Tytuł oryginału:
Earn It! Know Your Value and Grow Your Career, in Your 20s and Beyond

This edition published by arrangement with Hachette Books, an imprint of Perseus Books, LLC, a subsidiary of Hachette Book Group, Inc., New York, New York, USA.
All rights reserved.

Copyright © 2019 Mika Brzezinski
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Studio EMKA
Warszawa 2021

Przekład: Dorota Lachowicz

Projekt okładki: MDESIGN Michał Duława

Redakcja i opracowanie indeksu: Urszula Śmietana

Korekta: Zofia Kozik

Zdjęcie na okładce: Bryan Bedder/Getty Images for Town & Country

Wszelkie prawa, łącznie z prawem do reprodukcji tekstów i fotografii w całości lub w części, w jakiejkolwiek formie – zastrzeżone.

Wydawnictwo Studio EMKA
wydawnictwo@studioemka.com.pl

www.studioemka.com.pl

ISBN 978-83-66142-69-5

Konwersja: eLitera s.c.

OPINIE KRYTYKÓW O KSIĄŻCE OSIĄGNIJ TO!

„Szczera. Praktyczna. Inspirująca. Pomocna. Książka Osiągnij to! powinna być pozycją obowiązkową dla wszystkich młodych kobiet, które chcą być traktowane poważnie i wyróżnić się z tłumu już podczas pierwszych dni w nowej pracy”.

dr Meg Jay, autorka książek The Defining Decade: Why Your Twenties Matter – And How to Make the Most of Them Now oraz Supernormal

„Przeczytajcie tę książkę! Mika i Daniela przekazują w niej najlepsze i najbardziej bezpośrednie rady, jakie czytałam od lat! Nauka, którą z niej wyniesiecie, jest bezcenna i da wam ogromną przewagę w tej biznesowej grze!”.

Rebecca Minkoff

„Mika i Daniela napisały poradnik pełen cennych wskazówek na wiele ważnych tematów. Ich czytelniczki mają szansę uczyć się od dwóch profesjonalistek i dowiedzieć się, jak osiągnąć sukces niezależnie od branży, w której pracują”.

André Leon Talley, były redaktor magazynu „Vogue”

„Nieważne, na jakim etapie kariery jesteś – porady i anegdoty zawarte w tej książce każdemu dadzą wiele do myślenia. Brzezinski wraz z Pierre-Bravo obrazowo pokazują, jak w prawdziwym życiu wyglądają zaradność i odwaga. Zachęcają kobiety, by stały się najlepszymi wersjami samych siebie i skopały kilka korporacyjnych tyłków!”.

Kristin Wong, autorka książki Get Money: Live the Life You Want, Not Just the Life You Can Afford

Dla moich córeczek: Emilie i Carlie, a także dla Sophie, Aurory, Katherine, Emilie Garner, Sofii, Sunny oraz wszystkich dziewczyn obecnych w moim życiu!

Ta książka jest dla Was.

OD AUTORKI

Dziękuję Amandzie Murray oraz Georginie Levitt – jestem ogromnie wdzięczna, że mogę z Wami pracować! Dziękuję za Wasze wsparcie i za pomoc w tworzeniu wizji niniejszej książki. Specjalne podziękowania należą się również Patricii Mulcahy, która pomogła mi ją opracować i upewnić się, że wszystko znajduje się na właściwym miejscu!

Dziękuję Andy’emu Lackowi, Philowi Griffinowi, Stevowi Burkowi, Brianowi Robertsowi, Davidowi Cohenowi i wszystkim innym członkom mojej rodziny z Comcast NBCUniversal, wliczając w to Vicki Neidigh i Shawna Leavitta – oni od początku wierzyli w ruch Znaj Swoją Wartość. Dziękuję też Tobie, Jaredzie DiPalma, za wszystkie obliczenia. I jeszcze więcej obliczeń!

Cała moja ekipa Znaj Swoją Wartość: Jane Kaupp, Maureen Clancy, Emily Cassidy, Duby McDowell, Robyn Gengras, Aliyah Frumin, Bianca Brosh, Maria Gronda, Stephen Hoelper, Marcy Ilicich, Terese Guerrero i Stacey Greenman, jest niesamowita. Dziękuję Wam!

Przede wszystkim dziękuję jednak moim dziewczynkom. To Wy, moje córeczki, każdego dnia inspirujecie mnie do dzielenia się moim przesłaniem z młodymi kobietami na całym świecie!

WPROWADZENIE

Podczas swojej kariery nauczyłam się wielu istotnych rzeczy, jednak za najważniejszą z nich uważam umiejętność efektywnego przedstawiania własnej wartości. Każda kobieta powinna umieć przekonująco wyrazić wartość własnego wkładu w rozwój i funkcjonowanie firmy, która bardzo zyskuje na jej pracy. Sądzę, że dla kobiet w każdym wieku jedną z najistotniejszych kwestii jest zrozumienie, jak wiele wnoszą do życia – czy to zawodowego, czy osobistego – i nauczenie się umiejętnego przedstawiania swoich zasług tak, by dostać za nie odpowiednią zapłatę.

Ten temat stał się moją pasją. Postanowiłam nauczyć kobiety z różnych środowisk, jak walczyć o swoje, nabrać pewności siebie i zawsze mieć gotową odpowiedź.

Dla mnie samej była to trudna lekcja. W książce Znaj swoją wartość. O kobietach, pieniądzach i uczciwym wynagradzaniu (Studio EMKA, 2012) opisałam walkę, jaką musiałam stoczyć, by dostać sprawiedliwą zapłatę za swoją pracę. Pisząc ją, skupiałam się na kilku pytaniach. W jaki sposób kobieta może starać się o uczciwe wynagrodzenie i wymarzone awanse? Jak ma wykorzystać swój talent i przyśpieszyć rozwój kariery, nie prowokując przy tym gwałtownego sprzeciwu? Zauważyłam, że zasadniczym problemem kobiet jest nieumiejętność negocjacji. Z zasady albo tego nie robią, albo robią to nieodpowiednio. To dlatego, że kobieta nie może przedstawiać swoich zalet w taki sam sposób, jak robi to mężczyzna – to by nie zadziałało. Oddziałują na nas inne uprzedzenia płciowe, które należy pokonać na różne sposoby.

W poprzedniej książce opisałam swoje wady i słabości, jakie musiałam przezwyciężać podczas negocjacji. Przedstawiłam listę rzeczy, których absolutnie nie należy robić, i opisałam strategie, które ostatecznie pozwoliły mi odnieść sukces. Kiedy przestałam zgrywać ofiarę i wiecznie przepraszać, udało mi się nareszcie pozbyć luki płacowej, która istniała pomiędzy mną a mężczyznami pracującymi na tym samym stanowisku. Byłam gotowa stanąć na własnych nogach. Nauczyłam się sugestywnie przedstawiać swoją wartość zawodową.

Moja historia poruszyła tłumy. Setki kobiet zaczęły podchodzić do mnie na lotniskach, eventach czy nawet na ulicy, by powiedzieć, że dzięki tej książce dostały podwyżkę i nauczyły się walczyć o swoje. Jestem niezwykle dumna z nich wszystkich. Cieszę się, że mnie wysłuchały i zechciały zastosować moje rady we własnym życiu. Teraz nie tylko ubiegają się o wyższe zarobki, ale także o szacunek i wyróżnienia, które im się należą.

Zainicjowałam więc publiczną dyskusję na temat sytuacji kobiet na rynku pracy – ale to nie wystarczy. Na przestrzeni lat moja książka przyczyniła się do powstania całego ruchu Znaj Swoją Wartość, czyli serii konferencji i materiałów dostępnych online, które oferują kobietom narzędzia do rozwoju zawodowego.

Jednak spoglądając w przeszłość, na moją własną ścieżkę kariery, i zestawiając ją z tematami, które omawiamy podczas konferencji, zauważyłam, że dwudziestoletnie kobiety zmagają się obecnie z innymi przeszkodami niż ja w ich wieku. Na młode pracownice – niezależnie od tego, czy właśnie rozpoczynają karierę, czy pną się po jej szczeblach – czekają zupełnie nowe wyzwania. Sytuacja się zmieniła. Z jednej strony realizacja ich ambicji może być teraz bardziej ekscytująca, ale z drugiej – nawet trudniejsza niż za moich czasów. Współczesne młode kobiety muszą przedzierać się przez inne dżungle niż te, którym stawiały czoła moje rówieśniczki.

Oczywiście większość lekcji zawartych w Znaj swoją wartość przyda się również młodym. Takie umiejętności, jak wskazywanie własnej wartości, negocjowanie uczciwego wynagrodzenia czy bronienie samej siebie, są absolutnie uniwersalne. Mimo to uważam, że powinnam dodać kolejne porady, skierowane szczególnie do kobiet znajdujących się na początku kariery zawodowej.

Można powiedzieć, że młodsze kobiety dostają od życia więcej niż ja w ich wieku. Na rynku pracy czekają na nie liczne okazje. Mają szansę odnieść realny sukces. Wkraczają na zdominowane przez mężczyzn terytorium w zdecydowanie liczniejszych szeregach niż my kiedyś (chociaż nie wszędzie możemy zaobserwować tak duże postępy).

A jednak dwudziestolatkom wcale nie jest łatwiej. Poza uprzedzeniami płciowymi, na które w korporacyjnym świecie możemy natknąć się zawsze i wszędzie, muszą one zmagać się z dyskryminacją ze względu na młody wiek. Kobiety z pokolenia milenialsów „cieszą się” szczególnie złą reputacją. Stereotypowi milenialsi są bowiem roztargnieni, roszczeniowi i leniwi. Uczymy młode kobiety, że mają być ambitne i pewne siebie, ale nie kłótliwe, bo to nie przysparza kobiecie uroku (i nie daj Boże, żeby ktoś uznał je za „trudne”). Tak sprzeczne komunikaty są ogromnie krzywdzące dla dziewcząt, które dopiero rozpoczynają karierę i nie znają jeszcze korporacyjnego środowiska. Poza tym my – przedstawicielki płci żeńskiej – mamy skłonność do nadinterpretacji i przyjmowania krytyki bardzo osobiście.

Zwróciłam szczególną uwagę na ten problem podczas przypadkowej konfrontacji z udziałem mojej ówczesnej asystentki.

Tamtego dnia mój harmonogram jak zawsze wypełniony był spotkaniami, rozmowami konferencyjnymi i wieczornymi wyjściami. W moim codziennym planie nawet pora na posiłek jest ściśle wyznaczona. Podczas półgodzinnej przerwy w kręceniu programu Morning Joe jadłam więc owsiankę, przygotowując się do przeprowadzenia krótkiego wywiadu.

André Leon Talley, jeden z najbardziej znanych redaktorów mody, zgodził się wpaść do mojego gabinetu i udzielić mi krótkiego wywiadu do książki Grow Your Value, którą wydałam w 2015 roku. André jest zarówno moim przyjacielem, jak i częstym uczestnikiem organizowanych przeze mnie konferencji oraz konsultantem przy pisaniu książek. Jego porady na temat wykazywania się w miejscu pracy zawsze są szczere i wartościowe.

Przygotowanie tego wywiadu powierzyłam swojej asystentce, Emily, dla której było to pierwsze z wielu zadań tego dnia. Po wywiadzie musiałam wrócić do studia i dokończyć nagrywanie programu, po czym wyruszyć wraz z nią do Filadelfii, gdzie o 11.30 miałam wygłosić przemówienie na temat równych zarobków przed blisko tysiącem kobiet. Czasu jak zawsze było niewiele – musiałyśmy się sprężyć, by nie wystąpiły opóźnienia. Moi pracownicy nie mają chwili na błędy.

Gdyby nie moi pracowici asystenci, nie wiem, jak zdołałabym zapanować nad grafikiem zawodowym, a także prywatnym. Bardzo na nich polegam. Gdy zatrudniłam Emily na stanowisko asystentki, najczęściej pracowała ona w moim domowym gabinecie. To rzecz jasna dużo mniej formalna przestrzeń niż studio Morning Joe w sercu Manhattanu. Pracując w swoim domu, zwykle zakładam dres, dlatego też zasugerowałam Emily, by ona również przychodziła tu swobodniej ubrana. Zaznaczyłam jednak, że zgodnie z „etykietą” Rockefeller Centre w biurze obowiązuje wszystkich profesjonalny wygląd. Kwestię odnalezienia równowagi między profesjonalizmem a wygodą pozostawiłam jej samej – nawet nie wpadło mi do głowy, by dać jej szczegółowe wytyczne.

Wywiad z André Leonem Talleyem miał odbyć się podczas jednego z pierwszych dni pracy Emily w Rockefeller Centre. Redaktor pojawił się w moim gabinecie odziany w przecudowną bordową pelerynę. Emily weszła za nim do pomieszczenia. Kiedy usiedliśmy, zauważyłam, że André marszczy brwi. Wydawał się rozdrażniony; nie spuszczał wzroku z mojej asystentki, kiedy ta krążyła po pokoju, czyniąc przygotowania do nagrania. Nietrudno było zauważyć, że mu się nie spodobała.

Tego dnia Emily miała na nogach dziesięciocentymetrowe szpilki, które kiedyś jej podarowałam, jako że dla mnie były zbyt wysokie i wyglądałam w nich nieco komicznie. Uznałam jednak, że będą pasować młodszej osobie, wybierającej się na wieczorne wyjścia czy nawet na randkę. Emily jednak założyła je do pracy. I zestawiła je z sukienką w krzykliwym kolorze. Włosy, które zwykle związywała, tym razem rozpuściła bujną falą na ramiona.

Gabinet, gdzie miał się odbyć wywiad, nie był specjalnie przestronny. Nagle zdałam sobie sprawę, że Emily – ze swoimi perfumami, włosami, wysokimi szpilkami i zamaszystymi ruchami – wydaje się zajmować całą jego przestrzeń. Krążąc po pomieszczeniu z szerokim uśmiechem, przypadkowo raz po raz przerywała naszą rozmowę. Stukot jej obcasów zdawał się ogłuszający. Na dodatek kilkukrotnie sięgnęła ręką pomiędzy mnie a mojego rozmówcę, jakby nie rozumiała, że narusza naszą osobistą przestrzeń.

Ostatecznie musiałam ją poprosić, żeby zostawiła mnie z André sam na sam. Powiedziałam to, kiedy usiadła obok nas, jak gdyby ona również miała brać udział w rozmowie. Jestem pewna, że chciała zostać w gabinecie wyłącznie po to, by w razie potrzeby mi pomóc, ale podczas spotkań z ważnymi osobistościami najlepiej stosować zasadę „mniej znaczy więcej”. Byłoby lepiej, gdyby zapytała mnie wcześniej, czy chcę, żeby pozostała w gabinecie na czas wywiadu.

Nie miałam wątpliwości, że Emily chciała dobrze. W końcu to ta sama młoda dziewczyna, którą przygotowywałam do pracy i szkoliłam. A jednak nie mogłam przestać się zastanawiać: „Co jest ze mną nie tak, że jej obecność tak strasznie mnie ogranicza?”.

Kiedy Emily wyszła, rozpoczęliśmy nagrywanie. Rozmawialiśmy na temat praktykantów i znajdowania ukrytych perełek. André bywa czasem nazbyt szczery, ale zawsze udziela wartościowych porad i chętnie dzieli się przemyśleniami. Kiedy mówił o młodych ludziach u progu kariery, jako przykład podał moją asystentkę, którą poznał zaledwie kilka minut wcześniej.

– Ona nie rozumie, gdzie jest jej miejsce – stwierdził. – Miota się wszędzie. Zachowuje się, jakby wszystko jej było wolno.

Nigdy w życiu nie opisałabym Emily w taki sposób! Asystowała mi już od kilku lat. Była godna zaufania, pracowita i bardzo oddana pracy. Pomagała mnie i mojej rodzinie. Bez mrugnięcia okiem podejmowała się wszystkich, nawet najbardziej szalonych zadań, które jej wyznaczałam. Poza tym sprawiała wrażenie wdzięcznej i zadowolonej z licznych szans, jakie napotykała w pracy dla mnie. Cechowały ją lojalność, niezwykła uprzejmość i ambicja.

Komentarz André dosłownie zwalił mnie z nóg. Odpowiedziałam mu:

– Emily pracowała w Filadelfii jako nauczycielka, a teraz jest moją asystentką. Z całego serca ją uwielbiam. To cudowna dziewczyna.

– Ale na mnie wcale nie sprawiła takiego wrażenia. Źle się prezentuje, rozumiesz?

André wyjaśnił mi, że zachowanie Emily wskazuje na roszczeniowość.

Choć starałam się o tym nie myśleć, z biegiem dnia zaczęłam zauważać w Emily wady, których wcześniej nie dostrzegałam. Nasza podróż do Filadelfii była ciężka i męcząca. Musiałyśmy bardzo się śpieszyć, żeby zdążyć na moją przemowę. Emily nie wzięła dla mnie notatnika, więc musiałyśmy zatrzymać się po drodze i go kupić. W związku z tym spóźniłyśmy się dwadzieścia minut. Kiedy biegłam na scenę, Emily ledwo dotrzymywała mi kroku w tych swoich szpilkach.

Puściłam to jednak w niepamięć. Naprawdę bardzo lubiłam Emily. Nikt tak jak ona nie potrafił zarządzać moją pracą, życiem osobistym i dbać o równowagę pomiędzy nimi. Tylko ona z powodzeniem ogarniała ten mój chaos. Bardzo chciałam zobaczyć, jak odnosi sukces. Jednak słowa André wciąż nie dawały mi spokoju.

Następnego dnia po powrocie z nagrań zastałam w domu zasmuconą wersję swojej zwykle radosnej asystentki. Czekała na mnie w gabinecie. Z jej twarzy od razu wyczytałam strach i zmartwienie – miała taką minę, jak gdyby właśnie wyleciała z pracy.

– Uważasz, że jestem roszczeniowa? – zapytała ze smutkiem, patrząc na mnie zaszklonymi oczami.

Jak mogłam nie przewidzieć, że taśma z nagraniem wywiadu w końcu trafi na jej biurko do transkrypcji?!

Słowa, które usłyszała Emily, były dla niej niczym cios w brzuch. Na początku wyraźnie ją zraniły. Potem jednak, kiedy zaczęłyśmy je analizować, okazały się punktem zwrotnym w jej karierze.

Nasza rozmowa pomogła również mnie. Zyskałam nowe spojrzenie na sytuację młodych, ambitnych kobiet, które chcą osiągnąć sukces i spełniać swoje marzenia. Zauważyłam, że inni mogą postrzegać je inaczej niż one same. Emily sądziła, że sprawia wrażenie pewnej siebie, podczas gdy André nazwał ją roszczeniową. Dlaczego?

Ludzie używają słowa „roszczeniowy”, by opisać osobę, która żąda zbyt wiele. Ale czy nie na tym polega ambicja? Na nieskrywanej żądzy sukcesu? A przecież osoby ambitne są w naszym społeczeństwie oceniane pozytywnie.

I tu właśnie wkraczają do gry podwójne standardy. Problem leży w tym, w jaki sposób pozwala się młodym kobietom okazywać ambicję. Muszą one zrozumieć zasady gry i wyciszyć wewnętrzne sprzeciwy, które przeszkadzają im w rozwoju.

No dobrze, ale jak masz czuć się swobodna i pewna siebie tak, żeby nikt nie oskarżył cię o bycie roszczeniową? Jak możesz niszczyć stereotypy, a jednocześnie walczyć o swoje i piąć się po szczeblach kariery? Odpowiedź jest prosta – musisz nauczyć się odpowiednio prezentować. W każdej firmie jest miejsce dla ambitnych kobiet, jeśli te znają zasady, jakie w niej panują, i potrafią wykorzystać je do realizacji swoich celów.

Jestem córką artystki oraz byłego doradcy prezydenta do spraw bezpieczeństwa. Chociaż chodziłam do najlepszych szkół, zawsze starałam się pozostawać w cieniu z obawy, by ktoś nie uznał mnie za zadufaną i nadętą. Dorastałam w towarzystwie prezydenckich dzieci. Wiem, co znaczy roszczeniowość. I wiem, że to słowo nie ma nic wspólnego z Emily.

Emily miała dopiero 24 lata, a ciężko pracowała i robiła wszystko, o co ją poprosiłam. Nie wychowano jej w przekonaniu, że należą jej się specjalne przywileje. Ukończyła Uniwersytet Stanu Pensylwania, a potem zatrudniła się jako nauczycielka w szkole znajdującej się w biednej dzielnicy na południu Filadelfii. Pochodzi z cudownej, nauczycielskiej rodziny i ma przemiłych, kochających rodziców. Ich bezustanne wsparcie pozwoliło jej uwierzyć, że świat będzie traktował ją równie ciepło jak oni. Niestety w życiu zawodowym nie ma na to miejsca. Bezinteresowna sympatia zostaje tutaj przed drzwiami.

To był trudny dzień dla Emily – ale jednocześnie bardzo pouczający. Można powiedzieć, że stanowił punkt zwrotny w jej karierze. Niedługo później zaczęła udzielać się jako konsultantka przy tworzeniu książek na temat problemów współczesnych kobiet, pisać artykuły na stronę ruchu Znaj Swoją Wartość i awansowała na stanowisko kierowniczki do spraw sprzedaży naszej organizacji. Obecnie odpowiada za strategie marki i pomaga nadzorować najważniejsze wydarzenia na terenie całego kraju. Mam do niej stuprocentowe zaufanie i wiem, że mogę na niej polegać zarówno jako na profesjonalistce, jak i przyjaciółce.

Ten przykry moment stał się dla Emily silnym bodźcem do działania. Dziś jest to już zupełnie inna osoba niż ta młoda dziewczyna, o której właśnie przeczytałaś. Pewna siebie, ale taktowna i opanowana. Zna swoją wartość i potrafi przekładać ją na słuszną pensję i znakomitą reputację. Poza tym ma poczucie humoru i dystans do siebie, więc chętnie przystała na to, bym opowiedziała jej historię we wstępie do niniejszej książki. To osoba godna podziwu.

Nie przytaczam jednak epizodu z jej przeszłości po to, by dyskutować o odpowiednim obuwiu do pracy. Tak naprawdę nie liczy się nasz strój, ale to, w jaki sposób prezentujemy się przed innymi. Kiedy nauczysz się odczytywać, jak ludzie cię postrzegają, będziesz mogła to wykorzystać. A jakie inne przeszkody mogą napotkać dwudziestokilkuletnie kobiety na rynku pracy? I jak mogą je pokonać, by poczuć własną wartość i nauczyć się wyrażać ją w drodze do spełnienia marzeń?

W tej książce chcę ci pokazać, jak walczyć o swoje i piąć się po szczeblach kariery.

Znam setki młodych, mądrych, pracowitych kobiet, które chcą jak najszybciej dotrzeć na szczyt. Wiem, że czują presję, by rozwijać się w błyskawicznym tempie. Martwią się, że jeśli od razu po wejściu na rynek pracy nie wybiorą „idealnej” ścieżki, zmarnują czas. A ponieważ ich możliwości wyboru są obecnie tak nieprzebrane, perspektywa podjęcia tego niewłaściwego paraliżuje ich strachem. Nie ukończyły jeszcze dwudziestu pięciu lat, a już żyją w ciągłym stresie, przytłoczone pragnieniem sukcesu.

Chciałabym, żeby właśnie te kobiety już od początku kariery znały i ceniły swoją wartość. Powinny poznać naszą kobiecą siłę i nauczyć się wykorzystywać wszelkie dostępne środki, by wykształcić w sobie silną, pełną osobistej godności osobowość. Dlatego chcę ci przedstawić sposoby, dzięki którym nauczysz się panować nad swoją ambicją, a nie ją w sobie tłamsić.

Postaram się odpowiedzieć na pytania: W jaki sposób pokonywać przeszkody u progu kariery? Jak stać się cennym nabytkiem dla firmy? Jak się wykazać, wykonując pracę, którą zarządza ktoś inny? Jak stale się rozwijać i wybrać odpowiedni moment na prośbę o awans? Jak rozpoznać, kiedy należy zacisnąć zęby, a kiedy opuścić tonący statek i być może samej postawić żagle?

Przy pisaniu tej książki zdecydowałam się na współpracę z młodą, utalentowaną koleżanką z ekipy programu Morning Joe – Danielą Pierre-Bravo. Pomoże mi ona nawigować przez tor przeszkód, z którymi muszą się zmagać dwudziestokilkuletnie kobiety.

Poznasz tu historię Danieli oraz wielu innych odnoszących sukcesy osób ze świata polityki, biznesu i Hollywood. Moi rozmówcy podzielą się z tobą swoimi porażkami i sukcesami, a także sposobami na odnalezienie własnego miejsca na rynku i radami, których udzieliliby kolejnemu pokoleniu. W tej książce zebrałam głosy kobiet, którym udało się wydeptać własną ścieżkę w korporacyjnym świecie. Przedstawię ci młode biznesmenki na wysokich stanowiskach, młodziutką dziewczynę, która jeszcze na studiach założyła własną firmę, i inne kobiety z pokolenia milenialsów, które rozpoczęły karierę w tradycyjnych korporacjach, ale ostatecznie postanowiły zostać własnymi szefowymi.

Przyjrzymy się przeszkodom, które stają nam na drodze ku samorealizacji – takim jak uzależnienie dzisiejszego społeczeństwa od technologii czy ogromna ilość stresu i poczucia zagubienia, które często przytłaczają nas na myśl o życiowych zmianach.

Moje tezy poprę wynikami badań przeprowadzonych dzięki współpracy z Harvard University’s Institute of Politics (IOP) oraz rezultatami dyskusji i ankiet wykonanych specjalnie na potrzeby tej książki. Dzięki temu dotrzemy do samego sedna problemu i przeanalizujemy możliwe rozwiązania.

Jestem przekonana, że przyszłość rynku pracy zdefiniują młode kobiety. Chciałabym, żeby już na początku kariery znały one swoją wartość i potrafiły ją przedstawić. Mam nadzieję, że od pierwszego dnia pracy będą wiedziały, kim są i co wnoszą do firmy, a co więcej – nie będą się bały tego powiedzieć.

Jest wiele sposobów na to, by odnaleźć w sobie przedsiębiorczość, siłę, pewność siebie, ambicję i determinację. Z pomocą mojej współautorki z pokolenia milenialsów, która z własnego doświadczenia wie, z czym zmagają się twoje rówieśniczki, a także wielu innych osób, które podzieliły się ze mną swoją mądrością, nauczę cię, jak działać, nie porzucając swoich przekonań, i wytrwale przeć naprzód – zarówno w pracy, jak i w każdej innej dziedzinie życia.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

.