Tytuł oryginału: A Trial of Blood & Steel. Book 3: Tracato

First published in Australia in 2010 by Hachette Australia Pty Ltd and this Polish Language Edition is published by arrangement with Hachette Australia Pty Ltd through Graal Ltd.

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Copyright for the Polish edition © 2014 by Wydawnictwo Jaguar

Korekta: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: EKART

Projekt okładki: Luke Causby/Blue Cork

Ilustracja na okładce: Jeremy Reston

Projekt map: Raylee Sloane/Kinart

ISBN 978-83-7686-271-2

Copyright © Joel Shepherd 2009

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

JEDEN

Nie podoba mi się to, co widzę – odezwała się Sasha. Oparta o reling „Dziewicy” obserwowała trzy statki widoczne za rufą. Ich maszty o wydętych fokach kołysały się w rytm fal. – Jak sądzisz, w jakiej są odległości?

– Może pięciu lig – odparł Errollyn. – Nie są szybsi. Wątpię, by nas dogonili.

Sasha odwróciła się i omiotła spojrzeniem pokład. Wiatr rozwiał jej krótkie włosy, szarpnął potrójnym warkoczykiem. Wielkie żagle załopotały, takielunek zaskrzypiał. Kilku ludzi z załogi przykucnęło, czujnie obserwując węzły i bloczki olinowania na wypadek, gdyby któryś puścił. Dziób w rozbryzgach białej piany ciął toń. „Dziewica” uniosła się, a następnie zwolniła na grzbiecie nadciągającej fali. Okręt łagodnie ześlizgnął się w odmęty, wytracając połowę prędkości. Maszt pochylił się w lewo.

Na bakburtę, zganiła się w myślach Sasha. Bakburta była po lewej, sterburta z prawej. Spędzała na morzu siódmy dzień i, pomimo niepogody, nie odczuwała skutków choroby morskiej tak mocno, jak się obawiała. Przez pół roku w Petrodorze nabyła sporo rybackiego, wioślarskiego i żeglarskiego doświadczenia na niewielkich łódkach, co uczyniło z niej kogoś na podobieństwo wilka morskiego. Nie wymiotowała więc teraz przewieszona z pozieleniałą twarzą przez reling, jak ktoś, kogo mogłaby wskazać.

– Nie jestem skora uczyć się w tym momencie morskiego rzemiosła – odparła. Przeczesywała wzrokiem horyzont w poszukiwaniu kolejnych żagli, ale nie dostrzegła żadnych nowych okrętów. Niemniej spienione i wzburzone morze mogło kryć niespodziankę, nawet jeżeli obserwatorzy dysponowali równie doskonałym wzrokiem jak Errollyn. Niemal na pewno ścigały ich algrasseńskie okręty. Z tej odległości nie sposób było jednak dostrzec flag. Minęli niedawno Algrasse i od strony sterburty, od czasu do czasu, dawało się zauważyć majaczące w oddali wybrzeże Larosy.

Kapitan liczył, że napotkają wkrótce rhodaański lub saalsheński patrol, który przepłoszy prześladowców. W obliczu serrińskiej morskiej potęgi ścigający byli nic nieznaczącymi piratami. Algrasseńczycy zagrozili blokadą w przypadku ataku na Elisse. Obecnie usiłowali wprowadzić ową groźbę w życie, wykorzystując trzy jednostki, które napastowały frachtowce płynące samotnie lub w niewielkich grupach, nigdy nie odważyły się jednak stanąć do pojedynku burta w burtę z okrętem wojennym. Na Morzu Elisseńskim panował zbyt wielki ruch, by każdemu z frachtowców zapewnić stałą eskortę. Parę poszło na dno. Sasha miała nadzieję, że rhodaański statek, na którego pokładzie płynęli, naprawdę potrafi rozwinąć z wiatrem tak zawrotną szybkość, jak przechwalał się jego kapitan.

Rozważała, czy nie powinni trzymać się bliżej wybrzeża. Elisse nie sprzyjało ich sprawie bardziej od Larosy czy też Algrasse, niemniej od tygodni samo odpierało ataki. Jeśli przyjąć, że ostatnie doniesienia odpowiadały prawdzie, Rhodaańska Stal ominęła portowe miasto Algen i oblegała obecnie Vethenel, położone dalej na północy. Uwzględniając wszystko, co Sasha słyszała o Rhodaańskiej Stali, miała właściwie pewność, że jeśli wieści głosiły prawdę, miasto już dawno padło.

Wybrzeże na długim odcinku okazało się jednak skaliste, przybrzeżne wody zdradliwe, a elisseńska marynarka, czego obawiał się kapitan „Dziewicy”, nie została do końca rozbita. Najprawdopodobniej jej niedobitki czaiły się w przybrzeżnych zatoczkach znanych jedynie miejscowym. Kapitan wytyczył zatem kurs prowadzący bardziej na zachód, przez sam środek Morza Elisseńskiego. Od wielkiego rhodaańskiego portu, Tracato, dzieliło ich raptem półtora dnia żeglugi, jeśli tylko utrzyma się wiatr.

Po stronie sterburty „Wiatroduch” unosił się ciężko na spienionych falach, utrzymując jednakże tempo. Od bakburty „Blask” wydawał się mieć nieco kłopotów, by utrzymać tempo. Na jego pokładzie Sasha dostrzegła żeglarzy mocujących się z takielunkiem.

– To ty jesteś mistrzynią taktyki – zwrócił się do niej Errollyn. W dłoni dzierżył łuk, cięciwa była jednak odpięta. Oparł się o reling. – Jak postąpiłabyś na miejscu kapitana?

– Żywiłabym nadzieję, iż nie dysponują artylerią – odparła Sasha.

– Wydaje się to mało prawdopodobne. Takielunek zasłaniałby im linię strzału.

– Nie przewożą także ładunku – zauważyła Sasha. – Jesteśmy ciężsi.

– Nasz statek ma lepszą konstrukcję.

– Na tyle, by odczuć znaczącą różnicę przy tak głębokim zanurzeniu? Bez wątpienia są przynajmniej ciut szybsi. Zapewne mają artylerię gdzieś na śródokręciu, choć zmuszeni będą zrównać się z nami, aby jej użyć.

– Moglibyśmy wyrzucić coś za burtę – podsunął Errollyn. Wyprostował się. Przyjął strzelecką postawę. Napiął wyimaginowaną cięciwę, sprawdzając swą równowagę na rozkołysanym pokładzie.

– W porządku – zgodziła się Sasha. – Zacznę od Alythii.

Errollyn posłał jej spojrzenie, na wpół rozbawione, na wpół czujne. Podmuch wiatru zarzucił mu na czoło postrzępioną, ciemnoszarą grzywkę, której kolor podkreślił głęboką zieleń oczu. – Może nabierasz już wystarczającego doświadczenia w morskim rzemiośle – zasugerował.

Sasha parsknęła. Odwróciła się, minęła koło sterowe i przemierzyła krótkie schodki prowadzące na śródokręcie. Obecnie jej równowaga pozostawała niezakłócona nawet wówczas, gdy statek kołysał się mocno… Pochorowała się drugiego dnia po opuszczeniu Petrodoru, lecz od tamtej pory nic jej nie dolegało. Zimny wiatr, wodna mgiełka, widok horyzontu – wszystko to pomagało i na pokładzie czuła się znacznie lepiej niż w ciasnej kajucie. Odczuwała także ulgę, że opuściła Petrodor. Pół roku spędzone w największym portowym mieście Torovanu, to było aż nadto. I choć morze w niczym nie przypominało lenayińskich gór czy kniei, za którymi tak bardzo tęskniła, widok otwartej, rozciągającej się aż po horyzont przestrzeni koił skołatane nerwy. Napięcie skumulowane podczas zimowych miesięcy zdawało się z wolna opuszczać spięte mięśnie.

Kessligh siedział na nadbudówce pod masztem, rozmawiając z Dhaelem. Sasha usiadła u boku mentora. Wbiła spojrzenie w parę trójkątnych wydętych foków. Konwersacja dotyczyła żeglarstwa, łodzi i wiatrów. Sasha skupiła większość uwagi na nodze Kessligha, którą wyciągnął przed siebie wyprostowaną. Najwyraźniej w takiej pozycji czuł się wygodniej. Bełt przeszył mu udo przed pięciu miesiącami. Rana zagoiła się czysto i sztywność nie ograniczyła ruchów Kessligha tak bardzo, jak się tego obawiał, niemniej następstwa postrzału były poważne – od tego czasu kulał. Długa gładka laska, nieodłączna towarzyszka Kessligha, spoczywała u jego boku.

Dhael był Rhodaańczykiem, chyba w wieku Kessligha. Nosił długie, siwiejące włosy; podobnie jak w przypadku Kessligha na jego twarzy znać było piętno upływającego czasu. Czarny płaszcz chronił go przed chłodem. Kołysanie statku zdawało się nie przeszkadzać mu w żaden sposób, co nie dziwiło w przypadku kupca. Dhael Maran był jednak kimś znacznie więcej niż jedynie rhodaańskim handlarzem. Należał do tracatońskiej rady jako jeden z obieralnych przywódców Rhodaanu. Cóż za dziwaczny koncept! Serrini, po upadku Leyvaana Głupca przed dwustu laty, zaszczepili podobne idee w trzech bacoshańskich prowincjach: Rhodaanie, Enorze oraz Ilduurze. W okresie pokoju Serrini nie posiadali stałej armii pozwalającej im najechać ziemie sąsiadów, ale gdy po zniszczeniu sił Leyvaana trzy wymienione prowincje pozostały praktycznie bezbronne, saalsheńskie oddziały dokonały inwazji. Na podbitych terenach Serrini napotkali przyjaźnie usposobionych wieśniaków, szczęśliwych, iż wyzwolono ich spod wrogiego jarzma.

Rhodaan, Enora oraz Ilduur tworzyły obecnie mur pomiędzy cywilizacjami serrińską i ludzką, osłaniając Saalshen przed ludzkim barbarzyństwem. Sasha często zastanawiała się, dlaczego Serrini poprzestali na trzech prowincjach. Elisse także było słabo bronione po upadku Leyvaana, Serrini nie najechali jednak elisseńskich ziem. Meraine, a być może również spora część wschodniej Larosy znajdowały się wówczas w podobnej sytuacji, całkowicie bezbronne. Lecz większość mieszkańców Saalshenu zdawała czuć się nieswojo na samą myśl o obecnie podbitych terenach. Ani Serrini, ani ich bacoshańscy sprzymierzeńcy – od czasu podboju ziemie te zwano Saalshen-Bacosh – nie usiłowali zająć dalszych terytoriów przez minione dwa wieki. Aż do teraz.

– Na bakburcie wkrótce ukaże się Algen – zauważyła Sasha. – W zasięgu wzroku powinny znajdować się jakieś statki.

– Port może być zablokowany – odparł Kessligh.

– Nie sądzę, żeby ktokolwiek okazał się aż tak głupi, by usiłować zdobyć Algen od strony morza – wtrącił Dhael. Rozmawiali po torovańsku. Dhael miał akcent miły dla ucha – samogłoski wypowiadał miękko, spółgłoski melodyjnie.

Rhodaan posiadał swoją własną, ojczystą mowę. Językiem arystokracji pozostał jednak larosański i posługiwanie się nim uznawane było, w większości bacoshańskich miast, za świadectwo wyrafinowania. W dawno minionych krwawych wiekach mniej więcej połowa bacoshańskich królów pochodziła z Larosy. Większość bacoshańskich wielmożów wywodziła swoje początki od larosańskich przodków. Było to żniwo licznych podbojów Larosy.

A teraz nowy larosański władyka ogłosił się regentem całego Bacosh. Bez wątpienia obwołałby się królem, gdyby verentyjczycy nie zabronili posługiwania się tym tytułem… Do czasu, aż człowiek roszczący sobie prawo do miana monarchy, nie odzyska z rąk Serrinów Saalshen-Bacosh i ponownie nie przyłączy owych ziem do ludzkiego dominium. Regent Arrosh zbierał w Larosie armię. Nigdy wcześniej nikomu nie udało się zgromadzić w tym celu równie potężnych sił. Kessligh oraz Sasha usiłowali powstrzymać bieg wydarzeń w Petrodorze, lecz petrodorski konflikt doprowadził jedynie do wyłonienia nowego króla Torovanu, monarchy, którego Torovańczycy nie posiadali od siedmiuset lat. Torovan maszerował obecnie na wojnę. Całe Bacosh zmierzało zjednoczone w kierunku konfliktu. Kroczyła ku niemu także lenayińska armia. Rhodaańczycy, pragnąc uniknąć zagrożenia na dwu frontach, uderzyli pierwsi, najeżdżając Elisse.

– Czy część elisseńskiej arystokracji spróbuje uciec morzem? – zastanowiła się na głos Sasha. – Mogą liczyć na sprzymierzeńców w Algrasse.

– Być może gdzieś w dalszej części wybrzeża – odparł Dhael. – Lecz nie zaryzykują spotkania z saalsheńską marynarką w pobliżu portów. Słyszałem, że wielu elisseńskich arystokratów czmychnęło w obawie przed Stalą. Nawet uciekając, nie przestawali zaklinać swej armii, by czym prędzej ruszała do walki. Słyszeli szerzące się wzdłuż granicy pogłoski. Rhodaańczycy szepczą, iż nie powinniśmy powtórzyć w Elisse błędu, który Serrini popełnili w Rhodaanie.

– Pozostawiając arystokratów przy życiu? – Sasha domyśliła się, co miał na myśli.

Dhael pokiwał głową.

– Mówią, iż Saalshen przed dwustu laty działał zbyt ostrożnie. Gdyby Serrini nadziali wszystkich rhodaańskich wielmożów na miecze, jak miało to miejsce w Enorze, sytuacja w Rhodaanie byłaby obecnie znacznie stabilniejsza.

– Nie uczynili tak, ponieważ pragnęli postąpić łagodnie – odparł Kessligh. – Po prostu nie widzieli żadnego celu w rzezi. Serrini nie uznają konfliktu za rozwiązany, dopóki oponent nie przyzna, że tkwił w błędzie. Zabicie kogoś w celu rozstrzygnięcia zatargu jest w ich oczach nie tylko wstrętne. Większość Serrinów uważa, iż dowodzi przegranej w sporze. W najlepszym wypadku odwleka jego rozwiązanie.

– Nie wydawali się odczuwać podobnych obiekcji w Enorze – zauważyła Sasha.

– Serrini zabili bardzo niewielu Enorańczyków – odparł Kessligh – w ogromnej mierze tych, którzy odmówili złożenia broni. Zabijali wieśniacy i mieszkańcy miasteczek. Władający Enorą lord Gilis był brutalem i enorańskie chłopstwo sympatyzowało od dawna z Saalshenem. Wieśniacy żyli bliżej Ipshaal. Wielu posiadało przyjaciół bądź krewnych, którzy prześlizgnęli się za rzekę i mogli świadczyć o łagodności Serrinów. – Przerwał na chwilę. – Kiedy do Enory, miast powracającej armii Leyvaana, napłynęli saalsheńscy wojownicy, wieśniacy byli zachwyceni. Powstali w sile zbyt wielkiej, aby Saalshen zdołał ją kontrolować. Ponadto Serrini nie chcieli urazić swych nowych sprzymierzeńców, obdzierając ich ze świeżo zdobytej wolności. Tłuszcza mordowała wszystkich arystokratów, którzy tylko wpadli jej w ręce, mężczyzn, kobiety oraz dzieci.

– Niemniej wynikło z tego również coś dobrego. – Dhael westchnął. – Zginęli wszyscy, którzy mogli rościć sobie prawa do enorańskiej korony. Teraz w Enorze panuje spokój. W Rhodaanie, jak zwykle, trwa za to gorączkowe szaleństwo.

Sasha słyszała to wszystko już wcześniej. Na ziemiach Enory wznosiła się Wielka Świątynia, najświętsze z verentyjskich miejsc kultu oraz najważniejsza z dających się wyodrębnić przyczyn obecnych kłopotów. Jednakże Enora, sama w sobie, stanowiła bezpieczne i spokojne miejsce. Wywodzący się spośród mieszkańców prowincji ochotnicy sformowali Enorańską Stal, niemożliwą do pokonania barierę – jedną z najwspanialszych armii, jaką kiedykolwiek stworzyli ludzie.

Rhodaan, jednakże, był jeszcze potężniejszy. Rhodaańczycy mieli porty, okręty i rozwinięty handel. Tym samym Rhodaan posiadał złoto, całe mnóstwo złota. Miał także współzawodniczące frakcje oraz stare rody otoczone wianuszkami wasali związanych z arystokracją od czasów poprzedzających nadejście Serrinów. Rhodaańczycy wykazywali tendencję, by wynikłe spory rozwiązywać z użyciem siły, co nieustannie frustrowało ich pokojowo nastawionych saalsheńskich sprzymierzeńców.

– Mimo wszystko ten ruch był przemyślany – rzekła Sasha. – Gdyby zaczekali, aż regent zgromadzi swe armie na progu Rhodaanu, brakłoby im sił na obronę elisseńskiej flanki. Lepiej wpierw uporać się z Elisse. Usunąć zagrożenie, które stwarza.

– Nie – sprzeciwił się Dhael, potrząsając głową. – Decyzja o ataku była fatalna.

– Fatalna?

– Kiedy Serrini wkroczyli do Rhodaanu – wyjaśnił Dhael – moi przodkowie żywili nadzieję, iż oznacza to nowy świt. Serrini nie lubili wojny. Nigdy nie zaangażowali się w żadną z własnego wyboru. Wielu z nas usiłowało sprawić, by Rhodaan nigdy już nie uwikłał się w konflikt. A już na pewno, aby nie stał się agresorem, do czego właśnie doszło.

– Agresorem? – Sasha gapiła się na Dhaela. – Regent Arrosh zbiera największą armię, jaką kiedykolwiek sformowano na bacoshańskiej ziemi, aby was najechać. Lord Arshenen z Elisse zadeklarował mu swe poparcie. I mimo to nazywasz owe mające na celu obronę działania agresją?

Dhael wzruszył ramionami.

– Zaatakowaliśmy ich. Przekroczyliśmy granicę i najechaliśmy ich ziemie, uderzając na elisseńską armię…

– Kwestia semantyki – parsknęła Sasha.

– Jesteś Lenayińką, a Lenayińczycy lubią wojnę. – Dhael westchnął. – Niestety, nawet wpływy Saalshenu nie zdołały wykorzenić w mym narodzie pociągu do rozlewu krwi.

– Ani jego woli, by się bronić – odparła Sasha. – To, co opisujesz, stanowiłoby samobójstwo. Jak możesz twierdzić, że kochasz swój lud, jeśli nie walczysz w jego obronie?

– Kocham swój naród i służę jego interesom – odparł krótko Dhael. – Zostałem wybrany, by reprezentować mych wyborców w radzie. Nie do ciebie należy osądzanie, czy miłuję mój lud, czy też nie.

Powstał pewnie, nie tracąc równowagi na rozkołysanym pokładzie, i odszedł. Kessligh potrząsnął głową.

– Nie mogę uwierzyć, że zabrałem cię na misję dyplomatyczną.

– Powinien być nawykły do tradycyjnych serrińskich debat – odparła Sasha. – A to oznacza, iż nie powinien odchodzić naburmuszony, gdy wysunę trafny argument.

– Jestem niemal pewien, że mogłabyś zasiąść w towarzystwie najłagodniejszych serrińskich myślicieli – powiedział kwaśno Kessligh – i w ciągu godziny sprawić, by chórem domagali się twojej krwi.

Sasha wyszczerzyła zęby.

– Prawisz najsłodsze komplementy. – Na krótką chwilę oparła głowę na ramieniu mentora.

Kessligh parsknął. Ostatnimi dniami rozkoszowała się częstszymi niż wcześniej przejawami uczuć ze strony Kessligha. Pod wieloma względami był jej prawdziwym ojcem. W znacznie większej mierze, niż był nim kiedykolwiek jej rodzony ojciec, król Torvaal z Lenayin. Związek Sashy z Kesslighiem w czasach, kiedy szermierczy arcymistrz usiłował uczynić ze zdziczałej chłopczycy znośną wojowniczkę i umę Nasi-Kethu, bywał burzliwy. Kessligh był jedynym człowiekiem, którego aprobaty szczerze pragnęła, walcząc jednocześnie z panowaniem nad nią, które dzięki temu zyskiwał.

Ostatnio jednakże wszystkie urazy gdzieś się rozwiały. Wiele spośród jego opinii, które wcześniej kwestionowała, okazało się doprawdy mądrych. I choć nadal nie podzielała punktu widzenia Kessligha na szereg spraw, zyskała nowy szacunek dla logiki kryjącej się za jego zapatrywaniami. Nie onieśmielał jej już jak niegdyś, po części dlatego, że dorosła, po części, ponieważ teraz rozumiała go lepiej. Była obecnie kobietą i wojowniczką sprawdzoną w walce, kimś, kogo obawiali się wrogowie. I wiedziała, bez cienia wątpliwości, że Kessligh ją kocha, bez względu na fakt, jak szorstko mógłby to wyrażać. Miał trudności z demonstrowaniem uczuć. Ale to nie oznaczało, że ona także powinna je mieć.

– Dhael jest idealistą – powiedział Kessligh. – Zna dobrze serrińskie nauki. Wierzy, iż podążając za nimi, ludzkość może stać się pokojowa niczym sami Serrini.

– Wątpię w to. Serrini są po prostu inni i nie myślą w sposób podobny do naszego. Jeżeli ludzkość ma osiągnąć pokój, musimy znaleźć własną ścieżkę prowadzącą do tego stanu.

Kessligh wzruszył ramionami.

– Jeśli nawet, ważne, abyś pojęła jego nastawienie. Wielu w Saalshen-Bacosh myśli podobnie. Bacoshańczycy wywołali tak wiele wojen, iż ci ludzie szukają innej drogi.

– Utopii – poprawiła Sasha.

– Ktoś mógłby powiedzieć, że sam Saalshen stanowi przykład utopii – zripostował Kessligh.

– Niemniej Serrini nie pojmują samego konceptu – spierała się Sasha. – Serrinów zawsze zadziwiało, iż jakikolwiek człowiek mógł uznać ich za doskonałych. Serrinom umyka samo pojęcie „doskonałości”, a raczej… może rozumieją ideę, lecz nie potrafią jej zaakceptować. To ludzie wymyślają zawsze te głupie uproszczone definicje. Bez względu na to, czy należą do verentyjskich fanatyków i widzą w Serrinach wcielenie zła, czy też są skrajnymi pacyfistami jak Dhael, najwyraźniej sądzący, iż naśladując mieszkańców Saalshenu, ludzie mogą stać się w większej mierze Serrinami. Uważam, że to szaleństwo… całe to naśladowanie. Każdy głupiec może zostać pacyfistą, lecz jeśli nie rozumie powodów tej decyzji, tak jak pojmują je Serrini, co w efekcie osiąga?

– Są jedynie ludźmi. – Kessligh się uśmiechnął. – Ktoś mógłby spierać się, że lepiej być pokojowym idealistą pokroju Dhaela niż bezwzględnym pragmatykiem na wzór regenta Arrosha.

– Nie, nie lepiej! – rzuciła gwałtownie Sasha. – Ponieważ jeśli pokojowi idealiści nie będą się bronić, bezwzględni pragmatycy zabiją ich wszystkich! A jeśli pokojowi idealiści zostaną wszyscy wybici, co zaoferować zdołają kolejnym pokoleniom? Najważniejszym imperatywem jest przetrwanie; z martwych nie ma żadnego pożytku.

– Stanowią moralny przykład?

– Chyba tego, jak nie postępować – parsknęła Sasha. – Ponadto Dhael nie do końca wyrzekł się pragmatyzmu. Słyszałeś, co powiedział o Enorze? Dobra rzecz, która wynikła z wyrżnięcia całej arystokracji? A to mi pacyfista.

– Cieszę się, że to zauważyłaś. To racjonalizowanie, Sasho. Podobne myślenie stanowi największe zagrożenie.

– Przekonanie, iż nie sposób zrobić omletu, nie tłukąc kilku jajek?

– Właśnie tak. Lub, w tym przypadku, myślenie: Musimy zabić masę ludzi, aby upewnić się, że w przyszłości nie zostaniemy zmuszeni zabić ich jeszcze więcej.

– No nie wiem – oświadczyła ponuro Sasha. – Enora jest obecnie stabilniejsza niż Rhodaan i musi taką być, biorąc pod uwagę zagrożenie. Może wyrżnięcie w pień całej arystokracji stanowiło właściwe działanie. Uczyniło enorańską politykę znacznie mniej destrukcyjną.

– Całkiem prawdopodobne. Nawet błędne rozumowanie może przypadkowo doprowadzić do poprawnego wniosku. Lecz to nie czyni samego rozumowania mniej niebezpiecznym. Jeżeli podobne działania staną się sposobem, w jaki Enora rozwiązywać będzie w przyszłości wszelakie problemy, łatwo może wyniknąć z tego prawdziwy koszmar.

Sasha uznawała niegdyś podobne, filozoficzne spory za nużące. Kessligh miał tendencję do nadmiernego komplikowania każdej kwestii. Od owego czasu widziała jednak iście przerażające rzeczy, do jakich prowadziło uproszczone myślenie. Północni verentyjczycy z Lenayin, rozumując w ten sposób, postanowili zgładzić ostatnich żyjących na swej ziemi pogan – Udalyńczyków. Lord Krayliss z Tanerynu, lenayińskiej prowincji, gotów był pogrążyć kraj w pożodze wojny domowej, byleby tylko ujrzeć ponowną dominację antycznych zwyczajów. Żądni władzy petrodorscy patachi, ceniący jedynie złoto i miecze, stracili szacunek dla jakiejkolwiek innej waluty.

Z takiego właśnie świata próbował wyrwać się Kessligh. Uproszczone myślenie i zawężone ideały stanowiły chorobę, na którą usiłował znaleźć remedium.

Kessligh obejrzał się przez ramię.

– Dogonią nas?

– Errollyn tak nie sądzi.

– I Errollyn zna się na łodziach?

– Rhillian się znała. – Sasha wzruszyła ramionami. – Przekazała Errollynowi całkiem sporą porcję wiedzy. – Uma Rhillian była, między innymi, szkutnikiem. Omiotła spojrzeniem trzepoczące nad ich głowami żagle i nagle sposępniała.

Kessligh położył dłoń na ramieniu protegowanej.

– Rhillian sama wybrała własną ścieżkę – oświadczył.

– Wiem – wymruczała w odpowiedzi Sasha. – Cholerna z niej idiotka.

Serwowane na „Dziewicy” posiłki nie okazały się aż tak złe, jak Sasha się początkowo obawiała. Wołowina w gulaszu była wprawdzie słona i łykowata, za to warzywa okazały się smaczne. Podawano także owoce, a nawet zachowujące nieco świeżości chleb i ser. Podróż z Petrodoru do Tracato rzadko trwała dłużej niż dwanaście dni, kapitan był jednak przekonany, że z dmącym wprost w rufę porywistym wiatrem zdołają pokonać dystans w mniej niż dziesięć. Żywność zachowywała się wystarczająco dobrze przez taki okres. Ponadto nasi-kethańscy wojownicy jak Sasha oraz Kessligh lub talmaadzcy jak Errollyn nie grymasili, jeśli chodzi o pożywienie.

Sasha, Kessligh oraz Errollyn nie byli jedynymi pasażerami. Na pokładzie „Dziewicy” podróżował także porucznik Rhodaańskiej Stali oraz dwaj dharmi – piesi żołnierze Stali. Sasha sparowała z każdym z trójki i była pod wrażeniem ich umiejętności. Posługiwali się mieczami krótszymi niż broń lenayińskich wojowników, do pojedynków z którymi już przywykła. Sądziła, że w starciu jeden na jednego żołnierze Stali będą mniej wymagającymi rywalami. Okazało się, iż dorównują umiejętnościami większości Lenayińczyków. Rozkołysany pokład nie stanowił dla nich problemu. Wydawali się mieć także więcej praktyki w mierzeniu się ze stylem walki, którym władała.

Sasha wykorzystała sposobność i porozmawiała z każdym z żołnierzy dłuższą chwilę, dowiadując się wielu rzeczy. Stal korzystała z serrińskiego płatnerskiego rzemiosła. Jej żołnierze łączyli doskonałe uzbrojenie oraz ciężkie pancerze z serrińskim pojmowaniem ruchu i taktyki oraz ludzkimi zdolnościami logistycznymi, pragmatyzmem i bezwzględnością. Jeden z dharmi okazał się półkrwi Serrinem. Na terytorium Saalshen-Bacosh nie było to niczym niezwykłym.

Porucznik miał na imię Geran. Wracał właśnie z wyprawy do Petrodoru. Odbył ją, by porozmawiać z przedstawicielami nasi-Kethu i ocenić skutki wielkiej bitwy, która miała niedawno miejsce w mieście. Stal, o czym przekonała się Sasha, była właśnie taka – zawsze gotowa do nauki, skora wypróbować nową taktykę. Radny Dhael podróżował w podobnej sprawie. Spotkał się również z tymi przedstawicielami nowego torovańskiego monarchy, którzy raczyli udzielić posłuchania radnemu z narodu, do wojny przeciwko któremu Torovan się właśnie przygotowywał. Przy tej okazji Dhael prowadził również interesy. Wyglądało na to, iż nic nie było w stanie powstrzymać handlu, nawet wojna.

Poza żołnierzami oraz eskortującą Dhaela i pozostającą do jego dyspozycji trójką zbrojnych, na pokładzie przebywało jeszcze pięciu rhodaańskich pasażerów. A także, oczywiście, siostra Sashy, Alythia.

U końca stołu, przy którym zasiadali pasażerowie, Alythia usiłowała właśnie ze wszystkich sił oczarować radnego Dhaela. Uśmiechała się do niego pomiędzy kolejnymi kęsami i wdzięcznie ocierała serwetką kąciki ust w sposób mający podkreślić pełnię warg. Miała na sobie czerwoną suknię. Materiał od pasa w dół zaszyto w rozchodzące się promieniście falbanki i wykończono białą koronką. Powyżej tali, zgodnie z najnowszą bacoshańską modą, suknia przemieniała się w ciasny gorset. Sasha pomyślała kwaśno, iż strój uwydatnia największy atut Alythii; mężczyźni wokół stołu wytrzeszczali oczy. Dhael był żonaty, miał też czwórkę dzieci. Niemniej spojrzenie Alythii, a także jej piersi zdawały się nieustannie wycelowane w radnego. Sasha wiedziała aż za dobrze, co to oznacza.

Dokończyła posiłek. Zgarnęła ze stołu gruszkę i sięgnęła po manierkę z wodą. Ruszyła wąskimi schodkami prowadzącymi na pokład. Oparła się o reling tam, gdzie jak uznała, nie będzie nikomu zawadzać. Zjadła owoc, wsłuchując się w chlupot fal omywających kadłub. Orzeźwiające powietrze przesycone solą pachniało oszałamiająco. Zapewne było chłodne, lecz Sasha miała na sobie gruby kożuszek, a pod nim ubranie… Ponadto jako Lenayińka nawykła do chłodu.

Spędziła na powietrzu dłuższą chwilę. Potem cisnęła ogryzek za burtę i wróciła pod pokład. Kambuz okazał się pusty. Przemierzyła wąski korytarz prowadzący do kwater na dziobie i jedynej przyzwoitszej kajuty dla gości, mieszczącej się tuż za zakrętem. Drzwi okazały się zamknięte. Przypominając sobie o dobrych manierach, zastukała. Odczekała chwilę, nim przekroczyła próg.

W kajucie zastała Alythię walczącą z ciasnym gorsetem. Siostra uniosła spojrzenie. W jej oczach malowała się irytacja wywołana faktem, że Sasha nie zaczekała na zaproszenie, a także nieco ulgi.

– Och, Sasho, czy mogłabyś mi pomóc? Nie mogę dosięgnąć sznurówki!

– Właśnie widzę – odparła rozbawiona Sasha. Zamknęła drzwi. Przystanęła za plecami siostry. Alythia była od niej wyższa, a kok, w który upięła tego wieczoru włosy, potęgował jeszcze owo wrażenie. Nie wspominając już o pantofelkach uszytych z lakierowanej na czerwono skóry. Sasha dopiero teraz dojrzała ich wysokie obcasy.

– Drodzy bogowie, skąd wytrzasnęłaś te buty?

– Te? Och, doki oferowały szeroki asortyment dóbr, jeśli tylko dobrze się rozejrzało, Sasho. Chyba nigdy tego nie uczyniłaś. Mieszkałaś w Petrodorze przez pół roku i przegapiłaś niemal wszystko.

– Jeżeli mówiąc „wszystko”, masz na myśli stroje, biżuterię oraz perfumy, to tak – odparła kwaśno Sasha. – Ty mieszkałaś w Petrodorze sześć miesięcy i ani razu nie wybrałaś się na ryby.

– Rybackie połowy pozostawiam mężczyznom i chłopczycom – odparła obojętnie Alythia.

– Wymyślne suknie oraz biżuterię pozostawiam flirciarom i dziwkom – odgryzła się Sasha, z trudem luzując sznurówkę sukni. Niegdyś podobna uwaga wprawiłaby Alythię we wściekłość. Teraz być może nawet uśmiechnęła się na podobną ripostę… choć ze swego miejsca Sasha nie mogła dojrzeć twarzy siostry.

– Twoja opinia na temat mody naprawdę mnie nie interesuje, Sasho – odparła spokojnie Alythia. – Nie przyjmuję krytyki od kogoś, kto nosi na sobie więcej martwych zwierząt niż lisański żeglarz.

– Skórzane stroje są tradycyjnym lenayińskim odzieniem – odrzekła Sasha, próbując poluzować tasiemkę pośrodku sznurowania. – Oczywiście nie oczekuję, abyś wiedziała, co to oznacza. Jak, na bogów, zdołałaś zacisnąć tak mocno sznurowanie? Biorąc pod uwagę, że ledwie jesteś w stanie go dosięgnąć?

Alythia uśmiechnęła się z politowaniem.

– Poprosiłam porucznika Gerana, by przyszedł tutaj i mi pomógł. Okazał się niezwykle uczynny. Ma bardzo silne ręce!

– Zatem twój plan zakładał ubranie cię przez porucznika Gerana i rozebranie przez radnego Dhaela? – Sasha w końcu poradziła sobie i gorset wyraźnie się rozluźnił. Alythia odetchnęła z ulgą.

– Radny Dhael jest doprawdy interesującym mężczyzną – przyznała, wyswobadzając się z uścisku gorsetu. – Jeśli mam znaleźć się w Tracato na bogowie-wiedzą-jak-długo, mogę przynajmniej dowiedzieć się, jak funkcjonuje miasto.

– Radny Dhael jest niezwykle wpływowym mężczyzną – odparła Sasha. – Co ty knujesz, Lyth?

– Knuję – parsknęła Alythia. – Myślisz w pokrętny sposób.

– Czy zostanie kochanką radnego nie jest nieco poniżej godności lenayińskiej księżniczki?

– Nie waż się mówić mi o godności – naskoczyła na siostrę Alythia. – Gdybyś znała znaczenie tego słowa, nie paradowałabyś wokoło w spodniach i z mieczem przewieszonym przez plecy. I ty masz czelność wygłaszać uwagi na temat godności lenayińskiej księżniczki!

Wyswobodziła się do końca z gorsetu i zrzuciła suknię, odsłaniając kształty, na których widok kobieta mniej pewna siebie od Sashy mogłaby pozielenieć z zazdrości. Alythia, jak zdawała się zgodnie sądzić większość mężczyzn, posiadała ciało stworzone do grzechu. Sashy to jednak nie przeszkadzało. Jej ciało było stworzone do walki i wystarczająco podobało się Errollynowi.

– I co ci powiedział? – zapytała Sasha. Przysiadła i kołysała się na wąskiej koi Alythii. – O Tracato?

Alythia wyjęła z kufra prostą brązowo-białą sukienkę i ostrożnie naciągnęła ją przez głowę.

– Wydaje się dziwnym miejscem – powiedziała głosem stłumionym przez materiał. Obserwując ją, Sasha odnotowała, że Alythia nosi pochwę z nożem przytroczoną do kształtnego uda. Przed sześciu miesiącami Sasha nie postawiłaby nawet miedziaka na to, że siostra w ogóle może skrywać broń pod odzieniem. – Nie ma tam króla ani królowej, jedynie rada i Wysoki Stół. Nie jestem jeszcze do końca pewna, jak to działa, niemniej rozumiem więcej niż wcześniej.

– Kessligh mówi, że chodzi o przyznanie zwykłym ludziom prawa głosu – odparła Sasha. – Zamiast słać petycje do lordów, mają prawdziwych przedstawicieli w korytarzach władzy.

– Och, Sasho – rzuciła z irytacją Alythia – jak na bezwzględnego generała, Kessligh potrafi być czasami doprawdy tępy. Coś podobnego nigdy się nie sprawdzi. Ponadto nie istnieje żaden sposób, aby stwierdzić, kogo ludzie naprawdę chcą widzieć w roli swego reprezentanta. Prostaczkowie są zbyt kapryśni. – Zaczęła rozplatać włosy, wyjmując po kolei szpilki.

– Czy tak właśnie uważa radny Dhael?

– Nie bądź głupia, Sasho. Nigdy nie pytaj mężczyzny, co myśli. Niech sam opowie ci, co krąży mu po głowie. W ten sposób nigdy nie będzie wiedział, która spośród wygłoszonych przezeń uwag ma dla ciebie wartość.

– Nie zapytałam o to, czy pytałaś go o opinię – odparła Sasha. – Pytałam, czy znasz jego zdanie na ten temat.

– Uważa, iż Tracato nie funkcjonuje zbyt dobrze – powiedziała Alythia.

– Pod jakim względem Tracato nie funkcjonuje sprawnie?

– Och, całe to gadanie o „reprezentantach ludu” – rzuciła lekceważąco Alythia. – Radny Dhael pięknie mówi o przyświecających mu ideach, lecz, po prawdzie, jest zwyczajnym kupcem. Zaledwie kilku radnych rzeczywiście wywodzi się z ludu. I bez względu na nieszczere zapewnienia, większość pragnie jedynie władzy. To znacznie upraszcza sytuację, Sasho, gdy ludzie wiedzą, kto rzeczywiście sprawuje rządy. Ale w Rhodaanie każdemu wydaje się, iż władzę piastuje właśnie on, wspiąwszy się po ramionach konkurentów.

– Aye – potwierdziła sarkastycznie Sasha – jakby arystokraci zachowywali się choć trochę lepiej.

– Możesz sobie kpić – odparła spokojnie Alythia. Czarne loki opadły jej na szyję. – Lecz w rzeczywistości tak właśnie jest. To porządek ustanowiony przez matkę naturę, Sasho. Nawet wataha wilków ma swego przywódcę.

– Aye i basior ten wywodzi się spośród watahy. Potrzeba czegoś więcej, niż bycie córką przywódcy, aby samemu przewodzić stadu, księżniczko Alythio.

– Aye i gdyby wilki posiadały ziemię, analogia byłaby odpowiednia – odparła Alythia. – Lecz nie możemy dopuścić, by wszyscy naraz usiłowali sięgnąć po władzę, czyż nie? Walcząc o tytuły i terytorium. Nastąpiłaby wtedy krwawa masakra. To nie wydaje się sprawdzać w Rhodaanie. Ludzie potrzebują hierarchii, Sasho. Królewski ród oraz arystokracja stanowią części boskiego planu. Ten rhodaański eksperyment wydaje się mocno nietrafiony. Coś podobnego wymyślić mogła jedynie zbieranina idealistycznych Serrinów i nasi-kethańskich marzycieli.

Sasha przemyślała to sobie później w nocy, leżąc już w hamaku. Sypiała we wspólnym pomieszczeniu. „Dziewica” posiadała niewiele przestrzeni wydzielonej dla znaczących pasażerów. Radny Dhael zajął jedyną pozostałą kajutę tego typu. Uprzejmie zaoferował się odstąpić ją Sashy… Traktował ją jak księżniczkę, choć tą była jedynie w poprzednim życiu. Sasha oczywiście odmówiła. Być może fakt, iż nie potrzebowała podobnych luksusów, stanowił wyraz jej osobistego snobizmu. Odpowiadało jej bycie twardszą i mniej wytworną od kobiet pokroju Alythii czy mężczyzn przypominających Dhaela. Uśmiechnęła się na tę myśl.

Sasha, Kessligh, trójka rhodaańskich żołnierzy, troje towarzyszy Dhaela oraz pięciu pozostałych pasażerów nocowało we wspólnym pomieszczeniu wraz z marynarzami. Stare prześcieradła oraz koce rozwieszone między hamakami zapewniały minimum prywatności. Będąc jedyną kobietą, Sasha otrzymała hamak na przodzie pomieszczenia, pod ścianą oddzielającą kwatery na dziobie od głównej ładowni.

Leżała teraz pod podwójnie złożonym kocem chroniącym ją przed chłodem. Deski trzeszczały i skrzypiały. Na pokładzie powyżej ktoś wykrzykiwał polecenia. Czasami docierały do niej rozmowy toczone przez marynarzy w hamakach lub odgłosy kroków, gdy któryś wychodził na służbę albo też wracał po coś pod pokład.

Usłyszała znajome kroki. Errollyn przecisnął się pomiędzy rozwieszonymi prześcieradłami. Wyglądał na lekko przemoczonego i ponurego.

– Wspiąłem się na olinowanie – odpowiedział na niezadane pytanie. – Kapitan chciał, bym dobrze przyjrzał się światłom prześladowców. Uważa, że obserwując ich nocne poczynania, lepiej odgadnie zamiary ścigających.

Sasha pokiwała głową. Serrini widzieli nocą niemal równie dobrze jak ludzie za dnia. Errollyn dysponował zaś niezwykle ostrym wzrokiem nawet jak na serrińskie standardy.

– Czy się zbliżyli?

– Nie. – Errollyn zzuł buty i ściągnął skarpetki. Zdjął bandolierę oraz kurtkę i odłożył na podróżne torby spoczywające pod ścianą. – Kapitan obawia się pułapki.

Sasha pokiwała głową, przygryzając wargę.

Errollyn wdrapał się na hamak i ułożył obok… niezwykła sytuacja, która pośród części marynarzy i pasażerów wywoływała konsternację, u innych zaś rozbawienie. Sasha zazwyczaj niezbyt przejmowała się sprośnymi czy głupimi uwagami na temat swej płci. To było jednakże coś innego. Niektórzy nazywali ją „dziwką”, o czym wiedziała i co doprowadzało jej temperament do wrzenia jak nigdy wcześniej. Cóż… zanim Errollyn został jej kochankiem, była dziewicą. Wyzwisko okazało się zatem zupełnie chybione.

Była jedną z dwóch kobiet na pokładzie i sypiała z mężczyzną, a przynajmniej obok mężczyzny, który nie był jej mężem. I, co być może gorsze, był Serrinem. Sądziła, iż podobna sytuacja nie powinna niepokoić rhodaańskich żeglarzy z ich niezwykłym pociągiem do wszystkiego, co tylko serrińskie. A teraz przekonywała się, że mieszkańcy poszczególnych krain byli do siebie bardziej podobni, niż liczyła. Nie mieli nic przeciwko Errollynowi. Niektórzy nawet szanowali go bardziej. Doceniali, kogo zdołał „uwieść”. Ją za to nazywali puszczalską.

Errollyn naciągnął swój koc. Sięgnął ręką i poprzez linki hamaku wplótł palce we włosy Sashy, która wpatrywała się w sklepienie. Ruch statku sprawiał, że ich ciała kołysały się w zgodnym rytmie, muskając przelotnie.

– Skąd ta ponura mina? – zapytał.

– Bez wyraźnego powodu.

– Alythia?

Sasha potrząsnęła głową. Errollyn wsunął ręce pod koc Sashy i objął ją. Potem przesunął po jej udach dłońmi. Sasha odsunęła od siebie jego ręce.

– To do ciebie niepodobne – zaczął się przekomarzać.

– Odpuść na chwilę, dobrze? – rzuciła Sasha. Errollyn westchnął i cofnął dłonie. Oparł głowę o plecionkę, szykując się do snu.

– Przepraszam. – Sasha przekręciła się w hamaku. – Nie chciałam na ciebie naskoczyć.

– Zawsze naskakujesz. Zdążyłem przywyknąć.

Sasha mogła się spierać, lecz tego nie zrobiła. Zaprzeczanie własnemu usposobieniu byłoby głupotą. Jeżeli chciała, aby mężczyzna, którego pokochała, nie przestał odwzajemniać owego uczucia, musiała zaprzestać wdawania się w niepotrzebne kłótnie.

– Ten okręt sprawia, że jesteś rozdrażniona. Bardzo niewiele serrińskich kobiet zazdrościłoby ci, biorąc pod uwagę, kim jesteś, przebywania tutaj pośród ludzi.

Sasha uśmiechnęła się. Oczywiście, że rozumiał. Zawsze ją rozumiał. Sięgnęła po dłoń Errollyna. W ich przypadku jej irytacja rzadko prowadziła do abstynencji. Hamaki nie nadawały się dla pragnącej odosobnienia pary, której brakowało cierpliwości na eksperymenty. Za to ładownia zazwyczaj okazywała się pusta. Trudno było uznać ją za romantyczne miejsce schadzek, z ciasnymi alejkami pomiędzy skrzyniami i workami oraz brakiem miejsca, by się położyć. Pomimo to jakoś sobie radzili. Tym bardziej, że jako svaalverdzcy wojownicy dzielili zainteresowanie fizycznymi aspektami ciała. Cielesnością i odkrywaniem, co też ich ciała zdołają wspólnie osiągnąć – w pozycjach, które nie wymagały położenia się – co bywało całkiem interesujące samo w sobie.

Zza przepierzenia dobiegło nieprzyjemne pokasływanie. Sasha zaklęła cicho. Zeskoczyła na pokład. Kolejny powód, dla którego hamak się nie sprawdzał, stanowił fakt, iż Kessligh sypiał tuż obok. Podejrzewała, że nie miałby nic przeciwko, niemniej mimo wszystko…

Prześlizgnęła się za koc. Zastała swego mentora na wpół siedzącego w hamaku i sączącego wodę z bukłaka.

– Wszystko w porządku?

Skrzywił się, potwierdzając skinieniem głowy i nie przestając pić. Niewielki garnek spoczywał na deskach pod hamakiem, tak na wszelki wypadek.

– Przeklęty statek – wymruczał. – Wkrótce dotrzemy do Tracato, to mnie wyleczy. Co widział Errollyn?

– Ścigający utrzymują dystans. Kapitan obawia się pułapki. Może powinniśmy czuwać?

– Jeśli to naprawdę pułapka, będziemy mieć dość czasu, aby się obudzić, ubrać i uzbroić. Lepiej walczyć wypoczętym.

Sasha pokiwała głową.

– Jak twoja noga?

– W porządku, do diabła, kobieto – warknął Kessligh. – Moja matka umarła dawno temu. Nie musisz sprawdzać, co u mnie słychać, za każdym razem, gdy tylko wydam jakiś dźwięk.

– Och, ale tylko na siebie spójrz – odparła skonsternowana Sasha. – Włosy masz w nieładzie. Nie goliłeś się od dwóch dni… tutaj, po prostu pozwól mi… – Przesunęła się, by palcami rozczesać mu włosy. Kessligh zamachnął się na nią dłonią, niebezpiecznie szybki, i Sasha odskoczyła z łobuzerskim uśmiechem.

– Możesz nieoczekiwanie przekonać się – powiedział ostrzegawczo Kessligh – że nie jesteś jeszcze zbyt duża na otrzymanie kilku klapsów w tyłek.

– Najpierw musiałbyś mnie złapać, staruszku. – Sasha się roześmiała. – Śpij dobrze.

Wycofała się do swojego hamaka. Statek kołysał się i drżał. Ale jedyne łaskotanie w żołądku, które odczuwała, zostało wywołane poczuciem szczęścia. Kobieta. Kessligh nazwał ją „kobietą”, a nie „dziewczyną”. Nie zdołała powstrzymać uśmiechu ukontentowania.

Errollyn to zauważył.

– Co tak cię rozweseliło?

– Nic. – Sasha odwróciła się na bok twarzą ku niemu. – Co powiesz na to, byśmy zeszli zabawić się do ładowni?

Errollyn wyszczerzył w uśmiechu zęby. Na duchy, wyglądał świetnie, kiedy się uśmiechał. Niemożliwie zielone oczy błysnęły, pełne humoru. Czasami Sasha nie potrafiła uwierzyć we własne szczęście.

– Jesteś niemożliwa – skomentował. – Nadążanie za twoim nastrojem to jak pokonanie czterech pór roku jeszcze przed śniadaniem.

Sasha parsknęła śmiechem. Wiedziona impulsem pochyliła się i pocałowała Errollyna w usta długim, głębokim pocałunkiem. Potem położyła się ponownie, zadowolona, że może po prostu trzymać go za rękę.

– Sasho? – odezwał się Errollyn. – Mam pytanie. Tylko mnie nie zabij.

– Ach – odparła Sasha. – Jedno z tych głupich serrińskich pytań. Śmiało, zbieram się w sobie, aby go wysłuchać.

– Czy sądzisz… mam na myśli, że Kessligh jest dla ciebie jak ojciec. Lecz gdy mężczyzna nie ma partnerki przez długi czas, może postrzegać to inaczej, a skoro, mimo wszystko, nie jesteś jego córką…

Sasha zmarszczyła brwi.

– Wiesz, jak na elokwentnego Serrina to porażająco mętne pytanie. Wykrztuś je z siebie.

– Czy sądzisz, że możesz go pociągać?

Sasha gapiła się na niego z przerażeniem.

– Nie! – Przypomniała sobie, by ściszyć głos. – Jak możesz pytać mnie o coś takiego?

Errollyn wzruszył bezradnie ramionami. – Głupie serrińskie pytanie, pamiętasz?

– Byliśmy… do diabła, Errollynie, żyliśmy razem, odkąd skończyłam osiem lat! Nadal uważa mnie za małą dziewczynkę lub… albo… – Tylko że niedawno nazwał ją „kobietą”. Sfrustrowana urwała w pół słowa.

Errollyn położył dłoń na ramieniu Sashy.

– Nie złość się. Byłem po prostu ciekaw.

Sasha zorientowała się, że z jakiegoś powodu wcale się nie gniewa. Gdyby ktokolwiek inny zasugerował podobną rzecz, najprawdopodobniej uczyniłaby mu krzywdę. Ale Serrini byli tak nieświadomi pewnych kwestii. Nie niewinni niczym dzieci, nic podobnego. Niemniej nie czuli się urażeni uwagami, które większość ludzi odbierała jako obraźliwe.

Errollyn sięgnął i położył dłoń na biodrze Sashy.

– Nadal masz ochotę zejść do ładowni i się zabawić?

– Bogowie, nigdy więcej. – W bladym świetle lampy Sasha dostrzegła, że zwiesił głowę. Jakby naprawdę zdołała go w końcu obrazić. Chwyciła dłoń kochanka i ścisnęła mocno. – Żartuję! Errollynie, nie mówiłam poważnie. – Wydawało się, że odczuł ulgę. – Tylko… może jutro. Ty dobrze radzisz sobie w ciemności, ale ja zawadzę stopą o przeszkodę i coś rozwalę.

– Jutro możemy umrzeć – zauważył rozsądnie Errollyn. – Dopilnuję, żebyś niczego nie rozwaliła.

Sasha posłała mu twarde spojrzenie. Nienawidziła, kiedy to robił – wypowiadał dokładnie te słowa, które należało wypowiedzieć, by namówić ją do czegoś, o czym zdążyła zdecydować, że nie powinna robić.

– W porządku – westchnęła. – Nie jest jeszcze późno. Weźmiemy lampę i zejdziemy dziobowym lukiem.

Sasha obudziła się o świcie i stwierdziła, że ich prześladowcy zniknęli. Co więcej, wiatr przycichł i przeszedł w przyjemną bryzę, a morze było spokojniejsze. Wykonała na pokładzie ćwiczenia, obserwując, jak niebo zmienia barwę z czarnej na bladoniebieską, potem żółtą, czerwoną i na końcu złotą. Za sterburtą „Wiatroduch” kołysał się delikatnie na błękitnym przestworze, tnąc fale z żaglami wydętymi wiatrem.

„Blask” został nieco z tyłu. Wydawało się, iż ma uszkodzony fok. Pełniący nocną szychtę sternik rzucał zza drewnianego koła ponure spojrzenia w stronę okrętu. Kiedy kapitan pojawił się, aby go zastąpić, mężczyźni zamienili kilka słów. Gestykulowali niepewnie w kierunku statku.

Errollyn wkrótce dołączył do Sashy. Ucieszył się, nie dostrzegając ścigających ich jednostek. Ściągnął koszulę i Sasha zbeształa go w saalsi za brak skromności. Była gotowa pokochać kogoś znacznie mniej przystojnego i kochać go, jak długo byłby on odpowiednim dla niej mężczyzną. Uroda Errollyna stanowiła szczęśliwy traf. Zaś to, co robiła z nim minionej nocy w ładowni, stanowiło wyraz czegoś jeszcze głębszego. Nie mogła uwierzyć, że nikt na pokładzie ich nie słyszał. Próbowała zachowywać się cicho. Wyrwało się jej jednak kilka pisków, które pomimo szalejącej burzy bez wątpienia dawało się dosłyszeć.

Posparowała z Errollynem, a żeglarze przyglądali się ich ćwiczeniom. Większość Rhodaańczyków widziała ćwiczące szermierkę Serrinki. Jedynie nielicznym dane było jednakże widzieć ludzką kobietę dorównującą umiejętnościami Sashy. Svaalverd na takim poziomie zaawansowania, który reprezentowali wraz z Errollynem, był oślepiająco szybki. Żadne z wyprowadzanych przez nich cięć nie chybiało celu. Tnąc i parując, gładko przesuwali stopami po deskach pokładu, poruszając się po okręgu niczym w tańcu. Treningowe miecze zdawały rozmywać się w powietrzu. Trzask zderzającego się drewna zakłócił spokój poranka.

Errollyn zaproponował nieznaczne zmiany. Sasha zastosowała się do sugestii, wyprowadzając serię błyskawicznych ataków. Cięcia złożyły się na sekwencję wiodącą do zabójczego ciosu. Odkryła, iż kołyszący się pod stopami pokład stanowi miłe urozmaicenie. Wszystkich wojowników, praktykujących svaalverd, łączyła obsesja na punkcie równowagi. Cokolwiek na nią wpływało, stanowiło intrygujący czynnik, który należało zgłębić.

– Nie przestawaj jej instruować, młodzieńcze – skomentował łysy żeglarz o wydatnym brzuszysku, mijając Errollyna i Sashę. – Założę się, iż nadal możesz nauczyć ją kilku sztuczek.

Errollyn wyszczerzył zęby i zakręcił ramieniem. Po jego unoszącej się piersi kropelki potu spływały na płaski brzuch. Sasha zorientowała się, że marynarz uznał wcześniejszą sugestię Errollyna za polecenie.

– To ona uczy mnie, jak nie umrzeć – wyjaśnił żeglarzowi Errollyn. – Jeśli natarłaby na mnie kombinacją, której nie przewidziałem, nie przetrwałbym dwu uderzeń.

Kilku gapiów roześmiało się, jakby myśleli, że żartuje lub szarmancko prawi dziewczynie komplementy. Obserwatorzy nie dostrzegali tego, co Sasha i Errollyn czuli przy każdej sekwencji, za każdym razem, gdy drewniane ostrza krzyżowały się z trzaskiem. Była lepsza. Nie szybsza i na pewno nie silniejsza. Po prostu przekładała zamiar oraz formę na działanie szybciej i zmyślniej od niego. Łatwość, z jaką przychodziło jej stawić mu czoło, czasami ją niepokoiła. Errollyn był naprawdę dobry według wszelakich standardów przyjętych do oceny. Zdarzało jej się pomyśleć, że po prostu poznała go aż nazbyt dobrze. Być może jej przewaga nie była aż tak przytłaczająca, jak sugerowałyby ich sparringi. Być może stawała się jedynie lepsza w pokonywaniu właśnie Errollyna. W podobne temu poranki jakoś w to jednak wątpiła. Czuła, że staje się coraz lepsza i było to uzależniające doznanie. Pragnęła osiągnąć więcej. Przekonać się, gdzie leżą granice jej możliwości. Chciała też zyskać absolutną pewność, że gdy następnym razem, w walce, stawi czoło wrogom, wszyscy, którzy dobędą przeciwko niej broni, umrą. Bez względu na to, jak liczni będą i z jakim mistrzostwem posługiwać się będą mieczem.

O bliskości Tracato świadczyła rosnąca liczba statków. Najpierw na tle horyzontu pojawił się samotny żagiel, potem dołączyły kolejne. Okazało się, że wszystkie należały do okrętów kupieckich. Następnie pojawiły się kolejne wydęte żagle, tym razem większe, zwisające z bliźniaczej pary masztów. Zbliżały się, kiedy okręt ciął toń, szybciej niż Sasha widziała kiedykolwiek. Na mijającej ich jednostce żeglarze ustawili się wzdłuż burty. Niektórzy wspięli się na olinowanie. Większość marynarzy uzbrojona była w łuki. Na śródokręciu dawało się dostrzec parę balist. Potężne machiny bez wątpienia miotały pociski wypełnione łatwopalną oliwą na dystans dalszy, niż mogła przebyć strzała.

Serriński okręt wojenny. Na maszcie brakowało flagi, ponieważ Serrini nigdy nie osiągnęli porozumienia w kwestii posiadania proporca mającego symbolizować ich odmienność. Nie pomalowali także kadłuba. Nie umieścili na dziobie figury i nie udekorowali drzwi kapitańskiej kajuty złotymi zdobieniami. Prosty okręt zachwycał jednak pięknem gładkich łuków. Jedynymi ozdobnymi elementami były żagle, przystrojone czarnym haftem kontrastującym z bielą płótna. Zawiły wzór wydawał składać się z kwadratowych i trójkątnych konturów.

– To inskrypcja w saalsi – oświadczył Errollyn. Oparł się o reling obok Sashy i obserwował mijający ich okręt. Sasha wytężyła wzrok. Nagle dostrzegła, o czym mówił. Dojrzała stylizowane litery saalsi wyznaczane przez obszyte kontury.

– Co głosi?

Errollyn uśmiechnął się i potrząsnął głową.

– Och, tysiąc rzeczy. – Czasami nawet Errollyn miewał problemy z przekładem.

Gdy zbliżał się już wieczór, napotkali kolejny okręt wojenny holujący statek o połowę mniejszy. Holowana jednostka miała poczerniałe, częściowo zwinięte żagle; niektórych zdawało się brakować. Zniknęła także spora część olinowania. Maszty nosiły ślady pożaru. Kiedy mijali wolno poruszającą się parę, Sasha dojrzała grupki ludzi stłoczonych na holowanym okręcie. Niektórzy wyglądali na rannych, ich odzienie i twarze sczerniały od sadzy. Pilnowali ich uzbrojeni strażnicy i nawet z tej odległości Sasha mogła dojrzeć, że byli Serrinami. Potrafiła rozpoznać to po ich postawie, sposobie, w jaki ściskali w dłoniach rękojeści mieczy. Miała wrażenie, że część z nich stanowią kobiety.

Tym razem to Kessligh przystanął u boku Sashy.

– Elisseńscy uchodźcy – powiedział ponuro. – Arystokraci, oceniając po ich wyglądzie.

Sasha pokiwała głową. Jedynie wysoko urodzeni dysponowali środkami pozwalającymi opłacić podobną podróż. Próbowali przebyć Morze Elisseńskie jedynie po to, by stać się jeńcami na przechwyconym okręcie.

– Zmierzali do Algrasse lub Larosy – zgodziła się. – Musieli się bać. Być może pamiętali, co wydarzyło się w Enorze.

– Jestem pewien, że nie zapomnieli.

„Dziewica” dopłynęła do Tracato krótko przed północą. Widziane z morza miasto nie wywierało specjalnego wrażenia. Nie na kimś, kto widział wcześniej błyszczące stoki Petrodoru. Para roztańczonych świateł płonęła jasno, wyraźnie odbijając się w czarnej toni. Za nimi płonęły kolejne, słabiej widoczne lampy zapalone na pokładach łodzi. Światła odbijały się w wodzie, przywodząc na myśl świetliki krążące nad lenayińskim jeziorem. Po bokach półkolem rozpościerały się wysokie klify.

Dopiero zbliżywszy się do portowego miasta, można było ocenić rozmiary obu płomieni. Każdy pochodził z wielkiego ogniska rozpalonego na szczycie potężnej i kanciastej wieży. Gdy „Dziewica” mijała wejście do portu, Sasha stała na śródokręciu i ze zdumieniem przyglądała się kamiennym ścianom. Nigdy w swoim życiu nie widziała równie potężnych fortyfikacji. Ognie na szczytach bliźniaczych wież sprawiały, iż u wejścia do przystani było jasno niemal jak w dzień. W świetle płomieni olinowanie statku rzucało niesamowicie wyglądające cienie. Sasha dojrzała stalowy łańcuch o potężnych ogniwach zwisający ze ściany wieży. Słyszała wcześniej o tym szczególnym środku obrony. Wiedziała, że każda z wieżyc mieści kołowrót. W razie ataku łańcuch dawało się naciągnąć, co uniemożliwiało wrogim okrętom wpłynięcie do portu. By dostać się do przystani, napastnicy musieli uporać się wpierw z wieżami. W przypadku ataku od strony morza nie było to łatwe zadanie.

Wejście do zatoki otaczały klify majaczące ponad ciemną tonią. Załoga zaczęła refować żagle wydymane ostatnimi podmuchami wiatru. Z tego miejsca Sasha mogła dojrzeć rozświetlone miasto – latarnie w dokach, światła w oknach domów i roztańczoną linię płomieni pochodni ponad potężnymi blankami Fortecy Ushal. Tracato na wielkość zajmowało może ćwierć powierzchni przypadającej na Petrodor, lecz zgodnie z powszechną opinią było znacznie piękniejsze. Domy wzniesiono na stoku opadającym łagodnie po samo nabrzeże. Na szczycie zbocza majaczyła górująca nad okolicą forteca. Dorównywały jej jedynie wieżyce Świątyni Heleshońskiej wznoszącej się nieco na prawo, jeżeli spoglądało się od strony zatoki. Niemniej ciemność pozbawiła Sashę widoku powiewających proporców i tumultu w dokach.

Tracato zaliczało się do wietrznych miast. Zatokę osłaniały jednakże klify i „Dziewicę”, zmierzającą powoli ku wolnemu miejscu u krańca molo, popychała jedynie lekka bryza. Liczne statki o smukłych kadłubach cumowały stłoczone wzdłuż pomostów, częstokroć w dwuszeregu. Las oplecionych olinowaniem masztów podświetlonych od dołu światłem lamp tworzył niezwykły widok. Sasha dostrzegła sylwetki zbrojnych rozstawionych na pokładach lub spacerujących po molo. Wydawało się, iż strażnicy strzegący portu nie są zbyt liczni.

Żeglarze uwijali się szybko, zabezpieczając żagle i zwinięte liny. Sasha zeszła pod pokład po niewielką torbę. Nim wróciła na górę, o burtę „Dziewicy” oparto już szeroki trap, po którym kapitan zdążył zejść na ląd. Rozmawiał właśnie z mężczyzną okrytym czerwonym płaszczem, w czarnym kapeluszu o szerokim rondzie. Rozmówcy kapitana towarzyszyła para strażników. Prezentowali się równie oficjalnie i, jak uznała Sasha, należeli do tracatońskich czarno-butych. Nosili niebieskie płaszcze, narzucone na kolczugi, oraz identyczne obuwie o wysokich, smoliście czarnych cholewkach. Stanowili specjalnie wyselekcjonowaną milicję. Ich zadaniem było utrzymanie porządku w mieście. Sasha nigdy wcześniej nie zetknęła się z podobną formacją.

Kessligh zszedł na brzeg pierwszy. Maszerował z laską w dłoni i podróżną torbą zarzuconą na ramię. Za nim pokład opuściła trójka rhodaańskich żołnierzy oraz radny Dhael ze swą eskortą. Sasha obejrzała się. Dostrzegła stojącą w pobliżu Alythię odzianą w powłóczystą zieloną suknię sznurowaną na plecach.

– Gdzie twój bagaż? – zapytała Sasha. Włosy Alythii opadały na ramiona i dalej na plecy gęstymi czarnymi puklami. Usta księżniczka podkreśliła czerwoną szminką. Paznokcie miała długie i ostre. Sasha nie pojmowała, przed kim jej siostra chciała aż tak zadać szyku o tej późnej godzinie.

– Radny Dhael polecił swym służącym, by go zabrali – odparła spokojnie. Alythia, co oczywiste, nie podróżowała zaledwie z jedną podróżną torbą. Jakim cudem zdołała zgromadzić tak wiele rzeczy po tym, jak wszystko, co przywiozła ze sobą z Lenayin, przepadło podczas upadku rezydencji Halmadych, także pozostawało tajemnicą.

Sasha zeszła na brzeg za Errollynem, mając za plecami Alythię. Zbrojni oraz dokerzy przystawali na nabrzeżu. Przerywali pochłaniające ich zajęcia i wytrzeszczali oczy. I, co odnotowała Sasha, nie gapili się wcale na nią.

Mężczyzna w czerwonym płaszczu zakończył rozmowę z kapitanem, który odwrócił się i przemierzył trap. Sasha oczekiwała, że radny Dhael przepchnie się do przodu, głośno obwieszczając przy tym swą godność. Zamiast tego odsunął się i przepuścił trójkę rhodaańskich żołnierzy. Podziękowali mu i zamienili kilka słów z mężem w czerwonym płaszczu. Zaprezentowali urzędnikowi tatuaże, które każdy mial na ramieniu. Zostali natychmiast przepuszczeni. Stal najwyraźniej cieszyła się w Tracato szacunkiem, skoro nawet radny gotów był odsunąć się na bok i przepuścić jej żołnierzy.

Dhael przedstawił się. Urzędnik w czerwonym płaszczu ledwie na niego zerknął. Postawił znak na pergaminie przypiętym do sztywnej podkładki, którą miał ze sobą. Machnięciem dłoni przepuścił radnego oraz jego eskortę. Dhael w marszu zamienił kilka słów z najstarszym z towarzyszących mu zbrojnych. Przemierzył nabrzeże, nie oglądając się za siebie. Sasha mogła wyczuć irytację Alythii.

– Ur nahrom? – zwrócił się do Kessligha urzędnik w czerwonym płaszczu. Sasha uznała, iż znaczyło to: „Jak się nazywasz?”. Podczas spędzonych w Petrodorze miesięcy liznęła nieco larosańskiego.

– Kessligh Cronenverdt – odparł jej uman, po czym podjął po torovańsku: – A to moja uma Sashandra Lenayin, jej siostra Alythia Lenayin oraz nasz kompan Errollyn Y’saldi. – Sasha skrzywiła się w myślach. Errollyn nigdy nie używał nazwiska. Oznaczało coś, czego ludzie nie byli w stanie pojąć. Tutaj podanie go stanowiło jednakże formalność.

– Zapytam ich o imiona, gdy nadejdzie ich kolej – odrzekł urzędnik, również po torovańsku. Przyjrzał się Kesslighowi, najwyraźniej nie będąc pod wrażeniem. W zachowaniu mężczyzny niewiele było uprzejmości. – Udowodnij, że jesteś Kesslighiem.

– Udowodnij, że nim nie jestem.

Nozdrza urzędasa zafalowały.

– Tu, w wielkim mieście Tracato, wszyscy odpowiadają przed radą Rhodaanu i Wysokim Stołem. Wyznaczeni przez radę oficerowie noszą czerwone płaszcze, takie jak mój. Odpowiesz na moje pytania lub też nie zostaniesz wpuszczony za bramę. Udowodnij, że jesteś Kesslighiem Cronenverdtem.

– Mógłby odrąbać ci pieprzoną głowę – parsknęła Sasha po lenaysku. – Byłby to świetny dowód.

– Rzeczywiście, mógłby – odparł mąż w czerwonym płaszczu w nienagannym lenayskim. Sasha zamrugała. Nie oczekiwała, iż ktokolwiek w tej części Rhodii zrozumie jej słowa. – Ale to nadal nie zapewniłoby mu wejścia do miasta.

– Drodzy bogowie, Sasho – rzuciła ze złością Alythia, także po lenaysku. – Jesteś tak bezmyślnie prostacka. Nie potrafię uwierzyć, że jesteśmy siostrami.

– Ja także nie – odpowiedziała Sasha w saalsi. Alythia zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc.

– Mówisz również w saalsi? – zapytał Sashę czerwono-płaszczy, posługując się wspomnianym językiem.

– Jestem pewna, iż władam nim lepiej od ciebie – odparła Sasha, nadal w saalsi.

– Szczerze w to wątpię, młoda pani. Wszystkie czerwone płaszcze w Tracato od dziecka uczą się mowy naszych serrińskich przyjaciół. – Sasha spochmurniała. Saalsi rozmówcy rzeczywiście wydawał się raczej dobry. – Bez wątpienia twa aparycja odpowiada opisowi Sashandry Lenayin… Jednak jej prezencja jest powszechnie znana i nie jest trudno się pod nią podszyć.

– Nasz język również jest powszechnie znany? – zapytała z niedowierzaniem Sasha. – Mój tatuaż? Mogę go zaprezentować, jeśli chcesz?

– Sasho… – zaczął Kessligh ze zmęczonym zniecierpliwieniem.

– To niedorzeczne! – rzuciła gwałtownie Sasha. – Kim innym na piekła moglibyśmy być? Co za pozbawieni honoru ludzie wymagają od innych, aby udowadniali przed nimi swą tożsamość?

Errollyn oplótł ręką jej ramiona, by powstrzymać wybuch. Pochylił się w przód.

– Przepraszam? – wtrącił się po torovańsku. – Czuję się nieco zmęczony i pragnąłbym się położyć. Jeśli kontrola ma zająć dłuższą chwilę, czy mogę się oddalić i ich zostawić?

Czerwony płaszcz wydawał się rozbawiony.

– Oczywiście, serriński panie. Kiedy tylko zechcesz.

– Och, cudownie! – warknęła Sasha. – Serrin może łazić, gdzie tylko zapragnie, podczas gdy reszta z nas musi…

– Errollyn silną dłonią zwichrzył jej włosy.

– Nie mógłbym zabrać jej ze sobą? – zapytał czerwonopłaszczego. – W moim towarzystwie jest całkiem słodka. Szczeka i warczy wyłącznie na obcych. – Sasha walczyła, aby zrzucić z ramienia jego dłoń, co nie było łatwe. Errollyn miał prawą rękę wyćwiczoną dzięki posługiwaniu się raczej łukiem niż mieczem i dysponował naprawdę silnym uściskiem.

– Mistrzu Errollynie – odezwał się czerwonopłaszczy – wierzę, iż pamiętam cię z posiedzeń rady. Ileż to lat upłynęło?

– Niemal trzy – odparł Errollyn.

Sasha zdołała wreszcie się wyswobodzić, choć musiała użyć w tym celu obu rąk.

– Czy poświadczysz za swych towarzyszy?

– Za Kessligha, Sashandrę oraz Alythię, tak. Jestem niemal pewien, iż nie zwiedli mnie w kwestii swej tożsamości, a już na pewno nie ona. Jest zdecydowanie zbyt irytująca, by być kimkolwiek innym. – Alythia roześmiała się, jakby była to najzabawniejsza rzecz, jaką słyszała od miesięcy.

Czerwonopłaszczy uśmiechnął się ponuro.

– Doskonale. Parafujcie, proszę, pergamin i zgłoście się do oficera rady przed jutrzejszym zachodem słońca. Jeżeli tego nie uczynicie, potraktowane zostanie to jako przyznanie się, iż wasze deklarowane personalia są fałszywe. Wówczas powiadomimy czarnobutych.

– Dziękuję, Errollynie – powiedziała wdzięcznie Alythia, gdy podążali już w stronę nabrzeża. – Jestem przekonana, że gdybyśmy pozostawili rozmowę Sashy, w najlepszym wypadku spędzilibyśmy dwie noce w lochach Tracato.

Sasha pozwoliła im paplać. Ze złością wysforowała się przed grupę. Odnosiła wrażenie, że deski pomostu kołyszą się pod jej stopami. Stawianie długich kroków, mając pewność, iż tak naprawdę są nieruchome, okazało się interesującym doświadczeniem. Molo było szerokie i zaprzężone wozy mogły minąć się na nim bez problemu. Pozwalało to na równoczesny rozładunek kilku wielkich statków.

Na tyłach doków wznosiły się głównie magazyny, ponure i ciche. Strzegła ich milicja, jak zgadywała Sasha, zapewne złożona z najemników. Niewiele było tu z pełnej życia krzątaniny petrodorskich doków. Woda, z pluskiem omywająca falochron, śmierdziała. Uświadomiła sobie, że port mieścił się w osłoniętej zatoce. Brakowało w niej morskich prądów, które usuwałyby nieczystości napływające tutaj z miasta.

Doki Tracato sprawiały wrażenie bardziej uporządkowanych od petrodorskich. Kamienne fasady tawern oraz budynków mieszkalnych, zwrócone ku morzu i rozświetlone płomieniami latarni, sprawiały przyjazne wrażenie.

Idący przed nimi radny Dhael wkroczył na podwórze tawerny. Oczekiwali tu przewoźnicy z powozami gotowi zawieźć chętnych w górę zbocza za odpowiednią opłatą. Sasha miała ochotę na spacer. Przechadzka pozwoliłaby im rozprostować nogi i bliżej przyjrzeć się miastu, lecz taka propozycja na pewno nie przypadłaby do gustu Alythii. Nie wspominając już o nodze Kessligha. Skierowała się zatem ku powozom.

Na podwórku oczekiwały cztery wehikuły. Woźnice zebrali się wokół fontanny bijącej pośrodku placyku. Śmiali się i popijali z bukłaków. Sasha dojrzała mijających powozy mężczyzn w kapeluszach o szerokich rondach, pasujących do ciemnych tunik oraz spodni, i w czarnych butach o wysokich cholewach. Spoglądali wprost na nią, a po chwili ruszyli w jej stronę z mieczami obijającymi się o biodra.

Sasha nie zwolniła, licząc czarnobutych. Rozstawili się w poprzek ścieżki. Serce zabiło jej szybciej w przewidywaniu kłopotów. Zorientowała się, że zwraca więcej uwagi na okna za plecami zbrojnych niż na samych mężczyzn. Odruch, który wyrobiła sobie w Petrodorze – wyglądanie łuczników stanowiących jej największe zmartwienie. Z szermierzami mogła sobie poradzić. Być może nie z całą dziesiątką, choć kto wie?

– Sashandra Lenayin! – odezwał się przywódca.

– Aye – odparła Sasha tak niefrasobliwie, jak tylko zdołała. – Kto stoi mi na drodze?

– Jesteśmy czarnobutymi z Tracato! – odparł po torovańsku jej rozmówca.

– To widzę. – Przystanęła. Miejska milicja opłacana monetą rady Rhodaanu. Czarnobuci, jak mówiono, utrzymywali na ulicach spokój. Biorąc pod uwagę, iż rada znajdowała się ostatnimi czasy pod kontrolą feudałów, powiadano również, że czarnobuci zostali kupieni i służą obecnie arystokracji.

– Mamy rozkaz cię zatrzymać.

Nie poczuła się zbytnio zaskoczona. W Petrodorze przebywało ostatnimi czasy sporo Tracatończyków. Rozmawiała z tak wieloma, że na pewno rozeszły się wieści, dokąd się wraz z Kesslighiem wybiera. Ktoś uznał ów fakt za niepokojący. Niemniej nie podobało jej się, jak rozwija się sytuacja tej cichej, spokojnej nocy w dokach, z ledwie kilkoma świadkami wokół, których łatwo można aresztować, przekupić bądź zamordować.

Dobyła miecza.

– Z czyjego polecenia?

Mężczyźni również obnażyli broń.

– Rady Rhodaanu – odpowiedział z kamienną twarzą przewodzący zbrojnym porucznik. Sasha spojrzała za jego plecy na radnego Dhaela, który wsiadał właśnie do powozu. Dhael popatrzył w jej stronę. Widział, lecz nie reagował. Był członkiem rady Rhodaanu. Czy wiedział?

Powóz Dhaela ruszył ze zgrzytem.

– Posłuchajcie, młodzieńcy – odezwał się zza pleców Sashy Kessligh – wasi przełożeni wyświadczyli wam niedźwiedzią przysługę, wysyłając was zaledwie w dziesięciu. – Zbliżył się, jednakże Sasha nie słyszała stukania laski uderzającej o bruk. To oznaczało, iż dobył miecza, Errollyn bez wątpienia również. – Nazywam się Kessligh Cronenverdt, a to jest Errollyn. Jeżeli wiecie, kim jesteśmy, bez wątpienia zdajecie sobie sprawę, że dziesięciu przeciwko trzem oznacza wielką przewagę po naszej stronie.

– Nie macie prawa sprzeciwiać się poleceniu rady Rhodaanu – odparł porucznik. – Ponadto, może zechciałbyś ponownie rozważyć wasze szanse.

Więcej czarnobutych wyłoniło się z tawerny. Niektórzy zakładali kapelusze, inni poprawiali w marszu ułożenie pasów podtrzymujących pochwy. Widać było po nich, że pili i najwyraźniej zostali zaskoczeni.

– Dwudziestu do trzech? – powiedział po lenaysku Errollyn do Sashy, sprawdzając wyważenie broni.

– Możesz zająć się siedmioma z lewej – odparła Sasha.

– Jejku, jakże hojnie.

– Och, posłuchajcie mnie, bando imbecyli – wtrąciła się Alythia. Zdecydowanym krokiem wysunęła się do przodu i przystanęła pomiędzy grupami. – Poważnie, dlaczego wszyscy muszą zawsze dobywać mieczy, przy każdej najmniejszej prowokacji? – Wyprostowała się dumnie, zadzierając podbródek i wypinając piersi. Co było do przewidzenia, spojrzenie porucznika zsunęło się nieco niżej. Sasha niemal się roześmiała.

– Nie obawiajcie się, moi przyjaciele – powiedziała polenaysku – piersi mej siostry mogą nas jeszcze ocalić.

Alythia posłała Sashy paskudne spojrzenie.

– Poruczniku – rzekła. – Jestem księżniczka Alythia Lenayin.

– Księżniczka? – odparł porucznik.

– Tak, księżniczka! Poślubiona Greganowi Halmady’emu i osierocona w Wojnie Królów. Przybyłam do Tracato spotkać się z lady Renine oraz jej synem, młodym paniczem Alfriedo. Oczekują mnie.

Porucznik wydawał się nieufny. Sasha pomyślała, że historyjka brzmi naprawdę nieźle. Renine stanowili jeden z najważniejszych arystokratycznych rodów Tracato; byli bezpośrednimi potomkami rhodaańskiego króla. Niektórzy z rhodaańskich feudałów, ścigających odległe marzenie o wielkim odrodzeniu monarchii, nazywali Alfriedo „młodym królem”. A teraz u progu jego miasta stała księżniczka.

– Pewnego dnia – odezwał się po lenaysku Errollyn – powinnaś przestać nie doceniać swej siostry. – Alythia mogła go dosłyszeć. Wydawało się, że nieco się wyprostowała.

Porucznik naradził się ze swymi ludźmi. Rozmowa, pełna żywiołowej gestykulacji, miała burzliwy przebieg. Alythia posłała Sashy wyniosłe spojrzenie.

– Nie bądź jeszcze tak z siebie zadowolona – powiedziała jej po lenaysku Sasha – nadal jest ich dwudziestu.

– I są znacznie mniej niebezpieczni teraz, gdy nie wymachują mieczami – odparła Alythia. – Kiedy wreszcie się nauczysz?

Krzyki, które rozległy się w dokach, przerwały spór. Wszyscy spojrzeli na pobliską drogę. Nadbiegali nią właśnie młodzi mężczyźni, bez mundurów, za to z przewieszonymi przez plecy mieczami. Nie Serrini. Nasi-Keth. Porucznik gniewnie przewrócił oczami.

Nasi-kethci pędzili. Krzyczeli i wiwatowali niczym szykujący się do radosnej przepychanki chłopcy. Kiedy się zbliżyli, Sasha dojrzała, iż wielu było właśnie w tym wieku – chłopcy, a przynajmniej nastolatkowie. Gnali z entuzjazmem młodzików obawiających się, że ekscytująca rozrywka może przejść im tuż koło nosa.

– Kessligh Cronenverdt! – zakrzyknął pierwszy, który dotarł na miejsce. Wołający nie był młodzieńcem, lecz łysiejącym mężczyzną z rudą kozią bródką. Niebieskie oczy lśniły radosnym entuzjazmem. – Jestem Reynold Hein z Tol’rhen. Witajcie w Tracato.

Ujął dłoń Kessligha i potrząsnął nią, ignorując obnażone miecze. Młodzieńcy zbierali się wokół, rozradowani i zdyszani.

– Przepraszam, że nie dotarliśmy wcześniej – podjął Reynold. – Nasz ulenshaal przewidział wiatry i sądził, że szansa na to, aby wasz statek zawinął do portu tego wieczoru, jest spora. Czekaliśmy zatem w tawernie przy drodze. Właściciel jest starym przyjacielem Nasi-Kethu. Nie przesiaduje tam podejrzana klientela, która tak upodobała sobie inne lokale… – Spojrzał na czarnobutych. – Lecz nasza czujka w dokach opuściła swój posterunek, by porozmawiać z pracującym nieopodal pięknym dziewczęciem…

Nasi-kethci nagrodzili niefortunnego młodzieńca porcją gwizdów i szyderstw. Zarumienił się, wbijając spojrzenie w swoje stopy.

– … i niemal przegapiliśmy wasze przybycie.

– Odsuńcie się od nich! – warknął porucznik, wymachując mieczem. – Mają zostać zatrzymani z rozkazu rady Rhodaanu!

Nasi-kethci parsknęli śmiechem, nawet nie kłopocząc się dobyciem broni. Kilku zatańczyło niebezpiecznie blisko czarnobutych, z pustymi dłońmi i drwiącymi minami. Czarnobuci wydawali się nieswoi i trzymali broń obnażoną.

– Och, nie przejmujcie się nimi – rzucił Reynold – ledwie są w stanie posłużyć się tym żelastwem, które dzierżą. Gotów byłbym zaryzykować stwierdzenie, że wasza trójka pokonałaby ich, nawet się przy tym nie pocąc. Niemniej byłoby lepiej, gdybyśmy nie musieli uśmiercać dzisiejszej nocy żadnych czarnobutych…

Rozwścieczony zbrojny gwałtownie rzucił się na jednego z młodzików, który nadto się zbliżył. Nasi-keth odskoczył do tyłu, śmiejąc się i kpiąc. Czarnobuty zgubił podczas swej szarży kapelusz. Nasi-keth w mgnieniu oka chwycił nakrycie głowy i odbiegł ze swym trofeum, wymachując kapeluszem w powietrzu. Kilku kolejnych puściło się w pościg za kolegą, najwyraźniej pragnąc przymierzyć zdobycz.

– Ale nie przedstawiłem się wszystkim – powiedział Reynold, podchodząc do Sashy. – Musisz być Sashandrą Lenayin! Cóż za honor… I księżniczka Alythia!

Nastąpiła pospieszna prezentacja. Młodzieńcy przepychali się radośnie, aby przywitać się ze wszystkimi. Alythia wydawała się nieco poirytowana. Kokietowała radnego Dhaela przez całą długą podróż, a on zostawił ich mimo to. Czarnobuci, którzy wcześniej wydawali się gotowi eskortować ją na próg rezydencji rodu Renine, teraz wycofali się ku fontannie. Najwyraźniej rozważali następny ruch. Alythia poszukiwała towarzystwa ludzi przy władzy, tak jak rzeka szuka oceanu. Sashy znacznie bardziej odpowiadała obecna kompania.

Czarnobuci wycofali się do tawerny, gdy Nasi-kethci zajęli jeden z powozów. Wydawało się jednak jasne, że nie czeka ich długa droga i większość młodzieńców pokona ją pieszo. Sasha, Errollyn oraz Kessligh dołączyli do piechurów. Ten ostatni upierał się, że noga nie przysporzy mu kłopotów na tak krótkim dystansie. Alythia pojechała powozem wraz z trójką młodzianów, którzy ochoczo zgłosili się, aby dotrzymać jej towarzystwa. Cała trójka wydawała się nieco niepewna w obecności księżniczki. Sasha nie obawiała się zatem nadto o honor siostry.

– Skąd pochodzą wszyscy ci młodzieńcy? – zagaił Kessligh, kiedy wspólnie przemierzali zbocze.

– Z okolicy – odparł z dumą Reynold Hein. – Są pośród nas synowie zarówno biednych, jak i bogatych rodzin, wieśniaków i posiadaczy ziemskich, kupców i rzemieślników z całego Rhodaanu, jak daleko rozciąga się on na północ, wschód, zachód oraz południe. Wszyscy przybyli nauczyć się drogi Nasi-Kethu w Tol’rhen, kontynuując dwustuletnią tradycję.

– Korzenie tej tradycji sięgają jeszcze głębiej w przeszłość – zauważył Kessligh.

– Och, oczywiście – odparł z pasją Reynold, jakby radość sprawiło mu przypomnienie, że oto rozmawia z kimś dobrze znającym historię Nasi-Kethu. – Nasi-Keth obecny jest w Rhodaanie przez więcej wieków, niż potrafimy zliczyć. Stanowiliśmy ruch prześladowany przez stulecia przez panów feudalnych, a teraz rozkwitamy. Naszą największą troskę stanowi fakt, że nie zdołaliśmy rozpostrzeć skrzydeł poza Saalshen-Bacosh. Właśnie dlatego byliśmy ostatnimi miesiącami tak podekscytowani na wieść, że słynny Kessligh Cronenverdt przybył do Petrodoru i najprawdopodobniej odwiedzi następnie Tracato!

– Ci czarnobuci przed chwilą – odezwała się Sasha. – Dlaczego chcieli nas zatrzymać?

– Niektórzy z feudałów bez wątpienia postrzegają waszą obecność jako zagrożenie – odparł lekceważąco Reynold. Choć łysiejący, był młodym mężczyzną… Sasha domyślała się, iż nie miał jeszcze trzydziestki. Szczupły i sprawny, poruszał się z gracją wojownika. – Często nie mogą dogadać się we własnym gronie. I, co oczywiste, oboje jesteście Lenayińczykami… a przynajmniej Sashandra, Kessligh jest zaś powszechnie za Lenayińczyka uznawany…

– Uważam się za Lenayińczyka – zgodził się Kessligh.

– Wasza armia właśnie maszeruje na nas ze wschodu – podjął Reynold. Ani Kessligh, ani Sasha nie odpowiedzieli.

– Tak czy inaczej – kontynuował Reynold – należycie do Nasi-Kethu i nie mogliście powstrzymać działań lenayińskiego króla. Jesteście mile widzianymi gośćmi tracatońskiego Tol’rhen. Chciałbym was tylko przestrzec – nie wszyscy Rhodaańczycy postrzegają sprawy w taki właśnie sposób.

– Rozumiem – odparł Kessligh. Wspierając się na lasce, wydawał poruszać się bez wysiłku. Ponadto stok nie był zbyt stromy. – Co wszyscy studiujecie?

– My, zgromadzeni tutaj dziś wieczorem? Sam jestem młodym ulenshaalem. Uczę historii oraz filozofii. Większość tych młodzieńców, choć nie wszyscy, to moi uczniowie.

Kilku towarzyszących im młodzików przedstawiło dziedziny, w których pobierali nauki. Wydawało się, że brakuje jakiegokolwiek wzorca, jeśli chodziło o ich zainteresowania, choć często wymieniano filozofię. Jeden z chłopców, nie więcej niż czternastoletni, wyjaśnił, co skłoniło go do zainteresowania się zastosowaniem matematyki w kamieniarstwie. Miał nadzieję zostać wielkim budowniczym. Wznosić wspaniałe budowle w Tracato i całym Saalshen-Bacosh.

– A pewnego dnia również w Elisse – podsunął ktoś. Sugestię nagrodzono wiwatami. Uwaga skierowała rozmowę na wojnę w Elisse. Wyglądało na to, że generał Zulmaher poczynił spore postępy. Nadal pozostawały jednak żywe obawy, iż nie zdoła dokończyć podboju przed zebraniem się na wschodzie wielkich armii, lenayińskiej i larosańskiej. Niektórzy, zaniepokojeni, przypominali, że generał Zulmaher, sam arystokrata, tak naprawdę nie pragnął wyzwolić Elisse spod feudalnej tyranii. Inni argumentowali, że nie ma to znaczenia tak długo, jak długo Elisse nie będzie zagrażać północnej granicy Rhodaanu w czasie, kiedy Stal stawi czoła znacznie większemu zagrożeniu nadciągającemu ze wschodu.

Kolejny młodzieniec uważał za cudowne, iż Elisse wkrótce stanie się czwartą prowincją Saalshen-Bacosh. Co stanowić będzie pierwszą podobną ekspansję od czasu przybycia Serrinów przed dwustu laty. Sasha przypomniała sobie słowa radnego Dhaela na temat imperialnych ambicji i tego, jak niektórzy sądzą, iż nie ma na nie miejsca w Rhodaanie. Żaden z ich młodych towarzyszy wydawał się nie podzielać owego poglądu. Być może czasy się zmieniały.

Droga kończyła się na wielkim kwadratowym placu. Pod otaczającym go murem stały pomniki przewyższające dwukrotnie swą wysokością przeciętnego człowieka. Latarnie podświetlały posągi od dołu. Światło płomieni tańczyło na kamiennych policzkach, oczy wydawały się mądre i zamyślone. Rzeźby pod murem wyobrażały łuczników. Kolejne, mniejsze posągi zdobiły dachy. Sasha gapiła się, zdumiona.

– Kogo przedstawiają?

– Bez wątpienia rozpoznajesz tę niewiastę tutaj? – zwrócił się do niej Reynold. Wskazał postać kobiety w rozwianym płaszczu. Trzymała przed sobą otwarty tom, jakby modliła się nad kartami. Sasha, oceniając po delikatnych rysach twarzy, domyśliła się, że kobieta musi być Serrinką.

– Maldereld? – zapytała z powątpiewaniem. – Lecz ona była wojowniczką.

Reynold pokiwał głową.

– W Tracato bardziej znana jest jako myślicielka, twórczyni. Artyści najczęściej przedstawiają ją z tomem lub zwojem w dłoniach.

Nagle rozległ się stukot podków. Konie wpadły na dziedziniec, kurty oraz pasy jeźdźców lśniły złotem i srebrem w świetle latarni. Młodzi Nasi-kethci zatrzymali się i ostrożnie cofnęli, żaden nie dobył jednakże broni. Przez chwilę Sasha pomyślała, że konni mogą spróbować ich okrążyć. Zamiast tego ściągnęli wodze. Przystanęli nieopodal grupy, nie stanowiąc bezpośredniego zagrożenia, a jedynie blokując drogę.

Przywódca konnych zeskoczył z siodła. Był zażywnym mężczyzną w średnim wieku, o długich włosach i przystrzyżonej bródce.

– Lord Elot! – powitał go Reynold, wyraźnie zaniepokojony. – Miła noc na przejażdżkę?

– W rzeczy samej, mistrzu Reynoldzie – odpowiedział Elot. – Słyszałem, iż może towarzyszyć ci członkini rodziny królewskiej. Wieść mocno nas zaniepokoiła, gdyż bez wątpienia nie wiesz, jak traktować należy damę, w której żyłach płynie królewska krew.

– Postanowiłeś zatem zablokować jej drogę i opóźnić przybycie na oczekujący ją poczęstunek oraz ciepłą kąpiel, której niewątpliwie pragnie. Gdzie twe maniery, lordzie Elocie?

– Masz gości, którym mnie jeszcze nie przedstawiłeś… – odparł nieporuszony lord Elot. – Gdzie twoje maniery, mistrzu Reynoldzie?

– Kessligh Cronenverdt – rozpoczął prezentację Reynold, wskazując Kessligha. – Jego uma, Sashandra Lenayin. Mistrz Errollyn. I w powozie, jak przystoi jej z racji stanu, księżniczka Alythia Lenayin.

– Yuanie Kesslighu – powiedział Elot. Zbliżył się do niego. – Jestem lord Desani Elot, kuzyn lady Renine.

– Miło mi cię poznać – odparł Kessligh, potrząsając podaną dłonią. – Moja uma, Sashandra.

Elot ujął następnie dłoń Sashy. Wydawał się niepewny, co powinien zrobić. Sasha przywykła do podobnej reakcji. Poprowadziła lorda do powozu, co wyglądało na odpowiednie działanie, i otworzyła drzwiczki. Alythia wysiadła, czyniąc z tego niewielkie przedstawienie. Elot przyklęknął na jedno kolano.

– Mój drogi lordzie – zwróciła się doń Alythia. – To dla mnie prawdziwa przyjemność spotkać przedstawiciela wielkiej familii Renine. Wiele czytałam o twym rodzie. – Sasha wiedziała, że to prawda. Alythia przeczytała sporo na temat historii Rhodaanu podczas ostatnich kilku miesięcy spędzonych w Petrodorze. Wiedziała, kto sprawował władzę, gdy nadeszli Serrini. Które rody stawiły im opór i zostały unicestwione, które wyrzekły się władzy z własnej woli i pomogły im stworzyć nowy Rhodaan, a które nigdy nie powróciły z lasów Saalshenu.

Przeczytała również co nieco na temat Enory. Mocno zszokowana podzieliła się świeżo zdobytymi informacjami z Sashą. Przykład Enory wystarczająco przeraził wiele arystokratycznych rodów, aby podjęły współpracę z Serrinami. Ci ostatni, być może zawstydzeni jatką, potraktowali owe rodziny mniej surowo niż powinni, jak twierdziło obecnie wielu spoglądających na owe wydarzenia z perspektywy czasu. Serrini oczekiwali, że arystokracja, postrzegana przez nich jako cudaczny i staroświecki wymysł, wymrze śmiercią naturalną. Miast tego przetrwała uparcie, by ponownie rozkwitnąć wraz z rosnącym dobrobytem nowego rhodaańskiego narodu. Dziś wielkie rody ponownie były potężne. I choć ich dawne przywileje zostały wykreślone z rhodaańskiego prawa, fakt ów nie miał aż takiego znaczenia, jak spodziewali się dawni prawodawcy.

Lord Elot ucałował dłoń Alythii.

– Księżniczko Alythio, to dla mnie zaszczyt.

– Czy to twoi ludzie usiłowali uprowadzić nas w dokach? – zapytała spokojnie Alythia.

– Zaszło nieporozumienie, wasza wysokość – odparł Elot.

– Kilku spośród wielmożów słyszało jedynie, że jacyś znaczący Lenayińczycy przybyli do Rhodaanu… Zrozum, proszę, iż Lenayińczycy oraz Lenayińki nie cieszą się tu ostatnimi czasy sympatią.

Alythia wdzięcznie przekrzywiła głowę.

– Ufam, że nie przysporzyli ci zbyt wielu kłopotów? – podjął lord Elot.

– Niezbyt wielu – odparła Alythia.

– Wasza wysokość, przybyłem tu, aby zaoferować ci gościnę rodu Renine. Byłoby dla nas zaszczytem, gdybyś zechciała nam towarzyszyć i pozwoliła zaproponować sobie kwatery odpowiednie do twego statusu.

Spojrzenie Alythii, pełne zadowolenia z siebie, przeskoczyło na chwilę na Sashę.

– Z wielką przyjemnością przyjmę podobnie łaskawą propozycję – odparła. – Czy będziesz również tak dobry, aby zaoferować mi eskortę?

– Wasza wysokość, odczuwam niezwykłą ulgę. Obawiałem się, że pospieszne działania naszych wysoko urodzonych przyjaciół mogły cię urazić. Osobiście odeskortuję twój powóz.

Wyprostował się i ruszył ku swym jeźdźcom.

– Lyth, to szaleństwo! – powiedziała po lenaysku Sasha. – Nie masz pojęcia, kim on, do diabła, jest!

– Jest arystokratą, Sasho – odparła spokojnie Alythia, jakby ów fakt stanowił niepodważalną gwarancję bezpieczeństwa.

– Ty zaś jesteś córką człowieka, który prowadzi najlepszych wojowników w Rhodii na wojnę z Rhodaanem! Nie wydaje ci się, że stanowisz wymarzoną kandydatkę na zakładniczkę?

Alythia nie rozzłościła się. Zamiast tego położyła dłoń na ramieniu siostry.

– Sasho, to niezwykle słodkie, że się o mnie martwisz, lecz, proszę, przestań. Znasz mnie. Właśnie w tym jestem dobra. Ty masz swój miecz, Kessligh swą reputację i umysł generała, ja zaś wpływy związane z pozycją i królewską krwią płynącą w mych żyłach. Poza tym, jak myślisz, z jakiego innego powodu niż nawiązanie tego typu kontaktów przebyłam całą tę drogę?

– Ponieważ w Petrodorze marnie ci się wiodło – odparła kwaśno Sasha.

– Właśnie – odrzekła Alythia, uśmiechając się słodko. – To mój żywioł, Sasho. Ja nie udzielam ci instrukcji, jak walczyć. Wyświadcz mi podobną uprzejmość, dobrze?

DWA

Sofy Lenayin galopowała przez łagodne wzgórza południowej Telesii i czuła, że życie nie może być już chyba cudowniejsze. Bujna trawa o wysokich źdźbłach chłostała pęciny wierzchowca. Otaczało ją wspaniałe morze zieleni nakrapiane kielichami kwiatów – żółtymi, purpurowymi bądź czerwonymi.

Teren ponownie zaczął się wznosić. Sofy przyspieszyła, skierowała Dary’ego w górę stoku. Być może w końcu zdoła dojrzeć Algrasse oraz Bacosh. Ale kiedy dotarła na szczyt wzniesienia, ujrzała jedynie kolejne wzgórza oraz rozciągający się aż po horyzont ocean bujnej, falującej trawy.

Dalej, za niewysoką granią, majaczyła kolejna stara forteca. Pod surowymi, potrzaskanymi murami piętrzyły się sterty kamieni poprzerastanych trawą. Skierowała Dary’ego w tamtą stronę. Pozwoliła konikowi pędzić tak, jak gnać mógł jedynie lenayiński dussieh – niestrudzenie, nie wykazując żadnych oznak zmęczenia. Lubiła jeździć w taki właśnie sposób, wysforowując się przed swą eskortę i udając, że przemierza łąki samotnie, jedynie w towarzystwie wiernego wierzchowca i wiatru rozwiewającego włosy. Księżniczka Sofy Lenayin zaledwie kilka razy w życiu miała możliwość decydować o własnym losie w pełni samodzielnie.

Dotarła pod pierwszą kupę poczerniałych kamieni. Ściągnęła wodze i zeskoczyła z siodła. Natychmiast usłyszała zbliżających się zbrojnych ze swej eskorty. Składało się na nią czterech wojowników odzianych w powiewające czerwone płaszcze. Pod płaszczami ogniwa kolczug lśniły srebrem w promieniach słońca.

– Wasza wysokość – powiedział porucznik Tyrel z królewskiej gwardii – pozwól nam przeszukać ruiny, nim wkroczysz pomiędzy mury.

– Och, cóż za nonsens, poruczniku! – sprzeciwiła się Sofy. – To żadna frajda zwiedzać po tym, jak wcześniej wszystko sprawdzicie. Poza tym te ruiny stoją opuszczone od wieków.

– To nie ma znaczenia, wasza wysokość – odpowiedział, wręczając księżniczce wodze swego wierzchowca. – Wewnątrz mogą czaić się bandyci bądź padlinożercy.

Tyrel oraz kolejny mężczyzna dobyli mieczy i wspięli się na stertę kamieni przed wyłomem w murze. Sofy czekała przy wierzchowcach. Pozostali dwaj strażnicy objechali budowlę wokół. Przynajmniej na tyle jej ufali. Sofy nie była specjalnie dobrym jeźdźcem, jeszcze nie, a w każdym razie nie w porównaniu z nimi. Potrafiła jednak zaopiekować się końmi.

Gwardziści wkrótce powrócili. Ruiny okazały się bezpieczne. Sofy ostrożnie pokonała kupę kamieni. Nadal stąpała nieco niepewnie w nowych skórzanych butach i spodniach do konnej jazdy, które nosiła pod sukienką. Żałowała, że nie może po prostu zdjąć kiecki. Wokół przebywało jednak zbyt wielu mężczyzn, którzy mogliby poczuć się urażeni podobnym postępkiem. Mimo wcześniejszych przygód pozostawała księżniczką Lenayin. A lenayińska księżniczka nie mogła pojawić się publicznie w samych spodniach.

Wewnątrz murów znajdował się szeroki, porośnięty trawą dziedziniec. Dookoła wznosiły się resztki umocnień.

– Miejsce być może dla pięćdziesięciu zbrojnych oraz ich wierzchowców. – Porucznik Tyrel wskazał wyłom ziejący w murze. – Tu mieściły się wrota. Wodę musieli nosić z potoku w poprzedniej dolince.

Sofy nie dostrzegła w dolinie żadnego strumienia, lecz być może do tego sprowadzała się właśnie różnica pomiędzy nią, odbywającą przejażdżkę dla przyjemności, a porucznikiem, który towarzyszył jej z obowiązku.

– Z taką ilością zwierząt byłoby tutaj dość tłoczno – zauważyła.

– Jedynie w przypadku ataku – odparł Tyrel. – Przez większość czasu konie pasłyby się za murami. Umocnienia wzniesiono z myślą o obronie przed przeważającymi siłami.

– Na pewno nie przed całą armią – rzekła Sofy. Przespacerowała się wzdłuż krawędzi placyku, omijając poczerniałe kamienie. Na lepiej zachowanym odcinku muru mogła dostrzec blanki. Łucznicy bronili z nich fortecy w razie ataku. – Pięćdziesięciu ludzi za tymi murami z trudem przetrwałoby dłużej niż do śniadania w starciu ze zdeterminowaną piechotą.

Niemal uśmiechnęła się, słysząc własne słowa… wypowiedziane, jak gdyby się na tym znała. Cóż, uczyła się. Uczestniczyła w prowadzonej przez swą siostrę Sashandrę Rebelii Udalyńskiej, a teraz, od sześciu miesięcy, towarzyszyła największej lenayińskiej armii, jaka kiedykolwiek wyruszyła na wojnę. Sofy umiała zadawać pytania i słuchać odpowiedzi. W towarzystwie wojowników stęsknionych za pozostawionymi w domu żonami i córkami z łatwością znajdowała chętnych do tego, by zasiąść z nią do posiłku i podyskutować o rzeczach takich jak strategie bitew, formacje jednostek, taktyczne wykorzystanie piechoty czy defensywne rozmieszczenie kawalerii.

Błysk pośród trawy przyciągnął wzrok księżniczki. Przystanęła i podniosła niewielki kawałek metalu ubrudzony ziemią. Oczyściwszy znalezisko, odkryła, że to moneta.

– Och, jak cudownie! Wybito na niej jakąś inskrypcję… nie mogę odczytać, jest zbyt zabrudzona. Być może dysponując jakąś wskazówką, zdołałabym ją odgadnąć. Muszę to wyczyścić. – Wrzuciła pieniążek do niewielkiej sakiewki u pasa.

Sofy chciała wspiąć się na blanki, lecz porucznik Tyrel kategorycznie jej zabronił.

– To mój kark spocznie na pieńku, jeśli choć skręcisz sobie palec, wasza wysokość. Błagam o zrozumienie. Czeka cię wesele, a ja mam zamiar dostarczyć cię na ceremonię w doskonałym zdrowiu.

Ślub. Nieoczekiwanie straciła dobry humor. Starożytne mury nagle przestały być atrakcyjne i Sofy ponownie zatęskniła za wolnością otwartej przestrzeni.

Zjechali ze zbocza. Napoili wierzchowce w niewielkim strumieniu, który wypatrzył porucznik Tyrel. Strugę otaczały bujne krzaki, w pobliżu rosło także kilka karłowatych drzewek. Woda była kryształowo czysta. Sofy przypomniała sobie o swym znalezisku i opłukała monetę. Przez stulecia brud wżarł się w inskrypcję, a sam metal poczerniał ze starości. Być może ktoś w kolumnie będzie znał sposób na oczyszczenie pieniążka.

Odnalezienie lenayińskiej kolumny nie było trudne – podążająca naprzód armia rozciągała się na odległość połowy dnia marszu. Tak wielkie siły – nim pojawiły się w zasięgu wzroku – dawało się dosłyszeć. Metalowe oporządzenie pobrzękiwało, skóra skrzypiała, podeszwy szurały pośród długich źdźbeł. Harmider uzupełniały pokasływania, marudzenie, konwersacje i urywki piosenek. A ponieważ byli to Lenayińczycy, także i śmiechy. Lenayińscy mężczyźni zabijali czas, opowiadając sobie dykteryjki. Sofy podsłuchała kilka podczas jazdy z kolumną. Większość okazała się na tyle ordynarna, że jej twarz przybrała odcień głębokiego różu. Ale miało to miejsce przed tygodniami; teraz jedynie się uśmiechała. Nie potrafiła mieć im za złe sprośnego humoru. Nie po sześciu tygodniach nieustannego marszu, z perspektywą kolejnych.

Minęli szczyt pagórka i armia znalazła się w polu widzenia. Kolumna wiła się pośród wzgórz nieuporządkowana i niejednolita, podobnie jak tworzące ją siły. Bez wątpienia w samym szyku znać było nieco dyscypliny. Wewnątrz kontyngentów jednak mężczyźni w większości maszerowali, jak chcieli, zatrzymywali się, kiedy zapragnęli i odbiegali w bok, aby ulżyć pęcherzom, jeśli tylko naszła ich taka potrzeba, lub by przyjrzeć się jakiejś mijanej osobliwości. Jedynie proporce zdawały wznosić się w doskonałym porządku. Chorążych poinformowano, jak haniebne okaże się dla ich jednostek i rodzinnych stron zgubienie miejsca w formacji, i, jak na razie, nie doszło do podobnego wypadku.

Sofy pogalopowała w kierunku kolumny. Maszerujący mężczyźni dojrzeli, jak nadjeżdża w towarzystwie czwórki osobistych strażników. Kolejnych dziesięciu gwardzistów podążało za swymi towarzyszami z tyłu i na flankach. Rozległy się wiwaty. Część wojowników uniosła miecze i pozdrowiła księżniczkę. Sofy uśmiechnęła się i pomachała w odpowiedzi. Potem ruszyła wzdłuż formacji w kierunku awangardy.

W tym miejscu w kolumnie maszerowali wojownicy z Rayen, z południowo-wschodniego Lenayin. Sofy, na długo przed tym, nim ujrzała proporzec, odgadła ich pochodzenie po surowej prezencji goeren-yai. Preferowali nabijane ćwiekami pancerze z grubej skóry, a ozdobne wzory składały się z kolistych elementów. Wielu niosło przewieszone przez plecy tarcze – rzadkie wyposażenie u lenayińskiej milicji. Ostatnio spotykane częściej dzięki zaopatrzeniu stanowiącemu królewski dar i rozdzielonemu pomiędzy wojowników w kolumnie.

Formacja rozciągała się wzdłuż łagodnego stoku poprzez płytką dolinę i dalej na zbocze za jej ujściem. Pokonawszy wzniesienie, Sofy ujrzała neyshański kontyngent. Na czele podążała kawaleria. Składała się z opłacanych królewską monetą zawodowych wojskowych w ciężkich pancerzach i arystokratycznych lordów w doskonałych strojach o rodowych barwach. Ci również zasalutowali Sofy. Pomijając nieliczną grupkę długowłosych goeren-yai na niewysokich dussiehach, kontyngent składał się głównie z verentyjczyków.

Minąwszy neyshańskiego chorążego, Sofy wiedziała, że jest już blisko czoła armii. Mijała teraz siły z Ranash. Wiwaty, którymi powitano księżniczkę, były nieliczne w porównaniu z tymi, jakie zgotowali jej wcześniej południowcy. Ranash leżało na północy. Prowincję zamieszkiwali wyłącznie verentyjczycy. Pamiętali Rebelię Udalyńską i nie zapomnieli o udziale, jaki miała w buncie najmłodsza Lenayińska księżniczka. Część z nich nie wydawała się nadmiernie winić Sofy, przynajmniej nie otwarcie. Rezerwowali swą niechęć dla jej siostry. Większość uważała, że Sasha zauroczyła Sofy… w czym mogli mieć rację, przyznała sama przed sobą Sofy, choć nie w sposób, w jaki o tym myśleli.

Ranashańska piechota maszerowała w bardziej uporządkowanym szyku, była też znacznie lepiej wyekwipowana. Żołnierzy wyposażono w cięższe, czarne pancerze, tarcze, hełmy, a część uzbrojono nawet we włócznie. Twarzy Ranashańczyków nie przyozdabiały tatuaże. W uszach nie nosili pierścieni. Zdawali się żywić niechęć do jakichkolwiek dekoracji, pomijając liczne proporce. Te ostatnie przystrajali często rodzinnymi herbami, którymi pogardzali z kolei południowcy i mieszkańcy środkowych prowincji. Pomiędzy proporcami, wzniesione na drewnianych tyczkach, dawały się dostrzec liczne ośmioramienne verentyjskie gwiazdy.

Ranashańscy kawalerzyści poskąpili Sofy jakiegokolwiek powitania, gdy ich mijała. Arystokraci spoglądali zimno spod okapów stalowych hełmów. Ciężkozbrojni zawodowi wojacy udawali, że w ogóle nie dostrzegają księżniczki. Ranashańczyków było mniej niż Neyshańczyków. Ich prowincja graniczyła z wrogim Cherrovanem i większość ranashańskich sił zmuszona była pozostać w domu. Mając to na uwadze, północ przeprowadziła szereg uprzedzających wypadów na teren Cherrovanu, nim spadły ciężkie śniegi, zadając odwiecznemu wrogowi poważne straty. Do Sofy dotarły opowieści o wioskach startych z powierzchni ziemi. Bandy cherrovańskich wojowników uwięziono w dolinach i bezlitośnie wyrżnięto. Większość oficerów, z którymi Sofy rozmawiała, zdawała się uważać, iż podobne działania osłabią Cherrovan na tyle, aby Lenayin pozostało bezpieczne na czas nieobecności wojowników maszerujących w kolumnie. Sofy zastanawiała się, skąd czerpali swą pewność, iż owe działania nie pchną jedynie Cherrovańczyków do przeprowadzenia poważniejszego ataku w najbliższych miesiącach.

Pokonała grzbiet kolejnego pagórka. Na stoku poniżej dojrzała ranashańskiego chorążego ze sztandarem prowincji, za którym podążała ranashańska arystokracja. Dalej rozciągała się długa kolumna wozów, towarzyszyło im kilka karet. Pojazdów było w sumie koło czterdziestu i Sofy wyminęła wszystkie galopem. Mogła teraz dojrzeć awangardę. Składała się z licznej grupy królewskich gwardzistów w czerwono-złotych płaszczach przemieszanych z wielmożami z poszczególnych prowincji. Arystokratom towarzyszyli ich kapitanowie oraz świty. Kilka oddziałów regularnej kawalerii, w sumie może pięciuset zbrojnych, uformowało przednią straż. Żołnierze rozsunęli się w wachlarz w poprzek stoków. Zdawali się tworzyć wznoszący się pośród trawy mur. Daleko przed nimi Sofy dojrzała samotnego zwiadowcę. Z tej odległości z trudem dawało się go zauważyć. Prawdopodobnie kolejna setka zwiadowców jechała dalej z przodu i strzegła flank. Część trzymała się blisko kolumny. Inni zapewne wysforowali się nawet o kilka dni marszu.

Mijała właśnie centrum formacji gwardzistów, kiedy od pobliskiego powozu oderwał się niewielki konik i pogalopował ku niej. Dussieha dosiadała szczupła dziewczyna. Miała na sobie czerwoną spódnicę, pod którą nosiła spodnie oraz buty do konnej jazdy. Powiewające w ruchu włosy związała w kucyk kolorowymi tasiemkami. Siedziała w siodle z rzadką pośród lenayińskich kobiet pewnością siebie.

– Księżniczko! – zawołała zirytowana, zrównawszy się z Sofy. – Dlaczego oddaliłaś się samotnie na tak długo?

Sofy uśmiechnęła się szelmowsko.

– Czyżby lord Rydar ponownie osaczył cię w powozie?

– To nie jest zabawne! – odparła Yasmyn. – Wydaje się nie mówić dobrze po lenaysku. Mówię mu „nie”, a on nie rozumie.

– Och, rozumie aż nazbyt dobrze – stwierdziła Sofy, szczerze rozbawiona. – Po prostu nie słucha.

– Jest szpetny – odrzekła Yasmyn. Zmarszczyła brwi. – Może zacznie słuchać, jeżeli utnę mu kutasa.

Sofy stłumiła śmiech. Nie należało żartować z gróźb rzucanych przez Yasmyn. Pochodziła z odległego, położonego na wschodzie Isfayenu i była drugą córką Farasa Izlara, wielkiego lorda prowincji. Jak większość Isfayeńczyków, Yasmyn miała jasnobrązową karnację, czarne włosy i lekko skośne oczy. Spośród wszystkich lenayińskich kobiet, jedynie Isfayenki zwyczajowo chodziły uzbrojone i, choć rzadko, uczestniczyły w wojnach. Uważano je za równie szorstkie w obyciu, jak isfayeńskich mężczyzn. Yasmyn nie rozstawała się z dziwacznie wygiętym ostrzem przez Isfayeńczyków nazywanym darakiem. Broń nosiła zatkniętą za pas na prawym biodrze. Sofy widziała, jak z nią ćwiczyła, wiedziała, że klinga jest przerażająco ostra. Być może powinna porozmawiać z napastliwym i raczej głupim lordem Rydarem, zanim przydarzy mu się jakiś niefortunny wypadek.