Strona redakcyjna

KRZYSZTOF SZMAGIER

Porucznik Borewicz

Wagon pocztowy

Opowiadanie na motywach scenariusza serialu „07 zgłoś się”

Tom 11

Warszawa 2012

ISBN 978-83-62964-54-3

Copyright © Krzysztof Szmagier

Copyright © for this edition by AGOY.PL

AGOY.PL Piotr Cholewiński

www.agoy.pl

Wszelkie prawa, włącznie z prawem do reprodukcji tekstów w całości lub części, w jakiejkolwiek formie zastrzeżone.

Spis treści

Strona redakcyjna

Wagon pocztowy

Wagon pocztowy

Dzień był upalny. Na odkrytym basenie opalały się tłumy ludzi. Borewicz szedł nieśpiesznie, rozglądając się wokoło. Spojrzał za siebie. Pod prysznicem w strugach wody stały dwie dziewczyny. Jedna nich odchyliła głowę tak, że w ostrych promieniach słońca wyglądały jak reklama coca-coli.

Borewicz skierował się w stronę wysokiej wieży do skoków. Zręcznie wspiął się na górę i stanął na krawędzi pomostu. Odbił się mocno z przysiadu i wyrzucając przed siebie ramiona, skoczył. Po chwili wypłynął. Szybkim ruchem wspiął się na krawędź basenu. Wytarł oczy i ruszył w kierunku trawnika zastawionego leżakami. Podniósł kolorowy ręcznik frotté i z przyjemnością wyciągnął się na leżaku. Przy sąsiednim leżaku stała duża torba z napisem LOT. Sławek przymknął oczy.

W przejściu między szatnią a bufetem przez automat telefoniczny rozmawiała zgrabna szatynka w czerwonym bikini, stewardesa, z którą niedawno wracał z Krakowa.

– W przyszłym miesiącu byłoby już sakramencko gorąco. A teraz... – nie dokończyła pełna zachwytu. – No i mam człowieka. Dwa wieczory biorę na siebie. Do jutra. Odłożyła słuchawkę i wróciła na leżak.

Stanęła nad leżącym Sławkiem, zasłaniając słońce. Borewicz otworzył oczy.

– Przełożyli mi lot. Jutro jem kolację z pewnym milionerem w Bangkoku. Wiem – dodała znacząco – że mu się podobam.

– No to jest głupi – powiedział Sławek, nie podnosząc głowy.

– Dlaczego? – zapytała napastliwie.

– Bo jeśli chłop dopuszcza do tego – przekręcił się na wznak, by spojrzeć na stojącą nad nim Małgosię Czarnecką – że taka baba jak ty wie, że on się w niej kocha, to jest dupa, a nie podrywacz. Przecież ty i tak jesteś chodzącym trzecim stopniem samouwielbienia i trzeba się raczej trzymać w przekonaniu, że masz pryszcz na nosie.

– A ty jesteś głupi gliniarz. Milionerzy nie muszą stosować sztuczek nędznych warszawskich podrywaczy. I nawet nie jest stary, nie ma brzucha i nie jest łysy.

– Jak wrócisz, to ja też zabiorę cię na kolację do milionera. Tu na miejscu. Też nie ma brzucha, nie jest łysy i nie jest stary. Chodziliśmy razem na prawo. Ma willę, konie pod wierzch, kryty basen, kort tenisowy i saunę.

– I pewnie wizytę zaczniemy od tej sauny.

– Nie.

– O – zdziwiła się. – A to dlaczego?

– Bo jest ciasno, twardo i gorąco – wyjaśnił rzeczowo.

– A milioner co wytwarza z plastiku? Obcasy czy długopisy?

– Ma dwa fakultety i wymyślił parę mądrych rzeczy, z których kraj ma duże pieniądze i to w dolarach.

– Żonaty? – zainteresowała się.

– Tak. I nawet bardzo lubi swoją żonę.

Małgosia machnęła lekceważąco ręką.

– To do gazu.

Odwróciła się w stronę żywopłotu i zaczęła się przebierać.

– Idziemy? – zapytał Sławek.

– Tak – powiedziała zdecydowanie. – Tu mnie zaprosisz na piwo, a potem obiecałeś zaprosić mnie na obiad.

Sławek westchnął. Podniósł się i wciągnął na plecy podkoszulek. Stwierdził niezwykle serio.

– Zdaje się, że ciągle robię lekkomyślne obietnice. No to co: ślimaki, bażant pod beszamelem i białe wino. Przed Bangkokiem... niżej zejść nie mogę – zabrzmiało to przesadnie poważnie.

Małgosia zainteresowała się.

– Oblatany widzę jesteś – powiedziała z uznaniem. – To w konsumach milicyjnych tak jadacie?

– Tak, i to na co dzień – potwierdził. – Z tym, że na przystawkę radziecki kawior.

– A deser? – zapytała.

Sławek uśmiechnął się rozmarzony.

– Jadłem kiedyś deser. Jak bawiłem się jeszcze w handel zagraniczny, konsul zabrał mnie w Londynie na lunch.

– Wyobraź sobie – Sławek aż uniósł się na łokciu – na głębokim talerzu gorące konfitury z wiśni. W tym dwa grube plastry świeżego ananasa, na tym porcja lodów z kremem i to wszystko w momencie podania, oblane gorącą czekoladą.

Małgosia słuchała bez słowa, głęboko nad czymś zamyślona. Po chwili zapytała z udawanym niepokojem.

– Ty, czy ty w ogóle jesteś chłop?

– Zapamiętaj. Każdy mężczyzna lubi słodycze. Ale tylko prawdziwi mają odwagę się do tego przyznać – uśmiechnął się rozbawiony.

Małgosia zarzuciła na ramię torbę.

– Może kiedyś sprawdzę – powiedziała z  obiecującym wiele namysłem.

– To może dziś jeszcze, przed tym Bangkokiem. Żebyś miała co wspominać przy kolacji z milionerem.

– Taki pewny jesteś siebie.

– Na ciebie też trochę liczę. Czy znowu coś lekkomyślnie wymyśliłem?

– Głupi glina – parsknęła ze śmiechem, wstając z leżaka.

Z głośnika nad szatnią sączyła się zniekształcona pogłosem smętna melodia. Sławek z Małgosią stali przy bufecie i pili z butelek piwo. Sławek obejrzał butelkę, wstawił ją do kosza i oboje skierowali się do wyjścia.

***

Pociąg stał na niewielkiej stacji. Zaciekawieni pasażerowie wyglądali przez pootwierane okna wagonów. Zaczynali się niepokoić. Niektórzy wychodzili na peron.

– Upał też widocznie jest już klęską żywiołową dla kolei – zgryźliwie skomentował starszy mężczyzna, wychylając się mocniej.

W przedziale wagonu sypialnego ktoś odsłonił roletę. Ukrywając negliż, pasażerowie wyglądali w stronę lokomotywy. Na peronie stali skonfundowani czymś pracownicy kolei.

Pod drzwi wagonu pocztowego podjechał wózek. Pracownicy poczty zaglądali przez okna do środka. Jeden walił z całej siły pięścią w ścianę ambulansu.

Z budynku stacyjnego, pośpiesznie dopinając ciasnawy mundur, wyszedł zawiadowca. Tuż obok dreptał kierownik pociągu. Nerwowo wyłamywał palce. Zawiadowca starał się uspokoić kolejarza.

– Niech pan się zastanowi – perswadował pobłażliwie. – Napad na wagon pocztowy? Panie Wasilewski, a może i na hrankard. I zrabowali wam te truskawki, co je codziennie wozicie do Wiednia.

Przeskoczyli przez tory i podeszli do wagonu pocztowego. Zebrał się tu już spory tłum pasażerów i kolejarzy. Niektórzy usiłowali zaglądać przez okna. Inni, manewrując wózkiem pocztowym, próbowali znaleźć dogodniejsze miejsce, aby zajrzeć do środka. Kiedy zawiadowca z kierownikiem pociągu podeszli bliżej, kolejarze rozstąpili się z szacunkiem. Zawiadowca rozejrzał się, wspiął na wózek stojący przy oknie i zajrzał do środka. Przez zakurzone szyby niewiele było widać. Mężczyzna przesunął czapkę na tył głowy i przysłonił oczy ręką. Przy stole siedziało dwóch ludzi. Głowy mieli oparte bezwładnie na blacie. Usta rozgniecione siłą bezwładu zniekształcały rysy. Oczy półprzymknięte powiekami robiły wrażenie martwych. Ręce jednego z pocztowców zwisały ku ziemi.

Tuż za nimi leżał rozciągnięty na podłodze mężczyzna ubrany w mundur pracownika poczty. Wysoki worek zasłaniał mu twarz. Obok leżała butelka po piwie.

– Popili się, do kurwy nędzy? – zastanowił się zawiadowca, zeskakując z wózka. – Próbowaliście otwierać?

– Od wnętrza zamknięte na sztabę.

– Zgodnie z regulaminem – wtrącił ktoś.

– Panie zawiadowco – odezwał się maszynista. – Mamy już 20 minut spóźnienia. Zawiadomcie Kaliską i puszczaj pan pociąg. I tak już do Łodzi nie dojadę według rozkładu.

– Przecież nie odprawię pociągu z trzema trupami w środku – zaoponował zawiadowca.

– Wyważyć kraty w oknie.

– Tylko milicja może wchodzić na miejsce przestępstwa – wtrącił się funkcjonariusz SOK. – Trzeba zabezpieczyć ślady. Tu chodzi o mienie państwowe i dobro śledztwa.

– A jak oni jeszcze żyją? W dupie mam rozkład jazdy i zabezpieczanie śladów. Wyważać okna i ratować ludzi – zarządził kierownik pociągu. – To ważniejsze niż zasrany złodziej razem z waszymi śladami. Odczepić wagon. Na bocznicę i puścimy pociąg bez poczty.

– Trzeba sprawdzić, czy boczne drzwi są może otwarte – rzucił któryś z bagażowych.

Ktoś wszedł między wagony i zaczął rozpinać łączenia. Konduktor skierował się do sąsiedniego wagonu.

– Otwarte –  krzyknął zdziwiony.

W tym momencie między dyskutującymi przecisnęła się elegancka kobieta po pięćdziesiątce. Poprawiła okulary.

– Czy coś się stało? Jestem lekarzem.

– Tak, pani doktor – ucieszył się zawiadowca – mamy chyba morderstwo.

Zaskoczona spojrzała na kolejarza i bez słowa, opierając się o jego ramię, zręcznie wspięła się na wózek. Zajrzała przez okno.

– No to macie trzy żywe trupy. Ten leżący na podłodze żyje na pewno, a i ci dwaj przy stole chyba także. Na co czekacie? Pogotowie i otwierajcie drzwi – zeskoczyła z wózka.

– Tędy, bokiem, pani doktor – wskazał kolejarz. Lekarka szybkim krokiem podeszła do końca wagonu. Jeden z kolejarzy podał jej rękę, aby mogła wygodnie wejść po schodkach.

– Sama wejdę. Pogotowie zawiadomione?

– Tak. Podobno już jadą.

– To niech się pan upewni. Z nimi ostatnio nic nie wiadomo. To nie wygląda najlepiej.

Energicznie pchnęła drzwi i weszła do środka. Tuż za nią stanął zawiadowca.

– Niech pan dalej nie wchodzi.

Podeszła do leżącego. Wzięła go za puls.

– Żyje, tętno normalne – odchyliła powiekę.

Kolejno zbadała dwu pozostałych.

Podeszła do stołu, na którym stały trzy butelki po piwie. Przyjrzała im się dokładnie. Jeszcze jedna leżała na podłodze.

Z daleka narastał jęk syreny.

– Bierzcie ich – machnęła ręką do kolejarzy – ale na wszelki wypadek niczego nie ruszać.

Kiedy wynoszono ostatniego z pocztowców, na peronie zjawili się milicjanci w towarzystwie dwóch sokistów. Na peron wjeżdżała karetka pogotowia.

– Panie zawiadowco – zwrócił się do kolejarza sierżant – proszę wagon zaplombować i na razie niech nikt tam nie wchodzi.

Na peronie rozłożono koce i na nich ułożono nieprzytomnych pocztowców. Lekarka uklękła obok i zaczęła dokładniejsze badanie. Najpierw puls, a potem stetoskopem słuchała pracy serca.

– Czy grozi im jakieś niebezpieczeństwo? – nachylił się nad nią zawiadowca.

Kobieta, nie przerywając badania, zaprzeczyła ruchem głowy.

– Nie, ale to nie robi wrażenia zatrucia alkoholowego. Wygląda mi to na działanie jakiegoś środka usypiającego.

– Jak długo mogą być nieprzytomni?

– Trudno powiedzieć. W każdym razie jak najszybciej muszą trafić do szpitala.

W tym momencie rozległ się dźwięk syren. Radiowóz, a za nim dwie karetki wjechały na stację. Na peron wysiadła większość pasażerów. Samochody przebijały się z trudem przez rozgorączkowany, plotkujący tłum. Liczba zamordowanych urosła już do pięciu, łącznie z maszynistą i zgwałconą konduktorką.

– Chciałbym nazwiska tych ludzi – zwrócił się do zawiadowcy milicjant.

– Dwóch będą w dokumentach wagonu – zastanowił się zawiadowca. – Dwóch? – powtórzył. – Ale co tam robił ten trzeci? Załogę wagonu stanowi tylko dwóch pocztowców. Kim jest ten trzeci?

– A wiecie, który jest „ten trzeci”? – zapytała lekarka, akcentując ostatnie słowa.

Zmieszany zawiadowca milczał przez chwilę.

– Trzeba natychmiast ustalić, czy nie zginęło coś z wagonu. Coś tu, kurwa, jest nie w porządku.

– Z tym poczekamy, aż przyjadą od nas – powiedział tonem nieznoszącym sprzeciwu milicjant.

***

Biały polonez pędził szosą, wyprzedzając wlokące się jedna za drugą furmanki. Prowadziła sierżant Olszańska. Obok siedział Borewicz. Kiedy furmanki zaczęły jechać też z naprzeciwka, uniemożliwiając wyprzedzanie, Ewa wykonała energiczny manewr w prawo i zjechała na pobocze, wzbijając tumany kurzu. Samochód na moment ostro przechylił się na bok, a koła zabuksowały na miękkim podłożu. Na chwilę ustawiło ich skosem. Ewa była jednak wytrawnym kierowcą. Wystarczyło parę metrów. Wyprowadziła samochód z powrotem na asfalt. Borewicz złapał się odruchowo ręką za uchwyt nad oknem.

– Dopilnuj, żeby w szpitalu umieścili każdego w osobnym pokoju – wydawał polecenia przez radiotelefon. – Dopóki ich nie przesłucham, nie mogą się kontaktować. Za ile będą wyniki przeszukania ambulansu? Odbiór.

– Już ci podaję – głos oficera ze stanowiska dowodzenia był lekko zniekształcony. – Zginęły dwa listy wartościowe. Jeden 250 tys. i drugi 160 oraz jeden list dworcowy z Politechniki Warszawskiej do jakichś zakładów na Śląsku.

Polonez, nie wyhamowując, przeleciał wąskimi uliczkami Sochaczewa.

Sławek wsunął słuchawkę w zaciski. Spojrzał na licznik. Strzałka wskazywała 120.

– Kotek, ja jadę do szpitala na przesłuchanie, nie na ostry dyżur.

Odpiął klamrę i przepasał się pasem bezpieczeństwa. Ewa roześmiała się.

– Starzejesz się. Jeszcze trochę, a kupisz sobie kapelusz i będziesz siadał z tyłu jak porucznik Zubek.