Wydawnictwo Literackie

Kraków 2013

Spis treści

Karta redakcyjna

Motto

Rozdział    1.  Piątek, 21 czerwca

Tytuł oryginału: DET BLOD SOM SPILLTS

Opieka redakcyjna: WALDEMAR POPEK

Redakcja: ANNA MILEWSKA-GRZYB

Korekta: WERONIKA KOSIŃSKA, URSZULA SROKOSZ-MARTIUK, MAŁGORZATA WÓJCIK

Projekt okładki i stron tytułowych: KATARZYNA BORKOWSKA

Fotografie na pierwszej stronie okładki: © MARILYN NIEVES / Vetta Collection / IStockphoto: © MORITZ STEIGER / Stone / Getty Images

Skład i łamanie: Scriptorium „TEXTURA”

Redaktor techniczny: BOŻENA KORBUT

© Åsa Larsson, 2004
First published by Albert Bonniers Förlag, Stockholm, Sweden
Published in the Polish language arrangement with Bonnier Group Agency, Stockholm, Sweden
© Copyright for the Polish translation by Beata Walczak-Larsson
© Copyright for Polish edition by Wydawnictwo Literackie, 2011

ISBN 978-83-08-05090-3

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Bo oto Pan wychodzi ze swojego miejsca,
by karać niegodziwość mieszkańców ziemi,
a ziemia ukaże krew, którą nasiąkła,
i pomordowanych kryć dłużej nie będzie.

Księga Izajasza 26:21, Biblia Tysiąclecia

Wasze przymierze ze Śmiercią zostanie zerwane,
i nie ostoi się wasz układ z Szeolem.
Gdy się rozleje powódź wrogów,
będziecie dla nich na zdeptanie.
Ile razy ona przyjdzie, pochwyci was.
Gdy przechodzić będzie każdego ranka,
i we dnie, i w nocy,
blady strach na wieść o niej padnie.

Księga Izajasza 28:18–19, Biblia Tysiąclecia

PIĄTEK, 21 CZERWCA

LEŻĘ na ławie kuchennej. Nie mogę zasnąć. Te bladojasne noce w środku lata nie dają człowiekowi spokoju. Wiszący nade mną zegar wkrótce wybije pierwszą. W ciszy tykanie wahadła przybiera na sile. Sieka na miazgę każdy sens. Każdą próbę rozsądnej myśli. Na stole leży list od tamtej kobiety.

Leż spokojnie, mówię do siebie. Leż spokojnie i śpij.

Odżywa we mnie wspomnienie wyżlicy, którą mieliśmy, kiedy byłem dzieckiem. Traja nie umiała usiedzieć na miejscu, nieustannie przebierała łapami i snując się po kuchni jak pokutująca dusza, stukała pazurami o drewnianą podłogę. Przez pierwsze trzy miesiące trzymaliśmy ją w klatce, z nadzieją, że przestanie się tak miotać. Wypowiadane przez rodzinę komendy: „siad!”, „stać!”, „leżeć!” wypełniały cały dom.

Teraz jest podobnie. W piersi mam psa, który chce z niej wyskoczyć z każdym dźwiękiem zegara. Z każdym moim oddechem. Ale to nie Traja zbiera się do skoku. Ona tylko włóczyła się z kąta w kąt. Chciała wybiegać dręczący ją niepokój. Ten drugi pies odwraca głowę, gdy usiłuję spojrzeć mu w oczy. Ma złe zamiary.

Spróbuję zasnąć. Lepiej trzymać mnie w zamknięciu. Powinienem mieć taką klatkę w kuchni.

Wstaję i wyglądam przez okno. Jest kwadrans po pierwszej. Jasno jak w dzień. Biegną ku mnie cienie sędziwych sosen. Jak przeraźliwie długie ramiona, myślę. Jak ręce, które wyciągają się po mnie z niespokojnych grobów. List leży na stole w kuchni.

Schodzę do piwnicy. Za dwadzieścia pięć druga. Towarzyszy mi nie-Traja. Porusza się teraz na peryferiach mojej świadomości. Próbuję psa przywołać. Nie mam ochoty błąkać się z nim po tych bezdrożach. Głowa zieje pustką. Ręka ściąga ze ściany różne przedmioty. Do czegóż mi one potrzebne? Młot. Łom. Łańcuch. Jeszcze jeden młotek.

Ręce wkładają wszystko do bagażnika. To trochę jak puzzle. Nie widzę, co przedstawiają. Wsiadam do samochodu i czekam. Myślę o kobiecie z listem. To jej wina. To przez nią odchodzę od zmysłów.

Jadę. W deskę rozdzielczą wmontowany jest zegar. Kanciaste kreski bez znaczenia. Droga wyprowadza mnie z czasu. Dłonie zaciskają się na kierownicy tak mocno, że bolą mnie palce. Jeśli teraz zginę, będą musieli ją odpiłować i pochować mnie razem z tym kółkiem. Nie zamierzam jednak umrzeć w samochodzie.

Zatrzymuję się sto metrów od brzegu, przy którym cumuje jej łódź. Schodzę do rzeki, lśniącej, cichej, wyczekującej. Spod łódki dobiega ciche pluskanie. Słońce tańczy w zmarszczkach po pstrągu, który wypłynął, by schwytać jeszcze jedną poczwarkę. Nade mną gromadzą się komary. Brzęczą przy uszach. Lądują wokół oczu i na karku, wysysają krew. Nie obchodzi mnie to. Odwracam się na dźwięk kroków. To ona. Stoi zaledwie dziesięć metrów dalej.

Jej usta się otwierają i przybierają kształt słów, lecz ja ich nie słyszę. Mam zatkane uszy. Jej oczy się zwężają, gdzieś w środku narasta gniew. Robię dwa próbne kroki do przodu. Jeszcze nie wiem, czego chcę. Znajduję się poza rozsądkiem i zmysłami.

Ona właśnie dostrzega metalowy drąg w moim ręku. Usta zamierają. Zwężone oczy rozszerzają się na nowo. Sekunda zdumienia. Później strach.

Teraz ja także dostrzegam łom i zbielałą dłoń wokół stali. Wtedy powraca ten pies. Ogromny; łapy ma jak kopyta. Zjeżona sierść od karku aż po ogon. Obnażone kły. Najpierw połknie mnie w całości. A potem tę kobietę.

Stoję przy niej. Patrzy na łom jak zaczarowana i dlatego pierwszy cios trafia ją prosto w skroń. Pochylam się, przysuwam policzek do jej ust. Ciepły podmuch na skórze. Jeszcze nie skończyłem. Pies rzuca się na wszystko jak szalony. Rozdrapuje ogromne rany w ziemi. Ogarnia mnie wściekłość. Biegnę przez pola szaleństwa.

Wydłużam krok.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki