Raymond Chandler to jeden z najwybitniejszych powieściopisarzy XX wieku. Czas się go nie ima. — LITERARY REVIEW

Jeden z największych mistrzów kryminału. Stworzył niedościgniony dla innych wzór. — SUNDAY TIMES

Chandler pisze tak, że czujesz ból bohaterów, a swoje życie widzisz w nowym świetle. — THE NEW YORKER

Chandler stworzył archetyp amerykańskiego bohatera: niepokornego cynika, błyskotliwego i uczuciowego, skłonnego do refleksji, lecz niestroniącego od przygód. — THE NEW YORK TIMES BOOK REVIEW

Philip Marlowe to pierwowzór wszystkich prywatnych detektywów. — LOS ANGELES TIMES

Nikt nie pisze tak jak Chandler, nawet Faulkner. Stuprocentowo niepodrabialny, prawdziwy artysta. — THE BOSTON BOOK REVIEW

Pisarstwo Chandlera wzbija się na wyżyny, a czytelnik z ukłuciem radości zdaje sobie sprawę, że ma do czynienia nie z pierwszym lepszym wyrobnikiem pióra, ale z niezrównanym stylistą, pisarzem z prawdziwą wizją. — JOYCE CAROL OATES

Raymond Chandler opisał Amerykę na nowo, i odtąd Ameryka nie była już taka sama. — PAUL AUSTER

Książki Chandlera to nie eskapistyczna proza gatunkowa, ale dzieła sztuki najwyższych lotów. — W.H. AUDEN

W 2022 roku w serii ukazały się:

#1. Głęboki sen

#2. Żegnaj, laleczko

#3. Wysokie okno

1

DOM STAŁ PRZY Dresden Avenue w Oak Knoll w Pasadenie. Był to duży solidny chłodny budynek o ścianach z ciemnoczerwonej cegły i terakotowym dachu, z wykończeniami z białego kamienia. Okna na parterze oprawiono w ołowiane ramy. Te na piętrze były w stylu wiejskim i okalały je fikuśne rokokowe ozdoby z imitacji kamienia.

Od frontowej ściany i czuwających przy niej kwitnących krzewów rozległy zadbany trawnik spływał ku ulicy łagodną pochyłością, po drodze omywając rozłożysty cedr himalajski, niczym zielona fala skałę. Zarówno chodnik, jak i podjazd były bardzo szerokie, a przy drodze rosły trzy białe akacje, na których nie sposób było nie zawiesić oka. Czuło się wyrazisty zapach letniego poranka i wszystko, co wyrastało z ziemi, trwało w idealnym bezruchu, zderzone z duchotą dnia, który według miejscowych uchodził za przyjemny i rześki.

O potencjalnych zleceniodawcach wiedziałem tyle, że chodzi o panią Elizabeth Bright Murdock i jej rodzinę. Chciała zatrudnić dobrze wychowanego prywatnego detektywa, który nie będzie strząsał popiołu z papierosa na dywan ani nosił przy sobie więcej niż jednej sztuki broni. Wiedziałem też, że była wdową po starym pierniku z bokobrodami, który nazywał się Jasper Murdock, zarobił mnóstwo pieniędzy na działalności charytatywnej, jego fotografię, uzupełnioną o daty narodzin i zgonu, z podpisem „Życie było dla niego służbą”, publikowano zaś w lokalnej gazecie w każdą rocznicę śmierci.

Zaparkowałem na ulicy i przeszedłem po kilkudziesięciu wkopanych w trawnik kamieniach, po czym nacisnąłem dzwonek do drzwi pod portykiem z cegły, osłoniętym spiczastym daszkiem. Wzdłuż frontu, od wejścia do końca alejki wjazdowej, ciągnął się krótki niski murek z czerwonej cegły. Na końcu ścieżki, na betonowym postumencie stała niewielka malowana figurka Murzyna w białych jeździeckich bryczesach, zielonej marynarce i czerwonej czapce. Chłopak trzymał bat, a u jego stóp zamocowano żelazny pierścień, do którego przywiązywało się konie. Wyglądał na smutnego, jakby wystawał tutaj już nazbyt długo i zdążył się zniechęcić. Podszedłem do niego i poklepałem go po głowie, czekając, aż ktoś mi otworzy.

Po chwili drzwi uchyliły się nieco i zobaczyłem ponurą służącą w średnim wieku, która zmierzyła mnie wzrokiem.

– Philip Marlowe – przedstawiłem się. – Przyszedłem do pani Murdock. Byliśmy umówieni.

Jędza zgrzytnęła zębami, przymknęła oczy, na powrót je otworzyła i odezwała się chrzęszczącym jak żwir głosem charakterystycznym dla niegdysiejszych mieszkanek pogranicza.

– Z którą?

– Hę?

– Z którą panią Murdock? – niemal wrzasnęła.

– Z panią Elizabeth Bright Murdock – odparłem. – Nie miałem pojęcia, że są inne.

– No są – odwarknęła. – Ma pan wizytówkę?

Nadal nie otworzyła drzwi szerzej. Wystawiła przez szparę jedynie czubek nosa i chudą, lecz silną dłoń. Wyciągnąłem portfel i wydobyłem z niego kartonik z moim nazwiskiem, który jej podałem. I dłoń, i nos zniknęły za drzwiami, które zatrzasnęła mi przed oczyma.

Pomyślałem, że może powinienem był zapukać z tyłu. Podszedłem do figurki Murzyna i raz jeszcze poklepałem go po głowie.

– Bracie – powiedziałem – taki nasz los.

Czas mijał. I to całkiem sporo czasu. Włożyłem papierosa do ust, ale go nie przypaliłem. Obok domu biało-niebieską furgonetką przejechał sprzedawca lodów. Z głośnika dobiegało Turkey in the Straw. Na krzaku hortensji tuż przy moim łokciu przysiadł duży czarno-złoty motyl, który wylądował po nierównym locie. Kilka razy zatrzepotał ociężale skrzydłami, po czym wzbił się z trudem, torując sobie drogę przez niemrawe, przepojone upałem powietrze.

Drzwi ponownie się otworzyły.

– Tędy – powiedziała jędza.

Wszedłem do środka. Znalazłem się w dużym kwadratowym i chłodnym pomieszczeniu. Panował w nim spokój jak w kaplicy na cmentarzu, zresztą unosił się tam podobny zapaszek. Na stiukowych ścianach wisiały makaty, a za wysokimi oknami umieszczono żelazne kraty imitujące balkony. Tu i ówdzie stały ciężkie rzeźbione krzesła z pluszowymi siedziskami, dekoracyjnymi obiciami i zmatowiałymi pozłacanymi frędzlami po bokach. Na ścianie w głębi widniał witraż wielkości kortu tenisowego. Pod nim znajdowały się zasłonięte kotarą przeszklone drzwi tarasowe. Był to staroświecki pokój, cuchnący stęchlizną i niegustownie urządzony; czysty, ale nieprzyjemny. Wyglądał, jakby nikt nigdy w nim nie przesiadywał ani nawet nie nosił się z podobnym zamiarem. Stały tu stoły o marmurowych blatach i wygiętych nóżkach, pozłacane zegary i niewielkie rzeźby z dwukolorowego marmuru; sporo śmieci, których odkurzenie zajęłoby z tydzień. Masa zmarnowanych pieniędzy. Przed trzydziestoma laty, kiedy Pasadena była jeszcze bogatą, cichą i prowincjonalną mieściną, ten pokój musiał robić niemałe wrażenie.

Przeszliśmy do korytarza. Kawałek dalej jędza otworzyła drzwi i gestem zaprosiła mnie do środka.

– Pan Marlowe – rzuciła nieprzyjemnym głosem i odeszła, zgrzytając zębami.

288 stron, oprawa miękka. ISBN 978-83-67016-15-5

Głęboki sen

Los Angeles u progu lat czterdziestych XX wieku. Philip Marlowe próbuje rozwiązać sprawę szantażu córki bogatego przemysłowca. Wpada w sam środek lawiny wydarzeń, która zagarnia coraz to nowe postaci: eleganckich tuzów półświatka, porzucone przez mężów kobiety i osoby, którym po prostu się nie poszczęściło.

Głęboki sen to ikona gatunku. Ta pełna zwrotów akcji, napisana niepodrabialnym językiem powieść stanowi portret rodzącego się bezwzględnego nowoczesnego świata.

Przełożył z angielskiego Bartosz Czartoryski

Książka dostępna także jako e-book na stronie karakter.pl

336 stron, oprawa miękka. ISBN 978-83-67016-16-2

Żegnaj, laleczko

Prawdziwy klasyk, który znajduje się w każdym zestawieniu najlepszych powieści kryminalnych wszech czasów.

Marlowe wchodzi przypadkiem w drogę Mamutowi Malloyowi, który po latach spędzonych w więzieniu szuka swojej dawnej dziewczyny. Wiosna przesyca melancholią rozgrzane ulice Los Angeles. Proste zlecenie, którego podejmuje się Marlowe, przybiera nieoczekiwany obrót, gdy jego pracodawca zostaje zamordowany. Wbrew skorumpowanym policjantom, szarlatanom sprzedającym narkotyki hollywoodzkim gwiazdom i bossom podziemia Marlowe tropi zabójcę.

Philip Marlowe, „Galahad z wyprzedaży”, nie do końca przypomina rycerzy Okrągłego Stołu. Wciąż dostaje po łbie, popełnia błędy, walczy ze strachem i zmęczeniem, ale nie ustępuje. A Chandler, jak nikt wcześniej, potrafi z kryminału stworzyć opowieść o otaczającym nas świecie.

Przełożył z angielskiego Bartosz Czartoryski

Książka dostępna także jako e-book na stronie karakter.pl

O AUTORZE

Raymond Chandler (1888–1959) – amerykański powieściopisarz i scenarzysta, współtwórca kryminału noir, uważany za najwybitniejszego przedstawiciela gatunku. Autor siedmiu powieści (z których trzy: Żegnaj laleczko, Siostrzyczka i Długie pożegnanie, regularnie pojawiają się w czołówce zestawień najlepszych kryminałów wszech czasów), opowiadań, a także scenariuszy, m.in. do filmu Nieznajomi z pociągu w reżyserii Alfreda Hitchcocka.

Karierę pisarską rozpoczął po czterdziestce, gdy stracił posadę wicedyrektora firmy naftowej. Pilnie studiował twórczość popularnych autorów (m.in. Erle’a Stanleya Gardnera), by wkrótce zacząć samemu w ten sposób zarabiać. Jego pierwsze opublikowane opowiadanie ukazało się w 1933 roku w czasopiśmie „Black Mask”. Szybko zdobył uznanie i status mistrza gatunku. Rok przed śmiercią został przewodniczącym Mystery Writers of America. Do dziś cieszy się niekwestionowaną sławą, a jego książki stanowią punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń twórców i czytelników.

* * *

*

Redakcja: Jakub Ćwiek, Przemek Dębowski

Opieka redakcyjna: Ewa Ślusarczyk

Korekta: Marcin Grabski

Projekt graficzny: Przemek Dębowski

Konwersja do formatów EPUB i MOBI: Małgorzata Widła

171. książka wydawnictwa Karakter

Tytuł oryginału: The High Window

THE HIGH WINDOW

Copyright © 1942 by Raymond Chandler

Copyright © for the translation by Storytel

ISBN 978-83-67016-24-7

Zapraszamy wszystkie instytucje, organizacje oraz biblioteki do składania zamówień hurtowych z atrakcyjnymi rabatami. Dodatkowe informacje dostępne pod adresem sprzedaz@karakter.pl oraz pod numerem telefonu 511 630 317