Tytuł oryginału: Airs and Graces

First published in Great Britain in 1997 by Orion

Wydanie pierwsze w tej edycji, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Redakcja: Anna Pawłowicz

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki: Joanna Wasilewska

Zdjęcie na okładce: © Goran Bogicevic | Dreamstime.com

Copyright © Erica James, 1997

The right of Erica James to be identified as the author of this work has been asserted by her in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988

Polish language translation copyright © 2015 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-376-4

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Podziękowania

Wielkie dzięki dla Big G za wiarę i dla wszystkich tych, którzy odpowiedzieli na moje pytania, nawet te osobiste.

Jestem też ogromnie wdzięczna Jonathanowi z Curtis Brown za chwilę szczerości.

Dziękuję Jane z Oriona za jej łagodną zachętę i za to, że prawie mnie przekonała, że dam radę.

I, jak zawsze, ogromne podziękowania dla Heleny i Maureen, za ich bezgraniczną przyjaźń i za świetną, wspólną zabawę.

Specjalne wyrazy wdzięczności kieruję do Alwyna, za ogromną odwagę, jaką się wykazał na drogach M25 i A3, a także za to, że miał pod ręką reklamówkę. Dzięki.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Kwiecień

Pieśń Elfa Obrazków Plamistych

Oto pieśń Obrazków Plamistych

(Które rosną w miejscach cienistych):

Nie mam ja dzwonków ani płatków,

Jak u naparstnic czy bławatków.

W całej rozległej angielskiej macierzy

Kwiatów bez liku sam namierzysz.

Tu płatek, tam dzwonek, a jeszcze tu lejek

Lecz ja inaczej się do ciebie śmieję.

Moja krewniaczka, co lubi być gorąca cała,

To kalia śliczna i biała;

Jam nie tak jak ona wybujały, azali

Nadziwniejszym kwiatem mogę się pochwalić;

Me lśniące liście pięknie się prezentują

Mam też pędy, co uwagę twą przykują;

We wrześniu moje jagody jawią się w całej śliczności

(LECZ MIEJ SIĘ NA BACZNOŚCI).

Cicely Mary Barker

Dla Edwarda i Samuela
za ich miłość i poczucie humoru

Rozdział pierwszy

Ellen wszędzie spodziewałaby się zobaczyć nastolatkę żebrzącą o pieniądze, tylko nie w Crantsford.

Zamożne miasteczko targowe tworzyło kiepskie tło dla zmęczonej postaci tkwiącej przed cukiernią. Po obu stronach wąskich, krętych uliczek, z których niektóre były brukowane, ciągnęły się śliczne, georgiańskie domy z wykuszami. W wykuszach wyeksponowane były starodawne słoje z landrynkami, ciuchy od Jacquesa Verta i porcelanowe figurki z wytwórni Lladro. Wszystko to tworzyło atmosferę miejsca, gdzie niczego nie brakuje. Tymczasem nastolatce wyraźnie się nie przelewało.

Ellen instynktownie wyczuła, że dziewczyna ma niewielkie doświadczenie w tym, co robi. Nie mogła patrzeć na pełne dezaprobaty miny przechodniów na widok wyciągniętej do
nich ręki żebraczki. Zrobiła daszek z dłoni nad oczami i zajrzała przez okno do biura podróży. Hermione przechadzała się wzdłuż półek, w poszukiwaniu wakacji życia. Właśnie podszedł do niej jeden z asystentów, gotów pewnie znowu rozbawić czymś starszą panią. Byli przyzwyczajeni do jej nieustannego bujania w obłokach. W zeszłym miesiącu mówiła o wyprawie Orient Expressem.

Kilka chwil później Hermione wyszła na ulicę ze stertą broszur wydrukowanych na połyskliwym papierze.

– Egipt – oznajmiła dziarsko. – Mam ochotę zobaczyć Nil.

– A ja mam ochotę na filiżankę herbaty. Idziemy?

Ellen wzięła leciwą przyjaciółkę pod rękę. Zrobiła to nie dlatego, że Hermione była zbyt wątła i słaba, by przejść przez ulicę o własnych siłach, lecz aby w ten sposób wyrazić swą miłość i wdzięczność. Od rozstania z Rogerem minęły dwa lata. W tym okresie Ellen nierzadko sama bywała w słabej formie. Zawsze mogła wtedy znaleźć oparcie w Hermione, która była dla niej niczym skała.

Przeszły przez ulicę i stanęły przed dziewczyną. Chodnik przed cukiernią nie świecił pustkami, więc nie dało się zignorować tego, co Ellen wcześniej próbowała zignorować.

– Dwadzieścia pensów? – poprosiła nastolatka niepewnym głosem, jakby igrała z ogniem.

Ellen sięgnęła do torebki. Pominąwszy pieniądze, które odłożyła na małe co nieco z Hermione, miała przy sobie tylko dwanaście funtów, które musiały jej wystarczyć aż do Wielkanocy. Otworzyła portmonetkę i wyjęła jednofuntówkę, po czym się zawahała. Żebraczka pewnie uzna to za objaw ostentacji, pewnie pomyśli, że szczęście się do niej uśmiechnęło, że trafiła na niezłą naiwniaczkę. Ellen wyobraziła sobie dziewczynę za parę godzin, pod wpływem jakiegoś psychodeliku. W gazetach piszą o dzieciakach naćpanych po uszy, które udają, że są głodne i w biedzie, podczas gdy w rzeczywistości…

Och, chrzanić rzeczywistość!

Wrzuciła monetę do wyciągniętej dłoni i zmusiła się do pełnego współczucia i wyrozumiałości uśmiechu.

– Dziękuję – powiedziała dziewczyna, ale nie odpowiedziała na uśmiech.

Ellen ogarnęła irytacja – nie na dziewczynę, która nie okazała wdzięczności, lecz na siebie samą, bo złapała się na typowej dla osób dobroczynnych hipokryzji. Pewnie, pewnie, dam ci pieniądze, ale w zamian popraw mi samopoczucie.

– Bardzo szlachetny gest z twojej strony – uznała Hermione, gdy pchnęły drzwi do cukierni i czekały aż kelnerka wskaże im miejsca. – Choć może byłoby lepiej, gdybyśmy zaprosiły tę dziewczynę do środka. Robiła wrażenie wygłodniałej.

– Zwolnił się stolik przy oknie – przywitała je wyniośle kelnerka w fartuszku z falbankami niespotykanych rozmiarów. Hermione i Ellen już dawno uznały, że ta kelnerka musi być ważniejsza od pozostałych, skoro tamte noszą tylko zwykłe fartuchy w paski. – Ile osób? – zwróciła się do Ellen.

Ellen się zawahała. Zwykle próbowała wszystko racjonalizować, analizowała każdy szczegół tak długo, aż była absolutnie pewna swoich decyzji. Potem jednak często ich żałowała. Odkąd została sama, jeszcze jej się pogorszyło. Rozkładała na czynniki pierwsze każde słowo czy uczynek – zarówno swoje, jak i innych – kwestionowała zasadność, wszędzie dopatrywała się ukrytych motywów i szukała możliwych wytłumaczeń. Hermione nazywała to „racjonalizacją posuniętą do granic całkowitej inercji”. Ostatnio jednak Ellen próbowała zdobyć się na więcej spontaniczności. Pomyślała teraz o jednofuntówce, którą właśnie oddała i postanowiła wykorzystać nadarzającą się okazję.

– Trzy – odpowiedziała szybko i, nie patrząc na Hermione, odwróciła się i wyszła z powrotem na ulicę.

Hermione zajęła miejsce przy oknie i postanowiła nie boczyć się na Ellen za to, że tym razem nie będzie w centrum jej uwagi. Przyglądała się przyjaciółce, która podeszła do dziewczyny. Potrafiła odczytać mowę ciała żebraczki: najpierw zaskoczenie, potem – co najzupełniej oczywiste – podejrzliwość, a wreszcie wzruszenie ramion oznaczające zgodę. Ellen wprowadziła ją do środka. Zawsze długo się wahała, ale gdy już podjęła decyzję, była nie do zatrzymania.

Nie groziło im raczej, że, gdy staną w drzwiach, wszyscy odwrócą się w ich stronę albo że ucichną rozmowy. Ostatecznie dziewczyna, w jej niedopasowanych ciuchach, była ubrana równie kiepsko, co większość nastolatków w Crantsford, a może nawet trochę lepiej. Na szczęście wydawała się raczej domyta i nie miała żadnych kolczyków w nosie czy brwiach. Hermione wzięła do ręki jedną z kolorowych broszur biura podróży i aż się wzdrygnęła na myśl o co niektórych młodych mieszkańcach jej miasta, którzy byli bardziej ponakłuwani niż poduszeczki do szpilek.

– To jest Jo-Jo – oznajmiła pogodnie Ellen.

– Dzień dobry – mruknęła zakłopotana dziewczyna.

Była chyba starsza, niż im się wcześniej wydawało. I bledsza.

Hermione odłożyła broszurę.

– No, cóż, Jo-Jo – powiedziała. – Wygląda na to, że masz dzisiaj szczęście. Na tacy zostało jeszcze całkiem sporo bez.

– Nie przepadam za bezami – odpowiedziała Jo-Jo, upychając swój wielki plecak pod stołem i przysiadając na brzegu krzesła. Robiła wrażenie kogoś gotowego w każdej chwili zerwać się do ucieczki, tak na wszelki wypadek.

Hermione uniosła brew.

– Może się mylę, ale w moich czasach żebracy nie mieli prawa wyboru.

– Nawet w pani czasach żebrakom zdarzały się zapewne alergie. Od białek dostaję wysypki, skoro już musi pani wiedzieć.

Hermione z miejsca zapałała do Jo-Jo cieplejszymi uczuciami. Ceniła sobie u ludzi czupurność, a ta mała miała jej pod dostatkiem. Na tym właśnie polega problem ze starością: wszyscy traktują cię z rewerencją i szacunkiem, nikt ci nawet nie powie, żebyś się zamknęła. Zadziwiające, ile człowiekowi uchodzi na sucho, gdy przekroczy sześćdziesiątkę. Ellen należała do nielicznych osób, które trochę Hermione stopowały. Podobnie jak Matthew, zawsze szczery i bezpośredni. W ubiegłym tygodniu wykazał się szczególnie bolesną szczerością. Zadzwonił do Hermione, żeby się dowiedzieć, jak się ma, a gdy zapytała go o jego aktualną dziewczynę, odparł tylko krótko:

– Nie twoja sprawa. Nie chcę o tym gadać.

– Imbryk herbaty dla trzech osób? – zapytała kelnerka w fartuszku.

I Hermione, i Ellen spojrzały na Jo-Jo. Każda z nich podejrzewała – więcej, obawiała się – że dziewczyna poprosi o coś innego, droższego.

– Że co? – zapytała, gdy zauważyła, że się w nią wpatrują.

– Kawa czy herbata? – popędziła ją Ellen.

– Poproszę Earl Greya.

– Fiu, fiu, wyrafinowane gusta, jak na kogoś pogrążonego w biedzie – mruknęła pod nosem Hermione.

Obie z Ellen wymieniły się zaniepokojonymi spojrzeniami. Tylko raz w miesiącu pozwalały sobie na luksus porannej herbaty w mieście, luksus, na który składały się dwie bezy z kremem – co było o tyle usprawiedliwione, że bezy nigdy nie wychodziły im w domu – oraz imbryk najtańszej herbaty, jaką podawano w cukierni. Nigdy nie marnowały pieniędzy na droższe gatunki herbat, które właścicielka tego przybytku, pani Astley, trzymała w chińskich puszkach stojących na szklanej półce ponad rzędami filiżanek i spodków. To po prostu nie podlegało dyskusji: żadnej z nich się nie przelewało, nie mogły sobie pozwolić na wyrzucanie pieniędzy w błoto.

– Wystarczy normalna herbata – powiedziała Ellen do kelnerki.

Nawet jeśli Jo-Jo na coś ją naciągnie, to nie pozwoli na zbyt wiele.

Do zamówienia dodano jeszcze dwie bezy oraz skromną, drożdżową bułeczkę dla Jo-Jo. Wszystko błyskawicznie pojawiło się na przykrytym białym obrusem stole. Pracownice cukierni były najwyraźniej nieźle przeszkolone przez panią Astley i wiedziały, że czas to pieniądz.

Jo-Jo pochłonęła swoją bułeczkę zanim jeszcze Ellen i Hermione zdążyły sięgnąć po widelczyki do ciasta. Ellen dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo ta biedaczka musiała być głodna.

– Zjesz jeszcze jedną? – zapytała, bo zrobiło się jej wstyd.

Jo-Jo kiwnęła głową i zemdlała.

Rozdział drugi

Nic mi nie jest – wymamrotała słabym głosem Jo-Jo. – Nic mi nie jest.

– Pewnie, pewnie – odpowiedziała Ellen, klęcząc koło niej na podłodze. – To przecież nic takiego, ludzie w kółko mdleją. – Próbowała dźwignąć dziewczynę do pozycji siedzącej. – Chodź, posadzimy cię z powrotem na krześle. Powinnaś opuścić głowę między kolana. Chyba tak się robi.

– Nie! – odparła Jo-Jo, której głos nagle zabrzmiał mocniej. Odsunęła od siebie ręce Ellen. – Mówiłam pani, że nic mi nie jest. Proszę mnie zostawić w spokoju.

– Coś nie tak?

Koło nich stała pani Astley, korpulentna kobieta, która zdecydowanie za bardzo kochała konturówkę do oczu. Miała na
sobie krótką, granatową spódniczkę, układającą się w harmonijkę pod jej pękatym brzuchem. Towarzyszyła jej Fartuszkowa.
Zapewne to ona wezwała szefową z biura na zapleczu, gdy tylko wyczuła, że na coś się zanosi. Zamieszanie śledziła też publiczność zebrana przy innych stolikach, która zerkała w ich stronę znad porcelanowych filiżanek.

– Nic, czego nie załatwiłaby szklanka wody – odpowiedziała gładko Hermione, po czym wyrównała obrus i podniosła przewróconą cukierniczkę pełną kostek cukru.

– Gazowana czy niegazowana?

Hermione posłała pani Astley miażdżące spojrzenie.

– Woda w kranie jest, jak mi się zdaje, na ogół niegazowana.

Pani Astley nie wiedziała, co na to powiedzieć, posłała więc tylko Jo-Jo karcące spojrzenie, odwróciła się na pięcie i rozciągnęła wargi w profesjonalnym uśmiechu zarezerwowanym dla mniej kłopotliwej klienteli.

– Doprawdy nie wiem, czemu my tu w ogóle jeszcze przychodzimy – zirytowała się Hermione na tyle głośno, by było ją słychać z odległości kilku metrów.

Ellen zignorowała ten teatralny gest urażonej dumy. Przyglądała się Jo-Jo, która wyciągała swój plecak spod stolika.

– Dokąd idziesz? – zapytała, gdy dziewczyna wstała od stołu.

– Niech pani posłucha, zrobiła pani swoje dla ludzkości, a ja wrzuciłam coś na ząb. Rachunek wyrównany, wszyscy są szczęśliwi. – Zrobiła krok w stronę drzwi. – Eee… I dziękuję – dodała, i zabrzmiało to szczerze.

– Nie idź jeszcze! – zawołała za nią Ellen. – Musisz coś coś zjeść, musisz…

– Puść ją – wtrąciła się Hermione. – Co jeszcze chciałabyś dla niej zrobić? Zaoferować nocleg?

Ellen patrzyła za Jo-Jo, która wyszła tymczasem na ulicę. Nie mogła znieść myśli, że ma ją porzucić, zostawić na łasce stylu życia, który niewątpliwie sprawi, że Jo-Jo stanie się jeszcze jedną pozycją w przygnębiających statystykach.

Ostatecznie i tak wszystko w rękach Boga, pomyślała ze smutkiem.

Dziewczyna zarzuciła sobie plecak na ramię, spojrzała najpierw w lewo, w wąską uliczkę, która zaprowadziłaby ją na koniec Lower Market Street, następnie w prawo, gdzie droga wiodła na wzgórze, w stronę Church Walk i do głównej drogi prowadzącej za miasto. Wyglądało na to, że zastanawia się, w którą stronę pójść. Tymczasem przy oknie cukierni zebrała się grupka kobiet. Zaglądały przez małe szybki do środka, żeby sprawdzić, czy są jakieś wolne stoliki. Gdy w końcu popchnęły drzwi i weszły, Jo-Jo już zniknęła.

– No, może teraz w końcu zajmiemy się swoimi sprawami – powiedziała Hermione i wbiła widelczyk w czekającą na nią kruchą bezę. Zerknęła na broszurę i dodała: – Wiesz, że świątynie w Abu Simbel uratowano przed zalaniem…

– W ogóle cię to nie obchodzi?

– Wręcz przeciwnie, bardzo mnie obchodzi – odpowiedziała wolno Hermione, spoglądając na Ellen spod opadających powiek. – I dlatego właśnie…

– Nie mówię o jakiejś tam uratowanej świątyni – przerwała jej ostro Ellen. – Zresztą dobrze wiesz, że nie to miałam na myśli.

– Dla kogo ta woda? – zapytała Fartuszkowa, która znów stanęła przy ich stoliku.

– Spóźniła się pani! – warknęła Ellen.

Kelnerka zrobiła zdezorientowaną minę.

– Zostawić czy zabrać?

– A, niech pani robi, co się pani podoba!

– Ojej, ta mała naprawdę zalazła ci za skórę, co? – stwierdziła Hermione, gdy Fartuszkowa postawiła z impetem szklankę wody na stoliku. Po chwili zostały znowu same. – Pytanie tylko dlaczego?

Ellen nic nie powiedziała i dźgnęła swoją bezę. Drobne, kruche kawałki eksplodowały z jej talerzyka i oprószyły obrus.

– Sama nie wiem – powiedziała w końcu. – Naprawdę nie mam pojęcia. Żal mi się jej zrobiło. No, bo sama pomyśl, ja drżę ze strachu za każdym razem, gdy wyciągam ze skrzynki pocztowej wyciąg z banku, ale w porównaniu z taką Jo-Jo pewnie jestem ohydną bogaczką.

– Ha! Czyżbym wyłapywała u ciebie pierwsze sygnały socjalistycznych tendencji? Tendencji tłumionych dotąd przez stabilne małżeństwo i przynależność do dobrze sytuowanej klasy średniej?

– Och, bądźże cicho!

Hermione zachichotała i spojrzała czule na Ellen.

– Być może takie Jo-Jo mają na ciebie dobry wpływ. Chciałabym jednak zauważyć, że ona nie robiła wrażenia kogoś żyjącego w skrajnej biedzie. Miała na sobie dość czyste ciuchy, a i jej wybór herbaty raczej też nie świadczył o zacofaniu.

– Wygląd może mylić.

– W rzeczy samej – zgodziła się Hermione i powiodła wzrokiem po cukierni.

Przez chwilę siedziały pogrążone w przyjacielskim milczeniu. Gdy skończyły jeść, Ellen oświadczyła:

– Mam już dość tego, że wiecznie jestem bez pieniędzy. Mam tego powyżej uszu. A sytuacji wcale nie poprawia fakt, że mieszkam, gdzie mieszkam. – Skinęła głową w stronę reszty klienteli pani Astley, z ich eleganckimi torbami na zakupy pełnymi drogich rzeczy, które stały w równiutkich rzędach na podłodze koło krzesełek.

– No, wiem – odparła Hermione i spojrzała na swoją prawą dłoń. Jeszcze tydzień temu na palcu serdecznym nosiła pierścionek, który dostała od ojca na dwudzieste pierwsze urodziny. Teraz sękaty palec był nagi, a luźna skóra nadal zachowała wgłębienie po pierścionku. Hermione położyła dłoń na kolanach, żeby jej nie widzieć. Starała się myśleć pozytywnie: przynajmniej teraz miała dość pieniędzy na koncie, by zapłacić budowlańcowi, który w zeszłym miesiącu naprawił jej dach.

– Jak temu zaradzić?

– Jak temu zaradzić, kochana Ellen? Sama chciałabym to wiedzieć. Może powinnyśmy wyjść na ulicę, tak jak nasza nowa znajoma? A może poszukamy sobie pracy w burdelu? Najlepsze lata mam już, co prawda, za sobą, ale, jak mi Bóg miły, po świecie krąży mnóstwo dziwaków, więc może znalazłby się ktoś, kto czerpałby perwersyjną przyjemność…

– Nie pochlebiaj sobie – zaśmiała się lekko Ellen. Czasem denerwowała ją impertynencja Hermione. – Mówię poważnie, musimy znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. I to takie, które nie wymaga rozkładania nóg i gapienia się w sufit.

– A tak było z tobą i Rogerem?

Ellen nie podniosła wzroku. Złożyła papierową serwetkę równiutko na czworo. Hermione miała irytującą zdolność trafiania celnie w najczulszy punkt. Pod koniec małżeństwa Ellen seks rzeczywiście stał się problemem. Rogera naszła wtedy ochota na próbowanie nowych rzeczy. Przebieranie się za
uczennicę nie bardzo przypadło jednak do gustu trzydziestosiedmioletniej Ellen. Perspektywa regularnego odprawiania takich rytuałów sprawiła, że w ogóle odechciało jej się seksu. W końcu Roger zmęczył się jej oporem i gdzie indziej znalazł sobie kogoś gotowego realizować jego fantazje. Oczywiście działo się to w sekrecie, aż pewnego dnia oświadczył po prostu przy kolacji, że poznał kobietę, która jest spełnieniem wszystkich jego marzeń. Szok i strach przed utratą męża po dwudziestu latach małżeństwa – innego życia przecież nie znała – sprawił, że Ellen łapała się wszystkiego, szukała nawet pomocy w kolumnach z poradami w kolorowych magazynach. Wszystkie, co do jednej, zachęcały kobietę w jej pozycji do zdobycia się na odwagę i wzięcia spraw w swoje ręce. W łóżku miała stać się dziwką. Przez dwa żałosne, trudne miesiące rzeczywiście próbowała, ale i tak pewnego dnia, gdy wróciła z porannych zakupów w supermarkecie, znalazła list czekający na nią na kominku. Roger odszedł od niej dla uczynnej Charmaine, która pracowała jako pomoc dentystyczna w jego przychodni. Co więcej, postanowili wyjechać razem za granicę. Liścik nie szczędził detali. Dla Ellen ta kartka A4 była nie tylko symbolem tchórzliwej rejterady Rogera, ale także jego spowiedzią. Wyjaśniał, że ich małżeństwo go zmęczyło, tak samo, jak plombowanie zębów w Crantsford. Chciał rozpocząć nowe życie i postanowił założyć rodzinę z Charmaine w Prowansji.

Przez pierwsze pół roku od odejścia Rogera, Ellen nie była w stanie znieść niczego, co w jakikolwiek sposób łączyło się z Francją. Wbrew zdrowemu rozsądkowi obwiniała rogaliki francuskie, bagietki i wodę Perrier o rozpad swojego małżeństwa. Obwiniała też Petera Mayle’a. No, bo któż inny poddał Rogerowi, który miał niezły mętlik w głowie, ten cały pomysł z Prowansją? Snute przez pisarza opowieści o pachnących polach lawendy, o woniejących czosnkiem hydraulikach i nienadających się do niczego budowlańcach po prostu uwiodły jej męża i odciągnęły go od niej. Wkrótce jednak zdała sobie sprawę z tego, że sama ma więcej wspólnego z rozpadem swojego małżeństwa niż Peter Mayle i jego pełne uroku opowieści, które zawsze dobrze się kończą.

– Twoje problemy finansowe można łatwo rozwiązać – stwierdziła Hermione, wyczuwając, że przyjaciółka znowu torturuje się bolesnymi wspomnieniami.

– Tak? – powiedziała Ellen, uniosła głowę i spojrzała prosto w bladoniebieskie oczy Hermione. – No, to mów, coś tam nowego wymyśliła?

– Wyjdź za Duncana.

Ellen szturchnęła kostki cukru leżące przed jej czystą łyżeczką i się uśmiechnęła.

– Duncan chyba nie jest stworzony do małżeństwa.

– Każdy jest stworzony do małżeństwa. Trzeba tylko trafić na
odpowiedni moment. Rozważałaś go jako kandydata na męża?

Ellen parsknęła śmiechem.

– Oczywiście. To idealny materiał. Jest samotny, mniej więcej w moim wieku. To szanowany prawnik, ma dobrą reputację…

– I jest nadziany! Sporo wyciąga z tej swojej praktyki – weszła jej w słowo Hermione. – Nie wspominając już o wspaniałej, barokowej rezydencji, w której mieszka.

Ellen dalej bawiła się kostkami cukru. Ułożyła je w chybotliwą piramidkę.

– Czy byłabyś bardzo zszokowana, gdybym ci powiedziała, że jeśli jeszcze kiedykolwiek wyjdę za mąż, to zrobię to dla pieniędzy, a nie z miłości? – zapytała, nie podnosząc wzroku. – Małżeństwa z miłości już próbowałam i sama zobacz, jak na tym wyszłam.

– Moim zdaniem to całkiem rozsądny pomysł – stwierdziła Hermione. – Żałuję tylko, że sama nie mogę postąpić podobnie. A może myślisz, że mam szansę u Duncana?

– Nie mam pojęcia. Jest taki małomówny, że często nie wiem nawet, co mu chodzi po głowie.

– Nie chcesz chyba przez to powiedzieć, że to nudziarz?

Ellen westchnęła.

– Po tym, co przeszłam z Rogerem, nie miałabym nic przeciwko nudziarzowi. – Sięgnęła po swoją torebkę. – No, chodź, zapłaćmy i dajmy naszym wybujałym fantazjom trochę odpocząć. Ojej, a to co?

Koło talerzyka Jo-Jo leżała jednofuntówka.

– Na jakie wytłumaczenie się decydujemy? Że to dobrze świadczy o dziewczynie, czy też że zostawiła monetę przez przypadek? – zapytała Hermione.

Johnny Zagraniczniak był rozpalony i duszny, więc Ellen i Hermione od razu otworzyły okna. Johnny Zagraniczniak, czyli samochód Ellen, miał to nieszczęście, że był francuskim Peugeotem 205, więc trochę mu się oberwało po ucieczce Rogera do Francji. Ostatecznie został przemianowany na Johnny’ego Zagraniczniaka.

– Nawet nie porozmawiałyśmy o Egipcie – stwierdziła Hermione, gdy Ellen zajęta była lawirowaniem po jednokierunkowych uliczkach. Zatrzymały się na światłach na szczycie Church Walk.

Gdy zapaliło się zielone i Ellen wrzuciła pierwszy bieg, przyszło jej do głowy, że każdy, kto nie zna Hermione, mógłby pomyśleć, że u siedemdziesięcioośmio letniej kobiety występują już objawy demencji starczej. Ot, choćby całe to gadanie o wakacjach, które przecież nigdy się nie wydarzą. Było to jednak najzupełniej niegroźne. Są ludzie, którzy w każdy sobotni wieczór marzą o wygranej na loterii i zabawiają się czczymi spekulacjami na temat tego, na co wydaliby pieniądze. Hermione po prostu przenosiła się myślami z jednego kraju do drugiego, w nieszkodliwy sposób fantazjowała o zwiedzaniu nowych miejsc, nie wstając przy tym z fotela. Nawet Ellen czasem przyłączała się do niej, dała się na przykład wciągnąć w rozmowę o rejsie po norweskich fiordach. Hermione snuła marzenia o przyjęciach na pokładzie, o kolacji przy kapitańskim stole, podczas gdy Ellen rozkoszowała się myślami o ucieczce od finansowego bałaganu, w jakim zostawił ją Roger.

– A niech mnie! – powiedziała Hermione z wyraźnym zadowoleniem w głosie. – Zobacz, kto łapie stopa na drodze za miasto?

Nietrudno było rozpoznać postać z plecakiem przerzuconym przez ramię. Jedyna różnica polegała na tym, że teraz Jo-Jo zdjęła z siebie warstwę odzieży. Gdy odwróciła się w stronę nadjeżdżającego samochodu, powiew wiatru przykleił białą koszulkę ciasno do jej młodego ciała. Potwierdziło się to, co Ellen podejrzewała już wcześniej, na podłodze w cukierni, gdy próbowała ruszyć Jo-Jo z miejsca. Sądząc na oko dziewczyna była w co najmniej czwartym miesiącu ciąży. Samochód Ellen zwolnił i zatrzymał się.

– Wybierasz się w tym samym kierunku co my, młoda damo? – zapytała Hermione przez otwarte okno.

Jo-Jo poprawiła plecak, jakby chciała się za nim schować.

– Być może – odpowiedziała i odsunęła kosmyk długich włosów sprzed oczu. Ciepły, wiosenny wiatr podnosił je z ramion.

– No, to się pospiesz i wsiadaj. I, błagam cię, nie marudź. Szczegółami zajmiemy się później. Jestem pewna, że jeśli dobrze rozegrasz swoje karty, moja pełna dobrych chęci przyjaciółka zaoferuje ci nocleg. – Hermione odwróciła się do Ellen: – Bo to właśnie chodziło ci po głowie, prawda?

Rozdział trzeci

Podrzucić cię? – Ellen zapytała Hermione, choć dobrze wiedziała, jaką odpowiedź dostanie.

– Nie ma pośpiechu – odpowiedziała starsza pani. – Później sobie pokuśtykam do domu.

Pewnie, pomyślała Ellen, po co iść do domu, gdy sytuacja właśnie zrobiła się interesująca?

– To pani matka? – siedząca na tylnym siedzeniu Jo-Jo złapała spojrzenie Ellen we wstecznym lusterku.

– Można by tak pomyśleć, prawda? – Ellen zerknęła kątem oka na przyjaciółkę.

Hermione cała się nastroszyła.

– No, doprawdy! Biję każdą matkę pod słońcem na głowę. Czy ja w kółko czegoś od ciebie chcę? Czy ja ci się naprzykrzam?

– Nigdy. I całe szczęście – uśmiechnęła się Ellen.

Wrzuciła kierunkowskaz w lewo i zjechała z głównej szosy. Na szczycie wąskiej, zaniedbanej drogi stały trzy znaki. Najmniejszy z nich sygnalizował ślepą ulicę. Pod nim umieszczono drogowskaz do Beggarman’s Lane czyli Uliczki Żebraczej. Ironia zawierająca się w nazwie ulicy, na której mieszkała, nigdy nie przestawała zadziwiać Ellen. Najbardziej rzucała się w oczy duża, strategicznie umieszczona, kremowa tablica, na
której zielonymi literami wypisane były słowa „Nad Strumieniem – Suszone Kwiaty”, a w rogu znajdował się wizerunek dzbanka z wiązanką. Znak nadal wyglądał na nowy, choć stał tam już od ładnych kilku miesięcy. Stanowił dla Ellen kolejne przypomnienie faktu, że musiała pogodzić się z wieloma zmianami w swoim życiu. Czasem nienawidziła tego znaku – gdy miała zły dzień i nie była w stanie stłumić gniewu na Rogera. W inne dni pozwalała sobie na odrobinę podziwu dla samej siebie, a nawet wyobrażała sobie, że zostaje Bizneswoman Roku. Rzeczywistość była jednak zupełnie inna: na razie nie było jej nawet stać na wypłacanie sobie regularnej pensji.

Od ponad tygodnia nie padało. Johnny Zagraniczniak podskakiwał na stromej, usianej dziurami uliczce, zostawiając za
sobą chmurę kurzu. Wąska droga zakręciła łagodnie w lewo i doprowadziła je do maleńkiego, białego domku z niskim, spadzistym dachem i pomalowanymi na czarno drzwiami wejściowymi. Drzwi miały po obu stronach okna, a powyżej widniała kolejna para okien. Był to dom jak z obrazka namalowanego przez dziecko ze szkoły podstawowej. Brakowało tylko rozmazanej, żółtej plamy uśmiechniętego słońca w prawym, górnym rogu.

Dokładnie naprzeciwko domu trawiasty brzeg usiany narcyzami schodził aż do strumienia. Po jego drugiej stronie rosły drzewa wyznaczające brzeg pola, gdzie miejscowi chodzili na spacery z psami. Na pierwszy rzut oka miejsce wyglądało jak idealna cicha przystań, ale Ellen przeżyła tu prawdziwe koszmary. Po przeprowadzce, gdy odkryła, w jak kiepskim stanie jest dom i jaka panuje w nim wilgoć, ochrzciła go mianem domu prosto z piekła. Wszystko było zbutwiałe albo spróchniałe. Z tym mogła jeszcze jakoś żyć, czekały ją jednak większe horrory, które wymagały natychmiastowego działania. Tygodniami oskrobywała pleśń ze ścian w kuchni. Jeszcze więcej czasu zabrało jej pozbycie się obrzydliwego smrodu moczu, który wydobywał się z mikroskopijnej łazienki na pierwszym piętrze. Dom należał wcześniej do pewnego mężczyzny, który mieszkał tu sam przez prawie pół wieku i tu też zmarł. Ellen była przekonana, że poprzedni lokator nigdy nie zawarł bliższej znajomości z podstawowymi środkami czystości. Nie było dnia, by nie przeklinała go za brak higieny, a szczególnie za nieumiejętność celowania w otwór sedesu. Ten pan, niczym jakiś kocur, znaczył chyba swój teren na brudnym, zielono-żółtym linoleum, które częściowo pokrywało podłogę w łazience.

Całe to przeklinanie poprzedniego lokatora oraz ciężka praca w domu pozwoliły jej przynajmniej nie myśleć o Rogerze.

Gdy Roger zniknął, Ellen nie miała pojęcia, jaki zostawił po sobie bałagan. O drugiej hipotece na ich domu wiedziała, nawet przyłożyła do tego rękę, jako współwłaścicielka Sadowego Domu. Pieniądze z pożyczki miały pomóc Rogerowi rozwinąć nabytą krótko przedtem praktykę dentystyczną. Nie miała natomiast pojęcia o tym, że zgadzając się na tę transakcję, daje jednocześnie mężowi carte blanche na zaciąganie kolejnych pożyczek. Kilka dni po zniknięciu Rogera dowiedziała się, że przez cały zeszły rok szastał pieniędzmi niczym wstawiony marynarz na urlopie, a ona nic o tym nie wiedziała. Niewiarygodne, ile potrafił wydać na weekend z Charmaine w Amsterdamie czy w Paryżu. A to wcale nie było jeszcze najgorsze. Roger uzależnił się od narkotyków. Nie tylko przepuścił wszystkie ich oszczędności, ale też sprawił, że Ellen nie mogła nawet liczyć na to, że uda jej się pociągnąć go do odpowiedzialności za długi, które po sobie zostawił.

Sama nie potrafiła powiedzieć, co zaszokowało ją bardziej – podwójne życie Rogera, czy jej własna głupota, która kazała jej wierzyć w te wszystkie konferencje stomatologiczne, na które nagle zaczął wyjeżdżać.

Musiała więc uporać się z emocjonalną traumą i rozpadem swojego małżeństwa, a jednocześnie zająć się sprzedażą domu – ich ślicznego domu jak z marzeń. Trzeba było szybko znaleźć sobie inny dach nad głową i zacząć jakoś zarabiać na życie.

Zaparkowała koło stodoły. Nad jej szerokimi, okutymi drzwiami wisiał znak podobny do tego na szczycie uliczki: „Nad Strumieniem – Suszone Kwiaty”.

– Jesteśmy – oznajmiła zupełnie niepotrzebnie.

Jo-Jo wysiadła pierwsza. Ellen i Hermione odprowadziły ją wzrokiem, gdy przeszła przez wąską drogę i zeszła w dół do strumienia. Zamoczyła ręce w wodzie.

– Ale lodówa! – zawołała oskarżycielsko, jakby to była ich wina.

– Jesteś pewna, że wiesz, co robisz? – Hermione zwróciła się do Ellen w drodze do domku. – Ona nie będzie łatwym gościem.

– Nie ma sprawy. Zresztą to ty ją zaprosiłaś, żeby z nami pojechała.

– Ja tylko zwerbalizowałam to, co i tak chodziło ci już po głowie.

Ellen nic na to nie powiedziała, bo w słowach Hermione kryło się sporo prawdy. Otworzyła drzwi do domu. W środku panował przyjemny chłód. Powiesiła swoją torbę na drzwiach, gdzie wisiały też jej kurtki – teraz już nie miała garderoby wielkości pokoju. Obsztorcowała się w myślach: Sadowy Dom należał już do przeszłości, teraz mieszka w Domku Nad Strumieniem. Rozejrzała się po przepełnionym pokoju, który służył jej za salon i jadalnię. Z dwóch belek nad głową zwisały ogromne wiązki suszonych kwiatów. W ten sposób sprytnie zamaskowała groźne pęknięcia w suficie. Po obu stronach kominka stały fotele, które obiła żółto-niebieską tkaniną kupioną na rynku w Crantsford. Jak podkreślał sprzedawca, kolory były może zeszłoroczne, ale nie wychodzą z mody, bo klasyka się nie starzeje. Z kontrastującej tkaniny zrobiła też poduszki, które ułożyła na siedzisku w oknie wykuszowym z widokiem na ogród przed domem oraz na strumień. Na lewo od okna udało jej się wcisnąć jeden z niewielu mebli, jakie jej pozostały po małżeńskim życiu: duży kredens, który świetnie się prezentował w kuchni Sadowego Domu, tutaj natomiast przytłaczał mały pokój niczym rozrośnięty dąb w niewielkim, otoczonym murem ogródku. Sprzedałaby ten kredens wraz z pozostałymi meblami, ale sentyment wziął górę. Przy ścianie naprzeciwko kominka stał masywny, sosnowy stół. Przy nim jadła posiłki, ślęczała nad papierami, a czasem nawet zasypiała.

– Co dokładnie zamierzasz z nią począć? – zapytała Hermione, rozsiadając się w jednym z foteli.

– Z Jo-Jo?

– No, a z kim innym?

Ellen przysiadła na siedzisku w oknie i wyjrzała na zewnątrz przez kwadratowe szybki. Jo-Jo leżała na trawiastym brzegu strumienia. Podwinęła nogawki spodni, a rękawy T-shirtu podciągnęła do góry aż po same pachy. Pasowała do tej scenerii pośród narcyzów. Wyglądała jak dziecko. Ellen nagle zatęskniła za swoim dzieckiem.

Simon miał dziewiętnaście lat, więc trudno byłoby go uznać za dziecko. Kończył drugi rok studiów i czasem wydawał się Ellen doroślejszy niż ona sama. Zawsze byli zżyci. Nie pozwalała sobie myśleć o tym, jak bardzo za nim tęskni, bo wtedy rozłąka stawała się nie do zniesienia… A tyle już utraciła.

– Ona jest w ciąży – skupiła uwagę z powrotem na Hermione.

– A to coś zmienia?

– Och, Hermione, jest taka młoda, a już zabałaganiła sobie życie.

– Aha, czyli twoim zdaniem lepiej z tym trochę poczekać, tak?

– Dobrze wiesz, o czym mówię.

– Wiem, ale to ty uważasz, że namieszała sobie w życiu. Może jej zdaniem wcale tak nie jest. Ile miałaś lat, gdy urodziłaś Simona?

– To co innego. Ja wyszłam za mąż, jak tylko…

– Ile miałaś lat?

– Dwadzieścia. Zresztą dobrze to wiesz – wzruszyła ramionami Ellen.

Hermione powiedziała, co chciała powiedzieć, więc teraz przeszła do następnej kwestii.

– Jak rozumiem, zatrzymasz ją tutaj dzisiaj na noc, a jutro namówisz, żeby gdzieś się zgłosiła, tak? Jak myślisz, z kim należałoby się skontaktować?

– Może powinnyśmy spróbować namówić ją do powrotu do rodziców?

– Niech panie nawet o tym nie myślą – z otwartych drzwi dobiegł je rozgniewany głos.

Ellen wstała niezręcznie.

– Masz ochotę na coś do picia?

Jo-Jo kiwnęła głową i poszła za Ellen do kuchni.

Ellen zdjęła karton soku pomarańczowego z półki koło kuchenki i odcięła róg nożyczkami. Sok chlupnął na blat.

– Moja babcia też tak zawsze robiła – roześmiała się nieoczekiwanie Jo-Jo, a jej rysy od razu złagodniały.

Odwróciła się i wzięła do ręki książkę kucharską Łatwe dania dla jednej osoby.

Ellen ogarnęła ochota, by pójść tropem tej przypadkowo pozyskanej informacji, ale po minie Jo-Jo zorientowała się, że byłoby to zinterpretowane jako wtrącanie się w nie swoje sprawy. Zresztą jakie ma prawo wypytywać Jo-Jo o jej życie? Zapewni dziewczynie dach nad głową na dzisiejszą noc, a jutro zajmie się znalezieniem jej czegoś na stałe. I na tym koniec. Jutro o tej samej porze zrobi już swoje dla ludzkości, jak określiła to w cukierni Jo-Jo. Podała dziewczynie szklankę soku.

– Masz ochotę na ciastko?

– Wolałabym kanapkę.

– Oczywiście.

Ależ z niej idiotka. Ona tu się wykazuje dobrymi intencjami i wydziela okruchy gościnności, podczas gdy dziewczyna musi się przede wszystkim porządnie najeść. Uderzyła ją absurdalność sytuacji, która była jej dziełem. Co ona wyprawia? Bawi się w królową dobroczynności z Crantsford, oferującą jedzenie i dach nad głową. Chyba kompletnie zwariowała!

– Może być z serem i piklami?

Miała nadzieję, że tak. Poza tym miała jeszcze tylko kilka żałośnie wyglądających liści sałaty oraz kawałeczek przeterminowanego ogórka.

– Byłoby super. No, i…

Ellen czekała, aż dziewczyna dokończy zdanie.

– Tak? – powiedziała, gdy przedłużająca się pauza zrobiła
się niezręczna.

Jo-Jo przełknęła ślinę.

– Chciałam pani podziękować. Mało kto by tak postąpił. Przecież mogłabym być jakąś naćpaną psychopatką.

– A nie jesteś?! – zawołała Hermione z dużego pokoju. Siedziała tam i przeglądała broszury z biura podróży. – Rozczarowałaś mnie.

Jo-Jo i Ellen spojrzały po sobie i obie się uśmiechnęły.

– Ona tak zawsze? – zapytała szeptem Jo-Jo.

– Zawsze.

Ellen zrobiła Jo-Jo kanapki i repetę, po czym dołączyły do
Hermione w dużym pokoju. Podczas gdy Jo-Jo jadła, Hermione zasypywała ją pytaniami, na które dziewczyna odpowiadała albo wzruszeniem ramion, albo kłamała z miną pokerzysty. Gdy Hermione zapytała ją, gdzie mieszka jej rodzina, dziewczyna jasno dała jej do zrozumienia, że ma już dość tych pytań i oznajmiła znudzonym tonem:

– Przybyłam z innej planety.

Na co Hermione odparowała:

– A jak zachodzi się w ciążę na twojej planecie? Tak samo, jak u Ziemian, wielokrotnie sprawdzonym, przetestowanym sposobem, jakim jest uprawianie seksu?

Jo-Jo zamarła. Spojrzała oskarżycielsko na Ellen.

– Wiedziałam, że się pani domyśliła.

– No, to po co te tajemnice? – zapytała łagodnie Ellen. – Za kilka tygodni będzie ci jeszcze trudniej ukryć ciążę. Czy to przez dziecko uciekłaś z domu?

– Dziecko jest rozwiązaniem moich problemów – odparła i wepchnęła sobie resztę kanapki do ust. – To w pewnym sensie błogosławieństwo.

– Cóż, cieszę się, że aż tak ci pobłogosławiło – stwierdziła oschle Hermione. – Ellen, kochana, być może to jest właśnie sposób na rozwiązanie wszystkich naszych kłopotów. Zajdźmy w ciążę i uciekniijmy z domu, a wtedy znikną wszystkie nasze problemy. Sama nie wiem, czemu na to wcześniej nie wpadłyśmy.

Jo-Jo zrobiła naburmuszoną minę. Zachodziła w głowę, jak dała się wmanewrować w przyjęcie pomocy od tych dwóch kobiet. Młodsza była w porządku, ale starsza to prawdziwa wariatka. Choć z drugiej strony, uśmiechała się jej noc w prawdziwym łóżku, a nie kolejna spędzona na przykościelnym cmentarzu. Miała wrażenie, że od tygodni nie spała we własnym łóżku, choć przecież opuściła dom zaledwie wczoraj. Matka znalazła u niej w pokoju test ciążowy, który zapomniała wyrzucić i gdy dowiedział się o tym ojczym, rozpętało się istne piekło. Dobrze wiedziała, że matka jest za słaba, by się za nią wstawić. Zresztą spodziewała się tego – dwa załamania nerwowe oraz dekada szpikowania się środkami uspokajającymi zrobiły swoje. Mąż matki miał nad nią pełną kontrolę. Jo-Jo pomyślała, że jak już się jakoś urządzi, to napisze do matki, by powiadomić, że wszystko u niej w porządku. Albo zadzwoni, gdy on będzie w pracy. Posmutniała na myśl o matce tkwiącej samej jak palec w tym żałosnym domu, gdzie za całe towarzystwo ma telewizor.

– Nie zwracaj uwagi na Hermione – powiedziała łagodnym tonem Ellen. – Jest już stara i musimy dostarczać jej trochę rozrywki.

Posłała Hermione surowe spojrzenie. Hermione również zmarszczyła brwi i pokazała jej język.

Jo-Jo parsknęła śmiechem.

– Niezła z pań para, nie ma co. – Po kilku sekundach dodała: – Powód mojej ucieczki z domu to nic wielkiego. Nie dogaduję się z ojczymem. On lubi wszystkich rozstawiać po kątach. Mama nie potrafi stawić mu czoła, ale ja nie dam się tak traktować… Nigdy. Nie wrócę tam.

– Mam wrażenie, że twój ojczym to uroczy człowiek – rzuciła Hermione. – Może powinnyśmy się uzbroić po zęby i opracować plan odbicia twojej matki?

Ellen zignorowała Hermione i zwróciła się do Jo-Jo:

– A co z ojcem dziecka? Czy on wie, że jesteś w ciąży?

– Wie, wie, ale nie chce mieć z tym nim wspólnego. Ani ze mną. Nie byliśmy parą… To nie było nic poważnego.

Dziewczyna wykręcała sobie mocno trzymane na kolanach ręce. Hermione to zauważyła i uznała, że starczy już tych pytań.

Godzinę później, gdy Jo-Jo się wykąpała i dostała polecenie od Ellen, by iść się zdrzemnąć w maleńkim pokoju Simona, Hermione zebrała swoje kolorowe broszury i oznajmiła, że czas na nią.

– Odwiozę cię – Ellen sięgnęła po kluczyki.

– Nic podobnego. Moje nogi poradzą sobie z krótkim spacerem do domu. Zadzwonię do ciebie jutro rano, żeby sprawdzić, co postanowiłaś w kwestii naszej młodej znajomej.

Kilka minut po wyjściu Hermione zadzwonił telefon.

– Ellen, to ja, Duncan.

– Cześć, Duncan. – Już miała dodać, że dopiero co o nim rozmawiały, ale przypomniała sobie, czego dotyczyła ta rozmowa, więc ugryzła się w język. – Jak się masz?

– Doskonale, dziękuję. Słuchaj, tak się zastanawiałem… Jeśli jutro nie pracujesz, to może dałabyś się zaprosić na lunch do mnie do domu.

– Och…

– Czy to odpowiedź odmowna?

– Nie. To znaczy tak. Bardzo chętnie. Po prostu mnie zaskoczyłeś, to wszystko.

Duncan nigdy wcześniej nie zaprosił Ellen do siebie do domu. Przed oczami stanął jej kuszący obraz eleganckiej, barokowej posiadłości.

– Zawsze mamy gości w Wielki Piątek. Mama tak lubi. Wiesz, pieczona jągnięcina i ludzie dookoła stołu.

Wizja barokowego domu natychmiast się zdematerializowała. Zastąpiła ją zdecydowanie mniej przyjemna wizja nieugiętej La Carter.

– Na którą mam przyjechać? – zapytała Ellen i zacisnęła powieki, by pozbyć się wyobrażenia matki Duncana, o której wiele słyszała od Hermione.

– Tak na dwunastą, wpół do pierwszej. Ale nie martw się, przyjadę po ciebie.

Ellen odłożyła słuchawkę na widełki i się uśmiechnęła. Hermione trafiła dziś rano w cukierni w dziesiątkę – Ellen całkiem poważnie myślała o Duncanie jako kandydacie na męża. Zresztą kto by nie myślał? Tylko czy istniała choćby najmniejsza szansa na to, że ktoś tak atrakcyjny, jak Duncan, porzuci swoją ciasno dopasowaną muszlę kawalera?

Rozdział czwarty

Po drodze do domu Hermione przyszło do głowy, że może nie powinna była zostawiać Ellen samej z kimś, o kim tak niewiele wiedziały. Jednak, gdy tylko przecięła główną drogę i weszła na Crescent, stwierdziła, że to absurd. Jo-Jo zgrywała się wcześniej na buntowniczą cwaniaczkę, ale emanowała z niej naiwność i uczciwość. Nie było powodu podejrzewać, że w nocy zaatakuje swoją dobrodziejkę siekierą albo ucieknie z rodzinnymi srebrami czy kartami kredytowymi.

Zresztą co by jej z tego przyszło? Hermione wiedziała lepiej niż ktokolwiek inny, że Ellen naprawdę ciężko się ostatnio powodziło. Firma jeszcze się nie rozkręciła i upłynie chyba jeszcze sporo czasu, zanim sytuacja finansowa znacząco się poprawi.

Hermione była już w połowie Crescent, ulicy, która swoim kształtem wcale nie nawiązywała do nazwy oznaczającej półksiężyc. Była to prostu cicha uliczka, przy której stały jedne z największych i najciekawszych domów w Crantsford. Większość budynków wzniesiono na przełomie wieków dla zamożnych, lokalnych przemysłowców tamtej epoki. Bliżej głównej drogi, którą właśnie szła Hermione, stało kilka nowszych domów. Były to nowoczesne budynki, indywidualnie zaprojektowane i zbudowane z czerwonej cegły, które dobrze wpasowywały się w otoczenie. Zdaniem Hermione zupełnie nie zasłużyły sobie na krytykę, z jaką spotkały się ze strony co bardziej konserwatywnych mieszkańców ulicy.

Zwolniła kroku, gdy zrównała się z jednym z nowszych budynków po prawej. To był Sadowy Dom. Zatrzymała się i przeklęła w duchu Rogera.

Ellen i Roger wprowadzili się do Sadowego Domu miesiąc po zakończeniu prac budowlanych. Było późne popołudnie i Hermione wracała właśnie z Crantsford, gdy pod dom Ellen i Rogera podjechała furgonetka firmy przeprowadzkowej. W tamtych czasach spacer do miasta po zakupy nie stanowił dla Hermione problemu, ostatnio jednak jej nogi i kręgosłup zaczęły się buntować. Korzystała więc z transportu miejskiego albo zabierała się z Ellen, która wielkodusznie podwoziła ją do sklepów. To właśnie w ten sposób bliżej się poznały. Któregoś ranka padało, Hermione wyprawiła się na zakupy z koszykiem i parasolką. Była już na końcu Crescent, gdy zatrzymał się koło niej mały, czerwony samochód. Atrakcyjna blondynka opuściła okno i zapytała Hermione, czy nie chce się z nią zabrać do miasta.

– Nie znam jeszcze okolicy – oznajmiła, gdy Hermione wdrapała się na siedzenie dla pasażera. – Gdybym gdzieś źle pojechała, to proszę krzyczeć.

Z miejsca się polubiły i wkrótce popadły w swoją wygodną rutynę z herbatą i ciastem w luksusowej kuchni Ellen, przy radiu, w którym nadawano popołudniową audycję z opowiadaniami. Po wysłuchaniu opowiadania dyskutowały na temat talentu autora, lub też jego braku, aż do czasu, gdy Ellen musiała się zabrać za przygotowania do nakarmienia swoich mężczyzn, Simona i Rogera.

Simon był jednym z tych synów, dla których matki dałyby się pokroić. Wysoki, jasnowłosy, dobrze wychowany i zabójczo przystojny – większość dziewczyn również dałaby się dla niego pokroić. Gdy Roger dał nogę do Francji, Simon właśnie zdawał maturę. Hermione mogłaby się założyć, że ucieczka ojca wstrząsnęła nim dużo bardziej, niż to po sobie okazał. Trzeba było jednak przyznać, że nie stracił głowy, zdał egzaminy śpiewająco i wspierał matkę w najcięższych chwilach. Jak na tak młodą osobę, miał wyjątkowo przenikliwy umysł i był bardzo opanowany, a przy tym nie było w nim szczypty arogancji, która tak często towarzyszy tym cechom. W głowie się nie mieściło, że jakikolwiek ojciec mógłby odwrócić się plecami do tak wspaniałego syna.

Hermione nie była z natury mściwa, ale tego, co Roger zrobił Ellen i Simonowi, nie potrafiła mu wybaczyć. Jak również zmian, które wywołał w jej własnym życiu. Brakowało jej Ellen, która teraz musiała pracować i mieszkała trochę dalej od niej. Ellen zwykle robiła sobie tylko jeden dzień wolnego w tygodniu – w czwartki. Dla Hermione było to zdecydowanie za mało. Tęskniła za czasami, gdy miała Ellen tylko dla siebie. Ten cholerny Roger! Wszystko popsuł. Obwiniała go również o to, że przez niego uświadomiła sobie, jaką egoistką stała się na starość.

Szła dalej, aż dotarła do Domku Myśliwskiego. Budynek był odsunięty od ulicy o jakieś trzydzieści metrów. Wzdłuż krętego podjazdu rosły wczesne wiśnie. Mimo, że zaczęły kwitnąć zaledwie tydzień temu, trawniki wzdłuż gładkiego, czarnego asfaltu były już lekko przysypane delikatnymi, jasnoróżowymi płatkami. Asfalt również pojawił się zaledwie tydzień temu. Wyglądał jak dywan położony przez eksperta.

Domek Myśliwski był jednym z najstarszych budynków na ulicy. Przez ostatnie pół roku stał się źródłem mnóstwa spekulacji. Był zdecydowanie największy i najelegantszy na Crescent i przez prawie rok stał pusty, nim znalazł się nabywca. Teraz trwał tam remont, który miał przekształcić go – jak pisano w lokalnej prasie – w „wyjątkowy dom seniora dla wyjątkowych ludzi”. Chodziły plotki, że remont miał się już ku końcowi. Ostatnio było tam zdecydowanie mniej hałaśliwych robotników, co potwierdzałoby tę tezę. Kilka dni temu w Domku Myśliwskim pojawili się cichsi goście. Podjechało parę czystych jak łza aut, z których wysiedli mężczyźni w garniturach i kolorowych krawatach, jak również kobieta w apaszce kunsztownie owiniętej wokół szyi. Wszyscy mieli ze sobą aktówki i byli zbyt pochłonięci rozmową, by zauważyć Hermione, która przyglądała im się zza żywopłotu, gdy obchodzili cały teren i potakiwali energicznie do swoich telefonów komórkowych. Hermione ochrzciła ich mianem Kierownictwa.

Gdy złożono wniosek o zmianę przeznaczenia budynku, mieszkańców Cresent zapewniono, że w żaden sposób nie wpłynie to na nich i nie będzie dla nich żadną niedogodnością. Hermione często się zastanawiała, na czym miałaby polegać ta niedogodność? Czy Kierownictwo martwiło się, że oczy mieszkańców Crescent urazi widok zmarłego wynoszonego z Domku Myśliwskiego? Może w związku z tym pracują już nad jakąś dyskretną metodą pozbywania się klientów, gdy staną się nieopłacalni?

Szła dalej w stronę Domu pod Złotokapem. Skręciła na żwirowy podjazd i odruchowo zatrzymała się, żeby wyrwać kępę dmuchawców. Odrzuciła je na bok, w całości, z korzeniami, prosto w ogromny krzew rododendronu. Jego nabrzmiałe pączki były prawie gotowe się otworzyć. Kwiaty błyskające ponętnym, mocnym różem wysuwały się już spod ochronnej otoczki. Hermione obeszła dom, przecięła podwórko i weszła do środka przez drzwi od tyłu.

Dzwonił telefon, ale zanim zdążyła przejść przez oranżerię – omijając poniewierające się tam kalosze, sekatory i ogrodnicze rękawice – i nim dotarła do kuchni, a potem do przedpokoju, telefon ucichł. Może powinna sprzedać więcej biżuterii i w końcu kupić sobie komórkę? Ten pomysł jak z księżyca tak ją rozbawił, że parsknęła śmiechem i poszła poszukać Botticellego i Giotta.

Znalazła ich w dużym pokoju, zwiniętych w kłębki na jej ulubionym fotelu, pogrążonych we śnie w plamie słońca wlewającej się do środka przez wychodzące na południe okno w wykuszu. Duże szyby były tak dawno niemyte, że prawie nic nie było przez nie widać. Żaden z kotów nie ruszył się, gdy podeszła. Dopiero gdy mlasnęła językiem, Giotto, czarno-biały kocur z białym pyszczkiem, otworzył oczy i wyciągnął przed siebie przednie łapki. Następnie Botticelli uniósł swój pasiasty pyszczek i również się przeciągnął. Oba koty zeskoczyły na podłogę i zaczęły ocierać się o nogi Hermione, unosząc głowami rąbek jej spódnicy i mrucząc rytmicznie.

– Grzeczne kotki – powiedziała Hermione i wzięła fotel we
władanie. Podniosła poduszkę z haftem krzyżykowym, na której wcześniej spał Giotto, a którą zrobiła prawie dwadzieścia lat temu, ułożyła ją sobie pod plecami i opadła z wdzięcznością na fotel. Była zmęczona. Tłumaczyła to sobie wyjątkowo ciepłym dniem. Zamknęła oczy i zapadła w późną, popołudniową drzemkę.

Śniła o sąsiadującym z jej domem Domku Myśliwskim i o rzędach krzeseł z wysokimi oparciami, które nachylały się do przodu za naciśnięciem guzika, zrzucając siedzących na nich ludzi na podłogę.

* * *

Duncan wrzucił drugi bieg i ostrożnie podjechał pod elegancką, kutą bramę Crantsford Hall. Jej przypominające dzidy czubki pomalowane były na złoto. Ruszył wolno brukowanym podjazdem i zatrzymał się przed rzędem garaży. Zawahał się przez kilka chwil, po czym zgasił silnik. Oparł głowę o zagłówek i zamknął oczy, by lepiej skupić się na dźwiękach „Kindertotenlieder” Mahlera. Przepełniało go poczucie przemożnego szczęścia. Nie tylko w końcu kupił sobie nowe bmw – na ten konkretny model czekał cierpliwie przez ponad trzy miesiące – ale miał przed sobą perspektywę czterech dni wolnego, które zamierzał poświęcić na grę w golfa i spotkania z Ellen.

Gdy CD dobiegło końca, z oporami otworzył oczy, wziął swoją aktówkę oraz gazetę wieczorną z siedzenia pasażera, zamknął auto, włączył alarm i poszedł wolno w stronę domu. Otworzył sobie ciężkie, dębowe drzwi i ruszył po kamiennej posadzce.

– Czy to ty, Duncanie?

Zignorował to pytanie, starannie ustawił aktówkę obok komody z wybrzuszonym frontem, poprawił tulipan w stojącym na niej wazonie, rzucił okiem na pocztę czekającą na niego na dużej, srebrnej tacy, po czym poszedł poszukać matki. Znalazł ją w jadalni, przy odległym końcu georgiańskiego stołu, zajętą odkurzaniem dębowych paneli miotełką z piór.

– Co ty wyprawiasz?

– Bardzo cię proszę, nie mów do mnie takim tonem, Duncanie. Mam za sobą ciężki dzień. Sprawiono mi zawód. Pani Harmen dziś nie przyszła. Nawet nie zadzwoniła. Po prostu ani słowa. Nic. Jestem kompletnie wykończona. Dobrze choć, że mam dość oleju w głowie i postanowiłam odwołać jutrzejszy lunch. To będzie cud, jeśli w ogóle jutro dam radę wstać z łóżka, po tym całym dzisiejszym sprzątaniu, o gotowaniu już nie wspominając. Będziesz musiał do wszystkich zadzwonić i wyjaśnić sytuację. Powiedz im, że się rozchorowałam. Może nawet przyślą kwiaty.

– Nie wygłupiaj się – powiedział Duncan i zacisnął pięści za plecami. Był wściekły, że w tak brutalny sposób wyrwano go z dobrego nastroju. Dobrze wiedział, że matka weszła teraz w rolę „bezradnej kobiety, która się załamała”. Powiedział więc tylko: – Muszę się czegoś napić.

Po czym odwrócił się i wymaszerował z jadalni do bawialni, gdzie otworzył butelkę whisky i nalał sobie sporą porcję trunku, po czym szybko go wychylił. Nie potrafił powiedzieć, co rozzłościło go bardziej: matka czy fakt, że przed chwilą prawie stracił nad sobą kontrolę.

Gdy Nadia do niego dołączyła, wypił już kolejną szklaneczkę whisky i uspokoił się na tyle, by móc powiedzieć:

– Nie martw się jutrem, wszystko będzie dobrze. Możesz rano dłużej pospać, a ja zajmę się lunchem.

Uśmiechnęła się.

– Co ja bym bez ciebie poczęła, Duncanie?

– W rzeczy samej, co?

Hermione usłyszała dzwonienie, odległe, ale uparte. Po chwili ucichło, ale zaraz znowu się odezwało. Była już zupełnie rozbudzona i miała pełną świadomość, że to telefon. Poszła pośpiesznie do przedpokoju i podniosła słuchawkę.

– Gdzieś ty się podziewała?

– Spałam, a co, nie wolno?

– Całe popołudnie?

– Matthew, to nie twoja sprawa, co robię…

– Przepraszam. Po prostu się martwiłem. Od rana próbuję się do ciebie dodzwonić. Wszystko w porządku?

Hermione się uśmiechnęła.

– Nic mi nie jest, naprawdę. Miałam całkiem udany dzień.

– A co się takiego wydarzyło? Włamałaś się do miejscowej poczty?

– Matthew, jesteś najbardziej irytującym i najbardziej niegrzecznym człowiekiem, jakiego miałam kiedykolwiek nieszczęście poznać.

– To twoja wina. Jako moja matka chrzestna, powinnaś była brać większy udział w moim wychowaniu.

– No, właśnie. Szkoda, że cię nie utopiłam w chrzcielnicy czterdzieści dwa lata temu!

Matthew parsknął śmiechem.

– A więc tak mi się dziękuje za to, że zadzwoniłem, żeby sprawdzić, jak się miewasz i zapytać, czy mogę do ciebie przyjechać w sobotę?

– Że co? Znaczy pojutrze?

– To jakiś problem?

– Wiesz, planowałam spędzić wielkanocny weekend w balonie na gorące powietrze, ale chyba mogę to odłożyć na później. A jaki jest powód twojej wizyty?

– Chcę się z tobą zobaczyć.

– Bzdura. Gdy chcesz się ze mną zobaczyć, nigdy nie dzwonisz, tylko po prostu się zjawiasz. Czym ta wizyta się różni? Czemu informujesz mnie z wyprzedzeniem?

– Jeśli już musisz wiedzieć, to dostałem zamówienie od twoich sąsiadów, Buchananów. Jacy oni są?

– Jego sam rozpracujesz, ale ona jest urocza, taka trochę słodka idiotka.

Matthew jęknął.

– Mają więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek byłbyś w stanie wydać. A teraz, jeśli nie masz mi już nic więcej do powiedzenia, muszę szybko do łazienki. Do widzenia.

– Hermione…

– Tak?

– Uważaj na siebie, dobrze?

– Matthew, gdy nadejdzie dzień, że nie będę w stanie dojść o własnych siłach do łazienki, strzelę sobie w łeb.

– Nie to miałem na myśli, stara wariatko.

– Wiem. Po prostu nie lubię, jak ludzie robią się sentymentalni.

– No, to do zobaczenia w sobotę. Będę późno, pewnie jakoś koło dziesiątej. Zjem po drodze. Pa.

Rozdział piąty

Po przebudzeniu Ellen usłyszała muzykę. Ciche dźwięki sączyły się z dołu. Przez ułamek sekundy myślała, że w środku nocy przyjechał Simon i że jest teraz w kuchni, gdzie przygotowuje sobie gigantyczną kanapkę przy dźwiękach radia na
cały regulator. Zawsze mówił, że to pomaga mu się skoncentrować. Zachowywał się jak typowy młodzieniec, podczas gdy ona, jak typowy rodzic, zawsze przyciszała radio.

Dotarło do niej, że podłoga w sypialni nie pulsuje jednak w rytmie czegoś wściekle szybkiego, więc zrozumiała, że to nie Simon jest na dole, lecz Jo-Jo już wstała i kręci się po domu.

Ellen nie widziała Jo-Jo przez cały wieczór. Dziewczyna poszła uciąć sobie popołudniową drzemkę i spała aż do rana. Musiała być nieźle zmęczona.

Ellen wstała z łóżka i podreptała na dół. Znalazła Jo-Jo w małej, ciasnej kuchni. Była już ubrana – miała na sobie te same ciuchy, co poprzedniego dnia. Przygotowywała coś do jedzenia przy dźwiękach radia. Kręciła przy tym biodrami. Robiła wrażenie kogoś, kto nie ma najmniejszego powodu do zmartwień.

– Dzień dobry.

Jo-Jo aż podskoczyła i obróciła się w stronę Ellen.

– Ojej, przepraszam – wymamrotała z pełnymi ustami. Sądząc po słoiku stojącym na blacie kuchennym i zapachu dochodzącym z tostera, jadła właśnie tosta ze smarowidłem do
chleba Marmite. – Obudziłam panią?

– Obudziłaś, ale już pora, żebym wstała. Jak się czujesz? Dobrze spałaś?

– Wspaniale i czuję się świetnie. No, przynajmniej jak na ciężarną uciekinierkę. Wzięłam sobie trochę chleba, mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko temu?

Ellen pokręciła głową.

– Zrób sobie jeszcze jednego tosta, a ja zaparzę nam herbaty.

– Nie – odparła Jo-Jo. – Niech pani sobie usiądzie, ja przygotuję śniadanie. – Zawahała się na moment, po czym parsknęła śmiechem. – Do cholery, brzmię zupełnie tak, jak w domu.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Tak obchodzę się z mamą. Czasem to ona jest jak dziecko i tak ją trzeba traktować.

Ellen sprzątnęła stół w dużym pokoju, a Jo-Jo przyniosła tam śniadanie na tacy.

– Jesteś bardzo udomowiona, jak na kogoś w twoim wieku – stwierdziła Ellen, nieco rozbawiona całą sytuacją.

Jo-Jo wzruszyła ramionami.

– Robię to od lat. Czy też raczej: kryję mamę od lat. Mój ojczym nie znosi, gdy sprawy nie są załatwione tak, jak on lubi. A mama jest w zbyt kiepskim stanie, by poradzić sobie z prowadzeniem domu czy gotowaniem. Więc po powrocie ze szkoły robiłam zakupy, wsadzałam coś do piekarnika i obierałam warzywa. Mamie zostawało tylko podać mu jedzenie na stół, gdy wrócił z pracy.

Ellen była zszokowana.

– Od jak dawna to trwa?

– Całe wieki. Odkąd sięgam pamięcią.

Ellen nie miała serca zapytać Jo-Jo, jak jej matka sobie bez niej teraz poradzi.

Przez chwilę jadły w milczeniu, aż dziewczyna powiedziała:

– Pozmywam po śniadaniu i będę się zbierać. Może uda mi się znaleźć jakiś hostel albo coś w tym rodzaju.

Po chwili milczenia Ellen odparła:

– Chyba tak będzie najlepiej.

Jo-Jo podniosła na nią wzrok.

– Najlepiej? – powtórzyła, a w jej głosie dało się słyszeć rozczarowanie.

Myślała, miała nadzieję, że może będzie mogła… Och, kogo ona próbuje nabrać? Znalazła dach nad głową na jedną noc i coś do zjedzenia, czego więcej mogła się spodziewać? To nie jest bajka, gdzie wszystko kończy się spotkaniem i ślubem z przystojnym księciem, czy też – jak powiedziałby Alan – z osobą o ponadprzeciętnych dochodach i atrakcyjnym wyglądzie.