiedlu obok, to jedna dziewczyna oskarżyła o gwałt sześciu chłopaczków osiemnastoletnich albo dziewiętnastoletnich, najstarszy miał chyba coś koło 21, no jakoś tak. Gówniarzy w każdym razie. Na szczęście wyszło na jaw, że to było kłamstwo, ale co oni się nie naprzeżywali. Każdy z nich jak pan, mieli wiele do stracenia, a właściwie ich rodzice, bo to każdy jakąś tam poważną funkcję pełnił. Chciała jak się okazało wyłudzić odszkodowanie, czy jak to tam się nazywa. Okup, o tak w filmach mówią, bo to… — przerwałem w połowie zdania, bo widziałem, że zaczyna się rozkręcać, a wiedząc jaki mam zawód, często raczył mnie takimi historyjkami kryminalnymi, a na taką akurat nie miałem ochoty.

— Przepraszam, że przerwę, ale dokończymy kiedy indziej naszą rozmowę, muszę uciekać, bo spóźnię się do pracy — odpowiedziałem gasząc papierosa w popielniczce kosza, który stał nieopodal, wśród gąszczu podobnych „kiepów”.

W tym samym czasie, z okna pierwszego piętra wychyliła się żona Gruszczyńskiego, której imienia nie pamiętałem i zaczęła go wołać, żeby już wracał do domu.

— O widzi pan jak kobieta woła to trzeba się słuchać, a pana nie zatrzymuje. Służba nie drużba.

Wszedłem do samochodu z ulgą, że skończyłem w miarę wcześnie rozmowę z tym patafianem. Nie miałem ochoty włączać nawet muzyki i całą trasę pokonałem w ciszy. Pod firmą zapaliłem jeszcze jednego papierosa, a mój wzrok utkwił na elegancko ubranej brunetce. Dzięki czemu w jednej chwili zapomniałem o sprawie i włączył mi się tryb „typowy facet”. Ale bym ją przeleciał. Już mi się zatęskniło za weekendowym wypadem do klubu, ale nie mogę, nie teraz. Wszystko przez tą jebaną sprawę.

Kobieta weszła do naszego „biurowca” i zniknęła za drzwiami. Myśli po chwili wróciły na pierwotny kierunek, aby jak najszybciej sprawdzić wszystkie kluby w mieście w celu szukania jakiegokolwiek tropu.

Wchodząc na moje zawodowe włości, oczom moim ukazała się ta sama postać tejże samej brunetki. Mogłem ją zobaczyć teraz w pełnej okazałości. Mniej więcej w moim wieku, około 170 cm wzrostu, długie włosy, okulary na oczach, chyba po to, by wyglądać bardziej elokwentnie, czarna obcisła spódnica i tego samego koloru szpile, marynarka i biała bluzka. Szkoda tylko, że zbytnio pozapinana, pomyślałem i wróciły do mnie myśli związane jedynie z zadowoleniem fizycznym. Nagle coś jednak mnie tknęło, jeszcze raz rzuciłem okiem na tę dziewczynę, pod pachą miała czarną teczkę, czy tam kurwa neseser, zwał jak zwał. Moje neurony zaczęły szaleć jak opętane i nagle błysk. Kurwa, pewnie przysłali ją z prokuratury do sprawy, którą prowadzę, bo jest podejrzenie seryjnego. Znając życie szef nie umiał się temu przeciwstawić i nadzór będzie prowadziła w terenie, a nie jak to często bywa zza biurka.

W tym momencie zamiast myśli o seksie pojawiło się wkurwienie, że zaraz zacznie mi się wpierdalać w moją sprawę i będę musiał się meldować z postępami co pięć minut. Długo nie musiałem czekać z odpowiedzią na moje detektywistyczne podejrzenia. „Niewiasta” weszła do gabinetu Tadeusza, a on po chwili wyszedł wołając mnie i Karola.

— To jest pani Kornelia Skoczylas — powiedział Tadeusz, a mnie od razu się nasunęło, żeby odpowiedzieć „to niech skoczy do lasu”. Znowu pojawił się u mnie delikatny głupkowaty uśmieszek.

— Pani Kornelia jest prokuratorem pracującym w głównej siedzibie w Warszawie i przyjechała w sprawie zabójstwa młodej dziewczyny, którą to wy się zajmujecie. Wprowadźcie panią Kornelię w sprawę i przekażcie wszystkie akta, dziękuję — „płomienna” przemowa, jak zawsze. Nawet mu brewka nie zadrżała.

— Szefie, a może byśmy porozmawiali wszyscy razem o tej sprawie tu i teraz — wyrwała się do odpowiedzi nasza nowa przybyła pani prokurator.

— Przykro mi, ale ja mam inne sprawy na głowie. Moi ludzie panią wprowadzą.

— Tadeusz, przestań, może jednak odstawisz te sprawy z kradzieżami w kioskach ruchu i porozmawiamy wszyscy — rzuciłem żarcikiem z szyderczym uśmiechem w jego stronę.

— Zajmijcie się wprowadzeniem pani Kornelii — powiedział chłodnym i stanowczym tonem, nie odrywając oczu od akt, w których siedział.

Ciekaw byłem co takiego fascynującego nasz drogi szef przegląda, że nawet pani z Warszawy go nie przekonuje, żeby poświęcił sprawie trochę czasu. Próbowałem się zbliżyć trochę do jego biurka, ale zobaczyłem tylko jakieś cyferki na górze strony, i to też nie na tyle wyraźnie, żeby mi coś one mówiły, a na pewno nie na tyle, żebym je zapamiętał. Odwróciłem wzrok w stronę pani prokurator, uśmiechnąłem się do niej i przywitałem.

— Jestem Tomasz Gawroński, a to mój partner zawodowy, Karol Miłkowski — widziałem kontem oka jak Karolowi nagle zrobił się na twarzy „banan”. Nigdy jeszcze nie nazywałem go swoim partnerem.

— Kornelia — odpowiedziała bez powtarzania swojego nazwiska — Prowadźcie panowie w takim razie w miejsce, gdzie możemy spokojnie porozmawiać o naszej wspólnej sprawie — powiedziała miłym, lecz stanowczym tonem.

Wyszliśmy z gabinetu, a ja nie zamierzałem dalej czekać i udawać zadowolenia z faktu, że się tutaj pojawiła.

— Taki kawał drogi fatygowali panią, żeby zająć się sprawą, którą prowadzi najlepszy śledczy w tym rejonie. To chyba zbędna podróż, bo na pewno sobie poradzimy z jej rozwikłaniem, a nadzór można sprawować ze stolicy na spokojnie. Chyba, że to taka rutynowa kontrola i zaraz pani wraca.

— To nie jest rutynowa kontrola, a podobno sobie nie radzicie i nawet nie wiecie czego się złapać, więc przysłano mnie, żebym wam pomogła. Poza tym jest podejrzenie, że to jakiś seryjny, a w takich wypadkach prokuratora wyznacza się zazwyczaj z innego regionu, w tym wypadku jestem z Warszawy i będę z wami działać w terenie — wybrzmiało oschle i stanowczo.

Lubię takie, pomyślałem, mając ochotę na jeszcze szerszy uśmiech, na który jednak nie mogłem sobie pozwolić.

— Proszę mnie posłuchać, nie potrzebujemy… — przerwała mi stając w miejscu.

— To niech pan mnie posłucha. Jeżeli twierdzi pan, że moja obecność jest zbędna to gwarantuje panu, że moje umiejętności będą bardzo przydatne w rozwikłaniu tej sprawy. Proszę więc nie grać macho i super–detektywa, tylko przyjąć do wiadomości, że zostaję w tym mieście do rozwikłania tej sprawy i przywyknąć do tego, że będzie musiał pan ze mną współpracować.

Karola momentalnie zatkało, zrobił się prawie blady jak zaczęła delikatnie, ale jednak na mnie naskakiwać. Znałem taki typ kobiet, które w pierwszym momencie uważają, że muszą stanowczo zaprotestować i pokazać swoją stanowczość, aby miały możliwość spokojniejszej pracy, ale ja też nie miałem zamiaru ustępować pola.

— Widzę, że odbyła pani odpowiednie szkolenia jak próbować zrobić pierwsze wrażenie, żeby nie dać się stłamsić, brawo. Proszę jednak pamiętać, że gdy zaczniemy drążyć głębiej to może okazać się, że pani „szkolenie” nie przygotowało dostatecznie dobrze na to co może się wydarzyć i wówczas moje umiejętności będą bardziej przydatne. Skoro musimy współpracować, to będziemy. Nie znaczy to, że będzie mi pani stała nad głową. Wisi mi skąd i kim pani jest. Jestem zbyt fajnym facetem, żeby się panią przejmować, więc darujmy sobie tę próbę sił — widziałem kątem oka jak Karola zamurowało jeszcze bardziej. Natomiast Kornelia ku mojemu zaskoczeniu cały czas była spokojna i opanowana.

— Dobrze. W takim razie proponuję, żeby nie owijać w bawełnę i nie przepychać się słownie, a zacząć pracować. Przekonamy się jak będzie wyglądać nasza współpraca.

Przytaknąłem delikatnym uśmiechem, prowadząc do sali konferencyjnej.

— Za chwilę wracam, przyniosę wszystkie akta sprawy — powiedziałem zaraz po wprowadzeniu Kornelii do sali. Karola skinieniem głowy poprosiłem ze sobą.

Po kilku minutach zebraliśmy wszystkie akta, raporty oraz zdjęcia, które położyłem jej przed nosem. Pewnie gdyby była jakąś paskudą to bym reagował jeszcze bardziej z niechęcią, ale miała coś w sobie, co skłaniało mnie do tego, żeby jednak jej odpuścić, aby zobaczyć co potrafi.

Przeglądanie akt zajmowało jej dłuższą chwilę, co jakiś czas zadając nam jakieś mało istotne pytania. Jednak po kilkunastu minutach pomyślała o czymś istotniejszym, co ja również miałem zamiar sprawdzić.

— Trzeba sprawdzić wszystkie kluby. Czy być może ci dwaj panowie nie mają jakichś nieprzyjemności ze swoją konkurencją. Dziewczyna pomimo cyfry wydaje się być przypadkową ofiarą. Bardziej ktoś może chcieć zaszkodzić klubowi, niepochlebnym rozgłosem na mieście — spojrzała na mnie i uśmiechnęła się tak trochę, jakby zwycięsko, że tego jeszcze nie sprawdziliśmy.

— Akurat jesteśmy w trakcie sprawdzania tej teorii — odpowiedziałem szybko.

— To kiedy to zleciłeś i komu? — Karol zaskoczył mnie, że zadał takie pytanie przy pani prokurator, bądź co bądź podważając to, co przed chwilą powiedziałem.

— Odpowiednim osobom. Nie zdążyłem ci przekazać tej informacji — powiedziałem z zaciśniętymi zębami, próbując dać do zrozumienia, żeby baczył na zadawane pytania w obecnym towarzystwie.

— Dobra, dobra, myślałem, że mi wszystko przekazujesz.

— Widzisz, nie wszystko — Karol, chyba w tym momencie zrozumiał, że walnął delikatną gafę.

— Dobrze, w takim razie proszę mnie powiadomić o ustaleniach, jak już je zrobicie — odpowiedziała już jakby łagodniej.

— Na pewno to zrobimy — odparł Karol.

— Skoro to jednak może być tylko jakieś tło, to może jednak nie będzie pani prokurator tutaj potrzebna.

— Myślę, że zostanę, aż w 100% potwierdzimy tę teorię — odpowiedziała bez wahania.

— Pozwoli pani, że na chwilę wyjdziemy na papierosa, a pani niech sobie przegląda dalej akta, jak się pojawią pytania to odpowiemy za chwilę.

Przytaknęła, a my wyszliśmy bez zbędnych słów.

— Karol, kurwa. Umawiamy się, że jak coś komuś mówię związanego ze sprawą to ty się nie wpierdalasz z pytaniami do mnie dobra? — spojrzałem mu prosto w oczy, delikatnie poirytowany.

— Dobra, nie zrozumiałem w pierwszym momencie. Przynajmniej dała nam jakiś trop.

— Nie do końca. Masz, to mój notatnik. Popatrz tutaj, też zapisałem informację, żeby przesłuchać właścicieli innych klubów.

— O proszę — powiedział delikatnie zaskoczony. — Zauważ tylko, że tobie zajęło to trochę więcej czasu, a ona na ten sam trop wpadła w niecałą godzinę, więc może jakieś umiejętności dedukcyjne posiada, a na pewno walory estetyczne — zaczął się głupkowato uśmiechać.

— Weź przestań się szyderczo uśmiechać i lepiej powiedz mi co o niej myślisz, tak na pierwszy rzut oka?

— Myślę, że to jedna z tych twardych karierowiczek. Chce się pokazać, wybić i rozwiązać wreszcie jakąś grubszą sprawę, żeby móc awansować.

— Wiesz co ja myślę, że po części masz rację, karierowiczka owszem. Jednak wydaje mi się, że za szybko zmiękła jak nie podkuliłem ogona i to jedna z tych wrażliwych panienek, która jednak wolałaby spotkać miłość swojego życia niż rozwiązać, chociażby największą sprawę w historii tego kraju.

— Bla bla bla, ty to jakiś sentymentalny się zrobiłeś, a może ci się spodobała, liczysz na coś — roześmiał się Karol po raz drugi w podobny szyderczy sposób. Musiałem go sprowadzić do pionu, bo zaczęło mi się wydawać, że na zbyt wiele sobie pozwala w stosunku do mnie.

— Grucha, jakbyś przestał przez chwilę sobie żartować i uruchomił główkę. Wiem, masz z tym problem, ale dla dobra sprawy daruj sobie kąśliwości i weź się za sprawdzanie właścicieli innych klubów. Zbierz wszystkie dane, jedź do klubów pod pretekstem chęci sprawdzenia zabezpieczeń, żeby nie było jak w tym klubie, że nie mieli monitoringu. Ja pójdę do naszej pani prokurator i zobaczymy, czy jeszcze wpadnie na coś ciekawego. Jasne? — powiedziałem chłodnym tonem.

— Dobra dobra, idę.

Weszliśmy z powrotem do budynku. Karol poszedł od razu wziąć się za sprawdzanie pozostałych właścicieli klubów w Radomiu. Stanąłem przed salą konferencyjną, gdzie siedziała Kornelia. W dalszym ciągu przewracała materiały. Wyglądała uroczo w tych swoich okularach. Znowu przez chwilę odpłynąłem, ale trochę inaczej niż wcześniej. Teraz moje myśli zebrały się w szczęśliwym zakątku, gdzieś nieopodal miasta w domku z ogródkiem, z biegającymi dziećmi i psem. W sumie to zawsze chciałem mieć dwójkę dzieci i do tego jakiegoś wiernego kundelka. Widziałem ten obraz z oddali, aż nagle z drzwi frontowych mojego wyimaginowanego domu, wychodzi Kornelia. Nie w oficjalnym stroju, w jakim teraz siedzi, ale w małej zwiewnej sukience, niosąca dzieciom napoje. Odwróciła się do mnie, spojrzała na mnie, uśmiechnęła od ucha do ucha. Obraz szczęśliwej rodziny chodził mi po głowie pierwszy raz od dawna… ech. W głowie pojawiło się jedno soczyste słowo, „kurwa”. W tej samej chwili się otrząsnąłem.

— Zadałam panu pytanie, panie Tomaszu — nawet nie wiem, kiedy stałem po drugiej stronie drzwi naprzeciwko niej.

— Przepraszam zamyśliłem się nad sprawą. Jakby mogła pani powtórzyć.

— Kiedy mogłabym porozmawiać z właścicielami klubu? Chciałabym im zadać jeszcze kilka pytań.

— Nie wiem. Możemy do nich zadzwonić i zaprosić do nas — potwierdziłem, chociaż z drugiej strony chciałem zadać elokwentne pytanie, „na chuj?” Powstrzymałem się jednak.

— Wolałabym jednak, żeby miejscem spotkania była jakaś kawiarnia, albo w klubie. Miejsca, które znamy, doprowadzają do tego, że czujemy się swobodniej i łatwiej się rozproszyć, powiedzieć coś czego się nie chciało wcześniej. Nie sądzi pan? — dobra jest, pomyślałem. W miejscach, gdzie czujemy się swobodnie łatwiej o popełnienie jakiegoś błędu. Poza tym byłem bardzo ciekaw o co chce ich zapytać.

— Mam jeszcze jedną propozycję. Przestańmy mówić sobie na pan/pani, a zacznijmy na ty, dobrze? — zaproponowała aż nadto swobodnie.

— Dobrze Kornelio, chętnie. Tomasz — wyciągnąłem dłoń jako pierwszy, żeby potwierdzić „nową” formę zwracania się do siebie. — Zadzwonię zaraz do Kotowskiego i dowiem się kiedy mogą być w klubie i wówczas możemy ruszać.

Nie czekałem na jej potwierdzenie, tylko uśmiechnąłem się, odwróciłem i wyszedłem z sali. W mojej głowie kołatało się milion różnego rodzaju myśli, począwszy od sprawy zabójstwa tej dziewczyny, po myśli związane z panią prokurator, która będzie bardziej przeszkadzać, czy może uda się znaleźć wspólną nić porozumienia? Zastanawiałem się też, na co dzisiaj mam ochotę z mojej „restauracji” oraz nad tym, co będę robił wieczorem? Obejrzę może jakiś film na rozluźnienie, zamiast siedzieć nad aktami kolejny wieczór. Kotowski nie odebrał, spróbuje jeszcze raz za chwilę.

Zanim wybrałem numer ponownie, wróciły do mnie wspomnienia z dzieciństwa. Mój Ojciec i moja Matka, pamiętam jak dzisiaj, większość czasu spędzili przed telewizorem z brakiem jakiejkolwiek perspektywy, żeby zrobić coś więcej niż praca, którą wykonują. Mama była nauczycielką plastyki, a ojciec hydraulikiem, fakt fachura to z niego był. Zlecenia się sypały jedno za drugim, dlatego na kasę jakoś nie narzekaliśmy. W sumie matka nie musiałaby nawet pracować, ale chciała. Zwyczajna rodzina nie było w niej pijaństwa, nie było narkotyków, nie było bicia, ciągłego darcia mordy. Kochali się, to było widać, ale większość życia przesiedzieli na kanapie. Matka umarła jakieś siedem lat temu na raka. Ojciec długo nie mógł się z tym pogodzić, ale dwa lata temu poznał jakąś holenderkę i ona zaproponowała mu, żeby z nią zamieszkał w Amsterdamie. Pojechał, co miał tu siedzieć. Ja się wyprowadziłem na swoje, właściwie to on mi to mieszkanie kupił lata temu, a swoje teraz wynajął i jeszcze kasę z wynajmu przytulam ja, więc nie mogę narzekać na nędze i brak pieniędzy. Przez to, że moi rodzice byli raczej domatorami, nie mieli za wielu przyjaciół, a i kontakty z dalszą rodziną mieli nienajlepsze. Ja przejąłem schedę ich wyborów i z rodziną dalszą od kilku lat nie mam kontaktu. Oni też go nie szukają. Oprócz pracy nie mam bliższych znajomych czy rodziny, do której w razie jakiejś potrzeby mógłbym się zwrócić o pomoc tu w Polsce. Jedyna osoba w rodzinie, która miała duszę artysty, która przekazała mi jakąś większą wrażliwość, jest moja babcia. Przez lata walcząca z chorobami. Ciągły brak zrozumienia, ciągłe życie w swojej rzeczywistości, teraz przebywająca w ZOL–u. Odwiedzana przez rodzinę, która cierpiała niemniej niż ona. Jedyna osoba, która w momencie, gdy była w domu, potrafiła zebrać tę różniącą się rodzinę razem. Moja babcia, kobieta z krwi i kości, która stawiła opór światu, a ten świat ją przygwoździł do ziemi, nie zostawiając krzty litości, aby mogła z niego odejść szybko, na własnych zasadach. Zliczając wszystkie choroby mogła by nimi rozdzielić kilka osób. Nie poddawała się, dawała z siebie więcej niż mógł ktokolwiek wytrzymać. Pomimo chorób znajdowała siły i czas, żeby zaopiekować się wnukami, żeby ich czegoś nauczyć, przekazać coś wartościowego. Oczywiście miała swoje za uszami. Nie zawsze była miłą starszą panią. Miała swoje zdanie ale jak przychodziło co do czego, potrafiła zrobić dla rodziny wszystko. Kochała życie, miała swój ogródek, który pielęgnowała, miała swój las, pod którym mieszkała, a z którego przynosiła skarby natury, jakie dawał. Potrafiła poznać, czy to kania, czy muchomor, czego ja do dzisiaj nie umiem, a dzięki czemu mogłem w dzieciństwie cieszyć się smakiem tego jadalnego grzyba usmażonego na patelni. Narzekała na swój los, bo los jej nie oszczędzał, a gdybym chciał przekazać światu jej historię, trzeba by napisać trylogię, komedio–dramat. W momencie, gdy trafiła do zakładu po kolejnym ciężkim udarze, miała sparaliżowaną jedną stronę ciała, a mówić mogła pojedyncze słowa i to rzadko. Coś we mnie pękło, przestałem mieć tę krztę optymizmu życiowego, którą miałem i przekułem ją na grę aktorską, bo musiałem wykazywać jakąś formę entuzjazmu wśród tłumu ludzi, który codziennie się przewijał. Stałem się większym samotnikiem. Pustka jaką czułem była nie dopisania, strata matki, później sytuacja z nią. Trochę już od tego czasu minęło, a to uczucie momentami wraca jak bumerang.

Bądź co bądź, nauczyłem się z tym żyć. Przełomowym momentem, chyba była chwila, gdy spotkaliśmy się w tym ośrodku wraz z innymi członkami rodziny. Śmiała się z jakiejś opowiastki, mojej ciotki, wujka i pozostałych wnuków, którzy akurat przekrzykiwali się jedno przez drugiego, żeby coś jeszcze dopowiedzieć. Nagle, gdy inni zajęci byli ustaleniem wersji wydarzeń, zajęci sobą, zobaczyła, że spoglądam na nią. Na kobietę, która do tej pory wydawała się momentami nieobecna, nie zawsze z nami, czasem odpływająca na kilka minut. Zapatrzona, gdzieś za plecy wszystkich, teraz akurat uśmiechająca się. Popatrzyła na mnie ze wzajemnością, przestała się na chwilę uśmiechać, jakby doskonale była świadoma. Nasz wzrok spotkał się na kilka sekund i miałem wrażenie, że zaraz popłyną mi łzy. Delikatnie przechyliła głowę i mrugnęło porozumiewawczo, dając do zrozumienia, że jest dobrze, że pogodziła się z losem. Dała mi jasny sygnał, widząc moje cierpienie w związku z jej sytuacją, że nie muszę czuć się winny, że tu się znalazła. Dała do zrozumienia, żebym żył. Więcej mój wzrok nie powędrował w jej kierunku. Bałem się zastygnąć w jej oczach na jakąkolwiek dłuższą chwilę. Nie chciałem, nie mogłem dopuścić do tego, żeby mnie znowu „rozgrzeszyła”. Dzisiaj to wiem, chciałem się czuć winny tego, że się tu znalazła. Chciałem czuć jej cierpienie, wszystkie choroby każdego dnia, codziennie żyjąc z jej bólem, nikomu nie mówiąc, nie pokazując jak bardzo dobitnie zmieniło to moje życie wewnętrzne. Próbując pozostać sobą w świecie zewnętrznym. Tak nauczyłem się z tym żyć, z cierpieniem jakie nosiła ona w sobie, a które rozrywało moją duszę. To była moja codzienność, to było moje przekleństwo, o którym nigdy nikomu nie powiedziałem.

Muszę sobie kurwa kupić psa, przynajmniej będzie miał mnie kto witać po powrocie z roboty — pomyślałem, przekierowując myśli na inny tor. Kotów nie lubię, może chomik? Co za pożytek z chomika albo nie wiem z papugi, tylko skrzeczy i nawet cię dobrze nie przywita, jak wracasz do domu. Tak, pies o którym tak długo rozmyślałem to jest dobry wybór. Wybór ten jednak zostawiłem na później. Nacisnąłem klawisz wybierania numeru i zadzwoniłem do Kotowskiego po raz drugi. Znowu nie odbiera.

— Tomek, Kotowski… — nagle usłyszałem głos Karola.

— Wiem, wiem, moment. Właśnie próbuje się do niego dodzwonić — jakby pomijając fakt, że Karola nie było przy rozmowie z Kornelią, gdzie poprosiła o spotkanie z nim i jego kompanem w interesach.

— Co? Nie to. Dostaliśmy zgłoszenie, że Kotowski nie żyje…

— Jak to? Co się stało? Mów, kurwa! — przerwałem mu w połowie wypowiadanej sentencji ale jednak to co powiedział, doprowadziło mnie do emocjonalnej eksplozji.

— Prawdopodobnie został zabity. Z relacji świadka, który go znalazł jasno wynika, że ma wyrytą na klatce piersiowej nożem cyfrę dwa.

Zamarłem w jednej chwili. Seryjny? Zemsta? Może teoria o konkurencji, która chciała go wykończyć i narobić mu koło nosa ma sens, albo nie bo po co go zabijać wówczas. Dlaczego on, skoro z tamtą dziewczyną teoretycznie nie miał ani on, ani wspólnik żadnych powiązań? Nie dawała mi spokoju myśl, że jednak wiedzieli kim była ta dziewczyna. Wyszedłem w pośpiechu na zewnątrz razem z Karolem.

— Tomasz! — usłyszałem wołanie zza pleców. — Jadę z wami — stwierdziła Kornelia i wsiadła do samochodu. Nie odezwałem się słowem, nie miałem ochoty teraz na durne sprzeczki, czy powinna jechać, czy nie powinna? Zastanawiałem się, czy może warto się na nią otworzyć. Zobaczymy, czy pomoże jej umiejętność dedukcji? Miałem mętlik w głowie i milion myśli, które kołatały się jedna za drugą.

Dojechaliśmy na miejsce zbrodni w niecałe piętnaście minut, dlatego nawet nie było zbyt wiele czasu i chyba chęci, żeby porozmawiać.

— Powiedz mi, Karol co my tu kurwa robimy? — odezwałem się zdziwiony wysiadając z auta i stając naprzeciwko przychodni weterynaryjnej.

— Ciało jest po drugiej stronie budynku, a tylko tutaj można spokojnie zaparkować.

Po chwili Karol zaczął prowadzić mnie na tył budynku. Myśli krążyły mi wokół seryjnego mordercy, takiego jak w filmach. Próbowałem sobie przypomnieć, co zazwyczaj kierowało tymi wszystkim psychopatami? Chęć zemsty? Na pewno. Jakaś fobia? Obsesja? Zboczenie? Może.

Klub to jedyne co na tą chwilę łączyło te dwa zabójstwa. Najpierw jego uczestniczka, teraz właściciel. Musiało mieć to jakieś powiązanie, mieć coś wspólnego ze sobą. Klub przecież generował niemałe dochody, to był motyw? Pieniądze, chciwość to jeden z najczęstszych powodów, dla których ludzie zabijają. Także w tej właśnie chwili postanowiłem się chwycić tego tropu.

Nie nastawiałem się, że na miejscu zbrodni znajdę odpowiedzi. Choć często tak bywa, to jednak, przy tej sprawie czułem, że najważniejsze odpowiedzi uzyskam w najmniej oczekiwanym momencie.

Dotarliśmy za budynek. Ta sama pręga na szyi, brak śladów przyciągnięcia tutaj ciała. Brak czegokolwiek, czego można by się uczepić i trzymać. Na szczęście, tym razem, tylko na pierwszy rzut oka.

— Kto znalazł ofiarę? — zapytałem będących już na miejscu techników.

— Lekarz z przychodni, który wyrzucał śmieci — odpowiedział jeden z nich.

— Kornelio, Karolu, chodźmy w takim razie porozmawiać ze świadkiem.

— Ja tutaj chwilę zostanę, a panowie niech idą — powiedziała Kornelia zaciekawionym tonem, jakby to jej nie przerażało, a wręcz fascynowało. W jakiś sposób mi to imponowało, jej brak paniki czy strachu, tylko to wyczuwalne zainteresowanie, tym co tutaj się zastała na miejscu.

Znowu ruszyliśmy w drogę, tym razem powrotną, ku drzwiom przychodni. Tym razem to ja prowadziłem, żeby móc od razu zacząć zadawać niewygodne pytania, dzięki czemu zaraz na gorąco człowieka umysł działa najsprawniej, a przyciśnięty może sobie przypomnieć więcej niż się nam wszystkim wydaje. Otworzyłem drzwi i zapytałem o osobę, która znalazła ciało. W jednej chwili mój plan bycia twardym i zdecydowanym legł w gruzach. Lekarzem weterynarii okazała się drobna, filigranowa dziewczyna, która miała nie więcej niżeli 160 cm wzrostu, ciemne włosy i aparat na zębach. Po odpowiedzi na moje pytanie, że to ona znalazła ciało, nasz wzrok przez chwilę spotkał się ze sobą, momentalnie dało się wyczuć jakieś dziwne napięcie i chyba pierwszy raz od dawna poczułem się onieśmielony i szybko odwróciłem wzrok, zwracając się ku Karolowi.

— Mógłbyś wyprosić wszystkich, którzy są zbędni. Chciałbym porozmawiać z panią… — przerwała mi w tym momencie.

— Jestem Oliwia Lisiecka — odpowiedziała głosem pełnym strachu.

— …z panią Oliwią na osobności.

Jeden dzień wystarczył, że spotkałem na swojej drodze dwie urocze kobiety, które to od pierwszego wrażenia oprócz chęci pójścia z nimi do łóżka, sprawiały, że miałem jeszcze w swoim życiu ówczesnym wizje lepszej rodzinnej przyszłości, mojej przyszłości. Znowu na chwilę odpłynąłem. Tak wiem, prowadzę mega ważną sprawę, w której giną ludzie, a ja myślę o sobie. Egoista ze mnie, ale nie mogłem nad tym zapanować. Odwróciłem się ponownie w jej kierunku, dalej była wpatrzona w moją osobę. Racjonalizm podpowiadał, żebym nie spuszczał z niej wzroku, żeby nie okazać się słabszym ogniwem i móc w odpowiedni sposób reagować. Automatycznie jednak po raz kolejny odwróciłem wzrok, jakbym chciał, żeby ona również to zrobiła. Bałem się, że dostrzeże moje fizyczne, ale nie wiedzieć czemu i mentalne wady, które miałem wrażenie, że widać jak na dłoni. Mówi się czasem metaforycznie, że człowiek czuje się nagi. Ja w tym momencie właśnie tak się czułem.

Wszyscy powoli zaczynali wychodzić. Przybliżyłem się do miejsca, w którym siedziała. W pomieszczeniu słychać było z oddali wydobywające się różnego rodzaju dźwięki. Skowyt, ujadanie psów, miauczenie. Wszystko jednak to grało ze sobą, jakby w melodie romantyczną, przepełnioną nostalgią. Zanim podszedłem i otworzyłem usta, minęło dobre pół minuty. Przez ten czas, oprócz charakterystycznych dźwięków zwierząt, które w tym momencie jawiły mi się w melodie koncertową filmów z akcentem romansu to miałem wrażenie, że usłyszałem również, jak przyspieszyło mi tętno i jak zwolnił oddech. Usiadłem koło niej. Nagle spuściła wzrok i się popłakała. W jednej chwili wziąłem się w garść, wziąłem głęboki oddech i czułem, że już jestem gotowy do rozmowy.

— Pani Oliwio, proszę mnie posłuchać. Musi się pani uspokoić. Wiem, że to co się stało musiało panią wstrząsnąć, ale potrzebuję pani pomocy. Proszę przestać płakać i pomóc mi w ustaleniu paru rzeczy, dobrze? — zacząłem spokojnym tonem, żeby ją uspokoić, jednakże ze stanowczym wydźwiękiem słów, które wypowiadałem.

Podniosła głowę i znowu spojrzała na mnie przeszywającym wzrokiem, ale tym razem już nie uciekałem przed nim.

— Możemy zacząć? Jest w stanie pani mi pomóc? — powtórzyłem pytanie, tym razem w bardziej oschły i zawodowy sposób. Pomimo tego, że w tej chwili patrząc na nią miałem nieodpartą pokusę ją przytulić. Wiedziałem jednocześnie, że nie wypada i po prostu byłoby to nie na miejscu w obecnej sytuacji.

— Tak, panie… przepraszam nawet nie wiem jak ma pan na imię? — zapytała, dalej delikatnie łkając.

— Nazywam się Tomasz Gawroński. Jestem osobą, która została wyznaczona do poprowadzenia tej sprawy, czyli jednocześnie do rozmowy ze wszystkimi świadkami tego co tutaj zaszło. Jest pani w stanie w tym momencie odpowiedzieć na kilka moich pytań? — zapytałem po raz wtóry zawodowym tonem.

— Tak, jestem. Proszę tylko o wyrozumiałość, nigdy takiego czegoś jeszcze nie przeżyłam. To jest dla mnie coś okropnego, niepojętego…

Wydawała się po tych kilku zdaniach bardzo szczerą i wrażliwą kobietą. Moja pierwsza myśl odnośnie stanowczego przesłuchania szybko została skorygowana na tory prowadzenia rozmowy w sposób bardzo delikatny, aby jej nie wystraszyć. Gdyby wpadła w jakiś atak paniki pewnie straciłbym wiele czasu na to, aby porozmawiać z nią rzetelnie, a na to czasu nie miałem.

— Pani Oliwio, o której znalazła pani ciało ofiary?

— Nie wiem przepraszam, nie wiem… — czułem, że znowu ją zaraz stracę i przesłuchanie będzie możliwe dopiero na drugi dzień albo po kolejnych kilkunastu godzinach, kiedy to pamięć może już zacząć płatać figle.

— Wiem, że to trudne teraz tak na świeżo rozmawiać, ale to co mi pani teraz powie, być może będzie na tyle kluczowe, że szybciej znajdziemy sprawcę. Dzięki temu już więcej nie będzie miał okazji dokonać podobnej zbrodni. Dlatego moja gorąca prośba o opanowanie się, oraz pełne skupienie, dobrze?

— Dobrze.

Dałem jej jeszcze minutę na ochłonięcie, w międzyczasie nalewając jej wody z kranu. Wypiła jednym tchem i widziałem po jej twarzy, że wraca do racjonalnego myślenia.

— Powtórzę jeszcze raz moje pytanie. O której znalazła pani ciało ofiary?

— Przychodnię otwieram o ósmej, ale zawsze jestem około trzydziestu minut wcześniej, żeby wszystko ogarnąć, posprzątać pomieszczenie i wyrzucić wszystko, co zbędne, a o czym zapomniałam poprzedniego dnia — odpowiedziała już w dosyć opanowany sposób, o ile tak można nazwać mówienie przez jeszcze opadające na podłogę krople łez.

— Proszę mi powiedzieć, czy dotykała pani bądź przesuwała jakieś przedmioty? O coś się potknęła, co mogłoby, gdzieś indziej się przemieścić za budynkiem? — zapytałem nauczony doświadczeniem, że każdy szczegół ma znaczenie.

— Nie, chyba nie… raczej nie.

— Widziała pani kogoś nieopodal błąkającego się o tej godzinie, a nigdy wcześniej tej osoby nie widziała?

— Chyba nie, rzadko zwracam uwagę na otaczających mnie ludzi, gdyby pewnie ktoś miał zwierzaka to pewnie bym poznała prędzej po zwierzęciu, które by mnie mijało.

— Dobrze. Proszę się skupić jeszcze raz. Czy widziała pani coś podejrzanego, coś co mogłoby rzucić nowe światło na to, co tutaj się stało? Drobny szczegół, niedziałające światło albo działające? Trawnik został przystrzyżony może albo pomalował ktoś okna, obrzucił ściany jajkami albo cokolwiek innego?

Minęła chwila. Zadałem kilka parafrazujących pytań z mojej strony, na które słyszałem jedną odpowiedź „nie wiem”, aż w pewnym momencie coś sobie przypomniała.

— Wie pan co, jak tak chwilę pomyślę, to tam z tyłu budynku miałam wrażenie, że była liczba namalowana farbą, której wcześniej nie widziałam. Taka duża na pół ściany. Teraz sobie przypominam, bo zanim zobaczyłam ciało spoglądałam przez chwilę na nią, a może była tam wcześniej. Nie wiem sama, chociaż wydaje mi się, że jej tam nie było — zaczęła mówić niezbyt składnie i ponownie pochlipywać, ale przynajmniej nie tak rzewnie jak przed chwilą.

— Może jeszcze coś sobie pani przypomina?

— Nie, raczej nie. Nie wiem, przepraszam.

— Nie ma za co przepraszać, już kończymy. Za chwilę zawołam kolegów, zajmą się panią i dadzą odpowiednią opiekę, jest pani bezpieczna. Proszę również śmiało do mnie dzwonić, jeżeli cokolwiek by się pani przypomniało — wziąłem z biurka nieopodal jej telefon, poprosiłem o odblokowanie i wpisałem swój numer telefonu, przy okazji szybko sprawdzając numery i wiadomości, żeby wykluczyć ją z kręgu podejrzanych. Nawet nie zorientowała się, że trwało to około minuty zanim wpisałem się do książki adresowej.

Zacząłem się odwracać ku drzwiom i już chciałem krzyknąć, żeby któryś tu przyszedł i poczekał z nią do przybycia psychologa, gdy nagle znalazła się tuż za mną i złapała mnie za rękę. Momentalnie przeszły mnie ciarki na całym ciele, jakbym wypił jakąś przed treningówkę.

— Dziękuję panu. Widać, że jest pan dobrym człowiekiem, pomógł mi pan się uspokoić. Na pewno jak tylko poukładam sobie to co się tu wydarzyło w głowie, odezwę się do pana.

Spojrzałem w jej głębokie przeszywające spojrzenie, które było pełne strachu, nie wiedziałem co powiedzieć. Kiwnąłem porozumiewawczo głową, odwróciłem się i wyszedłem. Wychodząc na zewnątrz odetchnąłem głęboko. Jak to możliwe, że w ciągu jednego dnia spotkałem dwie kobiety, które chętnie bym zaprosił do swojego życia, ale nie tak, jak do tej pory. Czułem, że jedna i druga były na tyle wartościowe, abym mógł wreszcie spróbować czegoś więcej niż tylko niezobowiązujący seks. Wyszedłem przed budynek, łapiąc powoli oddech świeżego powietrza.

— Tomasz…,Tomasz…,Tomasz, kurwa! — usłyszałem podniesiony głos Karola.

— Czego się wydzierasz, nie szkoda ci gardła — powiedziałem spokojnym, z lekką nutką uśmiechu głosem.

— Tam niczego nie znajdziemy, zero śladów. Ty się czegoś ciekawego dowiedziałeś?

— Może tak, może nie. Muszę coś sprawdzić. Wracam na tył budynku.

Bez zbędnych pogaduszek ruszyliśmy. Moje myśli powoli zaczęły wracać na właściwe tory. Ciekawe czy ta liczba ma jakieś znaczenie? Ciekaw jestem też, czy pod klubem nie pominąłem czegoś podobnego, może tam oprócz mazgaj na budynku, było coś czego nie było tam wcześniej? Wiedziałem jedno, że muszę wszystko sprawdzać jeszcze dokładniej.

Zaszliśmy na tył budynku, mur był pomalowany różnościami, jakieś grafiki, podpisy albo wrzuty typu „Tadek to stary frajer”. Też mi nowina, roześmiałem się w duchu, wyobrażając sobie naszego ukochanego komendanta. Ciekawe, czy już w młodości był taki rozrywkowy? Pewnie nie. Znając takich jak on był gnojony i zamknięty w sobie, przez co dzieciaki wytykały go palcami i co chwilę, tylko skarżył najpierw rodzicom, później nauczycielom, aż w końcu jak to się mówi kolokwialnie „strzelał z ucha na psach”. Znowu naszła mnie ochota na wybuch śmiechu, ale oczywiście musiałem ją szybko powstrzymać. Myśl o biednych zwierzaczkach, małych, porzuconych na dworze w deszczu. Zawsze myśl o biednych czworonogach napawała mnie smutkiem. Wolałem zwierzęta od ludzi, były szczere i prawdziwe, szczególnie psy. Miały ochotę się cieszyć, to się cieszyły, miały ochotę bawić, to się bawiły, miały ochotę Cię rozszarpać, bo im się nie spodobałeś, no cóż zrobiłyby to. Oczywiście zawsze wiele zależy od ludzi i tego jak takiego psa się wychowa. Nie wiem czy to przez to, że stałem niedaleko przychodni weterynaryjnej, czy po prostu taka myśl mnie naszła, ale zamiast skupić się na sprawie, znowu odpłynąłem gdzieś indziej i moje myśli skierowały się na temat zakupu psa. Może podświadomie to pretekst, żeby móc porozmawiać z Oliwią, dzięki temu przecież byłbym w stanie się do niej zbliżyć. Temat do rozmów prócz morderstwa był na wyciągnięcie ręki. Mętlik zaczął wkradać się w moje myśli. Wyjąłem z kieszeni paczkę gum i zacząłem żuć.

— Karol na murze ta liczba, siódemka, widzisz?

— Tak, widzę i co z tego? Tutaj jest pełno jakiś rysunków.

— Ta lekarka od zwierząt powiedziała, że wydawało jej się, że tej liczby wcześniej tutaj nie było. Weź jakichś techników i niech określą, kiedy mogła zostać tutaj umieszczona.

— Robi się. — odwrócił się w kierunku jednego z techników — Andrzej podejdź na chwilę, powiedz mi, czy jesteście w stanie ustalić…

Przestałem słuchać jak przekazuje mu moje polecenie, gdyż zorientowałem się nagle, że w zasięgu moje wzroku nie widzę Kornelii. Przecież miała tu być, czyżby poszła sobie w momencie, gdy przesłuchiwałem Oliwię?

— Ej, a gdzie jest Kornelia? — odwróciłem się do Karola.

— Zaczęła wydzwaniać gdzieś i wróciła do samochodu.

Poszedłem bez słowa w jej kierunku, aby ustalić, czy dowiedziała się czegokolwiek. Potrzebowałem, żeby może nakierowała mnie na jakiś trop, nawet nieświadomie.

Doszedłem do samochodu, stała przy nim oparta o drzwi samochodu. Jedną nogę miała położoną na rant. Ależ ona seksownie wyglądała, obcisła spódnica, delikatna szpilka, dłońmi przeczesywała włosy. Nie była zbytnio chuda, ale za to bardzo kształtna. Nagle spojrzała w moim kierunku i uśmiechnęła się. Po chwili rozłączyła się z rozmówcą i schowała telefon do malutkiej torebki.

— Dowiedziałeś się czegoś nowego Tomaszu? — zapytała z niezwykłą uprzejmością, jakby chciała skrócić dystans, który dzielił nas przy pierwszym wrażeniu.

— Niestety nic, co mogłoby wpłynąć na sprawę. Chyba, że informacja dotycząca skłonności do tycia beagli może być pomocna — skłamałem i rzuciłem pierwszym lepszym głupim żarcikiem, który przyszedł mi do głowy o psach.

Kornelia zaczęła się delikatnie śmiać. Nie spodziewałem się takiej reakcji, jakby całkowicie chciała zmienić swoje nastawienie do mnie i zaprzyjaźnić się.

— Aż tak śmieszne to nie było.

— Było dla kogoś kto miał kiedyś beagla i rzeczywiście był on mega gruby — odpowiadała dalej się uśmiechając, jakby chciała za chwilę parsknąć śmiechem, ale w obecnej sytuacji nie było to na miejscu.

— Miałaś to znaczy, że już nie masz?

— To było dawno jak jeszcze byłam dzieckiem. W sumie to od tamtej pory nie miałam już żadnego zwierzaka, nie potrzebowałam. Za bardzo przeżyłam to jak Deli zdechła, tak się wabiła.

— Ja się zastanawiam nad psem, wiesz, samotny facet. Przynajmniej ktoś by mógł mnie przywitać po powrocie z pracy — oparłem się o auto. Nie wiem w sumie dlaczego to powiedziałem. Otworzyłem się co do moich przemyśleń, a rzadko to robię, tym bardziej, że ledwo co ją poznałem.

— Może ty się czegoś dowiedziałaś, jak przesłuchiwałem świadka? — kontynuowałem wypowiedź, żeby odejść już od tematów prywatnych.

— Nie, raczej nic, co mogłoby mieć znaczenie. Jedna rzecz tylko mnie zastanowiła, ale to raczej nie jest związane ze sprawą.

— Co takiego?

— Na ścianie widniała dość widoczna liczba, siódemka. Miałam wrażenie, że to świeże dzieło, bo po przejechaniu dłońmi po każdym skrawku ściany ta liczba wydawała się bardziej wypukła, jakby delikatnie jeszcze wilgotna, ale tak jak mówię pewnie to w ogóle nie ma znaczenia i nie jest związane ze sprawą. Po co sprawca miałby na klatce piersiowej ofiary nożem wyryć liczbę dwa, a później nagle na ścianie liczbę siedem. Przecież to bez sensu.

W jednej chwili poczułem dreszcz, ale nie taki zwyczajny. To było uczucie powątpiewania we własne umiejętności, a zarazem byłem pełen podziwu, że ona zobaczyła to czego ja nie dostrzegłem, a właściwie to podsunęła mi tą informacje Oliwia. Kiedy przestałem być tak uważny? Przez lata mało się działo, mało kryminalnych zagadek, a więcej drobnostek. Czyżby przez ten czas wszystko mi się zatarło i straciłem zmysł dostrzegania szczegółów?

— Coś się stało Tomku? Od kilkunastu sekund milczysz.

— Zastanawiam się. Może ta liczba to nie jest jakaś wskazówka dotycząca naszego śledztwa. Zgłoszę to do techników, żeby się temu przyjrzeli i określili dokładny czas, kiedy to mogło zostać namalowane.

— Wydawało mi się, że właśnie po to poszedłeś jeszcze raz za budynek i już to zleciłeś?

Zamarłem, skąd ona to wie, jak to możliwe, że mnie tak łatwo rozgryzła.

— Ale jak to, ja … — nie zdążyłem dokończyć zdania jak mi przerwała, i chyba dobrze, że to zrobiła.

— Jak byłeś za budynkiem zdążyłam zamienić parę zdań z Oliwią i mi powiedziała, że tylko to ci przekazała, bo więcej nie pamięta.

— Sprytnie.

— Tak, sprytnie. Jeżeli chcemy współpracować, a po to tutaj jestem to muszę wiedzieć o każdej najdrobniejszej rzeczy o jakiej się dowiesz Ty albo Karol. To był taki mały test, czy już mi zaufałeś, czy potrzebujesz jeszcze trochę czasu. Nie zdałeś, ale masz szansę na poprawkę. Pamiętaj, ja nie jestem przeciwko tobie. Jestem po to, żeby pomóc w dochodzeniu, żebyśmy razem rozwiązali sprawę jak najszybciej, aby przypadkiem nie było kolejnych ofiar. Jasne? — jej wypowiedź była chłodna, ale stonowana.

Inteligenta babka muszę przyznać. W bardzo łatwy sposób sprowokowała sytuacje, w której moje kłamstwo wyszło na jaw. Po chwili zastanowienia, stwierdzam, że jednak dobrze się stało, bo w tamtym momencie postanowiłem być w stosunku do jej osoby szczery, co na pewno ułatwiło dalsze dochodzenia w tej sprawie.

— Dobrze. W takim razie szczerość za szczerość. Będziesz wiedziała wszystko to co ja wiem, ale mam prośbę również, aby to działało w obydwie strony, już bez zbędnych testów na mojej osobie.

— Wydaje mi się, że jesteś gotowy na współpracę, więc masz moje słowo, że będę z tobą współpracowała, a nie przeszkadzała, czy walczyła. Jeżeli chodzi o to co wiem, to po rozmowie z Oliwią wysłałam prośbę do jednego z policjantów, żeby wysłał mi zdjęcie ścian na zewnątrz klubu. Chciałabym sprawdzić czy tam też nie ma czegoś nietypowego, czego nie było wcześniej.

— Bardzo mądre. Sam miałem taki pomysł, żeby po oficjalnym dniu pracy pojechać na poprzednie miejsce zbrodni i sprawdzić tą informacje. Może jednak zamiast… — przerwał moją wypowiedź telefon, który zaczął dzwonić w jej torebce.

— Przepraszam na chwilę.

Z jej rozmowy wynikało, że ów policjant, znalazł już owe zdjęcia i za chwilę miał wysłać jej na maila, którego mogła odpalić z tego swojego smartfonu.

— Podejdź, dostałam właśnie zdjęcia. Tutaj jest strona budynku pod którą znaleziono zwłoki.

Podszedłem bliżej i nagle poczułem przyjemny delikatny kwiatowy zapach, jakby przed chwilą była w jakiejś kwiaciarni, a zapach ten pozostał na jej ubraniu i ciele. Pochyliłem się nad telefonem, który trzymała w dłoni, ale nie byłbym sobą, gdybym w pierwszym odruchu nie spojrzał w jej dekolt. Oj tak, zanurzyłbym się w nim i pieścił.

— Tomasz, pytam się czy coś widzisz? — otrząsnąłem się. Czy widziała jak wlepiam swoje oczy w jej biust, a jak nawet, to co z tego? Przecież mi tego nie udowodni. Wybuch śmiechu w moich myślach prawie eksplodował na zewnątrz.

— Jakbyś mogła trochę powiększyć — tym razem oczy kierowałem już we właściwą stronę.

— Tutaj, moim zdaniem kolor tej farby odpowiadałby tej co widziałem na ścianie. To jest litera „C”

— Czyli mielibyśmy literę „C” i cyfrę siedem. C7, co to może oznaczać, masz jakiś pomysł? — zadając to pytanie, osobiście pomyślałem o grze w statki. C7, zatopiony. Jednak nie tym razem. Do trafienia pozostało jeszcze wiele statków, a jak na razie miałem wrażenie, że celujemy w puste pola.

— Na tą chwilę to może być wszystko, jakieś pole w grze w statki — głupio zażartowałem, wypuszczając z głowy myśl, która przed chwilą się pojawiła — ale obawiam się, że może się okazać, że całość ułoży się przy ostatniej ofierze i właśnie dlatego musimy się dowiedzieć wcześniej, co autor chce nam przekazać — zreflektowałem się poważniejszym przemyśleniem.

Przytaknęła.

W tym samym momencie pojawił się Karol z informacjami. Potwierdziła się nasza teoria, że cyfrę namalowano maksymalnie 24 godziny temu. To jednak był za duży rozstrzał, żeby móc jednoznacznie powiedzieć, że ma to związek ze sprawą. Karolowi powiedzieliśmy też o naszych przemyśleniach odnośnie cyfry i o tym, że na poprzednim miejscu zbrodni znaleźliśmy literę „C” niepasującą do reszty artystycznego kunsztu na ścianach, za to w podobnym odcieniu farby jak cyfra tutaj. Sam Karol również potwierdził, że widzi podobieństwo.

Tego dnia więcej już się nie zadziało. Po powrocie do domu w pierwszej kolejności, wiadomo umyłem zęby, dalej zjadłem kolację i ponownie umyłem zęby. Na koniec spocząłem na kanapie przed telewizorem. Nie potrafiłem skupić się na treści, która płynęła z przekazu jakim mnie uraczył. Moje myśli błądziły w różnych kierunkach. Ponieważ nie odnajdywałem żadnych rozwiązań tej kryminalnej i emocjonalnej zagadki, postanowiłem się rozluźnić. Wstałem, podszedłem do barku. Stała tam przechowywana od moich ostatnich urodzin butelka whisky, którą przesłał mi ojciec. Nalałem sobie pół szklanki i wyszedłem na balkon zapalić. To była dość ciepła noc pomimo chłodnego dnia. Tkwiłem pomiędzy nocą, a rankiem, w poszukiwaniu antidotum na intensywne kontemplacje o sprawach sercowych oraz nad kluczem do rozwiązania sprawy morderstw.

III

Przez kolejne kilka dni przesłuchaliśmy wszystkich właścicieli klubów w mieście. Każdy z nich był o wiele młodszy od Kotowskiego i jego wspólnika. Żaden również nie przyznał się, że znał, a tym bardziej miał na pieńku z nimi. Nie byłbym sobą, gdybym oczywiście nie sprawdził ich teorii poprzez wykaz rozmów, wiadomości mailowych i forów internetowych. Niestety nic nie znaleźliśmy, żadnych powiązań. Fakt, między sobą niektórzy z nich mieli kontakt, ale żaden z dwoma panami z klubu „Li–moon”. Zacząłem się zastanawiać, czy jednak chodzi o właścicieli klubów? Może powinienem szukać jakiegoś pracownika z ich klubu, któremu zaleźli za skórę? To było możliwe, że jakiś były pracownik, któremu nie wypłacili pensji, byli dla niego niemili i mu odwaliło, zaczął się mścić. Najpierw ostrzeżenie, a później, bang! Zabił i jednego z nich. Idąc takim tropem następny powinien być współwłaściciel klubu — Tomasz Gąbka, mój imiennik. Na przesłuchaniu, zaraz po śmierci Kotowskiego wydawał się przerażony tym co się stało ale nie puścił nawet pary z gęby, a może lepiej by było powiedzieć z gąbki. Znowu zacząłem się głupio uśmiechać, siedząc przy swoim biurku. Gdybym wszystkie moje myśli wypowiadał na głos to może mógłbym zostać komikiem. Założyłbym jakiś kabaret albo może zajął się stand–upem. To dopiero fajna praca, rozbawiasz ludzi stojąc na scenie i bierzesz za to kasę, ale czy ja bym tak potrafił? Chyba jednak nie, jestem zbyt ponury. Moja praca to spowodowała, że więcej śmieje się i żartuję w swojej głowie niż na zewnątrz. Jak śmiesznie by nie zabrzmiało jego nazwisko w grze słów, którą sam sobie opowiedziałem, postanowiliśmy dać mu dodatkowy nadzór. Wiadomo, nie mogliśmy mu go zapewnić cały czas, więc poinstruowaliśmy dodatkowo o ewentualnych możliwościach samoobrony w przypadku, gdyby ktoś podejrzany kręcił się obok niego. Oczywiście brałem jeszcze pod uwagę jego samego jako sprawcę. Być może nie podobał mu się układ, w którym obaj byli właścicielami i postanowił swojego kompana biznesu zabić. Może chodziło o kasę, może o kobietę, a jak też często bywa o jedno i drugie. Dając mu ogon była też możliwość, że mógł się z czymś wydać, bądź, jeżeli był niewinny mogliśmy go ustrzec przed równie bolesną karą za…, no właśnie, ale za co?

Kotowski miał sześćdziesiąt lat, a on pięćdziesiąt dziewięć, obaj rodziny, a z danych w bazie z ostatnich kilkunastu lat wynikało, że są czyści jak łza. Jedynym ich przewinieniem było to, że nie zamontowali w tym jebanym klubie, tych jebanych kamer. W sumie i dobrze, i źle. Nikt nie dowie się, że wtedy byłem w klubie, a z drugiej strony nawet jakby się dowiedzieli to co z tego, tylko ewentualnie moja reputacja byłaby nadszarpnięta. Poza tym, mielibyśmy mnóstwo twarzy podejrzanych, którzy byli wtedy w klubie. Oczywiście w końcu daliśmy ogłoszenie w prasie i na forach, czy ktoś kojarzy dziewczynę. Oczywiście bez podawania informacji o drugim trupie, żeby nie siać niepotrzebnej paniki. Odzew marny. Kilka telefonów, po których zaprosiliśmy na komisariat informatorów, ale nikt nie pamiętał ofiary. Jedyne szczątkowe informacje były takie, że widzieli kogoś podejrzanego o takim i takim wyglądzie i zachowywał się on agresywnie. Jedna „petentka” specjalnie przyszła do nas opisać człowieka, który ewidentnie był podejrzany, a finalnie okazało się, że dziewczyna chciała się odegrać na jakimś chłopaku, który ją olał. Żadne z tych kilku osób również nie rozpoznało mojej osoby, co było mi na rękę. Dziwne to wszystko, setki osób na imprezie, a nikt jej nie kojarzył, żadnych przyjaciół, znajomych, poszła sama i co, stała w kącie? Nikt nie skojarzył również mnie. Fakt mam zawsze inną fryzurę, zazwyczaj na weekend jestem ogolony, inne ciuchy, ale nikt nawet nie wykazał cienia podejrzenia, że mógłby mnie rozpoznać. Nie wiedziałem, czy mam się cieszyć, czy wkurwiać? Poczułem rozżalenie na to, że człowiek może być niezauważalnym w tłumie ludzi.

Spojrzałem za okno, było dosyć pochmurnie, słońce momentami próbowało się wydostać zza obłoków. Było położone tak, że widać z niego było jedynie ruchliwą ulicę. W oddali tylko jakieś ponure blokowisko, które nie tętniło życiem, a jedynie przywoływało skojarzenia, jak w jakimś postkapitalistycznym obrazie.

Kolejne godziny spędziłem mało produktywnie. Byłem przekonany, że po weekendowym pobycie Kornelii w Warszawie zjawi się u nas na komisariacie, ale nic z tego. Była godzina 16:00, a jej nie było. Nawet nie zadzwoniła. Czułem, że chociaż na tyle zasłużyłem. Dlaczego tak się czułem? Przez ostatni tydzień mogę śmiało powiedzieć, że polubiłem tę kobietę. Udawało się nawet pożartować i pośmiać, gdy siedzieliśmy nad zebranymi dowodami. Była inteligentna i zabawna, choć czasem arogancka, zawsze musiała mieć ostatnie zdanie. Kiedyś poruszyliśmy na przykład temat polityki i wyraziłem swoje niezadowolenie z rządzącej partii. Ona w odwecie zaczęła długi wywód odnośnie różnic i tego, co się dzieje w polityce. Niby jest w Warszawie, tam żyje to i wie więcej. Upierała się, że obecny rząd tak samo kombinuje jak każdy inny. Różnią się jedynie tym, że oni kawałek tortu oddają społeczeństwu. W moim mniemaniu trochę taki, który jednak sami upiekliśmy, ale powiedzmy, że jeden procent mogę im przyznać za jakieś tam zmiany. Jednak szczerze mówiąc, pomimo zawodu jaki wykonuje to polityka gówno mnie obchodziła. Czasami ze względu na zawód oglądałem te wiadomości, dzięki czemu mogłem sobie jakieś tam pół zdania wyrobić. Nie obchodziło mnie, dlaczego ten nie lubi tego, albo dlaczego ten powiedział to, a mógł co innego. Afery pomiędzy posłami zawsze mnie po prostu śmieszyły. Przecież wiadomo, że to tak samo ludzie, jak każdy z nas. Jak sobie przeklnie albo wyrazi się w sposób bardziej prosty, poniosą go emocje to nagle pojawiają się komentarze, jakiż on jest zły. Byłem wielce, jednym słowem, obojętny, bo kto by tam nie był w tym sejmie to zawsze będzie miał racje i jej nie miał, a ile osób, tyle opinii. Więcej tematu polityki nie poruszaliśmy, co by nie psuć klimatu między sobą. Poza tym mieliśmy poważniejsze tematy. W tym momencie jednak mocno trapiło mnie, co takiego mogło się stać, że Kornelia nie przyjechała. Przecież mi potwierdzała przybycie, przy ostatniej prowadzonej przed weekendem rozmowie. Biorąc pod uwagę fakt, że z moimi kolegami z pracy — tak ich nazwijmy — nie miałem zbyt luźnych rozmów. W trakcie trwania obowiązków służbowych, dialog z Kornelią był dla mnie nowością. Nawet z Karolem, rozmowy nie były na tak otwartym podłożu. Można powiedzieć, że w pewnym sensie martwiłem się, co się z nią dzieje.

Zaraz po rozmyślaniu o Kornelii pojawiła się myśl, dotycząca młodszej pani weterynarz, Oliwii. Niedługo po tym jak znalazła ciało, po ochłonięciu, przyjechała na komendę złożyć już oficjalne zeznania. Nie rozmawiałem z nią, nie miałem śmiałości do tej dziewczyny. Sam nie rozumiałem, dlaczego ona tak na mnie działała, wręcz paraliżująco. Niestety, nic nowego nie wniosły jej zeznania. Podczas przesłuchania powiedziała praktycznie to samo, co mnie. Liczyłem po cichu, że w pewnym momencie może sobie coś przypomni, zadzwoni. Będzie okazja z nią porozmawiać, poznać się bliżej. Fakt, była dużo młodsza ode mnie, ale to mi nie przeszkadzało, jeżeli miałaby to być jednorazowa przygoda. Jednak nie chciałem tak o niej myśleć. Kurwa, co się ze mną zaczęło dziać. Naprawdę nie chciałem jej tylko zaliczyć. Paraliż, który wręcz mnie obezwładniał, gdy tylko pomyślałem o spotkaniu z nią, rozmowie, o tym jej spojrzeniu. Różnica wieku wynosiła osiem lat. To raczej nie dużo, tak mi się wydaje. Pewnie część ludzi uzna to za kwestię sporną. Wiadomo jak miałem dwadzieścia dwa lata, to ona ledwo była nastolatką. Wówczas bym sam siebie musiał oskarżyć za uwiedzenie nieletniej. Kolejny dobry żart pojawiający się w mojej głowie samoczynnie. Teraz ta różnica jest praktycznie niewidoczna. Ja trzydzieści pięć lat, ona dwadzieścia siedem, nawet nie jesteśmy w tej grupie powszechnie uważanej za coś obrzydliwego, kiedy to jakiś mężczyzna w wieku pięćdziesięciu, sześćdziesięciu, czy nawet starsi mają dwudziestoletnie partnerki. Dobra, nie powiem, że z perspektywy samczych instynktów taki scenariusz nie byłby fajną przygodą. Chociaż pewnie już i tak bym ledwo co mógł bzykać, a najpewniej musiałbym na jakichś prochach jechać. Czy w ogóle by mi się jeszcze chciało, będąc już bardziej na ostatniej prostej? Nie wiem, poza tym nie jestem jednak tak naiwny, aby wierzyć, że młoda dziewczyna, która ma jeszcze całe życie przed sobą chciałaby być ze starym mną, niby dlaczego? Z miłości? Samo słowo miłość już jakoś mi nie pasowało do ogólnego zarysu definicji związków. Patrząc nie raz na wydzierających się na siebie małżonków i obopólnych wyrzutów, które słyszy się wokoło na spacerze, gdzieś na ulicach, czy w rozmowach telefonicznych, prowadzonych przez napotkane osoby w moim życiu. Tak czy siak, pomimo tego co podpowiadało mi, że „miłość to nie dla Ciebie stary”, to jednak chciałem wierzyć w swoją przyszłość z kimś w ujęciu tak zwanej stabilności. Miałem poczucie, że teraz jest najlepszy moment na zakochanie się. Perspektywa bycia z kimś, może właśnie kimś takim jak Oliwia bądź Kornelia, napawała mnie mocniejszym niż zazwyczaj, odruchem normalności społecznej. Bardzo bym sobie życzył, żeby któraś z nich okazała się wartościową i dojrzałą emocjonalnie kobietą z którą mógłbym przeżyć to, co inni mieli na co dzień, nie doceniając tego, a przed czym się do tej pory tak bardzo się wzbraniałem. Na tą chwilę wiedziałem jednak, że na tym etapie śledztwa nie mogę się spoufalać ze świadkiem i współpracownikiem. Chociaż bardzo bym tego teraz potrzebował. Niestety moje zawodowe zasady były dla mnie ważne, a jeśli przez nie stracę coś wyjątkowego, byłem gotów na rezygnację z nieznanego do tej pory uczucia.

Teoretycznie wydawało mi się, że powinienem w swoich uczuciach skupić się na Kornelii, z którą to wydaje mi się, że złapałem fajny kontakt i też pojawiały mi się w głowie co chwilę podobne scenariusze ustatkowania się u jej boku. Była o rok młodsza ode mnie. Wydaje się być żyletą, ale to bardziej gra pozorów ze względu na jej zawód. Czuję, że w głębi duszy jest niewinna i wrażliwa, jak zresztą większość kobiet. Oczywiście to dobrze, kobieta taka powinna być, ale zarazem umieć walczyć o swoje, nie być zależną od faceta. Taki jest właśnie mój ideał, a nie wylansowana lalunia, którą jedyne co w życiu interesuje to pokazanie się jakie to ma ciuchy, paznokcie i najlepiej to nic w życiu nie robić, tylko wyglądać. Powinienem zadzwonić do niej i zapytać czy dzisiaj będzie, czy w ogóle będzie? Może coś się zmieniło. Jeżeli odsunęli ją od sprawy i przyślą mi tu starego grubego spaślaka? Ta myśl właśnie przysporzyła mnie o wielki ból głowy. Wyjąłem z szuflady tabletkę, którą natychmiast połknąłem, a następnie wyciągnąłem z kieszeni telefon. Lepiej od razu się upewnić co jest grane. Dzwonię!

— Cześć Kornelia. Tomasz z tej strony, powiedz mi, ty do nas jeszcze będziesz przyjeżdżać? Bo mam kilka teorii i chciałbym je omówić — prawda była taka, że miałem jedną odnośnie ponownego przesłuchania pracowników klubu, ale też tych byłych, przynajmniej sprzed roku, może dwóch, a nawet trzech i pięciu, jakby była potrzeba i nadal nic konkretnego byśmy nie mieli.

— Cześć. Wiesz co, musiałam zostać w Warszawie. Mam jeszcze kilka raportów do sporządzenia związanych z poprzednimi sprawami. Jutro, najpóźniej pojutrze będę już u was. To może te twoje teorie omówimy teraz, przez telefon? — kurwa, musiała zapytać, pomyślałem.

— Właściwie to jedną mam, że może stać za tym jakiś pracownik albo były pracownik. Skoro będziesz jutro albo pojutrze to ja postaram się dzisiaj jeszcze raz przejrzeć listę pracowników i ich zeznań oraz zdobyć listę byłych pracowników z ostatnich dwóch lat na początek. To jak już będziesz to zaprosimy ich na przesłuchanie.

— Bardzo dobry pomysł. Może spróbuj zdobyć listę nawet z ostatnich pięciu lat — jakby czytała mi w myślach. — Czy coś nowego jeszcze się wydarzyło?

— Nie, cisza i spokój.

W tym momencie do mojego biurka podszedł Tadeusz, szef wszystkich szefów. Kurwa jego pierdolona mać, na chuj mnie odrywa od rozmowy.

— Przepraszam, ale Tadeusz mi stoi nad głową, więc muszę kończyć. Do zobaczenia — nie wahałem się użyć takiego stwierdzenia przy nim.

— Jasne. Do zobaczenia — odpowiedziała szybko się rozłączając.

Tadeusz porozumiewawczo kiwnął głową. Wstałem od biurka szybko odpakowując jeszcze gumę do żucia i poszedłem za nim do jego enklawy.

— Coś się wydarzyło, że aż pofatygowałeś się do mojego biurka? — zapytałem ironicznie.

— Karola jeszcze zawołaj.

— Grucha miał mieć tydzień wolny. Sam podpisałeś jego wniosek urlopowy, zapomniałeś już? Dzisiaj miał jechać do Ikea do Janek, żeby nakupować tych wszystkich rzeczy, które normalni ludzie kupują po remoncie mieszkania, a przed wprowadzeniem się jego dziewczyny. Musisz się zacząć interesować bardziej życiem swoich podwładnych — jak zwykle sarkastyczne myśli nasunęły mi się do głowy, które w żaden sposób nie chciały w niej zostać, a musiały zostać wypowiedziane.

— Fakt, zapomniałem. Będę musiał go sprowadzić z powrotem.

— Po co? Niech odpocznie, ja sobie sam doskonale radzę.

— Mamy kolejną ofiarę. Ten wspólnik Kotowskiego nie żyje. Poza tym nie masz nic praktycznie, więc w moim mniemaniu nie radzisz sobie — rzucił, jakby triumfował, że jeszcze niczego się nie dowiedziałem.

Całe ciało odmówiło mi posłuszeństwa i musiałem usiąść. Złapałem się za głowę i nie mogłem uwierzyć w to co słyszę. Jak to się stało? Co, gdzie, kiedy? Przecież to niemożliwe. Mieliśmy go na oku. Faktycznie nie dostał 24–godzinnej ochrony, siedem dni w tygodniu, ale jednak obserwowali go nasi ludzie. Nigdy nic podejrzanego nie zaraportowali. Od razu cisnęło mi się na myśl, że jak chcesz coś zrobić dobrze, zrób to samemu. Z tego co było w notatkach, spotykał się jedynie z ludźmi z pracy oraz rodziną. Ewentualnie, jacyś żebrzący żule, niepełnosprawni, bezdomni, gdzie zamienili z nim może dwa zdania. Poza tym, tak jak mu poradziliśmy, zabezpieczył się w jakieś paralizatory, gaz pieprzowy i innego typu dozwolone środki samoobrony. Siedziałem tak dłuższą chwilę i zastanawiałem się co przegapiłem. Spojrzałem na Tadeusza. Nie odzywał się ani słowem, tylko patrzył na mnie i czekał, aż ja zacznę, przeglądając jakąś teczkę, z której to po pierwszych wersetach tytularnych można było odczytać, że chodzi o włamanie do kiosku. Kto, kurwa, jeszcze prowadzi kioski w tych czasach i jeszcze raportuje takie włamania, a pewnie i co drugi dzień wydzwania z prośbą o informacje dotyczącą postępów w śledztwie.

Uwierzcie, na tym podołku, zwanym życiem, ludzie częściej upominają się o pierdołę materialną niż o życie i zdrowie. Dlatego osobiście i mogę to powiedzieć z pełną odpowiedzialnością, nienawidzę takich ludzi. Trwaliśmy tak przez jakąś chwilę, wlepieni w siebie, jak jakaś para zakochanych,, gdyby nie fakt, że nie jesteśmy gejami, a wzrok charakteryzował bardziej nieprzyjemne odczucia. Moje myśli w jednej chwili skupiły się na Kowalczyku. W pracy obojętny, ponury, a w nocy może jakiś zbereźny i sadomasochistyczny zboczeniec, kto wie! W tej chwili w głowie pojawiło mi się, tylko soczyste „kurwa”. W końcu nie wytrzymałem i przerwałem tę „minutę” ciszy.

— Gdzie? Jak to się stało? — w moim głosie dało się wyczuć, coś w rodzaju zrezygnowania, bezsilności.

— Tu masz adres — podał mi karteczkę z nazwą ulicy, jakbym nie umiał zapamiętać przekazanych kilku słów.

— Sklep monopolowy — widniało w pierwszym wersie kartki — Zgaduję, że ciało znaleziono, gdzieś z boku albo z tyłu budynku, a nie od frontu, tak?

— Dokładnie tak. Zadzwoń do Karola i uprzedź go, że ja będę się kontaktował i ściągnę go z urlopu.

— Dobrze — mogłem powiedzieć, że nie, niech się zajmie swoimi sprawami, ale nie wierzyłem w to co się stało, a samemu ciężko poradzić sobie z tego typu sprawą. Nie wszystko da się zauważyć, jak pokazywało mi dotychczasowe doświadczenie zawodowe. Nawet, gdyby ktoś stojący obok, nie dał mi konkretnych wskazówek, to osoba taka potrafi czasem zadać właściwe pytanie.

Wyszedłem z jego gabinetu nawet nie pożegnawszy się jakimkolwiek stwierdzeniem, a w głowie pojawiły się jedynie czarne myśli. Jeżeli nie uda mi się znaleźć sprawcy? Jeżeli będzie dalej zabijał? To niemożliwe, muszę pozbierać się, wszystko przemyśleć, sprawdzić kolejne tropy, a właściwie jeden tropik, który wpadł do głowy. W głowie nastała kilkusekundowa pustka, aż nie wiedząc kiedy skwitowałem na głos poprzednią myśl.

— Kurwa.

Muszę koniecznie dorwać każdego pracownika, który kiedykolwiek pracował w tym jebanym klubie, to musi być związane z ich interesem, bo z czym mogłoby być. Może to kwestia jakiegoś rozprowadzania narkotyków, haraczy. Nie chcieli się zgodzić, to ich załatwili, żeby ostrzec innych. Taka teza mogła trzymać się kupy. Najpierw załatwili jakąś dziewczynę, żeby ich ostrzec i zepsuć wizerunek na rynku. Nie udało się ich zastraszyć, więc jeden z nich zginął, a ten drugi też nie chciał ustąpić, więc załatwili i jego. Teraz pewnie rodziny ofiar pozbędą się klubu, ktoś inny go odkupi i będą mogli robić interesy z kimś bardziej ugodowym. Tylko kim są ci „tamci”. Niby mogłoby tak być, ale jakoś mi to nie pasowało, nie układało się w całość. Przecież jakiś fragment wypowiedzi powinien wskazywać na to, że są zastraszani albo inni właściciele klubów by się wysypali, że taki proceder trwa na mieście. Nie oszukujmy się, to nie film, że ludzie są wykorzystywani latami i nikt się nie posypie. Zawsze znajdzie się ktoś, kto chętnie opowie o trapiących go „problemach”. Chyba, że to naprawdę jakaś nowa przestępcza grupa zorganizowana. W mojej głowie zabrzmiało to trochę, jak z jakiegoś westernu, „John Wayne przed państwem”. Zaraz po wypowiedzeniu tych słów stwierdziłem, że chyba za dużo naoglądałem się telewizji w swoim życiu i czasem bije mi na dekiel.

Pojechałem na miejsce zbrodni w międzyczasie dzwoniąc do Karola, który powiedział mi, że może być dopiero jutro. Do tego czasu pewnie część dowodów zniknie, ale ja muszę się skupić i ogarnąć sam ten bajzel. Co oznaczają, do kurwy nędzy, te cyfry i ta litera. Na miejscu znalazłem się nie wiadomo kiedy, byłem tak zajęty myślami, że większość czasu przejechałem na autopilocie.

Ofiara miała na klacie wyrytą cyfrę trzy, żadnych innych śladów. Rozejrzałem się dookoła, aby poszukać podobnego koloru farby jak na poprzednich murach. Jest, ja pierdolę! — pomyślałem z wielką radością w duchu, jakbym właśnie wygrał w totolotka, chociaż to nie był powód do okazywania euforii. Nie była to ani cyfra, ani litera, a był to ukośnik w prawą stronę, grubo zaznaczony. Ewidentnie sprawca nie chciał, żebyśmy go przegapili. Przyglądałem się jeszcze blisko, czy oby nie pomyliłem się z odcieniem koloru i szukałem dookoła podobnego, ale po kilku sekundach poszukiwań byłem już pewien, że to musi być kolejna wskazówka. O co tu chodzi? Zacząłem się mocno głowić, ale nic w danym momencie nie przychodziło mi do głowy. Jak to się łączy w całość? Jednego byłem pewien, że to musi mieć jakieś ukryte dno, które ktoś zostawia specjalnie, abyśmy mogli rozwikłać zagadkę, a moja wewnętrzna motywacja mówiła mi, że to ja jestem tą osobą, która powinna to rozgryźć. Pod warunkiem, że nie zwariuję przez tę sprawę, którą nie wiem jak poskładać w jakiś jednolity obraz. Patrzyłem na leżące zwłoki mojego imiennika. Nie widać było na twarzy przerażenia, nie było praktycznie żadnych emocji, które pozostały po jego uduszeniu. Jakby w pewnym momencie odpuścił sobie walkę i po prostu poddał się temu, co miało się stać. Podobnie wyglądały zresztą poprzednie ciała. Ten sam schemat: uduszenie, cyfra wyryta na klatce piersiowej oraz wskazówka na ścianie namalowana tą samą identyczną farbą. Niesymetryczne, krzywe, przy których jakoś nie bardzo ktoś się starał, żeby to było proste, czy ładne. Po prostu, machnięte jakimś pędzlem. Niechlujne ślady, a zarazem wszystkie inne tropy pozacierane, jakby był perfekcjonistą w swoim chorym chaotycznym arcydziele. Miałem wrażenie, jakby osoba, która morduje, a osoba, która maluje na ścianie to były dwie różne postacie. Jedna poukładana, perfekcjonista, idealne nacięcie cyfry na ciele i schemat działania, druga chaotyczna malująca na ścianie znak, który nie imał się doskonałością dokonanego morderstwa.

W pewnym momencie ocknąłem się i zacząłem się zastanawiać jak długo tkwię w tym zamyśleniu i obserwuję te zwłoki. Miałem wrażenie, że przez moją głowę przewinęło się tyle różnych pomysłów, motywów, czy przemyśleń, że stoję tutaj wieczność. Spojrzałem wokół siebie. Technicy dalej przeszukiwali miejsce zbrodni w celu znalezienia kolejnych śladów. Fachowe nazewnictwo „miejsce zbrodni”, po tym jak wszystko ucichnie, będzie znowu miejscem, które sądząc po zapachu, będzie służyć tylko do wyrzucania śmieci albo spotkań okolicznych żuli, którzy wkoło oddają mocz albo wymiociny, gdy już zaspokoją swój głód alkoholowy. Sam nie jestem święty, napiję się od czasu do czasu alkoholu, czasem nawet więcej niż powinienem. Przesadzę w jakimś amoku z jego ilością, ale pić tak dzień w dzień… Skąd oni biorą na to pieniądze i skąd bierze się w głowie takiego człowieka, taka chęć bycia najebanym. Co musiało się zadziać w ich życiu, żeby tak upaść w „czeluści miejskiego uzależnienia”, gdzie spotykamy takie osobniki, chyba każdego dnia, na każdym osiedlu. Rozumiem, życie nie wszystkich rozpieszcza, ale przecież to my jesteśmy kowalami własnego losu. Można czuć się zdołowanym i nieszczęśliwym, jednak to nie powód, aby się stoczyć aż tak, aż na samo dno. Przecież nawet jeżeli coś się wydarzyło, na co nie mieliśmy wpływu i jesteśmy nieszczęśliwi, to można zalać się w trupa raz, dwa ale z doświadczenia wiem, że i tak to nie pomaga. Jedynie pozwala na chwilę zapomnieć, i to w niemetaforycznym znaczeniu. Często tak bywa, że złe dni to tylko chwila, czas minie i problem zniknie, a jeżeli nie ma rozwiązania, to tym bardziej nie ma co się nad tym rozczulać. Trzeba zaakceptować to jak jest i żyć dalej, w jakiś normalny, cywilizowany sposób. Nie tak jak oni, ciągle „na gazie”.

Nagle, wibrujący w kieszeni telefon oderwał mnie od kolejnych rozważań egzystencjonalnych. Powinienem nauczyć się włączać dźwięki, bo już nie raz nie poczułem jego wibrowania, które w momencie mojego odpłynięcia ignorowałem. Z drugiej strony każdy dźwięk, który ustawiałem do tej pory, wytrzymywał zaledwie chwilę i mnie wkurwiał. Przerzucenie się na wyciszenie i same wibracje uznałem za bardzo dobry pomysł. Czasem, gdy spoglądałem na telefon po godzinie, a czasem po kilku okazywało się, że mam mnóstwo nieodebranych połączeń. Do tej chwili myślałem „no i chuj”, przecież oddzwonię. Wyświetlacz wskazywał, że dzwoni Oliwia.

— Dzień dobry — usłyszałem ten delikatny, jakże kobiecy głos i od razu odpłynąłem.

— Dzień dobry, pani Oliwio. Słucham? — odpowiedziałem spokojnym tonem.

— O poznał mnie pan.

— Takiego głosu nie da się zapomnieć — wyskoczyłem jak Filip z konopi z tym tekstem, pomyślałem i złapałem się za głowę. Nie wspominając, że zdążyłem przy ostatnim przesłuchaniu zapisać w telefonie jej numer z protokołu przesłuchań. — Coś się stało?

— Panie Tomaszu, nie wiem czy to istotne, ale znalazłam coś.

— Co takiego?

— Najlepiej, jakby pan przyjechał. To jakaś kartka z jakimiś numerami. Nie wiem czy to może mieć związek ze sprawą, ale była w kratce przed wejściem do weterynarii. Wpadły mi do kratki klucze i chciałem je wyciągnąć. Podnoszę kratkę, a ona tam leżała. Pewnie zbagatelizowałabym temat i zostawiłabym ją tam, ale na tej kartce dwa razy znajduje się cyfra siedem o której pan wspominał przy okazji, gdy mówiłam o tej na murze. Myśli pan, że to może mieć znaczenie?

— Być może. Mogłaby mi pani przeczytać te cyfry z kartki, teraz akurat jest mocno nieodpowiedni moment i trudno będzie mi podjechać po nią — pomimo mojego zainteresowania jej osobą nie miałem zamiaru jej informować, że znaleźliśmy kolejne ciało i naprawdę nie miałem czasu teraz po nią podjechać. Zresztą to by nie było profesjonalne, gdybym teraz opuścił miejsce zbrodni bez dokładnych oględzin.

— Oczywiście. Brzmi to tak C7/1463790 — nagle poczułem przypływ pozytywnej adrenaliny. Kurwa mać, to może być ten numer.

To może być całość, której szukam. Wreszcie coś.

— Mam prośbę o zrobienie zdjęcia tej kartki i przesłanie mi, a ja w wolnej chwili i tak po nią podjadę — powinienem zrobić to jak najszybciej, ale nie mogłem od tak odjechać z miejsca kolejnego zabójstwa.

— Dobrze. Ja pracuję w tym tygodniu do 17:00, więc do tej godziny jestem w gabinecie.

— W tych godzinach będzie mi bardzo trudno zajrzeć do przychodni, ewentualnie przyślę kogoś, by ją zabrał — powiedziałem rozżalony, że jednak nie wyrwę się ze swoich obowiązków w tym tygodniu tak wcześnie.

— Wie pan co, to może ja podam panu adres do domu, a pan jednak osobiście się u mnie zjawi. Już pana widziałam i wydaje się, że mogę panu zaufać, a wolałabym unikać obcych osób, z którymi nie miałam styczności, dobrze? — logiczne myślenie, bo jeżeli ktoś by uzyskał informacje, że Oliwia coś znalazła, to mógłby chcieć pozbyć się świadka, jeżeli byłby w to wmieszany.

— Dobrze — odparłem bez wahania.

Poprosiłem, aby wysłała mi adres SMS–em. Wiem, że nie powinienem próbować więcej, niż rozmowa zawodowa, a jednak było w niej coś co mnie przyciągało, chociaż widziałem ją zaledwie raz i zachowywałem się wobec niej jak nastolatek, który nieśmiało zadawał niezręczne pytania. W sumie jest coś takiego w człowieku, że wie komu może, a komu nie może zaufać, można nazwać to wprost instynktem. Spotyka się czasem osobę i nie czuje żadnej więzi, a czasem ma wrażenie, że to jest ta osoba, z którą można planować coś więcej, niż tylko wspólną przygodę łóżkową. Może przez ten cały czas źle szukałem, no bo jak można poznać w jakimś klubie wartościową dziewczynę. Z drugiej strony pewnie można, ale trzeba mieć wyjątkowe szczęście, bo bądź co bądź to uważam, że w 90 % te „szlaufy” liczą tylko na darmowego drinka i bzykanie.

Czasem wydaje mi się, że każdy z nas przeżywa takie zatrzęsienie myśli pomimo wszystkiego, co dzieje się wokoło. Przy tej okazji jeszcze pojawiło się w mojej głowie pytanie do samego siebie. Kim jesteś Tomek? Jednak odpowiedzi było tyle, ile wydarzeń zadziało się w trakcie tego dnia, tysiące. Finalnie wróciłem po chwili do rzeczywistego miejsca, w którym się znajdowałem, a nie do rozmyślań o wszystkim i o niczym.

— Kto znalazł ciało? — zapytałem jednego z funkcjonariuszy, który stał obok mnie, zaraz po zakończonej rozmowie z Oliwią.

— Znalazła go ta pani, o tam — wskazał na miejsce oddalone o kilka metrów. — pani jest niepełnosprawna — odpowiedział, chcąc chyba przekazać, żeby obchodzić się z nią delikatnie.

Z daleka wydawała się zmarnowana życiem albo alkoholem, a to, że staliśmy przed sklepem monopolowym, tylko podpowiadało, że jest starą zgorzkniałą lumpiarą i rozmowa z nią dzisiaj tylko by mnie przybiła. Policjant, któremu zleciłem, aby z nią porozmawiał, mówi, że w jej oczach było przerażenie, ale nie panikowała, była w miarę opanowana. Zadał kilka pytań, odpowiadała w miarę składnie, ale co z tego co mówiła, nic nie widziała i nic nie słyszała. Podziękował za informacje i stwierdził, że nie będzie jej dzisiaj dodatkowo już stresował. Poprosił jedynie o zgłoszenie się na komendę jutro. Popatrzyłem na oddalony cień kobiety, stwierdzając, że dobrze zrobił.

Ze znaleziska Oliwii w głębi duszy cieszyłem się jak małe dziecko. Wiedziałem przynajmniej, że teraz najważniejsze jest dowiedzieć się co ono oznacza. Pojechałem na komisariat. Wstukałem te wszystkie numerki w klawiaturę, przy opalonej przeglądarce „wujka”, jak to nazywaliśmy najpopularniejszą na tym świecie przeglądarkę, która to podobno wiedziała wszystko. Wcześniej wstąpiłem na stację, żeby zatankować, a przy okazji wypiłem szybką kawę oraz zjadłem hot–doga. Poza tym, droga powrotna minęła mi ponownie, jak na automacie, jakby mnie teleportowano, a nie jakbym sam przejechał te kilometry. W sumie taka maszynka do teleportacji nie byłaby zła, mógłbym znaleźć się w dowolnym miejscu, w każdej chwili i nie tracić czasu na podróże autem. Z drugiej strony to jedna z niewielu rzeczy, która mnie odprężała.

Wszedłem do biura i okazało się, że mojego ukochanego szefa już nie było. Całe szczęście, pomyślałem, bo przynajmniej nie będzie mi przeszkadzał i dopytywał, co ja tutaj tak szybko robię? Nigdy nie zdarzyło mi się wyjść później od niego z tych pieprzonych czterech ścian. Kowalczyk to był właśnie taki typ. Idealny do pracy człowiek, nawet nie w wydziale śledczym, ale w jakiejś korporacji. Przychodził wcześnie rano przed wszystkimi, a wychodził zawsze ostatni. Czasem miałem nadzieję, że jednak skusi się na jakąś mało atrakcyjną pracę w jakiejś dużej firmie, która by mu nie przysparzała takich atrakcji jak ta u nas wydziale. Pewnie zarabiałby krocie z takim nastawieniem.

Odpaliłem komputer służbowy, który był zmontowany chyba jeszcze na początku milenium. Przysięgam, zanim się uruchomi system, ja zawsze zdążę wstawić sobie wodę na herbatę, czy kawę. Przynieść gotową do biurka i po jednym, dwóch łykach dopiero mogę rozpocząć pracę. Byłem dość podekscytowany faktem, że za chwilę mogę odkryć prawdę o tych numerach i będę mądrzejszy. Otworzy mi to światło na nowy trop, który pozwoli mi rozwiązać sprawę w trymiga. Wpisałem numer w przeglądarkę i…i dupa.

— Ja pierdolę! — powiedziałem na głos, ale to nie było takie zwyczajne „ja pierdolę”, tylko brzmiało to tak, jakbym naprawdę stracił wiarę i powoli zaczął godzić się z tym, że nie uda mi się rozwiązać tej sprawy.

Zamiast konkretów wyskoczyła mi sterta niepotrzebnych i mało przydatnych informacji, głównie w języku angielskim. Jakieś WWWA, coś tam finance i kilka stron pornoli. Przez chwilę nawet myślałem, że może to jest trop i w tych pornolach znajdę wskazówkę. Zamiast tego, tylko zachciało mi się bzykać i miałem ochotę zmarszczyć sobie „freda”. Po chwili wyłączyłem to gówno. Przejrzałem jeszcze kilka stron, ale nic nie znalazłem. Byłem załamany. Co z tego, że mam numer jak nie mogę nic z tym zrobić, bo nie wiem co to jest?

Była godzina 17:55. Odczytałem jeszcze wiadomość od Oliwii, żeby przypomnieć sobie adres, który mi przesłała. W sumie to nie wiedziałem, gdzie jest ta ulica, więc wklepałem w nawigację w telefonie. Autem pokazywało jakieś dwadzieścia minut od siedziby, a jakbym chciał z domu jechać do niej to pewnie było by drugie tyle. W sumie powoli się ściemniało, a wiadomo najlepiej rozmawia się, gdy jest taka aura. Robi się wtedy taki nastrojowy klimat. Może uda mi się zaliczyć jeszcze dzisiaj, pomyślałem nabuzowany filmami porno. Jakoś nie jarało mnie oglądanie pornoli, dlatego tego nie robiłem, jednak w tym momencie, byłem dość długo bez „rozładowania”. Pobudziło mnie to, a w mojej głowie rozbrzmiewał dźwięk ciężkiego dyszenia i charakterystyczne odgłosy podniecenia.

— Tomasz, kurwa, ogarnij się — znowu powiedziałem do siebie na głos.

Po chwili ruszyłem w drogę, bez kombinacji, tylko z zamiarem odebrania karteczki i ewentualnie chwilowej rozmowy na temat sprawy. Wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem do niej, aby poinformować o moim planie odwiedzenia jej tego wieczoru. Zaprosiła mnie bez wahania w głosie.

Wysiadłem z auta na jej osiedlu, było to nowe budownictwo, nie to co moje śmierdzące bloki z dużej płyty. Bardzo zielona dzielnica, zaraz obok niewielki park, gdzie bawiło się przy huśtawce dwóch chłopczyków, a na ławce obok siedzieli rodzice rozmawiający ze sobą, co chwilę tylko zerkając, czy ich dzieciom nic się nie dzieje. Piękny widok. Teraz jak widzę rodziców z dziećmi to głównie są zapatrzeni w telefon, i to nie tylko rodzice, ale i dzieciaki. Wychodzą do parku, na spacer na Żeromskiego — główną ulicę Radomia — bądź gdziekolwiek indziej i tylko widzę, jak przesuwają tym palcem przeglądając jakieś social media, czy grając w jakieś durne gry, które tylko ogłupiają zamiast czegoś uczyć. Za moich czasów to robiliśmy z patyków pistolety, bawiliśmy się w berka, czy w taką grę „raz, dwa, trzy, król patrzy”. Później, gdy byliśmy ciut starsi to ganialiśmy za piłką, a jeszcze później za dziewczynami. Licealne przerwy wakacyjne spędzało się w plenerze. Było piwko, szła jakaś bajera i paliło się papierosy. Coś się działo, była jakaś interakcja, jakaś komunikacja, relacja z tymi rówieśnikami. Teraz, żeby się gdzieś umówić, nie trzeba iść do tej osoby, dzwonić dzwonkiem, czy drzeć japę na pół osiedla — Paweł! Paweł! Dzień dobry, jest Paweł? — często uzyskawszy odpowiedź, że wyszedł do jakiegoś innego kolegi. Całowało się klamkę i szło do domu z powrotem albo do tego kolegi, jeżeli się go znało. Teraz jest telefon, można wysłać wiadomość, dzieciaki siedzą w tych jebanych murach swoich domów, grają w te popierdolone RPG, MMO, czy jak to tam się zwie. Nawet jak gdzieś wychodzą, to martwią się o to, by było wi–fi, aby przypadkiem nie stracić kontaktu „w sieci”. Nie raz przejeżdżam przez swoją starą dzielnicę. W miejscach, gdzie stała grupka ludzi obok innych grupek, czy jak kto woli w moim młodzieńczym języku, „skład na składzie” to teraz widać, tylko taki wiatr, który zbiera kurz, jak na starych westernach. Wymarłe miasto, do którego przybyli zagubieni podróżni z jakiegoś slasher’a.

Pod jej drzwi trafiłem bez problemu, otworzyła w ciągu kilku sekund, jakby stała przed drzwiami i oczekiwała mojego przyjścia. Piękna, naturalna, nie miała strachu na buzi, tylko przywitała mnie delikatnym uśmiechem, a ja próbowałem stłamsić zadyszkę, którą złapałem wchodząc na czwarte piętro. Zaraz za nią wyskoczyły do mnie dwa pieski. Jeden york, a drugi taki kundelek zwykły.

— Dzień dobry, nic nie zrobią, obwąchają i zaraz się przyzwyczają, one są bardzo przyjazne — powiedziała, tłumacząc się, że tak mnie obskoczyły.

— Dzień dobry, nic się nie dzieje, ja uwielbiam psy — odpowiedziałem zgodnie z prawdą. Kołatała mi się w głowie myśl, że swój do swego ciągnie, mając na uwadze, że całe społeczeństwo tak mówi na ludzi wykonujących mój zawód. Miałem ochotę wybuchnąć śmiechem z kolejnego niewypowiedzianego żarciku.

— Ja po tą karteczkę z numerem.

— Proszę wejść, niech pan nie stoi na klatce — wszedłem.

— Panie Tomaszu, może herbaty albo coś do innego picia?

— Tomasz, jestem Tomasz, nie lubię jak ktoś mi „panuje”, wtedy wydaje mi się, że jestem taki stary — zaśmiałem się delikatnie — poza tym nie chce przeszkadzać, więc wezmę tylko kartkę i będę uciekał.

— Dobrze, niech będzie Tomasz, ale jak już jesteśmy na ty, to tym bardziej zapraszam na chwilę, rzadko miewam gości i to naprawdę żaden problem dla mnie.

Przytaknąłem skinieniem głowy, będąc jednak lekko zmieszany.

— Tutaj jest ta kartka, a ja idę zaraz zrobić herbatę. Jak sprawa? Do przodu? Wyjaśniło się coś? — zapytała z powagą.

— Niestety, nie mogę udzielać żadnych informacji odnośnie sprawy, proszę mi wybaczyć — odpowiedziałem przyglądając się, zwykłej kartce papieru, która na pierwszy rzut oka nie nosiła żadnych innych śladów.

— Oczywiście, rozumiem — kiwnęła porozumiewawczo głową, zanim wyszła do kuchni.

Siedziałem, zastanawiając się, co mam powiedzieć, o co zapytać? Zazwyczaj nie miałem problemu, żeby kurtuazyjnie porozmawiać z kobietami, ale ona miała coś takiego, że bałem się powiedzieć coś, przez co może mnie nie polubić. Chciałem być kimś, kogo mogłaby cenić, a nie osobą, którą jestem. Starym kawalerem, który nie myśli o przyszłości. Żyje na automacie. Każdego dnia robiąc to samo, nie mając żadnego hobby, oprócz pracy.

Oczekując na nią w pokoju, pojawiła się w mojej głowie perspektywa rozmyślania nad odpowiedzią na pytanie, kim jestem? Momentalnie zaczęła przerażać mnie możliwa odpowiedź na to pytanie. Całe szczęście jej nieobecność trwała chwilę.

— Tomek, to skoro nie możemy pogadać o sprawie to może opowiesz coś o sobie. Skąd jesteś? Co porabiasz, oprócz bycia detektywem, policjantem, czy śledczym, jak tam na was mówią? — Zapytała z uśmiechem na twarzy, jednocześnie łapiąc yorka rękami i sadzając go sobie na kolanach.

Nagle, jakby tym pytaniem ośmieliła mnie i zacząłem opowiadać o sobie całą prawdę, bo w sumie jeżeli miałaby być kimś więcej niż świadkiem w sprawie, to niech lubi mnie takiego jakim jestem, a nie takim jakim chciałbym być.

Tego wieczoru długo nie zapomnę. Rozmawialiśmy ze trzy godziny bez żadnych podtekstów, czasami śmiejąc się z obopólnych żartów, a momentami poruszaliśmy poważne tematy dotyczące tego, co dzieje się na świecie. Opowiadanie o naszej rozmowie zajęłoby mi chyba wieczność, a o tym co w danym momencie myślałem i jak się czułem to musiałbym napisać odrębne opowiadanie albo jakąś wzniosłą epopeję człowieka, który wiecznie zamknięty w swoim kręgu świadomości nagle wyszedł z ciemnej piwnicy, dostrzegając tak rzadko spotykane światło dzienne. Chociaż na tę jedną chwilę mogłem zapomnieć o swoim ponurym i powściągliwym stosunku do otaczających mnie ludzi na świecie.

Kiedy wyszedłem z jej mieszkania, poczułem się jakby szczęśliwy. Byłem tak bardzo zadowolony, że w momencie, kiedy chciałem zobaczyć, która godzina na telefonie okazało się, że go nie mam. Zostawiłem u niej, pomyślałem w pierwszym momencie, ale nawet nie pamiętam, żebym go wyjmował. Zanim się wróciłem zapytać o zgubę, najpierw poszedłem do samochodu sprawdzić, czy go tam nie ma? Okazało się, że jest, a na wyświetlaczu pokazała się liczba siedmiu nieodebranych połączeń od Karola. Moje myśli wróciły na tory zawodowe. Oddzwoniłem do Karola i opowiedziałem mu o numerze, kolejnej ofierze i o planie przesłuchania obecnych oraz dodatkowo byłych pracowników klubu, nawet sprzed kilku lat. Pominąłem tylko rozmowę przez telefon z Kornelią i rozmowę na żywo z Oliwią. Już wtedy miałem mętlik w głowie odnośnie sprawy, a jeszcze sobie zgotowałem rozmyślanie o dwóch kobietach, z których jedna mogłaby sprawić, że słowo rodzina mogłoby nabrać nowego wydźwięku. Zacząłem zastanawiać się, czy można czuć to samo do dwóch kobiet? W tym momencie myślałem, że tak właśnie jest, że obie mi imponują. Gdybym miał wybrać, w którą stronę podążyć, nie potrafiłbym jednoznacznie odpowiedzieć. Jedno jest pewne, gdyby nie rozmowa z Oliwią, dzisiejszy dzień nie byłby dniem pełnym rozmyślań, o tym wszystkim co dookoła się dzieje na tym świecie, bez żadnych istotnych podtekstów związanych z czymkolwiek. Do domu dotarłem w rytmie muzyki z radia, które jakoś skoczniej, weselej grało niż zazwyczaj. Przed snem spojrzałem jeszcze na zegarek, zalegając już w łóżku, było parę minut przed północą. Po tak intensywnym dniu wiedziałem, że usnąć nie będzie łatwo. Zanim dobrze się ułożyłem już zacząłem przypominać sobie jakieś efektywne metody na szybkie odpłynięcie w krainę snów. Trochę się naczytałem o nich w przeszłości, ponieważ miałem ogromne problemy z zasypianiem. Jednak tym razem było inaczej. Ostatnie, co pamiętam to myśl, czy liczyć te głupie barany? Nie wiadomo kiedy, mój wewnętrzny monolog zmienił się w sen, którego tak bardzo potrzebowałem, którego tak bardzo dzisiaj pragnąłem.

IV

Do przesłuchania z naszej listy obecnych i byłych pracowników zostało nam jeszcze dwóch, ale miałem przeświadczenie, że brnę po omacku, jakby licząc na fart, a bądź co bądź nie wierzyłem w zrządzenia losu. Wydawało mi się, że to jest coś głębszego, czego nie da się rozwiązać tak szybko, ale z drugiej strony każdy popełnia błędy. Ten człowiek, albo ludzie, których szukam na pewno to zrobią. Pytanie, czy ja znajdę rozwiązanie w odpowiedniej chwili? Wydaje się, że to jakaś gra, w której to jestem głównym bohaterem, a zarazem celem. W filmach często tak bywa, że to detektyw, policjant, czy chuj wie kto, jest celem, a śmierć przypadkowych lub nieprzypadkowych osób jest tylko otoczką do zemsty. Zalazłem za skórę wielu osobom, ale żadna z nich nie była groźna albo też zawsze wyłapywałem całą bandę, nie pozostawiając miejsca na zemstę współtowarzyszy czynów zabronionych, a przynajmniej tak mi się wydaje. Poza tym na swojej drodze nie spotkałem do tej pory kogoś mądrego, kto mógł wykazywać chociaż delikatnie ponadprzeciętne umiejętności czynienia spektakularnego zła.

W tamtym momencie, gdy trwałem w martwym punkcie, miałem jeszcze kilka nieoficjalnych spotkań z Oliwią i Kornelią. Czułem się trochę tak, jakbym obie oszukiwał, pomimo, że z żadną do niczego nie doszło. Z Korni — tak zacząłem do niej mówić — głównie rozmawialiśmy o sprawie, a tylko czasami można było sobie pozwolić na trochę prywaty. Oliwia natomiast nic nie wiedziała o sprawie, więc rozmawialiśmy głównie o przyziemnych tematach. Czułem się przy niej spokojniejszy, choć miałem wrażenie, że jak dla mnie jest zbyt delikatna. Nie wiedzieć czemu, ale wciąż przyświecała mi myśl, że taki gość jak ja, mógłby jej zrobić niechcący krzywdę.

Kornelia, 34 lata. W Warszawie mieszka od czasu studiów, jej domem rodzinnym były Skierniewice. Jest raczej dość skryta, ale opowiedziała mi trochę o sobie. Jeżeli chodzi o karierę zawodową prowadziła wiele spraw, z różnym rezultatem. Udało się jej rozwiązać większość, ale popełniła też dwa błędy. Jeden dość poważny, ponieważ mając praktycznie sprawcę morderstwa, mając dowody, nie złożyła na czas odpowiedniego wniosku. Po pierwsze o zatrzymanie, a po drugie o to, aby nie mógł opuścić kraju. Jak stwierdziła coś ją jeszcze powstrzymywało. Niestety, mężczyzna ten na dzień przed złożeniem wniosku musiał dostać cynk, przynajmniej tak twierdzi, i wyjechał za granicę. W sumie to nawet nie wiadomo dokąd. Ślad podobno urwał się w momencie, gdy przekraczał ukraińską granicę. Sprawa ta miała miejsce jakoś niedawno i jak stwierdziła, dlatego musiała przyjechać do tej gównianej sprawy, bo już była o włos od awansu. Mnie to jednak nie wyglądało na gównianą sprawę. Dla mnie tą sprawą mogłaby żyć cała Polska, gdyby doszło do jej nagłośnienia. Pomimo, że jakieś pismaki interesowały się tymi zabójstwami to na każde wymyśliliśmy inną historię. Właściwie ona to robiła, w końcu to jej zadanie, aby kontaktować się z mediami. O śmierci dziewczyny powiedziano, że to był atak na tle seksualnym. Śmierć Kotowskiego i jego wspólnika określiła jako porachunki, jednak w obu przypadkach jest prowadzone śledztwo, które ma za zadanie wyjaśnić wszystkie okoliczności… „bla bla bla”. Pewnie ci mądrzejsi wiedzą, że jak opowiada się o czynnościach, które mają wyjaśnić sprawę i mówi milion różnych mądrych zdań to znaczy, że policja gówno ma.

Korni ma też brata młodszego o dziesięć lat, dziwi mnie tak duża różnica wieku. Jej rodzicom chciało się jeszcze dzieciaka robić. Ledwo ją można powiedzieć odchowali, a tu kolejne dziecko i siedzenie w pieluchach. Ja uważam, że to była wpadka, ale ona twierdzi, że jej rodzice po prostu chcieli mieć kolejne dziecko. Nie wnikałem w szczegóły, ale z tego co opowiedziała, jej brat wyjechał do Londynu i nie ma z nim większego kontaktu. Rodzice żyją, mają się dobrze, mieszkają we wspomnianych Skierniewicach i mają jakąś firmę cateringową. To znaczy, po prostu serwują ludziom żarcie. Opowiadała też o swoich związkach. Jak już kobieta wspomina w rozmowie z tobą o byłych to znaczy, że chyba na ciebie leci, bo niby po co miałaby o tym wspominać. Najdłuższy jej związek, który bardzo przeżyła, trwał 3 lata. Wszystko podobno układało się idealnie, żadnych zdrad, przemocy, awantur, po prostu w pewnym momencie zaczęli się ze sobą nudzić. Ich pasje się rozmywały. On był bardziej domatorem, a ona była żądna świata i ciągle chciała coś robić. Jak tak o tym opowiadała to przez myśl mi przeszło, że ja też jestem domatorem i mogłoby być podobnie, ale kontynuując, dodała coś co dawało nadzieję, że jednak mogłoby to się udać. Stwierdziła, że przychodzi czas, gdzie nabywa się umiejętność pójścia na kompromis, którego ona zresztą podobno chciał, a ona niekoniecznie chciała go zrozumieć w tamtym momencie.

Po tych opowieściach polubiłem jeszcze bardziej tę dziewczynę. Nie była już tą oschłą panią prokurator, a stała się dobrą koleżanką z pracy. Przypominam sobie o tych wszystkich „laputitach”, które spotykałem w klubie, które głównie opowiadały o tym, jak się kiedyś najebały, jak to fajnie było na ostatniej imprezie etc. Aż mi się robi niedobrze. Nagle wszystkie stały się aseksualne. Miłą odskocznią jest porozmawiać z kimś płci przeciwnej rzeczowo, logicznie o życiu, tak po prostu.

Oliwia, nie była z Radomia. Przyjechała tu z Ostrowca Świętokrzyskiego. Jak to bywa w takich historiach, przyjechała na studia wraz ze swoją miłością szkolną, Piotrem bodajże. Wyciągnął ją z rodzinnej miejscowości, żeby z nim pojechała i snuli plany o wspólnej przyszłości, która zaczęła się już na początku liceum, do którego razem chodzili. Po dwóch miesiącach wspólnego mieszkania w tym smutnym mieście, jak to określiła Oliwia, chłopak znalazł sobie inną. Bardzo to przeżyła, ale po latach pogodziła się z tym. Zrezygnowała ze studiów w Radomiu, i zaczęła studiować weterynarię w Warszawie, mieszkając jednak w Radomiu. Muszę przyznać, że najeździła się. Stwierdziła jednak, że taniej było wynajmować mieszkanie w Radomiu i dojeżdżać, niżeli mieszkać w stolicy. Te wszystkie podróże, jak stwierdziła, dały jej też czas do przemyśleń i ukoiły złamane serce. Podobno teraz widuje swojego byłego z „nową” dziewczyną, bo przychodzą do niej czasem z małym pieskiem rasy york, Powtarzając kilkukrotnie, że tak najwidoczniej miało być. Nie mówiła o nim z żalem, wręcz przeciwnie wydawało się, że cieszyła się ich szczęściem. Czasem tak jest, że spotyka się na swojej drodze ludzi, dzięki którym wszystko się zmienia. Stajesz się gotowym do porzucenia wszystkiego co do tej pory się znało. Można mówić, że to nieracjonalne. Podejmuje się jednak ten krok, pomimo linczu w małej, znanej tylko tobie społeczności. Dlaczego? Podobno jest na to jakieś określenie. Mówi się, że to miłość. Jak dla mnie to przereklamowane słowo, a może po prostu jeszcze się w nikim tak naprawdę nie zakochałem, nie wiem. Miłość potrzebuje kompromisu, a ja chyba nie potrafiłem do tej pory zaakceptować jego definicji. Wiem za to, że Oliwia jest miłą, uczynną i dobrą osobą z którą mógłbym zaryzykować wejście w głębszą relację, próbować się zakochać. Na początku nie była zbyt wylewna, wręcz można jej nadać cechę charakteru: skromna. Opowiadała w rozmowach ze mną ogólnikami o swoim życiu. W pewnym momencie nastąpiło tak zwane przełączenie wajchy w drugą stronę. Ja powiedziałem coś o sobie, otworzyłem się przed nią, a ona automatycznie zrobiła to samo. Jak się okazało, po Piotrze nie miała więcej partnerów. Każdy, którego spotkała wydawał się niedojrzały. Twierdziła, że to może być kwestia tego, że większość randek była z mężczyznami w podobnym wieku, ale z drugiej strony, czy wiek ma coś do dojrzałości?

Ja sam musiałem szybko dojrzewać, tak mnie rodzice wychowali. Jak nie zrobiłem sobie czegoś sam do jedzenia to chodziłem głodny. Jak czegoś nie wyrzuciłem z pokoju, to śmierdziało miesiącami i nauczyłem się wyrzucać. Jak trzeba było mi w czymś pomóc to na początku odmawiali mi, chociaż finalnie zawsze mogłem na nich liczyć. Zawsze przy tym moja mama powiadała, żebym zapamiętał to uczucie, gdy ktoś znajdzie się w potrzebie, to dobrze jest móc na takie wsparcie liczyć. Zapamiętałem. Uczucie towarzyszące pomocy jaką dostawałem, było szczęśliwe. Dlatego też, że wpajano mi takie wartości, byłem dojrzały już w wieku „nastu” lat, a nie dlatego, że przychodziło to dopiero z wiekiem. To, kim się otaczamy jest bardzo ważne, być może najważniejsze. Gdy będziemy się otaczać ludźmi, którzy mają małe ambicje to przy nich, nasze chociaż by były nie wiadomo jak wielkie, zbledną. Jeżeli jednak będziemy otaczać się ludźmi ambitnymi, będziemy chcieli im dorównać, pokazać, że my też sobie radzimy i dajemy radę w życiu, jakimi leniami byśmy nie byli.

Oliwia z racji zawodu uwielbia wszystkie zwierzęta. Chociaż jak opowiadała o tym, że nie raz jakiś ją podrapał, czy ugryzł to zastanawiałem się, czy jednak nie ma delikatnej awersji do pewnych ras psów, czy jakichś konkretnych gatunków zwierząt. Raz nawet miała problem z poruszaniem ręką, bo facet przyprowadził jej „niegroźnego owczarka niemieckiego”, wtedy była jeszcze na stażu. Fakt, był niegroźny, ale miał traumę, jak go się złapało za ogon to on łapał za rękę i gdy chciała mu zmierzyć gorączkę, podniosła ku tej czynności ogon. Mówiła, że dwa miesiące minęło zanim odzyskała sprawność. Nie byłbym sobą, gdybym nie zapytał, czy to nie odbiło się na jej psychice odnośnie psów. Jej odpowiedź jednak była rozbrajająca. Powiedziała, że to nie wina psa — „przykład, gdybyś wychowywał dziecko, żeby cię gryzło, gdy mu siusiaka podniesiesz do góry, też by tak reagowało” — miała poczucie humoru, którego pragnąłem w kobiecie. Nie była wulgarna, ale zarazem nie bała się opowiadać o sferach intymnych, czasem opowiedzieć sprośny kawał, ale używając takich słów jak wspomniany „siurek”, a nie np. kutas, czy chuj. Jest zwykłą dziewczyną z przeciętnej rodziny, która ma przeciętne życie. Praca, dom, przyjaciele jeszcze ze studiów i nic więcej. Potrzeba w kobiecie czegoś więcej, aby się zakochać? Na to pytanie nie znałem jeszcze odpowiedzi.

Myślami byłem czasami przy jednej, czasami przy drugiej, ale i tak zawsze przy tych fantazjach nie zapominałem, że mam coś ważniejszego do zrobienia. Musiałem uratować życie kolejnych osób, które mogły być zamieszane w morderstwa, które nawiedziły, jak to mówił klasyk — „smutne jak pizda miasto”.

— Gawron? — uniosłem głowę, a nade mną stał Karol, cały zlany potem i już się domyśliłem, co mogło się stać.

— Nie pierdol mi tylko, że jest kolejna ofiara? — zadałem pytanie, chociaż dobrze znałem odpowiedź.

— Tak — odpowiedział łamiącym się głosem.

— Kto tym razem?

— Niejaki Tadeusz Kostrzewa.

— Kto to, do chuja? — już byłem zdenerwowany, więc wulgaryzmy w prosty sposób cisnęły się na usta.

— Nie wiem, nie udało mi się więcej dowiedzieć oprócz tego, że ma wyrytą czwórkę na klacie i jest w podobnym wieku, co właściciele klubu.

Jak się okazało, Tadeusz Kostrzewa to 59 letni emerytowany wojskowy. Nie wyróżniał się niczym szczególnym. Żona, dwójka dzieci, co jakiś czas jeździł hobbystycznie na zloty zabytkowych aut. W pierwszym odruchu zacząłem szukać informacji w głowie, co ma wspólnego ta osoba z pozostałymi. Niestety nie przypomniałem sobie, żeby taka osoba przewinęła przez śledztwo, ani jego hobby, ani nic. Pustka. Tamte trzy osoby poniekąd łączył klub, a czwarta ofiara, kim była?

Musi być jakiś logiczny ciąg, nie mogło tak być, że nic ich nie łączy i czwarta ofiara była przypadkowa. Zacząłem się zastanawiać, czy jednak może morderca postanowił odwrócić trochę naszą uwagę i dlatego pozbawił życia, Bogu ducha winnego człowieka. Chyba, że on coś widział i musiał zginąć. Był świadkiem albo znał sprawcę. Być może postanowił go szantażować, dlatego zapłacił za to najwyższą możliwą karę. Miałem w głowie kilkanaście teorii, jednak żadnej z nich nie mogłem poprzeć twardymi argumentami, a jedynie mogłem snuć domysły.

Na miejscu zbrodni, a dokładnie na tyłach jednej ze szkół podstawowych oczywiście zastaliśmy na murze już znaną mi kolejną cyfrę, tym razem była to cyfra jeden. Tylko co z tego, jeśli nic to mi nie mówiło. Po oględzinach wróciliśmy na komendę i debatowaliśmy długie godziny. Niestety, ani Korni, ani Karol, ani ja nie znaleźliśmy rozwiązania, nie natchnęło żadnego z Nas, aby znaleźć wspólny mianownik zaistniałej sytuacji.

— Tomaszu zgłosił się ten były pracownik, którego tak poszukiwaliście. Ten ostatni z waszej listy — poinformował nas osobiście Tadeusz.

— Dobrze szefie, już idziemy — odpowiedziałem z udawanym entuzjazmem w jego kierunku. Zdziwiłem się, że sam przyszedł nas poinformować. Jak się okazało, w biurze zostaliśmy tylko my i „głupi Romek”, którego tak nazwaliśmy odkąd nie potrafił zgadnąć żadnego hasła, gdy po pijaku graliśmy w szarady. Przestałem się dziwić, to był taki człowiek, któremu trudno przychodziło wszystko i pięć razy łatwiej zrobić coś samemu, niż poprosić go o przysługę. Wiedział to nawet Tadeusz.

Zza szyby dojrzałem chudego, niewysokiego mężczyznę, który wyglądał na zestresowanego. Rozglądał się dookoła i chodził w kółko, jakby miał coś na sumieniu i myślał nad tym, jak z tego wybrnąć. Czy seryjny dałby po sobie poznać zdenerwowanie? Nie sądzę, aczkolwiek może jest na tyle sprytny, że wie, jakie zachowanie wzbudza daną ocenę o człowieku. Wyszedłem do niego rozluźniony i uśmiechnięty, żeby uśpić jego czujność i być może dowiedzieć jak najwięcej.

— Dzień Dobry, Tomasz Gawroński. Pan przyszedł w sprawie wezwania, które panu wysłaliśmy, zgadza się? — zapytałem pełen entuzjazmu.

— Tak, zgadza się. Coś się stało? — zapytał nieśmiało.

— Musimy zadać panu kilka pytań, ale to nie tutaj, przejdźmy do tamtego pokoju — wskazałem ręką kierunek.

— Dobrze.

— Cieszę się, że wreszcie możemy się spotkać, bo to było ostatnie wezwanie przed tym, jak mieliśmy złożyć wniosek o doprowadzenie siłą i grzywnę — powiedziałem w wesoły, żartobliwy sposób. Jego mina jednak wskazywała, że nie był skory do żartów. Nie udzielił żadnego komentarza, tylko grzecznie wstał i poszedł za mną.

Weszliśmy do pokoju, zamknąłem drzwi. Zapytałem, czy chce coś do picia. Odmówił.

— Na początek proszę o potwierdzenie pana godności oraz podanie miejsca zamieszkania i wieku.

— Patryk Korynt, mieszkam w Radomiu przy ulicy Kościuszki, mam 27 lat.

— Proszę powiedzieć, czy mówi coś panu, panie Patryku, nazwisko Kotowski i Gąbka?

Nagle uniósł wzrok do góry i jego wyraz twarzy zmienił się. Przestraszony i zestresowany wyraz twarzy mężczyzny stał się poważny, a w jego głosie słychać było nie zdenerwowanie, a wręcz frustrację.

— Tak, znałem tych dwóch panów, to moi byli szefowie.

— Dobrze, proszę powiedzieć, jak układała się wasza współpraca?

— Na początku było wszystko w porządku, byli naprawdę uprzejmi i dobrze mi się pracowało w ich klubie. Niestety, po około pół roku zaczęły się problemy. Podobno zaczęło ubywać coraz więcej alkoholu w stosunku do obrotów i znaleźli winnego w mojej osobie. Ja nie dam sobie psuć reputacji i w kaszę dmuchać, powiedziałem co o tym myślę w mocnych słowach. A co, chcą mnie udupić i wnieśli jakieś oskarżenie przeciwko mnie po tak długim czasie?

— Nie, to nie to, panowie Kotowski i Gąbka nie żyją. Zostali zamordowani — powiedziałem wyraźnie, głośno i z odpowiednio poważną intonacją, aby sprawdzić jego reakcję.

— Hmm… pewnie znaleźli sobie jakiegoś osła, który nie wytrzymał ich dogadywania i zrzucania na niego winy — powiedział bez zbędnych emocji, wręcz obojętnie. Nawet na ułamek sekundy nie było w jego słowach krzty współczucia. Podejrzewałem, że wiedział już o ich śmierci, a to pytanie i odpowiedź jakoby mieli wnieść przeciwko niemu jakieś oskarżenie było zwyczajną próbą wybielenia się, być może z ich zabójstwa.

— Proszę mi powiedzieć, czy jeszcze coś się wydarzyło między panami, co mogłoby mieć wpływ na wasze relacje?

— Słucham? Jestem podejrzany, że mnie pan tak przesłuchuje? — zapytał wracając do zdenerwowanego tonu swoich wypowiedzi.

— Proszę pana, na tym etapie śledztwa, każda wskazówka może być ważna, dlatego proszę odpowiedzieć na moje pytanie.

Złapał głębszy oddech, ale miałem przeczucie, że miał coś jeszcze do ukrycia oprócz oskarżeń o kradzież alkoholu, a być może wcale nie o to poszło między nimi.

— Nie — odpowiedział po chwili — nic więcej nas nie łączyło. Chcieli mi zepsuć reputację, ale nie mieli dowodów i odszedłem w końcu sam po tej akcji, bo nie potrafię pracować z takimi ludźmi jak tych dwóch.

— Proszę mi jeszcze powiedzieć, czy zna pan jeszcze tę kobietę i tego mężczyznę? — zapytałem pokazując mu zdjęcie pierwszej i czwartej ofiary.

Patrzył na nie przez dłuższą chwilę, ale widać było, że w większości jego wzrok zawisł na zdjęciu dziewczyny.

— Nie, nie znam — powiedział obojętnie, jakby chciał powstrzymać smutek, tym kogo zobaczył.

Dopytałem ponownie, czy oby na pewno, ale nie uzyskałem innej odpowiedzi niż za pierwszym razem.

Zadałem mu jeszcze kilka pytań, ale one już nie miały znaczenia. Wiedziałem, że ten człowiek musi coś wiedzieć. Jeżeli nawet nie jest mordercą, to wie dlaczego ktoś mógłby chcieć śmierci tych dwóch panów. Widziałem po jego oczach, które dziwnie zeszkliły się, że mógł również skłamać odnośnie znajomości dziewczyny ze zdjęcia. Jego ciało nagle postanowiło wrócić do opanowania, jakby chciał ukryć prawdziwe emocje, które w nim siedziały.

Po około godzinnym przesłuchaniu wypuściłem go. Byłem pewien, że wróciłem na właściwe tory, a ten oto człowiek doprowadzi mnie albo do siebie jako mordercy albo do kogoś, kto tym mordercą jest.

Wróciłem do pokoju, w którym dalej debatowali moi kamraci, zawodowi przyjaciele. Opowiedziałem im o wszystkich moich spostrzeżeniach.

— Nie wiem, dla mnie to naciągane. Zachowanie, zmiana tonu głosu. Może rzeczywiście ma do nich mega pretensje o robotę? — odezwał się Karol.

— Wiesz co, jest jeszcze jedna rzecz, która przykuła moją uwagę. Na moje pytanie odnośnie czy zna ich, odpowiedział, „tak znałem”.

— I co z tego?

— To, że wtedy nie powiedziałem mu, że oni nie żyją. Czyli już musiał to wiedzieć. Później dopytując, czy go o coś oskarżyli, jakby się zorientował, że się wygadał.

— Może to jakiś lapsus słowny i tyle albo chodziło mu, że nie utrzymuje z nimi kontaktu.

— Nie sądzę. On coś wie, tylko nie wiem, czy on w tym macza palce? Czy po prostu wie kto, albo może wie za co?

— Mnie się wydaje, że możesz mieć rację, Tomku — powiedziała Kornelia — proponuję, żeby wysłać kogoś za nim i go śledzić. Zaraz sporządzę odpowiedni nakaz, przekażę protokół i będziemy go przez jakiś czas śledzić.

— Ech… — westchnąłem głęboko.

— O co chodzi? — spojrzała na mnie zdziwiona.

— Chodzi o to, że zanim to zrobisz, to o, jeżeli ma wtyki i coś wie o tej sprawie to już dawno będzie uprzedzony i zauważy, że ktoś go śledzi.

— To co, mamy go nie śledzić? — zapytała z lekkim oburzeniem.

— Nie, będziemy go śledzić, ale bez nakazu — odpowiedziałem łagodnie, próbując od razu spacyfikować jej ton.

— To jest niezgodne z prawem i jeżeli się zorientuje, może nam nawet wytoczyć proces o takie działanie. Zdajesz sobie sprawę Tomek, co to dla mnie może oznaczać jako prokuratora?

— Spokojnie, nie przesadzajmy, nie będziemy przecież łazić za nim krok w krok. Przy odpowiednio zachowanej odległości nic nie zauważy.

— I jak to sobie wyobrażasz? — dalej nie opuszczało jej lekkie poirytowanie taką propozycją.

— To proste. Mnie już widział, więc ja mam utrudnione zadanie, więc poświęcę się i będę go pilnował nocami, a wy będziecie wymiennie śledzili go za dnia. Powiedzmy dwa tygodnie, a po tym czasie przeanalizujemy wszystkie zebrane wspólnie informacje. Jeżeli natomiast nic podejrzanego się nie wydarzy, wówczas zawnioskujesz o nakaz śledzenia i jakieś krawężniki się tym zajmą, a my będziemy szukać dalej. Może być?

— Dobra, ale nikomu ani słowa. Jesteśmy w tym razem i kryjemy się nawzajem. Nie chcę po raz kolejny podpaść jak z tamtą sprawą, o której ci mówiłam — spojrzała porozumiewawczo, po czym odwróciła się do Karola.

— Karol, jeżeli ja mam się zgodzić, ty też musisz mi pomóc i nie możemy nikomu nic powiedzieć, jasne? — zapytała.

— Jasne. Na mnie możecie zawsze liczyć — odpowiedział bez zastanowienia.

Podział obowiązków był ustalony. Siedzieliśmy jeszcze chwilę i omawialiśmy szczegóły zmian. Karol wydawał się mało pocieszony tym, że będzie musiał zamiast przy biureczku działać w terenie. Był zawsze ambitny, chciał mieć wszystko dopięte na ostatni guzik, ale głównie w papierach. Sam przyznawał, że woli taką papierkową robotę niż wychodzenie na zewnątrz. Jak dla mnie była to oznaka lenistwa. On twierdził, że w tej roli czuje się lepiej, niż w obserwowaniu, zbieraniu dowodów, przyglądaniu się miejscom zbrodni, czy przesłuchiwaniu świadków. W sumie coś w tym było, jeżeli się czegoś nie czuje i lepiej wykonuje się inną robotę, niż tą którą mu się zleci to człowiek staje się mniej efektywny. Kiedyś przeczytałem słowa, które wypowiedział ten niemiecki mądrala Albert Einstein — „każdy jest geniuszem, ale jeśli zaczniesz oceniać rybę pod względem jej zdolności wspinania się na drzewa, to przez całe życie będzie myślała, że jest głupia”. Coś w tym jest, każdy ma różne zdolności i jeżeli każemy komuś robić coś, na czym się nie zna, to można uznać go za głupka. Weźmy takiego mnie, noga motoryzacyjna. Jeżeli ktoś by mi powiedział — weź no stary wymień klocki — nie umiałbym, bo się na tym nie znam. To miasto zresztą ma coś takiego w sobie, że każdy powinien być mechanikiem i złotą rączką. Z kim bym nie rozmawiał tzn. płci męskiej, zna się na samochodach, wie jak wygładzić ścianę, postawić ściankę i inne pierdoły. Ja jestem jednak anty-techniczny. Fakt, proste rzeczy wykonam, ale żeby bawić się w jakąś budowlankę, mechanikę, to już mnie to nie rajcuje. Od małego jednak wolałem zagadnienia dotyczące człowieka, obserwację ludzi, patrzenie z czym sobie radzą, a z czym nie. Mechanika myśli, budowa ludzkiej natury, powody, dla których zachowujemy się w ten, czy inny sposób to było coś, co mnie nakręcało. Miałem taki zmysł, że jak ktoś wybił szybę na korytarzu w szkole i ta starucha, która była moją wychowawczynią pytała, kto to zrobił? To ja patrząc na moich kolegów i koleżanki, pomimo, że przy tym nie byłem to wiedziałem, kto to zrobił. Wszyscy zazwyczaj oglądali się po sobie albo patrzyli przed siebie, a tylko jeden Marcinek, taki klasowy cwaniak bawił się długopisem i, jak gdyby nigdy nic, rysował sobie po kartce. Obojętność na pytanie dawała odpowiedź jednoznaczną. Pomimo, że nie studiowałem książek psychologicznych to zmysł obserwacji podsuwał sam rozwiązania.

Szkoła to były czasy. Pewnie też każdy z was miał takich wodzirejów w klasie albo nawet nie jednego, tylko kilku. U mnie był Marcinek i jego klika, Wojtek i Paweł. W sumie, to po tych wszystkich latach nie bardzo nawet pamiętam imiona koleżanek i kolegów z klasy, ale ich nie dało się zapomnieć. Jak trzeba było kogoś pobić, poszturchać, czy zrobić coś niedozwolonego, jak zapalić papierosa w kiblu, zadzwonić na policję, że bomba to oni byli pierwsi. Tylko do nauki się wziąć, to już mieli pod górkę. Ja ani im nie wadziłem, ani nie trzymałem z nimi, byłem raczej z tych niewidzialnych. Uczyłem się dobrze, ale nie byłem kujonem. Nikomu nie wadziłem, z nikim nie wojowałem, ale i nie miałem też takich prawdziwych przyjaciół, z którymi mógłbym robić głupie czy szalone rzeczy, a raczej kolegów, z którymi zabijałem czas. Dlatego też nie mam teraz za wielu historii do opowiadania z tamtych czasów, chociaż jakieś pojedyncze sztuki się pewnie znajdą. Zawsze obserwowałem ludzi, już od podstawówki. Uczyłem się obserwowania różnego rodzaju zachowania, które mnie fascynowały i potrafiłem wykorzystywać pewne słabości nawet u nauczycieli, dzięki temu kilkukrotnie uniknąłem złych ocen.

— Gawron. Odpłynąłeś znowu? — usłyszałem nagle podniesiony głos Karola.

— Tak, zastanawiałem się jeszcze, czy coś możemy zrobić? Jakieś podsłuchy, kamery tam, gdzie najczęściej pojawia się ten gość?

— Wiesz Kornelio, pracuję jakiś czas już z Tomkiem i potrafi tak odpłynąć na kilkadziesiąt sekund i zazwyczaj wtedy urodzi mu się w głowie jakiś ciekawy pomysł.

— Widzisz Karolu, to się nazywa dar. Mężczyźni tak mają, że potrafią czasem się wyłączyć z rozmowy, no ale skąd ty o tym możesz wiedzieć — zażartowałem z Karola. Mój żart chyba jednak niezbyt mu się spodobał, bo zrobił zawstydzoną minę.

— Bardzo zabawne, może zajmiemy się konkretami. Dobrze wiesz, że aby założyć podsłuch czy zainstalować kamerę to musielibyśmy mieć nakaz i pobrać sprzęt, którego nam nie wydadzą bez niego.

— Tak, wiem. Tak się składa, że mam w domu jakieś zabaweczki, które prywatnie sobie kupiłem na właśnie tego typu okazje — odpowiedziałem z zadowoleniem, że będę mógł wreszcie z nich skorzystać.

— Słuchajcie — odezwała się nagle Kornelia o której zapomniałem w trakcie naszej konwersacji z Karolem — zgodziłam się na śledzenie Patryka, ale nie zgadzam się już na działanie z kamerami i podsłuchami bez odpowiednich dokumentów, w których znajdowałoby się czarno na białym, że mamy na to zgodę, jasne?

Karol natychmiast potwierdził. Ja też nie chciałem zbytnio dyskutować, bo w sumie za same takie propozycje mogłaby przeciwko mnie złożyć jakiś pozew o nadużycie, ale bądź co bądź posmutniałem, że dalej ten sprzęt będzie kurzył się na dnie szafy. Pewnie jakby mnie nie lubiła, albo wręcz nienawidziła, to w tym momencie kiedy wypowiedziałem moją propozycję już bym miał postawione zarzuty.

— Przyszedł do was niejaki Mateusz Molicki. Podobno miał się stawić odnośnie ostatniego zabójstwa — powiedział jeden z policjantów — jeszcze pyta o ciebie niejaka Oliwia, siedzą oboje na korytarzu — kontynuował.

— Dobra, idę już — odparłem i spojrzałem w kierunku Kornelii.

— Ten Patryk miał być już ostatni, a tu jeszcze jakiś. W tych wezwaniach przegapiliśmy go, Karol? — zanim jednak odpowiedział, kontynuowałem — nie, moment, ten jest od tego Kostrzewy to nie od tych z klubu. Weźcie tego Mateusza, a ja porozmawiam z panią Oliwią, może sobie coś przypomniała odnośnie morderstwa spod tej lecznicy dla zwierząt.

— Dobra, a co z tym Koryntem? — zapytał Karol.

— Co ma być? Przesłuchamy tych świadków i bierzemy się za śledzenie naszego jegomościa, kurwa jego mać. Najlepiej by było, żebyśmy ich w miarę szybko załatwili, żebyśmy czegoś nie przegapili u naszego Patryczka.

Wyszedłem w kierunku korytarza, na którym siedziała Oliwia i nasz najnowszy świadek. Widać było, że ucięli sobie miłą pogawędkę, zarówno on jak i ona wydawali się zainteresowani rozmową ze sobą. Z początku zastanawiałem się, czy to aby dobry pomysł, żeby dwoje świadków rozmawiało ze sobą. Być może jedno drugiego niepotrzebnie zbije z jakiegoś tropu, a nam utrudni to śledztwo, ale w sumie co mogliby niby między sobą ustalić? Za chwilę pojawiła się druga myśl — a jak się zakochają od pierwszego wejrzenia, jak w filmie jakimś i umówią od tak siedząc na korytarzu, wtedy moje ewentualne plany i przygody z Oliwią spalą na panewce. Chociaż może i lepiej by się stało. Patrząc na nią od razu rzucała się jej wrażliwa strona, co mnie onieśmielało. Musiałem się ogarnąć i porozmawiać z nią bez zbędnego wdawania się w prywatę, żeby nikt tego przypadkiem nie dostrzegł. Nie potrzebowałem głupich plotek później w biurze, a przynajmniej nie teraz.

— Cześć Oliwia — stanąłem naprzeciwko nich.

— O, cześć, Tomasz! Przechodziłam niedaleko i pomyślałam, że na chwilę wpadnę chwilę porozmawiać.

— Dobrze, chodźmy do tamtego pokoju, pogadamy na spokojnie — powiedziałem i wskazałem na jedne z zamkniętych drzwi, ruszając ku nim, nie czekając, aż podniesie te swoje seksowne cztery litery.

Usłyszałem tylko, jak zwróciła się do nieznajomego, którego spotkała w korytarzu, dziękując za miłą rozmowę, wstając i ruszając za mną.

— Coś się stało? Coś sobie przypomniałaś? — zapytałem z obojętnością, gdy tylko się odizolowaliśmy.

— Właściwie to nie. Chciałam tylko zapytać, jak tam się sprawy mają i co u ciebie słychać? — uśmiechnęła się delikatnie. W jednej chwili z obojętności, którą przed chwilą w sobie miałem, przerodziłem się w potulnego baranka.

— Słuchaj, Oliwia… — przerwała mi.

— Tak wiem, nie możesz mi nic powiedzieć, rozumiem. Przyszłam zapytać co u ciebie? — uwielbiałem z nią rozmawiać. Czasem mam wrażenie, jakby czytała mi w myślach.

— O sprawie mogę powiedzieć, że jest w toku. U mnie natomiast wszystko po staremu, głównie zajmuje się pracą i jakoś nie mam czasu na nic innego.

— Szkoda… — westchnęła — myślałam, że może zdecydowałeś się już na przygarnięcie jakiegoś pieska, ostatnio taki jeden trafił do nas i musieliśmy go zawieźć do schroniska, taki szczeniaczek, może z pół roku ma. Jak go zobaczyłam od razu pomyślałam o tobie. Pokażę ci jego zdjęcie. Wyciągnęła z torebki telefon, weszła w galerię i pokazała mi ślicznego kundelka, miał takie stojące uszy i krótką sierść. Wyglądało na to, że nie będzie za dużym psem, raczej z gatunku tych średnich. Szczerze, w tamtym momencie pomyślałem, że fajnie byłoby przygarnąć takiego psa. Człowiek przychodziłby z pracy, ten by się na mnie rzucał, merdał ogonem. Miałby kto się cieszyć jakbym wracał. Kupiłbym mu legowisko, jakieś zabawki, miałbym powód do tego, żeby wyjść z domu, pospacerować. Miałbym takie normalniejsze życie, chociaż, co znaczy normalność? Mieć żonę, dzieci, zwierzaka i kłócić się o pierdoły dnia codziennego, przychodzić zniechęcony do pracy to jest to zwykłe życie? Dla każdego normalność to pewnie coś innego, coś co się zna, nawyk, który wkrada się w życie poprzez kolejne koleje losu każdego dnia. Dla jednych normalnością będzie życie w kręgu rodzinnym. Niektórzy za normalne będą brali uroki codziennego picia wódy i patologia będzie czymś zwyczajnym. Dla mnie stało się normalnością życie singla, nie znałem tak naprawdę innego. Czy mógłbym związać się z taką kobietą, jak Oliwia? Siedzi tu przede mną pełna uroku, wrażliwa, piękna.

— Teraz nie mam czasu na zwierzaka. Siedziałby pewnie sam większą część doby. Gdybym miał dom, to mógłby sobie hasać na podwórku, a tak to bez sensu męczyłby się. Znajdzie się na pewno jakaś rodzina, która go przygarnie bo widać, że to fajny, szczęśliwy pies — kurwa, czemu ja się próbuję tłumaczyć, przecież ja tak nigdy nie robię. Odmawiam zazwyczaj, jak ktoś coś ode mnie chce i tyle.

— Jasne. To w sumie zrozumiałe.

Pogadaliśmy jeszcze chwilę od tak o życiu i poszła. Ja wróciłem do Kornelii i Karola, którzy byli już po przesłuchaniu świadka. Niestety, jego zeznania nie wniosły nic do sprawy. Był jedną z trzech osób, które znalazły ciało Kostrzewy jako pierwsi i tyle. Został więc Patryk, na którego już mieliśmy plan i musieliśmy go śledzić, bo czułem, że to może być strzał w dziesiątkę. Jak na podejrzanego nie wydawał się zbyt groźny. Chudy, około metra dziewięćdziesięciu, czarne włosy i brzydka jak dla mnie morda. Z drugiej strony, jeżeli ktoś jest złym człowiekiem, to nie ma najmniejszego znaczenia jak wygląda, ale co ma w głowie.

V

Nasz podejrzany prowadził rutynowe życie. Praca, dom, praca, dom. Średnio co dwa dni robił zakupy w jednym z tych wielkopowierzchniowych sklepów. Ja nigdy nie lubiłem robić zakupów w tych wszystkich marketach, spęd kurwa tłumów, kolejek, który zabił małych sklepikarzy.

W pobliżu miałem dwa mniejsze osiedlowe sklepy, do których chodziłem. W jednym z nich właścicielką była przesympatyczna pani Grażynka, z którą niestety nasze drogi się rozeszły, przez to, że kiedyś ją okradli. Właścicielka nie mogła opanować łez, gdy mnie zobaczyła w progu swojego sklepu, dzień po tym wydarzeniu. Łkała i prosiła o pomoc. Ja byłem jednak z tych ludzi proceduralnych, poza tym pomimo całej sympatii nie chciało mi się rozwiązywać tak błahej sprawy i zadzwoniłem po jednego z chłopaków, prosząc, aby zajął się włamaniem priorytetowo. Oczywiście, przy takich drobnych włamaniach, gdzie giną jakieś rzeczy spożywcze, gdzie nawet nie pieniądze, bo zawsze utarg dzienny był zabierany to ciężko wykryć sprawców. Towaru zabrali na ponad 10 tysięcy, głównie alkohol i papierosy, ale w sumie brakowało wszystkiego, bo z tego co mówiła wówczas właścicielka zginęły jakieś makarony, przyprawy, mąki i inne pierdoły. Stało się to też powodem, dlaczego zacząłem częściej jednak chodzić do tego drugiego osiedlowego sklepiku, bo pani Grażynka nawet po pół roku od zajścia, gdy tylko mnie spotykała, dręczyła pytaniami, „czy już coś wiadomo?”. Chociaż dostała już dawno informację o zamknięciu sprawy. Pomimo tego, że naprawdę była mega miła to wolałem jednak nie prowadzić mało produktywnych rozmów, jak to ja. Zwyczajnie takich nie lubiłem. Najbardziej wkurwiały mnie te o pogodzie, o tym, kto kogo zostawił, czy zdradził na osiedlu, czyli takie zapychacze rozmów, byle by o coś zagadać. W drugim sklepie osiedlowym pomimo, że właścicielem był facet po 30–tce, to i tak za ladą stały dwie starsze babeczki. One też miały zawsze coś do powiedzenia przy tej kasie, czy też ladzie, jak zwał tak zwał. Najbardziej irytowały mnie te ich zaczepki odnośnie zdrowia, jedna przez drugą bardziej chora. Co to ich nie strzyka w krzyżu, co to nie bolą nogi, tylko jakoś kurwa nigdy nie wspomniały, że ich dupa boli. Zresztą, przez to wszystko moje zakupy w sklepach ograniczyłem do minimum, przez co chyba właśnie moja buda z niezdrowym żarciem stawała się częściej uczęszczana przeze mnie, niż te sklepy. W sumie, jak tak pomyśleć to może ci wszyscy ludzie, którzy biegają po tych marketach mają rację. Sami wybiorą towar jaki chcą, przy kasie usłyszą, tylko „dzień dobry”, „ile bułek?”, ”ma pani naszą kartę?”, ewentualnie „potwierdzenie z karty potrzebne?” i „do widzenia, zapraszamy ponownie”. Wyuczone scenariusze, dobre praktyki zachowania, które wpajają im wyuczeni ludzie tego świata, którzy twierdzą, że takie zachowania pozwolą im więcej zarobić. Owszem, fajnie rozmawiać z miłymi ludźmi i wracać do miłych ludzi, ale często ludzie pracujący jako kasjerzy są zmęczeni i najchętniej nie powiedzieliby nic, tak samo jak i klienci, patrząc po ich minach i odwzajemnionych uprzejmościach. Poszliby w milczeniu, nie musząc patrzeć w oczy tej, która w ich mniemaniu jest gorsza, bo ma taką pracę. Właśnie takich ludzi nie szanuję najbardziej, bo ta kobieta, czy rzadziej ten mężczyzna wykonuje pracę, która jest bardziej potrzebna, niż kolejny po prezesie kierownik, który nie potrafił w życiu wybrać konkretnego zawodu i teraz tuła się po korporacjach, myśląc, że przeczytana książka z psychologii albo szkolenie z zarządzania, stworzyło z niego nie wiadomo jak elokwentnego i znającego życie człowieka, który wyżej sra niż…, szkoda kończyć. Jedno wiem, większość z produktów, które oferują wielkie korporacje, w przypadku gdyby nagle zaczęła się kolejna wielka, światowa wojna albo inny kataklizm typu zaraza, nagle przestałyby istnieć, a ich usługi stałyby się niczym w porównaniu do moich umiejętności, chociażby walki i umiejętności posługiwania się bronią. Refleksja, która mogłaby trwać godzinami, a wzięła się od zwykłego rozmyślania o zakupach, zajęła mi dobre kilka minut.

Jak się umówiliśmy z moim towarzyszami łamania reguł, tak zrobiliśmy. Nocami głównie ja prowadziłem obserwacje i zgadnijcie co się działo? Nic, kurwa, zupełnie nic. Patryk Korynt wracał do domu, widać było tylko łunę światła od włączonego telewizora, a potem szedł spać. Facet zaczynał mnie mocno irytować, bo nie robił nic podejrzanego, byłem wręcz zły i wściekły, po prawie dwóch tygodnia takiej obserwacji zastanawiałem się, czy jest sens dalej to ciągnąć. Mieliśmy inne rzeczy na głowie, mogliśmy sprawdzać przez ten czas inne wątki, inne poszlaki. No dobra, nie mieliśmy kurwa innych i tylko dlatego jeszcze się nie poddałem w tej obserwacji. Przez ten czas mi się przytyło, ruch ograniczyłem do minimum, a nocne oczekiwania w aucie zazwyczaj przejadałem. Poza jedzeniem nie miałem co robić, więc włączałem radio i po pewnym czasie mogłem zaśpiewać albo przynajmniej zanucić prawie każdy kawałek. Po dwóch tygodniach miałem dosyć i zakupiłem audiobook, jakiś kryminał. Szczerze mówiąc liczyłem na to, że może w nim znajdę jakąś podpowiedź, coś co może przyda mi się w moim śledztwie i będę mógł wykorzystać liczne umiejętności dedukcyjne jednego z bohaterów jakiejś książki. Niestety, im dłużej słuchałem, tym częściej musiałem przewijać wstecz, bo często wyłączałem się myślami, a one głównie zaczynały przeobrażać się w wizjach o Kornelii lub Oliwii. Jak się budziłem z tego letargu to często mijało kilka minut. Prócz pragnienia miłości i bliskości, odpływałem czasami w półsen, na co nie mogłem sobie pozwolić, i wówczas wracałem do słuchania radia albo puszczałem jakąś płytę z moją ulubioną muzyką.

Dalej nic, ciągle czekałem na jakiś przełom, jeden podejrzany ruch, jeden podejrzany gość, zmiana tej rutyny, którą zaczęliśmy powoli poznawać. Każdego ranka zdzwaniałem się albo z Kornelią, albo z Karolem, w zależności kto przejmował po mnie wartę i informowałem, gdzie jest Patryk. Jak tylko ktoś mnie zmieniał, jechałem do domu przespać się cztery godziny, góra pięć. Następnie znowu do biura, gdzie przeglądałem wszystko jeszcze raz i jeszcze raz. Kolejno wracałem na miejsca zbrodni i szukałem kolejnych wskazówek, centymetr po centymetrze.

Po praktycznie miesiącu byłem już zmęczony i zrezygnowany. W biurze tego dnia była Kornelia, a Karol dyżurował przy podejrzanym. Zaczęliśmy rozmawiać, że nie ma sensu dalej go szpiegować i trzeba zacząć szukać nowych tropów. Oboje zgodnie stwierdziliśmy, że kończymy w tym tygodniu, zresztą zostało do jego końca zaledwie dwa dni. Oprócz spraw zawodowych, mieliśmy chwilę, żeby też porozmawiać bardziej prywatnie. Dystans między nami znowu zaczął się skracać i nasze relacje powoli zaczęły się zmieniać. Nie miały w większości charakteru zawodowego, a szala przechylała się na jej prywatną stronę. Umieliśmy ze sobą rozmawiać na luzie. Czasem dochodziło do małych „spięć” odnośnie jakichś drobnostek, ale to było zawsze z jednej albo drugiej strony obracane w żart. Pomimo, że zawodowo byliśmy zdruzgotani, że nie posuwamy się naprzód, oboje mieliśmy bardzo dobre humory, siedząc nad stertą papierów, rozmawiając o śmiesznych sytuacjach z dzieciństwa, które nam się przytrafiały.

Wspominaliśmy jak to było w czasach, gdy każde z nas było młodsze, jakie fajniejsze było życie i o relacjach z rówieśnikami. Ja zawsze, jak już mówiłem, zachowywałem dystans będąc dzieckiem, czy nastolatkiem. Co nie znaczy, że nie wychodziłem z domu. To były czasy. Ona natomiast opowiadała jak bawiła się lalkami, udawała, że jest księżniczką i w sumie to po jej charakternym usposobieniu powiedziałbym, że bardziej była taką chłopaczarą niż „prawdziwą” dziewczynką i jakoś przez pryzmat tego, że poznałem ją w tej fazie już dorosłej, trudno mi sobie wyobrazić jak zakłada różowe sukieneczki, bawi się w nalewanie herbaty swoim misiom, czy innym pluszowym zabawkom. Jednak, gdy opowiadała historię dzieciństwa widać było tę iskierkę w oku, która wręcz krzyczała, że ta dziewczynka dalej jest w tym dorosłym ciele i czeka na swego księcia na białym koniu. Bardzo dobrze wiedziałem, że księciem nie byłem, a mój koń to stary Passat, którego produkcja datowana jest jeszcze w XX wieku i gdyby wydarzyło się między nami coś więcej, musiałaby obniżyć swoje oczekiwania.

Zadzwonił Karol.

— Chyba coś mam, to znaczy, nie wiem, czy to istotne, ale wyszedł parę minut temu do kosza… — przerwałem mu.

— O kurde, Karol to przełom, koleś wyrzucił śmieci. Nie no, na pewno w worku było jakieś pudełko po jogurcie, którego kantami robił te cyfry na klatkach piersiowych ofiar — ironizowałem.

— Bardzo zabawne, jak mi dasz dokończyć to się dowiesz, że nic nie wyrzucał, a zabierał czarną niewielką torbę z kosza. Powiedz mi, że ty z kosza wyjmujesz śmieci, a nie je wkładasz to nie będę ci więcej zawracał głowy takim zachowaniem? — powiedział odwdzięczając się ironią.

— O kurwa! — powiedziałem na głos.

Kornelia spojrzała się na mnie z widocznym pytaniem — co się stało?

— Chyba coś mamy — odwróciłem się do niej szybko, odpowiadając na to spojrzenie.

— Karol, ty go pilnuj. My podjedziemy, zapukamy i zobaczymy jak się zachowa, będziemy chcieli wejść do jego domu i zadać mu parę pytań, że to niby nie o wszystko zapytaliśmy.

— Myślisz, że to dobry pomysł? Ja uważam, że powinniśmy go poobserwować bo jeżeli ukrył tam jakieś narzędzie zbrodni i teraz je wyjął to może będzie chciał z niego skorzystać. Obserwując go złapiemy na gorącym uczynku — błyskotliwy jegomość czasem z tego Karola.

— Dobrze Karol, tak zróbmy. Obserwuj go, a my się zbierzemy i przyjedziemy. Albo nie, ja sam przyjadę. Z resztą zaraz z nią to ustalę i do ciebie oddzwonię, złapiemy się na mieście — rozłączyliśmy się po przytaknięciu z jego strony.

— Koleś ze śmietnika wyciągnął jakiś worek. Karol podejrzewa, że mogła to być jakaś broń, wówczas jeżeli to on, to może chcieć dzisiaj zaatakować kolejną ofiarę. Co myślisz?

— Jeżeli to prawda to mamy szansę go złapać i zakończyć tę sprawę — odpowiedziała Kornelia widocznie podekscytowana, jak ja.

— Dokładnie tak. Jedziesz ze mną do Karola, czy zostajesz i wertujesz dalej te papiery?

— Wydaje mi się, że jedno z nas powinno zostać tutaj w razie, gdyby coś się wydarzyło — odpowiedziała. Zgodziłem się, chociaż perspektywa kolejnych spędzonych godzin tylko z Karolem nie była tak obiecująca, jak w dodatkowym towarzystwie jej osoby. Zabrałem portfel, klucze, papierosy, gumy do żucia i wyszedłem.

Przed komisariatem zatrzymałem się jeszcze na chwilę, żeby zapalić. Zastanawiałem się, czy to właściwy trop. Jeżeli tak, to dzisiaj dorwiemy tego skurwysyna i dowiemy się co nim tak naprawdę kierowało. Może chęć zemsty, ale po co ta dziewczyna, po co ten wojskowy mieli zginąć jeżeli chodziło o tych dwóch typków. Papieros smakował wyjątkowo dobrze, jakbym palił go jeden z pierwszych razy po długiej przerwie. Kiedyś smak papierosów był inny. Nie wiem, czy to przez to, że miałem zdrowsze płuca, czy nie było w nich tyle chemii, nie wiem. Każdy z nich smakował o niebo lepiej. Chciałem nawet rzucić przez to, że smak wydawał się zmieniony ale za bardzo to lubiłem, poza tym ten czas, ta chwila w której delektowałem się każdym „buchem” powodował, że zatrzymywałem się w miejscu. Czasem miałem ochotę jakiś wzniosły wiersz napisać o paleniu. „Och dymku puszczany, do płuc wciągany. Ileż w Tobie jest otuchy, kiedy okazuje się, że rozum kruchy. Czas zatrzymasz i nerwy ukoisz, o dymku puszczany, do płuc wciągany”.

O czym ja, kurwa, myślę? Już mi odbija z wiekiem, ale to też chyba kwestia tego, że coś się ruszyło, że ten jego drobny, podejrzany gest dał mi znowu nadzieję. Wyrzuciłem peta na ulicę, chociaż zazwyczaj robię to do kosza, z racji zawodu uważam, że powinienem dawać przykład, ale teraz zrobiłem to bezwładnie, automatycznie. Wsiadłem do auta i ruszyłem. Dopiero wtedy sobie uświadomiłem, że śmiecę. No żesz kurwa, ale no nie będę się teraz już wracał.

Zadzwoniłem do Karola. Umówiliśmy się, że ja zostawię auto trochę dalej od domu Patryka, a dalsze czynności operacyjne będziemy wykonywać z jego auta. Po chwili siedziałem już na miejscu pasażera.

— Cześć Karol. Ruszyło się coś?

— No kurwa, ubrudziłem swoją ulubioną bluzę ketchupem i jestem wkurwiony — powiedział w tonie, jakby to moje wejście do auta sprawiło, że wystraszył się i upierdolił żarciem.

— Kurwa, poważnie. Pytam o tamtego — zareagowałem błyskawicznie na jego niezbyt poważną odpowiedź.

— Wiem, wiem, żarcik. Tyle już go szpiegujemy, że brakuje mi rozrywki. Ciągle tylko siedzę w domu albo w robocie, poszedłbym na jakiś kabaret albo do teatru na jakąś dobrą komedię. Ta moja też już ostatnio ma do mnie pretensje o to. Wiesz co, baby to jednak… — przerwałem mu.

— Karol, a mógłbyś się skupić trochę na tym, co tu się dzieje, a o takich pierdołach porozmawiamy kiedy indziej — powiedziałem już poirytowany jego lekkością słów w takim momencie, gdzie może dojść do malutkiego chociażby przełomu.

— Dobra spokojnie, nic się nie dzieje. Odkąd wszedł do domu z tą torbą to nie wyszedł.

— Ty, a skąd ty masz tego burgera, co się tym sosem z niego upierdoliłeś? — zapytałem już coraz mocniej poirytowany.

— Tam, po drugiej stronie jest buda. O, widzisz — wskazał na miejsce oddalone jakieś 50 metrów od nas.

— Chcesz mi powiedzieć, że poszedłeś po burgera i zakładam, że od jakichś dziesięciu sekund, do nawet minuty czasu, idąc tam, bądź odbierając burgera, płacąc w okienku i wracając, mogłeś nie patrzeć się w kierunku wyjścia z tej pieprzonej kamienicy? — popatrzyłem na niego z wkurwieniem jakiego do tej pory nie miał okazji doświadczyć.

— Stary, to była chwila, a ja co chwila odwracałem łeb i spoglądałem. Może ciągiem nie widziałem wyjścia z piętnaście sekund, jakby nawet wyszedł w tym czasie, to bym go na ulicy gdzieś dojrzał — patrzył na mnie, jakby nic się nie stało.

— Kurwa, człowieku, w piętnaście sekund to ja jestem w stanie dojść za winkiel w tamtą stronę i już byś mnie stąd nie widział, więc nie pierdol mi, że to jest chwila! — wybuchłem.

— No w sumie tak — odpowiedział pokornym głosem.

— Musimy się dowiedzieć teraz, czy on jest w środku. Rozumiesz? Jak go nie ma, to będziesz musiał przetrząsnąć całe miasto, żeby mi go znaleźć. Kurwa…! — powiedziałem po raz kolejny podniesionym głosem, mrucząc coś do siebie na koniec pod nosem.

— Dobra, ale może jest. Czekaj zaraz coś wymyślę, żeby to sprawdzić.

— Co tu myśleć? Wejdziesz na górę, zapukasz do drzwi i spierdolisz piętro niżej tak, żeby cię nie widział. Usłyszysz, czy drzwi się otworzyły, czy nie. To cała filozofia — powiedziałem po kilku głębszych oddechach.

— Może ty byś poszedł, skoro jesteś taki cwany — obruszył się trochę Karol, jednak nie dałem się sprowokować kolejnemu wybuchowi złości.

— Chętnie, ale to ja rozmawiałem z nim twarzą w twarz, a ty stałeś z boku i się przyglądałeś. Jeżeli kogoś miałby nie pamiętać to właśnie ciebie, jeżeli już by miał. Masz jak widzę czapkę z daszkiem, załóż ją i tyle. Nie masz jeszcze okularów przeciwsłonecznych?

— W schowku mam jakieś.

— To zakładaj proszę i zapierdalaj, jak ci się żreć zachciało. Już! — mało co nie wyszedłem z siebie, gdyż miałem świadomość tego, że jeżeli Karol dał dupy, to może dojść do kolejnego zabójstwa i taka drobnostka nie wystarczy za dowód w sądzie, jeżeli to on byłby mordercą.

— Dobra idę, ale jak się na niego natknę i mnie pozna to ty nas spalisz, nie ja — założył czapkę, okulary, złapał jeszcze oddech i już chciał wychodzić, gdy pojawił się nasz podejrzany w bramie kamienicy.

— Czekaj, kurwa — wskazałem na wejście od kamienicy, powiedziawszy cicho, jakbym przestraszył się, że może nas usłyszeć.

— Idzie. Mówiłem, że bym go nie przegapił — powiedział z wyraźną ulgą i nutką zwycięstwa w głosie, że się nie pomylił.

— Nie wkurwiaj mnie bardziej, udało ci się i oby to się dzisiaj zakończyło, to obaj będziemy już tylko się z tego śmiali.

Patryk wsiadł do auta i ruszyliśmy za nim, ale niestety zaniepokoiło nas to, że wyszedł z domu bez niczego, tylko z portfelem i papierosami w ręku. Śledziliśmy go kilka ulic, aż dojechaliśmy do marketu.

— Może tam ma się spotkać z kimś, kto mu ma przekazać jakieś zlecenie, albo coś — powiedział Karol.

— Wiesz co, możliwe. Czyli jednak czapka i okulary ci się przydadzą — odpowiedziałem z uśmiechem.

— Dobra, żebyś później nie mówił, że się nie przydałem.

Karol wyszedł z auta żwawym krokiem. Na parkingu stało wiele samochodów i naszły mnie kolejne przemyślenia, z cyklu filozofie życia codziennego. Patrząc na tych ludzi z pełnymi torbami to jestem pewien, że część z tych rzeczy wyląduje w koszu. Wychodzą z pełnymi wózkami albo już przepakowanymi torbami pełnymi zakupów. Mężczyźni i kobiety w różnym wieku, czasem całe rodziny toczą się z tym wszystkim do swoich aut, nie wiedząc jak bardzo dają się manipulować. Ja kupuję tyle, ile mi potrzeba. A jak czegoś nie mam, a najdzie mnie ochota, to wstaje, idę do pobliskiego sklepu lub zamawiam. Jeżeli jest późno, a dopadnie mnie głód, to zapalę papierosa i idę spać, żeby o tym nie myśleć. Poza tym, głód w tych czasach, w Europie przynajmniej, to rzadkość. Ludzie napychają się tym całym jedzeniem i wyglądają z roku na rok coraz gorzej. Otyli, ociężali, ledwo człapiący do aut z tymi siatami. Przyglądałem się wychodzącym ze sklepu i podziwiałem przekrój ich zachowania. Jedni byli zadowoleni, szczególnie dzieci, trzymając już coś w ustach do picia albo do jedzenia, a część smutna, jakby życie wyrwało z nich ostatni kawałek nadziei na coś lepszego. Przygarbieni, ze spuszczonymi głowami, bez żadnej rozpoznawalnej emocji na twarzy, bądź z wymalowaną na twarzy złością, czy rozgoryczeniem. Niektórzy samotni, bez obrączki na palcu, niektórzy w grupie i w podobnej pozie. Więc, co trzeba człowiekowi, żeby być szczęśliwym? Oceniam to teraz pewnie przez pryzmat chwili, w której ich widzę. Może akurat trafiłem na moment, kiedy się pokłócili albo nie idzie im w pracy. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni, bez różnicy. Popadają w monotonię dnia codziennego. Praca, dom, zakupy, spanie i od nowa. Wydaje mi się, że to ich przygnębia, ale czy ta monotonia to nie jest to, o co walczymy? O czym marzymy? Po to ona jest, gdy jest źle, gdy zostawia nas ukochana, gdy dopada nas lub bliskich choroba, gdy w pracy nie idzie. Monotonia nie jest zła, ale wiadomo, że trzeba mieć od niej przerywniki, to przecież od nich, a właściwie od nas samych zależy, czy będzie coś pomiędzy, czy usiądziemy przed telewizorem i będziemy siedzieć na dupie. Wystarczy wyjść gdzieś ze znajomymi, nawet posiedzieć w barze i już jest inaczej. Wyjście na spacer, kupienie psa, kota do towarzystwa albo podejście do kogoś, kto mi się spodobał i wprost powiedzieć — słuchaj, jesteś piękna, napijesz się ze mną kawy? Żadna z tych rzeczy nie jest trudna, wystarczy podjąć decyzję, ruszyć się z miejsca. Ale nie takiego miejsca, jako powierzchni liczonej w metrach kwadratowych, tylko mentalnego miejsca w swojej głowie, przełamać barierę wstydu, czasem braku odwagi. To właśnie niszczy wszystko, co piękne w życiu, ten brak odwagi, żeby coś zrobić, żeby nauczyć się czegoś nowego, żeby powiedzieć komuś, że się go kocha albo chociaż lubi i szanuje. Dołujemy się monotonnym życiem, a nie potrafimy albo boimy się to zmienić. Taki właśnie obrazek widać wśród części naszego społeczeństwa, wychodzącej ze zwykłego sklepu. Zdałem sobie sprawę z tego, że sam mam problem z odważną decyzją. Wciąż się oszukuję, że takie życie mi odpowiada i jest dobrze, a tak naprawdę marzę o tej monotonii, której ci ludzie nie szanują tak jak powinni. Strach przed życiem, przed podejmowaniem trudnych decyzji, jest najgorszą zarazą i najgorszą chorobą jaka może być. Może się nie udać czegoś zrobić, może ktoś nie odwzajemni uczuć, jak komuś się o tym powie, ale przecież to wszystko jest gra warta świeczki. Jeżeli ktoś jednak powie, jak bardzo jesteś ważną osobą w jego życiu, to jest to zdecydowanie lepsze niż cierpienie, że się czegoś nie zrobiło, bądź czegoś nie powiedziało. Zdarza się, że tkwimy obok z ludźmi, którzy są toksyczni, którzy jedyną empatię wykazują wtedy, gdy czegoś potrzebują. Nie łudzę się spotkać osoby, która wokół mnie zbuduje swoje życie, bo takich nie ma. Uczucia z czasem stygną. Łudzę się jednak, że spotkam kogoś, kto będzie mnie na tyle szanował, że będzie mnie na tyle wspierał, aby czasami zapomnieć o swojej wygodzie. To nie jest przecież duże wymaganie z mojej strony.

— Tomek, zaraz będzie wychodził, stoi już przy kasie — nie zareagowałem w pierwszej chwili, odpływając w swój świat.

— Tomek, kurwa. Odwieś się — powiedział głośniej.

— Co jest? — powiedziałem ewidentnie zaskoczony, że Karol siedział obok mnie, a ja nie zauważyłem jak wszedł do auta.

— Zaraz będzie wychodził, stał już przy kasie, zrobił normalnie zakupy i stanął w kolejce, z nikim się nie witał, do nikogo nie podchodził.

— A co kupował? — widać był zaskoczony moim pytaniem i nie odpowiadał przez dłuższą chwilę, jakby próbując sobie przypomnieć, aby móc mi odpowiedzieć.

— Nie uważasz, że jeżeli kupował, tak na przykład farbę, folię albo jakieś narzędzia, czy coś takiego, to byłoby istotne? — zapytałem.

— Za dużo chyba oglądasz filmów kryminalnych i zwracasz uwagę na takie pierdoły. Spożywcze rzeczy kupował, tyle widziałem. Nie kojarzę, żeby coś innego brał do koszyka — odpowiedział lekko obruszony.

— Dobra nieważne, będziemy go śledzić dalej i zobaczymy co się wydarzy. O idzie, a co on…?

— Z tego co widzę, to wyjął z reklamówki chleb i jakąś, chyba zawiniętą w papier wędlinę, ser czy coś takiego i oddaje tej na wózku.

— Kurwa, nie rozumiem. Myślisz, że gość, który pomaga potrzebującym, mógłby być mordercą albo mieć z tym w ogóle coś wspólnego? Chyba, że wie, że może ktoś go obserwować i specjalnie gra dobrą duszyczkę. Nie rozumiem już. Kurwa! — zdobyłem się na refleksję tego, co zobaczyłem.

— To nic nie znaczy. Może po prostu on poluje na tych złych i ci wszyscy, którzy zginęli mieli coś za uszami? Wiesz, taki nocny mściciel.

— Sam jesteś kurwa nocny mściciel, ale może rzeczywiście coś w tym jest — potwierdziłem.

— W takim razie musimy go dalej śledzić. Moim zdaniem miałeś nosa i ten typek jeśli nie jest sam tym psycholem, to musi coś wiedzieć — Karol utwierdził mnie w słuszności mojej tezy.

Uspokoiłem się trochę, bo już ta bezradność w kolejnych dniach mnie dobijała, potrzebowałem tego tropu, potrzebowałem znaleźć coś, co pomoże mi poukładać puzzle tej układanki. Do tej pory mieliśmy tylko poszlaki i kilka trupów. O ile dziewczyna i dwóch właścicieli klubu miało coś ze sobą wspólnego, o tyle trzecia ofiara z klubem nie miała nic wspólnego. A może jednak? Nagle, jakby taka furteczka w mojej głowie się otworzyła. Kurwa, przecież on nie musiał mieć czegoś wspólnego z klubem. A co, jeżeli dawno temu naraził się komuś, może to nie jest kwestia roku czy pięciu, ale może to kwestia dawniejszych wydarzeń, które się rozegrały gdzieś, kiedyś? Był emerytowanym wojskowym, podobny wiek, prócz dziewczyny. Może kiedyś się znali, pracowali gdzieś razem, byli na rybach albo w młodości walczyli o tę samą kobietę? Jednego byłem pewien, musiałem zacząć szperać głębiej i dalej w historię tych ludzi, cofając się rok po roku. W jednej chwili moje oczy rozbłysły i znowu uwierzyłem, że jestem w stanie złapać tego zwyrodnialca. Poczułem się jak jakiś bohater komiksu, który po poddaniu się nagle ożył i zaczyna zbierać krwawe żniwo złoczyńców. Choć do tego żeby to wyjaśnić jeszcze daleka droga i być może wiele nieprzespanych nocy, to jednak w głębi duszy miałem nadzieję, że jednak ten nasz podejrzany będzie właściwą osobą i w najbliższych dniach spróbuje ponownie swoich sił. My go złapiemy na gorącym uczynku i udaremnimy bohatersko jego nikczemne plany. Ruszyliśmy za nim. Pojechał od razu do swojego mieszkania, a my czekaliśmy, czekaliśmy i czekaliśmy.

Tego dnia już nic więcej się nie wydarzyło. Nie dość, że cały dzień byłem w terenie to jeszcze mnie czekała cała noc, przecież była moja warta. Zanim Karol udał się na zasłużony wypoczynek, z pobliskiej budy przyniósł mi jakieś żarcie i kawę. Byłem jednak na tyle zdeterminowany, żeby rozwiązać tę sprawę, że nie czułem zmęczenia. Czułem, że nie mogę teraz odpuścić, gdy pojawiła się chociaż niewielka poszlaka i może być kluczem do rozwiązania prowadzonej już wiele tygodni sprawy. Zjadłem i wypiłem kawę.

Po chwili wpatrywania się w jedno i to samo miejsce odpłynąłem w swoje rozmyślania. Miałem momentami wrażenie, że zamiast zagadki kryminalnej, która się pojawiła, więcej czasu poświęcam myślom o zagadce ewentualnego partnerstwa, związku, zauroczenia, a może już przyszło to uczucie, jakaś namiastka szczęścia. Ale czy ja jestem zdolny do kochania, czy moja głowa dopuszcza takie uczucia? Zacząłem zadawać sobie pytanie, czy ja kiedyś byłem zakochany? Miałem co prawda dwie partnerki w dłuższym związku, gdy mój wiek dwucyfrowy rozpoczynał się od dwójki, jednak nie jestem wcale pewien, czy to była miłość? Może czas zrobił swoje i uczucie się zatarło? Pomimo, że mogłem czuć do którejś z nich coś więcej, dzisiaj stawiam jednak znak zapytania.

Kornelia i Oliwia to o dziwo pierwsze kobiety od wielu lat, które potrafiły mi czymś zaimponować i mógłbym pomyśleć o czymś więcej, niż tylko o wyuzdanym, dzikim seksie. Przez większość mojego dorosłego życia sprawy miłosne nie były głównym tematem, który zatrważał moje myśli. Teraz przy nich jakoś dziwnie zaczęły i odrywały mnie od może najgłośniejszej sprawy, jaką kiedykolwiek prowadziłem. Być może to samo przyszło z wiekiem, ta chęć zbliżenia. Powrót do domu, gdzie wita mnie rodzina, w którym ktoś czeka albo ja czekam na kogoś, aż wróci z pracy. Wspólne śniadania, obiady i kolacje, wspólne spacery czy wypady do kina, teatru i Bóg wie, gdzie tam jeszcze chodzą te wszystkie wpatrzone w siebie pary. W tamtej chwili, chyba po raz pierwszy poczułem się samotny, ale nie w takim kontekście jak to bywało, bo często tak się czułem. Do tej chwili nie przeszkadzało mi to. Lubiłem swoje towarzystwo, jeżeli tak to można nazwać. Samotność jednak tak nagle zaczęła mi bardzo doskwierać. Przez ostatnich kilka lat byłem blisko w relacjach z kobietami, a jednak czułem się bardziej samotny, niż gdy nie budziły się obok mnie po wieczornych ekscesach seksualnych. Czy to może właśnie przez to, że pojawił się ktoś na horyzoncie, a nawet dwie kobiety trochę bardziej rozumne niż te, które w większości spotykałem? Czuję, że jedna z nich sprawiłaby, że w mojej głowie pojawiłaby się radość. Z tą samą myślą pojawiła się nostalgia, która mi do tej pory towarzyszyła i była moją „przyjaciółką”. Jednak jak to bywa z „przyjaciółmi”, poświęcasz im wszystko, wielbisz, lubisz, pomagasz i pielęgnujesz tę relację, a gdy potrzebuje pomocy to jej udzielasz, ale spróbuj czegoś oczekiwać w zamian, to wówczas sprowadza cię na ziemię, nagle jej nie ma. Tak właśnie jest z samotnością. Obecnie sprowadziła mnie do parteru i czuję się przygnębiony, zły, że jej zaufałem. Przez tyle lat z nią byłem, a gdy teraz potrzebuję jej w formie, która mówić powinna, „będzie dobrze” — ona podsuwa mi do głowy tylko to, ile to przez nią straciłem czasu i ile poświęciłem, być może, szczęśliwych dni by z nią być „sam na sam”. Cóż, czasu nie cofnę, mogę jedynie iść do przodu, to nie jest łatwe, bo czuję jakbym ugrzązł w jakimś bagnie, które ma kilometry długości i szerokości. Chcę, naprawdę bardzo, być już na brzegu, ale nie potrafię. Spoglądając dookoła widzę tylko otchłań i tylko, gdzieś daleko, daleko za horyzontem, migają te dwa słabe światełka nadziei, gdzie może znajdę schronienie, gdzie będzie mi jeszcze dane znaleźć miłość, która przecież przez wielu tak wielbiona, wznoszona na piedestał jest ponoć sensem życia. Czy którąś z nich właśnie spotkałem? Jeżeli błędnie zdecyduję i nie dość, że sam będę nieszczęśliwy to jeszcze sprawię, że ta, którą wybiorę będzie czuła się jak w klatce, uwięziona ze mną. Może dlatego nigdy bardziej się nie angażowałem, nie chciałem tego wszechobecnego dławienia się, różnic charakteru. Powinienem dać sobie spokój i zrezygnować z jakichkolwiek prób zaznania szczęścia z drugą osobą. Co by się nie wydarzyło w trakcie tego całego miłosnego trójkąta, a przynajmniej tak go odbierałem w mojej głowie, musiałem przede wszystkim rozwiązać sprawę morderstw.

VI

Ocknąłem się i spojrzałem na zegarek, była 05:30, za półtorej godziny miał mnie zmienić Karol.

— Kurwa, przysnąłem. Ja pierdolę — wymamrotałem pełen żalu do siebie, że przespałem dwie i pół godziny.

Spojrzałem w okno, gdzie mieszkał Patryk, nic. Ciemno. Może nic nie przegapiłem, może dalej tam jest. Oby tak było, bo jak się okaże, że było jakieś morderstwo, a on dalej tam siedzi albo nie siedzi, to… kurwa, ale odwaliłem. Przez tyle czasu to i z dziesięciu ludzi w okolicy można załatwić. Można okraść domy, zgwałcić jakąś kobietę, a na koniec każdego przeprosić jakimś wierszem — rymowanką. Jak zwykle w takich moich głupich przemyśleniach pojawiła mi się myśl jak taki wiersz miałby wyglądać.

„Och, widzieć nie mogłem, mój drogi przyjacielu. Samotność fizyczna mnie w obłoki snów zabrała. Ty teraz tam w grobie, przy anielskiej bramie stoisz, a ja tu na ziemi, tylko przeprosić mogę” — kurwa, wymyślam sobie wierszyki, jak zwykle mnie poniosło w mojej chorej głowie. Dennie mi to wyszło poza tym.

Nad rozmyślaniem o takich durnych rzeczach zajęło mi kolejne półtorej godziny, akurat do przyjścia zmiennika. Czasem wydaje mi się, że jakby jakiś zewnętrzny bodziec mnie dobił, to trafiłbym do zakładu psychiatrycznego i zaczął udawać jakiegoś wieszcza z tymi moim przemyśleniami, jak Kochanowski. W sumie Czarnolas niedaleko. Znowu uśmiechnąłem się do siebie głupio.

— Puk, puk. Panie Janie, pora wstać, pora wstać — za oknem pojawiła się podśpiewująca twarz Karola. Następny kurwa artysta.

— Dzień dobry, widzę, że humor dopisuje — odpowiedziałem na jego przyśpiewkę.

— Muszę być pozytywnie nastawiony i pełen energii do działania — powiedział, wsiadając do auta z dwoma kawami na miejsce pasażera — wiesz, to jest tak, że pozytywne rzeczy przyciągają pozytywne rozwiązania. Nie znasz tego? — zapytał.

— Czego nie znam? — spojrzałem na niego, jak na jakiegoś dziwaka, chociaż przed chwilą jeszcze tak sam myślałem o sobie. Pomimo mojej srogiej miny, wiedziałem, że jednak to najlepszy „partner” jakiego mogłem mieć do tej sprawy.

— Jest taka książka Rhonda‘a Byrne, „Sekret”. Tak w skrócie, to jest o tym, że to o czym będziesz intensywnie myślał i pragnął, to to zdobędziesz. Fokusujesz swoją całą uwagę na tym aspekcie. Rozumiesz? — odpowiedział, szczerząc zęby zadowolony, jakby przed chwilą wyciągnął spod ziemi skrzynie ze skarbem albo jakaś baloniasta blondynka zrobiła mu loda.

— To mam propozycję, skup się na tym, żeby dzisiaj rozwiązać tę sprawę, a ja sobie pojadę do domu i prześpię się. Rozumiesz? — zapytałem ironicznie.

— Tak to nie działa. Widzę, że nie kumasz, ale dobra, nieważne. Lepiej powiedz, czy coś się działo? — trochę obawiałem się tego pytania, przez ten czas, gdy przysnąłem mogło się wiele wydarzyć, jednak stwierdziłem, że nie ma co umniejszać swojego autorytetu, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że wczoraj prawiłem mu morały o skupieniu się i nie łażeniu nawet na chwilę po żarcie.

— Nie, nic się nie działo. Potrzebujesz coś ode mnie, bo naprawdę chcę jechać? — urwałem szybko, aby oddalić się od jego towarzystwa i wyjawienia prawdy. Czy nie powiedzenie prawdy jest tożsame z kłamstwem? Kolejne odwieczne pytanie pojawiło się w mojej głowie. Pewnie tak. Na dodatek w głowie dźwięczały mi słowa Karola o tej jakiejś motywującej książce.

W tych czasach jest wielu ludzi, którzy nauczają nas jak żyć, motywują nas, mówią jak to optymizm działa cuda. Powtarzają zacznij od nowa, ale co jak zacznę i popełnię te same błędy? Mówią „dasz radę”, będąc pozytywnie nastawionym, a osiągnie się sukces, sławę i pieniądze. Czy tego naprawdę potrzebuje? W pewnym wieku już chyba nie. Co mi po posiadaniu szybszego samochodu, nie będę przecież w nim szybciej stał w korku. Słyszy się od nich wszystkich jak zjednać sobie ludzi, jak sprawić, żeby cię wielbili i kochali, a przecież to proste, wystarczy zostać sprzedawcą lodów w najgorętszy dzień lata. Trzeba zrozumieć, że nie zadowoli się wszystkich, a właściwi ludzie zostaną z tobą bez względu na to, kim będziesz.

Człowiek myśli, że każde słowo jest autentyczne? Prawda jest taka, że wszyscy kłamią, jak to się pojmie to trudniej będzie kontrolować nasze emocje, a samemu dostrzeże się, które kłamstwo dążyło do wspólnego dobra. Uważam, że ważna jest samoakceptacja, zrobienie dzisiaj czegoś dla siebie. Trzeba nauczyć się szanować i kochać siebie, wówczas można czerpać siłę dla tych innych, którzy będą potrzebować pomocy. W przeciwnym razie, gdy będziesz dla innych, zabraknie ci siły dla siebie i w końcu się poddasz.

Spokoju, o tak, to jedyne co mi dzisiaj potrzeba. Spokoju. Raz, dwa, trzy… dziesięć. Otworzyłem oczy?

— Co ty, usypiasz? — Karol klepnął mnie w plecy. Jednak zadałem odpowiednie w myślach pytanie, bo okazało się, że w ułamku sekundy moje powieki opadły.

— Nie, odpoczywałem oczy — odpowiedziałem pierwszym stwierdzeniem, które przyszło mi do głowy — to potrzebujesz coś ode mnie? — powtórzyłem pytanie sprzed „odpłynięcia”.

— Nie, wszystko mam. Idę do swojego auta, a ty zwijaj się tym gruchotem — myślał, że mnie to chyba rozbawi. Zamiast tego spojrzałem się na niego wkurzonym, niewyspanym wzrokiem. Zrozumiał od razu, że wybrał kiepski moment na żarty i wyszedł bez słowa.

Odprowadziłem go wzrokiem do jego auta. Jeździł Fordem Focus mk2 i myślał, że jest to najlepszy samochód na świecie. Ciągle się nim chwalił, że taki bezawaryjny. Mój Passat też był bezawaryjny, oprócz standardowych wymian nigdy nic się z nim nie działo. Nie narzekałem na jego osiągi, zresztą nie potrzebowałem dwustu koni pod maską, żeby dojechać nim z pracy do domu i z powrotem. Chcieli mi dać oczywiście służbowe auto, ale ja nie chciałem, zamieniłem na dodatek do paliwa i mnie to odpowiadało. Nie potrzebowałem rzucającej się w oczy nowej Insigni, Octavii czy Ceeda. Każda szumowina w mieście wiedziała czym poruszają się psy, a mnie przynajmniej nikt nie będzie podejrzewał, gdy przemieszczam się starym Passatem.

Podjechałem pod blok. Jak zwykle musiałem się nakręcić, żeby znaleźć miejsce do zaparkowania, bo przecież każdy w tym bloku miał przynajmniej jeden samochód, a parking przy bloku miał zaledwie kilka miejsc. Po chwili znalazłem miejsce, wyszedłem z auta, no i jakże by inaczej…

— Dzień dobry, panie Tomaszu! — Pan Gruszczyński akurat wychodził ze śmieciami. Zastanawia mnie to zawsze, jak to jest możliwe, jak bardzo Bóg musi sobie ze mnie robić żarty, że w osiemdziesięciu procentach, gdy wychodzę albo wracam do domu spotykam tego gościa. Jeszcze bardziej mnie dziwi, że za każdym razem musi coś zagadać uważając, że mnie to interesuje.

— Dzień dobry, dzień dobry. Co tam dobrego panie…? — po co ja się o to zapytałem. Idiota, teraz nie da mi spokoju.

— Wszystko dobrze, panie Tomku, dziękuje. U pana jak tam? Jakaś nocna zmiana, że z rana w domu? — zapytał z uśmiechem.

— Tak, tak, dużo papierkowej roboty, trzeba było się obrobić — co jest do kurwy? Ten brak snu spowodował, że zacząłem odpowiadać z sensem, a nie jak zwykle z olewką. Jeszcze pomyśli, że chcę sobie z nim poplotkować. Ogarnij się, idioto, mówiłem do siebie w myślach.

— No tak, wy to tam więcej tych formalności macie, niż potrzeba. Powinniście mieć jakieś młode asystentki — mrugnął do mnie. Jakby sugerował męską rozmowę na temat kobiet.

— Tak, przydałoby się. Przepraszam, ale muszę się położyć, zmęczony jestem cholernie od tego wpatrywania się w dokumenty — odpowiedziałem, oprzytomniawszy z marazmu, zmęczony i jedynie z chęcią położenia się do łóżka.

— Oczywiście, panie Tomaszu. Nie zatrzymuję — zaczął iść w stronę śmietnika, jednak jakby sobie coś przypomniał i odwrócił się wołając.

— Panie Tomaszu, zapomniałbym. Mówili w telewizji, że prowadzicie jakieś śledztwo, że seryjny morderca grasuje. To jakby pan tam kiedyś zajrzał do nas, bo moja żona to panikuje, że może nas to spotkać. Ona taka bojaźliwa, że czasem to mi ręce opadają, Niby tu kamienna twarz, a usłyszałem, że jak to ona nie boi się takich, cytując, „złych ludzi” — popatrzyłem na niego zdziwiony, przecież nie mieliśmy o tym informować prasy.

— Pewnie, że zajrzę. Żonę proszę uspokoić, to afera między grupami przestępczymi, zwykłemu „Kowalskiemu” nic nie grozi. Chyba, że w tych śmieciach coś pan tam przemyca? — skłamałem i zażartowałem jednocześnie. W głowie jednak zacząłem zadawać sobie pytanie, skąd do prasy dostała się taka informacja, mieliśmy przecież inne założenia i nie mieliśmy informować o seryjnym.

— Jeżeli plastik i kartonowe pudełka po mleku nasza obecna władza już uznała za nielegalne, to jestem winny — podłapał i uśmiechnął się w moim kierunku szeroko.

— Miłego dnia, panie Gruszczyński — odwróciłem się i poszedłem w kierunku swojej klatki. Miłego dnia, kurwa, muszę się wysypiać, bo się robię jakiś ludzki, pomyślałem.

Stanąłem przed drzwiami swojego własnego mieszkania.

— Kurwa, zostawiłem klucze w samochodzie — powiedziałem na głos. Tylko tego mi brakowało wrócić po nie i znowu spotkać sąsiada. Może to ja go podświadomie przyciągam na te spontaniczne spotkania, nie wiem. Wolałem jednak nie ryzykować kolejnej konwersacji i postanowiłem poczekać cichutko. Pójdę po nie, jak tylko trzasną drzwi na pierwszym piętrze, gdzie mieszkał. Jak pomyślałem, tak zrobiłem, co było błędem. Znając życie spotkał jeszcze kogoś, kto jednak był bardziej skory do rozmowy i trzaśnięcie drzwiami nastąpiło dopiero po 10 minutach. Biegiem wręcz wróciłem się po klucze.

Przed snem jeszcze wziąłem telefon do ręki i zadzwoniłem do Kornelii, żeby zapytać o co chodzi z tym wyciekiem do pismaków.

— Cześć, Korni.

— Cześć, myślałam, że ty śpisz o tej porze po nocnej zmianie. Coś się stało? — zapytała jakoś tak bojaźliwie.

— Spotkałem po drodze sąsiada i dowiedziałem się, że prasa dowiedziała się o seryjnym. Możesz mi powiedzieć jak to się stało, skąd przeciek? — po co ja jej tłumaczę skąd się dowiedziałem. Snu, potrzebowałem snu…

— To żaden przeciek, wczoraj dostałam rozkaz z góry i zaaranżowano konferencję prasową na 20:00. Podczas konferencji miałam powiedzieć, że mamy do czynienia z seryjnym. Nie mogłam inaczej zrobić, zwierzchnicy patrzyli mi na ręce, chociaż próbowałam im tłumaczyć, że to spowoduje tylko niepotrzebną panikę wśród mieszkańców, no ale… mój szef stwierdził, że jeżeli o tym poinformujemy to wówczas i seryjny będzie czuł się zagrożony. Twierdzi, że łatwiej popełni błąd, mieszkańcy będą mieli szeroko otwarte oczy i może ktoś coś powie. Ja uważam, że może to nam niestety przysporzyć jeszcze więcej roboty, bo pewnie znajdą się ludzie, co będą wydzwaniać z pierdołami i każdego młodego chłopaka czy dziewczynę stojącego pod blokiem i zachowującego się głośno będzie trzeba skontrolować.

— Rozumiem — naprawdę rozumiałem, kurwa nie mogę, kiedy mnie dopadła ta empatia? — to nic nie zmienia, dalej robimy swoje i złapiemy tego psychola.

— Dziękuję za wyrozumiałość, wiem, że byłeś temu stanowczo przeciwny, ale inaczej nie mogłam, siła wyższa — powiedziała skruszonym głosem, jakby to mi musiała się tłumaczyć z tak poważnych decyzji i z moim zdaniem liczyła się najbardziej.

— Tak wiem, nic się nie stało. I tak uważam, że gdyby nie ty to nie bylibyśmy na tym etapie śledztwa. Mogę ze śmiałością powiedzieć, że dobrze się uzupełniamy i… — chciałem dalej kontynuować wywód odnośnie tego jak dobrze mi się z nią współpracuje, ale w porę się otrząsnąłem. To przez to fizyczne zmęczenie otwieram się na ludzi, a to było, wydaje się z racji mojego zawodu, zbędne. Im ludzie mniej wiedzą o mnie, tym lepiej i nieważne jak bliskie byłyby to osoby.

— Tomaszu? — zapytała, kiedy na kilka sekund zawiesiłem głos.

— Dobrze, że czuwasz, bo ja już ledwo stoję na nogach po tej nieprzespanej nocy i muszę się koniecznie położyć. Jakby się coś działo, dzwoń — nastąpiło kilka sekund ciszy, teraz z jej strony.

— Korni? — zapytałem, tym razem ja upewniając się, czy oby nas nie rozłączyło.

— Tak, tak, jestem. Śpij, jakby coś się działo, na pewno będę do ciebie dzwonić w pierwszej kolejności i dziękuję za miłe słowa, poprawiłeś mi trochę humor — powiedziała z taką ulgą, jakby zależało jej na moim przebaczeniu.

— Nie masz czym się stresować, naprawdę rozumiem. Dobranoc, a właściwie to dla mnie dobranoc, w sumie to do usłyszenia — zacząłem pląsać pomiędzy synonimami kurtuazyjnego pożegnania jak w jakiejś słabej komedii.

— Tak, tak rozumiem — roześmiała się. — Śpij dobrze, do usłyszenia.

— Do usłyszenia — uśmiechnąłem się, stojąc w korytarzu przed lustrem, rozłączając się.

Poszedłem do łazienki, wszedłem pod prysznic i poczułem, że muszę sobie ulżyć. Nie bzykałem się z żadną kobietą praktycznie od początku prowadzenia tej sprawy, a trwa to już… kurwa, chyba wieczność. Po miłej rozmowie z panią prokurator, poczułem, że muszę eksplodować.

Po wszystkim stanąłem jeszcze nad umywalką. Umyłem zęby, nawet dwukrotnie, bo od tej ilości nocnej kawy miałem wrażenie, że to szorowanie nic nie pomaga. Po całym zabiegu położyłem się na łóżku. Czułem się jak po dobrym bzykanku, co w sumie było jakimś substytutem. Miałem jeszcze ochotę zapalić papierosa, ale jak pomyślę, że musiałbym jeszcze po tym umyć po raz kolejny zęby, zrezygnowałem i padłem jak walnięty piorunem na łóżko. To był jednak krótki sen.

Śniło mi się, że stoi nade mną jakaś mroczna postać trzymając trójząb. Na głowie miała założony kaptur, a na sobie zwykły t–shirt z jakimś śmiesznym logo, jakby w kształcie klocków i krótkie spodenki. Gdyby nie to pewnie bym się przestraszył, ale ja stałem przed tą postacią i uśmiechałem się. Widziałem to z perspektywy osoby trzeciej, jakbym oglądał film. Abstrakcyjna scena, pomyślałem, biorąc jednak to za realne wydarzenie. W pewnym momencie owa, około dwumetrowa postać podniosła trójząb nad głowę i zaczęła iść w moim kierunku. Momentalnie chciałem chwycić za broń, ale okazało się, że stałem nagi, nagusieńki jak mnie pan Bóg stworzył, tudzież z ewolucji po małpie. Chciałem się odwrócić, uciekać, ale byłem sparaliżowany, mogłem tylko patrzeć jak ta postać idzie w moim kierunku. Czułem, będąc świadomy tego, że jest to sen, a jednak delikatnie przeszywający mnie strach, nie dawał mi z niego uciec. Mizantropijna postać stała już stopą przy mojej stopie, ale nadal nie potrafiłem zobaczyć jej twarzy. Widziałem tylko jak trójząb zaczyna opadać ku mojej głowie i nagle zamiast mnie dźgnąć, puka mnie w głowę jak jakąś sztachetą dla zabawy. Otworzyłem oczy, gdzie rozlegało się pukanie do drzwi. Spojrzałem na zegarek, była 10:00. Kurwa, niecałe dwie godziny temu się położyłem, „co do kurwy nędzy?”, pomyślałem. Wstałem mozolnie do drzwi i kląłem, że jak to jakaś pierdoła, to ta osoba po drugiej stronie będzie zaraz po mnie miała kiepski dzień. Idąc przez te trzydzieści sekund, żeby otworzyć drzwi już widziałem oczami wyobraźni jakiegoś sprzedawcę garnków albo świadków jehowy, którzy mocno się zdziwią na moją wzgardzoną minę. Jeszcze lepiej, pana Gruszczyńskiego, który to chce mi opowiedzieć swoją anegdotkę. Oj kurwa, jeśli to on, to się obrazimy na dobre, bo mu wygarnę to budzenie mnie, kiedy widział i mówiłem mu, że wracam po nieprzespanej nocy z pracy. Otworzyłem drzwi.

— Cześć, Tomasz — przede mną stała Kornelia.

— Cześć — odpowiedziałem zdziwiony, zdając sobie sprawę z tego, że otworzyłem jej jedynie w bokserkach. Milczeliśmy tak z pięć sekund, ale miałem wrażenie jakby to trwało wieczność. Czułem narastające we mnie napięcie. Nie takie, że może się coś stało złego, ale napięcie zbliżenia się dwojga ludzi, którzy mieli zaraz uprawiać seks.

— Coś się stało? — zapytałem po chwili.

— Musiałam przyjść, bo… a mniejsza z tym — podeszła do mnie i zaczęła mnie całować. Nie wzbraniałem się, biorąc pod uwagę, że moje przeczucie było prawidłowe. Na dwie sekundy odsunęła swoje usta od moich, jakby chciała mi coś powiedzieć. Nie pozwoliłem jej na to. Podniosłem ją, a ona oplotła mnie swoimi nogami w pasie. Już wtedy czułem jak zaczyna mi twardnieć. W takiej pozycji przeszedłem te kilkanaście kroków do łóżka, odstawiłem ją delikatnie na podłogę i zachęciłem ruchem dłoni, aby usiadła. Usiadłem koło niej i zaczęliśmy się ponownie namiętnie całować. Zacząłem dobierać się do jej szyi, w trakcie masowałem jej dłonie i każdy paluszek pojedynczo. Powoli, jakby nieśmiało, nie tak jak przez ostatnie lata, zacząłem masować ją po udach, a jednocześnie drugą ręką rozpinać czarną jedwabną koszulę z delikatnym dekoltem. Nie została obojętna na moje działania i jedną dłonią trzymała mnie za szyję, a drugą już powolnymi, namiętnymi ruchami zaczęła masować moje krocze. Z górą poradziłem sobie w ekspresowym tempie, nawet miałem wrażenie, że nie zauważyła, kiedy odpiąłem biustonosz. Zacząłem rozbierać ją ze spodni, przy czym pomogła mi szybkimi ruchami swoich nóg. Wessała się w moje usta ponownie, a jej dłoń powędrowała już bezpośrednio w bokserki i ruchem posuwisto zwrotnym bawiła się moim przyrodzeniem, jak ja sam się bawiłem jeszcze kilka godzin wcześniej pod prysznicem. Kurwa, jakbym wiedział, że tak to się potoczy, to bym tego nie robił, a może i lepiej, bo za szybko bym wówczas skończył. Zdjąłem bokserki, a ona za chwilę zdjęła swoje majtki, ponownie złapała mnie za mojego… już bardzo nabrzmiałego olbrzyma, no może średniaczka. Ja również zacząłem swoją dłonią delikatnie dotykać ją w miejscach intymnych. Ledwo ją tam dotknąłem, a już czułem jak robi się mokra i po chwili moje dwa palce zawędrowały w głąb. Z pozycji półsiedzącej, położyła się całkowicie na łóżku, rozchylając nogi. Moje myślenie o czymkolwiek już się wyłączyło. Wszedłem pomiędzy uda swoim tułowiem, aby po chwili być już w niej, delikatnie namiętnie całując i co jakiś czas pieszcząc jej piersi dłońmi. Zacząłem zwiększać prędkość moich ruchów. Wraz z tymi zmianami, ona coraz głośniej pojękiwała. Wszystko trwało może 20 minut, oprócz pozycji na misjonarza, jeszcze zdążyła mnie ujeżdżać, a ja momentami przeżywałem największą ekstazę od lat. W końcu już nie mogłem dłużej się powstrzymywać…

— Dochodzę! — krzyknąłem. Ona raz dwa zeszła ze mnie i jeszcze dłonią zaczęła dokańczać swoje dzieło. Jakby w tym samym czasie ktoś puścił jakąś symfonię Beethovena, wcale, a wcale bym się nie zdziwił, bo takiego zakończenia dawno nie miałem. Podniosłem się w jej kierunku jakbym robił brzuszki i pocałowałem ją. Uśmiechnęła się. Na twarzy było widać zarówno rozkosz, jak i zmęczenie, które sugerowało, że chwilę wcześniej to ona przeżyła orgazm.

— Pójdę do łazienki — powiedziała widocznie onieśmielona, tym co się przed chwilą stało.

Za chwilę ja poszedłem się ogarnąć, a gdy wróciłem ona była już ubrana, zapinała ostatnie guziki swojej bluzki.

— To było coś fantastycznego — zagadałem.

— Dobrze oboje wiemy, że czuliśmy to coś… to napięcie między nami. Umówmy się proszę, że to co się stało… że do ciebie przyszłam na chwilę, to jest zrzucenie tego napięcia, a jak już skończymy wspólną pracę, wtedy zobaczymy co dalej. Co ty na to? — powiedziała to z taką lekkością i rozpromienionym uśmiechem, jakby już planowała co się stanie po tym, jak to wszystko się skończy. Ja natomiast zawahałem się, nie spodziewałem się takiego wyznania.

— Yyy… naturalnie, oczywiście. Sprawa jest priorytetem, a później usiądziemy i przegadamy to co się teraz wydarzyło i to, co może się jeszcze wydarzyć, tak? — dałem jej potwierdzenie tego, że wierzę w to, że możemy być razem. Chociaż seks był fantastyczny, to w tamtym momencie pomyślałem również o Oliwii i o tym, czy to co tutaj się wydarzyło nie było błędem? Jednak stało się, nie będę się nad tym rozwodził, bo tak samo jak Kornelia przed chwilą, uważałem, że priorytetem jest rozwikłanie sprawy, a dopiero później rozwiązanie miłosnych, chyba miłosnych, rozterek. Oboje byliśmy dorośli, a takie seksualne uniesienie w momencie, gdy oboje nie mamy zobowiązań wobec innych osób, a podobamy się sobie, jest czymś naturalnym.

— To dobrze, że się zgadzamy — podeszła do mnie, pocałowała delikatnie w usta. Zabrała torebkę z podłogi tam, gdzie ją rzuciła i wyszła.

Myślałem o tym, żeby się położyć, jeszcze przespać, bo jeśli pojadę do firmy za te trzy, czy cztery godziny to przecież będę półprzytomny. Teraz w moim organizmie czułem jednak przepływającą adrenalinę i niedowierzanie tego co się właśnie stało. Dlaczego tak znienacka wpadła do mnie i chciała się ze mną kochać? Czyżby coś czuła do mnie, a może to trochę wyrównanie win za coś co ustalaliśmy odnośnie tego „wycieku” do prasy i jakiś rodzaj zadośćuczynienia, ale to przecież niemożliwe, żeby to było aż takie płytkie. To musiało być coś więcej, inaczej by tu nie przyszła i nie była taka nieśmiała, a w jej organizmie podniosła się pozytywna adrenalina. Minęło około dwóch godzin do momentu, aż nie wszedłem do biura, w międzyczasie nie myśląc o niczym innym.

Panowało tu jakieś dziwne zamieszanie, gdzieś w przeciwległym kącie zauważyłem Kornelię, która żywo rozmawiała przez telefon. Szybko sprowadziło mnie to na ziemię, zarazem stawiając znak zapytania przy moim przeczuciu, które wypowiedziałem na głos do nikogo, jakby w powietrze.

— Co tu się dzieje, do kurwy nędzy? — może to przez spokojną tonację, ale nikt mnie nie usłyszał. Ktoś tylko przebiegł, ktoś przeglądał papier, ktoś znowu przebiegł. Czułem w głębi duszy, że chyba wolałem nie znać odpowiedzi na moje jakże elokwentnie zadane pytanie. Podszedłem do Kornelii. Nie rozłączyła się, ale spanikowana patrzyła w moją stronę. Poczekałem aż skończy i patrząc mi prosto w oczy wypaliła.

— Tomek, kurwa. Znowu mamy ciało — powiedziała przerażona.

— Spokojnie, co, jak i gdzie? Mów! — sam w środku byłem przerażony i pewnie dlatego podniosłem ton. Usnąłem na swojej warcie i nie wiem, czy to Patryk się nie przesmyknął gdzieś i to on nie załatwił nam kolejnych zwłok? Przeszyło mnie uczucie, że to przeze mnie ktoś znowu stracił życie.

— Koło jakiegoś sklepu motoryzacyjnego przy targu, nie daleko jakiejś kładki. Nie wiem kurwa, nie znam tak dobrze Radomia przecież! — wyskoczyła na mnie, jakby stała naprzeciwko jakiegoś gnojka, który złapał ją właśnie za tyłek. Dobra, mieliśmy kolejne ciało, ale takiej reakcji się nie spodziewałem, bo przy poprzednich ofiarach jakoś tak nie reagowała. Może była to też konsekwencja naszego stosunku i oboje chcieliśmy podświadomie trochę się zdystansować.

— Wiemy kto jest ofiarą? — zapytałem obniżając ton, aby uzyskać ten sam efekt w odpowiedzi.

— Niejaki Wiesław Modzelewski, były policjant, podobno pracowaliście razem?! — zamarłem, owszem znałem go. Był moim pierwszym szefem. Nie zareagowałem, bo wiedziałem, że czas na wspominki zaraz nadejdzie, ale najpierw musiałem poprawić jej stan emocjonalny, doprowadzić ją do użytku, bo na tę chwilę była zbyt roztrzęsiona, a nie potrzebowałem teraz spanikowanej kobiety.

— Korni, trochę przesadzasz z tą reakcją. Musisz się opanować, rozumiem, że to kolejna ofiara, ale musimy myśleć i działać w sposób przemyślany i racjonalny. O co chodzi w ogóle z tą reakcją? — zapytałem zdenerwowanym głosem.

— O to, że to kurwa kolejny trup, a my mamy związane ręce, nie potrafimy przewidzieć kto to i jakiekolwiek przypuszczenia się nie sprawdzają. Przecież wiadomo, że to nie ten Patryk skoro cały czas go obserwujemy i ty tej nocy nie widziałeś, żeby wychodził, bo inaczej byś mi powiedział, prawda? Udaremniłbyś to morderstwo, prawda? — popatrzyła na mnie mając już delikatnie wilgotne oczy, jakby potrzebowała się rozpłakać.

— Chodź proszę ze mną do salki szkoleniowej — wziąłem ją za ramię i dość energicznie poprowadziłem we wskazane przez ze mnie miejsce.

— Tomek, nie teraz, nie chcę przytulania czy całowania w czoło i tych wszystkich pierdółek na pocieszenie — spojrzałem na nią bądź co bądź z miną mówiącą „co ty pierdolisz?”, chociaż miałem nadzieję, że tego nie zauważy.

— Nie o to chodzi. Muszę ci coś powiedzieć, ale obiecaj mi, że to zostanie tylko między nami. Karolowi też ani słowa, dobrze? — popatrzyła na mnie już nie z przerażeniem, ale z zaciekawieniem, przytaknęła i weszliśmy do salki szkoleniowej.

— Wczoraj z tym moim stróżowaniem miałem delikatny problem, na około dwie i pół godziny usnąłem… — zanim dokończyłem swoje wyznanie przełknąłem kilka razy ślinę.

— Co? Kurwa! Tomek akurat wczoraj, akurat jak ktoś kogoś znowu zabił. Ja pierdolę… przepraszam, ale to niemożliwe! — zaczęła chodzić w tą i z powrotem.

— Wiem, ja… — nawet, chyba nie zauważyła, że próbowałem coś powiedzieć na swoją obronę.

— Przecież to niemożliwe, nie wierzę. Tak to prawisz morały, pierdolisz o profesjonalizmie Karolowi, pierdolisz o profesjonalizmie mnie, a ty… odjebałeś Tomek. Teraz to nie wiadomo, czy może tamten gdzieś wyszedł jak spałeś i akurat kogoś zabił, czy nie? Naprawdę, ta historia rozgrywa się jak w jakimś tanim filmie klasy „B” albo w jakimś horrorze, gdzie na koniec okaże się, że to ty może jesteś tym seryjnym. Boże, jaka ja głupia jestem, że komuś zaufałam, że tobie zaufałam. Jeszcze się z tobą przespałam. Chwila… mam za swoje. Zamiast pilnować rozwoju mojej kariery to ja w jakieś romanse się bawię. Kurwa…

— Kornelia, trochę poniosły cię emocje i za dużo chyba czasu masz na oglądanie telewizji — odpowiedziałem z poważną, ale i dość przerażoną miną.

— Kurwa Tomaszu, ile to już trwa? Moi przełożeni mnie cisną. Chcą, żebym im przedstawiła jakiekolwiek dowody, poszlaki, a my dalej jesteśmy po uszy w szambie, a tobie się jeszcze przysnęło.

— Co mam ci powiedzieć? Przepraszam. Nie zmienię tego co się wydarzyło, ale wiem co możemy zrobić. Wpadła mi do głowy pewna myśl jak siedzieliśmy z Karolem przed jednym z supermarketów, ale jeszcze czekałem, żeby się nią podzielić. Powiem wprost, wydaje mi się, że kopiemy za płytko, powinniśmy robić to o wiele głębiej… — przerwała mi szybkim i zdenerwowanym głosem.

— Możesz jaśniej, a nie metaforami do mnie mówisz i… — tym razem to ja jej przerwałem.

— Mogę, chodzi mi o coś z przeszłości…

— Przeszłości? — powtórzyła po mnie, nie dając dokończyć myśli.

— Przeszłość ma swoją cenę, nie wszystko co się dzieje teraz… — znowu mi przerwała, co w tamtym momencie było już dość irytujące i musiałem ją grzecznie w swoim stylu ustawić do pionu — Kornelia, jakbyś mi kurwa nie przerywała to byś się szybciej dowiedziała o co mi chodzi.

— Dobrze, mów — odpowiedziała w pokorniejszym tonie.

— Wydaje mi się, że wszystko to, co się dzieje, może być konsekwencją zdarzeń, które miały miejsce lata temu. Zobacz, oprócz tej dziewczyny wszystkie pozostałe ofiary miały około sześćdziesiątego roku życia. Może to ma znaczenie, a dziewczyna może coś odkryła i po prostu musiała zginąć, a może to całkiem oderwana historia, którą ktoś wykorzystał do swoich zbrodni, czy zemsty z przeszłości. Zobacz, jacyś bogaci biznesmeni, wojskowy w podobnym wieku. Przecież ten z „Kapturu” i tych dwóch z „Zamłynia” to praktycznie te same osiedla. Wydaje mi się, że musimy szukać głębiej, w przeszłości naszych ofiar i możliwe, że dokopiemy się do czegoś co da nam odpowiedź na te pytania.

— Co w takim razie z Patrykiem? Uważasz, że to jednak on jest niewinny? Może chcesz się teraz przede mną wybielić, bo dałeś dupy? — znowu zgorzkniała wypowiedź, która z jej ust nie brzmiała jak jej, bo nigdy tak się nie zachowywała. Może to ja popełniłem błąd, widziałem w niej jedynie to, co chciałem. Emocje wzięły górę nad rozumiem i nie dostrzegałem pewnych rzeczy.

— Po mojej wpadce nie mogę tego wykluczyć, więc nie dam sobie ręki uciąć, że on nie brał w tym udziału albo czegoś nie wie o tej sprawie. Dlatego też uważam, że dalej powinniśmy go śledzić — mówiłem już bardzo spokojnym i opanowanym tonem, jakbym był jakimś lektorem książki, która właśnie znalazła się na szczycie list przebojów i doczekała się swojej chwili. Możliwości stworzenia audiobooka, którego będą z zaciekawieniem słuchać tysiące osób w swoich pędzących do pracy autach, w tych, jak to mawiał klasyk „jebanych korkach”. Nastała chwila milczenia, a ona jakby odpłynęła i patrzyła się w jeden punkt, jakby doszła do wniosku, że wpakowała się w jakąś beznadziejną sprawę, która nie poprawi jej sytuacji zawodowej. Miałem wrażenie, że bardzo żałowała tego co się dzisiaj między nami stało. Tym razem jednak zaskoczyła mnie swoją odpowiedzią.

— Dobrze. Tylko już niedługo. Nie mogę robić takich rzeczy bez zezwolenia i wiesz o tym bardzo dobrze — pocałowała mnie w policzek i wyszła z sali, wybierając już w międzyczasie numer do swojego przełożonego w Warszawie. Cóż za wulkan emocji, sinusoida skrajnego zachowania w odstępie dosłownie chwili.

Zostałem sam ze swoimi myślami. Nie zrozumiałem jej uniesienia, tego gniewu, a po chwili złagodzenia rozmowy pocałunkiem. Popatrzyłem na krzesełko, które stało przede mną, wsunięte do połowy pod wielkim kwadratowym stołem. Przez tyle lat nie popełniałem błędów, byłem perfekcjonistą w swoim życiu zawodowym, a teraz gdy przydarzyła się najbardziej skomplikowana sprawa w moim życiu, zawiodłem. Nie zrozumcie mnie źle, nie czułem, że zawiodłem innych. Zawiodłem przede wszystkim siebie. Zastanawiałem się nad tym, że chyba zacząłem się starzeć, skoro moje umiejętności z których słynąłem, ta przewaga, którą miałem nad resztą z wydziału, przestała działać. Skupienie na sprawie zawsze było dla mnie priorytetem, a teraz… popatrzyłem na puste miejsce naprzeciwko mnie, które nie potrafiło mi odpowiedzieć. Słyszałem jednak ten głos w głowie, jakby z tego miejsca jakaś zjawa do mnie przemawiała. Może to przez to zasrane zauroczenie, może te uczucia, których doświadczałem do tych dwóch kobiet, rozproszyły mnie. Właśnie teraz, kiedy mogłem zdziałać coś więcej, dzięki swojej intuicji i może ocalić jakieś życie, ja zawiodłem. Czułem się podle, ale wiedziałem, że nie mogę teraz użalać się nad sobą i nad sytuacją, która nas wszystkich zastała. Być może przez moją nieuwagę bądź nie, przecież to mógł zrobić ktoś inny, kogo jeszcze nie podejrzewaliśmy. Musiałem się zastanowić, przejrzeć wszystkie dokumenty od nowa, prześledzić wszystkie swoje szufladki w głowie i znaleźć tą jedną jedyną rzecz, która doprowadzi mnie do właściwego tropu. Kiedy już zbierałem się w sobie, nagle odpłynąłem po raz kolejny i zacząłem rozmyślać o całym swoim życiu, które doprowadziło mnie do tej właśnie chwili. Chwili, która nastała tu i teraz, doprowadziła mnie do tego, że usiadłem na tym praktycznie rozklekotanym krześle, które przy kilkukilogramowym większym ciężarze rozpadłoby się na wszystkie elementy z których zostało skonstruowane.

W młodości interesowało mnie poznanie natury człowieka, nie samego człowieka, żebyśmy się dobrze zrozumieli. Nie rozmowy z ludźmi, bardziej pewne zachowania, które dzieją się pod wpływem stresu, czy też pozytywnej adrenaliny. Przez to nie byłem bardzo lubiany, ale też nie szydzono ze mnie, byłem neutralny. Miałem w sobie coś takiego, że nie bardzo chciał ktoś ze mną zaczynać. Prawda była taka, że jakby ktoś się ze mnie zaczął naśmiewać, igrać ze mną, to pewnie byłbym bezbronny. Nie potrafiłem się bronić ripostami, a tym bardziej pięściami. Przez całą swoją szkołę podstawową nie użyłem ich ani razu. Z perspektywy czasu nie wiem jak mi się to udało, widziałem, jak wszyscy chłopcy dookoła się biją i te pamiętne stwierdzenia „solówa albo trzy gały”, ale to było zabawne w tej i w tamtej chwili dorastania. Jakoś zawsze mnie dziwiła ta agresja, już wtedy wydawało mi się, że jestem nazbyt dojrzały jak na swoje młodzieńcze lata. Jednak będąc w liceum hormony zaczynały we mnie coraz bardziej buzować i ukierunkowywać się w stronę kobiet oraz niedawania sobie spuścić wpierdolu. Tam właśnie się biłem po raz pierwszy, tak poważnie. Właściwie było to już pierwszego dnia przy tzw. koceniu. Podszedł do mnie jakiś starszy chłopak i chciał mi namalować flamastrem wąsy, a biorąc pod uwagę, że ludzie byli całkiem nowi, nie mogłem sobie pozwolić na to, żeby to zrobił, więc odpowiedziałem „nie” i się odwróciłem. Oczywiście się wkurwił, że się odwracam i pierwszy raz słyszałem w swoim życiu jak ktoś mnie nazwał „szmatą”. Nie spodobało mi się to. Wiedziałem, że nie mogę okazać słabości przy nowych kolegach, a tym bardziej przy wielu dziewczynach. Odpysknąłem mu dość energicznie jak na mnie kreatywnie, „chyba ty”. Mój oponent uznał to za obelgę i ruszył do mnie z pięściami. Widziałem to, dlatego pierwszego ciosu uniknąłem. Postanowiłem zawalczyć, w końcu na każdego faceta przychodzi czas, że musi podnieść pięści w górę. No i tak się stało, po moim uniku wyprowadziłem cios, który był wycelowany prosto w twarz. Niestety, równie co celny, był słaby i nie wiem jak bardzo go wtedy odczuł, ale faktem stało się, że go to rozsierdziło. Przypomniałem sobie wnet wszystkie filmy, gdzie mistrz karate mówi, że łatwo przegrać przez złość i trzeba być spokojnym, bo złość tylko zaślepia, brakuje wtedy techniki i precyzji. No cóż, tego dnia nie zgodziłbym się ze wszystkimi mistrzami sztuk walki, którzy tak mówili. Jak ten licealista ruszył na mnie to dostałem tak po ryju, że dwa tygodnie chodziłem z opuchniętą twarzą, a moje ciosy? Ten pierwszy był jedynym celnym, który wówczas zadałem. Jednak właśnie to było jedno z tych zdarzeń, które doprowadziło mnie do tego, gdzie jestem dzisiaj. Po tamtej walce postanowiłem zapisać się na boks, a jak pomyślałem, tak zrobiłem. Dodatkowo, żeby być silniejszym, to i karnet na siłownię wykupiłem. Nie byłem może stałym bywalcem w obu tych przybytkach męskiego testosteronu, aczkolwiek dużo się nauczyłem. Można by pomyśleć, że po pewnych zajściach człowiek przeistacza się w bestię, która chce się non stop bić, ale nic z tych rzeczy. Przez resztę licealnych lat zdarzało mi się to może pięciokrotnie i zawsze w obronie swojego dobrego imienia, nigdy w roli oponenta na którego ktoś źle spojrzał. Raz wygrałem, a raz nie, taka jest kolej rzeczy. Nie będę opowiadał bajek, że nagle po kilkunastu lekcjach boksu i treningach na siłowni stałem się prawdziwym walczakiem. Jedyna walka, z której byłem zadowolony, była z tym samym chłopakiem, który spuścił mi manto pierwszego dnia w liceum. Było to na początku drugiej klasy. Jakby miał ochotę ze spuszczania mi manta zrobić sobie noworoczną tradycję w szkole. Tym razem miał jednak pecha, bo już byłem trochę innym „zawodnikiem” niż przy poprzedniej potyczce. Tym razem nie pasowało mu, że stałem akurat przy toalecie, do której on chciał wejść, a ja po prostu nie zauważyłem go, bo byłem zagadany. Uznał wówczas, że blokuję drzwi specjalnie. Oczywiście ustąpiłem mu miejsca. On wtedy wypalił, że raz mi dojebać to mało i musi mi przypomnieć jak to było rok temu, żebym się nie panoszył i stał sobie cichutko w kącie. Ja, pamiętając tamto wydarzenie, będąc już pewniejszy siebie, powiedziałem mu kilka ciepłych słów. On oczywiście wkurwiony wystartował do mnie z pięściami. Na szczęście znał tylko walkę po szkolnemu, taki samouczek na słabszych, a ja tym razem po kombinacji prawy i lewy prosty, rozłożyłem go po niecałej minucie. Zalany krwią z nosa i łuku brwiowego, leżał bezbronny i otumaniony tym, co właśnie się stało. Poniosłem konsekwencje tamtej walki w postaci nagany, zmniejszonej oceny za zachowanie, ale uwierzcie, było warto. Byłem również o tyle bardziej zadowolony z tej nauczki, którą mu dałem, bo do końca liceum nie widziałem, żeby bezpodstawnie zaczepiał innych. To była dobra lekcja dla niego i dla mnie, bo po części po tych wydarzeniach stałem się silniejszy fizycznie i psychicznie.

Po liceum oczywiście miałem zagadkę, która nęka ludzkość w takim wieku, co ja bym chciał robić? Pojawiła się w głowie głupia myśl. Właściwie moich rodziców, może zgłoszę się do policji, przecież po 15 latach jest spokój. Podpuszczali mnie strasznie, żebym w to szedł, ale jak byłem młody to nie lubiłem policji. Wiecie to całe CHWDP, policja to zło itd. Teraz wiem, że gdyby nie ci ludzie, którzy za marne grosze narażają się na przekleństwa i narażają życia, czy zdrowia to w tym kraju byłby jeden wielki chaos. Pomimo, że tolerowałem ich obowiązki to nie widziałem się w tej roli, ale jako detektywa śledczego, który rozwiązuje najrozmaitsze zagadki kryminalne, wsadza za kratki tych najgorszych psycholi, już tak. Rozumiem, że można zrobić coś złego, ale jeżeli ktoś jest mordercą, gwałcicielem albo jakimś stalkerem to nie ogarniam takich ludzi. To właśnie takimi sprawami chciałem się zajmować. Studia minęły nie wiem kiedy, zajęcia, treningi, do domu spać i tak wkoło, nawet nie miałem za bardzo czasu na dziewczyny. Mój pierwszy raz był właśnie na studiach, tak wiem, lamus. Szczerze mówiąc, pamiętam ją jak przez mgłę, to było u kumpla na jakiejś mega wyjebanej domówce. Nie takiej jak w amerykańskich filmach, ale liczba trzydziestu kilku osób już robiło wrażenie. Ona była pijana, ja byłem pijany — to cała historia. Dobrze nie pamiętam całego zdarzenia, ale pamiętam co myślałem zaraz po wstaniu, „seks jest przereklamowany”. Poza tym miałem wyrzuty sumienia, bo się okazało, że ona tam jakiegoś chłopaka miała, który akurat nie pojawił się na imprezie ze względu na egzaminy. Jeżeli chodzi o seks byłem zawiedziony, jednak przy późniejszych razach, jak zacząłem bzykać na trzeźwo, zdecydowanie miało to lepszy efekt przyjemności.

Po studiach zacząłem staż. Sterta papierów do zczytywania, robienie kawy i słuchanie jak to pierdolą inni. Dopiero po tych wszystkich etapach rozpoczęło się prawdziwie zawodowe życie. Pierwsze dni pracy ciągnęły się jakbym wszystko, co do tej pory robił, minęło z prędkością światła. Zrobili ze mnie oczywiście standardowego psiaka, który ganiał na posyłki, ale nie trwało to długo. Przez to, że zawsze potrafiłem się wytłumaczyć i mówiłem trochę bardziej elokwentnie od moich kolegów, raz, dwa przenieśli mnie do spraw kryminalnych. Uwierzcie mi, po roku ganiania jako asystent do spraw robienia kawy, uzupełniania papierków za kogoś, była to dla mnie ulga. Tak wiem, może jestem trochę dziwny, bo rajcują mnie ciężkie przypadki, aniżeli wlepianie mandatów pijanym nastolatkom, ale też taki byłem i wiem, że to po prostu dorastanie. Wiele takich grupek oprócz spotkań, aby się pośmiać i porozmawiać, to nikomu nic nigdy nie zrobiło. Tutaj jest inaczej, zawsze był ktoś winien.

Właśnie wtedy pojawił się Wiesław Modzelewski w moim życiu. W momencie, gdy rozpocząłem z nim pracę był pod pięćdziesiątkę, nawet dokładnie nie pamiętam. Pierwsza sprawa, jaką razem prowadziliśmy, dotyczyła ciężkiego pobicia. Monitoring wówczas nie był tak rozpowszechniony, a sytuacja z pobicia miała miejsca właśnie w takim miejscu, w którym go nie było. Przez dwa tygodnie zbieraliśmy materiał dowodowy. Sprawdzaliśmy teren, przepytywaliśmy rodzinę, najbliższych przyjaciół, szukaliśmy śladów krwi albo najlepiej jakiejś karteczki, gdzie byłaby umieszczona wiadomość „to ja go pobiłem”, imię i nazwisko, numer telefonu. Nie było jednak tak kolorowo. Któregoś dnia w końcu udało się przesłuchać ofiarę tego zajścia, gdyż początkowy okres po pobiciu, ze względu na stan zdrowia, nie było to możliwe. Niestety nic wówczas nowego i ciekawego nam nie powiedział, tyle, że jego oprawcy byli w kominiarkach, nie mieli jakichś szczególnych znaków. Właściwie jedna z tych przegranych spraw, brak śladów, brak świadków, nic a nic nie mieliśmy. Wiesław, jako taki stary wyga po kolejnych dwóch tygodniach stwierdził — gdzie to głównie ja przeglądałem papierki i czytałem zeznania — że ta sprawa z braku dowodów i tak będzie umorzona i jak to on do mnie miał w zwyczaju mówić „nie przejmuj się tak, młody” i kazał zazwyczaj odłożyć przeglądanie zebranych materiałów i zrobić mu kawę. W jego mniemaniu, jak ślady same się nie pojawiły to nie ma co się brudzić, grzebać dalej. Trzeba odpuścić i zakończyć śledztwo. Ja jednak uparcie siedziałem dniami i czasem nocami, aby znaleźć światełko, które w pewnym momencie rozbłysło. Ofiara zeznała, że zabrano jej portfel, buty i zegarek. Dostarczył nam również zdjęcie tych rzeczy, a uwagę moją przykuł zegarek. W sumie jak milion innych, dość popularny model, jednak miał coś co go odróżniało, niewielka różnica, którą jednak ja zauważyłem na dość oddalonym i nieostrym zdjęciu. Było to małe zarysowanie na obwódce tarczy, a jak się okazało, to było kluczowe w odnalezieniu sprawcy. Pamiętam to jak dzisiaj, kiedy to Wiesiek podszedł do mnie i powiedział, że mamy dwa dni, jak nic się nie ruszy sprawa będzie umorzona. Byłem wściekły na siebie i postanowiłem po raz kolejny przeczytać zeznania oraz odwiedzić ofiarę, którą obrabowano. Przeprosiłem, że zawracam po raz kolejny głowę. Zapytałem czy może coś sobie przypomniał, czy oby na pewno nie miał żadnych wrogów, czy ktoś inny mógł go wiedzieć, że będzie tamtędy akurat przechodził? Przy luźnej rozmowie nagle ten mój błysk. Spojrzałem na komodę, a na komodzie leżał taki sam zegarek jak na zdjęciu i dokładnie z tą samą mikroskopijną ryską. Od razu wzburzony zapytałem co ten zegarek tutaj robi, przecież twierdził, że mu go ukradli? Nie zapomnę jaki był zdziwiony tą moją reakcją i zaraz zaczął mnie uspokajać, że kupił taki sam za połowę ceny od nowego znajomego z pracy. Kolejny błysk. Poprosiłem o dane tego kolegi i poszedłem do niego z wizytą, bo oczywiście przy takich sprawach nie wszystkich przesłuchiwaliśmy, tylko to najbliższe otoczenie, a nie każdego z dwustu kolegów z pracy, którzy pracowali w tamtej firmie. Wszedłem do tamtego gościa jak do siebie, nie pytałem czy zna pan sprawę, czy wie pan coś na ten temat, skąd zegarek? Tylko pojechałem z grubej rury, że wiem, że to on. Skułem go ale on oczywiście nie chciał się przyznać. Dlatego przez większość drogi postanowiłem, że będę nawijał mu makaron na uszy, że mamy świadka, który słabej jakości aparatem zrobił mu zdjęcie i widać go na nim. Jak dla mnie może dalej twierdzić, że on jest niewinny, bo dzięki temu otrzyma większy wyrok, a tak jeszcze papugi jakąś ugodę by mu załatwiły. Zacząłem rzucać paragrafami, straszyć ile lat spędzi w więzieniu. Widziałem strach w jego oczach i tylko dlatego nie odpuściłem mojemu blefowi. W drodze napisałem jeszcze sms–em co planuję Wieśkowi, musiałem trochę jechać na około bo takie pisanie na tych starszych komórkach zajmowało trochę, biorąc pod uwagę jeszcze jednoczesne prowadzenie auta. Po przyjeździe na komisariat, zachowanie Wieśka uważam, że było wówczas kluczowe. Przywitał aresztanta słowami „no witam, już myśleliśmy, że się u nas nie zadomowisz na kilka lat, a tutaj proszę zrobili ci zdjęcie, gdy napadałeś na swoje kolegę z pracy, zdejmując na chwilę kominiarkę”. Szczerze, gdy mu tak nawijałem w aucie całkowicie zapomniałem o tym, że je mieli na sobie i w sumie łatwo było wychwycić moje kłamstwa. Jednak Wiesiek zagrał to genialnie, jeżeli koleś miał jeszcze jakieś wątpliwości, czy mówię prawdę to ten tekst musiał go przekonać do tego, że ma przejebane. Zaczął sypać praktycznie w tej samej sekundzie, jak tylko zaprowadziliśmy go do pokoju przesłuchań. Twierdził, że potrzebował kasy, bo miał długi, a wiedział, że jego kolega będzie miał ze sobą trochę gotówki, bo część pieniędzy z wynagrodzenia za pracę otrzymywali pod stołem i akurat był to ten dzień. Tamten oczywiście o tym nie wspomniał, że jego pracodawca zapewnia mu na czarno dodatkową kasę. Przyznał, że poprosił swojego kuzyna, czy brata ciotecznego, żeby z nim poszedł na ten napad. Mieli go podobno nastraszyć, miało pójść gładko, ale tamten się postawił, a oni niewiele myśląc musieli go uziemić. Kilka ciosów nie starczyło, bo okazało się, że facet to twardy skurwysyn, więc tamci musieli go tak bić aż stracił przytomność. Najlepsze w tym jest to, że był na tyle bezczelny, że sprzedał mu jego własny zegarek. Ironio, jakim trzeba być debilem. Jego kompan z rodziny dostał zawiasy, ale jemu już nie przysługiwały. Plan był jego i przyznał się, że to on głównie dokonał pobicia, bo po tym jak ofiara napadu zaczęła się stawiać wpadł w jakiś amok, bał się, że go przejrzy.

To właśnie ta pierwsza poważniejsza historia nauczyła mnie, że każdy szczegół jest ważny i zawsze jest jakiś motyw działania. W większości przypadków ofiarę i oprawcę zawsze coś łączy, chociażby w siódmej linii koleżeństwa, koleżków, znajomych, sąsiadów, kochanków czy kochanek etc. Z kolejnymi sprawami nabierałem coraz większego doświadczenia, a wraz z rozwojem technologii dostawaliśmy kolejne narzędzia, dzięki którym mogliśmy rozwiązywać coraz trudniejsze sprawy kryminalne, w coraz to łatwiejszy sposób. Właśnie, na początku rzeczywiście takowe dostawałem, niedużo, ale same ciężkie przypadki i jakoś wraz z Wieśkiem udawało się nam je rozwiązywać. Wieśka w końcu dopadła zasłużona emerytura. Chociaż już dawno na niej mógł być, wolał pracować aż do tego momentu. Po jego odejściu kontakt nam się urwał, a ja miałem już na tyle wypracowane umiejętności, żeby nie musieć wspomagać się jego doświadczeniem. Tak naprawdę od początku, chyba go nie potrzebowałem, bo determinacja do tego, żeby rozwiązywać sprawy wychodziła z mojej głowy, a on jeżeli coś nie było tak oczywiste, po prostu odpuszczał. Ogólnie to była taka jałowa współpraca, ani sobie nie wadziliśmy, ani też nie pałaliśmy do siebie jakąś nadzwyczajną sympatią. Często nie rozumiałem co do mnie mówi, nadużywał takich słów, których znaczenia trzeba było się domyślać. Właśnie taką wypowiedź usłyszałem od niego ostatniego dnia. Dziękował za wspólną pracę, mówił, że jestem stworzony do tego „bla bla bla”, aż wypalił, żebym pamiętał, że nie wszyscy ludzie, którzy są źli są źli, a jedynie to, co się dzieje w ich życiu zmienia ich pojedyncze działania i odwrotnie. Nie każdy dobry jest dobry, bo pewne działania mogą być zakamuflowane. O co mu chodziło nie miałem pojęcia. Jak wspominam tę sytuację, to pożegnanie, te słowa, które nadzwyczaj głośno brzmiały w mojej głowie właśnie w tym momencie, gdy dowiedziałem się, że nie żyje, miałem wrażenie, że dotyczyły właśnie tego wydarzenia. Tego, którego on był ofiarą… ale czy ofiarą z kategorii dobra czy zła? Miałem wrażenie, jakby już wtedy wiedział, że wydarzy się coś złego i chciał mnie przygotować na to, co właśnie ma miejsce. Jakby dawał mi wskazówkę, której jeszcze nie widziałem. Moja głowa wypełniła się milionem przemyśleń, a może to wszystko nie ma najmniejszego sensu i tylko teraz sobie wmawiam, że jego słowa miały jakieś przesłanie. Wypowiedział je w końcu tak dawno, a ja teraz próbuje nadać im sens.

Nie dość, że stoję w miejscu z ujęciem sprawcy, to jeszcze popełniłem szkolny błąd usypiając na warcie. Jednego byłem pewien, znalazłem się w tym miejscu, w którym jestem poprzez splot wszystkich najmniejszych wydarzeń w moim życiu. Pierwszy krok, który zrobiłem, pierwsze słowa, które wypowiedziałem, wszystko sprowadza się do tej chwili w której jestem. Skąd wiadomo, że na przykład gdyby człowiek mając roczek nie poczłapał w prawo, tylko w lewo, to czy nie zmieniło by to jego światopoglądu, tego kim teraz jest. Może zmieniając wtedy kierunek zobaczyłby coś innego, co podświadomie zostałoby w jego głowie, wówczas powiedział swoje pierwsze słowo nie „mama”, a „tata”. Miałby większe przywiązanie do ojca, nie do matki, bo ta jedna decyzja spowodowałaby, że to on miałby w oczach dziecka większy autorytet a ojciec, dzięki tej decyzji sam bardziej przykładał się do tej roli. Wchodząc głębiej w każdą myśl w głowie, to każda późniejsza decyzja, każdy gest, wcześniejsze wyjście z domu do szkoły, czy ze szkoły do domu, mogło spowodować, że dzisiaj byłbym kimś innym, miałbym inny zawód, byłbym innym „ja”. Co gdybym w podstawówce dostał po mordzie, a nie dopiero w liceum? Wściekłbym się i byłbym jakimś mistrzem karate albo w tak popularnym teraz MMA odnosił sukcesy, a może też odwrotnie i bałbym się każdego, kto zareaguje do mnie agresją zostając finalnie bibliotekarzem albo jakimś uczonym, który chce zamknąć się w swoim świecie. Przykładać większą wartość do posiadanej wiedzy, niż do innych cech charakteru, którymi teraz dysponuje. Może, może, może… dużo tego może, tego z kropką nad „z”. A może, żeby odpocząć od tego całego myślenia o wszystkim, wziąć urlop i pojechać na chwilę nad morze, posłuchać szumu fal. Może…

VII

Chciałem iść do swojego biurka, wziąć z szuflady gumy i zadzwonić do Karola, ale zostałem uprzedzony przez Kowalczyka, który wysunął się ze swojego gabinetu. Otworzył na oścież drzwi i zobaczyłem ten wzrok wlepiony we mnie.

— Tomek, pozwól do mnie — powiedział jak zwykle spokojnie, bez emocji, ale tym razem można było wyczuć oprócz obojętności, jakieś rozdrażnienie w jego głosie, jakby chciał mi powiedzieć parę nieprzyjemnych rzeczy. Poszedłem bez wahania, bo skoro miał mi coś do powiedzenia, to i tak bym tego nie uniknął. Zawsze jebany pamiętał, że chciał coś komuś przekazać. Nawet jak było już po sprawie albo dotyczyło to zeszłorocznego śniegu. Miał chyba w swojej głowie jakieś pudełeczka, które otwierały się w momencie, kiedy zobaczył kogoś, kogo dany temat dotyczył.

— Nie mam za dużo czasu, mamy kolejnego trupa. Chcę jechać na miejsce zbrodni — powiedziałem zaraz po zamknięciu za sobą drzwi.

— Karol tam pojechał, kazałem mu przekazać reszcie, żeby się rozejrzał on, tylko on. Reszta ma czekać na ciebie, aż dotrzesz na miejsce.

— Przecież Karol… — zawahałem się, bo nie mówiliśmy Kowalczykowi, że śledzimy tamtego pajaca.

— Czy ty myślisz, że jak kogoś śledzisz, nie informując mnie, to ja się o tym nie dowiem prędzej, czy później? — zapytał z lekkim poirytowaniem.

— Ciekaw jestem kto ci doniósł. Karol, czy Kornelia? — zapytałem wprost.

— Karol. Spokojnie, chciał być lojalny wobec ciebie i niechcący się wygadał. Jeżeli chodzi o to twoje szpiegostwo bez pozwolenia to wiedz, że jeżeli ktoś jeszcze się o tym dowie, to wszyscy dostaniecie nagany, albo i wylecicie. Pewnie i mnie by się oberwało — stary dobry Kowalczyk. Nie sprzeda nas nikomu, żeby chronić swoje dupsko, ale jakby wyszło na jaw, to on pewnie i tak by się wybronił.

— To co chcesz w takim razie?

— Zapytać jak postępy w sprawie. Mamy kolejnego trupa, a wy szpiegujecie jakiegoś podejrzanego, to może coś się dowiedzieliście? Jako twój przełożony powinienem wiedzieć na czym stoimy. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nie za dużo mi raportujesz, więc słucham uważnie?

— Wiesz, że jestem uparty i dowiem się prawdy, ale potrzebuję trochę czasu — powiedziałem w błagalnym tonie, żeby tylko mieć już spokój z tą jakby rodzicielską rozmową ojca z synem.

— Tomek, pytam się co mamy, a nie żebyś mi tu dał mordercę na talerzu — jak zwykle ten jego brak emocji czasem powodował u mnie ból głowy, nie potrafiłem rozgryźć czy jest wkurzony, czy nie. Musiałem mu coś dać, bo inaczej przecież nie dałby mi spokoju.

— Dobra. Śledzimy Patryka, to jest jedyny w tym momencie podejrzany, niestety. Ostatniej nocy akurat nikt z nas nie miał warty, nie pilnujemy go codziennie — musiałem skłamać, bo przecież by mnie wyśmiał, a właściwie w jego przypadku uniósłby kącik ust do góry, delikatnie w geście triumfu, bo profesjonalista Gawron dał dupy i usnął na warcie. — dlatego nie jesteśmy też pewni czy to on zabił, czy nie. Jednak jest duże prawdopodobieństwo, że jeżeli nawet to nie on, to wie coś o tej sprawie i może nas doprowadzić do mordercy.

— Tylko tyle? — zapytał w sposób tak irytujący, że wiedziałem już, że mu to nie wystarczy.

— Nie. Znaleźliśmy jeszcze kartkę z numerem, tak jakby ktoś chciał nam dać wskazówkę co do motywu albo gdzie znaleźć tego mordercę — powiedziałem w skrócie mając nadzieję, że nie będę musiał tłumaczyć mu całej historii tego jakże tajemniczego znaleziska.

— Jaką karteczkę? Jakie numery? Gdzie znaleźliście? Mógłbyś trochę precyzyjniej — podniósł kubek herbaty i upił łyka rozsiadając się wygodnie na fotelu, jakby chciał mi dać do zrozumienia, że on ma czas na długą opowieść. Jednocześnie w jego zachowaniu było coś nienaturalnego, bo raczej zawsze był przyklejony do biurka, teraz odchylił się, ułożył wygodnie na oparciu fotela.

— Karteczkę znaleźliśmy przy tej lecznicy dla zwierząt — dość energicznie odłożył kubek i dał oznaki jakby zaciekawienia, czego chyba jeszcze nigdy u niego nie wiedziałem — Były na niej zapisane jakieś litery i cyfry, które pokrywają się z literami i cyframi na murach, gdzie znajdowaliśmy ciała.

— Odkryliście jakieś napisy na ścianach i ja o tym nie wiem. Dlaczego?

Miałem wrażenie, że widzę jak zaciska zęby, żeby tylko nie wybuchnąć. Za każdym razem, kiedy prowadziłem sprawy i wychodziło na jaw coś, czego mu nie powiedziałem to przyjmował to spokojnie, ale w sumie to nie jest już błaha sprawa, to nie bójka między kibicami albo napad na jakąś bezbronną staruszkę, tylko prawdziwa sprawa seryjnego mordercy. Złapał za stertę starych jak świat kartek papieru, które zalegały na biurku i schował je do szuflady. Odwrócił swój wzrok w moją stronę i chyba po raz pierwszy widziałem takie spojrzenie, którego autentycznie się przestraszyłem.

— Nie chciałem nic potwierdzać, dopóki nie upewnimy się, że ma to związek ze sprawą. Później nie składało się jakoś, żeby cię powiadomić — skłamałem po raz kolejny. Po prostu nie chciałem mu opowiadać o szczegółach, bo miałem go w głębokim poważaniu.

— Chcesz mi powiedzieć, że znalazłeś jakiś numer, gdzie pojedyncze litery i cyfry znajdowały się na ścianach budynków, gdzie dokonywano tych wszystkich morderstw, znalazłeś ją przy morderstwie za tym całym „psim lekarzem”, kiedy to było jakieś trzy miesiące temu i dopiero teraz, jak łaskawie cię proszę, żebyś mi opowiedział o postępach w sprawie, to mi to mówisz? Kurwa, jaja sobie ze mnie robisz? — patrzyłem na niego w tym momencie trochę inaczej. Zachowywał się inaczej, jak człowiek, któremu wreszcie zaczęło zależeć. Jednak kilka trupów spowodowało, że i on się przejął pokazując ludzką twarz.

— Wydaje mi się, czy się wkurwiłeś? — zapytałem wprost, dalej będąc trochę zszokowany. Zazwyczaj u niego wkurwienie to było lekkie zachwianie spokojnego tonu wypowiedzi, a tutaj pomimo, że to było spokojne to i tak było przepełnione agresją słyszalną w głosie. Myślałem, że nic mnie już nie zaskoczy w jego zachowaniu, a tu proszę. Miałem ochotę mu powiedzieć, że wreszcie jest ludzki, ale wolałem jednak się nie wychylać aż tak bardzo.

— Jeszcze się pytasz? Prowadzisz być może jedną z największych spraw o seryjnym w tym mieście, a być może i w kraju, a ty się kurwa głupio pytasz, czy się wkurwiłem? Tak, trochę tak. Wolałbym wiedzieć jeżeli mamy takie ślady, a ty tymczasem je zatajasz przed swoim przełożonym.

— To nie jest tak, że zatajam — nie ukrywam, że powiedziałem to już lekko przestraszony — Po prostu na razie nie wiem co one oznaczają. Nie chciałem nic mówić, bo tak naprawdę nie mogę tego jeszcze rozszyfrować — mój trochę drżący głos chyba go uspokoił.

— Dobrze, to co to za numer, masz je przy sobie? — zapytał, wracając już do swojego obojętnego tonu wypowiedzi.

— Tak, mam zdjęcie — wyjąłem telefon i pokazałem mu je.

— Może to jakiś numer rejestracyjny albo jakieś współrzędne? — trzeba mu przyznać, że po zobaczeniu ciągu cyfr i liter od razu jego myśli skierowały się na to, z czym mnie się w pierwszej kolejności skojarzyły.

— Nie. Sprawdziłem wszystko co mogłem i nic. Myślałem i kombinowałem jak ty, ale nic nie znalazłem.

— Poszperaj jeszcze. To musi coś oznaczać, skoro i na ścianach, gdzie znaleźliśmy zwłoki, były teoretycznie te same numery. Pytanie co się stanie jeśli tych znaków zabraknie? Myślisz, że wówczas morderstwa się skończą? — zadał właściwe pytanie, jednak chyba nie takiej odpowiedzi się spodziewał.

— Nie wiem, ale już mało ich zostało i tego się najbardziej obawiam — nasz wzrok spotkał się po raz kolejny jakby porozumiewawczo.

— Coś jeszcze masz w głowie? Coś ci się urodziło odnośnie tego co znalazłeś, a jeszcze mnie o tym nie poinformowałeś? — miałem jeszcze ten trop, którego jeszcze nie ruszyłem, żeby sprawdzić dokładnie zamierzchłą przeszłość wszystkich ofiar, ale nie mogłem przecież się wypstrykać ze wszystkiego na raz. Gdyby się okazało, że przez następne miesiące nie znajdę żadnych innych wskazówek to podczas następnego takiego wezwania na dywanik, przy braku kolejnych poszlak, mógłby mi urwać jaja.

— Nic, to wszystko. Wiem, że to niewiele, ale naprawdę ktoś dobrze zaciera ślady i wie, co robi. Tak jakby ten ktoś trochę bawił się z nami, a na koniec przygotował wielki finał, po którym się pokaże. W innym przypadku nie zostawiałby tych wszystkich malowideł na ścianach. To tak, jakby ktoś chciał się ujawnić, pokazać, że tak, to ja to robiłem, wówczas wyjawiając dlaczego — zakończyłem przemowę.

— Zgodzę się z tobą w stu procentach — odpowiedział nad wyraz szczerze i emocjonalnie.

Kiwnął głową, żebym wyszedł. Już nawet nie pytałem, czy coś jeszcze chce ode mnie, tylko wstałem i wyszedłem, bez żadnego „cześć”, „pocałuj mnie w dupę”. W kwestii umiejętności komunikacyjnych po takich trudnych rozmowach byłem akurat jego fanem. Bez niepotrzebnej kurtuazji zawsze wracaliśmy do swoich obowiązków.

Od razu po rozmowie z Kowalczykiem udałem się na miejsce zbrodni. Ten sam schemat. Ofiara miała wyrytą na klatce piersiowej cyfrę pięć. Na ścianie zauważyłem kolejną cyfrę, cztery. Zgadzało się to z kolejnością znalezioną na kartce potwierdzając ich znaczenie. Miałem nadzieję, że tym razem znajdę coś, co pokaże mi jakąś ścieżkę, którą powinienem podążyć. Spojrzałem w tłum gapiów, przekrój wszystkich pokoleń i warstw społecznych. Ciekawość, która brała górę. Była tam matka trzymająca niemowlę na rękach, jakaś młodzież, kobieta na wózku, oczywiście w większości przeważali starsi panowie i panie. Nagle, jakby z trzeciego rzędu poznałem znajomą twarz, to był mój podejrzany — Patryk. Czyżby to jednak strzał w dziesiątkę i teraz ten zjeb przyszedł sobie pooglądać swoje arcydzieło? Nie mógł znaleźć się tu przypadkowo, przecież mieszkał co najmniej dwadzieścia, trzydzieści minut stąd licząc, że przyjechałby autem. Nie ma tu żadnych galerii, sklepów, no oprócz tego motoryzacyjnego. Nagle potrzebował jakiejś części? Co jak co, ale w przypadki to ja nie wierzę. Muszę go zatrzymać tu i teraz, przycisnąć na komisariacie, ale z drugiej strony nie chciałbym tego robić przy wszystkich świadkach, żeby nie siać paniki. Jeśli to nie on, jeśli nie zdobędę na niego żadnych dowodów to potem będę musiał się grubo tłumaczyć. Szanse, że nic nie wie były marne, ale jednak musiałem działać tak, żeby nie było później żadnych problemów.

— Karol — zawołałem nagle bez żadnego ostrzeżenia.

— No co tam? Znalazłeś coś?

— Mniej więcej trzeci rząd, na środku tego tłumu, odwróć się dyskretnie — powiedziałem, nie wiem czemu szepcząc skoro tłum gapiów stał na tyle daleko, że nikt i tak by z nich nie usłyszał o czym rozmawiamy.

— O kurwa! To ten Patryk, ale co on tu robi?! — powiedział równie zaskoczony, dodając po chwili — Myślisz, że przyszedł zobaczyć arcydzieło swojego kompana, z którym współpracuje?

Chciałem odruchowo mu powiedzieć, że przysnąłem i mógł się wymknąć, ale cały mój trud wkładany temu chłopakowi do głowy poszedłby na marne, więc na szybko wymyśliłem coś co de facto mogło być prawdą.

— Może on z tej kamienicy zna jakieś przejście, którego nie przewidzieliśmy i może wie nawet, że go obserwowaliśmy. Robimy to już dłuższy czas, mógł nas rozpracować. Sam znalazł sposób jak niepostrzeżenie się wymknąć. Zrób coś dla mnie, śledź go aż do jego mieszkania. Odczekaj jakieś 30 minut i idź po niego. Powiedz, że musimy jeszcze doprecyzować zeznania. Jak nie będzie chciał rozmawiać, to zagroź mu, że możemy to zrobić po dobroci wychodząc jako dwaj koledzy albo możesz mu narobić siary wywlekając go skutego. Weź jednego „psa” do pomocy z którym tam masz lepszy kontakt, żeby z tobą pojechał dla bezpieczeństwa.

Karol po moich słowach delikatnie się uśmiechnął.

— Co myślisz, że nie dam sobie z nim rady? Proszę cię, Gawron.

— To nie podlega dyskusji, nie wiesz jak się zachowa. Bezpieczeństwo w naszym fachu przede wszystkim. Pamiętaj o tym zawsze — powiedziałem stanowczym głosem, który spowodował, że jego uśmiech z twarzy szybko zniknął.

Poszedł powolnym krokiem do jednego z funkcjonariuszy. Pogadali trochę i ruszyli, obserwować poczynania naszego podejrzanego. Ja podszedłem jeszcze raz do worka denata, otworzyłem go i spojrzałem ostatni raz na Wieśka. Jako człowiek był mi obojętny, ale widząc go martwego poczułem smutek. Rzadko odczuwałem ten stan, raczej podchodziłem do życia z arogancką obojętnością, zwłaszcza jeśli chodziło o śmierć osób, z którymi nie miałem wiele do czynienia. Stałem tak dłuższą chwilę, aż odpłynąłem w swoje życiowe rozważania. Nie dotyczyło to Wieśka, tego kto mu to zrobił i dlaczego? Tylko rzeczywistości, w której się znalazłem. Mojej rzeczywistości.

Zacząłem przypominać sobie w jakich sytuacjach byłem smutny i kiedy w ogóle ostatni raz to czułem. Na pewno było to wtedy, gdy zmarła moja matka oraz gdy moja babcia zachorowała w konsekwencji trafiając do ZOL’u. To były najgorsze dni w moim życiu. Myśli o babci staram się unikać jak ognia. Matkę wiadomo, ma się jedną. Rodzice często nie są doceniani za młodu, a potem tak bardzo potrzebni, jak już się zorientujemy jakie jest prawdziwe dorosłe życie. Mogłem być zdołowany, ale ani w szkole, ani w pracy nie dopuszczałem do siebie zbyt wielu takich emocji. To nie tak, że walczyłem z nimi, po prostu taki byłem. Taka szczera radość zresztą też rzadko gościła w mojej głowie. Strach pomyśleć, ale z Kowalczykiem miałem podobny charakter, chociaż on nie krył się z tym, że nic go nie cieszy, a ja jednak byłem tak wychowany, że jak ktoś coś opowiada to należy odpowiedzieć, skomentować, a nawet uśmiechnąć się, pomimo, że w danej chwili wcale nie miało się na to ochoty. Smutek, radość, ciekawe jakie definicje nadają im w sieci? Ja miałem własne. Smutek to uczucie, któremu towarzyszy bezruch, niemoc, gdzie świat przestaje mienić się paletą barw, a zastępuje ją czarno–biały, niemy film. Radość z kolei to uczucie bezwarunkowe, niewymuszone. Dookoła towarzyszy nam pełno kolorów, których nigdy nie dostrzegaliśmy i nie wiedzieliśmy o ich istnieniu, aż do tego momentu, gdy zaczęliśmy być szczęśliwi. Tak ja to widzę, krótko zwięźle, bez psychologicznych, czy naukowych gadek o stanie emocjonalnym, który wpływa na związki chemiczne, które dzieją się w naszym organizmie, kiedy ich doznajemy.

— Możecie go już zabrać. Pamiętajcie standardowo, jak coś znajdziecie przy sekcji, od razu telefon w pierwszej kolejności do mnie — ogłosiłem wszystkim zainteresowanym.

Nawet nie czekałem na odpowiedź, tylko odwróciłem się w kierunku swojego auta. Chciałem jak najszybciej stamtąd odjechać i przygotować się w biurze na przybycie mojego podejrzanego, którego miałem zamiar dzisiaj przycisnąć i wydusić z niego cokolwiek. Coś, co pozwoli mi wreszcie na rozgryzienie tej sprawy, która i tak już długo powodowała, że mój sen był krótki, płytki i czasami pełen koszmarów. Wszedłem do auta i podkręciłem głośniej muzykę.

— Kurwa, kurwa, kurwa!!! — krzyknąłem, waląc dłońmi w kierownice. Dobrze, że auto stało dość daleko od tych wszystkich gapiów i od służb, które jeszcze tam buszowały. W tym właśnie momencie smutek zamienił się w gniew i złość.

— Kurwa mać — dopowiedziałem po raz czwarty, już po cichu, jakbym nie chciał, aby ktokolwiek usłyszał.

Nie mogłem powstrzymać myśli, że stałem się bezradny. Zbieram kolejne ofiary z ulicy, zamiast dostawać te głupie podziękowania za rozwiązanie zagadki stulecia. Wiedziałem, że potrzebuję się uspokoić zanim wrócę na komisariat. W tamtym momencie, przyszła mi na myśl tylko jedna rzecz. Zobaczyć się z Oliwią. Wyciągnąłem telefon, wyszukałem do niej kontakt wpatrując się tak kilka sekund w niego. Zastanawiałem się, czy to jest oby dobry pomysł? Jeszcze dzisiaj kochałem się z Kornelią. Kurwa, „kochałem”, jak z jakiejś książki o romantycznych bzdetach. Kiedy to ruchaliśmy się z Kornelią. Poprawiłem się sam w myślach, co zabrzmiało nazbyt wulgarnie, a słownictwo, którego użyłem w rozmowie z samym sobą nagle zaczęło napawać mnie obrzydzeniem. Stwierdziłem, że jednak potrzebuję oderwania myśli od sprawy i od tego co się dzisiaj wydarzyło. Jak na mój mały emocjonalny móżdżek wydarzyło się bardzo dużo, a rozmowa z Oliwią zazwyczaj działała uspokajająco i pomimo wszystko postanowiłem zadzwonić.

— Cześć.

— Hej, co tam Tomku? — przywitał mnie szczerze uśmiechnięty głos.

— Muszę z kimś pogadać, tak po prostu. Nie o sprawie, tylko tak o życiu, o niczym więcej. Muszę się oderwać po prostu na chwilę od tego wszystkiego.

— Pewnie, tylko nie jestem w domu, a w lecznicy — przecież nie mogła być o tej w porze domu, musiała pracować.

— To może jednak wolisz spotkać się kiedy indziej, może będę przeszkadzał?

— Nie, no co ty. Tylko ewentualnie będziesz musiał chwilę poczekać jeśli byłabym akurat zajęta. Kiedy mógłbyś być?

— Pewnie, poczekam. Wpadnę dosłownie na chwilę, bo w sumie to też czasu nie mam, żeby poplotkować. Byłbym pewnie za jakieś maksymalnie trzydzieści minut — uśmiechnąłem się do słuchawki, co dało się usłyszeć.

— Do zobaczenia — odpowiedziała z niekrytą radością, a przynajmniej miałem takie wrażenie.

— Do zobaczenia — czułem, że muszę z nią porozmawiać, chociaż przez chwilę się rozluźnić, uspokoić, nie dać ponieść się emocjom, które mi towarzyszyły.

Na miejsce dotarłem szybciej niż sam się spodziewałem, ruch na drodze dopisał, jakby wszechświat chciał mi powiedzieć „masz zielone światło, bracie”. Na pobliskim parkingu było dość pusto, więc nie było problemu z miejscem. Żwawo ruszyłem w kierunku lecznicy i po minucie od wyjścia z auta już stałem u jej drzwi. W korytarzyku, bo nie można tego nazwać korytarzem, a na pewno nie holem, było kilka osób. Jedna z kobiet wiernie spoczywała przy swoim psie, który podłączony był do kroplówki. Było mi go autentycznie żal, znowu pojawił się w mojej głowie smutek. Biedny labrador, ledwo co spoglądał oczami, leżąc i ciężko oddychając nie przypominał wesołego zwierzaka, którego rasa z tego słynie. Na krzesełkach czekała jeszcze para ze swoim yorkiem, który znowuż energicznie próbował wydostać się z kolan swojej pani, zerkając w kierunku kota, który siedział vis á vis, w klatce przyniesionej przez jakąś staruszkę. W oczekiwaniu, aby wejść do gabinetu stał jeszcze wielki, wysoki facet z jamnikiem. Ten widok akurat napawał mnie chęcią roześmiania się, patrząc na tę dysproporcję rozmiarową. Podszedłem do jakiegoś plakatu, a raczej reklamy szkolenia psów, ale nie doczytałem, bo po chwili z gabinetu wyszła Oliwia.

— O Tomasz, jesteś… — podeszła w moim kierunku i pocałowała mnie w policzek. Nie spodziewałem się tego, wręcz byłem tym onieśmielony.

— Cześć. Tak jestem, ale widzę, że masz tu trochę pracy.

— Właściwie prócz czasu zaraz po otwarciu, to tak to wygląda. Poczekaj minutę, zawołam koleżankę. Poproszę, żeby mnie zastąpiła na pięć minut i porozmawiamy, dobrze? — powiedziała z tym samym szczerym uśmiechem, który słyszałem przez telefon.

— Oczywiście. Nigdzie bez rozmowy z tobą się nie wybieram — odparłem z równie życzliwym uśmiechem na twarzy.

Poszła na chwilę w głąb pomieszczenia, gdzie za panią z labradorem skrywały się jeszcze drzwi. Po drodze nie omieszkała sprawdzić kroplówki i zapytać o samopoczucie właścicielki psa, jednocześnie pocieszając, że trzeba być cierpliwym. Nie powiedziała, że będzie dobrze, nie powiedziała, że za chwilę będzie jeszcze szaleć i radować się na tym świecie, hasając i merdając ogonem. Nie dała jej złudnej nadziei, ale i jej nie odebrała. Neutralność w sprawach życia i śmierci, pomimo że tutaj to tylko, albo może aż zwierzę. Powinni tego uczyć wszędzie, gdzie chodzi o jakiekolwiek życie. Spojrzałem ponownie na tę kobietę, na jej smutek, a zarazem ciepłe słowa, które wypowiadała w kierunku swojego przyjaciela. Obrazek, który chwytał za serce nawet takiego obojętnego mężczyznę jak ja. Pewnie, gdyby okazało się, że pies nie przeżył, byłaby zrozpaczona. Coś by się skończyło i zmieniło. Tak to już jest, że pewne wydarzenia, które tobie się przytrafiają nie spowodują, że świat się zmieni. Jedynie mogą sprawić, że twój świat przestanie być taki sam. Zakładam, że pozostali przypadkowi uczestnicy tego wydarzenia, którzy tu by się znaleźli poczuliby smutek, współczuliby kobiecie tej straty, a potem wróciliby do domu i żyli swoją dotychczasową rutyną dnia codziennego. Ona natomiast… wyobraziłem sobie jak wraca do pustego domu, nie mogąc się do nikogo przytulić. Zrobiłaby sobie herbaty i zatraciłaby się w myślach o swoim psie. Patrząc w wyłączony telewizor, zastanawiając się nad tym, że już nigdy nie wyjdzie z nim na spacer, nie wkurzy się o pogryzione kapcie, czy tapetę na ścianie. Oby tak nie było, otrząsnąłem się z letargu. Pewnie część ludzi mogłaby pomyśleć, przecież to pies i najwyżej kupi, czy adoptuje nowego. Owszem może i tak by zrobiła, a może nie, ale co by się nie wydarzyło to będzie pamiętała o swoim biszkoptowym labradorze, jego radości, gdy wracała do domu, jego bezwarunkowej miłości. Uważam, że psy podobnie jak dzieci kochają czysto, po prostu od tak. Człowiek w dorosłym życiu kocha już za coś, bo jesteś dobrą kobietą, mężczyzną. Nie kocha się również dlaczegoś, bo jesteś złym chłopcem, czy złą dziewczynką. Kocha się, bo potrafisz zapewnić bezpieczeństwo i masz dużo pieniędzy albo, bo masz dobre wychowanie, czy dużego kutasa, który zaspakaja potrzeby jakieś wyrafinowanej i żądnej doznań kobiety lub z męskiej strony, bo ma duże cycki i zgrabną figurę. To jest właśnie to, czego wszyscy pragną: miłość. Subiektywnie uważam, że zwierzęta i dzieci, mają taki dar potrafiący okazywać miłość stuprocentową. Dorośli co najwyżej mogą osiągnąć wskaźnik bliski ale nie idealny, a to i tak w większości zdarza się w filmach albo u kogoś, kto ma wyjątkowe szczęście spotkać drugą osobę tak samo zwariowaną, tak samo postrzegającą rzeczywistość. Możemy mówić tym samym językiem, ale tylko nieliczni rozumieją się bez słów.

— Tomek — w pierwszym momencie nie usłyszałem, pogrążony w swoim kolejnym rozmyślaniu o etapach życia i uczuciach, które w nim odnajdujemy — Tomasz, hej — odwróciłem się w jej kierunku — Coś taki zamyślony?

— Tak, przepraszam.

— Chodź do gabinetu, będziemy mogli tu na spokojnie porozmawiać — wykonując ręką wskazujący gest, gdzie mam się udać.

Na środku stał duży stół, po prawej stronie stało biurko z komputerem i dokumentami, a naprzeciwko na blacie leżało pełno narzędzi od obcinaczek, po jakieś nożyki i inne rzeczy, których nie potrafiłem nawet zidentyfikować. Nad blatem wisiały szafki, jedne przezroczyste, gdzie było pełno leków. Drugie zamknięte, w których nawet nie chciałem wiedzieć co jest.

— Miło cię widzieć, dawno się nie widzieliśmy. Jak tylko do mnie zadzwoniłeś, od razu stwierdziłam, że coś cię gryzie. Wydawałeś się czymś zafrapowany. Co się stało?

— Po prostu ta sprawa. Dalej jej nie rozwiązaliśmy i wciąż wypełnia moje myśli… — przerwała mi.

— Jak się domyślam, nie możesz za wiele o niej opowiedzieć, więc jak mogę ci pomóc? — zapytała. Szczerze nie wiedziałem nawet, jak mam odpowiedzieć na to pytanie, nie mogła mi pomóc, a jednak czułem, że muszę z nią dzisiaj porozmawiać, chociażby o niczym.

— Będąc szczerym, przyjechałem chwilę pogadać o niczym i zobaczyć, czy u ciebie wszystko w porządku?

— To miło, że o mnie pomyślałeś. Naprawdę cieszę się, że przyjechałeś i mogliśmy się zobaczyć. Powiem ci, że za wiele się u mnie nie zmieniło. Otrząsnąłem się już po tamtym wydarzeniu i pracuję, głównie pracuję… — zachichotała delikatnie, robiąc sekundową pauzę — np. dla tego psiaka co proponowałam ci, żebyś go przygarnął, znaleźliśmy domek. Przygarnęła go przemiła para z pięcioletnim chłopcem. Nawet pozwoliłam sobie ich odwiedzić jakoś niedawno. Pies był przeszczęśliwy, a właściciele widać też. Powiem ci, dziwię się ludziom, którzy nie lubią zwierząt, bo to taka, nie wiem jak to nawet nazwać… czysta miłość — to, co przed chwilą wypowiadałem w głowie ona powiedziała na głos. Cudowna kobieta, pomyślałem.

— To super. Muszę koniecznie sobie sprawić psa, jak skończy się ten cały kocioł.

— Ja ci bardzo chętnie w tym pomogę — kolejny raz uśmiech od ucha do ucha, który zapierał dech.

— Liczę na to, bo ja będę potrzebował raczej takiego spokojniejszego charakterem niż wariata, bo przecież jak będzie inny niż ja to się pogryziemy — zabawna gra słów pomyślałem.

— Na pewno jakiegoś wybierzemy. Jak tam twoje zdrowie, wszystko w porządku, nie narzekasz na nic? Bo wiesz, jakieś tam przeciwbólowe mogłabym załatwić, tylko ostrzegam, że na buteleczce będzie napis „lek przeznaczony dla koni” — próbowała odwdzięczyć się niezobowiązującym żartem, na który ja odpowiedziałem mniej niezobowiązująco.

— Taki ze mnie ogier… — już po wypowiedzenie całego stwierdzenia od razu pojawiła się myśl, że chyba przesadziłem, ale odpowiedziała jakby z automatu.

— No nie da się zaprzeczyć… — po czym zwiesiła głos. Oboje wyczuwaliśmy kłębiący się w powietrzu flirt. Aczkolwiek, chyba obojgu nam zrobiło się w jednej chwili trochę głupio. Po chwili wzajemnych spojrzeń i uśmiechów, Oliwia zmieniła temat.

— Oglądałeś niedawno jakiś dobry film? Bo ja to już chyba wszystkie obejrzałam i nie wiem już co mam włączyć.

— Ostatnio mało oglądam. Jednak parę dobrych w życiu obejrzałem, wszystko zależy od tego jaki gatunek cię interesuje, to chętnie coś mogę polecić.

— Wiem, że nie wyglądam, ale lubię horrory i thrillery. Takie filmy, gdzie zaskoczy cię zakończenie. Takie wiesz, że nigdy człowiek na takie rozwiązanie by nie wpadł — w sumie to taki film właśnie się rozgrywa w naszym mieście i w kościach czuję, że może być to zaskakujące zakończenie.

— Oglądałaś taki film, „Zemsta jest cierpliwa”?

— Nie.

— Obiecuję, nie zawiedziesz się, obejrzyj. Potrafi zaskoczyć. Są dwie wersje tego filmu, japońska i amerykańska. Wiadomo, polecam amerykańską bo jest nowsza. Japońska to już staruszek kina, można powiedzieć.

— Zaciekawiłeś mnie. Obejrzę zaraz po powrocie do domu — odpowiedziała kolejnym spojrzeniem przeszywającym moje ciało.

Popatrzyłem na zegarek.

— Co tak zerkasz, chcesz już uciekać? Ledwo minęło z dziesięć minut jak tu jesteś, a ja sobie mogę pozwolić na jeszcze chwilę przerwy — spostrzegawczość na piątkę.

— Wiesz co, właściwie to muszę uciekać.

Zamieniliśmy jeszcze kilka zdań o psach, jakie rasy są dobre dla niezbyt ruchliwego faceta w średnim wieku i mieliśmy przy tym niezły ubaw. Taki towarzysz na chandrę i niepogodę życia, chociaż miałem nadzieję, że oprócz niego może taką towarzyszką zostałaby Oliwia, a może Kornelia. Teraz było jednak ważniejsze zająć się sprawą. W jednym miałem rację, luźna rozmowa pozwoliła mi trochę odetchnąć i wróciłem do pracy naładowany spokojem, którego ostatnio mi już brakowało.

Od rana w miejscu mojej pracy zmieniło się dość sporo, a właściwie wrócił stary porządek. Nikt nie biegał, nikt się nie przekrzykiwał. Część towarzyszy, z którymi dzieliłem „open space” siedziało przy biurkach, dwie osoby wychodziły na papierosa. Brakowało Karola, który dostał ode mnie jakże ważne zadanie przyprowadzenia Patryka na posterunek. Mam nadzieję, że się nie wydarzyło nic takiego, bo biorąc pod uwagę ile mnie nie było to oni już powinni być. Spojrzałem na zegarek. Od momentu, gdy wszedłem do samochodu i rzucałem mięsem na lewo i prawo nie minęło sporo czasu, bo raptem półtorej godziny. Byłem trochę zdziwiony, że przez zaledwie tak krótki czas przeżyłem już kilka skrajnych stanów emocjonalnych. Widocznie człowiek jednak jest w stanie kontrolować je wszystkie, jeżeli jest tylko świadomy, czego potrzebuje. W moim przypadku spotkanie z Oliwią sprawdziło się doskonale. Jest tak ciepłą osobą, że nie dało się przy niej inaczej, niż samemu uspokoić wewnętrznie. Nie wyobrażałem sobie jakoś, że można być z nią i się wkurzać, denerwować, czy stresować. Na początku jednak zawsze jest pięknie, flirt, seks, rozmowy do późna, a potem pojawiają się kłótnie, wątpliwości. Pytanie tylko, jak po tych kłótniach się funkcjonuje. Właśnie ta umiejętność kompromisu „po” jest tak ważna, żeby te wszystkie związki, małżeństwa przetrwały, bo przecież trzeba kiedyś wrócić do porządku dziennego.

— Tomasz? — usłyszałem znajomy głos z za pleców.

— Karol? A co ty tutaj robisz, którędy? — zapytałem zdziwiony.

— Siedzimy w salce od 15 minut. Czemu ty w ogóle tak późno jesteś, czekaliśmy z przesłuchaniem na ciebie — czyli jednak wyrobili się przede mną.

— To chodźmy. Kornelia jak rozumiem już jest?

— Nie, a to na nią też mamy czekać? — zapytał lekko zdziwionym tonem Karol.

— Nie musimy — w sumie to nie wiem po co ona by mi była, jeszcze tylko by wprowadzała zamęt tymi swoimi przepisowymi rozmowami, a tak mam trochę wolniejszą rękę. Zobaczymy, co się za chwilę zadzieje.

Wszedłem do salki, gdzie spojrzałem przez lustro weneckie na Patryka, który siedzi na krześle wsparty łokciami o stół, dłonie trzymał zaciśnięte przy ustach. Był zdenerwowany, widać było jak jego oczy wpatrywały się w jeden punkt. Patrząc na niego wiedziałem, że ma coś za uszami, że musiał maczać palce w tej sprawie, aczkolwiek nie pasował do profilu seryjnego. Zazwyczaj tacy są opanowani, spokojni. Wiedzą, że nie mogą wykonywać nerwowych ruchów, więc z założenia nie pasował. Mogłem się oczywiście mylić i był zwykłym psychopatą, który robił to, bo w jego durnej główce pojawiły się głosy, które kazały mu to robić. Bo to były „pomioty szatana”, czy jak to tam mawiają ci pojebani. Uśmiechnąłem się, wyobrażając sobie tak głupie zakończenie tej sprawy.

Po tym jak doznałem uczucia spokoju wchodząc do biura, pomyślałem, że obiorę taktykę łagodnego gościa, któremu można powiedzieć wszystko. Miałem ułożoną praktycznie całą ścieżkę pytań, które chciałem zadać, żeby stracił czujność. Teraz patrząc na jego zdenerwowanie, jego strach, nie było wyjścia, trzeba było tam wpaść i działać jak mówiła stara, dobra szkoła „na wkurwieniu”. Zastraszyć go, aż się popłacze albo zacznie mu odpierdalać. Przeżyłem już kilku takich, którym zafundowałem, nazwijmy to, agresywne wejście i żaden nie zachował swoje początkowej postawy. Wszyscy są tacy sami przy przesłuchaniu, zaczynają panikować. Panika dla mnie jest dobra, bo wówczas słowa same cisną się podejrzanym czy świadkom na język i w odpowiednim momencie naciśnięty punkt zapalany, poprzez zastraszenie powoduje, że puszczają wodze szczerości. Prawda wówczas płynie, jak strumień rzeki w słowotoku zdarzeń. Oczywiście zawsze trzeba mieć również dystans do tego, bo w takim stanie często zdarza się im coś przebarwić.

— Poczekaj Karol jeszcze chwilę, muszę wrócić do biurka — Karol kiwnął głową, a ja poszedłem wziąć jakąś stertę teczek, która zalegała u mnie na biurku oraz kartę z numerami, którą przekazała mi Oliwia na miejscu zbrodni obok lecznicy.

— Dobra jestem. Możemy ruszać, przydasz mi się tam. Masz oprzeć się o ścianę i wyglądać groźnie — obdarowałem Karola szerokim uśmiechem.

— Widzę, że stary, dobry Gawron wrócił — odwzajemnił uśmiech — Powiedz mi, tylko po co ci ta sterta teczek ze sprawami… — wziął ode mnie pierwszą z góry — Bójka pod stadionem?

— Żeby głośniej uderzyły o stół i się po nim rozproszyły. Przekonasz się — popatrzył na mnie, jakby oczekiwał wyjaśnienia, ale darował sobie i weszliśmy.

— Dzień dobry Patryku, znowu się widzimy.

— Czego chcecie? Ja nic nie zrobiłem — drżący głos i odwracający od nas wzrok mówił jednak co innego, a na tym to ja akurat się znałem. Już wiedziałem co zrobię, jedyne co mnie czekało to najwyżej nagana do akt.

— Wiesz co, zamknij pizdo mordę i słuchaj mnie uważnie — powiedziałem mocnym i podniesionym tonem — Wiesz, co tu kurwa trzymam w ręku pedrylu? — pytanie, na które sam szybko udzieliłem odpowiedzi — To są akta sprawy i materiały, które cię pogrążą mała kurewko. Tu właśnie mamy dowody twojej i jeszcze kogoś winy, ale to o tym zaraz mi ty opowiesz. Uprzejmie mi więc powiedz dokładnie, dlaczego to zrobiliście? — powiedziałem, przy końcu zdania zniżając głos i rzucając po zakończeniu wszystkie teczki na biurko, które się po nim rozmyły. Jebnąłem jeszcze dla efektu ręką o stół. Przyznam przesadnie, bo w pierwszym odczuciu miałem ochotę sobie powiedzieć głośne „auć”.

— Ja… — przerwałem mu

— Cieszę się, że przyszedłeś dzisiaj na miejsce zbrodni, lubisz oglądać swoje ofiary pedale?

— Co? Ja nic… — przerwałem mu po raz kolejny.

— Zamknij mordę mówiłem, nie odzywaj się szmato, dopóki nie zadam kolejnego pytania. Zrozumiano? — cisza — Kurwa, właśnie to było pytanie. Czy zrozumiałeś mnie, jebako? — zapytałem kulturalnie jak na mnie w takich sytuacjach. Przytaknął kiwając głową.

— Dobrze, a teraz posłuchaj mnie uważnie, bardzo uważnie… — usiadłem na krześle naprzeciwko niego, ale nie za biurkiem. Najpierw odsunąłem jego krzesło od biurka i przycupnąłem tak, żeby nie dzielił nas żaden przedmiot, patrząc w jego przerażone oczy. — Tak kurwa, wpierdoliłeś się w niezłe bagno i nie wiem czy wiesz, ale na szczęście mamy na tyle dużo dowodów, że mogę cię posadzić za utrudnianie śledztwa i za współudział, jeżeli będziesz dalej milczał — powiedziałem już dość spokojnie. Wyjąłem karteczkę z naszym tajemniczym numerem ze spodni.

— To jest kurwa kartka, którą znaleźliśmy u ciebie w domu. Wiesz co, nie byłoby w tym nic dziwnego, że jakieś sobie karteczki trzymasz z jakimiś numerkami w koszu, ale tak się składa, że… — mój głos powoli zaczynał być głośniejszy — te kurwa same numery są na ścianach, gdzie kurwo dokonywałeś tych wszystkich zabójstw. Powiedz mi, lubisz kurwa patrzeć na swoje arcydzieło, dlatego dzisiaj byłeś przy sklepie motoryzacyjnym? Robiłeś to dla zabawy z jakimiś swoimi koleżkami psycholami? — tak tutaj pojawiły się pytania, jednak milczał. Blef z kartką w jego koszu na śmieci był aż nadto do rozpracowania, o ile nie miał nic za uszami.

— Zadałem ci kurwo pytanie? — powiedziałem wstając i z otwartej ręki uderzając go nie za mocno w bok głowy, a raczej nazwałbym to pchnięciem jego głowy.

— Ja nic nie zrobiłem — jego głos drżał i za chwilę wyczuwalny był moment, w którym pęknie i jeszcze na dodatek pewnie się rozpłacze.

— Nic nie zrobiłeś. Patrz Karol, nic nie zrobił — Karol wczuł się w rolę i szyderczo lecz stonowanie uśmiechnął — To powiem ci, że masz wyjątkowego pecha, bo za nic załatwię ci przytulną celkę. Dorzucę ci jeszcze do papierów, że będziemy cię sądzić za morderstwa i pedofilię — spojrzał wystraszony.

— Dorzucimy ci co tylko kurwa będziemy chcieli — dopowiedział Karol.

— Wiesz co, to nie musi być prawda i pewnie z tego cię uniewinnią, jeżeli dożyjesz. Bo na pewno słyszałeś, co się robi z takimi pod celą. Jak nie, to tak w skrócie ci opowiem. Zrobią ci z twojego dupska przeorane pole i wyrobi ci się tak wielki otwór, że nawet nie będziesz czuł jak srasz. Po paru tygodniach ciągnięcia laski wszystkim dookoła i jebaniem cię w dupę to taki mięczak jak ty się załamie i powiesi, a jak nawet nie będziesz miał odwagi to uwierz mi, znajdzie się ktoś, kto ci pomoże. Tuż przed tym jak będziesz myślał, że ten koszmar się skończy… — Bingo. zaczął płakać i coś mamrotać pod nosem.

— Ale… to… nie ja, ja nikogo… nie zabiłem — powtórzył.

— To będziesz jednym z tych nielicznych wyruchanych lachociągów, którzy powiesili się, a byli niewinni. Chyba, że uspokoisz tę swoją smutną, zapłakaną pizdę i powiesz mi wszystko, co wiesz na temat tych morderstw. Umówmy się, że w zamian zagwarantuję ci najmniejszy wymiar kary za udział w tym wszystkim, a pod celą puścimy plotkę, że jesteś git koleś w ich kręgu — widziałem, czułem i wszystko mówiło mi, że to właśnie ten moment.

— Dobra — powiedział zapłakanym, ale trochę spokojniejszym głosem — ta dziewczyna, której zdjęcie mi pokazywaliście przy pierwszym przesłuchaniu, to była moja przyrodnia siostra. Oni ją gwałcili, a później zabili, rozumiesz ty to? Kurwa! — wykrzyczał.

— Kto, oni? Gąbka i jego wspólnik? To kurwa trzeba było ich wszystkich zabijać z zemsty? Zgniliby w pierdlu, a tak ty kurwa pójdziesz siedzieć za to wszystko, rozumiesz? — pomimo, że w głębi duszy po tym, co powiedział chciałem powiedzieć, „rozumiem”, jednak teraz musiałem zachować się zgodnie z literą prawa, którą przyrzekłem przestrzegać.

— Nie rozumiesz, to nie ja zabiłem. Kurwa, to nie ja, ja tylko chciałem…, właściwie znalazłem kogoś. Oni to zrobili mojej siostrze rozumiesz. Kurwa… — mówił strasznie niezrozumiale, musiałem go uspokoić, bo inaczej nic bym nie wskórał.

— Dobra, poczekaj, od początku opowiedz i uspokój się, bo napierdalasz tak chaotycznie, że ja nic z tego nie zrozumiałem — po kilku głębszych oddechach i około minucie, zaczął mówić.

— Dobra. Nikt nie wiedział, że jesteśmy rodzeństwem. Właściwie to rodzeństwem po ojcu. Mnie on wychowywał, a ją wychowywał sierociniec. Odszukała ojca po latach, ale tylko i wyłącznie dlatego, że chciała mu splunąć prosto w twarz. Wypomnieć, że zostawił jej matkę, która tego nie udźwignęła, przez co ją zostawiła w domu dziecka. Byli gówniarzami, gdy dowiedzieli się o dziecku, on się wystraszył i po prostu wyjechał. Matkę też odnalazła, ale na cmentarzu — zmarła rok po jej urodzeniu, podobno nie dała sobie psychicznie rady z tym co zrobiła, rzuciła się pod pociąg. Pomimo, że z moim ojcem nie chciała mieć nic wspólnego, ja po tym, jak się spotkaliśmy w trakcie tych całych poszukiwań, chciałem mieć z nią kontakt. W jakiś sposób chyba zrekompensować jej życie, którego nie wybrała, a które miała. Zżyliśmy się ze sobą, dość często spotykaliśmy. Mogliśmy rozmawiać o wszystkim. Staliśmy się takim prawdziwym rodzeństwem, które się wspiera, pomaga sobie. Opowiedziała mi to i owo. Nie była grzeczną dziewczynką, alkohol, narkotyki, imprezy, lubiła to. Pracowałem w klubie już jakiś czas i mieli do mnie zaufanie współpracownicy, szefowie. Dowiedziałem się, że szukają asystentki zarządu, więc ją poleciłem.

— Mów dalej, nie rozklejaj się, bo nie będziesz miał drugiej szansy, żeby mnie przekonać — stanowczo zawróciłem go na właściwe tory, bo już powoli chciał odpłynąć w swój żal.

— Oni się zgodzili, ona się zgodziła i tak to pracowaliśmy razem. Ona jednak przychodziła w takich godzinach, gdzie w klubie praktycznie byli sami szefowie i ona. Właściwie to przez to, że pracowała w takich godzinach albo często załatwiała sprawy poza biurem, to nikt inny w tym klubie jej nie znał. Często też zmieniała wygląd, a to włosy, a to z rzęsami coś robiła, a to kolczyki, a to inny ubiór. Któregoś razu podczas imprezy, postanowiłem, że pojadę wcześniej pogadać o podwyżce, bo nigdy ich nie mogłem złapać w trakcie moich zmian. Poszedłem do ich biura, zapukałem i cisza, żadnego proszę wejść, czy cokolwiek. Po którejś próbie otworzyłem drzwi i widziałem jak tych dwóch dryblasów zabawia się z nią. Jednemu robiła loda, a drugi posuwał ją od tyłu. Jak to zobaczyłem, nie wytrzymałem. Oni momentalnie zerwali się na równe nogi. Podszedłem do jednego i przywaliłem mu najmocniej jak umiałem, a po chwili podszedłem też do drugiego robiąc to samo, a ją złapałem za rękę i zabrałem ze sobą… — przerwał na chwilę.

— Mów dalej — odezwałem się stanowczo bez pokazania jakiegokolwiek współczucia.

— Powiedziała mi, że to zrobiła z własnej woli, żebym się nie wpierdalał, bo dzięki temu jak to ona nazwała „numerkowi” raz w tygodniu ma podwójną wypłatę. Nie wierzyłem, nie potrafiłem zrozumieć, dla mnie to był gwałt i tyle. Do tej pory zresztą nie dociera do mnie to, co widziałem. Następnego dnia przyszła do mnie i powiedziała, że ci właściciele mnie zwolnili w trybie natychmiastowym, podała mi papiery do podpisania za porozumieniem stron. Chcieli mnie oskarżyć o pobicie, ale zagroziła im, że ma krótki filmik, na którym widać jak ją posuwali i, że jak będą robili mi problemy to poniesie się w świat. Zgodzili się. Niedługo po tym czasie przyszła z podbitym okiem. Któryś z tamtych ją tak urządził, bo chciał ostrzejszej zabawy. Była wystraszona, powiedziała, że już tam nie wróci, ale jeszcze zanim odejdzie to zażąda od nich pieniędzy i zaszantażuje tym filmem. Mówiłem, prosiłem by tego nie robiła. To był zły pomysł, pieniądze tak czy inaczej się zarobi, ale ona uparcie twierdziła, że jest to łatwa kasa i nie odpuści. Dwa dni później była już martwa.

Niestety najgłośniejsza sprawa w historii mojej kariery zawodowej odbywała się czyimś kosztem. Teraz zależało mi na tym, żeby to jak najszybciej doprowadzić do końca, ułożyć puzzle i zacząć zapominać.

— Wtedy narodził ci się plan zemsty, tak? Po co ta szopka? Dlaczego mam ich trupy i nie tylko ich? — zapytałem jak na to, co usłyszałem, spokojnym tonem. Karol w rogu wydawał się nieobecny, widać było jak ta historia go sparaliżowała. Patrzył w jeden punkt między mną, a nim. Ciekawe, co tak młody chłopak musi sobie myśleć w takiej chwili, gdy słyszy jakie rzeczy ludzie robią i to dla pieniędzy. Czy zemsta jest usprawiedliwiona w takich sytuacjach? Myślę, że zemsta może nie ukoi bólu, ale zdecydowanie takie skurwysyny powinny płacić za swoje grzechy. Uważam jednak, że śmierć to zbyt łagodna kara, zamknięcie w pudle do końca życia, może przysporzyć większego poczucia sprawiedliwości. Już to mówiłem, ale śmierć jest łaską, a nie karą.

— Nie wiem kto to zrobił, naprawdę. Nie planowałem żadnej zemsty, nawet nie zdążyłem o niej pomyśleć, a dostałem wiadomość SMS. Ktoś mi napisał, że jego bliską osobę też to spotkało i czy mu nie pomogę? Miałem tylko malować te głupie litery, cyfry. Zapisałem je na tej kartce, którą znaleźliście w koszu. Chociaż byłem pewien, że ją zgubiłem już wcześniej. I tak pamiętałem te numery. Nawet dobrze nie wiedziałem, o co z nimi chodzi. Miałem zacząć od drugiego znaku, bo pierwszy jak się już domyślacie znalazł się przy śmierci mojej siostry. Po co byłem potrzebny do tego, skoro ten ktoś mógł to sam robić? Nie wiem tego. Chciałem pomóc ukarać ich, zemścić się na tych skurwysynach. Tak, wiedziałem, że nie żyją, bo dostałem taką wiadomość po każdej akcji malowania.

— Co z numerem na klatce piersiowej twojej siostry? Bo tego nie rozumiem, a później kontynuowanie tego?

— Tego nie potrafię wytłumaczyć. Po tym jak pokazaliście mi to zdjęcie też się zastanawiałem. Wydawało mi się, że to oni wyryli ten numer, bo są… byli popierdoleńcami, a później ta osoba kontynuowała to, żeby nie wiem, zmylić trop. Nie wiem. Kurwa.

— Kto? Patryk, kto? Potrzebuje imion, nazwisk, rysopisu? Cokolwiek! — nie odrywałem od niego wzroku.

— Naprawdę nie wiem, nigdy go nie spotkałem. Kontaktowaliśmy się tylko SMS–owo.

— Powiedz, kiedy ty malowałeś te znaki? Dzień wcześniej, chwilę wcześniej, po morderstwie? — jakby umknęła mi wcześniejsza, jego wypowiedź, która już dawała odpowiedź na to pytanie.

— Zawsze kilka godzin przed zabójstwem, byłem we wskazanym miejscu — odpowiedział powoli zrezygnowany i załamany. Pewnie opowiadanie o tym przywróciło wspomnienia, które zaczęły go doprowadzać do stanu smutku.

— Dobra, ale skoro szefowie klubu zrobili to twojej siostrze, to dlaczego zginęli pozostali, możesz mi odpowiedzieć na to pytanie?

— Przy pierwszym SMS–ie ta osoba twierdziła, że też spotkało to jego siostrę. Nie mam pojęcia dlaczego zginęli pozostali. Dostałem info, że to nie tylko nas spotkało, i że są inni. Dostałem informację, że czeka kolejna robota, już po śmierci tych dwóch, więc zapytałem, że jak to? Po co? Mówiłem, że ja już nie chcę tego robić, że się boję i ja już swoje zrobiłem. Następnego dnia znalazłem pod drzwiami kopertę ze swoimi zdjęciami, jak maluję te mury i informacją, że jak nie dokończę tego, co zacząłem, to dostaną to psy. To znaczy, wy dostaniecie. Chcieli mnie po prostu wrobić, bałem się, po prostu się bałem. Wierzycie mi prawda? Nie zrobiłbym czegoś takiego jak morderstwo… — zaczął znowu szlochać.

— Dobra, uspokój się. Teoretycznie załóżmy, że ci wierzę. Pokaż mi te wiadomości w telefonie, te zdjęcia i będziemy decydować co dalej.

— Nie mam. Zdjęcia praktycznie z miejsca spaliłem, a telefony to on mi dostarczał i zabierał co chwilę.

— Że co? Jak to robił? Do skrzynki wrzucał, czy zostawiał pod drzwiami? Każdy mógłby się połasić na taki telefon, więc mógłbyś wyjaśnić mówiąc łagodnie, co ty mi tutaj pierdolisz?

— Dawał mi na mój numer wskazówki, pokażę wam. Krótkie informacje „jest” albo „oddaj”. Jak dostawałem, że „jest” to znaczyło, że mam telefon przygotowany, który szedłem i brałem z kosza na śmieci. Jak dostawałem info „oddaj”, jechałem do sklepu i oddawałem zawinięty w papier po wędlinie staruszce na wózku, która tam stoi praktycznie codziennie.

— To oznacza, że trzeba znaleźć tę staruszkę. Karol, ruszaj po nią — cała historia z koszem i sklepem ułożyła się w całość. Byliśmy tam, widzieliśmy jedno i drugie zdarzenie. Nie byłem pewien do końca, czy jest taki cwany, czy mówi prawdę?

— Nie powiedziałem wam, pod który sklep, to skąd wiecie gdzie jechać? — stwierdził ocierając łzy.

— Obserwowaliśmy cię, wiemy gdzie mamy się udać, myślisz, że jak trafiliśmy na twój ślad i na to, że coś kręcisz — spojrzał, chyba po raz pierwszy na mnie od momentu przesłuchania.

— Rozumiem. Staruszka nie powie wam za wiele, właściwie zawsze jest ten sam scenariusz. Podchodzę do niej, ona nic nie mówi, patrzy przed siebie, kładę telefon na jej ręce i odchodzę. Kiedyś podpytałem tego od SMS–ów, o co chodzi z tą kobietą. Powiedział, że przyjeżdża pod ten sklep i daje jej kasę, w zamian za odzyskanie telefonu, i nazwał ją „małą małpką”, która za papierki szeleszczące robi robotę.

— Jeśli coś wie to nie bój się, chociaż byłaby niemową, to my już od niej wyciągniemy to co chcemy. Karol, tak jak mówię jedź po nią — bez słowa odwrócił się i wyszedł. Widać, że był w szoku i jeszcze chyba nie do końca do niego docierała ta cała historia.

— Dobra, Patryk. Teraz to ma już większy sens, ale dalej nie mam odpowiedzi na kilka pytań, które ci zadałem. Rozumiem, że pewnych rzeczy możesz nie wiedzieć, ale jak będziesz ze mną współpracował i wyjaśni się ta cała sprawa to uwierz mi, naprawdę będę chciał ci pomóc, żeby wyrok był jak najłagodniejszy — nie musiałem już udawać ostrego. Pomimo większej wiedzy to jednak dalej nie miałem ostatecznej odpowiedzi.

— Co ze mną będzie? — zapytał.

W tym momencie weszła Kornelia.

— Co jest Tomek, czemu przesłuchujesz świadka bez mojej wiedzy?

— Bo cię nie było — odpowiedziałem dość chłodnym tonem. Nie ukrywam, zrobiłem to specjalnie, chciałem jednak zdystansować trochę tę naszą relację po tym, co się wydarzyło, aby moja głowa mogła skupić się przede wszystkim na sprawie. Po drugie czułem się nie fair w stosunku do Oliwii. To nie tak, że stwierdziłem, że to w niej właśnie się zakochałem. Po prostu w tamtym momencie nie potrafiłem wybrać, którą chciałbym bardziej adorować.

— Tomek, kurwa to nie jest zabawne. Trzeba było poczekać — mówiąc do mnie spojrzała na Patryka.

— Następnym razem — odpowiedziałem.

— Zrobił ci coś? — tym razem zadając pytanie jemu, spojrzała na mnie co wyglądało z mojej perspektywy dość zabawnie.

— Nie, nic — odpowiedział.

— Słuchaj Kornelio, mam trochę informacji, ale nie męczmy go już dzisiaj. Ja ci wszystko opowiem — po czym skierowałem swoje pytanie do Patryka — Ty będziesz musiał tej pani wszystko opowiedzieć później jeszcze raz, żeby mogła spisać zeznania i dołączyć do akt. Rozumiesz?

— Tak, rozumiem. Powiem wszystko. Nie potrzebuję ochłonąć, możemy to zrobić nawet zaraz — odpowiedział i w tym momencie akurat pojawił się mój kolega z biura, który na moje skinienie głowy zabrał go z pokoju przesłuchań.

Kornelii opowiedziałem wszystko, od początku do końca. Widać było, że jest w szoku, ale i w jej oczach widziałem kłębiące się do tej historii te same pytania. Jednak nie zadała ich mnie w tym momencie, a skwitowała to jednym stwierdzeniem…

— O kurwa — wyszła. Karola zawróciła w drzwiach, gdy się mijali na korytarzu. Dała mu do zrozumienia dosłownie, że zanim gdziekolwiek pojedzie i będzie kogokolwiek obserwował, to ona zda raport, uzyska odpowiednie zgody, żeby już nie było kombinowania. Karol spojrzał na mnie stojącego za ich plecami w poszukiwaniu odpowiedzi na to co mówi. Przytaknąłem, żeby się dostosował do polecenia.

Następnego dnia uzyskaliśmy zgodę i obaj udaliśmy się do marketu, pod którym to dokonywane były „transakcje”, czy chuj wie jak to nazwać.

VIII

Pierwsze kilka godzin polegało na obserwacji tego miejsca, jak wtedy, gdy siedziałem tu i rozmyślałem o tych wszystkich przechodzących grupach społecznych. Tym razem przez myśl nie przeszła mi ocena ludzi wychodzących ze sklepu, a skupiłem się bardzo mocno na poszukiwaniu podejrzanego, który przekazywał informację Patrykowi poprzez jakąś kobietę na wózku. Niestety tego dnia, po kilku godzinach obserwacji, nie zobaczyliśmy z Karolem ani kobiety na wózku, ani żadnego podejrzanego typka. Spojrzałem na zegarek, była godzina 18:00, a my siedząc od 10:00 nie zauważyliśmy nic, co przykułoby naszą uwagę. W pewnym momencie Karol już znudzony oczekiwaniem i ciszą, która nastała od ponad godziny, wystrzelił.

— Kurwa, pierdolę to. Idę popytać ludzi w sklepie, czy widzieli kogoś podejrzanego.

— Karol, ja rozumiem, że już się denerwujesz ale cierpliwość… — nie dał mi dokończyć.

— Tak, tak wiem… cnotą Bogów, czy jakoś tak. Powiem ci, ja jestem cierpliwy, ale kurwa do czasu — faktycznie, nie słyszałem w taki krótkim odstępie czasu, żeby Karol, tyle razy użył słowa na „K”.

— Miałem powiedzieć, że cierpliwość jest dla kutasów — skłamałem, żeby nie było, że pierdolę filozoficzne sentencje.

— To co, wchodzimy? — zapytał jeszcze dla potwierdzenia, jakby moja metafora była zbyt mało czytelna.

— Tak.

Zaczęliśmy się rozglądać po sklepie w poszukiwaniu wolnego pracownika, który mógłby nam odpowiedzieć na pytanie, do kogo się zwrócić, żeby móc porozmawiać. W takim sklepie lepiej od razu uderzać do kierowników, dyrektorów, czy liderów jak to się ma w zwyczaju teraz mawiać na osoby zarządzające. Nauczony doświadczeniem zazwyczaj omijałem ścieżkę pracowników I stopnia i od razu podążałem do zarządzających. Ewentualnie później mogłem wzywać pracowników do odpytywania. Trochę jak w szkole, gdzie przecież wielokrotnie wyglądało to tak, gdy stoi przed tobą jakiś jegomość i na każde twoje pytanie odpowiada „nie wiem”.

— Dzień dobry, nazywam się Tomasz Gawroński, jesteśmy z policji, proszę mnie zaprowadzić do kierownika sklepu, chcielibyśmy zamienić parę słów — powiedziałem do pierwszego lepszego napotkanego pracownika sklepu, którego z łatwości można było poznać po firmowej koszulce.

— Kierownika? — zapytał, jakby moje pytanie zbiło go z tropu, a w jego spojrzeniu pojawiła się nutka strachu.

— Tak, pracujesz tu, to chyba wiesz, gdzie jest kierownik? — zapytał Karol stojący tuż obok mnie.

— Tak, tak. Trzeba iść do tamtych drzwi — wskazał drzwi znajdujące się pomiędzy regałami w których znajdywały się artykuły z żywnością, którą koniecznie trzeba przechowywać w lodówkach.

— Super, a możesz go zawołać, bo tam jest jakiś czytnik, więc chyba bez kodu to się nie dostaniemy, co nie? — kontynuował Karol dopytywanie, gdy ja obserwowałem zachowanie stojącego przed nami mężczyzny, który zresztą wydawał mi się zdezorientowany, jakby coś ukrywał albo był przygłupi.

— Tak, oczywiście — ocknął się z marazmu, i ruchem ręki zaprosił nas, abyśmy poszli za nim w kierunku wskazanych wcześniej drzwi.

— Proszę poczekać, za chwilę zawołam kierownika, jak zechce to na pewno panów zaprosi na zaplecze — powiedział, jakby próbował opanować drżenie głosu. Miałem wrażenie, że chłopak boi się policji, pewnie kiedyś miał z nami niemiłe doświadczenia.

— Dzięki — odpowiedział Karol do jego pleców.

Po chwili wyszedł kierownik, typowy „Janusz”. Brzuch odstający, który zapewne sprawiał, że aby zobaczyć swojego penisa, musiał się wychylać tułowiem do przodu. Miał taką samą firmową koszulę, ale plakietka wskazywała jego stanowisko. Stojąc przy swoim podwładnym wyglądali jak „Flip i Flap”, tylko obaj bez wąsów i kapelusików.

— Tak, słucham panów, w czym mogę pomóc? — zapytał w progu drzwi służbowego przejścia.

— Dzień dobry. Nazywam się… — przedstawiłem siebie, a następnie przedstawiłem Karola, jaka komenda itd. — Czy możemy wejść i porozmawiać na osobności? — zapytałem, odruchowo spoglądając nie na kierownika sklepu, a na „Flipa”, który spoglądał na mnie znieruchomiały, jakby nie chciał odwrócić wzroku, aby nie pokazać swojej winy.

— Zapraszam — powiedział kierownik, który odwracając się, spojrzał jeszcze surowym wzrokiem również w jego stronę. Wydawać się mogło, że wprost słyszę jego wzrok, który „mówił”, że to pewnie przez ciebie kręcą się tutaj psy.

Po kilkunastu krokach siedzieliśmy w wygodnych fotelach na zapleczu sklepu, który z zewnątrz nie wyglądał na taki metraż, w którym może być urządzone w miarę elegancko biuro.

— Nie będziemy zabierać czasu zbędnymi pogaduszkami, dlatego przejdę od razu do rzeczy. Co jakiś czas w pobliżu sklepu kręci się kobieta na wózku inwalidzkim, pewnie żebrze. Kobieta ta może nieświadomie, a może świadomie, za określone fanty mogła przekazywać informację pomiędzy przestępcami, stąd moje pytania, czy pan może zauważył kogoś podejrzanego? Ewentualnie, któryś z pana pracowników widział kogoś podejrzanego kręcącego się wokół sklepu, zgłaszając to do pana?

Widać było konsternacje na jego twarzy, jakby spodziewał się innego zestawu pytań.

— Właściwie to… chyba nie. Nie wiem, muszę chwilę pomyśleć, bo z pracowników to żaden nic mi takiego nie zgłaszał, to na pewno. Czy ja coś pamiętam? Na pewno kobietę na wózku kojarzę, tu wszyscy ją kojarzymy, rzeczywiście przyjeżdża co rusz i za pomocą karteczek prosi o jakieś pożywienie, ale kogoś podejrzanego wokół niej? Nie wiem. Dadzą mi panowie chwilę — po przytaknięciu ruchem głową, nastała około minutowa cisza.

— I? — Karol odezwał się widać zniecierpliwiony.

— Niestety, nie kojarzę, ale w sumie to łatwo da się to sprawdzić, dzięki monitoringowi. Na przyspieszeniu, jeżeli coś byłoby na rzeczy to możliwe, że wyjdzie na kamerze — ja pierdolę, „wyjdzie na kamerze”, już wątpliwości nie miałem, że to on jest „Januszem” swojego pokolenia. Chciałem już coś przygadać, zripostować ale już, nie miałem siły na przekomarzanie. Poza tym nic co nie wiązałoby się z synonimami głupoty, aby ująć to w jakiś kulturalny sposób, nie przychodziło mi do głowy.

Popatrzyłem na zdjęcie za panem kierownikiem, na którym na pierwszym planie był on wraz z pracownikami, a obok stało zdjęcie z żoną i dwójką dzieci. Przykładny obywatel, pracownik systemowy, mąż, ojciec, a ja się mam ochotę z niego naśmiewać pomimo, że ja nie osiągnąłem za wiele. Nie pamiętam, żebym miał chociaż jedno zdjęcie z kimś z pracy, nie wspominając już o rodzinie, o której człowiek momentami marzy, ale nie wierzy w jej założenie, czy stworzenie. Nawet nie bardzo wiem, jak rodzina powstaje. Niby człowiek inteligentny, oczytany, dorosły, a tak naprawdę nie wiem, jak to jest z tą rodziną, skąd ona się bierze, to jakiś proces? Dziwne filozoficzne pytania zaczęły mi się kołatać w głowie, z których to po chwili wyrwał mnie Karol.

— Halo Tomek, ziemia do Tomka? — roześmiał się powtarzając pytanie w moim kierunku — Masz jakieś pytania jeszcze do pana, czy możemy zająć się przejrzeniem monitoringu?

— Nie, nie mam — odpowiedziałem krótko.

Po kilku minutach Konrad, bo tak miał na imię kierownik sklepu, odpalił komputer, pokazał nam, co i jak można przewijać, włączać etc. i postanowił oddalić się do swoich obowiązków służbowych, jednocześnie informując nas, że musi poinformować zwierzchników oraz potwierdzić naszą tożsamość. Wiadomo, nie mieliśmy nic przeciwko temu. Po dwóch godzinach przeglądania kamer zauważyliśmy kobietę na wózku, która trzyma kartkę z jakąś prośbą o jedzenie, a po kilkunastu kolejnych minutach Patryka.

— Kurwa, Tomek ale jesteśmy debile. Zobacz na datę, to ten sam dzień, w którym to my go tutaj obserwowaliśmy — powiedział Karol, wręcz zanosząc się ze śmiechu, który jednak został stłamszony przez mój ostrzegawczy wzrok.

— Masz rację, tyle, że zaraz po tym, jak Patryk się przemieścił, my również. Powiem ci, że jestem prawie pewien, że niepotrzebnie wtedy odjechaliśmy i za chwilę zobaczymy, kogoś lub coś, co może okazać się kluczem do rozwiązania naszej zagadki — moje słowa nie potrzebowały wielogodzinnych obserwacji nagrań, a w odpowiedzi pokazały…

— Kurwa Grucha, patrz! — krzyknąłem wręcz zobaczywszy tegoż samego jegomościa, który nas tu przyprowadził na wstępie.

— To ten pracownik, który nas tu przyprowadził, co on robi? — zapytał Karol, pomimo że ewidentnie ów osobnik podszedł do kobiety, pochylił się, niestety tak, że nie wiadomo było, czy coś od niej odbiera, czy o co chodzi ale po odejściu od niej, kobieta również odjechała w nieznanym kierunku.

— Skurwysyn! Myślałem, że może ma jakąś kradzież na sumieniu ze sklepu bo się motał, pocił jak świnia, a to najprawdopodobniej nasz „klucz”, którego szukamy — powiedziałem szybkim, jakby zdyszanym tonem.

Spojrzeliśmy na siebie i bez słowa wybiegliśmy na sklep. Obok jednej z pracownic, która wykładała towar znajdujący się na palecie stał Konrad, kierownik marketu.

— Gdzie jest ten pracownik, który nas do ciebie przyprowadził? — nie miałem ochoty już mu „panować”

— Emil? — zapytał, jakby szukając potwierdzenia chociaż nam się nie przedstawił, czemu za chwilę dałem wyraz.

— Kurwa, Emil, Zdzisiek, chujek. Nie wiem, nie przedstawił się. Ten, który po ciebie poszedł, mówię niewyraźnie? — spojrzał na mnie, jakby miał zaraz posrać się w bokserki.

— Nie wiem, ja… powinien być na tam, ale nie wiem… dlaczego go tam nie ma? — zwrócił się do pracownicy, z którą akurat rozmawiał, a która z przerażoną miną, mogła jedynie pokiwać przeczącą głową dając znać, że nie wie.

— Panowie… — zanim zaczął coś tłumaczyć, spojrzałem porozumiewawczo na Karola. Zaczęliśmy biec w stronę wyjścia przez kasy. Na Karola nieszczęście, zobaczył to w miarę fizycznie dobrze zbudowany ochroniarz, który powalił go na ziemię, a w tle słyszałem, tylko kierownika sklepu, który krzyczał coś w jego stronę, aby ochroniarz puścił z uścisku policjanta. Wybiegłem przed budynek i zacząłem nerwowo spoglądać we wszystkie strony, ale ślad po nim się urwał. Czy oby na pewno? Przecież kierownik sklepu miał jego dane, więc jego ucieczka wydawała się bezsensowna.

— Mam cię — powiedziałem pod nosem, pomimo, że nigdzie nie można było go dostrzec.

Szybko powróciłem do sklepu, aby kierownik podał mi dane osobowe pracownika, który uciekł. Karol wówczas jeszcze otrzepywał się z brudu i tłumaczył dość energicznie ochroniarzowi, jaki to był niemądry wybór z jego strony, powalając go na ziemię. Sądzę, że bardziej był zły na siebie, że tak łatwo dał się obalić.

— Potrzebuję dane adresowe tego gościa! — wypaliłem, wręcz krzycząc w twarz kierownikowi sklepu.

— Ale ja nie wiem, czy ja tak mogę. Muszę skontaktować się z centralą — powiedział zdenerwowany.

— Ja to kurwa centrala, dawaj mi ten adres! — krzyknąłem jeszcze głośniej, aż Karol przestał prowadzić swoją konwersację i wraz z ochroniarzem spojrzeli się w moim kierunku, jak zresztą spora część klientów sklepu, która była świadkami mojego wybuchu.

Rozejrzałem się dookoła, wiedząc już, że nie zachowałem odpowiedniego profesjonalizmu w miejscu prowadzenia czynności operacyjnych, a przynajmniej tak to widzę w raporcie, który będę pewnie musiał napisać. Jednak nie miałem czasu na czekanie, aby uzyskali potwierdzenie, kim jestem. Oni skontaktują się z moimi przełożonymi, ci wydadzą pisemną odpowiedź, że i owszem jestem upoważniony, czyli za trzy dni będę miał adres… kurwa.

— Dobrze. Rozumiem, że chciałby się pan zachować zgodnie z procedurami — powiedziałem już spokojnym i wyciszonym głosem nad jego uchem, aby nie usłyszał mnie tłum gapiów — Proszę jednak zrozumieć, że jak nie zdobędę tego adresu, tu i teraz, to on może uciec. Ucieczka oznaczać może kolejne przestępstwo, kolejne przestępstwo może spowodować, że będzie pan postawiony w akt oskarżenia za ukrywanie przestępcy, a może nawet współudział. Radzę podjąć szybką decyzję o podaniu adresu, bo moja oferta zrobienia z pana bohatera w lokalnej prasie, który pomógł w rozwiązaniu sprawy ma limit czasowy w postaci minuty od teraz. Zastąpiona natomiast może być informacją o osobie, która utrudniała śledztwo — postawiłem na zastraszenie cywila, żeby nie tracić czasu.

— Dobrze — odparł, przełykając ślinę i poszedł do gabinetu.

Wyszedł po zaledwie pięciu minutach, gdzie ja i Karol już czekaliśmy gotowi do startu, jak harty, które wystawiane są w wyścigu psów, czekające na wystrzał i wypuszczenie ich z boksów.

— Proszę, tu macie adres. Zapisałem wam na kartce, to jest trójka, nie ósemka, tylko, jakoś mi się tak złączyły te… — nie dokończył.

— Dobra, dobra. Dzięki… jak ty masz na imię, jakbyś mi przypomniał? — zapytałem przez grzeczność, że jednak zdecydował się nam go podać, łamiąc zasady kontroli pytającego.

— Ja… yyy… Konrad.

— Dobrze Konrad, dzięki jeszcze raz. Karol, gdyby mnie się coś stało, a sprawa by została rozwiązana do końca, to proszę pamiętaj, żeby w mediach podać, że Konrad był naszą pomocną dłonią i bez niego nie udałoby się rozwiązać nam tej zagadki — powiedziałem spoglądając na Karola, widocznie zaskoczonego i zdezorientowanego, jakby chciał się mnie zapytać, o co mi kurwa chodzi. Zamiast tego jednak przytaknął skinieniem głowy i wyszliśmy ze sklepu, kątem oka widząc unoszącego się w swojej dumie kierownika sklepu, który już uznał się za bohatera, którego będą oklaskiwać tłumy, a przynajmniej tak mi się wydawało.

— Ja prowadzę — powiedziałem w biegu do Karola, który wyjmował kluczyki od służbowej KIA, którą postanowiliśmy pożyczyć, ze względu na ewentualny pościg, gdyż była ona zwrotniejsza i szybsza.

Karol, jak to Karol rzadko mi się sprzeciwiał, a i tym razem bez żadnego odzewu rzucił mi kluczyki, a sam zaszedł auto od strony pasażera. Podróż trwała chwilę. Właściwie to nie pamiętam dobrze, kiedy włączyłem koguty. I drogi, którą podążałem, aby dorwać tego skurwysyna. Z letargu obudził mnie donośny głos Karola.

— To tutaj — wskazał na wieżowiec, po swojej stronie.

— Szczerze to teraz tak na chłodno myśląc, to nie wierzę, żeby wrócił do domu od tak nagle… — przerwał mi Karol, szturchając i pokazując przystanek, na którym to wysiadł nasz podejrzany.

— Debil, no debil — powiedziałem na głos z niedowierzaniem w to, co widzę.

— Zgarniamy go, czy czekamy aż… nie wiem, coś zrobi? — zapytał Karol, który widać również wydawał się zaskoczony, że go widzimy.

— Właściwie to myślałem, że wejdziemy do mieszkania albo otworzy nam, nie wiem jego matka, czy ktoś inny i zaczniemy poszukiwania go, a on po prostu przyjechał do domu. Szczerze to nie wiem, czy go aresztować, czy obserwować? Dowodów żadnych nie mamy, że to on.

— Jak ty nie wiesz to ja tym bardziej, to ty jesteś moim guru, zapomniałeś? — nagle wybuchliśmy obaj śmiechem zarówno takim histerycznym, ale i takim, który wskazywałby na zwycięstwo.

— Dobra, nie ma co. Zgarniamy go — powiedziałem po paru sekundach od wybuchu naszego niekontrolowanego śmiechu.

Po wyjściu z auta, jak gdyby nigdy nic podążyliśmy za naszym podejrzanym, oglądając jego plecy z odległości 50 metrów tak, żeby przypadkiem nie zaczął uciekać. Powoli przyspieszyliśmy kroku, aby dorwać go tuż przed jego klatką. Jednak zamiast wprost do niej, nasz jegomość szedł za blok, w którym mieszkał. Popatrzyliśmy się tylko porozumiewawczo z Karolem na siebie, dając do zrozumienia, że nie zgarniamy go, tylko obserwujemy dokąd zmierza.

Nasza podróż w „nieznane” nie trwała jednak długo. Okazało się, że zaszliśmy na parking za blok do starego Seata Ibizy, z którego to nasz podejrzany wyciągnął czarną sportową torbę.

— Teraz albo nigdy — powiedział Karol, który otrzymał ode mnie przytaknięcie skinieniem głowy.

Byliśmy mniej niż trzydzieści metrów od niego, kiedy to wyciągnąłem broń, za mną zrobił to Grucha.

— Stój, kurwa! — wtórował mi Karol podobnymi „mięsnymi” stwierdzeniami, gdy zaczęliśmy do niego podbiegać.

Nasz podejrzany odwrócił się, rzucił torbę na ziemię. Widząc wycelowaną w niego broń, odruchowo, jak na amerykańskich filmach podniósł ręce do góry z błagającym tonem wypowiadanych słów.

— Błagam, nie strzelajcie. Proszę, ja nie chciałem. Błagam! — krzyczał, miałem wrażenie głośniej niż my.

— Zamknij mordę! Na glebę! — nagle błysk. Kurwa, to nie może być on. Siusiu majtek, który błaga o litość, o niestrzelanie, mówiąc, że nie chciał. W głowie ułożył mi się już scenariusz, który oczyszcza go z zarzutów. Pomimo tego, zawodowa ciekawość kazała mi go przesłuchać i dowiedzieć się, co takiego zrobił, chociaż już mój „błysk” podpowiadał mi, że to była pewnie drobnostka.

— To nie ja zrobiłem, błagam. To kierownik, to on to wymyślił. Powiedział, że przy inwentaryzacji tak zrobi, żeby nie było widać, że coś poginęło. Ta kobieta miała być tylko takim magazynem tych zegarków. Błagam, nie! — szlochał i krzyczał w niebo głosy, a my patrząc na siebie, już obaj wiedzieliśmy, że straciliśmy tylko czas i energię na kradzieże dwóch dogadanych typków. Dziwne, że ten kierownik podał prawdziwy adres naszego złodziejaszka. Myślał, że albo go nie sprzeda, albo pewnie przed sądem będzie upierał się, że to wszystko co mówi ta beksa to kłamstwa, a on sam nie miał z tym nic wspólnego, przecież pomógł policji w zatrzymaniu sprawcy.

— Ja pierdolę — powiedział pod nosem Karol.

— Chyba wracamy do punktu wyjścia, tylko tym razem jesteśmy już spaleni. Zakuj go i do radiowozu z nim — odpowiedziałem.

Całą drogę na komendę milczeliśmy, wszyscy. Ja i Karol po przeprowadzeniu przesłuchania, zgodnie stwierdziliśmy, że koleś mówi prawdę, a my sami jesteśmy spaleni i nie ma sensu wracać pod ten market. Sprawa z nim i jego kierownikiem zakończyła się tak, jak się tego spodziewałem. Jego skazali, natomiast teoretyczny wspólnik-kierownik, wyszedł z tego czysty, jak łza, ze względu na brak dowodów. Jedyne co, to rozwiązali z nim umowę, bo źle to wygląda na rynku, gdy niby zamieszany człowiek jest zarządzającym sklepem wielkopowierzchniowym. Pozostało nam wszystkie nagrania z monitoringu ze sklepu przejrzeć ponownie, ale już nie chciało nam się tam wracać, tylko poprosiliśmy naszą panią prokurator, żeby załatwiła nakaz na przywiezienie wszystkich „taśm”, czy jak to chuj wie nazwać. Poza tym nie wiedziałem co dalej, kurwa…

IX

Zanim zadzwonił budzik w moim oknie pojawiło się lśniące, pełne kolorów słońce wypełniające pokój. Podniosłem głowę, spojrzałem za okno i zobaczyłem ponurą rzeczywistość, tylko nieco bardziej oświetloną. Budzik miał zadzwonić za kilkanaście minut, ale jeśli miałbym opisać ile to trwało, kiedy oczekiwałem na jego brzmienie to powiedziałbym, że była to wieczność. Miałem ochotę już wyjść, żeby nie siedzieć w tym marazmie, ale dokąd miałbym pójść? Do pracy? Wyjść na spacer, a może zrobić sobie wcześniej kawę i co dalej? Dzisiaj nawet pierwszą myślą, którą miałem po przebudzeniu nie było mycie zębów. Związana z tym moja fobia jakby uciekła gdzieś w przestrzeni myśli o wszystkim i o niczym. Czy myśląc o wszystkim, znaczy nie mieć żadnej myśli, a może myśląc o niczym, myślę o wszystkim? Popatrzyłem na stolik obok mnie i na stojącą butelkę whisky, była pusta. Nagle ból głowy sprawił, że moje o postawienie nóg na podłodze i pójściu gdziekolwiek, stało się bardziej odległe oraz niechętnie chciało zostać przyjęte przez mój organizm. Pamiętam, że wczoraj po powrocie do domu postanowiłem wypić jedną, małą szklaneczkę rudego trunku z colą, ale jak się okazało, po pierwszej była i druga. Tak trunek, który zacząłem smakować około godziny 19:00 skończył się nie wiadomo kiedy. Próbowałem przypomnieć sobie, jak to się stało, czym byłem tak bardzo zajęty, że opróżniłem go do dna. Rozejrzałem się po pokoju jeszcze raz. Na podłodze leżały porozrzucane stosy notatek i dokumentów prowadzonej przeze mnie sprawy i wszystko stało się jasne. Jedyne, co pozostawało w tej chwili, to zadać sobie pytanie — po co? Przecież i tak nie pamiętałem, że w ogóle się za to wziąłem, więc jaki sens był w takim moim zachowaniu. Nie wiem, ale musiało jakiś mieć, skoro urżnąłem się, wypijając całą butelkę. Jedyne czego teraz pragnąłem to tabletka na ból głowy, której oczywiście nie miałem w swoim schowku na leki. Położyłem się z powrotem i jakby na złość budzik właśnie zadzwonił. Wyłączyłem go czym prędzej, zarazem powoli odpływając, żeby odpędzić narastające ciśnienie w mojej głowie. Po kilku kolejnych, a może kilkunastu minutach stwierdziłem, że nie nadaję się do jazdy autem, a tym bardziej, żeby myśleć racjonalnie. To było proste, byłem jeszcze wcięty, a prawdziwy kac miał dopiero nadejść. Postanowiłem więc wysłać SMS do wszystkich zainteresowanych moją osobą, a właściwie do Kowalczyka, Kornelii i Karola. Słowo zainteresowanych, użyłem w swojej głowie nad wyrost, bo to było jedynie zainteresowanie zawodowe, ostatnio nawet ze strony jedynej kobiety w tym zestawieniu, która unikała luźnych, niezobowiązujących tematów w pracy pomimo naszego zbliżenia. Rozejrzałem się po pokoju.

— Gdzie jest kurwa ten telefon?! — powiedziałem z dozą irytacji i uniesieniem na głos, jakbym liczył, że nagle ktoś udzieli mi odpowiedzi.

Po dobrych dwudziestu minutach poszukiwań okazało się, że telefon miałem pod poduszką.

— Kurwa, rozładowany — westchnąłem znowu do siebie rozżalony.

Podłączyłem pod ładowarkę, której na szczęście nie musiałem szukać, bo już od dawna nie wyjmowałem jej z gniazdka. Odczekałem dwie minuty i włączyłem telefon. Wiadomo, że nie napiszę, że najebałem się w samotności i dlatego będę później, ale w sumie mogłem napisać, że źle się czuję i specjalnie nie skłamię w tej kwestii. Napisałem więc SMS o następującej treści:

„Cześć. Coś mi zaszkodziło i źle się czuję, będę później w biurze. Oczywiście, gdyby się coś działo, natychmiast do mnie dzwońcie.”

Bez zbędnych tłumaczeń, myślę, że to najlepsze rozwiązanie. W obecnym stanie zacząłbym się gubić, gdybym miał się tłumaczyć i coś wymyślać. Już po chwili pożałowałem mojej prośby o kontakt w razie „W”.

— Halo, coś się stało? — zapytałem zmęczony, znużonym głosem.

— Cześć. Właściwie to dwie sprawy. Pierwsza to chciałam zapytać jak się czujesz i co ci jest? — odezwała się Kornelia po drugiej stronie.

— Wiesz co, sam nie wiem, może to ze stresu, zmęczenia, ale muszę jeszcze trochę odpocząć, bo jakoś mnie mdli — w dalszym ciągu nie kłamałem, bo zaczęło mi się zbierać na wymioty.

— Rozumiem. Druga sprawa jest taka, że pewnie będę miała ten nakaz około dwunastej. Myślisz, że zdążysz się do tego czasu pojawić? Ewentualnie, gdybyś się nie pojawił to mamy czekać na ciebie, czy sami mamy jechać, żeby obejrzeć ten monitoring? — zapytała. Szczerze byłem trochę na nią poirytowany, bo nakaz miał być niby na następny dzień.

— Czekajcie na mnie, poza tym na pewno na dwunastą będę, tymczasem przepraszam cię, ale jestem osłabiony i oczy same mi się zamykają. Naprawdę, muszę się jeszcze przespać — powiedziałem, chcąc ją spławić jak najszybciej, bo czułem, że wczorajsza dawka alkoholu chce zostać zwrócona.

— Dobrze. To w takim razie zadzwonię, jak tylko będę miała już nakaz i najwyżej się jeszcze dogadamy, kiedy dasz radę przyjechać. Do zobaczenia.

— Dziękuję. Do zobaczenia — odpowiedziałem, rozłączając się w pośpiechu.

W trymiga, po tym telefonie pobiegłem do łazienki, żeby ulżyć sobie na żołądku, co zresztą przyszło samoczynnie i bez potrzeby wymuszania tego nieprzyjemnego uczucia. Po chwili wróciłem do łóżka i nawet po czymś takim, nie pomyślałem o umyciu zębów. Leżąc poczułem ulgę, głowa bolała, ale nie miałem już mdłości, które znienacka dopadły mój organizm. Próbowałem sobie przypomnieć, kiedy ostatnio tak się skułem, żeby rzygać i uniknąć pójścia do pracy. Po chwili wróciło jedno z najsmutniejszych jak dotąd wspomnień z mojej młodości.

Na pewnym etapie mojego życia poszedłem za społecznym trendem chęci akceptacji przez moich rówieśników, a raczej, tych ładniejszych rówieśniczek. Dlatego też zaczęły się pierwsze alkoholizacje, palenie i te wieczne „kurwy” na języku. Myśleliśmy, że pozjadaliśmy wszystkie rozumy i jesteśmy tacy dorośli. Weekendy spędzaliśmy koło szkoły albo za opuszczonymi domkami z drewna, a w głowie mieliśmy tylko wspólne spędzanie czasu, a nie jakąś naukę. W pewnym momencie do naszej grupy dołączyło kilka dziewczyn, w tym ona, Magda. Historia z nią była dla mnie smutna ale nie przez to, że to była nieszczęśliwa miłość ale bardziej przez to, że mogła być tą jedyną. Pomimo tak młodego wieku pamiętam, jakby to było coś wyjątkowego, ale jednak rozmytego na przestrzeni lat. Początkowo nieśmiało rozmawialiśmy między sobą, aż nie wiadomo kiedy, potrafiliśmy przesiadywać ze sobą całymi dniami poruszając wszelkie możliwe tematy. Oboje lubiliśmy podobne filmy, podobne jedzenie, potrafiliśmy nawet w tym samym momencie mówić to samo, ale to była raczej zakazana miłość. Najgorsze w tym wszystkim było, że to była jedynie zabawa z jej strony. Ja nigdy nie powiedziałem, dajmy sobie spokój, a ona przez ten rok kiedy to świrowaliśmy powiedziała kilkukrotnie, że nie jesteśmy dla siebie i tak co chwilę, za kawałek odzywając się do mnie, że żałuje, chce wrócić do tej relacji. Ja zawsze jej wybaczałem. Za każdym razem byłem tak samo naiwny, pomimo gorzkich słów, które od niej potrafiłem usłyszeć. W końcu odpuściła po raz ostatni i wtedy czułem się rozgoryczony, zły i jeszcze bardziej zrobiłem się obojętny. To właśnie przy okazji tego ostatniego spotkania z nią wypiłem swoją pierwszą samotną szklankę wódki, a później kolejną i kolejną, aż straciłem przytomność. Pamiętam, że kac alkoholowy trwał cały dzień, niestety ten moralny kac trwał o wiele, wiele dłużej. To wtedy też odłączyłem się od tej ekipy i zostałem jeszcze większym obserwatorem ludzkiego zachowania. Zdarzenie to spowodowało, że przestało mi zależeć na przynależności społecznej. Z dnia na dzień coraz bardziej uświadamiałem sobie, jakim słabym gatunkiem jesteśmy. Każdego dnia patrzyłem jak jedna najmniejsza przeszkoda podstawiona pod czyimiś nogami powodowała, że ten ktoś się poddawał i odpuszczał. Widziałem wielu piłkarzy, tancerek, geniuszy, w szkole liczącej kilkaset osób, lecz tylko garstka odniosła wymarzony sukces. Reszta stała się szarzyzną społeczną, wykonującą nielubiane przez siebie zawody. Nie mogę powiedzieć, że ja swojej roboty nie lubię, w końcu robię coś dobrego, łapię tych wszystkich psychopatów, którzy krążą po świecie ale żebym osiągnął sukces, to nie. Ja zaliczam się do tej większej grupy, której to się nie udało. Wydawało mi się, że myślałem o tym wszystkim przez kilka minut. Otworzyłem oczy i okazało się, że jest 10:00 rano.

— Kurwa… — powiedziałem na głos do siebie, mając w głowie myśl, że muszę się zacząć powoli się ogarniać, bo do dwunastej czasu coraz mniej.

Próbowałem zwlec się z łóżka. Za oknem raz przebijało słońce, a raz chowało za chmurami dając ponury cień, który był dla mnie jak ukojenie i powodował, że ponownie chciałem udać się w senne mary. Powoli docierało do mnie, że obiecywanie przybycia w południe na komendę to był zły pomysł, bo moje źrenice, nogi, które nie chciały wręcz się poruszyć oraz płynący jeszcze w żyłach alkohol zdecydowanie się z nią nie zgadzały.

Nagle, ten mój błysk.

— Ta staruszka na wózku, kurwa! — nie mogliśmy jej znaleźć od tygodnia. Bez nakazu nie chcieli nam wydać nagrań z monitoringu, a ja popadłem w niemoc chwycenia się czegokolwiek i nie wiem, czy to upojenie alkoholem, czy po prostu zwykły przypadek, ale nagle pojawiła się w mojej głowie ona. Jedną z ofiar znalazła staruszka na wózku przy sklepie monopolowym, dalej w tłumie gapiów w oddali widziałem również staruszkę na wózku, i ten telefon, który Patryk oddawał, no komu? Staruszce na wózku. Zacząłem szperać w pamięci detale „staruszek”, które spotkałem w toku sprawy. Zacząłem wertować w pamięci chwilowe rysy kobiety. Wydawało mi się, że miała za każdym razem inny kolor włosów. Czemu Patryk by jej nie rozpoznał w tłumie gapiów pod sklepem motoryzacyjnym i nie powiedziałby nam o tym? W sumie, stała w sporej odległości i nie po tej stronie, co on. Ona stała z przodu, mógł jej nie zauważyć spośród wystających i zasłaniających ją głów. Ja też nie miałem szans jej rozpoznać, bo była za daleko, a gdy widziałem ją, jak Patryk wręczał jej telefon, była skierowana tyłem. To ona, to musi być ona, ale jak licha kobieta mogłaby dokonać tych wszystkich zbrodni i przede wszystkim, dlaczego? Nie miałem czasu na dalsze zastanawianie się, wstałem jak poparzony z łóżka. Chociaż ból głowy był nie do zniesienia, a nogi nie do końca jeszcze współpracowały, to nie mogłem czekać. Musiałem dostać się jak najszybciej do siedziby, odnaleźć dane adresowe tej kobiety na wózku i natychmiast ją odwiedzić. Byłem pewien, że będę potrzebował jeszcze tego monitoringu, by potwierdzić jej tożsamość. Pytań nadal było sporo, ale czułem, że jestem tak blisko, że teraz wszystko się już ułoży.

Zacząłem jeszcze nerwowo szukać kluczyków do auta. Kurwa, ale nie będę przecież jechał w takim stanie. Odpiąłem od ładowarki telefon i zadzwoniłem po taksówkę, która miała być za piętnaście minut. W międzyczasie łyknąłem jakieś witaminy, szybko opłukałem twarz, umyłem zęby i wylałem na siebie sporą ilość perfum. Co jak co, ale wolałem nie jebać smrodem, jak stary żul. Po chwili otrzymałem wiadomość z potwierdzeniem, że moja taksówka już na mnie czeka. Nawet nie bardzo pamiętam o czym zamieniłem kilka zdań z kierowcą i co on tam do mnie mówił, zbyt byłem zafrapowany odkryciem, które pojawiło się w mojej głowie. Jak nigdy, ja sknera, podarowałem kierowcy pięćdziesiąt złotych i powiedziałem, żeby zachował sobie resztę. Wybiegając z auta słyszałem jeszcze jakieś okrzyki podziękowania. Kurs pewnie wyniósł z jakieś dwadzieścia, ale nie mogłem czekać na wydanie reszty, podekscytowanie rozrywało moją pierś.

Karola spotkałem jeszcze w korytarzu.

— Chcę mieć za chwilę na biurku akta zeznań świadków z morderstwa Gąbki — powiedziałem, jakbym uważał to za epokowe wydarzenie.

— Dobrze, ale za chwilę. Właściwie szedłem zapalić i zadzwonić do ciebie… — przerwałem mu.

— Kurwa, Grucha nie mam teraz czasu na twoje opowiastki co miałeś zamiar robić, przynieś mi tę jebaną teczkę — powiedziałem poirytowany, zamiast już teraz iść po te cholerne papiery, jemu zbiera się na jakieś pogawędki.

— Tomek, ale mamy kolejną ofiarę, właśnie zadzwonili — opuścił głowę, a ja zamarłem, nie zdążyłem uratować kolejnej osoby.

— Kurwa! — jak zwykle idealne słowo do każdej takiej sytuacji ukazywało wszystkie drzemiące emocje — Dobra, stało się.

Karol popatrzył na mnie jakby ze zdziwieniem, że jakoś nie bardzo przejąłem się tą stratą.

— Nie patrz tak na mnie, słyszałem co do mnie powiedziałeś, ale chyba wiem, kto za tym stoi, a przynajmniej kogo powinniśmy szukać, kto może być kluczem do rozwikłania tej sprawy. Przynieś mi te akta, bardzo cię proszę — powiedziałem nad wyraz uprzejmym tonem.

— Tomek, ale to nie dlatego tak się zachowuję, że jest kolejna ofiara — popatrzył na mnie wzrokiem, który wskazywał na współczucie, którego miałem za chwilę stać się adresatem.

— To powiesz mi, dlaczego? Bo mam wrażenie, że zaraz się rozpłaczesz — zapytałem wprost, ale to nie jemu miały za chwilę popłynąć łzy.

— Ofiara została zidentyfikowana jako Piotr Gawroński, twój ojciec.

Pewnie znacie to uczucie. Paraliż całego ciała, łzy same napływały i nawet o tym nie wiedziałeś. Chciałem coś powiedzieć, ale nie było mnie na to stać, ściskający za gardło niewidzialny ból. Oparłem się o ścianę, szlochając jak mała dziewczynka, po chwili opadłem na podłogę. Jak? Dlaczego? Co on tu właściwie robił? Przecież był w Holandii z tą swoją partnerką. Czemu nie wiedziałem, że przyjechał? To nie miało sensu. Nagle w półmroku mojego jestestwa zobaczyłem w głowie swoją matkę, która ochoczo i z uśmiechem wpatrywała się w idącego w jej stronę ojca. Za rzadko dzwoniłem, zajmowałem się tylko swoimi sprawami. Po jej śmierci relacje z nim zaniedbałem., a więc to takie uczucie żałować, że nie było się lepszym dla bliskiej osoby.

— Gdzie? — zapytałem ocierając łzy z oczu po… w sumie nawet nie wiem, po jakim czasie.

— Tomek, ja pojadę.

— Gdzie? — zapytałem ponownie, już niepogrążony w smutku, a w niebywałej agresji tego pytania, jakby zawarte były w nim wszystkie te „kurwy”, które kiedykolwiek powiedziałem w złości.

— Na Żeromskiego, na terenie jednej z kamienic. Tu mam zanotowany adres — wyjął kartę z tylnej kieszeni spodni, którą nie wiele myśląc wyrwałem z jego ręki.

— Idziesz ze mną, bo nie przyjechałem autem? — zapytałem zobojętniały, ocierając kolejną dawkę łez, które nie wiadomo kiedy napłynęły do oczu.

— Dobrze — ruszyliśmy.

W drodze próbował mnie zapytać jak się trzymam i, że to może nienajlepszy pomysł, abym tam jechał, ale zbyłem go szybkimi odpowiedziami i informacją, że nie chcę rozmawiać. Wciąż nie rozumiałem, co się stało? Dlaczego był w Polsce? Ta kobieta na wózku. Jeżeli potwierdzę, że to ona jest w to zamieszana zapłaci mi za to, co zrobiła. Jedna wątpliwość jednak kołatała mi się w głowie. Jak starsza kobieta, którą wydawać się była, poradziłaby sobie z tymi wszystkimi mężczyznami i z młodą dziewczyną? Jest w to zamieszany jeszcze ktoś inny? Zadawałem sobie co rusz kolejne pytania. Może jest tylko pionkiem w tej układance, a jest jeszcze ktoś, kto jest jej „królem” w chorej grze? Tak czy inaczej, ona jest kluczem. Nieważne kim są ci wszyscy, ale „szach mat” już jest blisko. Zabiję…

— Jesteśmy na miejscu — powiedział Karol, wytrącając mnie z letargu.

Wysiadłem bez słowa i również bez słowa podszedłem do ciała mojego ojca. Ten sam schemat, te same ślady na szyi i kolejna wyryta liczba na klatce piersiowej. Jego twarz wyglądała staro. Nie tak go zapamiętałem, gdy widziałem go po raz ostatni. Nie dzwoniłem, nie pisałem. Byłem zbyt zajęty swoim automatycznym życiem. On za to dzwonił przynajmniej raz w tygodniu, a ja odbierałem przez te lata, może średnio raz w miesiącu. Teraz przypominam sobie wszystkie te rozmowy, w których byłem obojętny, jakby nieobecny. Zawsze przytakiwałem i odpowiadałem na pytania, po czym zadawałem podobne, ale nie słuchałem już odpowiedzi, bo zawsze w myślach było coś innego. To smutne, że człowiek pomimo ważności drugiej osoby słyszy, ale nie słucha. Podczas podobnych, schematycznych rozmów wyłączałem się i myślałem o swoim jestestwie na tym świecie, nie bacząc na opowiadanie, którego powinienem być czynnym słuchaczem. Łatwo żałować, i wmawiać sobie, że następnym razem będę lepszy. Chociaż to „następnym razem” stało się już twoim ostatnim podjętym działaniem. Ciężko wyobrazić sobie, że może tego definitywnie już nie być, gdy stało się to tak powszechne, tak automatyczne. Teraz moje automatyczne i powtarzalne życie skończyło się. W tej sekundzie zatrzymał się czas, „następnym razem będę dla niego lepszy” właśnie okazało się, że już nie nadejdzie.

On się starał, a ja w swojej głowie chyba nigdy mu nie wybaczyłem, że po śmierci matki ułożył sobie życie z inną kobietą. W głębi duszy miałem mu za złe, że chce być szczęśliwy, że chce żyć dalej. Pamiętam taką rozmowę na początku, gdy powiedział mi, że z kimś się spotyka. Te słowa dźwięczały mi teraz w uszach „to, że kogoś poznałem, nie oznacza, że nie kochałem… nie kocham twojej matki. Po prostu muszę dalej jakoś żyć. Ty kiedyś kogoś poznasz i nie będziesz miał dla mnie czasu, a ja nie chcę starzeć się w samotności”. W tym momencie zdawało mi się, że to, co powiedział wtedy, było najmądrzejszymi słowami jakie ktokolwiek wypowiedział będąc w takiej sytuacji. Czasu nie cofnę, a martwym nie zwrócę życia. Pojawiło się rozgoryczenie i żałowanie tego, że do tej pory nie przeżywałem wszystkiego razem z nim — jestem pieprzonym egoistą! Pewnie to jego śmierć na mnie tak zadziałała, śmierć ojca, której się nie spodziewałem, a przecież kiedyś musiała nastać, ale dlaczego akurat tak? Nie rozumiałem. Czas minie i pewnie znowu zacznie się rutyna, może nie zapomnę, ale zaakceptuję to, co się stało. Będę żył dalej, tak jak żyłem, tylko pytanie, czy będę miał dla kogo? Czy będę miał się z kim zestarzeć? Znowu egoizm przetoczył się przez moje myśli w obliczu tragedii, jaka niewątpliwie spotkała nie tylko mnie, ale również partnerkę mojego ojca.

— Tomek? Tomek? — usłyszałem w tle, jakby zza kulis, głos Karola.

— Mów.

— Wiem, że to trudne w takiej chwili, ale trzeba zrobić oględziny tego miejsca i ciała. Pozwól mi proszę, że się tym zajmę.

— Dobrze. Idę po kawę. Tam na rogu była taka kawiarenka. Usiądę tam i pomyślę co dalej — powiedziałem łamiącym się głosem, spoglądając wprost na Karola.

— Dam ci znać, jakbyśmy coś jeszcze znaleźli.

Odszedłem bez żadnego potwierdzenia, czy zaprzeczenia, żeby dał mi spokój, niech robi sobie co chce, bo taka myśl pojawiła mi się właśnie w głowie.

Kawiarnia była otwarta, a na sześć stolików, tylko przy jednym siedziała jakaś młoda para, która cieszyła się ze swojego szczęścia bycia tu i teraz, w tym miejscu i czasie. Zamówiłem zwykłą, najzwyklejszą kawę, zapatrzony w jeden punkt na stoliku, na którym nic nie było. Kelnerka zapytała, czy chciałbym coś przekąsić? W tym momencie to pytanie pozostało bez odpowiedzi i po chwili zrezygnowana odeszła. Co teraz?

Nawet nie wiedziałem co mam robić, jakie formalności mam pozałatwiać. Gdzie w pierwszej kolejności zadzwonić? Gdzie się udać, żeby zorganizować te wszystkie sprawy związane z pogrzebem? Na pewno muszę zadzwonić do tej kobiety, z którą życie zaczął układać sobie mój ojciec.

— Kurwa, nawet nie mam numeru — powiedziałem na głos i wyczułem spojrzenia personelu oraz pary, których śmiech na chwilę ucichł.

Miałem za sobą kilka trupów w życiu zawodowym, jedną śmierć bliskiej osoby w życiu prywatnym, a nie miałem pojęcia co powinienem zrobić krok po kroku. Mam sobie to wygooglować? Zażartowałem w swojej głowie przez łzy, które napłynęły mi do oczu. Byłem zgorzkniałym Tomaszem, który został sam. Mimo, że nie miałem jakiegoś większego kontaktu z moim ojcem to zawsze gdzieś tam był i w razie potrzeby mogłem się do niego zwrócić. Teraz musiałem nauczyć się żyć ze świadomością, że nie mam nikogo. Czułem się winny jego śmierci — „winny wysoki sądzie wszystkiego” — rozbrzmiał mi w głowie głos, jakbym znalazł się na sali sądowej, gdzie byłem głównym podejrzanym. Postawiony w akt oskarżenia obojętności, znieczulicy, braku zainteresowania najbliższym człowiekiem, moją rodziną. Przypomniało mi się, że jest takie śmieszne powiedzonko, czy sentencja, jak zwał tak zwał. „Chciałbym trafić do nieba, ale przecież w piekle jest tylu znajomych”, a co jeżeli w piekle tak naprawdę jest tylko jedno miejsce i jest ono zarezerwowane dla mnie? Każdy z nas jest trochę dobry i trochę zły, ale czuję, że u mnie właśnie nastały zmiany, które nie wróżą nic dobrego. Pewnie to kwestia chwili, czas ukoi rany, a może właśnie czas nie ma tutaj najmniejszego znaczenia. Człowiek zmienia się pod wpływem pewnych wydarzeń w swoim życiu, przyzwyczaja się do nowej osobowości myśląc, że zawsze taki był. Jednak to największe kłamstwo, jakie może powiedzieć człowiek w perspektywie upływającego czasu do samego siebie — ”przecież jestem taki sam”. Nieprawda, nigdy nie będziesz taki sam jak wczoraj, nigdy nie będziesz tym człowiekiem z dzisiaj, a jutro? Jutro kim będę, tato?

X

Przez ostatnie dni zajmowałem się pogrzebem ojca, chociaż wiedziałem, że powinienem też mocno skupić się na poszukiwaniu tego starego babska, które wydało mi się naturalnym kluczem do rozwiązania sprawy tych wszystkich morderstw, a przede wszystkim zabójstwa mojego ojca. Nie potrafiłem jednak zebrać myśli. Moje spostrzeżenia opowiedziałem Karolowi i on trochę powęszył za mnie. Ustalił przede wszystkim, że adres, który podała podczas zeznań okazał się nieprawdziwy. Koledzy na komendzie nie sprawdzili jej zamieszkania z dowodu, ponieważ twierdziła, że zgubiła dokumenty, a wszyscy łyknęli po prostu informację podaną przez niewinną starszą niepełnosprawną panią, jak prostytutka połyka za dodatkową opłatą.

W marazmie każdego dnia, od momentu, gdy usłyszałem o śmierci ojca w tamtym korytarzu, żyłem jakby w innym świecie. Każdy dzień powodował coraz większą udrękę samotności. Jak sobie z nią poradzić? Nie wiedziałem. Miałem chwile, gdy wracałem w swojej głowie do sprawy i myślałem, że jej rozwiązanie jest moim jedynym celem. Rozwiązanie jej pozwoli mi zapomnieć o jego śmierci i wrócić do bytu, który był taki spokojny, taki automatyczny, taki normalny. Śmierć bliskiej osoby, chociażbyś nie miał z nią kontaktu od dłuższego czasu, zmieniała wszystko, w szczególności w momencie, kiedy to nie pozwoliłeś mu we własnej świadomości być szczęśliwym, tu na tej planecie. On to czuł. Zawsze wiedział, że nie wybaczyłem mu tego, że kogoś poznał. Wiedział, że chciałem, aby cierpiał i był do końca swoich dni samotnikiem, który ewentualnie skupia się na swoim synu. Przez to wszystko nie pozwoliłem mu być ojcem, którym chciałbym, żeby był. Gdzieś w głębi duszy dalej byłem dzieckiem, który go potrzebował. Brakowało mi go, nie tu i teraz, ale w moich rozmyślaniach o moim życiu, kiedy jeszcze żył. Z perspektywy czasu wiem, że to ja nie pozwoliłem mu być ojcem.

„Przepraszam Cię!” — krzyczałem w środku, chociaż wiedziałem, że już nie usłyszę wybaczenia.

W końcu moja żałoba musiała się skończyć.

— Hej Tomek. Jak się czujesz? — odwróciłem wzrok od cały czas włączającego się komputera, spoglądając w brązowe oczy Kornelii.

— Cześć. Nieważne jak się czuję, ważne, co przez ten czas ustaliliście, jak mnie nie było? — odpowiedziałem chłodnym, obojętnym tonem.

— Niestety nie udało nam się ustalić, gdzie zaszyła się ta kobieta.

— Przypomnij mi jeszcze raz jak się przedstawiła.

— Matylda Kostrzyńska.

— Matylda, mówisz?

Nic nie wydawało się takie samo, wszystko dookoła straciło sens, a głębiej się zastanawiając to nigdy go nie miało. Brakowało mi „nieświadomości”, tego stanu w jakim do tej pory żyłem. Zanim zwróciłem się po raz kolejny do Kornelii, dostałem SMS–a od Oliwii z zapytaniem jak się czuję. Odłożyłem telefon.

— Korni, musimy to rozgryźć. Musimy znaleźć tę staruchę i zakończyć sprawę zanim skończą się nam te cyfry, znaki… kurwa — powiedziałem patrząc w przestrzeń pomiędzy nią, a biurkiem.

— Zrobimy to. Jestem pewna — dotknęła mojego ramienia, chcąc dodać mi otuchy.

— Dobra, działajmy. Dobrze by było, żeby Kowalczyk również zechciał do nas dołączyć. Jest jaki jest, ale może wpadnie na jakiś pomysł.

— Kowalczyka dzisiaj nie ma, wczoraj przekazał, że bierze wolne na kilka dni. Dokładnie nie określił się, ale podobno jakieś sprawy prywatne musi pozałatwiać.

— Jesteśmy przy końcu rozwiązania największych zbrodni jakie spotkało to miasto, a on bierze sobie wolne. Naprawdę ma wyczucie czasu — westchnąłem kończąc zdanie.

— Też tak pomyślałam, ale z drugiej strony może to coś poważnego. Wiesz, każdy jednak potrzebuje odpoczynku, a mając takiego śledczego jak ty może być spokojny — odwróciłem wzrok w jej kierunku. Popatrzyła na mnie przeszywającym spojrzeniem i delikatnie uśmiechnęła, zdając sobie sprawę z jej komplementu nie wczas.

— Nie wiem, może. Nie traćmy czasu, Karol robimy burzę mózgów. Muszę zająć swoje myśli zanim… — urwałem myśl, zdając sobie sprawę, że powoli odzywa się we mnie chęć współczucia sobie samemu. Nie będę tego robił, ale też nie będę empatyczny, chcę wygasić emocje przynajmniej na jakiś czas, dopóki wszystkiego sobie nie poukładam.

— Dobrze, chodźmy — powiedziała, jakby zrozumiała moją niedokończoną myśl.

W tej krótkiej chwili postanowiłem, że jeszcze odpiszę coś Oliwii, skoro już zapytała. Byłem jej winny odpowiedź, bo przez ten trudny dla mnie czas pisała do mnie cały czas współczująco, interesując się mną, pomimo moich oschłych odpowiedzi. Trochę mnie to w sumie dziwiło, nie znałem wcześniej takiego zachowania. Zawsze, gdy prowadziłem czy to słowną, czy pisemną konwersację i pojawiał się mój obojętny ciąg wyrazów kierowanych w stosunku do jakiejś osoby, to szybko taka rozmowa dobiegała końca. Ona natomiast zagadywała ponownie i ponownie, czasem zmieniała temat na neutralny. Psy, praca, paskudna pogoda. Wiem dobrze, że robiła to z dobroci serca, jednak przerastało mnie to i momentami miałem ochotę jej odpisać, żeby sobie dała spokój, z drugiej strony nie potrafiłem.

Niewiele myśląc skleciłem szybką, treściwą odpowiedź. — „Cześć. Może być. Wróciłem już do pracy i zbieram się właśnie na spotkanie”. Pytać jak ona się czuje albo co u niej słychać jakoś nie kołatało mi się w głowie. Zanim zdążyłem odłożyć telefon, ten zawibrował ponownie — „To miłej pracy życzę, odezwij się później. Pozdrawiam.”

Znowu coś miłego, życzliwego, bez zbędnych słów. Wszystko wydawało się napisane w punkt, tak jakbym tego potrzebował. Postanowiłem nic nie odpisywać, ewentualnie odezwę się wieczorem.

Odłożyłem telefon do szuflady. Powoli zacząłem oddawać się po raz kolejny wspomnieniom o ojcu, ale nim na dobre się rozkręciłem, przy biurku stali ponownie moi towarzysze niedoli.

— Idziemy do salki, czy tutaj będziemy rozmyślać co dalej? — zapytał Grucha.

— Wiadomo, że do salki. Nie będziemy na open space debatowali.

Po chwili zatrzasnęliśmy za sobą drzwi. Rozłożyłem wszystkie akta, które zebraliśmy w toku sprawy i zaczęliśmy debatować. Co dało nam to spotkanie, ta burza mózgów? Nic. Przez większość czasu siedzieliśmy i przewijaliśmy każdy skrawek dowodów, które mieliśmy, ale kobieta jakby się rozmyła. Rozpłynęła się w powietrzu. Najlepszym pomysłem, na jaki wpadliśmy, było przeszukanie baz innych spraw, w których byłaby chociaż najmniejsza poszlaka o poszkodowanej kobiecie na wózku, która miałaby motyw, ale dalej nic. Nie chciałem się poddać pomimo, że pozostały w mojej głowie jedynie skrawki nadziei, że cokolwiek nowego się zadzieje. Przerwiemy te morderstwa, które nawiedziły, powtórzę to po raz kolejny, „smutne jak pizda miasto”. Wyszedłem w momencie, gdy zaczęło się ściemniać. W biurze nie było już nikogo, nawet nie pamiętam, czy się ze mną pożegnali moi kompani, i o której w ogóle każdy z nich wyszedł. Wyjąłem jeszcze gumy z szafki i klucze. Tego dnia również nie przyjechałem autem. Okazało się, że zostawiłem włączone światła tamtego dnia i jakoś nie miałem kiedy, a właściwie ochoty zająć się podładowaniem akumulatora. Przed budynkiem zapaliłem jeszcze papierosa, dopiero po jego zgaszeniu zadzwoniłem po taksówkę, a po kilkunastu kolejnych minutach znowu nie wiedząc kiedy i co się działo w zewnętrznym świecie stałem z kluczami przed swoją klatką.

— Dzień dobry — usłyszałem głos za sobą. Jakże by inaczej…

— Dzień dobry.

— Panie Tomaszu, nie miałem okazji, ale proszę przyjąć wyrazy współczucia z powodu straty ojca — skąd on to kurwa wiedział?

— Pan skąd o tym wie? — w sumie nie zaszkodziło zapytać.

— Od żony, sam jej pan powiedział ostatnio jak się mijaliście na klatce, nie pamięta pan? — w ogóle nie pamiętałem, żebym spotkał jego żonę stojącą ze mną w twarzą w twarz, a co dopiero, żebym z nią rozmawiał. Jednak wszystkie osoby, które mijałem przez ostatni czas, były epizodycznymi postaciami jak w jakimś pourywanym filmie klasy B, na którym nikt się nie skupia, tylko leci w tle. Jednak prochy uspokajające plus alkohol, które w siebie wlewałem widocznie zrobiły swoje.

— Tak, pamiętam — skłamałem, żeby wybrnąć z tej sytuacji i jak najszybciej zakończyć konwersację z sąsiadem.

— To zrozumiałe w takiej sytuacji, można nie pamiętać pewnych rzeczy, ale powiem panu, że ja z żoną, gdyby pan kiedyś czegoś potrzebował, to zawsze takiemu dobremu człowiekowi pomożemy.

— Dobrze, dziękuję.

— Panie Tomaszu, ale ja bardzo poważnie mówię. Gdyby pan kiedykolwiek potrzebował jakieś zakupy zrobić, a nie miałby pan na to siły, czy chciałby pan pogadać, żeby nie siedzieć samemu to zawsze może pan do nas zapukać. Wiem, że w takich chwilach czasem dobrze po prostu tak, wie pan… po męsku napić się wódki. Tego też panu nie odmówię, chociażby dzisiaj.

Szczerze, wiem jak to zabrzmi. Ciągle psioczę na to, że go spotykam. Często zbywam jak najszybciej, żeby tylko mieć z głowy jego towarzystwo, a to był facet zawsze uprzejmy i tego dnia o dziwo miałem ochotę napić się z nim tej jebanej wódki. Poza tym nie miałem już nic alkoholu u siebie w barku, a nie chciało mi się jeździć po sklepach.

— Wie pan co, wódki to i chętnie bym się napił dzisiaj, ale nawet nie mam nic w barku, jakbym chciał pana poczęstować — zagaiłem, czy oby na pewno dobrze odczytałem jego intencje, że to on zaprasza.

— Ależ panie Tomku, u mnie stoi niejedna flaszeczka, a jedna to taka zimna prosto z lodóweczki. Nie było okazji jakoś jej wypić, bo syn odwołał przyjazd ze względu na chorobę i do tej pory nie przyjechał. On do Gdańska się przeprowadził to nie tak łatwo, żeby do starego ojca na wódkę przyjechać. Wie pan, stary chłop, a mieszka dalej z matką i tańczy, jak ona mu powie — uśmiechnął się delikatnie. Widząc jednak mój brak entuzjazmu na jego wstęp do opowieści o synu, o tym, że ma go z jakąś inną kobietą, szybko spowodował, że zmienił wyraz twarzy, zaprzestając jednocześnie opowieści — Także, jeżeli tylko pan chce, to ja mogę zaprosić do siebie, żona coś przygotuje, posiedzimy i porozmawiamy chwilę.

Nie wiem co mi się stało, ale naprawdę tego wieczoru nie chciałem być sam. Potrzebowałem właśnie kogoś takiego. Znajomego obcego, który nie użalał się nade mną i nie rozmawiał wciąż o tym samym.

— Dobrze. To ja tylko wezmę prysznic i za kilkanaście minut chętnie wpadnę do państwa. Tylko mam prośbę, nie rozmawiajmy o moim ojcu — powiedziałem znowu jakby nie będąc sobą.

— Oczywiście, rozumiem. W takim razie idę na górę i powiem żonie, że pan przyjdzie, to przygotuje nam jakiś poczęstunek, a nie chwaląc się zanadto, moja żona nawet jak kanapek narobi to pyszne jak cholera — powiedział akurat na ostatnim stopniu, przed swoimi drzwiami do mieszkania. Skinąłem głową na znak potwierdzenia.

Przekraczając próg mojego mieszkania w jednej chwili już żałowałem, że zgodziłem się na tę wizytę patrząc na ten syf, jaki miałem. Naszła mnie w tamtym właśnie momencie ochota na zrobienie porządku ale już nie było wyjścia. Zawsze uważałem, że słowa wypowiadane są droższe od pieniędzy, więc trzeba było iść. Wziąłem szybki prysznic i po kwadransie byłem już gotowy do odwiedzin u sąsiada. Drzwi otworzyła mi jego żona, uśmiechnięta i z pełnym optymizmem zapraszająca do środka.

— Proszę, proszę wchodzić i się nie krępować. Tutaj naszykowałam ciapki jakby pan chciał — miałem wrażenie, że jej twarz była zmęczona, a uśmiech dość mocno wymuszony. Jednocześnie przypominała w tym zapytaniu moją mamę, która zawsze męczyła mnie o zakładanie ciapów jak wracałem ze szkoły.

— Dziękuję, nie trzeba było się fatygować.

— Co to za fatyga panie Tomaszu. Ciapki dla gości zawsze u mnie muszą być — uśmiechnąłem się do niej. Pierwszy raz od tygodnia na mojej twarzy pojawił się uśmiech skierowany do drugiej osoby, chyba ze względu na to podobieństwo wysławiania się.

— Dobrze, to założę.

Ich mieszkanie wyglądało dość przeciętnie. W sumie czego spodziewać się po małżeństwie około sześćdziesiątki, które wszystkie nowinki i modę mieszkaniową mają gdzieś, bo i tak bliżej im jest na tamten świat, niż mieliby jeszcze coś zmieniać. Wiadomo, starych drzew nie ma co przesadzać i nie ma co wymagać, żeby szli za obecnymi trendami. Pani Gruszczyńska zaprosiła mnie do pokoju, gdzie stał średniej wielkości stół wraz z czterema krzesłami. Na meblościance stał stary telewizor, jakieś kwiatki i pełno szkła w regale, tak jak to kiedyś się kolekcjonowało, np. taki radziecki zestaw, karafka plus kieliszki w kształcie ryb, które były chyba kiedyś u każdego w domu.

— Przytulne mają państwo mieszkanie, muszę przyznać. Widać kobiecą dłoń — tutaj nie skłamałem. To, że było staroświeckie nie oznaczało, że było zaniedbane. Wszystko wydawało się uporządkowane.

— Dziękuje. Wiadomo jak to my starsi, nowości już nie mamy, ale utrzymujemy porządek. Pan siada, mąż jeszcze w łazience, a ja już przynoszę coś do jedzenia i picia — powiedziała, idąc już w połowie skierowana ku kuchni. W telewizji leciał jakiś polski serial, którego nawet nie kojarzyłem, ale w sumie zazwyczaj omijałem wszelkiego rodzaju polskie produkcje.

— Witam w naszych skromnych progach — nie zdążyłem się dobrze rozsiąść, a już stał w drzwiach pan Gruszczyński. Wstałem i podałem mu rękę.

— Można jeszcze raz, lepiej się witać — zaśmiał się delikatnie, bo przecież widzieliśmy się kilka minut temu na klatce.

— Ja w sumie to przepraszam, że państwa niepokoję. To pewnie kłopot, a ja tak się wprosiłem.

— Skądże panie Tomaszu, gdybym nie chciał to bym proszę mi uwierzyć nie zapraszał — odpowiedział, jak zawsze z serdecznością w głosie.

— Dziękuję, jeszcze raz.

Po chwili na stole znalazło się kilkanaście kanapek, jakieś ogórki, grzybki i oczywiście wódka z napojem do przepicia. Rozmawialiśmy o pogodzie, trochę o sąsiadach, sporcie. Prawie przewinął się temat polityki, ale jak sąsiad usłyszał, że ja to średnio w tych tematach, od razu odpuścił. Pewnie był lekko zdziwiony, że ja taką robotę mam i nie interesuję się tym, co dzieje się na najwyższym szczeblu decyzyjnym. Po kilku kieliszkach byłem bardziej śmiały w wydawaniu dźwięków w postaci słów i naprawdę miło spędzałem czas. Byliśmy dopiero przy pierwszej butelce, gdy zostałem zapytany o sprawę morderstw. Oczywiście tutaj musiałem być oszczędny w słowach i jedyne co powiedziałem to, że sprawa jest dość trudna do rozwikłania, ale że nie ma co się martwić, bo to na pewno są porachunki.

— Wie pan, nigdy ze służbami nie miałem do czynienia, ale jakby była potrzeba to ja chętnie przywdzieję jakiś mundur, takim szpiegiem mógłbym być, pomogę. Bo wie pan, za mundurem panny sznurem — roześmiał się ze swojego żartu, ale nie minęła chwila jak karcący wzrok żony spowodował szybkie zaprzestanie dalszych męskich żartów.

— Jakoś dam radę — odpowiedziałem widząc tę scenę. Po kilku kolejnych kieliszkach pan Gruszczyński w jednej chwili usnął, jakby go piorun trzasnął. Gospodyni wzięła go za ramię i zaprowadziła do pokoju. Chciałem podziękować za wieczór i wyjść, ale nalegała, żebym został, a ona wypije ze mną jeszcze lampkę wina. Byłem już nieźle wstawiony, ale i niedopity, więc postanowiłem jeszcze chwilę posiedzieć. Łaknienie alkoholowe było większe niż głupie samopoczucie siedząc z nią sam na sam. Wypiłem kilka łyków i w końcu musiałem ją zapytać, bo nie wiedziałem o tej kobiecie jednej, podstawowej rzeczy.

— Proszę mi wybaczyć, ale wie pani co, nawet nie wiem jak ma pani na imię?

— Panie Tomaszu, nic nie szkodzi, to ja się powinnam w piersi bić, bo w sumie jakoś nigdy nie było okazji się przedstawić. Matylda jestem.

Serce zaczęło mi bić szybciej. Dzisiaj usłyszałem to imię po raz drugi. To na pewno nie była ona i na pewno by mnie nie wpuściła tak łatwo do domu. Musiałaby przybrać niezły makijaż albo jakąś maskę, żebym nie zauważył podobieństwa z tamtą kobietą, a może? Przecież nie stałem z nią nigdy twarzą w twarz.

— Coś się stało? — zapytała.

— Tak, alkohol wziął górę — postanowiłem odpowiedzieć zgodnie z prawdą — Wie pani, w toku prowadzonej sprawy dzisiaj usłyszałem takie samo imię, które miała osoba, świadek właściwie, taki no, ważny. Przyzna pani, że to jednak, no takie, rzadkie imię, prawda? — język mi się plątał.

— Ojej, jeszcze pan pomyśli… — przerywając jakby myśl, wypiła łyk wina.

— No tak, pewnie, to znaczy nic z tych rzeczy — odetchnąłem z myślą, że jak mogę być taki głupi i myśleć, że to ma coś wspólnego z prowadzoną sprawą, przecież inaczej się nazywa i wygląda, ale podjąłem próbę zażartowania, aby iść w to — Ma pani trochę inaczej na nazwisko niż ta, której poszukujemy. Chyba, że zmieniła je pani z Kostrzyńska — uśmiechnąłem się, w jednej sekundzie zdając sobie też sprawę, że ujawniłem nazwisko, które pojawiło się w śledztwie. Pani Matylda również się uśmiechnęła, nic w pierwszej chwili nie odpowiadając. Oplotłem wzrokiem mieszkanie, gdy nagle w rogu za szafą, w takiej jakby wnęce zauważyłem złożony wózek inwalidzki. Otworzyłem delikatnie gębę, a oczy tak szeroko, jak chyba nigdy jeszcze się nie zdarzyło i popatrzyłem na Matyldę.

— Tomek, chyba nie ma co dalej tego ciągnąć. Dokładnie tak brzmiało moje nazwisko panieńskie. Zaskoczony?

W jednej chwili całe moje ciało od stóp po głowę sparaliżowało. Miałem setki pytań, ale najważniejsze z nich wypowiedziałem.

— Dlaczego?

Spojrzała na mnie już inaczej. W jej wzroku był chłód i widziałem tę ulgę, że może się przyznać.

— Słuchaj, jesteś mądrym chłopcem, zastanów się, alkohol pomaga łączyć kropki.

Wstałem i chciałem ruszyć w jej kierunku, jednak nagle nie wiadomo skąd wyciągnęła broń.

— Możesz być pewien, że broń jest naładowana i umiem się nią posługiwać.

Alkohol spowodował, że czułem się spowolniony i brakowało mi tchu, a nogi miałem jak z waty. Zamiast opanowania, z którego słynąłem, poczułem strach.

— Dam ci chwilę, żebyś usiadł i ochłonął — zdecydowanie przeszła na „ty”.

Nie miałem siły walczyć z jej poleceniem i nie chciałem. Strach po chwili zamienił się w ciekawość i dopóki nie usłyszę odpowiedzi, nie miałem zamiaru walczyć.

— Więc? — zapytałem.

— Co, więc?

— Kim jesteś i dlaczego to wszystko? Co ja mam z tym wspólnego?

— Tomasz, naprawdę myślałam, że pozbierasz te puzzle i ułożysz je w końcu do jednej kupy. Zastanów się, dlaczego starsza kobieta może robić takie rzeczy.

— Przychodzi mi tylko jeden motyw tego typu zbrodni — odpowiedziałem z lekkim drżeniem w głosie.

— No jaki?

— Zemsta.

— Brawo Tomaszu. Dlaczego się mściłam?

— Właśnie do tego nie doszedłem, ale mam nadzieję, że mnie zaraz uświadomisz — powoli mój układ nerwowy wracał do siebie i opanowywałem swój głos.

— Znalazłeś kartkę i niestety popsułeś mi trochę plan, bo za wcześnie się dowiedziałeś, że za tym wszystkim może stać starsza pani, ale nieistotne, najważniejsze osoby dorwałam.

— To może mi odpowiesz wreszcie na moje pytanie. Dlaczego? Dlaczego mój ojciec do kurwy nędzy? — wykrzyczałem, próbując się podnieść, ale wycelowana w moim kierunku broń szybko zmieniła moje plany.

— Jeżeli krzyczysz, bo myślisz, że mój mąż się obudzi to jesteś w błędzie. Herbatkę, którą popijał zrobiłam z małą wkładką usypiającą. Poza tym, bez wahania bym go zabiła. Wszystko, co do tej pory w swoim życiu robiłam sprowadzało się do tej właśnie chwili, kiedy to wszyscy oni zapłacą mi za to, co mi kurwa zrobili — przybliżała swoją twarz, nie ruszając się z miejsca, ale z bronią w dalszym ciągu wycelowaną w moim kierunku.

— Co mój ojciec ci takiego zrobił, mów szmato albo mnie zabij, bo mam dość twoich gierek — powiedziałem dalej używając krzykliwego tonu wypowiedzi.

— Tak się składa, że akurat twój ojciec był najmniej winny, ale brak czynu, gdy ktoś jest w potrzebie również musiał spotkać się z karą.

Nagle błysk. Moje oczy się poszerzyły, a wszystko nagle się ułożyło w całość.

— Zgwałcili cię — powiedziałem spokojnym tonem. Tym razem, to jej oczy rozbłysły i jakby źrenice się poszerzyły z ciekawości.

— Brawo! — wykrzyknęła — powiem ci szczerze, że myślałam, że będę musiała ci jednak opowiedzieć sama całą historię, a tu proszę. Jak na to wpadłeś, Sherlocku? Czekaj, nie mów, sama ci odpowiem, a ty mi przytakniesz, czy wydedukowałeś to z moich wskazówek? Znalazłeś akta sprawy i połączyłeś je w kropki z tymi wszystkimi oprawcami, tak?

Zaprzeczyłem skinieniem głowy.

— Nie rozumiem i dziwię się zarazem, bo w sumie, jeżeli nie dowiedziałeś się co to za numerki i cyferki z karteczki, to jak? Na pewno pierwszą wskazówkę miałeś w postaci tej młodej dziewczyny, bo jej śmierć nią była. Wykorzystywanie seksualne to ci panowie lubili i to właśnie miało cię naprowadzić, czemu oni później musieli ginąć. Fakt, robiła to z własnej woli, ale…

— Była niewinna, nic ci nie zrobiła — wtrąciłem się w jej słowotok.

— Cóż, musiała ponieść karę również za to, że dawała im dupy, aby zrobić im przyjemność. Jej winą było właśnie to. Zresztą, gdyby nie ona, musiałaby być jakaś inna, bo uwierz obserwowałam ich i mieli dużo takich kurew. Jednak ta była idealna, bo wzięła się znikąd i ustalenie jej tożsamości zajęło tyle, ile ci zajęło. Nawet nie wiesz, jak długo obmyślałam ten plan i ile czasu wcześniej już mogłam to zacząć, ale zawsze czegoś mi brakowało… jej. Postanowiłam być cierpliwa również z innego powodu. Chciałam, żeby oni stracili życie w momencie, kiedy zdobyli wszystko, byli szczęśliwi, tak jak ja byłam.

— To cię nie usprawiedliwia, nie… — teraz ona mi przerwała wstając z kanapy na której siedziała.

— Zamknij się, ja mówię. Mój mąż opowiedział ci historię zgwałconej dziewczyny i mężczyzn, których nie skazano. Wszyscy byli winni razem z twoim ojcem. Kochałam go, byliśmy razem. Tak, z twoim ojcem. Pewnego dnia zaprowadził mnie do swoich starszych kolegów, żebyśmy postali z nimi, napili się. On mnie nie zgwałcił, ale patrzył jak oni to robią i mi nie pomógł. Mężowi ciągle podsuwałam do głowy myśli, żeby opowiedział ci tę historię, aż w końcu to zrobił. Wiem, bo się pochwalił. Tak na marginesie to dobry chłop, dlatego go nie zabiłam, tylko uśpiłam. Nie potrafiłam już kochać nikogo, ale on był normalny. Nie mieliśmy dzieci, ale to pewnie też ci przy okazji powiedział, że mężczyzna, który nie raz nas odwiedza i nazywa go synem tak naprawdę nie jest moim dzieckiem, a jego z jakąś wcześniejszą kobietą.

— Właściwie, to dzisiaj dopiero wspomniał.

— Lepiej późno niż wcale. Myślisz, że usnąłeś na warcie od tak?

— Nie rozumiem.

— To ja cię naprowadziłam na Patryka. To ja cię uśpiłam. Kawa, którą popijałeś była ode mnie.

— Kurwa — zakląłem pod nosem.

— Tak, Tomeczku. To wszystko ja. Miałeś mnie również jako świadka, przy jednym z morderstw. Dawałam sygnały i w końcu ułożyłeś je w całość, przyznaj, że stąd ten błysk, to dzięki mnie wiesz dlaczego to wszystko.

— Nie do końca.

— Co masz na myśli?

— Szczerze, to nie poskładałem żadnych elementów.

— To co cię naprowadziło?

— Powiedziałaś, że mój ojciec nic nie zrobił, a to też powinno być karane. Tak się składa, że mój ojciec jak dostałem się do śledczych postanowił, że to ze mną uczci. Urżnął się wtedy jak świnia i wszystko mi opowiedział. Opowiedział mi jak zabrał swoją pierwszą miłość…

— Kogo, kurwa? On był zboczeńcem, kochał fetysz patrzenia i tyle — przerwała mi kolejny raz, już wiedząc, że mówiąc o pierwszej miłości, mówię o niej.

— Kochał cię.

— Kłamiesz… — podniosła broń do góry.

— Daj mi dokończyć moją wersję tej historii — wstrzymała dłoń, po czym uznałem, że mogę kontynuować.

— Upił się i opowiedział mi, jak to poszedł pochwalić się swoją śliczną dziewczyną do kolegów, ale po drodze spotkaliście ich. Oni byli starsi, jakaś inna ekipa z osiedla, ale znał ich. Oni wtedy tą dzielnicą, jak to on nazwał, rządzili i robili co chcieli. Byli agresorami. Wtedy, jak mówisz, gdy patrzył na to powiedział mi, że trzymali mu nóż na zmianę, przy plecach i kazali patrzeć. Powiedzieli, biorąc go na bok, że przeżyjecie oboje, jeżeli tylko zamknie mordę i nie będzie próbował żadnych sztuczek, a jeżeli nie to oboje zginiecie. Bał się i przyznał się do tego. Wiem, że potem nie pomógł ci w sądzie, żałował tego, bo był tchórzem, ale oni grozili mu dalej, że oboje zginiecie jeżeli coś powie. Spotkała cię straszna krzywda i każdy z nich zasłużył na to, co im zrobiłaś, ale nie mój ojciec, on był niewinny. Chciał przeżyć i chciał, żebyś ty przeżyła, ale uwierz mi żałował, że wtedy nic nie zrobił. Po tym wszystkim podobno się wyprowadziłaś, a on nigdy już nie miał okazji cię przeprosić. Ty go jednak zwabiłaś do Polski i zabiłaś. Szantażowałaś go? Czy jak ci się to udało?

— Wystarczyło, że poprosiłam o spotkanie i tyle. A ty kłamiesz, był zły jak cała reszta, jak każdy facet jest jebaną, pierdoloną świnią.

Zaczynała się uspokajać, a ja potrzebowałem wyprowadzić ją z równowagi.

— Dlaczego nie jesteś na wózku? Kto ci jeszcze pomaga?

— Nikt — miałem wrażenie, że się zawahała — Wózek kupiłam za parę groszy. W końcu kto by podejrzewał staruszkę na wózku, prawda?

— Prawda. Oprócz mnie, jak się okazuje.

— Tak, ty idealnie się wpisałeś w ten plan. Zostałeś detektywem, czy jak tam się zwiecie u siebie?

— Śledczym. To dla kogo były ostatnie znaki na kartce?

— Dla sędziego i prawników, którzy wtedy wzięli w łapę. Plus dla ciebie.

— Dla mnie? Co ja ci takiego zrobiłem?

— Twój ojciec był miłością mojego życia, a ty jesteś owocem jego miłości do innej kobiety. Po prostu musisz umrzeć, żeby wszystko się ułożyło i żebyś ty nie zrobił nikomu krzywdy bo masz w DNA przyglądanie się. Tak naprawdę skąd mam wiedzieć, że już wcześniej nie odkryłeś tego, o czym właśnie rozmawiamy, a jedynie chciałeś przyglądać się, jak kolejne ofiary pojawiają się w twojej historii życia. Przyznaj, cieszyłeś się, że coś się dzieje, coś ciekawego. Morderstwa… — poczułem się winny, bo właśnie tak było, gdy wtedy wszedłem do gabinetu Kowalczyka i powiedział mi o pierwszej ofierze.

— Ja nie jestem taki — odpowiedziałem pomimo, że powątpiewałem w prawdziwość tych słów.

— Nieważne co powiesz, nieważne już też, co ja uważam. Nie chce mi się już prowadzić dalej tej dyskusji, czas najwyższy zakończyć tę zabawę, przynajmniej z tobą.

Wyjęła kajdanki i kazała mi je założyć. W międzyczasie wyjęła garota.

— Bądź grzeczny, to pozwolę ci szybko umrzeć.

Musiałem coś wymyślić i to już.

— Wiesz co, ojciec mi mówił jedną prześmiewczą rzecz w tej całej historii.

— No jaką?

— Podobno dziwił się, że tak bardzo krzyczałaś i stękałaś, bo sama z siebie fantastycznie robiłaś laskę i wypinałaś dupę, a przy tym nie wydawałaś żadnych jęków — skłamałem.

Matylda wpadła w złość. Szybkim krokiem podeszła do mnie, jednocześnie unosząc broń, aby wymierzyć swoją sprawiedliwość, a garota rzuciła w kąt. Gdy widziałem jej rozjuszoną twarz i pistolet na wysokości mojej klatki piersiowej wiedziałem, że zaraz naciśnie spust, więc przechyliłem tułów w prawo.

— Kurwa!!! — trafiła mnie. Nim jednak nacisnęła spust po raz drugi zdążyłem wytrącić broń z jej ręki i zaraz po tym wymierzyć potężny cios w podbródek. Upadła nieprzytomna na ziemię. Zwijając się z bólu założyłem jej kajdanki, które były przeznaczone dla mnie i przykułem do kaloryfera. Odszukałem w kieszeni telefon i zadzwoniłem do Karola. Po krótkiej rozmowie co się właśnie wydarzyło oraz gdzie ma przyjechać poczułem, jak moje powieki stają się coraz cięższe, zaczynałem czuć ulgę, że to już koniec, a sam powoli czułem, jak tracę świadomość.

XI

Do przyjazdu Karola i Kornelii, ekipa ratownicza zdołała mnie ocucić. Ja siedziałem na fotelu naprzeciwko przykutej do kaloryfera kobiety, która nie zdołała jeszcze odzyskać przytomności. Mam pierdolnięcie, pomyślałem.

Przez te kilkanaście minut zanim się zjawili, przewinęło mi się jak zwykle milion scenariuszy, różnego rodzaju pytań, wątpliwości, wszystkiego naraz. Nie rozwiązałem zagadki, ona sama dała się złapać. Sama dawała mi wskazówki, których nie dostrzegałem, a przez to, że ich nie widziałem, musiał zginąć mój ojciec. Pomimo tego, żałowałem jej. Pewnie gdyby to spotkało kobietę w mojej rodzinie to sam bym pozabijał tych skurwysynów, aczkolwiek wątpię, żebym tyle czekał. Ona natomiast spokojnie wyczekiwała odpowiedniego momentu, żeby zrobić swoje. Dalej jednak nie miałem pojęcia jak starsza pani poradziła sobie z młodą kobietą i tymi wszystkimi mężczyznami. Zakładam, że każde z nich było pijane albo czymś odurzone, może wzięte z zaskoczenia. Nie wiem, zresztą to nieistotne. To koniec.

— Kurwa, Tomasz nic ci nie jest? — zapytał Karol podchodząc do mnie dziarskim, jak nigdy dotąd krokiem.

— Nie, nic. Wszystko w porządku. Poza tym, że sprawczyni znalazła mnie, a nie ja ją. To była kurwa gra, jak w jakimś filmie, rozumiesz? To wszystko jest przerażające — zdobyłem się na kilka słów opisania tego, co w tym momencie naprawdę czułem.

— Tomek, zaraz się tobą zajmą ratownicy. Musisz z nimi iść — powiedziała kucając obok mnie Kornelia. Nie zdążyłem jeszcze jej nic odpowiedzieć, a ona już dodała — Cieszę się bardzo, że jesteś cały. Pomimo tego małego zadrapania — uśmiechnęła się i widać było szczerość, zaszkliły się jej nawet oczy. Jeszcze chwilę temu, siedząc sam i wpatrując się w nieprzytomną Matyldę zapomniałem o ranie, która nagle zaczęła nieprzyjemnie szczypać.

— Też się cieszę, ale żałuję, że nie wpadłem na to, co się dzieje wcześniej. Mój ojciec może wtedy jeszcze by żył — powiedziałem pogrążony w smutku, tym co wydarzyło się jeszcze parę dni temu i z grymasem bólu na twarzy.

— Rozumiem cię i przykro mi, ale nikt z nas tego nie przewidział.

— Dosyć pogaduszek, weźmy się do roboty. Jej mąż leży nieprzytomny w pokoju obok, nafaszerowała go czymś. Podobno nie miał z tym nic wspólnego, ale trzeba będzie go przesłuchać, tylko delikatnie. Zakładam, że może być w szoku po tym co mu powiecie, jeżeli nic nie wiedział, a jestem prawie pewny, że tak jest.

— Jasne Tomasz, ale ty powinieneś pojechać karetką do szpitala — powiedział zdecydowanym jak na Karola głosem.

— Karol… — chciałem powiedzieć, żeby dał mi spokój, ale akurat w tym momencie ból w miejscu rany po kuli, przybrał na intensywności. Alkohol puszczał, dlatego zaczęło tak boleć — Dobra, w sumie to już po wszystkim, dacie sobie radę. Zamknijcie ją, i proszę, żebyście poczekali z przesłuchaniem jej, aż wrócę ze szpitala.

Oboje przytaknęli mojej propozycji. Zanim wyszedłem, widziałem jeszcze jak ekipa techników zaczyna rozkładać sprzęt, żeby wszystko ogarnąć tak jak trzeba.

Położyli mnie w karetce na noszach, jak jakiegoś umierającego, a ja byłem ledwo ranny.

— Telefon!? — krzyknąłem do jednego z ratowników — Zostawiłem go na stole.

— Mam przynieść? — zapytał uprzejmie.

— Tak, poproszę.

Po chwili trzymałem go już w ręku. Potrzebowałem go, żeby napisać do Oliwii, w końcu miałem się odezwać wieczorem, a co jak co, ale obietnic zawsze dotrzymywałem. Wyciągnąłem telefon i przez dobre pięć minut zastanawiałem się co mam jej napisać, ale skoro już zdecydowałem się być bardziej ludzki, to może w skrócie opowiem jej prawdę, co dzisiaj się zadziało. Po chwili jednak moje streszczenie brzmiało:

„Cześć. Udało się znaleźć sprawcę i muszę pozałatwiać wszystkie formalności. Odezwę się, jak tylko wszystko ogarnę.”

Odpisała: „Dobrze.”

Bez większych emocji, bez niczego więcej. Byłem lekko zawiedziony, ale może po prostu nie wiedziała co jeszcze napisać. Ja bym nie wiedział.

W szpitalu ponaglałem kogo się dało, żebym szybko został opatrzony i wypuszczony. W końcu miałem jeszcze wiele pytań i tyle samo odpowiedzi do uzyskania. Nie wszystko było dla mnie logiczne, nie wszystko jasne, a może takie miało być. Leżąc półprzytomny nagle rozmarzyłem się. Nie o kobiecie, nie o odpoczynku, a o tej jednej rzeczy, która budzi mnie do życia…

Codzienna kawa. Biorę łyk, wypijam kolejny, łaknienie rośnie. Czuję się coraz lepiej choć wiem, że jestem uzależniony, a po pierwszej euforii podnosi mi ciśnienie. To coś złego, że tak na mnie działa?

Czuję potrzebę jej wypicia, żeby egzystować, aczkolwiek zdaje się, że nie powinienem. Wiem, że mi szkodzi, chociaż gdy jej nie ma, gdy się nią nie napoję, ciężko mi się nawet podnieść. Zdaję sobie sprawę z tego, że tak dłużej nie mogę, że muszę to skończyć. Ciągłe jej pragnienie po przebudzeniu i brak snu w nocy.

Jestem silniejszy niż nawyk, niż moje przyzwyczajenie. Wiem, że sobie bez niej poradzę, bez jej zapachu, bez jej smaku. To ode mnie zależy, tylko i wyłącznie. Pozbędę się jej z mojego organizmu, tej która wieczorem otwiera oczy. Nie popełnię błędu poranka, kiedy to jest jedynym czego pragnę. Będę wytrwały, nieugięty, mocny. Tak trzeba, to słuszne. Nigdy więcej nie będzie panować nade mną. Pokażę charakter i dam radę bez niej żyć. Już jej nie potrzebuję — skłamałem.

Po chwili oprzytomniałem, a wszystko, co pojawiło się w mojej głowie stało się jakby odniesieniem nie do zwykłego napoju, ale do bliskości, której tak bardzo pragnąłem. W szczególności do tej jednej, chyba już wiedziałem, której kobiety. Nagle moje emocje miłosne przybrały na sile, zwłaszcza po wydarzeniach, które miały ostatnio miejsce. Tak, jakby w tej chwili nastał mój „błysk” i wiedziałem…

— Pana stan jest stabilny. Kula przeszła na wylot. Nic nie zostało uszkodzone. Miał pan wiele szczęścia — lekarz wyrwał mnie z letargu.

— Czyli mogę już iść, tak?! — praktycznie wykrzyczałem, już łapiąc za kroplówki podłączone do moich żył, chcąc pokazać, że sam mogę ją wyrwać.

— Hola Jola, panie Tomaszu — popatrzyłem na niego jak na idiotę, co to miało znaczyć „Hola, Jola”… — przynajmniej przez jeden dzień musi pan odpocząć na obserwacji, a jak będzie trzeba, to nawet i dwa.

— Nie mam czasu na takie pierdoły — odpowiedziałem dość arogancko.

— Oczywiście pana nie zatrzymam, jeżeli sobie pan tego nie życzy. Jednak uważam, że to byłaby najwłaściwsza decyzja, biorąc pod uwagę, że został pan postrzelony — teraz on popatrzył na mnie jak na idiotę, który przyszedł z rakiem płuc i chciałby zapalić papierosa.

Po chwili rozmowy zmiękłem i postanowiłem poddać się jeszcze dodatkowym badaniom, odpocząć do rana. Przedtem jednak zadzwoniłem do Kornelii i Karola, którzy poinformowali mnie, że Matylda będzie przewieziona do aresztu i tam będziemy mogli z nią porozmawiać dopiero w poniedziałek. Nawet nie zauważyłem, że dzisiaj była sobota, no łamana na niedzielę, bo nawet nie wiedziałem, która dokładnie jest godzina.

Nie wiedziałem, czy udało mi się usnąć, czy to była chwilowa fatamorgana? To dziwne, kiedy nie sen, a rzeczywistość wydaje ci się nierealna. Wydaje mi się, że się obudziłem, może nie zasnąłem, a to wszystko było jedynie rozmyślaniem na jawie. Łączenie tych wszystkich elementów, które wysypały się z pudełka po tym jak Matylda przyznała się do popełnienia wszystkich zbrodni. Do zabójstwa mojego ojca i próby zabicia mojej osoby.

— Która godzina? — zapytałem lekarza, który akurat robił obchód.

— Na szczęście, nie pana ostatnia — roześmiał się, jakby chciał mi poprawić humor, a zarazem pokazać jego wyższość nad moim zawodem. Nie omieszkałem być wkurwionym sobą.

— Z pielęgniarkami możesz sobie pożartować w ten sposób. Pytam się ciebie, to odpowiadaj albo spierdalaj, bo nie jestem skłonny do żartów — pobladł i spojrzał na zegarek.

— Równa dwunasta — spojrzałem jeszcze za okno, nie byłem pewny, czy mówi o północy, czy o dwunastej w południe.

— Dziękuję. Chcę się wypisać jak najszybciej.

— Twoja decyzja — odpowiedział obrażony, już bez zbędnych zwrotów grzecznościowych.

W sumie, nie ma się co dziwić, w końcu pierwszy rozpocząłem ten prostolinijny ton.

Po kolejnych dwóch godzinach byłem już na nogach. W międzyczasie Kornelia i Karol przyjechali do mnie, żeby zobaczyć jak się czuję i byli dość zdziwieni, kiedy to o własnych siłach wychodziłem już z łóżka. Wkurwiony na wszystkich dookoła, żądając przyspieszenia całej procedury wypisania mnie z tego przeklętego miejsca, gdzie nawet za telewizor trzeba było zapłacić dwa złote. Słyszałem te grymaszące stwierdzenia dookoła, gdzie pacjenci przekrzykiwali się, że co to za polityka, że więzień telewizję ma za darmo, a my musimy płacić. Jakby każdy z nich kiedyś siedział i wiedział jak jest za kratkami. Jakby znał tamtejsze realia. W rzeczywistości ich nakręcone głowy były odpowiednikiem amerykańskich filmów, gdzie główny bohater mógł zobaczyć nowy film, poćwiczyć na siłowni i planować ucieczkę z takiego „luksusu”. Pewnie wiele by się nie pomylili. Możecie mi wierzyć bądź nie, ale gdybym kiedyś wylądował na ulicy jako bezdomny to zrobiłbym coś głupiego, co nie krzywdzi nikogo, ale idzie się za to siedzieć. Przynajmniej wiesz, że nie pada ci na głowę i nie śmierdzi jak na miejscowych dworcach. Poza tym, jak nie jesteś frajerem i nie wymiękasz gdy cię postraszą, to masz spokojne sielankowe życie na automacie, a czym się takie różni od tego, które ty prowadzisz na „wolności”? Chociaż pewnie ja, jako „pies”, miałbym przejebane.

— Czego się dowiedzieliście? — zapytałem.

— Nic nowego — Karol odpowiadając, patrzył jak na zmartwychwstałego.

— Muszę ją osobiście przesłuchać, może jeszcze czegoś się dowiem — mając chwilę na przemyślenia kontynuowałem — Boję się, że będzie utrzymywała wersję, że jest niepoczytalna. W sumie, jestem w stanie w to uwierzyć, bo kto by przez tyle lat tłumił swoją złość, nienawiść i chęć zemsty, jak nie osoba psychiczna? Czy jak kto woli, jebnięta.

— Yyy… — zająknął się Karol, jakby nigdy nie słyszał z moich ust wulgaryzmów odnoszących się do osób trzecich.

— Przestań się jąkać i mnie wkurwiać — odpowiedziałem, chyba pierwszy raz w taki sposób na jego niezdecydowanie, ale co się dziwić, miałem ranę na wylot po kuli, a on się zacinał jak mała dziewczynka, kiedy chłopak prosi ją o chodzenie.

— Tomek, wszystko w porządku? — zapytała Kornelia, słysząc moją odpowiedź.

— Jak na kogoś, kto został postrzelony, parę dni temu zabito mu ojca, i powoli człowieka, który staje się alkoholikiem, to świetnie — odpowiedziałem z sarkazmem, po którym nastała niezręczna dla obojga cisza. Zapakowałem swoje rzeczy i skierowałem się do wyjścia z tego budynku pełnego chorób, nie tylko fizycznych, ale może przede wszystkim tych mentalnych.

Do momentu, gdy nie wszedłem do auta Karola, nikt z nas się nie odezwał. Musiałem przełamać tę ciszę, po chwilowym i niepotrzebnym wybuchu w szpitalu.

— Zawieźcie mnie do tego aresztu. Chcę się z nią rozmówić.

— Tomek, nie ma sensu. Przepraszam cię, ale dzisiaj to niemożliwe, nam nic nie powiedziała. Ty sam potrzebujesz odpoczynku, a nie rozmów z nią. Właściwie wszystko jest jasne. Mamy motyw, sprawcę, o czym ty chcesz jeszcze rozmawiać przed oficjalnym zeznaniem? — skierowała swoje pytanie do mnie, wręcz błagającym wzrokiem, abym nie naciskał. Patrzyła na mnie w ten sposób, że nagle cała adrenalina, która jeszcze buzowała we mnie, w jednym momencie uleciała i mogłem jedynie przytaknąć skinieniem głowy.

— Zawieziemy cię do domu, a jutro z samego rana przyjedzie Karol i zawiezie cię do aresztu, żebyś mógł z nią porozmawiać, dobrze? — dodała.

— Dobrze.

Droga do domu ze szpitala wydawała się trwać wieczność, a zarazem chwilę. Czas był, jak to Einstein mawiał, pojęciem względnym. Moje myśli biegały pomiędzy śmiercią, która zajrzała mi w oczy, a życiem, które pędziło do przodu, wraz ze światłem mijających latarni.

Kornelia była tu ze mną, Oliwia gdzieś tam czekała na informacje, które jej obiecałem. Wiedziałem już, którą z nich powinienem pragnąć, którą adorować. Miałem nadzieję, że…

— Nigdy nie lubiłem jeździć nocą — odezwał się nagle Karol — Mam chyba kurzą ślepotę. Rażą mnie te wszystkie światła aut z naprzeciwka.

— Też tak mam — odparłem.

— A ja nie — wtrąciła Kornelia.

We troje zdawało się, że próbowaliśmy się uśmiechnąć, ale milczenie było jedynym co przychodziło po chwili kurtuazyjnej rozmowy.

Kolejne minuty mijały, patrząc na przesuwające się za oknem blokowiska.

Po chwili znalazłem się w mieszkaniu. Przywitała mnie pusta butelka stojąca na stole. Byłem zmęczony, położyłem się. Nie usnąłem.

Kolejna godzina minęła w wielkim bólu odczuwalnym w miejscu rany, a dodatkowo pojawił się w mojej głowie lęk przed samotną śmiercią, tu w tym małym mieszkanku na osiedlu „Obozisko”. Moje uczucia, które miałem zamiar wyznać tej jednej jedynej, którą miałem teraz w głowie, przeistoczyły się w strach przed jej odmową dla takiego związku. Natomiast i tak większość czasu towarzyszyło mi uczucie, które nie raz było ze mną podczas całej zawodowej kariery. Mianowicie — „coś mi tu, kurwa, nie gra”. Nie dawało mi to spokoju.

Umyłem zęby, wypiłem kawę i nic. Minęła kolejna godzina, a ja trwałem w tym przeświadczeniu. Spojrzałem na zegarek, była godzina 17:12, włączyłem telewizor. Leciał jakiś stary program o zagadkach kryminalnych w USA. Nagle, w jednym z nich ktoś opowiadał o sprawie, którą prowadził i użył sformułowania, które otworzyło mi szufladkę w głowie.

— Nie wszystkie sprawy kiedyś były w komputerach, bo ich nie było. Segregowaliśmy je i nadawaliśmy numery, ale nie takie jak teraz. Teraz robią to komputery, gdy dodajesz zlecenie… — powiedział głos w telewizji.

Jakbym dostał obuchem i momentalnie wstałem z łóżka jak poparzony piorunem. Z tą raną nie miałem szans na prowadzenie auta.

— Kurwa! — krzyknąłem do siebie, bo przecież i tak nie naładowałem tego jebanego akumulatora.

Zadzwoniłem po taksówkę. Po trzydziestu minutach byłem już w biurze. Znalazłem w starych plikach na dysku wspólnym archiwum, kurwa archiwów, gdzieś w milionowych pod–folderach stare sprawy, które były oznaczane w podobny sposób, co numer, który przez większość sprawy był w moim posiadaniu.

— Jest! — wydarłem się w niebo głos widząc ten sam numer z informacją, ale w pliku była, tylko sygnatura, gdzie w archiwum znajdują się te akta.

Archiwum na szczęście mieściło się w budynku nieopodal i za chwilę, biegnąc, byłem na miejscu. Machnąłem swoją policyjną legitymacją stróżowi, który tam przesiadywał i po kilkunastu kolejnych minutach trzymałem teczkę sprawy. Była to, jakżeby inaczej, teczka dotycząca gwałtu na Matyldzie. Wszystko podane na tacy, ale brakowało mi tam wzmianki o moim ojcu oraz o tym, co mi tu kurwa nie gra, no ale czego się spodziewać. Nikt przecież nie wywali wielkimi literami „Tomasz kurwa patrz, oto tutaj masz odpowiedź”. Wyszedłem przemycając pod koszulką akta z powrotem do swojego biurka. Usiadłem przed aktami, a za oknem słońce już dawno schowało się za horyzontem. Spojrzałem na zegarek była 21:22. Suma summarum, nawet nie wiem kiedy ten dzień tak szybko zleciał. Jedno wiedziałem, potrzebowałem jeszcze kawy, bo moje oczy powoli zaczynały być coraz cięższe, jednak w całym biurze nie znalazłem tego jakże upragnionego przeze mnie napoju. W korytarzu stał tylko automat z przekąskami i napojami energetycznymi.

— Trzeba się ratować tym, co jest — powiedziałem do siebie.

Wrzuciłem trzy złote i za chwilę mogłem się delektować napojem energetycznym. O dziwo smakował mi, chociaż próbowałem go po raz pierwszy.

— Może bym się przerzucił na to gówno — znowu złapałem się na tym, że mówię do siebie.

Usiadłem ponownie przed aktami sprawy gwałtu Matyldy sprzed… kurwa, czterdziestu lat, ale ona musiała mieć nierówno pod sufitem. Jak można… nagle ujrzałem w dokumentach wzmiankę, że po tym ekscesie kobieta zaszła w ciążę. Wszystkie szufladki w mojej głowie, jakby się otworzyły i zaczęły układać w jedną całość. Już wiem, gdzie spotkałem się z takim oznaczeniem sprawy, jak te numery sygnatury w archiwum. Widziałem już te numery ale wtedy moja głowa nie była świadoma, żeby je zapamiętać, żeby się na nich skupić. Kurwa! Wyciągnąłem telefon, żeby zadzwonić do Karola i szybko usłyszałem jego głos po drugiej stronie.

— Tomek? Coś się stało? — usłyszałem zaspany głos Karola.

— Tak! Już wiem o co chodzi! Ona nie działała sama, ale to nie na telefon, jak ci powiem, to zdębiejesz człowieku.

— Dobra, spokojnie stary. Powiedz, o co chodzi?

— Nie na telefon. Zbieraj się do biura i przyjeżdżaj, wszystko ci opowiem.

— Przepraszam cię, ale nie dam rady, musiałem się napić po tym wszystkim i nie wsiądę do samochodu.

— To zamawiaj taxi. Albo dobra, ja przyjadę do ciebie. Tylko nie zasypiaj, będę dzwonił, jak już będę pod twoim domem.

— Dobra. Teraz to na pewno nie usnę.

— Będę niedługo. Cześć.

— Cześć — odpowiedział już bardziej rozemocjonowanym tonem.

Kurwa. W mojej ulubionej firmie taksówkarskiej nikt nie odbiera. Wykrzyczałem na głos.

Dobra, nieważne. Wsiądę w jakiś autobus i zaraz będę u niego, a później pojadę do niej. Powiem jej to, co czuję, bo wiem, że może mi to minąć i wymięknę jak przejdzie mi ten stan niewyspania, zmęczenia, który powodował, że czułem się jakbym był pijany. Wyjąłem z szafki gumy, rozejrzałem się dookoła, czy oby na pewno niczego nie zapomniałem, akta sprawy schowałem do szuflady, na całą stertę dokumentów i udałem się w kierunku drzwi wyjściowych.

Gdy wybiegłem, ciemność jakby mnie sparaliżowała, a pozapalane światła latarni drażniły bardziej niż zwykle. Spojrzałem w niebo, było czyste, pełne gwiazd pomimo, że znajdowałem się w mieście, to miałem wrażenie, że było ich tysiące. Na ułamek sekundy zatraciłem się w nich i w księżycu, któremu do pełni brakowało jednego dnia. Zapiąłem kurtkę i ruszyłem. Pomimo, że tyle się wydarzyło w przeciągu tego prawie pół roku, poczułem się szczęśliwy, uśmiechnąłem się. Wokoło nie było widać żywej duszy, a ryk silników samochodów praktycznie nie istniał, praktycznie… Na przejściu widziałem kątem oka, że pali się czerwone światło, zlekceważyłem je. Za chwilę usłyszałem piskliwy dźwięk. Odwróciłem głowę w lewo i zobaczyłem jedynie oślepiające ciemną noc, bardzo jaskrawe światło.

XII

Otworzyłem oczy, a przynajmniej tak mi się wydawało, bo przez dłuższą chwilę widziałem czerń, ale nie taką, gdzie widać kontury, ale najprawdziwszą, której nigdy wcześniej nie zaznałem, nawet przed snem. Nie mogłem się ruszyć, nie czułem ani rąk, ani nóg. Czerń powoli zmieniała się w biel, próbowałem poruszyć chociaż palcem, czułem jak bardzo powoli mi się to udaje, ale to było tak niezauważalne, że sam nie wiedziałem, czy oby na pewno to zrobiłem, czy tylko mi się wydawało? Nie wiem, ile czasu minęło, gdy zobaczyłem wreszcie sufit, z którego miejscami odpadła farba. Do tej pory też nie słyszałem żadnych dźwięków, prócz tych w mojej głowie mówiących do siebie, tych, które wydawać się mogło, że słyszę w mojej duszy. Panika to najlepsze słowo jakie oddawało to, co przeżywałem. Niemożność zobaczenia niczego, poruszania się, mówienia na głos, coś strasznego. Mnóstwo myśli pojawiło się w ułamku sekundy. Czy ja nie żyję? Czy jestem warzywem i nic nie czuję, nie widzę, nie słyszę? Co się do cholery dzieje? Dudniły w mojej głowie pytania, na przemian z myślami dotyczącymi różnych scenariuszy, co mogło się wydarzyć. Po chwili usłyszałem niewyraźne wołanie, jakby z oddali, jakbym był pod wodą.

— Panie doktorze obudził się, panie doktorze!

Czyli żyję, ale co się stało? Nie pamiętam. Zajmowałem się sprawą morderstwa i dowiedziałem się, kto za tym stoi. Kurwa mać, ten jebany pojeb, jak on mógł, pomyślałem, ale moment, czy go złapali? Muszę to wiedzieć. Pamiętam, że dzwoniłem do Karola, a później wybiegłem z biura. Powiedziałem mu, co odkryłem? Miałem zamiar powiedzieć ale… no właśnie kurwa, co jest? Usłyszałem zbliżające się kroki i stanął nade mną lekarz, świecąc mi latarką po oczach.

— Pani Tomaszu, proszę mrugnąć raz oczami, jeżeli mnie pan słyszy i rozumie.

Mrugnąłem.

— Panie Tomaszu, znajduje się pan w szpitalu. Jestem doktor Adamczyk i opiekuję się panem. Wiem, że ciężko panu wykonywać jakiekolwiek ruchy, ale proszę spróbować ruszyć jakąkolwiek częścią ciała.

Delikatnie przechyliłem głowę, ale żeby wrócić do poprzedniej pozycji nie było mowy. Udało mi się poruszyć również palcami u dłoni. Czułem się, jakbym nie był w swoim ciele, jakbym miał uczyć się wszystkiego od nowa, wszystkiego, co jeszcze przed chwilą było automatyczne. Mówienie, chodzenie, ruszanie dłońmi, chwytanie, schylanie się i wszystko to, na co w dorosłym życiu już nie zwraca się uwagi. Jak się okazało, te myśli się sprawdziły.

Z każdą upływającą minutą i łażącym obok personelem medycznym czułem się bardziej zdołowany. Zastanawiałem się, co się wydarzyło po telefonie do Karola. Na pewno zrozumiałem i podjąłem ważną decyzję, wtedy też wiedziałem już, z którą z poznanych kobiet, które pojawiły się w moim życiu, chciałbym się związać. Rozwiązanie sprawy uwolniło mnie od rozmyślania i pojawił się błysk, widziałem już w głowie ten dom z ogródkiem, grill gazowy, przy którym stoję obracając kiełbaski i karkówkę. Wokoło mnie biegają moje dzieci, bawią się z psem. Kendi, to chyba było to imię dla suczki, którego szukałem w pamięci, przy podobnych fantazjach. Zza płotu już wyglądają goście, którzy przyszli na tę wspaniałą ucztę, macham im. Idę otworzyć drzwi w progu podpytując, czego by się napili. Odwracam się w kierunku drzwi i wychodzi ona, pełna wdzięku, w blasku promieni słońca, ta jedyna.

Pamiętam jak wybiegłem z budynku, a że przyjechałem akurat wtedy taksówką nie biegłem do auta. Zacząłem biec w kierunku przystanku i tyle, koniec, dalej film się urywa. Zanim się dowiedziałem co się wydarzyło minęło dwa, trzy dni, bo oczywiście nie byłem w stanie mówić, ale lekarz, który widział u mnie już delikatną poprawę w poruszaniu poszczególnymi „elementami” ciała usiadł przy mnie, któregoś popołudnia i sam postanowił opowiedzieć mi co się stało.

— Panie Tomaszu, jest pan już dostatecznie świadomy, a pana stan zdrowia jest coraz lepszy, więc czas najwyższy, żebym trochę panu opowiedział co się wydarzyło. Pana stan jest spowodowany wypadkiem, który miał miejsce. Zakładam, że jest pan zdezorientowany… — jak sam skurwysyn. Gada jak jakiś polityk, a ja potrzebowałem konkretnych informacji, bo w środku wariowałem. Potrafiłem wydawać jedynie dźwięki nieprzypominające żadnych wyrazów, ale starałem się jak mogłem, żeby cokolwiek przekazać. Przytakiwałem drobnym ruchem głowy i właśnie tak skinąłem, gdy mówił o zdezorientowaniu. Lekarz zwrócił na to uwagę, widać było jak odetchnął, jak gdyby chciał mi dać do zrozumienia, że jest lepiej, ale to, co za chwilę usłyszę nie będzie pocieszające.

— Ech… opowiem panu co się wydarzyło, bo pana stan jest na obecną chwilę stabilny, a pewnie ta niewiedza doprowadza pana do szału… — to kurwa geniusz, normalnie Sherlock Holmes — Ostrzegam, musi pan zachować spokój, to co powiem nie będzie łatwe do przetrawienia, mam jednak obowiązek w momencie stabilności przekazać panu wszystkie informacje dotyczące tego, co się wydarzyło.

Jakbym był sprawniejszy, to już bym mu chyba ze dwa razy przypierdolił, irytował mnie. Przygotowanie mnie na informację o ostatnich zdarzeniach, trwało dłużej niż to, co za chwilę nazwać można konkretem.

— Tak więc, miał pan wypadek, wjechał w pana samochód osobowy z umiarkowaną prędkością, ale pana upadek był na tyle niefortunny, że uderzył pan bardzo silnie w asfalt, przez co doznał poważnego urazu głowy.

No i fajnie, co dalej doktorku, kiedy wyjdę, skoro to uraz głowy, to czemu nie mogę praktycznie się ruszać. Miałem tyle pytań, a musiałem czekać, aż ewentualnie doktorek się domyśli i mi na nie odpowie.

— Nie wiem, jak to panu właściwie powiedzieć, zawsze to jest trudne, a niestety dla mnie, zdarza się o wiele rzadziej niż bym tego chciał, a w pana przypadku, po takim czasie to już naprawdę rzadkość — o czym on kurwa pierdoli, miałem dosyć tego przygotowywania, ale konkret już miał za chwilę nadejść. Odetchnął po raz kolejny i wreszcie powiedział.

— Panie Tomaszu, znajduje się pan na oddziale, który specjalizuje się w poważnych urazach głowy w klinice finansowanej przez MSWiA, a konkretniej opiekujemy się pacjentami, którzy zapadli w śpiączkę. Przywieźli tutaj pana jakiś czas temu ze szpitala, gdzie nie mogli już nic zrobić. My właśnie, dajemy nadzieję takim osobom, aby się obudziły, a które przysłużyły się służbie dla kraju. Trafił pan do nas dwa lata temu, a sam wypadek miał miejsce jeszcze wcześniej. Mówiąc wprost, wypadek, który miał miejsce z pana udziałem był prawie dwa i pół roku temu, od tamtego czasu był pan nieświadomy. Dodam, że ogólne szanse na wybudzenie się były nikłe, ale dzisiaj… to jest kolejny cud i dowód na to, że Bóg istnieje. Będzie mógł pan mu podziękować osobiście, jak tylko wróci do pełni zdrowia.

Złapał mnie za przedramię, jakby chciał dodać otuchy, kiwnął głową, powiedział jeszcze parę słów odnośnie tego, że jakbym potrzebował pomocy to mam dmuchnąć w rurkę, którą miałem praktycznie przy ustach i zaraz ktoś się zjawi, ale ja jej nie potrzebowałem. Zdaje się, że nie potrzebowałem nikogo, kto by do mnie przychodził, już nie. Po tym co usłyszałem, myślałem tylko, że jednak ktoś na górze prędzej powinien się wytłumaczyć, dlaczego ze mnie zakpił? Zrobiłem coś dobrego, znalazłem mordercę, poczułem, zarazem poznając w tym samym dniu miłość. Uczucie do kobiety, a podobno to jedno, właśnie ono w życiu człowieka jest najpiękniejsze. Jednak otóż to, zostałem wyśmiany, wykpiono moje dokonania jako człowieka. Zgotowano mi taki los, a nie inny. Powinienem dostać medal, powinienem być szefem, dostać awans za tego pojeba Kowalczyka, ale nie, zamiast tego leżę przykuty do łóżka i będę uczył się wszystkiego od nowa, jakbym był małym dzieckiem. Nie wierzę w to co usłyszałem, co z Karolem? Co z Kowalczykiem? Oliwią, Kornelią? Jak ich losy się potoczyły? Czy ktoś mnie odwiedzał? Czy ktoś o mnie pamiętał? Myśli krążyły jak oszalałe. Od słów lekarza, gdy spojrzałem na zegar, minęło kilka godzin. Nie potrafiłem usnąć tamtej nocy, nie to, że wpadłem w panikę, ale zacząłem się zastanawiać nad całym swoim przeszłym życiem. Czy byłem aż tak złym człowiekiem, żeby spotkał mnie taki, a nie inny los? Śmierć chyba byłaby lepsza, bo zanim wrócę do pełnej sprawności, albo chociaż częściowej, to lekarz powiedział, że minie kolejny rok, a jeśli nikt na mnie nie czeka i nie mam do czego wracać to co się stanie, co ja będę robił? Próbowałem momentami się pocieszać, że wszystko się ułoży, że stanę na nogi. Wrócę silniejszy, zajmę się pracą, pamiętałem przecież wszystko. Wznowimy śledztwo. Dla mnie to, co się zdarzyło było zaledwie wczoraj. Negatywne myśli były jednak silniejsze. Moje życie w jednej chwili przestało istnieć. Pieniądze, kobiety, wszystkie sprawy wydawały się snem. Czymś, co nigdy się może nie wydarzyło, a dzisiaj się obudziłem i sen się skończył, a życie nie zaczęło. Tkwiłem między dwoma światami, między jakimiś niezrozumiałymi wymiarami, między jawą, a snem, których nie dało się opisać. Czy jest jeszcze ktoś, kto czuje podobnie? Tej nocy nie było jutra, nie było też wczoraj, czułem chyba pierwszy raz, że jestem tu i teraz, tylko z tą różnicą, że byłem uwięziony w bezwładnym ciele z mnóstwem pytań i myślami, które krążyły po głowie i jednym najważniejszym pytaniem, co dalej?

Następnego dnia zobaczyłem znajomą twarz, to był Karol Miłkowski. Pomimo nieprzespanej nocy, pomimo wszystkich myśli odnośnie zła jakie mnie spotkało, ucieszyłem się na widok jego brzydkiej gęby. Chciałem mu zadać tyle pytań, ale jeszcze nie mogłem. Podszedł, usiadł bliżej i zaczął mówić, ale to nie miały być takie słowa.

— Cześć Tomaszu, dobrze cię widzieć wreszcie nieśpiącego, teraz to już nie możesz powiedzieć, że nie jesteś wyspany — zażartował w pierwszym zdaniu. Uśmiechnąłem się kącikami ust, zauważył to.

— Dowiedziałem się od razu, że się przebudziłeś, ale musiałem pozbierać myśli i uporządkować sprawy, dlatego nie zawitałem od tak, w sensie, że od razu.

Nie wiedziałem co miał na myśli i chociaż gadał jakoś od rzeczy, miło było usłyszeć głos druha, z którym współpracowałem.

— Wiesz, trochę się zmieniło jak cię nie było, ale może po kolei kilka newsów. Po pierwsze zostałem szefem za Kowalczyka. Czujesz, ja? Podobno najmłodszy szef wydziału w historii.

Cieszyłem się, co jak co, ale jemu to się tak z miejsca należało. Zawsze był sumienny w papierkowej robocie, którą uwielbiał i zakładam, że uporządkował ten burdel po Kowalczyku. Pewnie na biurku nawet nie ma jednej rzeczy, która byłaby zbędna, cały Karol.

— Przeprowadziłem kilkanaście usprawnień dotyczących naszego wydziału. Przede wszystkim, zorganizowałem dla podwładnych kącik relaksu, wszyscy dostali nowe biurka i sprzęty, żeby im się milej pracowało i przez to byli bardziej efektywni. Nawet wymusiłem nowe stanowisko, a mianowicie stworzyliśmy taką funkcję jak zastępca wydziału, żeby móc sprawniej kontrolować postępy w każdej możliwej sprawie — cwana bestia, prędzej nie chciał brać wszystkiego na siebie. Poopowiadał jeszcze chwilę o pracy działu, o jakiś drobnych sprawach, aż wreszcie poruszył tematy ważniejsze dla mnie.

— Przychodziła przez pewien czas i to często, Oliwia, była świadkiem w tej sprawie seryjnego, pytała o ciebie. Na pewno ją pamiętasz, co? Chwilę miałem okazję porozmawiać z nią ostatnio. Spotkałem ją ze trzy miesiące temu na ulicy. Miałem wrażenie, że miała do ciebie sentyment, bo wypowiadała się o tobie tak ciepło, ale w sumie to nie wiem, może się mylę. W każdym razie wyszła za mąż, za takiego Mateusza Molickiego, nie wiem, czy pamiętasz? Podobno spotkali się u nas na korytarzu i tak się poznali — kurwa, wiedziałem. Czuć było swąd zainteresowania obopólny, wtedy, na tym korytarzu.

— Co i u kogo jeszcze by ci tu opowiedzieć? Kornelia, pani prokurator z Warszawy, jakoś po roku od zamknięcia sprawy, którą prowadziliśmy dostała awans na stanowisko międzynarodowe. Dostając się do jakiejś takiej grupy zajmującej się ogólnoeuropejską przestępczością z siedzibą główną w Londynie. Z tego, co plotki mówią, a właściwie portale społecznościowe, to zaręczyła się z jakimś anglikiem pół roku temu, więc pewnie niedługo będzie ślub. Jak się dowie, że się obudziłeś to może rzuci wszystko i wróci, albo zaprosi na ślub — uśmiechnął się żartobliwie, nie wiedząc o „przygodzie” z nią.

Karol jeszcze coś mówił odnośnie jej pracy, ale już się wyłączyłem. Zacząłem rozmyślać, jakby to się wszystko skończyło, gdyby wtedy nie doszło do tego wypadku. Obie są teraz szczęśliwe, zapomniały o uczuciu chociażby niewielkim, które zrodziło się pomiędzy nami. Jedną i drugą darzyłem wówczas pewnym rodzajem miłości, a gdy jednak zrozumiałem, że może być tylko jedna, stało się to. We wszystkich tych opowieściach brakowało mi wciąż najważniejszego. Czy odkryli to, co ja odkryłem tamtego wieczora?

— Tomasz, popatrz na mnie, odpłynąłeś widzę. Czyli w sumie wszystko z tobą w porządku, skoro dalej masz ten swój stan błądzenia w swoich myślach — roześmiał się nieśmiało. Dobrze mnie znał, nawet za dobrze.

— Niestety, ale do tej chwili nie wiem co wtedy odkryłeś i przez ten czas ta myśl sprawiała, że ja osobiście… kurwa. Nie zamknąłem tej ostatniej wspólnie prowadzonej sprawy. Mam nadzieję, że jak dojdziesz do siebie to mi opowiesz o swoim odkryciu. Wszystko z twojego biurka przegrzebałem, ale tylko jakieś stare sprawy tam były, niektóre bardzo stare, ale nic nie odkryłem, dlatego mam nadzieję, że pamiętasz. Bo pamiętasz, co chciałeś mi powiedzieć, prawda? — nie byłem wówczas zdolny przytaknąć.

Pamiętałem wszystko. Kobieta na wózku, która okazała się pierwszą morderczynią, i myśl niepokoju, że jednak coś tam nie grało. Intuicja, która podpowiadała, że była zbyt słaba, żeby dokonać tych wszystkich zbrodni i od pewnego momentu brakowało mi wciąż kogoś, kto jej w tym pomagał. Zgwałcili ją i nie ponieśli odpowiedniej kary, to nie powinno się wydarzyć i pewnie na jej miejscu też bym chciał się prędzej czy później zemścić. Matylda miała syna z tego gwałtu, wychowywać pewnie go chciała sama wierząc, że będzie dobrym człowiekiem. Jej syn wybrał szkołę policyjną, tak właśnie go ukierunkowała. Jednak nigdy nie wybaczyła i wydaje się, że musiała tak wszystko zaplanować, tak poprowadzić swoje życie i syna, aby doszło do zemsty. Tak, to właśnie on musiał być jej pomocnikiem, to on stał za mamusią. Pewnie nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby nie to, że odkryłem, że jest nim Tadeusz Kowalczyk. Miał wtyki w policji, jak to jeden z regionalnych komendantów. Zmienił swoją tożsamość, zniszczył wszystkie dokumenty, które mogłyby go powiązać ze sprawą gwałtu, no prawie wszystkie, bo w końcu przypomniałem sobie, gdzie widziałem te numery sygnatury archiwalne spraw. To był numer sprawy właśnie tego gwałtu, które kiedyś widziałem na jego biurku, a które tak skrzętnie ukrywał dłoniach. Miał wypraną głowę przez swoją matkę, stąd pewnie zachowywał się tak obojętnie na wszystko, był wychowanym pojebem. Składając wszystko do kupy to wydawało się, że to ona go ukształtowała w ten sposób. Jego życiowym celem stała się zemsta za jej cierpienie. Cierpliwie przechodził przez każdy szczebel kariery, uczył się i wiedział, co i komu powiedzieć, kogo poprosić o pomoc i wejść w tyłek, a może i miał inne sposoby, aby zajść tak daleko? Przeniesienie z Warszawy do Radomia stało się nagle oczywistym zagraniem, przemyślaną strategią, aby dokończyć swoje dzieło, aby zemścić się na wszystkich gwałcicielach. Któryś z nich przecież suma summarum był jego tatusiem. Szczerze wcale, a wcale nie dziwię się, że ona i on chcieli ich wszystkich zabić. Gdyby to spotkało jakąś bliską mi kobietę pewnie też pragnąłbym zemsty. Kto wie, czy nie byłbym w stanie zabić? Chociaż z drugiej strony, śmierć to za mało. Pewnie wymyśliłbym jakieś okrutne tortury, pozamykałbym ich osobno w klatkach, dawał chleb i wodę, żeby tylko jak najdłużej wegetowali i torturował na różne sposoby.

Ciężko mi dalej pojąć skalę tego przedsięwzięcia. Urodziła dziecko z gwałtu, które potraktowała jako narzędzie, a czy w ogóle je kochała, jego kochała? Pewnie nawet Tadeusz tego nigdy się nie dowiedział, a jedynie wierzył w to, co zostało mu wpojone.

— Mam nadzieję, że pamiętasz. Ponad dwa lata kazałeś mi czekać, jakbyś teraz nie pamiętał? Normalnie powiem ci tak po męsku, wkurwiłbyś mnie — powiedział z uśmiechem. Próbowałem go odwzajemnić, ale jeszcze nie do końca mi wychodziło. Po chwili różnych dziwnych historii, nagle wtrącił informacje o Kowalczyku.

— Pewnie się zastanawiasz co się stało z Kowalczykiem i dlaczego ja jestem na jego miejscu, bo w sumie tego nie uściśliłem — kurwa, faktycznie Karol na wstępie powiedział, że jest szefem za Kowalczyka, a nie zadałem pytania. Jak?

— Nie wiem czy pamiętasz, ale jakoś w analogicznym okresie poszedł na urlop i wtedy wsiąkł. Podobno przekraczał granicę z Niemcami, ale tam ślad się urywa. Było nawet śledztwo, ale niestety nikt nic się nie dowiedział. Mieszkanie było tak, jakby miał zamiar wrócić, więc wszyscy w biurze przypuszczają, że musiało go spotkać coś złego, może nawet nie żyje. Szkoda chłopa, jak każdego, pomimo, że był dupkiem, nie? — zamarłem. Jak to zniknął? Przecież mieli jeszcze niby załatwić sędziów, czy kogoś tam w kolejce po zamordowaniu mojego ojca.

— Z takich ciekawszych rzeczy to jeszcze ta babeczka od tych morderstw co to ją złapałeś, nie żyje — kolejne przekazywane informacje sprawiały, że chciałem wykrzyczeć, ale jak? Na szczęście Karol nie poprzestał na pustej informacji o jej śmierci.

— Okazało się, że była chora na raka i ledwo trzy miesiące później już leżała w kostnicy. Wcześniej przyznała się oczywiście do wszystkiego i potwierdziła wszystko o czym rozmawialiśmy, gdy ją zatrzymałeś — to chyba ta informacja, której mi brakowało. Pewnie Kowalczyk, dlatego uciekł. Ona już była zbyt słaba, żeby dograć to do końca, a mnie mydliła tylko oczy o kolejnych celach, chciała może chronić swojego syna. Czy na pewno ja też miałem być na liście, zgodnie z jej tezą? Ja, jak to mnie nazwała „owoc miłości”, jej miłości.

Prawdziwy geniusz zbrodni. Miała plan, zrealizowała go, uderzyła w tak odpowiednim momencie, gdy była już blisko śmierci. Bardzo możliwe nawet, że dowiedziała się o chorobie i zaczęła działać, a nie jak mówiła, że czekała na odpowiednią pierwszą ofiarę. Pewnie, że tak. Miałem ochotę wybuchnąć śmiechem, tyle kombinowania. Wszystko sklejało się powoli w całość.

— Także sam widzisz. Wiele się wydarzyło podczas twojej nieobecności. Mam nadzieję, że szybko staniesz na nogi, bo w sumie to mam jeszcze jedną ważną informację. Będę się żenił za pół roku, więc widzę cię wtedy już w pełni sprawnego — powiedział z uśmiechem na twarzy, ale i ze łzami w oczach, patrząc na mój stan. Pewnie sam nie wierzył, że zatańczę na jego weselu.

Poklepał mnie po ramieniu.

— Uciekam, do zobaczenia. Będę cię na pewno jeszcze nie raz odwiedzał, partnerze — wiedziałem, że dotrzyma słowa. Wyszedł nie odwracając się, a ja byłem jeszcze bardziej przygnębiony.

Pojawiła się myśl podziwu, chociaż to może źle użyte słowo, ale w tym momencie nie potrafię znaleźć lepszego niż podziw. Tak, podziw dla pomysłu, który zrodził się w chorych głowach matki i syna. Pomysłu, który okazał się na tyle dobry, że wszyscy dookoła się nabrali, a gdyby nie to, że Matylda postanowiła się sama, z własnej woli, podzielić ze mną swoją tajemnicą pewnie nikt nigdy nie dowiedziałby się prawdy. Miałem również wrażenie, że Tadeusz żyje i chętnie przeczytałby w jakiejś zachodniej prasie o swoich oraz matki zbrodniach, popijając herbatkę nad Sekwaną. Pewnie wówczas byłby z siebie zadowolony. Przypominam sobie teraz po czasie, jak sam, przy jednej z rozmów o „zbłąkanych” przytaknął z uśmiechem na wzmiankę o tym, że psychopaci zawsze robią to dla rozgłosu, dla sławy. Dlatego postanowiłem, że nie dam mu tej satysfakcji i finał tej historii z jego udziałem nie ujrzy światła dziennego po moim dojściu do siebie, a już w tym momencie nie miałem wątpliwości, że takowe nastąpi.

Mijały kolejne dni, a ja coraz częściej potrafiłem utrzymać głowę przez kilka minut powyżej poduszki. Codziennie ćwiczyłem ruszanie rękami, próby ruszania nogami. Po kolejnych kilku dniach, czy może nawet tygodniach lekarz stwierdził, że uraz kręgosłupa jest jednak dość groźny dla tak intensywnej rekonwalescencji. Kolejny cios? Byłem już tak bardzo zmęczony, że zacząłem się zastanawiać czy powinienem się poddać i popełnić w jakiś sposób samobójstwo, ale nawet jakbym chciał to jak miałem to niby zrobić, będąc praktycznie niewładnym? Stąd też łatwiejszą wydała się decyzja, żeby jednak walczyć i wrócić do pełni zdrowia. Nie wiedziałem dlaczego, ale coś mi mówiło, że ułożę sobie jakoś życie.

Po roku odzyskałem na tyle sprawność mowy oraz radzenia sobie z podstawowymi czynnościami ruchowymi, że lekarze stwierdzili, że pora opuścić klinikę, a rehabilitację kontynuować na własną rękę. Zrobili dla mnie tak dużo, motywowali mnie każdego dnia, byli zawsze przyjaźnie nastawieni. Był też Karol, który tak jak obiecał, odwiedzał mnie dość często. Nawet w przeddzień swojego ślubu był u mnie na taki mały kawalerski, przy „herbatce”. Lubię gościa. Jedyny towarzysz, prócz lekarzy, z którym mogłem porozmawiać, którego mógłbym nazwać przyjacielem, gdyby nie to, że on miał swoje życie, przez które nie mógł uczestniczyć w moim tak często, jakbym tego potrzebował. Było już za późno na szukanie prawdziwego przyjaciela, a mnie pozostała wegetacja, ewentualnie liczenie na jakiś cud, że w tym moim żałosnym, samotnym życiu jeszcze ktoś się pojawi bliski mojemu sercu. Nadeszła pora rozstania z kliniką.

— Dziękuję za opiekę panie doktorze, panu i całej załodze. Dobrze, że byłem policjantem, bo pewnie inaczej państwo by nie chciało pokryć takich kosztów leczenia i teraz wylądowałbym z niezłym rachunkiem w ręku — roześmiałem się w biurze doktora wypisując dokumenty.

— Wie pan, nie zaprzeczę. Chociaż powiem panu, że raczej rzadko zdarza się przyjmować mundurowych z pana stopniem. Z tego co wiem, to pańscy koledzy trochę jednak musieli powalczyć o finansowanie pańskiego pobytu, a MSWiA wyraziło aprobatę głównie za ostatnią sprawę, którą pan rozwiązał. Media przez kilka tygodnie żyły pana bohaterskim, wręcz heroicznym wyczynem, śledczego Gawrońskiego. Oczywiście, jak to po latach bywa, a myślę, że dla pana lepiej, inne rzeczy na świecie się dzieją i już trochę o panu zapomniano — puścił do mnie oko i dodał — To nie mnie powinien pan dziękować, ale ja panu.

— Pan mnie, a za co?

— Nie za to co pan myśli. Dobrze, że udało się panu schwytać zabójcę, czy zabójczynię o ile dobrze pamiętam, ale ja chciałem podziękować za to tutaj. Za ten rok, w którym to swoją postawą pan pomógł mnie. Powiem szczerze, że pierwszego dnia jak rozmawialiśmy, nie dawałem panu nawet procenta szans, że dojdzie pan do takiej sprawności jak dzisiaj. Pan natomiast każdego dnia udowadniał, że mogę się mylić. Chociaż widziałem zrezygnowanie, złość i ten podły nastrój każdego dnia, to sam widząc zaangażowanie, chciałem pomagać. Wszyscy moi pracownicy również byli pod wrażeniem. Chcieliśmy, no i robiliśmy, jeszcze więcej niż do tej pory wskazywały nasze umiejętności. Powiem więcej, kilka osób tak bardzo się zaangażowało w pana leczenie, że postanowiło zostawać czasem po godzinach. Zupełnie za darmo.

Nie odpowiedziałem, bo znowu zamarłem na wózku. Tak jak pierwszego dnia, kiedy to otworzyłem oczy po śpiączce, tylko tym razem z podziwu, że coś takiego jak moja ciągła walka ze słabościami, mogła natchnąć innych. Czyżby pomaganie było formą czegoś więcej?

Dyrektor placówki oddał mi wszystkie moje rzeczy osobiste i poklepał po ramieniu. Wywieziono mnie na wózku na korytarz i ruszyliśmy w stronę drzwi wyjściowych. Pielęgniarki otworzyły mi je na oścież, a przed kliniką już czekała na mnie taksówka. Wstałem o własnych siłach, spojrzałem jeszcze raz na wózek inwalidzki, który był jakąś formą symbolu tej całej historii, po czym zwróciłem się do pracowników ośrodka, którzy już trzymali kule, aby mi je wręczyć.

— Dziękuję wam za wszystko — powiedziałem zdobywając się nawet na uśmiech, który przez ostatni rok mogli tutaj wszyscy policzyć na palcach jednej ręki.

Przez splot zdarzeń, które nastąpiły zmieniło się wszystko. Mogłem zacząć wszystko od nowa, ale nie wiedziałem jak? Tajemnica, którą w sobie noszę będzie moją udręką do końca moich dni. Każdy, kto ma gorszy dzień albo ma coś, co go gryzie, ma kogoś komu może zdradzić swoją tajemnicę. Poszukać ukojenia w słowach, które wypowie ukochana, przyjaciel, dzieci. Ja musiałem jeszcze na taką osobę poczekać, a do tego czasu będę codziennie wracał do czterech pustych ścian mieszkania, albo w ogóle nie będę z niego wychodził, a jedynie będę mógł porozmawiać z butelką whisky, która w końcu popatrzy na mnie pusta i odpowie zwalając mnie z nóg. Następnego dnia wstanę, przeżywając kolejny dzień świstaka. Taka wizja przyszłości jawiła mi się w najbliższym czasie. Dałem z siebie wszystko, i abstrahując od tego, że świat widzi, że wygrałem, mianując mnie bohaterem, ja dobrze wiem, że przegrałem. Popatrzyłem w niebo, naszła mnie ochota na kawę, zaparzoną z ciężkiej wody w moim mieszkaniu, taką ciepłą i aromatyczną, jaką zawsze była, każdego poranka.

To był słoneczny dzień 30 Maja 2017 roku. Świeciło ale jakoś tak niemrawie, że nawet mnie nie raziło. Pragnąłem zapomnieć o przeszłości, przestać rozmyślać o przyszłości. Każdy ma przecież takie chwile, że chętnie zatrzymałby czas i oddał się tej bieżącej. Moja była teraz, delektując się ciepłymi, delikatnymi promieniami słońca. Zegarek jednak się nie zatrzymał, a klakson, którego użył taksówkarz, żeby pospieszyć moją osobę, obudził mnie z tej miłej chwili, przywracając do rzeczywistości. Zacząłem nerwowo macać się po kieszeniach ubrania.

— Kurwa, gdzie ja wsadziłem te klucze?