Penny Jordan

Sekrety przeszłości

Tłumaczenie:

Kornelia Zygmunt

PROLOG

Logicznie rzecz biorąc, wypadek nie powinien był się w ogóle zdarzyć.

Boczna uliczka, spokojna jak na szalony ruch londyński; jasny, pogodny wiosenny ranek; taksówkarz chlubiący się, że nigdy nie miał wypadku; szczupła, elegancka kobieta, wyglądająca na dziesięć lat mniej, niż miała w rzeczywistości – żaden z tych elementów, rozpatrywany w kategoriach logicznych, nie zwiastował niebezpieczeństwa, a jednak, jakby los zdecydował, co ma się stać, i dopilnował, żeby się stało, mimo że kobieta przeszła przez jezdnię pewnie i spokojnie, mimo że taksówkarz ją widział i prawidłowo ocenił, iż wejdzie na chodnik przed nadjechaniem auta, mimo że ani jezdnia, ani chodnik nie były oblodzone ani zaśmiecone, z niewiadomego powodu kobieta, wkraczając na chodnik, zaczepiła obcasem o krawężnik, straciła równowagę i upadła, nie na względnie bezpieczny chodnik, lecz na jezdnię, tuż przed nadjeżdżającą taksówką, której kierowca, zgodnie z wymogami bezpieczeństwa, jechał przepisową stroną, a nie środkiem, w ryzykowny i niebezpieczny sposób charakterystyczny dla wielu taksówkarzy na całym świecie.

Widział, jak kobieta się przewraca, i odruchowo zaczął hamować, ale było już za późno. Do końca życia miał pamiętać odgłos uderzenia auta w miękkie, bezbronne ciało. Impet wyrzucił z siedzenia jego pasażera, pięćdziesięcioletniego biznesmena w sztuczkowym ubraniu. Z wykwintnych, świetnie utrzymanych rezydencji, którymi zabudowana była uliczka, zaczynali już wyglądać ludzie.

Ktoś musiał zadzwonić po pogotowie, bo wkrótce usłyszał przytłumiony dźwięk syreny, zawodzącej żałobnie jakby pieśń pogrzebową. Nie mógł patrzeć na kobietę, był przekonany, że nie żyje. Stał, bliski mdłości, z boku, kiedy nadjechała karetka i fachowy personel wziął sprawę w swoje ręce.

– Żyje jeszcze – usłyszał czyjś głos i przed oczami wyobraźni stanęli mu jacyś jej bliscy, nieświadomi tragedii, która położy się wkrótce cieniem na ich egzystencji.

Ta kobieta musi mieć gdzieś rodzinę, przyjaciół, może podopiecznych. Cechował ją ów spokojny, pewny siebie wygląd osoby, która panuje nad życiem swoim i ludzi, obracających się w jej orbicie. Ludzie ci krzątają się gdzieś wokół swoich codziennych spraw, niczego nieświadomi, w poczuciu bezpieczeństwa.

Mamusia ofiarą wypadku drogowego, w szpitalnym łóżku, bliska śmierci, to niemożliwe, myślała drętwo Sage. Mamusia jest nietykalna, niezniszczalna, zawsze niezmienna, tak się przynajmniej dotąd wydawało. W mózgu kołatały jej mętne, urywane, niejasne myśli – wspomnienia, wrażenia, obawy. Porsche, które kupiła sobie na trzydzieste urodziny, przemykało sprawnie w gęstym ruchu ulicznym. Aż dziw, że zamęt myśli nie odbijał się na jej sprawności w panowaniu nad kosztowną maszyną.

W dołku czuła ucisk, który tak dobrze pamiętała z dzieciństwa i lat młodzieńczych: nieprzyjemną mieszaninę lęku, bólu i gniewu. Jak mamusia mogła jej coś takiego zrobić? Jak mogła wtargnąć w jej życie, tak jak to czyniła tyle razy w przeszłości, znów narzucać jej swoją obecność, swoje roszczenia do jej niezależności?

Nie jest już dzieckiem, jest dorosłą, dojrzałą kobietą, więc czemu przepełniają ją znów te dawne, tak dobrze znane, uczucia buntu i winy, bólu i gniewu, a co najgorsze, strachu?

Szpital znajduje się nie tak daleko, zapewne dlatego zatelefonowali do niej, a nie do Faye. Nagle uświadomiła sobie, że jest przecież najbliższą krewną, i po ciele przebiegł jej kłujący dreszczyk zgrozy. Mamusia umiera… Od tak dawna mówiła sobie, iż nic nie czuje do kobiety, która jej dała życie, iż po jej zdradzieckim, podstępnym zachowaniu nie ma już między nimi miejsca na żadne uczucie prócz niechęci, od tak dawna, że ten niepokój, to przerażenie, które ją teraz nurtowały, stanowiły podwójny wstrząs.

Wjechała na parking przed szpitalem i wysiadła zdenerwowana. Ruchy jej smukłego, gibkiego ciała były szybkie i niecierpliwe. Ma osobowość typową dla osób urodzonych pod znakiem Lwa, jak kiedyś scharakteryzowała swoje drugie dziecko Liz Danvers; jest zapalczywa, porywcza, nieumiarkowana… I inteligentna. Było to prawie dwadzieścia lat temu. Od tej pory czas starł nieco kanciastość jej niespokojnej natury, doświadczenie złagodziło szorstkość zachowania, którą drażliwe osoby odczuwały często jako agresywność. Teraz, w wieku trzydziestu czterech lat, umiała rozładowywać te siły, które kazały niegdyś jej spokojniejszej i znacznie bardziej opanowanej matce otaczać się murem powściągliwości i rezerwy. Sage strawiła dużą część dzieciństwa, próbując na próżno przebić ten mur, by dotrzeć do jądra niezgłębionej osobowości mamusi, którą ta – jak uważała Sage – przed nią tai. Odkąd mogła zapamiętać, wiedziała, że z jakiegoś powodu nie jest tym dzieckiem, które mamusia chciałaby w niej widzieć. Cóż, nigdy nie była, nie mogła być, drugim Dawidem. Dawid, jej brat… Brakowało jej go do dziś. Brakowało jego dyskretnych, mądrych rad, jego miłości, jego zrozumienia. Dawid… Kochali go wszyscy, którzy go znali, kochali nie bez powodu. Opis cnót mógłby go przedstawić w ckliwym świetle, gdyby nie brać pod uwagę wrodzonej słodyczy zarówno Dawida-chłopca, jak Dawida-mężczyzny, zjednującej mu powszechną miłość. Jednakże Sage nigdy nie zazdrościła bratu, nigdy nie uważała, że gdyby nie on, mamusia by ją kochała bardziej czy inaczej. Rozdźwięk między matką a córką sięgał zbyt głęboko, by tłumaczyła ją matczyna preferencja syna. Kiedyś bolała ją świadomość, że nosi w sobie coś, co sprawiło, że tę miłość, którą mamusia zdawała się obsypywać wszystkich i wszystko dookoła, przemieniła wobec niej w niechęć i wrogość, lecz w miarę dojrzewania pogodziła się z tym i nabrała dystansu do zbyt bolesnych spraw minionych, spraw, których wspomnienia unikała, tak jak unikała kontaktów z mamusią, jeśli nie były bezwzględnie konieczne. Ostatnimi czasy rzadko zaglądała nawet do domu, do Cottingdean.

Cottingdean – dom, park, miasteczko – domena mamusi, stworzona i utrzymywana siłą jej woli. Jej królestwo.

Cottingdean. Jakże nienawidziła tego miejsca, jakże się przez całe dzieciństwo buntowała przeciwko jego władzy nad mamusią, przenosząc na nie zazdrość i niechęć, których nigdy nie odczuwała wobec Dawida. Zbyt mała, by analizować, dlaczego mamusia odnosi się do niej z rezerwą, prawie jakby jej nie lubiła, przypisywała winę Cottingdean, obowiązkom, jakie ono na mamusię nakłada. Uważała, że znaczy dla niej więcej, niż może kiedykolwiek znaczyć ona, Sage. Co do tego może się nie myliła. A właściwie, dlaczegóż by nie, myślała gorzko. Cottingdean odwdzięczyło się mamusi za czas i oddanie, które mu poświęcała, w sposób, w jaki ona, jej córka, nigdy nie mogła się odwdzięczyć.

Cottingdean, Dawid, tatuś – oto istotne, ważkie części składowe życia mamusi. Czuła, że ona, Sage, pozostaje z boku, jest osobą postronną, intruzem. Jak dotkliwie raniła ją ta świadomość, jak rozpaczliwie się przeciw niej buntowała!

Pchnęła szklane drzwi i weszła do holu szpitalnego. Młoda pielęgniarka w recepcji przebiegła nerwowo wzrokiem listę pacjentów i oznajmiła:

– Pani matka leży na oddziale intensywnej terapii. Proszę tu zaczekać. Chce z panią porozmawiać doktor Ferguson.

Panowanie nad sobą było sztuką, którą Sage posiadła już dawno, nie pozwoliła więc, by na jej twarzy malowały się uczucia, jakich doznaje. Podziękowała pielęgniarce i odeszła, żeby usiąść. Czyżby mamusia już nie żyła? Czy dlatego lekarz chce z nią rozmawiać? Przejął ją dreszcz niechcianej emocji, paniczny strach. Miała ochotę rozpłakać się jak dziecko. Nie, jeszcze nie! Zbyt wiele musi się dowiedzieć. Zbyt wiele mają sobie do powiedzenia, do wyjaśnienia.

Było to, oczywiście, śmieszne, biorąc pod uwagę fakt, że powiedziały sobie wszystko, co miały do powiedzenia, już wiele lat temu. Ona powiedziała może nawet za wiele, zdradziła za wiele. I została zraniona nad miarę.

Kiedy tak siedziała, czekając, z ciałem napiętym, lecz twarzą wypraną z wszelkiego wyrazu, nawet w spoczynku było w niej coś, co zdradzało nieopuszczającą jej wewnętrzną wibrację: kasztanowe włosy promieniały życiem i energią, twarz o zdecydowanych rysach zwiastowała spontaniczność, zielone oczy, które nie wiadomo po kim odziedziczyła, były zmienne jak toń północnego jeziora pod wiosennym niebem. Pielęgniarka co chwila zerkała na nią zazdrośnie. Ona sama była drobną, nieco pulchną dziewczyną, na swój sposób ładną, ale nie mogła się równać klasą z oszałamiającą kobietą, która siedziała naprzeciwko. W smukłości kostek i dłoni tamtej uderzała elegancja, w rysach twarzy uroda, nie wynikająca z młodości ani makijażu, w kolorycie włosów i oczu powab tajemnicy, w najdrobniejszym poruszeniu ciała coś przyciągającego oko jak magnes.

Choć wydaje się to niemożliwe, mówiła sobie Sage, gdzieś w tym wielkim, anonimowym gmachu leży mamusia. Sprawiała zawsze wrażenie niemalże nieśmiertelnej, była osią, wokół której obracało się tyle istnień ludzkich. Także jej, Sage, dopóki się w końcu nie zbuntowała i nie stała osobą samodzielną. Tak, mamusia zdawała się zawsze nietykalna, niezniszczalna, stanowiła niezmienną część otaczającego świata. Żona doskonała, matka doskonała, pracodawczyni doskonała – uosobienie wszystkiego, o co inne kobiety z jej sfery zabiegały tak rozpaczliwie. A osiągnęła to wszystko wbrew przeszkodom, jakich pokolenie Sage nie musiało nigdy pokonywać. Mamusia była zawsze kobietą, która wyprzedzała swoją epokę o trzydzieści lat. Kobietą, która męża kalekę, w pewnym okresie bliskiego śmierci, utrzymała przy życiu przez ponad ćwierć wieku. Zostawszy panią domu oraz zrujnowanego majątku, przemieniła jedno i drugie w pomniki tego, co można osiągnąć determinacją i koncentracją na wytyczonym celu, umiejętnością i wyobraźnią, a nade wszystko upartą siłą woli, potrzebną do dokonywania cudów.

Czy w tym właśnie tkwiły korzenie rozdźwięku między nimi? Nie w tym, że mamusia nie dość ją kochała, lecz w tym, że ona, Sage, sama o tym nie wiedząc, zazdrościła jej wszystkich talentów? Czyżby była zazdrosna o jej osiągnięcia? Czyżby maskowała zazdrość, wmawiając sobie, że ma prawo czuć to, co czuje? Wmawiając sobie, że wina, zdrada, odpowiedzialność leżą po stronie mamusi, a nie jej?

– Czy panna Danvers?

Poderwała głowę na dźwięk niecierpliwego męskiego głosu. Przywykła dawno do męskich spojrzeń, takich jak to, które przez chwilę wzięło górę nad profesjonalną powściągliwością stojącego przed nią lekarza. Wątpliwy był to dar, ten głęboki, mroczny nurt zmysłowości, który przyciągał do niej mężczyzn. Z żądzą, nie z miłością. Odżyło w niej na moment ostre, gorzkie uczucie, rana dawna, lecz nigdy niezagojona.

– Czy moja mamusia…? – zaczęła szybko.

– Jak dotąd żyje – odparł, uprzedzając jej pytanie.

Patrzył na nią teraz, jak przystało na lekarza, powściągnąwszy męski zachwyt dla jej urody. Wysoki, chudy mężczyzna, prawdopodobnie wszystkiego sześć, siedem lat od niej starszy, lecz przedwcześnie postarzały od brzemienia ciężkiego zawodu. Inteligentny, utalentowany, sprawiający jednak w tej chwili wrażenie zmordowanego i poirytowanego. Strach przytłumił w Sage odruch współczucia dla niego, gdy czekała na dalsze słowa.

– Pani matkę przywieziono do szpitala nieprzytomną. Nie wiemy jeszcze, jak rozległe są obrażenia wewnętrzne.

– Nie wiedzą państwo… – Sage nie zdołała ukryć wstrząsu. – Ależ…

– Zbyt wiele trudu wymagało utrzymanie jej przy życiu, byśmy mogli przeprowadzić cokolwiek poza powierzchownymi oględzinami. Jest silną kobietą, inaczej już by nie żyła. Odzyskała przytomność i chce się z panią widzieć. Dlatego musiałem z panią porozmawiać. Pacjenci, nawet tak ciężko poszkodowani jak pani mama, reagują bardzo silnie na najlżejsze oznaki strachu czy histerii u odwiedzających, szczególnie gdy jest to ktoś z najbliższej rodziny.

– Mamusia chce się widzieć ze mną? – zapytała zdumiona Sage.

– Tak. – Lekarz zmierzył ją podejrzliwym wzrokiem. – Mieliśmy mnóstwo kłopotu z odnalezieniem pani.

Mamusia chce się z nią widzieć. Sage nie rozumiała tego. Dlaczego z nią? Nie zdziwiłaby się, gdyby chciała się zobaczyć z Faye, żoną Dawida, a raczej wdową po nim, albo z Kamilą, córką Dawida i Faye, ale nigdy z nią.

– Moja bratowa… – zaczęła, dając wyraz swym wątpliwościom, ale lekarz przerwał jej szorstko:

– Zawiadomiliśmy pani bratową, ale przy obecnym stanie pacjentki musimy ograniczyć liczbę odwiedzających. Pani mamę wyraźnie coś nurtuje. U osoby tak chorej jak ona liczy się każda rzecz, choćby najmniejsza, która może zwiększyć szansę wyzdrowienia. Dlatego uważam za swój obowiązek podkreślić z całym naciskiem, że powinna pani zrobić wszystko dla uspokojenia jej, choćby to, co ma do powiedzenia, wydawało się niezrozumiałe czy bezsensowne. Musimy za wszelką cenę zapewnić jej spokój.

Spojrzenie, jakie jej posłał, mówiło, że ma poważne wątpliwości, czy Sage potrafi stanąć na wysokości zadania. Wątpliwości, które ja sama podzielam, pomyślała samokrytycznie Sage.

– Proszę ze mną – powiedział.

Poprowadził ją długim, pustym korytarzem. Sage ubawiła większa, niż była potrzebna, odległość, jaką między nimi utrzymywał. Czyżby się obawiał kontaktu fizycznego? Nie był pierwszym mężczyzną, który tak reagował na jej osobę. Wszyscy mili mężczyźni, ci, przy których mogłaby znaleźć coś zbliżonego do spokoju i zadowolenia, podzielali tę dwuznaczną ostrożność. Sprawiała to oczywiście jej uroda: nie umieli spojrzeć głębiej, poza niebezpieczne pożądanie, jakie w nich budziła, toteż widzieli w Sage kobietę, która nigdy nie będzie potrzebowała ich czułości ani nie będzie umiała uszanować ich wrażliwości. Jakże się mylili! Sage sama miała zbyt wiele wrażliwości, by lekceważyć wrażliwość innych. A co do czułości – uśmiechnęła się gorzko na tę myśl – ona jedna wie, jak często i jak bardzo łaknie jej kojącego balsamu.

– Tędy – powiedział lekarz.

Przed nimi były drzwi do sali intensywnej terapii. Sage ogarnięta instynktownym pragnieniem, żeby się odwrócić i uciec, zadrżała, kiedy lekarz sięgnął do klamki. Za tymi drzwiami leży mamusia. Czy naprawdę chce się z nią zobaczyć? Zdawało się to tak nielicujące z jej charakterem, że było prawie nie do wiary, i nieoczekiwane żądanie wytrąciło Sage z równowagi, naruszyło ochronny pancerz chłodu i obojętności, pod którym się kryła przez te wszystkie lata, odkąd ostateczna zdrada mamusi podważyła jej niechętną, bolesną miłość do niej.

Spróbowała sobie wyobrazić mamusię w nieprawdopodobnej sytuacji, jaką odmalował lekarz, i ponownie wstrząsnął nią dreszcz. W sytuacjach ostatecznych, takich jak mamusi teraz, ludzie chcą zwykle widzieć tych, których kochają najbardziej, a ona wiedziała, że mamusia przez całe życie odmawiała jej tej miłości, którą tak szczodrze, z takim zapamiętaniem, szafowała w stosunku do innych. Powinność, opieka, odpowiedzialność paradujące w masce miłości matczynej, tak, tego jej nie brakowało, ale Sage nauczyła się wcześnie odróżniać pozór od prawdy i dostrzegała, wyczuwała tę niewidzialną barierę, jaka je dzieliła.

Lekarz odwrócił się, zniecierpliwiony jej wahaniem.

– Pewien pan jest, że mamusia pytała o mnie? – spytała szeptem.

Mężczyzna przyglądał się jej chwilę. Ze zdziwieniem stwierdził, że ta oszałamiająca, pewna siebie kobieta przemieniła się nieoczekiwanie w przestraszone dziecko. Speszony siłą dziecinnej bezradności, kryjącej się w tym kobiecym ciele, powiedział bardziej szorstko, niż zamierzał:

– Nie ma się pani czego obawiać. Obrażenia pani mamy są prawie wyłącznie wewnętrzne. Zewnętrznie…

Sage zmierzyła go gniewnym spojrzeniem. Czyż on naprawdę sądzi, że jest taka słaba, taka zapatrzona w siebie, iż przy wejściu do pokoju szpitalnego paraliżuje ją obawa przed tym, co zobaczy? Ale jej gniew zgasł równie szybko, jak zapłonął. Trudno go winić, bo cóż on może wiedzieć o skomplikowanych stosunkach między nią a mamusią. Ona sama ich w pełni nie rozumie. Pchnęła drzwi i weszła do środka.

Salka była mała, zaledwie na czterech chorych, zastawiona aparaturą. Liz Danvers okazała się jedyną pacjentką. Leżała na jednym z wysokich, wąskich łóżek, podłączona do monitorów.

Jakżeż ona się skurczyła, pomyślała ze zdziwieniem Sage, spoglądając na matkę z góry. Jej włosy, kiedyś naturalnie złote, teraz farbowane na dyskretny odcień blond, były ukryte pod białym czepkiem, karnacja blada, lecz zdecydowanie różna w swym oliwkowym zabarwieniu od karnacji Sage, nadawała jej wygląd kobiety pod pięćdziesiątkę, nie po sześćdziesiątce.

Sage rozmyślnie skoncentrowała się na tych dobrze znanych cechach leżącej postaci, starając się nie zwracać uwagi na przewody podłączone do jej ciała. Mamusia oddychała z wysiłkiem, ale jej oczy, kiedy je zwróciła na Sage, były niezmienione – chłodne, przenikliwe, wszechwidzące, wszechwiedzące, szarego koloru, który zależnie od nastroju rozjaśniał się do odcienia błękitnawego lub ciemniał do łupkowego. Zmierzyła córkę krytycznym wzrokiem, lecz nie było to owo szybkie, przelotne spojrzenie, tak dobrze znane Sage, mówiące, iż osoba, w którą jest wymierzone, zawiodła, rozczarowała mamusię. Ileż razy to spojrzenie kładło się cieniem na jej życiu, raniło dumę, obracało serce w kamień, przyprawiało ją o buntowniczą, bezradną furię? Nie, to dzisiejsze spojrzenie było inne, głębsze, mroczniejsze; w oczach, które ją mierzyły, kryły się nieznajome cienie.

– Sage…

Czy to wyłącznie instynkt kazał jej położyć rękę na dłoni mamusi, usiąść przy niej i powiedzieć najnormalniejszym, jakim umiała, głosem:

– Jestem, mamusiu.

Mamusiu! Jak zimno i bezosobowo zabrzmiało to słowo, jak było wyprane z ciepła i uczucia. Jako mała dziewczynka mówiła „mamuś”. Dawid, o dziesięć lat od niej starszy, wolał kpiąco-czułe „ma”, lecz w końcu Dawid cieszył się o tyle większą swobodą, o tyle większą miłością… Dość tego, pohamowała się. Nie przyszła tu, by wracać do przeszłości. Przeszłość pozostała poza nią.

– Nie martw się, mamusiu – szepnęła. – Wszystko będzie dobrze. Wyzdrowiejesz…

Szare oczy zabłysły na moment drwiną, zdając się mówić, że przejrzały te puste słowa, i Sage jeszcze raz poczuła się jak dziecko w obliczu dorosłego.

– Sage, chcę, żebyś coś zrobiła…

Mamusia mówiła z wysiłkiem, jej słowa były ledwo słyszalne. Sage musiała się pochylić nad łóżkiem, żeby je rozumieć.

– Moje pamiętniki, w biurku w Cottingdean… Musisz je przeczytać… Musicie wszystkie przeczytać…

Zamilkła i zamknęła oczy. Sage patrzyła na nią, nie rozumiejąc. O czym ona, na miłość boską, mówi? Jakie pamiętniki? Czyżby wypadek pomieszał jej zmysły? Wpatrywała się niepewnie w leżącą, kiedy ta otworzyła ponownie oczy i zażądała kategorycznie:

– Przyrzeknij mi, Sage… Przyrzeknij, że zrobisz, o co cię proszę… Przyrzeknij…

Posłusznie, niemal potulnie, Sage przełknęła ślinę i szepnęła:

– Przyrzekam. – Po czym, nie mogąc się pohamować, wybuchnęła: – Ale dlaczego ja? Dlaczego mnie o to prosisz? Dlaczego nie Faye? Jest ci o tyle bliższa…

Szare oczy znowu zdawały się z niej drwić. Odruchowo Sage zacisnęła silniej palce na dłoni, którą wciąż trzymała.

– Faye nie ma twego hartu, twojej dyscypliny… Ani twojej odporności…

Głos rozpłynął się w cichym westchnieniu.

Sage poczuła, jak nitkowaty puls trzepocze i zamiera jej pod palcami, i przetoczyła się przez nią fala strachu, jakiego jeszcze nigdy nie doznała, strachu większego niż jej gniew, uraza, ból, nawet miłość. Nie wiedząc, co i dlaczego woła, wydała zdławiony okrzyk:

– Mamusiu, nie!

I zaraz usłyszała cichy, uspokajający głos:

– Jestem, Sage… Kiedy przeczytasz pamiętniki, zrozumiesz, dlaczego ty…

Mamusia zamknęła oczy, tak widomie wyczerpana, że przez moment Sage myślała, iż naprawdę umiera.

Powściągnął jej panikę stanowczy uścisk lekarza na ramieniu i jego ciche słowa otuchy.

– Chce, żebym przeczytała jej pamiętniki – poinformowała go, zbyt oszołomiona, by powściągnąć potrzebę podzielenia się tą wiadomością.

– Ludzie bliscy śmierci czują czasem, co się z nimi dzieje, i zatrzymują się na pewnych aspektach życia własnego i bliskich.

– Nie wiedziałam nawet, że pisze pamiętniki – mówiła Sage bardziej do siebie niż do niego. – Nie miałam najmniejszego pojęcia… Kazała mi przyrzec… – urwała.

Wiedziała już, że musi przyrzeczenia dotrzymać. Wiedziała to i już się bała, bała się tego, co może w pamiętnikach wyczytać, bała się, że będzie zmuszona spojrzeć w oczy prawdzie, narazić się znowu na ból, który, jak myślała, dawno za sobą pozostawiła.

Nim lekarz wyprowadził ją z sali, rzuciła ostatnie, ociągające się spojrzenie na matkę.

– Czy ona?

Chciała zapytać, czy umrze, lecz już wiedziała, że nie chce znać odpowiedzi, że chce zachować nadzieję, chce wierzyć, że skoro przeżyła wypadek, będzie żyła.

Jako nastolatka często słyszała, że nie ma większego bólu, gorszego poczucia winy, dotkliwszego uświadomienia sobie, że życie przemija zbyt szybko, jak patrzenie w wieku dojrzałym na śmierć któregoś z rodziców.

Jej ojciec umarł, kiedy była nastolatką. Dla niego śmierć stanowiła wyzwolenie, a jej prawie nie dotknęła. Mieszkała wówczas w Cottingdean, ale tatuś z powodu swego kalectwa nie odgrywał nigdy większej roli w jej życiu. Był daleką, rozpieszczaną osobą, obcą dla niej, chociaż wokół niego obracała się cała egzystencja mamusi.

Do dzisiaj sądziła, że przestała ją kochać piętnaście lat temu, że jej miłość umarła wskutek nadmiernego bólu, nadmiernej krzywdy. Wówczas to uznała, że jedynym sposobem otrząśnięcia się z kataklizmu zdrady będzie stworzenie sobie własnego, niezależnego życia.

I dopięła tego.

Miała teraz swój własny zawód, swój własny świat. Zawód, który prowadził ją z Londynu do Nowego Jorku, z Nowego Jorku do Los Angeles, do Rzymu, do Paryża, do wszystkich tych miejsc na ziemi, do których dotarła jej sława malarki fresków.

Na całym globie znajdowały się domy, w których jej freski stanowiły cenioną część wystroju, ekskluzywne rezydencje, których właściciele nie pozwoliliby wystawić ich wnętrz na łup ciekawych oczu nawet w najbardziej luksusowych z luksusowych magazynów. Stała się poszukiwaną i wysoko płatną malarką, starannie selekcjonującą zamówienia. Życie należało do niej… Tak jej się przynajmniej wydawało. „Dlaczego ja?” – spytała, a mamusia, nawet w tej sytuacji, być może ostatecznej, nie oszczędziła jej. Oczywiście, delikatna, wrażliwa Faye nie zdobyłaby się na czytanie cudzych pamiętników, na grzebanie w czyichś intymnych sprawach. Dlaczego więc to takie ważne, żeby przeczytała je ona, Sage? Żeby je przeczytały wszystkie trzy? Takie ważne, że mamusia, kto wie, czy nie ostatnim tchem, kazała jej to przyrzec.

Był tylko jeden sposób, by się dowiedzieć.

Zwlekanie nic nie da, zdecydowała Sage, wychodząc ze szpitala. Przypadek sprawił, że się znajdowała między jednym a drugim zleceniem i w jej życiu nie było nic na tyle naglącego, by ją usprawiedliwić z powodu niespełnienia od razu przyrzeczenia danego mamusi, uwolnić od pojechania bezpośrednio do Cottingdean, chociaż nie miała na to najmniejszej ochoty.

Dom rodzinny, Cottingdean, leżał na skraju sielankowego angielskiego miasteczka pośród wzgórz, na południowy wschód od Bath. Miasteczko stanowiło małą wiejską społeczność, której kochającą i kochaną patronką była Liz Danvers. Sage nigdy nie podzielała tej miłości do Cottingdean. Dusiła się tu, czuła jak więzień, jako dorastająca dziewczyna tęskniła do szerszych horyzontów, do rozleglejszego nieba.

Cottingdean. Czekają tam na nią Faye i Kamila, czekają, żeby ją zarzucić niespokojnymi pytaniami o mamusię, uświadomiła sobie, kierując się na zachód, ku autostradzie numer cztery. Zakrawało na ironię, że Faye, jej bratowa, potrafiła jakimś cudem zapewnić sobie miłość mamusi, tę miłość, której ona sama czuła się zawsze pozbawiona. A jednak nie mogła mieć o to żalu do Faye.

Sage westchnęła lekko. Biedna Faye, życie nie było dla niej łaskawe, a jest nadto wrażliwa, nadto bezbronna, by znieść zbyt wiele ciosów.

Sage pamiętała, jak Faye wyglądała w dniu ślubu z Dawidem. Blada, krucha róża herbaciana, nie kryjąca swego uwielbienia dla mężczyzny, za którego wychodzi. Nie dane jej było cieszyć się długo szczęściem. Dawid zginął w tragicznym, bezsensownym wypadku drogowym, zostawiając ją, by sama wychowywała Kamilę.

Nie zaskoczyło Sage, kiedy mamusia zaproponowała Faye, by zamieszkała w Cottingdean. W końcu, naturalnym biegiem rzeczy, to Dawid odziedziczyłby majątek. Faye przyjęła propozycję. Urocza dawna proboszczówka w miasteczku, którą Dawid kupił dla młodej żony, została sprzedana i Faye z roczną córeczką przeniosła się do Cottingdean. Mieszkały tam do dziś, Kamila nigdy nie poznała innego domu, innego życia.

Uśmiech rozjaśnił twarz Sage na myśl o bratanicy, teraz prawie osiemnastoletniej i w oczach świata rozpieszczonej zapewne do niemożliwości. Wszystkie trzy przeżyły oczywiście głęboko śmierć Dawida, lecz ból osłodziło im nieco to dziecko, dar, jaki po sobie pozostawił. Wiadomo było, że pewnego dnia Cottingdean ze wszystkimi swymi tradycjami przejdzie na Kamilę i Sage widziała, że mamusia już teraz przygotowuje dyskretnie jedyną wnuczkę do obowiązków, jakie spadną na jej barki.

Sage nie zazdrościła jej tego dziedzictwa, zazdrościła natomiast czasem równego, pogodnego usposobienia i ciepła, które przyciągało do niej ludzi. Jak na razie jednak Kamila była jeszcze w znacznej mierze dzieckiem nieświadomym własnej siły. Sage westchnęła. Kamila przeżyje to najbardziej z nich trzech, jeśli… Ścisnęła kierownicę porsche, aż pobielały jej kostki dłoni. Wciąż nie mogła sformułować nawet w myśli słowa „umrze”, nie mogła dopuścić do siebie możliwości… prawdopodobieństwa śmierci mamusi. Nie zracjonalizowana, lecz ukryta głęboko w najbardziej sekretnym, najświętszym wnętrzu jej osoby, w tej atawistycznej, instynktownej jej cząstce, która tak często nią powodowała, tkwiła świadomość, że odmowa przyrzeczenia, którego mamusia od niej zażądała, a nawet zgoda, a potem niedotrzymanie obietnicy przyczyniłoby się do zdławienia siły napędowej jej życia. Sage miała uczucie, że między przyrzeczeniem wymuszonym przez mamusię a jej wolą walki ze śmiercią istnieje jakaś pierwotna więź i gdyby ona, Sage, złamała to przyrzeczenie, to tak jakby rozmyślnie przerwała symboliczną srebrną nić jej życia.

Z zimnym dreszczem uświadomiła sobie, jak już nieraz w różnych okolicznościach życia, swoją głęboko zakorzenioną i często niepokojącą podatność na kierowanie się emocjami, przeczuciami, nie mającymi logicznego uzasadnienia. Silniej zacisnęła smukłe palce na kierownicy. Nie odziedziczyła nic z wewnętrznego ładu Liz Danvers, ten ją ominął, przechodząc na Kamilę. Na dobrą sprawę nie ma w sobie nic z mamusi, a jednak w tej krótkiej chwili bliskości, siedząc przy jej łóżku, miała przez przerażający ułamek sekundy wrażenie, że ich dusze stanowią jedność, tak jakby strach i ból, rozpacz i determinacja mamusi były im wspólne. Pojęła w owej chwili, jaką kolosalną wagę ma dla mamusi, by jej córka dotrzymała przyrzeczenia. Czy dlatego, że wiedziała, iż umiera? Skurcz rozpaczy przeszył serce Sage. Nie powinna tak reagować. Odcięła się od mamusi wiele lat temu. Och, oczywiście, zachowywała pozory, przestrzegała zwyczajowych wizyt na urodziny w czerwcu i na Boże Narodzenie, chociaż ostatniej Gwiazdki nie spędziła w Cottingdean. Malowała freski w willi bogatej Francuzki na Karaibach, więc miała świetną wymówkę, żeby nie przyjeżdżać do domu, co mamusia przyjęła spokojnie i bez komentarzy.

Skręciła z autostrady przy dobrze znanym drogowskazie. Zirytował ją dwustronny ruch, szczególnie gdy się znalazła za olbrzymim ośmiokołowym kontenerowcem tarasującym wąską boczną szosę. Wyprzedziła go na krótkim odcinku szerszego rozjazdu parę mil przed miasteczkiem, rada, że się uwolniła od duszących dieslowskich spalin. Zima była tego roku ciężka, tym milszym czyniąc widok zieleniących się wiosennie żywopłotów, które mijała. Miasteczko wydało jej się niezmienione i Sage stwierdziła ze zdziwieniem, że napełnia ją to otuchą. Zastanowiło ją, dlaczego jechała z obawą, że je zastanie w jakiś sposób odmienione, skoro kiedyś tak rozpaczliwie chciała uciec od jego niemal za doskonałej urody.

Ze szpitala dzwoniła, żeby uprzedzić Faye, że jedzie do Cottingdean, ale nie powiedziała jej, dlaczego.

Ten, kto wybierał miejsce na budowę Cottingdean, wybrał dobrze. Dom stał zwrócony tyłem do wzgórz, fasadą na południe, chroniony od wschodnich wiatrów przez wiekowe dęby na obrzeżu parku.

Pierwotny dom został wzniesiony przez elżbietańskiego przedsiębiorcę, kupca, który przeniósł rodzinę z Bristolu w spokojną i zdrową samotnię wsi. Była to solidna, sensowna budowla w tradycyjnym stylu, zaprojektowana w kształcie litery E. Późniejsze generacje dodały z tyłu splot przybudówek, jednakże szczęściem, z braku funduszów czy potrzeb, nikt nie wpadł na pomysł przerabiania kamiennego frontonu ze starodawnymi dzielonymi oknami i ciężkimi dębowymi drzwiami.

Podjazd nadal prowadził na tyły domu, z dziedzińcem, wokół którego stały stajnie i inne zabudowania gospodarcze, pozostawiając niczym niezakłócony widok na front domu.

Matka Sage zawsze powtarzała, że najlepiej pierwszy raz oglądać Cottingdean, podchodząc pieszo przez most na rzece i przez drewnianą bramę w murze otaczającego parku, tak by mieć widok na dom przez przycinane cisy, strzegące ścieżki do tarasu i wejścia frontowego

Kiedy mamusia przyjechała do Cottingdean jako młoda żona, park, teraz tak sławny i podziwiany, był plątaniną chwastów i chaszczy, przetykaną tu i ówdzie zaniedbanymi grządkami warzywnymi. Trudno było to sobie teraz wyobrazić, patrząc na gładkie przestrzenie soczystej zielonej murawy, klomby na pozór niedbale rozrzuconych bylin, kępy drzew i cisowe żywopłoty, przydające parkowi uroku i tajemniczości. Wszystko to było dziełem mamusi, i to nie, jak wielu sobie wyobrażało, osiągniętym za pomocą pieniędzy i najemnej pracy, lecz w większej części trudem jej własnych rąk. Wjechawszy na dziedziniec, Sage stwierdziła, że Faye i Kamila czekają na nią. Podbiegły, gdy tylko zatrzymała auto, pytając równocześnie:

– Jak tam mamusia?

– Jak babcia?

– Trzyma się – odparła, wysiadając. – Nie znają jeszcze rozmiarów obrażeń wewnętrznych. Rozmawiałam z lekarzem. Powiedział, że możemy zadzwonić wieczorem.

– Ale kiedy będziemy mogły ją odwiedzić? – spytała niecierpliwie Kamila.

– Lekarz chce, żeby jej stan się przedtem ustabilizował – poinformowała Sage. – Za jakieś dwa, trzy dni będzie mogła przyjmować wizyty.

– Ale ty się z nią widziałaś – stwierdziła Kamila.

Sage objęła ją ramieniem. Jakże cenna jest dla nich wszystkich ta córka Dawida!

– Bo ona chciała się ze mną widzieć, Kamilo. Lekarz uważał, że coś ją nurtuje i źle wpływa na jej stan.

– Coś ją nurtuje?

– Kamilo – wtrąciła się Faye z lekką naganą w głosie. – Pozwól cioci wejść do domu i ochłonąć, zanim ją zaczniesz wypytywać. Jazda z Londynu nie jest zabawą przy obecnym ruchu. Nie wiem, Sage, jakie masz plany, ale na wszelki wypadek kazałam Jenny przygotować twój pokój.

– Sama nie jestem pewna – odparła Sage.

Weszła za bratową do domu i zatrzymała się na moment, by pozwolić oczom przystosować się do półmroku długiego, wyłożonego boazerią korytarza, prowadzącego do frontowego holu.

Kiedy mamusia przyjechała po raz pierwszy do Cottingdean, boazeria była pokryta tak grubą warstwą farby, że usunięcie jej zabrało prawie rok. Teraz drewno połyskiwało soczyście, tak że ręka sama się wyciągała, żeby go dotknąć.

– Kazałam Jenny podać herbatę do salonu – powiedziała Faye, otwierając ciężkie drzwi. – Nie byłam pewna, czy miałaś czas zjeść lunch…

Sage potrząsnęła głową – jedzenie było ostatnią rzeczą, o jakiej chciała myśleć.

Salon, mieszczący się z boku domu, miał okna wychodzące na zachód. Utrzymany w różnych odcieniach żółci, był złocistym, pogodnym pokojem, urządzonym eklektyczną zbieraniną mebli, które jakimś cudem robiły wrażenie kompletu. Jeszcze jeden z talentów mamusi.

Było tu przytulnie, pachniało kwitnącymi hiacyntami w identycznym lawendowym odcieniu co dywan pokrywający podłogę. W kominku palił się ogień, dodając ciepła pokojowi ogrzewanemu kaloryferami, ukrytymi dyskretnie za okratowaniem.

– Powiedz nam wszystko o babci – zażądała Kamila, klękając na obitym adamaszkiem podnóżku u stóp Sage. – Jak się czuje?

Była ładną dziewczyną o blond włosach jak jej matka, jednakże w przeciwieństwie do tej ostatniej, której karnacja miała w sobie coś chorobliwego, Kamila tryskała życiem i zdrowiem. Natomiast jej delikatne, rasowe rysy i oczy o błękitnawoszarym odcieniu upodabniały ją raczej do babci.

– Czy wyzdrowieje?

Sage nie odpowiedziała od razu. Poszukała nad głową Kamili wzroku Faye.

– Mam nadzieję – odparła w końcu cicho i zaraz dodała na pocieszenie: – Jest silną kobietą, Kamilo. Jeśli ktoś ma wolę walki, trzymania się przy życiu…

– Zamierzałyśmy jechać, żeby ją zobaczyć, ale w szpitalu powiedzieli, że chce się widzieć z tobą.

– Tak, miała dla mnie polecenie.

Obie, Faye i Kamila, wpatrywały się w nią z oczekiwaniem.

– Chce, żebyśmy wszystkie… wszystkie trzy przeczytały jej pamiętniki. Kazała mi to przyrzec. – Sage zrobiła lekki grymas. – Nie wiedziałam, że w ogóle prowadzi pamiętnik.

– Ja wiedziałam – oświadczyła Kamila. – Nie mogłam kiedyś spać w nocy i zeszłam na dół. Zastałam babcię piszącą w bibliotece. Powiedziała mi, że zawsze prowadziła pamiętnik. Od czternastego roku życia, tylko że tych najwcześniejszych nie zachowała.

Śmieszne, żeby coś takiego budziło we mnie ból i zazdrość, zganiła się Sage.

– Babcia trzyma pamiętniki w tym wielkim biurku, które należało do dziadka – poinformowała Kamila. – Tylko ona ma klucz.

– Przywiozłam go – wyjaśniła Sage zdławionym głosem. Przekazali jej klucz w szpitalu, wraz ze wszystkimi rzeczami znalezionymi w torebce mamusi. Z najwyższą niechęcią przyjmowała pedantycznie zapakowane rzeczy osobiste.

Miała świadomość, dlaczego je przekazują.

– Nie rozumiem, dlaczego chce, żebyśmy to przeczytały – wyszeptała Faye. Miała napięty wyraz twarzy, w oczach czaił się strach. Sage przyjrzała jej się uważniej. Tak przywykła do jej obecności w cieniu życia mamusi, że nigdy nie zadała sobie pytania, dlaczego ta kobieta, wciąż bardzo atrakcyjna i w wieku czterdziestu jeden lat wyglądająca jeszcze stosunkowo młodo, wybrała taką egzystencję.

Oczywiście, Faye kochała Dawida, uwielbiała go, niemal ubóstwiała, ale przecież Dawid od dawna nie żyje, a przez cały ten czas, o ile Sage wiedziała, nie było w życiu Faye żadnego innego mężczyzny.

Dlaczego zdecydowała się na taką egzystencję? U innej kobiety Sage mogłaby to uznać za oznakę, iż małżeństwo pozostawiło jej tak złe wspomnienia, że wstrętna jest jej myśl o jakimkolwiek innym intymnym związku, ale wiedziała, jak szczęśliwa była Faye z Dawidem. Więc dlaczego zdecydowała się zamknąć w czterech ścianach tego prowincjonalnego domu, z teściową i córką jako jedynym towarzystwem? Sage przyglądała się ukradkiem bratowej. Zewnętrznie Faye zdawała się zawsze spokojna i opanowana, choć Sage dostrzegała, że nie jest to niewzruszone opanowanie mamusi. Opanowanie Faye przypominało raczej tarczę, za którą kryje się przed światem. Jej łagodne niebieskie oczy zerkały teraz nerwowo, blond włosy, które za czasów małżeńskich nosiła rozpuszczone, ściągnięte były w klasyczny koczek, twarz zdradzała zaledwie lekki ślad makijażu. Faye jest piękną kobietą, która robi wszystko, żeby wyglądać nieatrakcyjnie, uświadomiła sobie teraz Sage i zastanawiała się, dlaczego. Nagle przyszło jej do głowy, czy te jej rozmyślania nad Faye nie są z jej strony sposobem odwlekania tego, co ją nieuchronnie czeka. Pod trwożnym spojrzeniem bratowej i bratanicy poczuła się w obowiązku uspokojenia ich.

– Znając mamusię – powiedziała z przekonaniem – domyślam się, dlaczego chce, żebyśmy przeczytały te pamiętniki. Uważa, że pomogą nam prowadzić jej sprawy, zanim wyzdrowieje.

Faye rzuciła jej szybkie spojrzenie.

– Przecież Henry zarządza fabryką, a Harry nadal dogląda owiec, chociaż nominalnie przejął nad nimi opiekę jego wnuk.

– Kto poprowadzi zebranie komitetu protestacyjnego przeciwko budowie autostrady, jeśli babcia nie wyzdrowieje szybko? – wtrąciła Kamila.

– Jakiej autostrady? – spytała Sage, marszcząc czoło.

– Chcą wybudować autostradę tuż na zachód od miasteczka – wyjaśniła Faye. – Miałaby przebiegać przez sam środek terenów uprawnych i o kilkanaście jardów od ostatnich domów, więc mamusia zorganizowała komitet protestacyjny. Próbuje wytyczyć sensowną trasę alternatywną. Zebranie wstępne odbyło się dwa tygodnie temu i oczywiście wybrano ją na przewodniczącą.

Gniew i oburzenie, jakie ją ogarnęły, są zupełnie niewspółmierne do jej uczuć wobec Cottingdean, uświadomiła sobie Sage. Robiła przecież wszystko, żeby się stąd wyrwać, wiec skąd teraz ten przypływ gniewu, że ktoś chce je oszpecić dla wybudowania autostrady?

– Cóż my biedne poczniemy bez mamusi? – zapytała Faye z rozpaczą w głosie.

Przez moment wyglądało, że się rozpłacze, więc Sage poczuła ulgę, gdy drzwi się otworzyły i gospodyni mamusi ustawiła w salonie ruchomy stoliczek.

Popołudniowa herbata stanowiła w Cottingdean uświęconą tradycję, odkąd rodzice Sage wprowadzili się tutaj po wojnie. Tatuś był inwalidą i nigdy nie miał apetytu, więc mamusia zapoczątkowała ten zwyczaj, żeby go skłonić do częstszego jedzenia.

Jenny i Charles Openshawowie, miła para małżeńska z północy, oboje po pięćdziesiątce, pracowali u mamusi od ponad pięciu lat, ona jako gospodyni, on jako ogrodnik i szofer. Do przyjęcia tej posady zmusiła ich niespodziewana utrata pracy przez Charlesa.

Za odprawę, jaką otrzymał, kupili niewielką willę na Wyspach Kanaryjskich, w małym, ściśle kontrolowanym osiedlu. Inwestycja okazała się udana. Za pośrednictwem miejscowej agencji postanowili wynajmować willę, dopóki nie przejdą na emeryturę, i przynosiło im to niewielki dodatkowy dochód.

Sage bardzo ich oboje lubiła. Energiczni i zdecydowani, nie mieli w sobie nic z uniżoności ani służalczości. Do swojej pracy podchodzili rzeczowo i szybko stali się cenionymi domownikami, traktowanymi przez mamusię z takim samym szacunkiem z powodu ich umiejętności, jak wszyscy, którzy u niej pracowali.

Poinformowawszy teraz Sage, że przygotowała jej pokój, Jenny zapytała, jak się ma pani. Sage wiedziała, że domyśli się z jej słów, znacznie trafniej niż Faye i Kamila, jak nikłe są szansę na pełne wyzdrowienie mamusi.

– Och, byłabym zapomniała – dorzuciła Jenny. – Tuż przed pani przyjazdem dzwonił pan Dimitrios.

– Alexi – westchnęła Sage.

Domyślała się, że jest na nią wściekły. Byli umówieni na kolację. Zadzwoniła do niego ze szpitala i zostawiła krótką informację o tym, co się stało, wraz z obietnicą, że później zadzwoni powtórnie.

Alexi uwodził ją od prawie dwóch miesięcy i na ostatniej randce powiedział, że nie zdarzyło mu się jeszcze uganiać za kobietą tak długo i nie pójść z nią do łóżka.

Nie było właściwie powodu, dlaczego nie mieliby zostać kochankami. Alexi był wysokim, wysportowanym mężczyzną o proporcjonalnej budowie i regularnych rysach. Sage poznała go w Sydney, gdy malowała tam zamówiony fresk. Należał do młodego pokolenia Australijczyków greckiego pochodzenia. Był bogaty, pewny siebie, samczo zaborczy w sposób, który bawił Sage.

Zapomniała już, kto ją poprzednio tak wytrwale adorował. Minęły prawie dwa lata, odkąd miała ostatniego kochanka. Szmat czasu, szczególnie że, jak sama to przyznawała, uważała udane życie seksualne za jedną z większych przyjemności życiowych.

W tym tkwił właśnie sęk: o dobrego partnera nie było wcale tak łatwo. Czy też może w miarę upływu lat stała się po prostu bardziej wybredna, bardziej wymagająca, mniej skłonna do ulegania atrakcyjnym mężczyznom i własnym chwilowym impulsom do zaspokajania żądzy?

Oczywiście, absorbowała ją praca, pozostawiając mało czasu na życie towarzyskie i rozczulanie się nad sobą. Tego właśnie chciała. Strawiła zbyt wiele rozstrajających i nieproduktywnych godzin na pogoni za nieosiągalnym, na tęsknotach za niemożliwym. Szamotała się beznadziejnie i bezradnie, dopóki nie postanowiła odciąć się od przeszłości, rozpocząć nowe życie i brać, co los przyniesie. Nauczyć się żyć teraźniejszością, powoli i mozolnie, jak osoba ucząca się na nowo chodzić po długim paraliżu.

Uświadomiła sobie teraz, że beztroska, z jaką przyjęła potencjalny gniew Alexiego o niedotrzymanie umówionego spotkania, świadczy, że jej sympatia do niego jest w najlepszym razie letnia. Uśmiechnęła się swobodnie do Jenny i oznajmiła, że jeszcze nie wie, jak długo tu zostanie.

Jutro musi pojechać do Londynu i wziąć trochę najpotrzebniejszych rzeczy z mieszkania. Powinna była to zrobić przed przyjazdem tutaj, ale kiedy wyszła ze szpitala, nie w głowie jej były takie względy praktyczne. Myślała jedynie o mamusi i o spełnieniu danego przyrzeczenia. Mamusia zawsze jej powtarzała, że jest zbyt impulsywna i robi różne rzeczy bez zastanowienia.

Kiedy Jenny wyszła, Sage dopiła niecierpliwie herbatę. Nie spróbowała przygotowanych przez gospodynię smakołyków. Zdawała sobie sprawę, że powinna coś zjeść, ale myśl o jedzeniu przyprawiała ją o mdłości. Przestraszyła się na moment, że to zapewne wynik wstrząsu, lecz była tak przyzwyczajona do swojej odporności fizycznej, że nie zastanawiała się nad tym dłużej.

Widząc jej niepokój, Faye również odstawiła filiżankę.

– Wracając do sprawy pamiętników – zaczęła niepewnie. – Czy uważasz, że mamusia naprawdę chce, żebyśmy je wszystkie przeczytały?

– Obawiam się, że tak. Zabiorę się do ich czytania z równą niechęcią jak ty, Faye. Znając jej systematyczność, jestem przekonana, że nie zawierają nic poza szczegółowymi opisami tego, co robiła w domu, w majątku, w fabryce. Ale rasa ludzka dzieli się na dwie kategorie: ludzi takich jak ty i ja, którzy czują wstręt do grzebania się w czymś tak intymnym jak cudze pamiętniki, i takich, którzy, wprost przeciwnie, robią to z lubością. Nie mam pojęcia, dlaczego mamusia chce, żebyśmy je przeczytały. Nie uśmiecha mi się to bardziej niż tobie, ale muszę dotrzymać przyrzeczenia…

Urwała, wahając się, czy nie zwierzyć się Faye z niedorzecznego uczucia, że jeśli tego nie zrobi, jeśli złamie przyrzeczenie, to w jakiś sposób zmniejszy szansę wyzdrowienia mamusi. Ostatecznie zdecydowała nic więcej nie mówić, gdyż równałoby się to próbie przerzucenia części brzemienia na wątlejsze barki Faye.

– No, nie ma co dłużej zwlekać. Im szybciej się do tego zabiorę, tym szybciej się z tym uporam. O ósmej zadzwonimy do szpitala i może nam pozwolą jutro ją odwiedzić. Myślę, że będę ci przekazywała każdy pamiętnik, który przeczytam, a ty mogłabyś go po przeczytaniu przekazywać Kamili.

– Gdzie chcesz czytać? – spytała nerwowo Faye. – Tutaj czy…?

– Zainstaluję się może w bibliotece – odparła Sage. – Poproszę Charlesa, żeby napalił w kominku.

Jeszcze teraz, wiedząc, że odkładanie nic nie da, próbowała podświadomie odwlec to, co musi zrobić. Czy naprawdę potrzebny jej ogień na kominku w bibliotece? Przecież działa centralne ogrzewanie. Czego się właściwie boi? Potwierdzenia, że mamusia jej nie kocha? Czyż nie pogodziła się przed laty z brakiem jej miłości? Czy też może boi się otwarcia na nowo tej innej, głębszej, jakże ciągle dotkliwej rany? Czy to obawa przed przeczytaniem o tamtych chwilach, tak wciąż dla niej bolesnych, że wymazała je na dobrą sprawę z pamięci?

Czego się tak panicznie boi?

Niczego, powiedziała sobie twardo. Czegóż miałaby się bać? Nie ma absolutnie powodu do obaw.

Podniosła z fotela kawowy żakiet, w którym chodziła tego dnia, i wymacała w kieszeni klucze mamusi. Bez trudu zidentyfikowała klucz do staroświeckiego biurka w bibliotece, chociaż przedtem go nie znała.

– Pamiętniki są w szufladach po lewej stronie – poinformowała ją Kamila, po czym, jakby wyczuwając ociąganie Sage, zapytała niepewnie: – Może byś chciała… żebyśmy z tobą poszły?

Sage spojrzała czule na bratanicę. Powiedziała jednak kpiąco:

– Będę czytać pamiętniki, Kamilo, a nie średniowieczny manuskrypt o czarach. Wątpię, żeby zawierały cokolwiek oprócz planów babci zagospodarowania parku i sprawozdań z hodowli owiec.

Wstała i podeszła energicznie do drzwi.

– Czy ciągle jadacie kolację o wpół do dziewiątej?

– Tak, ale możemy przesunąć godzinę, jeśli sobie życzysz – odrzekła Faye.

Sage potrząsnęła głową.

– Nie. Poczytam do ósmej, a potem zadzwonimy do szpitala. – Zamknąwszy za sobą drzwi, zatrzymała się na minutę w holu.

Zachodzące wiosenne słońce nadawało boazeriom ciemnomiodowy kolor, oświetlało olbrzymie cynowe dzbany z kwiatami i przepastną kamienną pieczarę dawnego kominka.

Parkiet podłogi był stary i nierówny, leżące na nim dywany stanowiły nasycone barwne plamy. Biblioteka znajdowała się po przeciwnej stronie holu niż salon. Sage spojrzała w jego kierunku, po czym zawróciła spiesznie ku kuchni, żeby odnaleźć Charlesa i poprosić go o napalenie w kominku. Potem poszła na górę. Jej pokój otrzymał nowy wystrój, kiedy ukończyła osiemnaście lat. Meble i obicia wybrała mamusia jako niespodziankę na jej urodziny i Sage musiała przyznać, że wybrała dobrze.

W miejsce miękkiego pastelowego kolorytu, który stał się zbyt mdły, urządziła pokój w nasyconych barwach: niebieskościach, czerwieniach, zieleniach, które Sage tak lubiła i które wydobywały całe piękno boazerii pokrywającej ściany. Wielkie łóżko z baldachimem, wykonane w majątku z własnego drewna, miało na froncie jej imię i datę urodzenia oraz wyrzeźbione pyszczki zwierzęcych przyjaciół jej dzieciństwa. W jego projekt i wykonanie włożono mnóstwo trudu i każdy postronny obserwator uznałby je za dowód wielkiej miłości, ale dla Sage stanowiło jedynie przejaw tego, co mamusia uznała za swój obowiązek. Jej córka ukończyła osiemnaście lat, więc należy jej się prezent stosowny do okoliczności.

Sage weszła do przyległej łazienki o prostym białym wyposażeniu i dystyngowanym edwardiańskim wyglądzie, żeby umyć ręce i poprawić makijaż. Jej wargi wymagały podmalowania, włosy podczesania.

Robiąc to, uśmiechnęła się do siebie niewesoło. Ciągle odwleka decydującą chwilę. Dlaczego? Czego może się obawiać? Co takiego może wyjść na światło dzienne? Zna przecież historię życia mamusi, tak jak znają ją tutaj wszyscy. Jej żywot jest tak nieposzlakowany i godny pochwały jak żywoty świętych. Przyjechała do tego domu jako młoda żona, z mężem okaleczonym przez wojnę i już ciężko schorowanym. Poznali się, kiedy mamusia pracowała jako pomoc w szpitalu, pokochali się, pobrali i przyjechali zamieszkać w majątku, który tatuś odziedziczył po bracie stryjecznym.

Wszyscy wiedzą, że przyjechawszy tu jako osiemnastoletnia dziewczyna, stwierdziła, iż majątek, który mąż jej przedstawiał w promiennych barwach swego dzieciństwa, znajduje się w pożałowania godnym stanie.

I wszyscy wiedzą, jak ciężko pracowała, żeby go przywrócić do dawnej świetności. Miała intuicję i wytrwałość, żeby przestawić niewielką miejscową owczarnię na selektywny program rozpłodowy, który doprowadził do wyhodowania specjalnego, wysoko cenionego runa. Ale jak przewidziała, że nadejdzie czas, gdy na takie runo zrobi się wielki popyt, jak przekonała męża, żeby jej pozwolił na eksperymenty hodowlane, a następnie na rozbudowę podupadłej fabryczki włókienniczej? Sage uświadomiła sobie, że nie ma o tym pojęcia, i obudził się w niej pierwszy odruch zainteresowania.

Wszyscy wiedzą o dobrobycie, jaki dzięki mamusi spłynął na miasteczko, o nowym życiu, jakie tchnęła w Cottingdean. Wszyscy znają jej radości i smutki, wiedzą, jak walczyła o utrzymanie przy życiu męża, jak utraciła ukochanego syna, jak się od niej odwróciła ona, Sage, krnąbrna i niesforna córka. Nie, w przeszłości mamusi nie ma prawdziwych tajemnic. Więc skąd ta trema, obawa, prawie strach, które jej każą odwlekać moment zejścia do biblioteki i otworzenia biurka?

Musi to w końcu zrobić. Dała słowo, przyrzekła. Z lekkim westchnieniem wyszła z pokoju. Przy drzwiach biblioteki zawahała się chwilę, nim nacisnęła klamkę.

Na kominku płonął wesoło ogień, na stole ktoś, z pewnością Jenny, postawił dzbanek ze świeżo zaparzoną kawą. Zamykając za sobą drzwi, Sage przypomniała sobie dziecinne lata, kiedy nie wolno jej było wchodzić do tego pokoju. Stanowił sanktuarium tatusia, który siedząc na swoim wózku inwalidzkim, mógł stąd patrzeć na park. Mamusia przychodziła tu spędzać z nim wieczory.

Dosyć tego, powiedziała sobie Sage. Nie przyszła tutaj rozpamiętywać przeszłości, przyszła o niej czytać.

Zaskoczył ją przelotny przypływ nadziei, że klucz nie otworzy szuflad, ale oczywiście otworzył. Szuflady były ciężkie i stare, wysuwały się jednak nadspodziewanie łatwo na swoich drewnianych podporach. Z wnętrza uniosła się ku niej delikatna woń ziół i perfum mamusi.

Zobaczyła teraz pamiętniki. Było ich znacznie więcej, niż się spodziewała, i wszystkie miały systematycznie wypisane numery i daty. Zupełnie jakby mamusia przewidywała, że nadejdzie dzień… zupełnie jakby to świadomie planowała… Ale dlaczego, zastanowiła się Sage, sięgając z napięciem po pierwszy pamiętnik.

Stwierdziła, że ręce jej drżały, kiedy go otwierała, a słowa rozmazały jej się przed oczyma, kiedy skierowała wzrok na pierwszą linijkę. Nie chce tego czytać, nie może… Lecz nawet przez ten wewnętrzny opór, czuła nacisk woli mamusi, prawie jakby słyszała jej szept: „Przyrzekłaś”.

Zamrugała szybko, żeby rozproszyć mgłę przed oczami, i przeczytała pierwsze zdanie:

„Dzisiaj poznałam Kita”.

Kita? Sage zmarszczyła brwi i odwróciła kartkę, żeby sprawdzić datę. Pamiętnik rozpoczynał się, kiedy mamusia miała siedemnaście lat. Wkrótce po osiemnastych urodzinach wyszła za mąż. Więc kimże był ów Kit?

Mgliste, niejasne przeczucie obudziło się w piersi Sage. kiedy patrzyła niechętnie na równe, wyraźne rządki pisma. Miała wrażenie, jakby stanęła przed mrocznym korytarzem, w który musi się zagłębić, i paraliżował ją strach. Ale czego się właściwie boi?

Mówiąc sobie, że jest niemądra, uniosła powtórnie pamiętnik i zaczęła czytać:

„Dzisiaj poznałam Kita”.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Wiosna 1945

„Dzisiaj poznałam Kita”.

Od samego widoku tych słów zakręciło się Lizzie w głowie ze szczęścia. Patrząc na nie, uświadomiła sobie, że niepodobieństwem jest przelać na zimny, martwy papier cały nowy świat uczuć i doznań, jaki się przed nią otworzył.

Wczoraj jej życie zamykało się w niewdzięcznej codziennej pracy pomocy pielęgniarskiej: długie godziny, niska płaca i ciąg odrażających, brudnych czynności, do których wykonania zbyt cenny był czas kwalifikowanych pielęgniarek. Wolałaby nadal chodzić do szkoły, ale jej rodzice zginęli podczas bombardowania Londynu, a ona została zdana na łaskę i niełaskę ciotecznej babki, zwanej ciocią Vi, która zdecydowała, że Lizzie ma porzucić szkołę i zacząć zarabiać na życie.

Ciocia Vi nie miała złych intencji, była jednak niezamężną starą panną, która nie zwykła się bawić w sentymenty. Nie miała własnych dzieci i, jak często podkreślała w rozmowach z Lizzie, zgodziła się przyjąć cioteczną wnuczkę jedynie z poczucia obowiązku rodzinnego. Ją samą w wieku trzynastu lat oddano na służbę do arystokratycznego domu, gdzie pomagała przy kuchni. Pracowała ciężko przez całe życie, awansując stopniowo do stanowiska gospodyni u lordostwa Jevesonów.

Lizzie, przeniesiona z ruchliwych, pełnych kurzu ulic w to miejsce zwane wsią, długo nie mogła się otrząsnąć z oszołomienia. Po niewyszukanej, ale swojskiej atmosferze ciasnego domku szeregowego, w którym mieszkała z rodzicami i dziadkami, wszystko tutaj wydawało jej się dziwne. Tęskniła za rodziną, co noc budziła się z płaczem, wyobrażała sobie, że jest z powrotem w Londynie.

Ciocia Vi w niczym nie przypominała mamusi. Przede wszystkim nie mówiła tak jak mamusia. Ciocia Vi wysławiała się wytwornie, a jej głos brzmiał, jakby miała usta pełne ostrych, uwierających kamieni. Kazała Lizzie mówić tak jak ona, krytykując i poprawiając ją bezustannie, tak że biedna dziewczynka bała się czasami otworzyć usta.

Działo się to cztery lata temu, kiedy świeżo przyjechała na wieś. Obecnie ledwie pamiętała, jak wyglądali rodzice, wspomnienie ich małego domku na zakurzonej ulicy zdawało się należeć do innego życia, do innej Lizzie. Przywykła do pedanterii cioci Vi i do jej szorstkiego sposobu bycia.

Nie dalej jak wczoraj jedna z dziewcząt w szpitalu, nowo przybyła z innej miejscowości, zwróciła uwagę na jej brak lokalnego akcentu. Drwiny z jej „wytwornego” sposobu wyrażania się uświadomiły Lizzie, jak bardzo się zmieniła od czasu, gdy jako zbuntowana trzynastoletnia dziewczynka stanęła na progu domu cioci Vi.

Ciocia Vi wiedziała, czego chce. Nie pozwoli, by jej cioteczna wnuczka miała maniery i język podkuchennej, powtarzała tak często, że te słowa wryły się Lizzie na zawsze w pamięć.

Opierała się z początku, kiedy ciocia Vi znalazła jej tę pracę w szpitalu, błagając, by jej pozwoliła nadal chodzić do szkoły, ale ciotka, zacisnąwszy usta i patrząc na nią z chłodną determinacją, oświadczyła ostro, że nie może dopuścić, żeby taka duża, leniwa dziewczyna jak ona objadała ją i doprowadzała do ruiny, nie przynosząc do domu ani pensa. Poza tym, dodała lodowato, może Lizzie o tym nie pamięta, ale toczy się wojna i jej obowiązkiem jest pomagać krajowi. Co do niej, to podjęła już decyzję.

Siostra przełożona szpitala była znajomą cioci Vi, tak że nim Lizzie się obejrzała, została zainstalowana w pobliskiej bursie, w jednej sali z tuzinem innych dziewcząt. Wszystkie one, podobnie jak Lizzie, harowały przez długie, męczące godziny przy chorych, w przeciwieństwie do niej jednak spędzały wolny czas nie samotnie, lecz chichocząc w podnieconych grupkach i prześcigając się w strojeniu na cotygodniowe sobotnie tańce w miejscowym kasynie.

Naśmiewały się z Lizzie i dokuczały jej nie tylko z powodu tego, jak mówi, lecz przede wszystkim dlatego, że trzyma się od nich z daleka, że jest inna. Wychowanie cioci Vi było bardzo rygorystyczne i chociaż Lizzie została teraz wyjęta spod jej kurateli, nauki, które ciotka jej wpoiła, nie pozwalały zapomnieć o ostrzeżeniach, co czeka dziewczęta na tyle niemądre, że dają posłuch bezwstydnym pochlebstwom mężczyzn, którzy „chcą tylko jednego”, tak że „ani się spostrzeżesz, jak cię wpędzą w biedę”.

Ciocia Vi nie miała zbyt wysokiego mniemania o rodzaju męskim, który, jej zdaniem, każda szanująca się kobieta powinna trzymać na dystans. W surowym świecie, w którym wyrosła, samotna kobieta, która osiągnęła pozycję gospodyni w wielkopańskim domu, żyła o niebo lepiej niż jej zamężne siostry, mające często gęsto na karku pół tuzina bachorów i męża skłonnego, albo i nie, do pracy na ich utrzymanie.

Mężczyznom nie można było, jej zdaniem, ufać, a Lizzie, którą cechowała wrodzona wrażliwość, także odstręczały od nielicznych młodych ludzi, z jakimi się stykała, ich zawsze niedelikatne i niedwuznaczne propozycje.

Była wojna i młodzi mężczyźni nie mieli czasu, ani zresztą potrzeby, trawienia energii i cennych godzin kto wie jak długiego życia na zalecanie się do opornej dziewczyny, kiedy nie brakło innych, gotowych iść z nimi bez żadnych ceregieli.

Jedynymi poza tym mężczyznami, z jakimi Lizzie miała do czynienia, byli pacjenci szpitala, mężczyźni tak ciężko ranni, że wszyscy po cichu wiedzieli, iż niewiele im już można pomóc. Leżeli w olbrzymim, zaniedbanym budynku, sprawnie obsługiwani przez młode kobiety, które się z konieczności wyzbyły ludzkich odruchów współczucia i litości, które widziały tyle okaleczonych młodych ciał, tyle unieszczęśliwionych istnień ludzkich, tyle udręczonych męskich umysłów, że nie mogły się długo rozczulać nad wszystkimi.

Dla Lizzie sprawa przedstawiała się inaczej. Przyszedłszy do szpitala, myślała początkowo, że spróbuje po jakimś czasie zdać egzamin na pielęgniarkę, ale po roku pracy tutaj, w ciągu którego przez sale przewijał się niekończący się korowód młodych mężczyzn o ciałach i umysłach okaleczonych przez to coś zwane wojną, w ciągu którego ustawicznie patrzyła na beznadzieję w ich oczach, na ból i gniew, rozgoryczenie utratą widoków na przyszłość, po tym roku stwierdziła, że nie ma odporności psychicznej, potrzebnej, żeby być pielęgniarką.

Serce jej krwawiło za każdym razem, kiedy znanego już pacjenta zabierała rodzina, niezdolna zaspokoić fizyczne i duchowe potrzeby swego syna czy męża, i za każdym razem, kiedy przywożono nowego rannego. Rozumiała, dlaczego inne dziewczęta, w poszukiwaniu ucieczki od koszmaru pracy przy chorych, tak się wyrywają do towarzystwa całych, zdrowych, hałaśliwych przedstawicieli rodzaju męskiego, których spotykają w wolne soboty na tańcach.

Jej koleżanki zgadzały się co do tego, że najlepsi są Amerykanie, zawsze hojni i weseli. Stacjonowali na drugim końcu miasteczka i dwa czy trzy razy któryś z nich próbował zagadywać Lizzie, kiedy szła na pocztę, nadać obowiązkowy cotygodniowy list do cioci Vi.

Z determinacją ignorowała ich przymilne uśmiechy i skandaliczne zaczepki, ale miała zaledwie siedemnaście lat i nieraz, znalazłszy się w bezpiecznej odległości, pozwalała sobie na melancholijne rojenia o tym, jak by to było cudownie stać się szczęśliwą połową doskonałej całości, jaką tworzy dwoje ludzi, kochających się z intensywnością znaną jej z lektur.

Bo Lizzie była namiętną czytelniczką, jak również marzycielką. Kiedy przyjechała zamieszkać z ciocią Vi, nie pamiętała, by kiedykolwiek w życiu choćby otworzyła książkę, lecz ciotka poza ustawicznym korygowaniem jej języka i manier pilnowała, by cioteczna wnuczka czytała „budujące książki”, jak to określała.

Przypadkowe dobrodziejstwo wielkiej skrzyni książek, odziedziczonej po dorosłych już dzieciach pastorowej, stworzyło Lizzie możliwość chronienia się przed rygorystyczną i często kostyczną dominacją cioci Vi w świecie, o którego istnieniu do niedawna jej się nie śniło.

Poznawszy historię tragicznej miłości Tristana i Izoldy, zaczęła roić o uczuciach niemających nic wspólnego z bezczelnymi zaczepkami nieokrzesanych młodych ludzi, którzy stawali na jej drodze. To nieokrzesanie, fakt, że jej subtelna dusza wzdrygała się na ich brak delikatności, tak samo jak na niepożądane rozmowy i rewelacje koleżanek w bursie, ułatwiały Lizzie pamiętanie o przestrogach cioci Vi, żeby się pilnowała i nie pozwalała chłopcom na żadne „figle-migle”.

Przez figle-migle ciocia Vi rozumiała stosunki płciowe, temat nigdy otwarcie nieporuszany w jej domu. Jeśli o nią chodziło, to sprawy płci należało ignorować, tak jakby w ogóle nie istniały. Lizzie naiwnie uważała, że wszystkie kobiety podzielają zdanie ciotki, dopóki nie zaczęła pracować w szpitalu. Z rozmów koleżanek dowiedziała się czegoś przeciwnego, ale do tej chwili miewała jedynie mętne przeczucia, że jej życie jest w jakiś sposób niepełne, że brakuje mu pewnej istotnej strony. I oczywiście nie dopuszczała nigdy myśli o pozwoleniu mężczyznom, których znała, na intymności, o jakich jej koleżanki opowiadały z taką gorszącą szczerością. Do tej chwili…

Teraz rozmarzona wpatrywała się w kartkę swego pamiętnika. Zaczęła go prowadzić za namową cioci Vi nie po to, by w nim zapisywać najbardziej skryte myśli, lecz by mieć rzeczową kronikę rzeczy dokonanych każdego dnia.

Dopiero pracując w szpitalu, stwierdziła, że zaczęła zawierzać jego kartkom sprawy, które są niczym innym jak mglistymi myślami i rojeniami.

Kit… Do tej chwili była oszołomiona cudem poznania go, tym, że może szeptać jego imię w tajemnym, nikomu niedostępnym zakątku swego mózgu, a jej ciałem wstrząsa przy tym dreszcz radości.

Kit… Jest taki inny, taki niezwykły, tak zapierająco dech cudowny.

Wiedziała to od momentu, gdy go ujrzała. Obrócił głowę, uśmiechnął się do niej – i świat, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, przepełniło nagle ciepło.

I pomyśleć, że nie poznałaby nigdy Kita, gdyby nie postanowiła odwiedzić tego dnia biednego Edwarda. Pokręciła głową nad potwornością katastrofy, jaka o mały włos jej nie spotkała.

Edward Danvers przebywał w szpitalu już od wielu miesięcy. Był majorem piechoty, ciężko ranionym w Normandii. Doznał uszkodzenia kręgosłupa i zmiażdżenia obu nóg, które musiano mu ostatecznie amputować.

Do ich szpitala przywieziono go rzekomo na rekonwalescencję po drugiej operacji, ale Lizzie wiedziała, jak wszyscy, że naprawdę przebywa u nich, bo nie ma dokąd pójść. Jego rodzice nie żyli, żony nie miał, a Lizzie w duszy podejrzewała, że również utracił chęć do życia. Nie przypominał innych mężczyzn, których tu przywożono, nie buntował się i nie szalał, był na pozór opanowany i spokojny, pogodzony ze swoim losem, lecz Lizzie czuła, że jest zapatrzony w głąb siebie, zamiast na otaczający świat, i widziała, że ma przed sobą człowieka stopniowo oddalającego się od rzeczywistości. Prawie jakby próbował umrzeć.

Nigdy się nie uskarżał na swoje kalectwo, nigdy nie fantazjował, jak niektórzy, o kończynach, które jakoby jeszcze ma. Zewnętrznie zdawał się dobrze przystosowywać do dokonanych amputacji, bez protestu pozwalał się siostrom przenosić na wózek, w którym Lizzie albo któraś z pozostałych pomocnic woziła go do parku.

Lizzie go lubiła, chociaż wiedziała, że inne dziewczęta unikają jego towarzystwa, narzekając, że nigdy nie pożartuje ani się nie uśmiechnie, że jest naprawdę nieszczęśliwy.

Lizzie nie przeszkadzało jego milczenie. Wiedziała, że szczególną przyjemność sprawia mu, gdy go wozi po parku. Powiedział jej kiedyś, że przypomina mu on park w majątku dziadków.

Majątek nazywał się Cottingdean i ze sposobu, w jaki Edward o nim mówił, zorientowała się, że kocha to miejsce i wspomnienie o nim sprawia mu zarazem ból i radość. Czasami jego oczy zasnuwała wówczas błyszcząca mgiełka łez, więc Lizzie się dziwiła, dlaczego nie jedzie tam, skoro tak bardzo kocha to swoje Cottingdean. Miała jednak zbyt wiele delikatności, by go o to zapytać, wyczuwając głęboki, jątrzący ból, który ukrywa przed wszystkimi.

Polubiła go i w miarę upływu miesięcy stwierdziła, że się cieszy na spotkania z nim, a nie posiada z radości, gdy go pobudzi choćby do wstrzemięźliwego, przelotnego uśmiechu.

Lubił jak ona czytać, a dowiedziawszy się, że przeczytała i teraz czyta ponownie wszystko, co kryła skrzynia pastorowej, zaproponował jej pożyczanie własnych książek. Odmówiła, bojąc się zabierać je ze sobą do bursy. Nie przypuszczała wprawdzie, by koleżanki mogły je rozmyślnie uszkodzić, ale wiedziała, że nie zawsze obchodzą się oględnie z cudzą własnością.

Stopniowo zawiązała się między nimi ostrożna przyjaźń i w swoje wolne dni Lizzie poświęcała część czasu na wożenie go po parku, gdy była pogoda, lub na głośne czytanie, gdy padało, świadoma, jakiego wysiłku wymaga od niego samo trzymanie książki.

W listach do domu nie wspominała o Edwardzie, wiedząc, że ciocia Vi nie zaaprobowałaby tej znajomości. Danvers wywodził się z innej klasy społecznej niż Lizzie, a ciocia nie uznawała spoufalania się ludzi z różnych klas. Prowadzi to zawsze do kłopotliwych sytuacji, ostrzegała często.

Przejął ją teraz zimny dreszcz na przypomnienie, że właśnie tego dnia była już prawie zdecydowana nie poświęcać wolnego czasu Edwardowi. Obudziła się w nastroju dziwnego niepokoju, ciało i myśli przepełniały nieokreślone, nieznajome tęsknoty. Powiedziała sobie jednak, że nie może zawieść przyjaciela, który na nią czeka. Rododendrony w parku są w pełni rozkwitu, Edward cieszy się od paru dni, że je zobaczy. Świeci słońce, niebo jest błękitne… Nie, okrucieństwem byłoby sprawić mu zawód.

Tak więc, tłumiąc buntownicze tęsknoty, umyła się zimną wodą w obskurnej wspólnej łazience, pozwalając sobie na luksus umycia włosów i zastanawiając się przy tym, czy odważy się je obciąć. Była jedyną dziewczyną w bursie noszącą długie warkocze, upięte po staroświecku dokoła głowy według zaleceń cioci Vi. Zastanawiała się przez chwilę leniwie, jak by wyglądała z włosami obciętymi i opadającymi luźno na ramiona, tak jak czesały się z prowokacyjną niedbałością niektóre dziewczęta. Westchnęła, przyglądając się odbiciu swojej nieumalowanej twarzy w popękanym lustrze.

Jej koleżanki pudrowały się i malowały usta, perfumowały się tanimi wodami, otrzymywanymi od amerykańskich adoratorów. Przyciemniały brwi czarną pastą do butów i fryzowały włosy, a jeśli były szczęśliwymi posiadaczkami pary nylonów, nosiły bardzo krótkie spódniczki, żeby pokazać nogi.

Naciągając praktyczną bawełnianą bieliznę, którą surowe nauki cioci Vi kazały jej szorować do białości przydzielanym skąpo mydłem, tak że miała dłonie poobcierane do krwi, zdecydowała, że szminka i krótkie włosy są nie dla niej. Wiedziała, że dziewczęta w bursie naśmiewają się z niej za plecami, przedrzeźniając akcent i drwiąc z jej garderoby. W miarę jak Lizzie wyrastała z ubrań przywiezionych z Londynu, ciocia Vi, którą życie przyzwyczaiło do oszczędności, wyciągała z pełnych skrzyń i przerabiała na nią odzież odziedziczoną po pracodawczyniach, ucząc przy okazji cioteczną wnuczkę podstaw szycia.

Fakt, że spódnica, którą nosi Lizzie, należała kiedyś do lady Jeveson, imponowałby dziewczętom w bursie równie mało jak jej samej, chociaż z innych powodów. Tamte powitałyby niewątpliwie wybuchem drwin i śmiechu wieść, że Lizzie ubiera się w rzeczy odziedziczone po osobie, która jest teraz babcią.

Dotykając grubego plisowanego tweedu, Lizzie musiała cierpko przyznać, że materiał jest nie do zdarcia, jak z naciskiem podkreślała ciocia Vi. Żałowała jednak, że zamiast burych derkowatych tweedów, lady Jeveson nie lubowała się w miękkich pastelowych materiałach, które by bardziej pasowały do jasnej karnacji Lizzie. Cóż z tego, że bluzka, którą odziedziczyła, jest jedwabna, jeśli ma wyblakły beżowy kolor, niepodkreślający odcienia jej skóry. Tak samo jak brązowy kaszmirowy sweter, który włożyła na bluzkę.

Widziała, jak inne dziewczęta, wychodząc w wolne dni, ubierają się w kolorowe letnie sukienki z cienkich powiewnych materiałów, z głębokimi dekoltami, które by przyprawiły ciocię Vi o palpitacje. Rozumiała, że ona sama nie mogłaby nigdy włożyć czegoś tak wyzywającego, jednakże tego ranka zrobiło jej się przykro, że jej bluzka nie ma błękitnoszarej barwy jej oczu, a spódnica nie jest uszyta z miękkiej, cienkiej wełenki zamiast tego grubego, drapiącego sukna, które ciążyło jej na szczupłych biodrach.

Oczywiście, nie miała również nylonów. Musiała paradować albo z gołymi nogami, które szorstka wełna dotkliwie obcierała, albo w grubych szydełkowych pończochach, które ciocia Vi przysłała jej na Gwiazdkę.

Nie potrafiłaby powiedzieć, co kazało jej się zdecydować tego dnia na gołe nogi, jaka próżność skłoniła ją do odrzucenia wbrew rozsądkowi znienawidzonych pończoch, które są wprawdzie praktyczne i ciepłe, ale tak okropnie pogrubiają jej szczupłe łydki.

Bursa leżała na przeciwnym kraju miasteczka, więc Lizzie jeździła do szpitala na staromodnym rowerze. Podczas dyżurów dziewczęta jadały w szpitalu, ale nie to samo co pacjenci. Jej koleżanki często narzekały na podawane im posiłki jako „niezdatne dla świń”.

Posiłki były faktycznie klajstrowate i nieapetyczne, ani się umywały do kuchni cioci Vi. Ciocia może i była skąpa, liczyła każdego wydawanego pensa, ale umiała gotować, więc Lizzie tęskniła do jej smakowitych potraw, do świeżych warzyw i owoców, które ciocia umiała zawsze zdobywać jakimiś wiejskimi sposobami handlu wymiennego.

Tego rana Lizzie nie miała dyżuru, więc nie czekało na nią w szpitalu śniadanie, a że dziewczętom nie wolno było gotować w bursie, miała do wyboru albo zadowolić się tym, co kupi i zje po drodze, albo wstąpić na kosztowną i niesmaczną kanapkę do jedynej miejscowej kawiarni.

Starając się nie myśleć o owsiance cioci Vi, okraszonej śmietanką z tłustego mleka od farmera Hobsona, Lizzie powiedziała sobie stoicko, że może się obejść bez śniadania.

Dziewczęta chodziły stale głodne. Pracę miały ciężką i mimo że posiłki, które im podawano, były tak niesmaczne, zmiatały zawsze wszystko do czysta.

Wszystkie były mniej czy bardziej szczupłe, a Lizzie, ze względu na swój delikatny kościec, najszczuplejsza. Wydawało się czasami, że wiotkie, cienkie kostki jej rąk i nóg grożą lada chwila pęknięciem.

Jadąc na rowerze w kierunku miasteczka, czuła na głowie i karku ciepłe promienie słońca, a w nozdrzach świeżą woń późnej wiosny, niosącą już nęcącą zapowiedź lata.

Pęd powietrza rozburzył nieco koronę jej warkoczy, tak że koło twarzy powiewały kosmyki blond włosów. Koleżanki nie wierzyły jej z początku, że ma włosy tak naturalnie jasne, podejrzewając, że je tleni.

Wybrała nie prostą drogę przez miasteczko, lecz wąską boczną drogę, która je okrążała, prowadząc meandrami do tylnego wejścia szpitala. Przed wojną szpital był pańską rezydencją, a drogi tej używali dostawcy i służba.

Pedałowała beztrosko środkiem drogi, gdy usłyszała warkot samochodu, odgłos tutaj tak nieoczekiwany, że w pierwszej chwili nie próbowała zjechać na bok. W miasteczku był wprawdzie spory wojenny ruch samochodowy, nie spodziewała się jednak auta na tej drodze, prowadzącej wyłącznie do szpitala i, pedałując pogrążona w rojeniach, zareagowała na odgłos samochodu, dopiero gdy było prawie za późno. Kiedy sobie uświadomiła, że ktoś za nią jedzie i, spojrzawszy przez ramię, zobaczyła błyszczącą ciemnozieloną maskę luksusowego sportowego kabrioletu, prowadzonego przez młodego mężczyznę o powiewającej na wietrze czarnej czuprynie i ogorzałej twarzy, ubranego w elegancki mundur pilota wojskowego, spróbowała desperacko zjechać z wąskiej drogi, nie tracąc przy tym równowagi. Młody człowiek zatrzymał wóz pośród kakofonii piszczących opon, protestującego motoru i gniewnego okrzyku podającego w wątpliwość jej rozsądek.

Leżąc na brudnej ziemi, z poobcieranymi, bolącymi kolanami i oczami piekącymi od łez, Lizzie zapragnęła, żeby otwarła się pod nią wielka czeluść, w którą mogłaby się szczęśliwie zapaść.

Z twarzą purpurową z zakłopotania i wstydu próbowała się pozbierać, gdy usłyszała za plecami odgłos zatrzaskiwanych drzwiczek.

– Nic pani nie jest? Paskudnie się pani wykopyrtnęła. Myślałem, że pani słyszy mój wóz…

– Słyszałam, ale nie zorientowałam się w porę. Nikt tędy nie jeździ…

Podniosła się już z ziemi, z twarzą ciągle czerwoną. Słyszała cichy głos wewnętrzny, drwiący z próżności, która jej kazała wyjść tego dnia z gołymi nogami, bez wełnianych pończoch, które mogłyby ochronić piekące teraz kolana przed otarciem. Zdała sobie sprawę, jak żałosny widok musi przedstawiać w oczach tego niewiarygodnie przystojnego mężczyzny, wyższego od niej o głowę, lustrującego ją ze swojej wysokości w sposób, który napełnił jej pierś falą goryczy i żalu do lady Jeveson za jej idiotyczne upodobanie do tak nietwarzowych strojów.

Policzki pociemniały jej od szkarłatnych rumieńców, bo nagle uświadomiła sobie, co się z nią dzieje. Po raz pierwszy w życiu doświadczyła oszałamiającego, niebezpiecznego uczucia zadurzenia się w nieznajomym mężczyźnie. Tego uczucia, tej niepohamowanej namiętności, którą znała dotąd tylko z relacji innych.

Nieoczekiwane emocje poraziły ją na chwilę, tak że otworzyła usta z wrażenia, budząc tym zainteresowanie Kita Danversa, mimo niegustowności stroju i uczesania, które mu przypominały widziane kiedyś fotografie babki z jej młodości.

Po bliższym przyjrzeniu okazuje się całkiem przystojna, stwierdził z nonszalancją konesera, przywykłego do wynajdywania zdobyczy w najmniej prawdopodobnych okolicznościach.

Odkrywanie pereł ukrytych w niepozornych ostrygach stanowiło specjalność Kita Danversa. Koledzy w klubie oficerskim zazdrościli mu tego, przyznając z podziwem podszytym niechęcią, że jeśli chodzi o kobiety, to Kit ma w sobie coś, jakiś nieokreślony wabik, któremu płeć piękna nie potrafi się oprzeć.

Lizzie nie miała o tym pojęcia. Patrząc w roześmiane niebieskie oczy, które ją lustrowały, przyglądając się przystojnej opalonej twarzy o zdecydowanych męskich rysach i ciepłym uśmiechu, wiedziała tylko, że coś się w niej odpręża i roztapia, coś dla niej zupełnie nowego, choć tak starego jak świat.

– Ma pani usmolony nos… O, już.

Wstrzymała dech, gdy się pochylił i swobodnie starł jej wielkim palcem brud z nosa. W miejscu, którego dotknął, poczuła tysiąc rozkosznych szpileczek, dziwny przypływ emocji poraził jej dech, ciało ogarnęło zarazem podniecenie i słabość.

– Nie może pani teraz na tym jechać. Podwiozę panią, dokąd pani potrzebuje…

– Do szpitala, jadę do szpitala – odparła Lizzie zdławionym głosem, ledwie świadoma tego, co mówi, niezdolna oderwać oczu od jego roześmianej twarzy. – Pracuję tam.

– Ach, tak. To się szczęśliwie składa, bo ja też tam jadę. Powiedzieli mi na kwaterze, że tą drogą trafię tam niezatrzymywany przez nikogo. Rozumie pani, bo nie powinienem właściwie jeździć tym smokiem – poinformował, klepiąc maskę auta. – Żłopie niemożliwie benzynę. Ale jak człowiek spędza większość czasu w ogniu walk, to chyba mu się należy trochę względów. Szczęśliwie Amerykanie nie skąpią tak benzyny jak nasi, a mam amerykańskiego kumpla… – Urwał, uśmiechnął się do niej rozbrajająco. – Zanudzam panią pewnie na śmierć. Taka ładna dziewczyna jak pani nie ma ochoty wysłuchiwać…

Ładna dziewczyna! Lizzie wpatrywała się w niego z uwielbieniem. Uważa ją za ładną. Serce szalało, śpiewało jej w piersi. Ale zaraz przypomniały jej się surowe nauki cioci Vi, więc odwróciła głowę od zdradzieckiej potęgi tego ciepłego uśmiechu i schyliła się, żeby podnieść rower.

– Muszę już jechać – powiedziała i głos jej się załamał. – P-przepraszam, że się nie usunęłam z drogi.

– Nie chce się pani spóźnić do pracy, tak? Jest pani pielęgniarką w szpitalu?

– N-no, właściwie jestem pomocą pielęgniarską – sprostowała Lizzie i nie wiedzieć czemu dotknęło ją boleśnie zdziwienie w jego oczach.

Nie przejmowała się nigdy, gdy ludzie wyrażali się z lekceważeniem o niskiej randze społecznej jej pracy, a teraz, nieoczekiwanie, zrobiło jej się głupio wobec tego przystojnego, uśmiechniętego mężczyzny, że nie pełni jakiejś bardzo ważnej funkcji.

– Tak czy inaczej nie możemy dopuścić, żeby miała pani nieprzyjemności z mojej winy. Niech pani wskakuje do auta. Rower przytroczymy do bagażnika.

– Ja właściwie dzisiaj nie pracuję – wyjaśniła Lizzie, stojąc niepewnie koło auta. Skorzystanie z jego zaproszenia oznaczałoby złamanie podstawowej zasady cioci Vi i jej własnej, ale pragnęła tego bardziej niż czegokolwiek dotąd. – Jadę odwiedzić kogoś…

Momentalnie zmierzył ją ostrzejszym spojrzeniem.

– Ma pani chłopca? – zapytał bezceremonialnie, aż się zaczerwieniła i potrząsnęła szybko głową.

– Nie, to jeden z pacjentów, przykuty do wózka… Obiecałam mu pokazać kwitnące rododendrony. Mówi, że mu to przypomina chłopięce lata, kiedy mieszkał w majątku dziadków.

– Miłosierny uczynek, tak? To beznadziejny przypadek, ten facet?

Niefrasobliwy sposób, w jaki to powiedział, zabrzmiał jak dysonans w uszach wrażliwej Lizzie. Wiedziała, że dla Edwarda Danversa życie będzie już zawsze pasmem samotnych cierpień, lecz mimo to zaprzeczyła szybko:

– Nie, skądże…

Może powodował nią ostry kontrast między tymi dwoma mężczyznami? Edward taki chudy i blady, przedwcześnie postarzały, pozbawiony męskości przez ten sam okropny wypadek, który doprowadził do amputacji obu jego nóg.

Wydarzyło się to podczas pamiętnego lądowania na plażach Normandii. Edward, stojąc po piersi w wodzie i kierując wyokrętowaniem, zauważył tonącego młodego szeregowca, który nie umiał pływać. Dał nura, żeby go wyciągnąć, i dostał się pod nadpływającą nową jednostkę, śpieszącą do lądowania z dalszymi oddziałami.

Zdołano mu uratować życie, ale ma zmiażdżone nogi, i Edward dotąd w nocnych majakach przeklinał Boga za ten akt okrutnego miłosierdzia.

Stanął teraz przed oczami Lizzie, wychudzony i wymizerowany na swoim wózku, taki niepodobny do tego tryskającego zdrowiem, sprawnego mężczyzny przed nią, wyzywająco pogodnego i niebaczącego na niebezpieczeństwa, jakie los może mu przynieść. Raptownie, niespodzianie poraził ją gwałtowny przypływ zaborczego, zabobonnego lęku, chęć przyciągnięcia do siebie tego zdrowego mężczyzny, żeby go uchronić przed losem Edwarda. Ogłuszyło ją to uczucie, nigdy dotąd niezaznane, uczyniło słabą i niezdolną do przeciwstawienia się jego naleganiom, żeby wsiadła do auta i pozwoliła mu przytroczyć rower do bagażnika.

Siedzenie w sportowym wozie było tak wąskie, że wsiadłszy, Lizzie poczuła od razu ciepło ciała nieznajomego, gorącą męską woń, i jak nigdy uzmysłowiła sobie dzielącą ich różnicę płci. W najskrytszych zakamarkach jej ciała, we krwi, pod skórą, zawibrował podniecający dreszczyk emocji i rozszedł się niebezpieczną falą, od której zapałały jej policzki i zadudniło serce.

Nieznajomy ruszył tymczasem i jechał, prowadząc wóz z zuchwałą nonszalancją, która ją ekscytowała, a zarazem przerażała.

– Rozumiem, że nie ma pani tu nikogo bliskiego, żadnej rodziny – zainteresował się, odwracając uwagę od drogi, żeby na nią spojrzeć.

Zaciekawiła go ta dziewczyna swoim brakiem prowincjonalnego akcentu, nieśmiałością, otaczającą ją aurą nierozbudzenia, więcej – całkowitego nieuświadomienia. Wątpił, czy całował ją jakikolwiek mężczyzna. A, mniejsza o to…

– Nie, nie mam – wykrztusiła Lizzie. – M-moja ciotka…

– Więc co panią sprowadziło w te strony?

Był mistrzem w omotywaniu kobiet, wiedział, że i ta dziewczyna, właściwie jeszcze dziecko, wpadnie mu w ręce jak dojrzały owoc, spadający z drzewa. Potrzeba tylko trochę zachodu, trochę pochlebstwa, trochę zachęty.

Lizzie spojrzała na niego zaskoczona. Nie przywykła, żeby ludzie się nią interesowali, zadawali jej pytania. Ogarnęło ją miłe ciepło, a wraz z nim napłynęła oszałamiająca pewność siebie i odwaga.

– Ciocia z-załatwiła mi tu pracę. Zna siostrę przełożoną szpitala.

– Ciocia… A innych krewnych pani nie ma?

– Nie, już nie… – Głos jej się załamał, oczy pociemniały na przypomnienie wstrząsu, jakim była wiadomość o śmierci rodziców. – Zginęli od bomby…

Kiwając głową i wydając współczujące dźwięki, pogratulował sobie, że nawija mu się taka łatwa zdobycz. Za całą rodzinę ciotka, której, sądząc z relacji, ta mała nic nie obchodzi, zresztą mieszka gdzieś daleko, więc nie warto sobie nią zawracać głowy. Miał akurat parę dni urlopu. Może je spędzić równie dobrze tutaj, jak gdzie indziej. Dłużej zanudziłby się z tą dziewczyną na śmierć.

Prowadząc z Lizzie żartobliwą konwersację, zabawiał się wyobrażaniem sobie, jaka ona będzie. Nerwowa, ale chętna. Pozwoli mu na wszystko, musi tylko zapewnić, że ją kocha. Roześmiał się cynicznie w duchu. Zdawał sobie doskonale sprawę z wrażenia, jakie robi jego przystojna twarz na wrażliwych sercach kobiecych. W zbyt wielu dziewczęcych oczach widział ten cielęcy wyraz uwielbienia, by go nie rozpoznać. Jakie głupie są te baby! Powiedz im, że je kochasz, a już godzą się na wszystko, absolutnie wszystko…

– Jaka szkoda, że musi pani tam iść – westchnął cicho, kiedy wyłonił się przed nimi szpital. – Gdyby nie to, moglibyśmy jechać i jechać, i nigdy się nie zatrzymać. Podobałoby ci się to, kochana? Chciałabyś spędzić ze mną resztę życia?

Powiedział jej „ty” i „kochana”. Serce zadudniło Lizzie w piersi z zaskoczenia i radości. Usłyszała jego śmiech i poczuła, że się czerwieni. Widziała, że czyta w jej oczach.

– Zrobimy to? – przekomarzał się z nią dalej. – Porwałbym cię i powiózł gdzieś, gdzie bylibyśmy sami, we dwoje…

Jego głos nabrał głębokiej, pieszczotliwej, niemal hipnotyzującej barwy. Niezdolna oderwać oczu od jego twarzy, Lizzie stwierdziła, że przestała prawie oddychać i nagle zaczyna się dusić z braku powietrza.

Tymczasem on, korzystając z jej oszołomienia, zmienił brzmienie głosu, wprowadzając nutkę żalu.

– Jakże chciałbym to zrobić, cóż, kiedy nie mogę… Musimy w końcu myśleć o wygraniu wojny.

Nadał spojrzeniu wyraz smutku, przybrał nieugiętą, zdecydowaną postawę. Już dawno, na początku wojny, odkrył, że jeszcze łatwiej niż na miłość kobiety nabierają się na pozę człowieka honoru, który nad własne uczucia przedkłada dobro ojczyzny. Ta dziewczyna jest taka sama jak inne.

Lizzie czuła w piersi żal. Niedługo ich drogi się rozejdą i wątpiła, by mieli się jeszcze kiedykolwiek spotkać, mimo wszystkiego, co powiedział. Przeszył ją szarpiący, ostry ból, zabrakło tchu, krew odpłynęła z twarzy.

– Lepiej, żeby mnie pan tu wysadził – powiedziała, gdy dojeżdżali do bramy.

Przełożona przestrzegała bardzo rygorystycznie, żeby dziewczęta trzymały się z daleka zarówno od pacjentów, jak ich gości.

– Spoufalanie zabronione, co? – domyślił się natychmiast i zatrzymał auto.

Lizzie, nie mogąc otworzyć drzwiczek, patrzyła zafascynowana, jak jej towarzysz wysiada i okrąża auto, żeby znaleźć się po jej stronie. Nie otworzył jej jednak drzwiczek, jak oczekiwała, lecz przechylił się i podniósł ją z siedzenia, tak że przez krótką, urzekającą chwilę znalazła się w jego ramionach, jej ciało przy jego ciele, wpatrzona w roześmiane niebieskie oczy, czując, jak serce jej zamiera, a mięśnie napinają się z szaleńczego podniecenia, nim powoli postawił ją na nogi, potrzymawszy przedtem upojnie nad ziemią, przy czym wpatrywał się w jej wargi i szeptał:

– Taka jesteś maleńka, stworzona, żeby cię trzymać w ramionach, z ustami w sam raz do całowania… Całował cię już kto, kochana, czy też czekałaś na mnie?

Serce waliło jej tak mocno, tak głośno, że ledwo słyszała jego słowa. Czuła pustkę w głowie, a zarazem miała wrażenie, że wszystko dokoła stało się nagle olśniewająco jasne i wyraźne, jakby patrzyła na świat nowymi oczyma.

– Wiesz, co się z nami dzieje? – nie ustępował. – Wiesz, że oboje…? – Urwał, z wyrazem zapamiętania na twarzy, ściskając ją niemal do bólu. – Muszę cię znowu zobaczyć – rzucił z gwałtownością, która ją zelektryzowała. – Kiedy będziesz wolna?

Wolna… Zebrała wszystkie siły, żeby przywołać zdrowy rozsądek i rozwagę, ale gdzieś uleciały, przestały się liczyć w jej życiu.

Tym, co się liczy, stało się nagle to upojenie, to odurzające wrażenie, że się unosi nad ziemią, ta świadomość, niepozostawiająca cienia wątpliwości, że oto poznała mężczyznę, który ucieleśnia jej wszystkie sny, że się zakochała bez pamięci, od pierwszego wejrzenia.

– Ja… po lunchu… – usłyszała swój głos, nieznajomy, zduszony. – Miałam napisać do cioci. Piszę do niej co tydzień. Ona ma reumatyzm i nie zawsze może odpisać…

– Będę tu na ciebie czekał o wpół do trzeciej – powiedział cicho, ignorując jej niezręczne wymówki.

I wtedy, opuszczając ją na ziemię, dotknął lekko ustami jej warg, najlżejszym muśnięciem, w którym bardziej doświadczona dziewczyna rozpoznałaby rozmyślną prowokację, lecz które Lizzie wydało się wyrazem najgłębszego szacunku, najczystszym z pocałunków, tak jakby nie śmiał mocniej tknąć jej ust. Tak jak w lekturach bohaterowie nie śmieli brukać kochanek cielesnością swoich męskich żądz, szanując ich czystość, choćby jak najbardziej pragnęli je posiąść.

Lizzie nie znała realnego świata realnych uczuć, pośpiesznej bezwzględności, z jaką mężczyźni pokroju Kita Danversa dążyli do fizycznego posiadania przedstawicielek jej płci, uzurpując sobie prawo do ich uległości jako ci, którzy co dzień, co godzinę zaglądają śmierci w oczy.

– Tylko, kochana… – zaczął, a kiedy podniosła na niego nieme, pełne uwielbienia oczy, dokończył: – …rozpuść włosy i ubierz się w coś ładnego. Lubię, żeby moje dziewczyny wyglądały szykownie.

Na chwilę jakby chmura przesłoniła słońce, aż wstrząsnął nią zimny dreszcz. Jego dziewczyny, powiedział. Olśniewający, upojny sen przygasł nagle, przyćmiony przez rzeczywistość, dopóki on nie dotknął jej twarzy, nie przesunął palcem po wrażliwej skórze policzka i żar, który ją przeniknął, nie spopielił wszystkich chmur.

Czekając, aż odwiąże jej rower, Lizzie pragnęła, by już było wpół do trzeciej, by nie miała przed sobą długich godzin niepewności, nim go znowu zobaczy. Bo a nuż się rozmyśli, a nuż spotka ładniejszą, bardziej atrakcyjną dziewczynę, której, miast niej, ofiaruje swoje uśmiechy… Sama tego nie wiedząc, już zrobiła pierwszy krok w nowy nieznany świat.

Zastała Edwarda gotowego, czekającego na nią z napiętą twarzą.

– Przepraszam za spóźnienie.

Jakaś intuicja, potęgująca się w miarę dojrzewania, rodziła w niej zrozumienie dla uczuć innych, którego wolałaby czasami nie mieć. Równie przykro było odczuwać czyjś ból, jak byłoby go doświadczać samej. Jakoś szczególnie dziś uwrażliwiona na cierpienia Edwarda, poczuła, że jej własne nerwy napinają się w odpowiedzi na jego niepokój.

– Myślałem, że już nie przyjdziesz. Nie musisz mi w końcu poświęcać wolnego czasu. Taka ładna dziewczyna jak ty powinna się trochę rozerwać.

Po raz drugi tego dnia została przez mężczyznę nazwana ładną dziewczyną. Tym razem jednak nie doznała uskrzydlającej radości jak wtedy, gdy to usłyszała z ust tamtego, lecz skurcz bólu na myśl o tym, co musi znosić Edward, wiedząc, że może w kobiecie budzić co najwyżej współczucie, nigdy pożądanie.

Kiedy wyprowadziła wózek na dwór, zobaczyła, z jaką radością Edward wystawia zapadłą twarz do słońca. Jego skóra miała chorobliwy szarawy odcień, kości rysowały się pod nią ostro. Schudł jeszcze przez te długie miesiące, jakie u nich przebywał, aż serce ścisnęło się Lizzie, gdy go teraz porównywała z tamtym.

Rododendrony rosły na opadającym zboczu, na skraju właściwego parku. Lizzie wywiedziała się, że sadzonki przywiózł pierwotny właściciel posiadłości, który odbył długą podróż po Chinach przed powstaniem bokserów. Będąc z zamiłowania botanikiem, zebrał różne rosnące dziko odmiany i wydzielił dla nich osobną część parku.

Pragnąc rozniecić nikłą iskrę zainteresowania, jakie dojrzała w oczach Edwarda, kiedy go tu poprzednio przywiozła, opowiedziała mu teraz tę historię.

Ozdobne klomby kwiatowe zamieniono w czasie wojny na ogród warzywny, ale rododendrony pozostawiono w spokoju.

Lizzie zadyszała się lekko, nim zarośniętą ścieżką dopchała wózek z Edwardem do miejsca, gdzie rosły, ale jej wysiłki zostały wynagrodzone, gdy się wynurzyli zza zakrętu i przed ich oczyma otworzył się widok na wspaniałe krzewy w pełnym rozkwicie.

Usłyszała, jak Edward łapie spazmatycznie dech, a gdy spiesznie przy nim uklękła, zobaczyła łzy cieknące mu po policzkach.

– Są takie piękne – powiedział prawie szeptem. – Zupełnie jak w Cottingdean. Dziadek uwielbiał ogród…

– Kto tam teraz mieszka? – zapytała Lizzie, bardziej dlatego, że wyczuła jego potrzebę opowiedzenia o miejscu, które tak kocha, niż z rzeczywistej ciekawości.

– Nikt. Dom był przez jakiś czas zarekwirowany na początku wojny, ale teraz stoi pusty. Leży zbyt daleko, żeby był z niego prawdziwy pożytek, na skraju małego miasteczka wśród wzgórz Wiltshire. Przeszedł teraz na mego brata stryjecznego. Jego ojciec był starszym synem, mój młodszym. Śni mi się czasami po nocach, że znów tam jestem. – Twarz wykrzywił mu cierpki uśmieszek. – Czysty eskapizm. Jeśli tam kiedykolwiek powrócę, to nie jako chłopak, uganiający się beztrosko, tylko jako bezużyteczny kaleka…

Lizzie zagryzła wargę, zastanawiając się, czy nie wyrządziła mu niedźwiedziej przysługi, przywożąc tutaj. Może lepiej było nie budzić w nim wspomnień dzieciństwa. Bez słowa zawróciła wózek. Wiedziała z doświadczenia, że kiedy nachodzą go takie nastroje czarnej rozpaczy, najlepiej milczeć i pozwolić mu mówić. Tak jakby się upuszczało krew z rany, żeby z nią wypłynął jad. Tyle że rany takie jak Edwarda nie dadzą się nigdy oczyścić.

Byli w pół drogi do szpitala, kiedy zobaczyła na ścieżce idącego naprzeciw mężczyznę. Poznała go natychmiast i serce załomotało jej jak szalone z nieprzytomnej radości. Słońce oświetlało go z tyłu, tworząc nad jego czarną głową złocistą aureolę, szedł swobodnym długim krokiem, tak bardzo męskim, tak podświadomie agresywnym, że poczuła skurcz współczucia dla Edwarda, który zacisnął dłonie na poręczach wózka.

Jej radość z ujrzenia go była tak oszałamiająca, że w jej umyśle nie pozostało miejsca na pytanie, co tu robi. Pragnęła jedynie pofrunąć ku niemu, poczuć ramiona zamykające się na jej plecach, jego męskie ciało, przywierające do jej ciała, usta, biorące w posiadanie jej wargi, aż wibrujące szczęście wybuchnie w niej szaleńczym rozbłyskiem.

Jednakże nie do niej się zwrócił. Zdając się w ogóle jej nie zauważać, odezwał się niedbałym tonem do Edwarda:

– A, tu jesteś, stary. Powiedzieli mi, że cię tu gdzieś znajdę.

– Christopher…

Christopher! A więc ma na imię Christopher. Jak to do niego pasuje. Smakowała to imię po cichu, obracała je na języku, podziwiając mądrość rodziców, którzy instynktownie wybrali mu tak stosowne imię.

– Powiozę cię trochę, dobrze?

Pochłonięta swoim szczęściem, nie zauważyła, jak się zbliża, aż nagle znalazł się tuż przy niej, a jej ciało zareagowało natychmiastowym odzewem, pragnieniem zbliżenia się jeszcze bardziej, zanurzenia w jego cieple, odetchnięcia jego zapachem.

Chciała podnieść na niego wzrok, lecz nie mogła, sparaliżowana niespodziewanym, zawstydzającym onieśmieleniem. Usłyszała głos Edwarda:

– Lizzie, to jest mój brat stryjeczny, Christopher Danvers. Christopher, Lizzie jest…

– Wiem, poznaliśmy się już z Lizzie. Mało jej nie przejechałem.

Wyciągnął rękę i uścisnął jej dłoń. Dotknięcie jego palców przepełniło ją rozkoszą.

– Mów mi Kit – powiedział cicho, zaglądając wyzywająco roześmianymi niebieskimi oczami w jej oczy.

Była jak zahipnotyzowana, tak nim urzeczona, że dopiero w dobrą chwilę potem, jak puścił jej dłoń i odwrócił się, zauważyła napięcie Edwarda.

Wyczulona na jego reakcje niemal tak, jakby mieszkała w jego skórze, spostrzegła, jak sprężył swoje słabe mięśnie, i postąpiła odruchowo krok w jego stronę, po czym się zatrzymała, zaskoczona własnym zachowaniem.

Przez sekundę chciała osłonić Edwarda swoim ciałem. Ale przed czym? Przed Kitem? Przed Kitem, który jest jego stryjecznym bratem?

Kocha Kita. Jest cudowny, wspaniały. Nie pojmowała powodów niechęci Edwarda.

– Zawsze jeździłeś za szybko – zauważył Edward sucho.

– Szczęśliwie nic się nie stało. Kiedy twój anioł opiekuńczy mi powiedział, że spędza swój wolny czas na miłosiernym zabawianiu jednego z pacjentów, nie przypuszczałem, że chodzi o ciebie.

– Po co tu przyjechałeś, Kit?

Edward wypowiedział to pytanie w szorstki sposób, prawie jakby nie lubił brata. Zaskoczyło to Lizzie.

– Poczuwam się do obowiązku, stary. Teraz, kiedy papcio nie żyje… Jako głowa rodziny i w ogóle… Chciałem się przekonać, jak żyjesz. I jakie masz plany na po wojnie.

– Na pewno nie będę ci narzucał swojej obecności w Cottingdean, jeżeli o to chodzi – odparł Edward sztywno i jeszcze mocniej spiął swoje wychudzone mięśnie.

Lizzie poczuła ogarniające ją zakłopotanie. Między braćmi rozgrywało się coś, czego świadkiem nie powinna być osoba postronna.

– Ja chyba… sobie pójdę – powiedziała niepewnie, po czym zwróciła się do Kita: – Najwyraźniej macie do omówienia jakieś sprawy rodzinne…

Zaczęła się oddalać ścieżką, ale Kit pobiegł za nią i stanąwszy tak, że zasłaniał sobą wózek i Edwarda, pochylił się i szepnął jej do ucha:

– Mam nadzieję, że nie zapomniałaś o naszej umowie? Załatwię szybko sprawę z Edwardem. O wpół do trzeciej, pamiętaj.

Serce jej podskoczyło i szczęście zakipiało w niej milionem musujących banieczek.

– O wpół do trzeciej – potwierdziła drżącym głosem. Obaj mężczyźni odprowadzili ją wzrokiem. Kiedy się oddaliła, Kit mruknął:

– Ładniutkie stworzenie jak na kuchtę.

– Nie jest żadną kuchtą, tylko pomocą pielęgniarską. Powinna chodzić nadal do szkoły. Jest o wiele za inteligentna do takiej pracy. – Edward poprawił się nerwowo na wózku i zaklął z goryczą: – Szlag by trafił tę całą wojnę!

– Spokojnie, staruszku. Chociaż wcale ci się nie dziwię. Być przykutym do tego wózka i nie móc nic zdziałać, jak się koło ciebie kręci taka ładna bestyjka… Muszę przyznać, że też bym był cholernie wkurzony.

Przyglądał się z perwersyjną uciechą, jak twarz brata stryjecznego nabiega purpurą.

Edward był zawsze diabelnie pruderyjny. Może to i szczęście w tej sytuacji, jak się tak zastanowić. Kit nie palił się bynajmniej do tych odwiedzin. Póki żył ojciec, odsuwał beztrosko myśl o nieszczęściu brata stryjecznego. Miał ważniejsze rzeczy na głowie, takie jak chwalebny marsz do zwycięstwa i zaliczanie, ile się da, ładnych dziewczyn po drodze. To niewątpliwie jedna z przyjemniejszych stron przynależności do najdzielniejszych synów Brytanii. Tego się po nim, jako po pilocie, wręcz spodziewano. Nie, żeby miał z tym jakiekolwiek kłopoty… Ale teraz, kiedy papo umarł, dowódca zaczął mu zbytnio wykłuwać oczy losem biednego Edwarda, więc chcąc nie chcąc, musiał tu przyjechać. Może to i dobrze, będzie mógł dać Edwardowi jasno do zrozumienia, że po wojnie każdy z nich musi pójść własną drogą.

– Zostaw tę dziewczynę w spokoju – rozległ się ponury głos Edwarda. – To jeszcze prawie dziecko, Kit. Nie rozumie, że dla ciebie to sport. Jest niewinna… – Edward urwał, zdając sobie sprawę, że jedynie dostarcza bratu uciechy. Zamiast tego zapytał: – Jesteś nadal zaręczony z Lillian?

– Oczywiście. Sam rozumiesz, takie pieniądze… Nie mam chyba innego wyboru.

– Jeśli jej nie kochasz…

– Nie kocham? Jakiś ty głupi, Edwardzie. Zbyt wiele czasu spędzasz na dumaniach – dorzucił drwiąco. – Potrzebna mi taka żona jak Lillian, ale to nie znaczy, żebym się nie mógł zabawić na boku.

– Nic się nie zmieniłeś, Kit. Nigdy cię nie obchodzili inni ludzie.

– A ciebie zawsze obchodzili zanadto i dlatego jesteś teraz przykuty do tego wózka. Gdybyś nie strugał bohatera, byłbyś do tej pory zdrowym człowiekiem, a nie bezradnym kaleką – naigrawał się Kit. – Jesteś głupcem, Edwardzie, zawsze byłeś i zawsze będziesz. A nawiasem mówiąc, staruszku, nie oczekuj, że znajdziesz przytułek w Cottingdean, jak się pobierzemy z Lillian. Chyba zresztą sprzedam tę ruinę. Lillian chce mieszkać w Londynie, a dwór pewnie się będzie nadawał jedynie do rozbiórki, kiedy ta wojna się skończy.

Kit miał w sobie zawsze sadystyczne skłonności, stwierdził w duchu Edward. Jako chłopiec lubił męczyć i terroryzować słabszych. Wówczas to jemu, Edwardowi, nie przeszkadzało. Teraz uświadomił sobie nagle, jaki jest chory i zmęczony, słaby i bezradny. Poczuł, jak oczy zachodzą mu mgłą bezsilnej wściekłości i frustracji. Nie pierwszy raz obudziło się w nim pragnienie, żeby znaleźć w sobie dość siły, dość odwagi – i położyć temu wszystkiemu kres.

ROZDZIAŁ DRUGI

– Zdaje się, że masz randkę?

Lizzie oblała się pąsem, chociaż pytanie zostało zadane życzliwym tonem. Zostawiwszy Edwarda i Kita, złapała rower i popędziła z powrotem do bursy.

Pomna słów Kita, jęła gorączkowo przerzucać swoją skromną garderobę, starając się na próżno znaleźć coś, co by można nazwać szykownym. Nie ma, oczywiście, nic takiego, może tylko rozpuścić warkocze, wyszczotkować włosy, żeby lśniły, i zostawić je opadające luźno na ramiona.

Nie miało znaczenia, że czuła się w takim uczesaniu dziwnie, że rozpuszczone włosy trochę jej przeszkadzały. Kit tego zażądał, a dla niego gotowa była ponieść każdą ofiarę, zrobić wszystko, żeby go nie zawieść.

Teraz jednak, pod rozbawionym, krytycznym wzrokiem paru dziewcząt, które jak ona nie miały tego dnia dyżuru, ogarnęło ją dotkliwe zakłopotanie. Z palącą twarzą wyjąkała potwierdzającą odpowiedź.

– Chyba nie masz zamiaru iść w takim stroju? – zapytała inna koleżanka z uśmieszkiem wyższości.

Lizzie zaczerwieniła się jeszcze bardziej. Zwierzanie się i spoufalanie nie leżało w jej zwyczaju. Ciocia Vi trzymała ją zawsze na dystans i uczyła podobnego zachowania w stosunku do innych.

– K-kiedy nie mam nic innego.

Zawstydziła się tego wyznania. Pochyliła głowę tak, że kurtyna włosów opadła jej na twarz.

– Mogłabym ci coś pożyczyć – zaofiarowała się jedna z dziewcząt. – Jesteśmy jednego wzrostu.

– Co ty, Rosie? Może i jesteście jednego wzrostu, ale ona jest znacznie szczuplejsza od ciebie.

– Nie tak znowu bardzo – zaprotestowała Rosie. – Mogłaby włożyć tę sukienkę, którą dostałam w zeszłym tygodniu od Meg. Ścisnęłaby się paskiem…

– Mogłaby ją przymierzyć. Ale musi się także trochę podmalować. I potrzebuje jakichś porządnych pantofli. Który nosisz numer, Lizzie?

Lizzie stała oszołomiona, a one otoczyły ją kołem, dyskutując dobrodusznie i głośno.

– Szkoda, że nie zawinęłaś sobie wieczorem papilotów – zauważyła jedna z dziewcząt. – Włosy by ci się trochę skręciły. Ale i tak masz szczęście, że są takie jasne. Mężczyźni okropnie lecą na blondynki. Co to za facet? Amerykanin?

– Nie, nie… Jest…

– To ta sukienka – przerwała Rosie. – Przymierz ją, Lizzie.

Raptem stała się jedną z nich, już nie była dziewczyną obcą, z zewnątrz. Skuliła się jednak, kiedy parsknęły śmiechem na widok jej grubej, praktycznej bielizny.

– Rany, popatrzcie tylko na to! – wykrzyknęła jedna z dziewcząt, kiedy Lizzie ściągnęła sweter i bluzkę, i ujrzały jej niezgrabny płócienny stanik, odziedziczony jak cała reszta garderoby.

Normalnie Lizzie ubierała i rozbierała się zawsze tak, żeby nikt jej nie widział. Ciocia Vi wpoiła jej przekonanie, że ciało jest czymś, czego należy się wstydzić, tak że nawet kiedy korzystała z luksusu posiadania własnego pokoju, zawsze starannie unikała przyglądania się sobie.

Poczerwieniała znowu, gdy jedna ze starszych dziewcząt wykrzyknęła cynicznie:

– Dobry Boże, facet dozna wstrząsu, jak zobaczy coś takiego. Chyba że to artylerzysta, oni są przyzwyczajeni do płyt pancernych.

Dziewczęta gruchnęły śmiechem, lecz śmiech nie był nieżyczliwy, uznała Lizzie.

– Zdejmuj to – oświadczyła zdecydowanym tonem Rosie i nim Lizzie zdążyła zaprotestować, podeszła z tyłu i odpięła jej haftki stanika.

Lizzie, która jeszcze nigdy nie stała przed nikim w samych majtkach, uświadomiła sobie z przerażeniem, jak łatwo pozwala się wyrwać z rygorów cioci Vi.

– Popatrzcie na nią – zadrwiła któraś z dziewcząt. – Jej wcale niepotrzebny biustonosz. Nie ma prawie co w nim nosić.

– Nie, ale to, co ma, jest przynajmniej na właściwym miejscu – skomentowała inna.

Rosie obróciła się życzliwie do Lizzie.

– Nie zwracaj uwagi na Mavis. Jest wściekła, bo jej chłopak powiedział, że ma za duży biust. Biedna Mavis, uważała, że wszyscy mężczyźni za tym przepadają. Musiała spuścić trochę z tonu. Nosem nam już wyłaziło wieczne słuchanie, jakie cudowne jest to jej sto jeden centymetrów obwodu… Masz, włóż to – poleciła, podając jej cienki bawełniany stanik.

Lizzie spojrzała z wahaniem na biustonosz, niegdyś biały, teraz poszarzały od zbyt częstego prania lichego materiału. Z białego tła krzyczały drukowane czerwone i żółte kwiaty, aż Lizzie zakręciło się w głowie. Ale dziewczęta czekały wpatrzone w nią i gdyby Lizzie odmówiła, Rosie poczytałaby to z pewnością za obrazę, a prawdopodobnie reszta wraz nią. Chciały jej przecież tylko pomóc.

Kiedy naciągnęła sukienkę i zapięła guziki, uświadomiła sobie, o ile tęższa jest od niej Rosie. Sukienka, która opinała tamtej kibić, wisiała luźno na Lizzie, dekolt zaś wydawał się na niej znacznie bardziej wyzywający, niż kiedy gors wypełniał wydatniejszy biust Rosie. Starała się nie okazać po sobie ulgi, gdy zaczęła rozpinać guziki.

– To bardzo miło z twojej strony, Rosie, ale na mnie sukienka nie wygląda ani w połowie tak ładnie jak na tobie – powiedziała taktownie.

Chociaż nigdy by się do tego nie przyznała, w głębi duszy już tęskniła do odrzutów z szafy lady Jeveson. Przynajmniej czuła się w nich przyzwoicie. Zgroza ogarnęła ją na myśl, że przez cienki materiał sukni Rosie można dojrzeć nie tylko zarys jej sutek, lecz wręcz ciemniejsze zabarwienie ich otoczek.

– Nie, nie zdejmuj sukni – zaprotestowała Rosie. – Potrzebny jest tylko pasek. Jean, ty masz czerwony pasek. Przynieś go, zobaczymy, jak to będzie wyglądało.

Jean Adams była wysoką, chudą dziewczyną o ciemnych włosach i intensywnie piwnych oczach. Pasek z błyszczącego, jaskrawoczerwonego plastyku otrzymała w prezencie od zakochanego żołnierza amerykańskiego.

Lizzie z niesmakiem odsunęła palce od śliskiego tandetnego tworzywa. Znała dotąd jedynie paski z miękkiej skórki, choć musiała przyznać, że miały czasem popękane szwy i były zawsze w szaroburych odcieniach.

– Daj go, Jean – poleciła Rosie, jawnie delektując się rolą mistrzyni ceremonii. – Zrób wdech, Lizzie, żebym go mogła ściągnąć. Rany, ale ty jesteś szczupła. Nawet Jean nie może go zapiąć na ostatnią dziurkę, prawda, Jean? Nie, jeszcze się nie przeglądaj – zakomenderowała, kiedy Lizzie chciała podejść do jedynego w sali popękanego lustra. – Musimy ci jeszcze podmalować twarz. Trochę tej czerwonej szminki na usta, trochę różu na policzki…

– I trzeba jej przyczernić rzęsy – dorzuciła jedna z dziewcząt. – Który numer butów nosisz, Lizzie?

– Trzydzieści cztery – odparła potulnie.

– Takie małe? Więc będziesz musiała wziąć te białe pantofelki Mary. To są piątki, prawda, Mary? Włożymy ci trochę waty w czubki. Gdzie masz się z nim spotkać, przyjdzie pod bursę?

Lizzie potrząsnęła głową.

– Nie, na drodze za szpitalem.

– Nie zgadzam się, żeby szła taki kawał drogi w moich białych pantoflach – zaprotestowała oburzona Mary.

– Nie, musi pójść w swoich i zmienić je przed samą randką. Zostawi swoje gdzieś w krzakach i zabierze rano.

Lizzie chciała wytłumaczyć, że poświęcenie Mary jest zupełnie niepotrzebne. Ciocia Vi zawsze jej powtarzała, że szykowna kobieta nigdy nie nosi białych pantofli. Trudno było jednak cokolwiek powiedzieć, gdy Rosie malowała jej z determinacją wargi lepką substancją, a inna z dziewcząt już pluła w pudełeczko z tuszem, gotowa zabrać się do jej rzęs.

Minęło dobre pół godziny, nim koleżanki uznały swoje zabiegi za zadowalające i pozwoliły jej się przejrzeć w lustrze.

Obraz, który zobaczyła, był tak obcy, że patrzyła z zakłopotaniem i niedowierzaniem. Wyglądała znacznie starzej, znacznie bardziej światowo i okropnie… okropnie pospolicie, podszepnął jej ostry głos wewnętrzny. Lecz otoczona wiankiem pełnych oczekiwania twarzy, nie miała innego wyjścia, jak przełknąć konsternację i bez przekonania podziękować koleżankom.

– Tylko pamiętaj – napomniała ją po matczynemu Rosie – jak będzie się próbował do ciebie dobierać, każ mu wziąć na wstrzymanie. Musi wiedzieć, że oczekujesz szacunku. Oni są wszyscy tacy sami, chcą tylko jednego. Naopowiadają ci Bóg wie co, żeby dopiąć swego…

Lizzie chciała protestować, że się mylą, że Kit jest inny, lecz jej uczucia były zbyt nowe, zbyt drogocenne, by dzielić się nimi z kimkolwiek.

Któraś z dziewcząt, zdaje się Mary, narzuciła jej na sukienkę biały sweter, który się szczęśliwie zapinał pod samą szyję, po czym odprowadziły ją całą grupką na ulicę, tak że nie miała szansy wymówienia się od ich szczodrobliwości i przebrania we własne rzeczy.

Nie mogła w pożyczonych fatałaszkach wsiąść na rower, a kiedy ruszyła szybkim krokiem na spotkanie z Kitem, zaskoczyły ją w pierwszej chwili nieskrępowane ruchy piersi.

Wstrząsem było uświadomienie sobie, że uczucie swobody ciała w cienkich materiałach nie jest wcale takie nieprzyjemne; jeszcze większym – nagłe przejmujące zrozumienie, że kiedy Kit weźmie ją w ramiona, będzie czuła całe jego ciało na swoim przez tak nikłą osłonę.

Takie myśli są niedopuszczalne, wstrętne, napomniałaby ją ciocia Vi, ale to bynajmniej nie wstręt wzbierał w jej piersi. Nie, coś zupełnie innego. To samo musujące, podniecające doznanie, którego doświadczyła, kiedy Kit dotknął ustami jej warg, to samo wibrujące napięcie w głębi ciała, które kazało jej teraz przystanąć i przycisnąć instynktownie dłoń do dołu brzucha, nim sobie zdała sprawę, co czyni, i oblała się purpurą ze wstydu i poczucia winy.

Wiedziała, oczywiście, co mężczyźni robią z kobietami – trudno było tego nie wiedzieć, skoro dziewczęta w bursie roztaczały takie obrazowe opowieści o sprawności czy nieudolności swoich chłopców – ale nie przyszło jej nigdy do głowy, że intymne pieszczoty, które opisywały, a których wyobrażenie napawało ją dotąd raczej niesmakiem, mogą powodować rozkoszny niepokój, jaki czuła teraz w całym ciele, a który kazał jej śpieszyć niecierpliwie na spotkanie z Kitem.

Wyruszyła z dużym zapasem czasu, tak że dotarłszy na miejsce, mogła swobodnie zmienić własne półbuciki na białe pantofelki Mary, które wydały jej się teraz wielkie i niezgrabne na jej szczupłych stopach.

Jedyną rzecz, w jaką koleżanki jej nie wyposażyły, stanowiły pończochy, będące w wielkiej cenie. Lizzie sprzeciwiła się stanowczo, kiedy chciały na jej łydkach wymalować czarne linie, mające imitować szwy. Jej nogi wyglądały bardzo cienko i blado, stwierdziła, lustrując je niepewnie, ale własne wełniane pończochy nie pasowałyby zupełnie do lekkiej sukni Rosie.

Mijały chwile, ale jej się wydawało, że czeka długie godziny. Przebiegło jej przez myśl, że Kit może nie przyjść, i poczuła skurcz w brzuchu. Nie miała zegarka, nie wiedziała, która jest godzina. Nie może tu stać i czekać w nieskończoność. Dziękowała Bogu, że droga jest rzadko uczęszczana i nie będzie miała świadków swego upokorzenia.

Wyobrażała sobie reakcję koleżanek, kiedy wróci i powie, że Kit się nie zjawił na umówione spotkanie. Poczuła w oczach piekące łzy. Nie przyszło jej do głowy, że to się może tak skończyć. Była taka pewna, tak święcie przekonana, że Kit czuje to samo co ona…

Miała już wyciągnąć z krzaków swoje półbuciki, gdy usłyszała warkot motoru. Serce jej podskoczyło, puls załomotał szaleńczo. Zastygła i czekała.

Kiedy ujrzała maskę znajomego wozu, wynurzającą się zza zakrętu, omal nie wydała okrzyku ulgi. Nie zważała, że Kit z łatwością rozszyfrował jej reakcję, zanim zdążył zatrzymać auto i posłać jej ciepły uśmiech.

Staruszek Edward nie uważałby jej teraz za takie niewiniątko, pomyślał Kit, obrzucając ją cynicznym spojrzeniem. Taka przemiana!

Zerknął na jej krwistoczerwone wargi i poczuł gwałtowny dreszczyk emocji. Uciechy seksualne były dla Kita rodzajem narkotyku – im więcej ich używał, tym więcej ich pożądał – a stanowiły teraz jedyne ujście dla jego niepohamowanej energii, gdyż pięć dni temu otrzymał zakaz latania za wyłamanie się nad Kanałem z formacji i samotny pojedynek z nieprzyjacielskim myśliwcem.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedział, wyskakując z auta i podchodząc do Lizzie.

W jej oczach błyszczały jeszcze łzy, choć rozpromieniała je ulga.

– Wyglądasz cudownie – skłamał, wprawiając ją w niepewność, czy to przypadkiem nie dziewczęta w bursie miały racje co do jej wyglądu, podczas gdy jej wątpliwości były nieuzasadnione. – Tak cudownie, że nie mogę się oprzeć, żeby nie zrobić tego…

Kit nie był głupi. Wiedział, że kobiety, choćby najbardziej chętne, lubią miłosną otoczkę. A ta jest bardziej zdenerwowana niż chętna. Czuł, jak drży, kiedy wziął ją w ramiona, i przez ciało przebiegło mu radosne podniecenie. Świadomość, że będzie jej pierwszym, że nikt jej nigdy nie całował ani nie pieścił, stanowiła dodatkowy bodziec. Wargi pod jego ustami zdradzały niedoświadczenie.

– Nikt cię nigdy nie całował, prawda? – zapytał, przyciskając ją do siebie, napawając się władzą, jaką ma nad nią, jej naiwnością, niewinnością.

Położył jej dłoń na sercu, wyczuł jego gorączkowe bicie. Czując jego palce tuż pod piersią, Lizzie zesztywniała. Jego język przesuwający się po jej karminowych wargach przyprawiał ją o dreszcz, a pieszczotliwe dotknięcie elektryzowało. Jak oszałamiająca jest ta jego bliskość, jak reaguje na nią jej całe ciało! Spojrzeli na siebie jeden jedyny raz i od razu wiedziała… Bez słów, bez wyjaśnień – wiedziała…

Kit gryzł teraz jej wargi niemal boleśnie, lecz domyślała się, iż to dlatego, że jest jak ona nieprzytomny z miłości. Poczuła na zaciśniętych wargach jego napierający język, więc posłusznie je rozwarła. Słyszała, jak dziewczęta rozprawiają o takich pocałunkach, lecz nie myślała, by mogły ją przejąć jakimkolwiek uczuciem prócz niewymownego wstrętu. Teraz, gdy język Kita wtargnął w wilgotne wnętrze jej ust, stwierdziła, że jego powolne, pieszczotliwe ruchy przyprawiają ją o rozkosz, przepływającą coraz to zawrotniejszymi falami.

– Nie możemy się tutaj kochać – wyszeptał Kit zdławionym głosem. – Mój Boże, jesteś wulkan, nie dziewczyna, wiesz? Będzie nam tak dobrze razem, tak dobrze…

Dla Lizzie oznaczało to obietnicę wspólnej przyszłości, wyznanie miłosne. Kit śledził cynicznie efekt swoich słów, delektując się bezbronnością dziewczyny, swoim panowaniem nad nią. Przez moment zrobiło mu się żal, że nie będzie mógł z nią spędzić więcej czasu. Pokazałby jej różne rzeczy, nauczył tego i owego. Zaskoczony intensywnością własnego pożądania, poczuł, jak jego ciało rozgrzewa się i tężeje.

– Chodź, poszukamy jakiegoś ustronnego miejsca – powiedział, biorąc ją na ręce i wsadzając do otwartego samochodu.

Kiedy ją tulił do siebie, Lizzie poczuła jego podniecenie i jej zmysły zagrały z radości, że ona to sprawiła. Wiedziała z rozmów dziewcząt, co ta twardość oznacza, nie przypuszczała jednak, jak podniecająca może być świadomość, że to ona wywiera takie wrażenie na mężczyźnie, którego kocha, ani że tak bardzo będzie pragnęła wtulić się w niego i poczuć tę twardość głęboko w swoim ciele, tak by przedłużyć i wzmóc w nieskończoność tę dziką, bolesną rozkosz, jaką ta bliskość niesie.

Wsadzając ją do auta, przypadkiem czy rozmyślnie przesunął pieszczotliwie dłonią po jej piersiach.

– Gdzie możemy pojechać? – zapytał. – Ty znasz to miasto lepiej ode mnie. Wziąłbym cię tam, gdzie się zatrzymałem, gdyby nie gospodyni…

To znaczy do jego pokoju… Nie jestem na to jeszcze przygotowana, stwierdziła Lizzie. Pachniało to za bardzo tym, co zawsze uważała za dosyć żałosne przygody koleżanek. Chciała, żeby w jej przypadku było inaczej. Oczywiście jest inaczej. Ona i Kit kochają się i po wojnie.. .Wciągnęła głęboko powietrze, serce zadudniło jej na oszałamiającą myśl o przyszłości, ich przyszłości. Lecz zaraz sparaliżował ją nowy przejmujący strach wszystkich kobiet, których ukochani ryzykują życie w obronie ojczyzny. A jeśli Kit zginie, jeśli całą przyszłością jest to, co tutaj, teraz? A jeśli nie mają innej przyszłości prócz tych kilku drogocennych godzin? Nie chciała o tym myśleć, nie teraz – ani nigdy.

– Jest takie miejsce – wykrztusiła przez ściśnięte gardło. – Niedaleko, na terenach szpitalnych. Nikt tam nigdy nie przychodzi. Ale tam trzeba iść piechotą.

Miała na myśli starą, zaniedbaną altanę na osłoniętej polance, ukrytą głęboko w gąszczu zdziczałego parku. Nawet prowadząca do niej ścieżka zarosła krzewami jeżyn i młodymi drzewkami. Lizzie odkryła ją przypadkiem i często tam chodziła, kiedy pragnęła samotności. Zastanawiała się, czyby tam nie zabrać Edwarda, wiedząc, jaką by mu to sprawiło radość. Widziała pierwiosnki, później dzwonki, rozkwitające na brzegu małego stawu nieopodal. Lecz trudy pchania wózka inwalidzkiego po miękkiej, zarośniętej dróżce w dół, a potem w górę zbocza odwiodły ją od tego pomysłu. Teraz była nieskończenie rada, że tak się stało, bo dzięki temu będzie to ich miejsce, tylko im dwojgu znane, tajemna świątynia ich miłości.

Kit zaparkował auto na końcu alei. Kiedy ją podnosił z siedzenia, przywarła do niego nieśmiało, zaczerwieniona, bo popatrzył na jej usta. Karminowa szminka zniknęła, ale jej wargi płonęły własną czerwienią, miękkie i nabrzmiałe od poprzedniego pocałunku.

– Niewinne z ciebie dziecko – mruknął. – Nie znaczy, żeby mi to robiło różnicę.

Przesunął dłonie po jej plecach i poniżej pasa, chwycił ją za pośladki, wcisnął w siebie i jął namiętnie kołysać.

Nieprzytomna z nawału doznań, Lizzie trzymała się go kurczowo, ofiarowując mu się niewinnie, myśląc tylko o tym, by go zadowolić.

Kiedy ją opuścił na ziemię, poczuła się zagubiona i zawiedziona.

– Gdzie jest to miejsce? – zapytał Kit chrapliwie. Machnąwszy w kierunku altany, Lizzie uświadomiła sobie z przerażeniem, że pantofelki Mary nie przetrzymają tej drogi. Muszą minąć dwa pola, a potem przedzierać się zarośniętą dróżką, do czego lekkie pantofle zupełnie się nie nadają.

Nie nadawały się również flanelowe spodnie i blezer Kita, który marszczył niecierpliwie brwi, kiedy krzewy jeżyn czepiały się jego nogawek, i irytował się, że Lizzie go nie uprzedziła, czego ma oczekiwać. Jego niecierpliwość trochę ją zmroziła, lecz odepchnęła od siebie nieprzyjemne uczucie.

Dróżka wydała jej się teraz znacznie bardziej zarośnięta niż dwa tygodnie temu, kiedy ostatni raz tędy szła, w końcu jednak dojrzała przez krzewy i poplątane gałęzie błysk słońca na wodzie, a gdy się wreszcie wynurzyli w ciszę zalanej promieniami polany, Lizzie spytała z zapartym tchem:

– Podoba ci się?

– Nikt nam tu przynajmniej nie przeszkodzi – odparł Kit, rozglądając się.

Oczywiście, wolałby komfort podwójnego łóżka, ale właścicielka pensjonatu, w którym się zatrzymał, zapowiedziała mu niedwuznacznie, że nie będzie tolerowała odwiedzin żadnych „kuzynek”.

– Szkoda, że nie pomyślałaś o przyniesieniu koca – dorzucił, zerkając krytycznie na rozwalającą się altanę.

– Ale tu jest ustronnie, prawda? – zapytała trwożnie Lizzie, ogarnięta nagle rozpaczliwą potrzebą udobruchania go, usłyszenia jakiegoś słowa uznania, czując, że to ona jest przyczyną tego wyrazu niezadowolenia, który starł z jego twarzy ciepło uśmiechu.

– I owszem, jest ustronnie – przyznał Kit.

I raptem uśmiechnął się do niej znowu, a Lizzie poczuła, jak jej serce i ciało przepełnia fala miłości. Zbliżyła się do niego skwapliwie i otwarło się przed nią niebo, gdy ją ujął pod rękę i poprowadził do altany, a tam obrócił do siebie i wziął w ramiona.

Znajome już doznanie jego języka poruszającego się miłośnie w jej ustach nie straciło nic ze swej mocy roztapiania jej ciała, uświadomiła sobie Lizzie, zafascynowana sposobem, w jaki Kit kołysze ją w ramionach, szepcząc, że ją kocha.

– Czujesz, jak cię pragnę, prawda? – spytał chrapliwie. Drżała, zbyt przepełniona uczuciem, by wykrztusić słowo, pragnąc okazać mu całą sobą, jak bardzo go kocha, jak bardzo go potrzebuje. Była jeszcze tym wszystkim zbyt oszołomiona, zbyt zdziwiona, zaślepiona całkowicie przez swoją miłość i niewinność.

Kiedyś, dawno temu, wierzyła niemądrze, że fizyczna strona miłości jest jej stroną najmniej ważną, że cielesny akt miłosny jest czymś nieistotnym, jeśli nie wręcz odrażającym, czymś, co się spełnia z przykrością raczej niż z przyjemnością. Teraz odkrywała, jaka była nieświadoma, jaka ślepa, jaka niegodna daru miłości takiego człowieka jak Kit.

Fakt, że jej potrzebuje i że tak otwarcie, tak natarczywie manifestuje tę swoją potrzebę, napełniał ją tkliwością, graniczącą z uczuciami macierzyńskimi. Kiedy się rozstaną, Kit zabierze ze sobą wspomnienia tych chwil i one sprawią, że wróci do niej szczęśliwie.

Gdy ją tak całował i tulił, Lizzie zdawała sobie sprawę, jak dalekie jest to, czego doznaje, od jej dziewczęcych wyobrażeń o miłości. Jakże to możliwe, by taka rozkosz, taka błogość była grzechem, myślała, czując, jak serce jej łomoce, gdy Kit obsypuje jej twarz i szyję pocałunkami, pieści jej rozgrzane ciało przez pożyczoną suknię.

– Niepotrzebne ci to, prawda?

Rozpinał już jej sweter, obnażając głębokie wycięcie sukni i delikatną skórę. Lizzie zesztywniała nagle, spłoszona spojrzeniem, jakim na nią patrzył, a Kit, który od dawna uważał, że potrafi zawsze panować nad swoimi reakcjami, niemal ze złością przyjął żar, jaki go oblał, gdy na jej pierś padły ukośne promienie słońca i przez cienki materiał zobaczył wyraźnie zarys i ciemniejsze zabarwienie sutek. Zorientował się już wcześniej, że pod sukienką jest prawie naga, ale nieoczekiwany widok jej ciała przez nikłą osłonę podniecił go bardziej, niż gdyby patrzył na nią całkiem gołą. Kiedy ściągnął z jej zesztywniałych pleców gruby sweter, ogarnęła go tak przemożna namiętność, że ujął Lizzie za kibić i pochylił głowę, by ustami odszukać jeden z ciemniejszych wzgórków i pokarać go za to, że się ośmielił tak go podniecić.

Lizzie, która nigdy nie doświadczyła na swoim ciele tak intymnego dotknięcia męskich rąk, nie mówiąc już o ustach, zdrętwiała, czując pieszczotliwe ukąszenia na piersi. Wszystko to posuwało się o wiele za daleko, działo o wiele za szybko.

Wyczuwając jej napięcie i opór, Kit zaklął w duchu. Na moment zapomniał o jej niedoświadczeniu, teraz, gdy przypomniała mu o tym jej reakcja, ogarnęła go złość. Kusiło go, by przytulić ją mocniej, zmusić do przyjęcia go, ale Lizzie była taka drobna, taka krucha, że bał się zrobić jej krzywdę. Miał już raz kłopoty z niewinną młodą dziewczyną, uroczym stworzeniem z miasteczka. Było to, zanim się oduczył kłusować na własnym terytorium. Jej ojciec przyszedł na skargę do jego rodziców i papo zrobił mu wściekłą awanturę. Musieli zapłacić jej rodzinie wysokie odszkodowanie. Niedobrze, że ta mała tutaj zna jego brata stryjecznego…

Co będzie, jeśli poleci ze skargą do Edwarda? Cóż, Edward nie może mu wiele nabruździć. Chyba żeby doniósł Lillian…

Kiedy wargi Kita znieruchomiały na jej ciele, mięśnie Lizzie się odprężyły. Poczuła ulgę i ogarniającą ją słabość. Wiedziała, że mężczyźni lubią dotykać piersi kobiet, ale nie wiedziała… nie śniło jej się… Mimo grzejącego słońca i mdłego ciepła butwiejącej altany przeniknął ją nagle taki chłód, że zaczęła szczękać zębami.

Kit się zorientował, że jeśli chce ją mieć, musi ratować sytuację. Nie jest jeszcze za późno.

– Przepraszam, kochanie – szepnął jej w ucho, tak, żeby nie widziała jego twarzy i nie połapała się, że kłamie. – Ale rozumiesz, to właściwie twoja własna wina.

Kiedy znów zesztywniała i obróciła się do niego z nierozumiejącą twarzą, uśmiechnął się melancholijnie.

– Przyszłaś tak ubrana… taka kusząca…

Sprytnie, perfidnie zrzucił winę na nią, tak że Lizzie, od początku zakłopotana swoim strojem, spłoniła się po same uszy i zagryzła nerwowo wargę.

– Przepraszam, jeśli cię przestraszyłem.

Obserwując jej reakcje, doszedł do wniosku, że może wygrać sytuację na swoją korzyść.

– Nie wiedziałam… nie zdawałam sobie sprawy… – jęła się tłumaczyć Lizzie.

– Rozumiem, rozumiem. – Kit wziął ją znowu w ramiona. – Problem w tym, że pragnę cię tak bardzo, a ty jesteś niedoświadczona…

Słysząc w jego głosie wymówkę, niedopowiedzianą krytykę, Lizzie momentalnie znowu zesztywniała.

– Spróbujemy jeszcze raz – zaproponował Kit, a jej serce podskoczyło z radości, że mimo jej niedoświadczenia pragnie jej nadal.

Przytaknęła nieśmiało głową, czerwieniąc się, gdy dorzucił:

– Zdejmijmy to wobec tego, dobrze?

Rozpinał już zręcznie sukienkę i po chwili oswobodził jej piersi dla swoich dłoni i wzroku.

Nie popełni drugi raz tego samego błędu, powiedział sobie, a trochę wstrzemięźliwości, przeplatanej zachętą i perswazją, opłaci mu się z nawiązką. To, co już zobaczył z jej ciała, napawało go niecierpliwością, żeby ją posiąść. Wydawała się taka delikatna i drobna pod jego dłońmi, taka bezbronna, jej kości takie kruche, że mógłby je prawie złamać. Czy okaże się w środku tak ciasna, jak można oczekiwać po piersiach, czy…?

– Jesteś cudowna… wspaniała… – powtarzał chrapliwie, pieszcząc obiema rękami jej gołe piersi, a pocałunkami tłumiąc nieśmiałe protesty, które jej się cisnęły na usta.

Pod jego pocałunkami blakły jej poprzednie lęki, w sposobie, w jaki jej dotykał, było coś paraliżująco przyjemnego, co – czuła – wprowadzi ją w całkiem nowy świat doznań, jeśli pozwoli temu narastać. Ale to, co robi, jest złe, grzeszne, napomniała się, takie pieszczoty…

Myśli jej się pomieszały, rozpierzchły w nawale wrażeń, jaki się przetaczał przez jej ciało, bo Kit od ust przeszedł do całowania czułej skóry jej szyi. Tym razem trzymał żądze na wodzy, pieszcząc ją ostrożnie, niespiesznie, nim w końcu jego usta dotknęły znowu jej piersi.

Zesztywniała natychmiast, lecz on nie pozwolił się ponownie odepchnąć, tylko szeptał tuż przy jej ciele:

– Zabolało cię, moja słodka? Przepraszam, nie chciałem cię urazić. Pocałuję delikatniej, żeby przestało boleć…

Lizzie była jednak wciąż zbyt napięta, zbyt wstrząśnięta, by jego pieszczoty sprawiały jej prawdziwą przyjemność. Zbyt żywo tkwiły jej jeszcze w pamięci przestrogi i napomnienia cioci Vi, by mogła je całkowicie odepchnąć. A przecież… przecież zaczynała niewyraźnie, mgliście czuć, że w tym tak szokująco intymnym odkrywaniu jej ciała może się zawierać niespodziewana przyjemność. Żeby tylko jej ukochany Kit miał cierpliwość prowadzić ją ku niej delikatnie i czule…

Lecz cierpliwość, nie mówiąc już o delikatności i czułości, była cnotą nieznaną Kitowi Danversowi. Zaczynał się już niecierpliwić, nudzić takimi szczenięcymi ceregielami. Podniósł jej sukienkę, włożył dłoń między uda i przesuwał, aż dotknął majtek.

Ciało Lizzie napięło się momentalnie. Całe wychowanie, wszystkie rygory wpojone przez ciocię Vi, walczyły w niej o lepsze z instynktem.

Kit znów ją całował, lecz jej niedoświadczone ciało jakoś wyczuło w jego dotknięciach samolubstwo, zachłanność i premedytację, i jej napięcie się wzmogło.

– Gdybyś mnie kochała, tobyś pozwoliła – zarzucił jej poirytowany Kit. – Myślałem, że między nami rodzi się coś szczególnego.

Gdyby ta jej niewinność, która go tak irytowała, nie ekscytowała go zarazem, nie podniecała w sposób, jakiego od dawna nie zaznał, przestałby się nią już interesować, zostawił ją swemu losowi. Lecz mimo całego jej ociągania, całego strachu, a właściwie za ich przyczyną, czuł, jak jego żądza rośnie.

– Pragnę cię, Lizzie, pozwól mi pokazać, jak bardzo. Pozwól mi pokazać, jakie to może być cudowne.

Zachęcał ją, całował, nie zważając na napięcie, które wprawiało w drganie mięśnie jej ud.

– Nie zrobię ci krzywdy – obiecywał. – Chcę ci tylko pokazać, jak cudownie nam będzie ze sobą. Kochasz mnie, prawda?

Cóż miała mu odpowiedzieć? Oczywiście, że go kocha.

– Tak – wyszeptała bezradnie.

– Więc pozwól mi się dotknąć, pozwól mi się kochać. Chyba nie należysz do tych dziewczyn, które nie są w stanie zaspokoić mężczyzny? – zapytał, zmieniając raptem taktykę.

Nowy dreszcz strachu przebiegł jej po krzyżu. Oczywiście, że nie należy. W głowie kłębiły jej się sprzeczne myśli. Kocha go, wiedziała to z niezbitą pewnością. Więc dlaczego się waha, dlaczego się boi? Skoro taką rozkosz sprawiają jej pocałunki Kita, dlaczego przejmują ją lękiem jego śmielsze pieszczoty?

Usłyszała, jak zegar kościelny wybija godzinę. Już czwarta, a o piątej zaczyna się dyżur.

Poczuła, jak miejsce przerażenia zajmuje prawie ulga, że otwiera się przed nią droga ucieczki. Rozpaczliwie odpychając więżące ją ramiona Kita, wykrztusiła zdławionym głosem:

– Muszę iść. . . Muszę być o piątej w pracy. . .

Kit puścił ją, klnąc pod nosem. Ta mała okazała się cięższym orzechem do zgryzienia, niż przypuszczał. I jak zielony, niedojrzały owoc, zostawiała kwaśny smak w ustach. Ale musiał ją mieć, nie tylko dlatego, że jej pożądał. Teraz powodowała nim także złość i urażona męska duma. W tej jej niewinności, w naiwności było coś takiego, że kusiło go, żeby podnieść rękę i dać jej nauczkę.

Nienawykły do analizowania swoich uczuć, odsunął się od niej gwałtownie, chcąc uciec od tej pokusy. Ale nie przepuści tej małej, postanowił. Cofanie się przed trudnościami nie leżało w jego naturze.

– Podwiozę cię wobec tego do szpitala – powiedział sucho.

Obserwował przy tym uważnie, jaki efekt wywierają na niej jego słowa, i uśmiechnął się w duchu, widząc, jak Lizzie reaguje. Dobrze jej zrobi, jak trochę pocierpi. Będzie miała nauczkę, na jaką zasługuje. Może przy następnym spotkaniu stanie się bardziej chętna i pozwoli mu na to, na co nie chciała pozwolić dzisiaj.

Wracał do auta w chłodnym, wyniosłym milczeniu, które wtrąciło Lizzie w odmęt cierpienia. Czemu, na litość boską, zachowała się tak idiotycznie? Kocha go przecież, więc czemu cofnęła się przed udowodnieniem mu swojej miłości? Kit nie jest chłopcem, jest dorosłym mężczyzną. Mężczyzną, który walczy za ojczyznę i który może dzisiaj zniknąć z jej życia…

Łzy dławiły ją w gardle, żal i obawa ściskały żołądek. Czego się tak przeraziła? Czemu sparaliżował ją lęk? Może rzeczywiście jest z nią coś nie w porządku? Może naprawdę należy do tych dziewczyn, które nie potrafią zaspokoić mężczyzny, podzielać jego pożądania?

Była to druzgocąca myśl, od której jej twarz zrobiła się papierowo blada, nim doszli do auta.

Obróciwszy się, by na nią spojrzeć, Kit z zadowoleniem ocenił efekty swojego milczenia. Postanowiwszy trochę jej pofolgować, ujął jej brodę niedbale jedną dłonią i zapytał cicho:

– Kiedy się zobaczymy, kochanie?

Serce podskoczyło Lizzie z wdzięczności i ulgi. Jeszcze jej pragnie. Daje jej drugą szansę, więc… widać ją kocha.

– Mogłabym…

– Wieczorem? – przynaglił Kit. – O której kończysz dyżur? Podjechałbym po ciebie.

Lizzie potrząsnęła głową.

– Będzie za późno.

– Więc kiedy? Jutro?

Jutro ma wolne. Z dudniącym sercem, nie mogąc wykrztusić słowa, kiwnęła głową.

– Wspaniale – powiedział, po czym dorzucił od niechcenia: – Wiesz co? Zamiast po ciebie podjeżdżać, mógłbym czekać w altanie. W ten sposób… w ten sposób to pozostanie naszą wyłączną tajemnicą.

Lizzie kiwnęła ponownie głową. Nie wiedziała, jak przeżyje te niekończące się godziny do następnego spotkania, ale jedno już sobie przyrzekła: że kiedy go wreszcie zobaczy, kiedy on ją weźmie w objęcia i zacznie całować, pieścić, kiedy powie, jak bardzo jej pragnie, wtedy ona zachowa się już jak kobieta, nie jak dziewczynka, nie zapomni, jakim szczęściem było poznanie go, jakie cenne są te krótkie wspólne chwile… I jak niepewna jest ich przyszłość, skoro ta wojna ma ich rozdzielić, może tylko na krótki czas, a może na wieczność…

Dreszcz przejął ją od stóp do głów, tak że z trudem pohamowała szczękanie zębów.

– A więc jutro… O jedenastej – przypomniał jej Kit przed rozstaniem.

– Jutro – odpowiedziała Lizzie szeptem i oczy zasnuły jej się łzami szczęścia.

Tak bardzo go kocha. Tak bardzo pragnie, by ją trzymał w ramionach, by ją całował. Więc dlaczego, kiedy dotknął jej tak intymnie, cała się skurczyła, odepchnęła go?

Patrząc, jak odjeżdża, czuła się bardziej samotna niż kiedykolwiek dotąd, bardziej świadoma niepewności życia, bardziej zdumiona swoimi doznaniami…

Wpadła do bursy, żeby zwrócić pożyczone fatałaszki. Indagowana, nie wspomniała o jutrzejszym spotkaniu z Kitem. Była jeszcze zbyt obolała z powodu własnej głupoty, niemądrego zachowania, którym go zirytowała i naraziła na niebezpieczeństwo ich świeżo narodzoną miłość, by dyskutować z kimkolwiek o wydarzeniach sprzed godziny. Dociekliwe pytanie Rosie: „Chyba umówiłaś się z nim znowu, co?” – skwitowała nieartykułowanym mruknięciem, rada, że musi biec na dyżur i koleżanki nie mogą jej wziąć na spytki.

Wieczorny dyżur był zawsze najbardziej pracowity, bo należało przygotować rannych do snu, porozdzielać im leki, a potem uprzątnąć sale na następny dzień.

Edwarda widziała tylko z daleka, spuszczając z koleżanką rolety zaciemniające w jego sali. Spostrzegła jednak szarość jego twarzy i domyśliła się, że musi bardzo cierpieć. Chętnie by do niego podeszła zapytać, czy nie chce jakichś dodatkowych środków, ale wiedziała już, jaki jest drażliwy, jak w jego dumę godzi każda wzmianka o nękających go dolegliwościach.

Rozejrzała się ukradkiem po sali. Niestety, dyżur miała starsza już siostra, którą irytowały młode pomocnice, tak że Lizzie wiedziała, iż nic by nie dało dyskretne zwrócenie się do niej o środek przeciwbólowy dla Edwarda. Siostra ta szczerze wierzyła, że cierpienia cielesne są zbawienne dla duszy. Bały się jej wszystkie młodsze siostry, a nawet niektórzy lekarze. Pomocnice zaś wręcz jej nienawidziły, kpiły z niej i przedrzeźniały niemiłosiernie za jej plecami.

– Bezpłciowe stare pudło – słyszała kiedyś Lizzie, jak ją określiła jedna z dziewcząt.

Bezpłciowe… Skrzywiła się teraz na to przypomnienie, obracając obraźliwe słowo w ustach, z niespokojnym biciem serca. Chyba ona sama nie jest taka, nie jest kobietą bezpłciową? Oczywiście, że nie!

Więc czemu tak zareagowała na pieszczoty Kita? Czemu tak się napięła, tak się przeraziła?

Była zbyt młoda i niedoświadczona, by wiedzieć, że odpowiedź leży po części w rygorystycznym wychowaniu cioci Vi, po części w braku prawdziwej czułości u Kita. Nie zdawała sobie sprawy z trującej, destrukcyjnej siły ziarna, które Kit tak okrutnie zasiał w jej duszy.

Jedenasta. Lizzie zesztywniała na dźwięk zegara kościelnego. Przyszła do altany już przeszło kwadrans temu i teraz, gdy na niego czekała, czuła z napięcia ściskanie w dołku, a myśli rozbiegały jej się bezładnie w stu różnych kierunkach.

Przed wyjściem z bursy wyszorowała skrupulatnie każdy cal ciała, szczękając zębami pod zimną wodą i wstydząc się, że jej skóra będzie pachniała mydłem karbolowym, bo innego nie miała.

Pogoda się odmieniła, niebo zasnuwały chmury, zbierało się na deszcz. Tego dnia Lizzie ubrała się w swoje własne rzeczy, a raczej rzeczy odziedziczone po lady Jeveson. Nie było jej w nich może tak do twarzy jak w sukience Rosie, ale czuła się jakoś pewniej.

Jedyne odstępstwo, jakie uczyniła, stanowiło odrzucenie grubego, nieforemnego stanika.

Z początku o mało się nie spaliła ze wstydu, czując się tak, jakby się obawiała, że wyrośnie za nią spod ziemi ciocia Vi, żeby dać reprymendę za lubieżny strój i niemoralne zachowanie.

Na lewej piersi miała lekki ślad po ugryzieniu Kita, sutki jeszcze niemile wrażliwe, a jednak, kiedy leżąc w nocy na swoim zimnym, wąskim łóżku, pozwoliła sobie przypomnieć późniejsze delikatne dotknięcia jego dłoni i warg na piersiach, przeszedł ją lekki dreszczyk podniecenia i poczuła ulgę pomieszaną z radością. Wszystko się ułoży, nie wątpiła w to. Dzisiaj da Kitowi dowód, jak bardzo go kocha. Dzisiaj – zrobiła głęboki wdech – dzisiaj pozwoli mu na wszystko, czego będzie chciał, choćby tylko dla udowodnienia, że nie kłamie, że go naprawdę kocha.

A jednak była zdenerwowana, napięta… jakby groziło jej niebezpieczeństwo.

Zesztywniała, słysząc kogoś schodzącego dróżką do stawu. A jeśli to nie Kit? Jeśli to ktoś obcy, kto zabłąkał się tu przypadkiem i zakłóci ich drogocenne wspólne chwile? Ale wyjrzawszy przez stłuczone okno, zobaczyła wysoką, gibką postać Kita kroczącego w jej kierunku. Miał dzisiaj na sobie mundur, więc serce podskoczyło jej z mieszaniny dumy i strachu, bo niepożądaną falą zalało ją przypomnienie sytuacji, świadomość, jak cenne są te krótkie chwile.

Kit, który dobrze wiedział, jak męsko wygląda w mundurze czyniącym go wcieleniem ideału lotnika, zatrzymał się, nie dochodząc do altany. W twarzy Lizzie wyczytał uwielbienie i lęk – i przepełniło go uczucie siły i triumfu.

– Chodź tu – zakomenderował cicho, podchodząc i zatrzymując się na progu.

Drżąc, spełniła jego żądanie, unosząc ku niemu twarz, gdy ją wziął w ramiona, błagając niemo o pocałunek i o wybaczenie jej wczorajszego błędu.

– Dzisiaj lepiej – pochwalił Kit, napawając się lekkim drżeniem jej warg. – O wiele lepiej.

Wsunąwszy jej język między zęby, zniżył ręce do pośladków i przyciągnął ją silniej do siebie, żeby odczuła jego podniecenie, po czym jął się z nią zapamiętale kołysać, chcąc przekazać seksualne przesłanie, zew dla jej dziewiczej niewinności.

Kiedy sięgnął do jej piersi i odkrył, że pod grubym swetrem jest naga, powiedział z aprobatą:

– Mądra dziewczyna. – Po czym szepnął jej chrapliwie w ucho: – Powinienem cię pewnie za to nagrodzić, prawda? Co byś chciała w nagrodę?

Mózg Lizzie zarejestrował chrapliwość jego głosu i ostry sygnał ostrzegawczy rozszedł się dreszczem po jej ciele. Poruszyła się w jego ramionach, bardziej z obawy niż z podniecenia, ale Kit nie miał dzisiaj cierpliwości, żeby się z nią cackać. Za długo przewracał się minionej nocy na łóżku, z palącym ciałem i wzbierającym gniewem, by tracić czas jeszcze dzisiaj. Pożądał jej i był zdecydowany ją posiąść.

Próbując się otrząsnąć ze swoich obaw, Lizzie powtórzyła sobie, że przecież tego pragnie. Czyż leżąc wczoraj w nocy, nie rozpamiętywała z wypiekami, jak Kit pieścił jej piersi? Tak jak pieści je teraz, najpierw palcami, potem ustami… Syknęła z bólu, bo przygryzł zębami wrażliwą sutkę. Chciała go błagać, żeby przestał, protestować, że sprawia ból, ale bała się go rozgniewać, bo może naprawdę jest z nią coś nie w porządku, może naprawdę nie sprawdza się jako kobieta. Nic jej przecież nie brakuje, powtarzała sobie z rozpaczą, ale wątpliwość trwała i rosła, napinając mięśnie, wzmagając niepokój. Kit zaczął ją rozbierać, pośpiesznie, niedelikatnie. Starała się nie wzdrygać, gdy drapał paznokciami jej wrażliwą skórę, odpychając od siebie ulotne, instynktowne odczucie, że nie tak się to powinno odbywać, że z czegoś jest okradana.

Ciemne, ponure myśli, wątpliwości i obawy goniły jedna drugą. Według nauk cioci Vi to, co robi, jest absolutnie niewybaczalne, zdrożne… W pomieszanie wprawiały ją porywy ciała, tak sprzeczne z jej wychowaniem. Zadrżała, a Kit, wyczuwając jej rezerwę, zaklął pod nosem i zapytał niecierpliwie:

– Co się znowu stało?

Lizzie spojrzała na niego trwożnie. Wzdrygnęła się, bo miał groźną minę, ale wątpliwości i obawy nie dawały się tak łatwo rozproszyć.

– Nie powinnam tego robić – wykrztusiła. – T-to grzech…

Nie kryjąc irytacji, Kit przyciągnął ją mocniej do siebie.

Nie pozwoli jej teraz skrewić. Za bardzo jej potrzebuje, za bardzo pożąda.

– Jaki tam grzech, kochanie – zapewnił, całując ją. – Jakże to może być grzech, skoro się kochamy? I skoro mamy tak mało czasu? Bo chyba mnie kochasz? – zapytał pieszczotliwie.

– T-tak, tak… Kocham cię…

Tego przynajmniej była pewna.

– Więc pozwól mi się kochać. Żebym mógł nosić ze sobą wspomnienie tego, kiedy będę się bił gdzieś w przestworzach za ojczyznę… za nas…

Powtarzał te słowa już tyle razy, że brzmiały w jego własnych uszach jak pusta deklaracja, ale dla Lizzie były nowe i stanowiły przerażające przypomnienie wojennej rzeczywistości. Widząc, jak ta myśl odbija się w jej oczach, Kit pocałował ją ponownie i szepnął do ucha:

– Więc pozwól mi się kochać, maleńka… Pozwól sobie pokazać, jak to cudownie…

Głos mu się załamał z podniecenia, bo wyczuł poryw przepływający przez jej ciało. Korzystając z chwilowej przewagi, szybko ściągnął z niej resztę ubrania.

Żadna istota ludzka nie widziała jej całkowicie nagiej od czasu, gdy ją przysłano do domu cioci Vi, więc Lizzie oblała się krwawym rumieńcem pod wzrokiem Kita. Czy wydaje mu się piękna, ponętna, czy też go rozczarowała? Nie miała krągłych, zmysłowych kształtów, była drobna, o wąskiej kibici i biodrach, o szczupłych nogach. Czy on, który jest od niej o tyle roślejszy, o tyle muskularniejszy, nie uzna jej za nadto chudą, za nie dość kobiecą? Cała czerwona ze wstydu, wydała cichy gardłowy dźwięk protestu i spróbowała się zakryć przed wzrokiem Kita, który jej w tym przeszkodził, wykręcając ze śmiechem ręce.

Nie bardzo jej się to podobało. Trzyma ją prawie jakby… jakby była jego niewolnicą i jakby niewolenie jej sprawiało mu przyjemność.

– Nie ma się czego wstydzić, dziewczyno – powiedział chrapliwie, nie spuszczając z niej wzroku.

Brakło jej słów, żeby mu powiedzieć, że to natrętne przyglądanie się jej uwłacza ich miłości, uwłacza jej samej!

Niech tylko nie próbuje teraz skrewić, myślał Kit, wyciągając do niej ręce.

Lizzie starała się stłumić dreszcz. Bez wczorajszego słońca w altanie było chłodno, więc tłumaczyła sobie, że z tego powodu drży i szczęka zębami. Bo chyba nie z obawy przed Kitem? Przecież go kocha i on ją kocha. Więc czemu jego ręce błądzące po ciele budzą w niej raczej odruch buntu niż podniecenie? Czemu jej najsilniejszym uczuciem jest strach… strach, żeby go nie zirytować, nie rozgniewać?

Spięła się, wylękniona, kiedy położył ją na podłodze i przydusił ciężarem swego ciała.

Patrzyła, jak się unosi i mocuje z paskiem mundurowych spodni, ale zamiast je ściągnąć, a po nich resztę ubrania, rozpiął je tylko i, przygniótłszy ją ponownie swoim ciałem, rozsunął jej nogi.

Starała mu się pomóc, kiedy się układał między jej udami, nieszczęśliwa, że nie zważa na jej zdenerwowanie, a zarazem wylękniona, żeby nie dostrzegł jej braku podniecenia.

Drgnęła na niewygodnej, twardej podłodze, kiedy pchnął boleśnie w jej ciało, raz, potem drugi, klnąc pod nosem napotkany opór.

– Rozluźnij się, nie możesz? – mruknął, przyciskając ją bardziej do ziemi.

Opór jej ciała gniewał go, a zarazem podniecał, zmuszając do gwałtownych ruchów dla sforsowania bariery jej dziewictwa. Jest za bardzo nerwowa, za bardzo napięta.

Powiedział jej to, wściekły, że mu psuje przyjemność, a kiedy pchnął potem jeszcze raz, ze złością, Lizzie zagryzła wargę, nie chcąc mu zdradzić, jak ją boli. Słyszała, oczywiście, że za pierwszym razem bywa to bolesne, ale nie przypuszczała, że będzie to tak wyglądało, że będzie taka… taka ściśnięta i sucha.

– Zachowujesz się, jakbyś była parszywą zakonnicą – warknął Kit, sforsowawszy wreszcie opór jej napiętych mięśni.

Nawet na mnie już nie patrzy, stwierdziła Lizzie, kuląc się pod okrucieństwem jego słów i przytłaczającą świadomością, że zawiodła… Zawiodła i jego, i siebie samą… nie sprawdziła się jako kobieta…

Wiedziała, że to, co się dzieje, powinno jej sprawiać rozkosz, lecz zamiast niej czuła tylko ból i zamęt, fizyczny i uczuciowy, tak że gwałtowne poruszenia Kita w jej ciele i jego głośny oddech wydawały się czymś odległym, tak jakby jej nie dotyczyły. Miała dotkliwą świadomość, że intymny akt miłosny nie zespolił ich w jedną całość, tak jak się spodziewała, że są nadal dwiema osobnymi istotami.

Wiedziała, że ból fizyczny minie, ale pozostało jej znacznie głębsze cierpienie duchowe, tak że kiedy wreszcie Kit osunął się na nią bezwładnie i znieruchomiał, dysząc ciężko, nie poczuła satysfakcji ani nawet ulgi, tylko wzbierający w piersi straszliwy chłód, paraliżującą rozpacz. Rozczarowała go, zawiodła… Nie jest prawdziwą kobietą, kobietą zdolną do miłości…

Widziała w jego oczach potępienie, wyczuwała je w sposobie, w jaki unikał jej wzroku, w jaki, odwrócony od niej, zapinał spodnie.

Wstrząsały nią teraz dreszcze, ciało miała zesztywniałe z zimna.

– Wstań, kochana, ubieraj się. Muszę jeszcze odwiedzić przed odjazdem staruszka Edwarda…

Ubierała się trzęsącymi rękami. W środku była jak sparaliżowana, w gardle dławiły ją łzy.

– Wyjeżdżasz już? – wykrztusiła, hamując płacz.

– Muszę, dziewczyno. Rozumiesz, obowiązek wzywa i tak dalej…

– M- myślałam…

Myślała, że zostaną ze sobą dłużej. Myślała, że będzie czas na…

– Nie martw się. Powinienem niedługo dostać przepustkę na dwadzieścia cztery godziny – skłamał Kit.

Ostatnia rzecz, jakiej sobie życzył, to histeryczna scena. Teraz, kiedy jego żądza została zaspokojona, zapomniał już, jak bardzo jej pożądał. Niedługo będzie tylko wspomnieniem, jedną z kolekcji kobiet, które miał. Jest wojna, mężczyzna narażający się ustawicznie na niebezpieczeństwo ma prawo do używania, ile może.

Wrócili w milczeniu do miejsca, gdzie Kit zaparkował auto. Cokolwiek będzie, Lizzie postanowiła, że nie wolno jej się poddać rozpaczy, nie wolno wybuchnąć płaczem. Wiedziała, że mężczyźni nie znoszą kobiecych łez. Musi być dzielna, musi się z nim rozstać z uśmiechem, żeby zachował o niej miłe wspomnienie.

Miała ochotę błagać, żeby zrezygnował z pożegnania z Edwardem i spędził resztę czasu z nią, ale rozumiała niestosowność swego pragnienia. Biedny Edward, ma takie smutne życie. Kit jest pierwszą osobą, która go odwiedziła przez wszystkie miesiące jego pobytu w szpitalu. Nie wolno jej być zaborczą, zachłanną. Tym bardziej że Kit przyrzekł przyjechać, jak tylko dostanie przepustkę. Chyba że go przeniosą gdzieś na front…

Front. Samo to słowo przejęło ją dreszczem przerażenia. Dotąd było to słowo jak wiele innych, słowo niosące zagrożenie innym kobietom, teraz poczuła, jak jego groza mrozi ją samą do szpiku kości.

Znalazła się oto w szeregu tych istot swojej płci, których ukochani są narażeni na śmiertelne niebezpieczeństwo, i pozna całą udrękę i rozpacz, jaka się z tym łączy, przytłaczające brzemię strachu o życie drugiego człowieka.

Odtąd nie prześpi już spokojnie żadnej nocy, serce będzie jej zamierało na dźwięk każdego przelatującego w górze samolotu. Jedynym czasem spokoju będą te drogocenne chwile, które będzie Kitowi dane spędzić z nią. Jedynie trzymając go w ramionach, będzie wiedziała, że jest naprawdę bezpieczny. Nie zazna prawdziwego spokoju, aż ta wojna się skończy i Kit… Kit wróci cały i zdrowy, żeby z nią spędzić resztę życia, dzielić radości i smutki, napawać się wzajemną miłością. Wtedy ona mu dowiedzie duszą i ciałem, jak bardzo jest jej drogi…

Nad swoim chłodem fizycznym, nad swoją niezdolnością reagowania na jego pieszczoty tak, jak by pragnęła, nad tym nie chciała się teraz zastanawiać. Zagryzła wargi, po raz pierwszy w życiu żałując, że nie ma przyjaciółki, powierniczki, u której mogłaby znaleźć poradę i pociechę. Z rozmów koleżanek w bursie, które beztrosko szafowały swoimi ciałami w zamian za prezenty kochanków, wiedziała, że zbliżenia płciowe są dla nich źródłem niekończących się uciech; z lektur wyrobiła sobie przekonanie, że takie zbliżenia przynoszą najwyższą rozkosz, jaką mogą wspólnie przeżyć dwie istoty ludzkie. Tymczasem dla niej…

Wstrząsnął nią dreszcz. Coś jest z nią widać nie w porządku. Dlaczego nie sprawiło jej to żadnej przyjemności? Dlaczego…?

Kiedy dotarli do auta, Kit obrócił się do niej i powiedział od niechcenia:

– Lepiej będzie chyba, żebym cię nie podwoził, kochana. Nie chciałbym cię narażać na plotki. Jeszcze byś podpadła tej swojej siostrze przełożonej…

– Tak. Tak będzie lepiej – przytaknęła Lizzie, po czym, tracąc panowanie nad sobą, wyzbywając się dumy, rzuciła mu się ze szlochem w ramiona. – Będziesz do mnie pisał, prawda, Kit? Wybacz mi… wybacz, że cię rozczarowałam…

Wstrzymała dech, czekając, żeby zaprzeczył, żeby jej ofiarował słowa pociechy, lecz on tylko wzruszył ramionami i, wyzwalając się z jej objęć, powiedział obojętnie:

– Należysz widać do kobiet pozbawionych talentów seksualnych… Daj mi swój adres, lepiej, żebym ja napisał do ciebie pierwszy. Jeśli mnie wyślą na front, twoje listy mogą długo wędrować, zanim do mnie trafią. Mówi się, że mają nas przenieść z kraju…

– Na front? Dokąd?

Potrząsnął szybko głową.

– Nie mogę ci więcej powiedzieć, kochana. Obawiam się, że już za dużo powiedziałem. To chwilowo wielka tajemnica.

Lizzie wydarła kartkę z notesika, który nosiła w torebce, i drżącą ręką napisała adres. Kit schował kartkę do kieszeni i zanim wsiadł do auta, rzucił niedbale:

– Uszy do góry, dziewczyno, nic się nie martw. Przyjadę, jak tylko dostanę znowu przepustkę.

Nie należał do ludzi, którzy by się zastanawiali nad konsekwencjami swoich czynów. Sumienie nigdy go zbytnio nie nękało, ale teraz, patrząc na jej twarz, poczuł przebłysk nieznanego mu dotąd uczucia.

Równocześnie ogarnęło go zniecierpliwienie. Co za głupia dziewczyna, żeby nie zdawać sobie sprawy… Przyjrzał się jeszcze raz z uznaniem jej regularnym rysom, miękkim blond włosom, świeżej cerze – i w jego piersi drgnęło coś na kształt żalu.

Jest urocza, z tym swoim delikatnym, wiotkim ciałem… Z rosnącą irytacją zdał sobie sprawę, że nadal jej pożąda, i, oczywiście, poczuł do niej pretensję o jej brak doświadczenia, który im tak skrócił seans miłosny. Mimo urazy do niej, mimo chęci rozstania się z nią jak najszybciej, uległ odruchowi, który kazał mu ująć jej twarz w dłonie, by ją pocałować.

Serce podskoczyło Lizzie z szaleńczej radości, bo przez moment zaczynała już wątpić… Ale nie, jest niemądra. Oczywiście, że Kit ją kocha, a ona kocha jego.

– Napiszę, jak tylko będę mógł – mruknął, wiedząc, że kłamie, że będzie chciał zapomnieć to przelotne, głupie uczucie, gdy tylko stąd odjedzie. Nagle uderzyła go inna myśl.

– Ale ani słowa o tym… o nas staruszkowi Edwardowi – ostrzegł, po czym, widząc wyraz jej twarzy, poprawił się: – Przynajmniej… na razie…

Ma rację, musiała przyznać Lizzie. Ich uczucie jest zbyt świeże, zbyt drogocenne, by się nim dzielić z osobami postronnymi.

Odprowadzała wzrokiem jego auto, dopóki kurz spod kół nie osiadł całkiem na drodze.

Nim przejechał milę, Kit zesztywniał nagle, uderzony nieprzyjemną myślą. Lizzie obiecała nic nie mówić Edwardowi, ale czy dotrzyma przyrzeczenia, kiedy minie parę tygodni, a nie będzie miała od niego, Kita, żadnej wiadomości?

Mało go obchodziło, co Edward sobie o nim pomyśli, ale co jeśli baran skontaktuje się z jego dowódcą na prośbę tej głupiej dziewczyny? A to bardzo do niego podobne!

Zastanowił się spokojnie, co robić. Ma jej adres, więc pośle króciutki liścik z zawiadomieniem, że go przenoszą na kontynent i nie będzie mógł pisać przez jakiś czas. Tak, to powinno załatwić sprawę.

Liścik, może nawet drugi i trzeci… Zmarszczył czoło i zaklął pod nosem, zły na siebie, że się w to wplątał.

Niech diabli wezmą Edwarda z tymi jego babskimi sentymentami! Ale on, Kit, nie może się narażać na najmniejsze choćby ryzyko, że stary idiota narobi mu kłopotów. Już dwa razy podpadł dowódcy i ten mu zapowiedział, że za trzecim razem odsunie go ostatecznie od lotów. Do tego nie wolno mu dopuścić.

Jeżeli Kit coś kochał, to latanie. Latanie, wraz z emocją i strachem pojedynków powietrznych, to dreszczyk bardziej podniecający niż najlepszy stosunek płciowy.

Tak, jakkolwiek mu się to nie uśmiechało, zaraz po powrocie do bazy musi wysłać tej cholernej dziewczynie liścik. Nie podając, ma się rozumieć, swego adresu.

W sercu Lizzie radość mieszała się z rozpaczą. Radość, że się odnaleźli i że ich miłość została uwieńczona zespoleniem cielesnym; przyniosło jej ono wprawdzie ból i zawód, lecz Lizzie altruistycznie myślała jedynie o Kicie, o jego zaspokojeniu i rozkoszy. I rozpacz, że spędzili ze sobą tak mało czasu.

Ciało miała nienaturalnie wrażliwe, w pachwinie przykre otarcie. Pomacała bolące miejsce, zachodząc w głowę, co tak uporczywie i gwałtownie popycha mężczyzn do tego dziwnego ataku i czemu wszystkie cudowne, upojne wrażenia, jakich doznawała pod dotknięciem rąk i ust Kita, uleciały w momencie zespolenia fizycznego, które powinno przecież nieść najwyższe szczęście jako zwieńczenie miłości.

Coś jest z nią widać nie w porządku. Popychana niepokojem, przyspieszywszy kroku, ruszyła ścieżką do miejsca, gdzie wczoraj schowała pantofle.

Ciocia Vi odmawiała rozmów na tematy seksualne, informacje, które Lizzie podłapała z rozmów koleżanek, były często brutalnie szczere i niekiedy sprzeczne. Sądziła jednak naiwnie, że gdy dwoje ludzi się kocha, ich zespoleniu cielesnemu towarzyszy uniesienie duchowe, nobilitujące akt płciowy, który znała z barwnych i czasami wręcz wulgarnych relacji dziewcząt.

Zagubiona, zastanawiała się teraz, dlaczego nie zaznała upojnej, czarodziejskiej rozkoszy, o jakiej tyle czytała; dlaczego oddanie się Kitowi nie wyniosło jej na owe specjalne wyżyny, dostępne tylko kochającym się parom.

Pragnęła, by Kit był przy niej, by mogła mu się zwierzyć, zrzucić z piersi brzemię wątpliwości.

Poczuła się raptem okropnie zmęczona, okropnie samotna i… okropnie nieszczęśliwa. Ogarnęła ją czarna rozpacz, tak kłócąca się z poprzednim upojeniem.

Wróciwszy do bursy, przygaszona, z ciemnymi sińcami pod oczyma, z ulgą stwierdziła, że ma całą salę dla siebie. Rada była, że jest sama. Nie chciała opowiadać koleżankom o Kicie; ich miłość jest zbyt wyjątkowa, by ją brukać opowiadaniami, prawie święta.

Zrobiła rzecz, której – jak jej zawsze wkładała w głowę ciocia Vi – żadna porządna dziewczyna nie robi poza małżeństwem, nie czuła jednak wyrzutów sumienia. Nie są to już czasy, które pamięta z młodości ciocia Vi, kilka krótkich drogocennych godzin może być dzisiaj wszystkim, co będzie dane dziewczynie. Wojenna atmosfera jest przesiąknięta brawurą, zuchwałą determinacją czerpania z życia, ile się da, póki to życie trwa, skoro jego bezcenny dar może zostać w każdej chwili odebrany.

Nie, nie żałowała tego, że się pozwoliła kochać Kitowi, czuła tylko rozpaczliwą potrzebę, żeby go mieć przy sobie, znaleźć się w jego ramionach, czuć jego bliskość… Kit jest pilotem, nikt nie musi jej opisywać niebezpieczeństw, na jakie się dzień w dzień naraża.

Słuchała komunikatów wojennych, czytała gazety, była inteligentną dziewczyną i nawet gdyby codziennie w szpitalu nie widziała na własne oczy, co broń wymyślona przez człowieka zdolna jest uczynić z ciałem ludzkim, nawet gdyby nie przeżyła śmierci rodziców, to jeszcze by jej starczyło wyobraźni, by wiedzieć, że Kit może polec lub zostać okaleczony za każdym razem, gdy wylatuje na akcję.

Kiedy tego wieczora wróciła po dyżurze, uklękła przed pójściem do łóżka i modliła się, jak nigdy dotąd: „Boże, błagam cię, uchowaj Kita!”

I szepcząc te słowa, wiedziała, że tę samą modlitwę powtarzają miliony kobiet w całym kraju i że na każdego mężczyznę, który zostanie uratowany, przypadnie inny, który zginie. Wyobrażała sobie ból tych kobiet, wzdrygała się, jakby był jej własnym bólem, odpychała go rozpaczliwie od siebie.

Musi być silna, za Kita i za siebie. Musi być silna i dzielna, żeby go powitać uśmiechem, kiedy się znowu spotkają, nie pokazać po sobie strachu. Musi znaleźć sposób, żeby go nie rozczarować następnym razem, żeby ukryć przed nim rosnący lęk, że jest w niej coś, co nie pozwala odczuwać rozkoszy przy kochaniu się z nim, tak jak by tego pragnęła.

W tydzień po rozstaniu z Kitem Lizzie otrzymała od niego list. Dotykała koperty drżącymi palcami, obracała ją w dłoniach, a serce przepełniała jej niewysłowiona radość.

Choć skąpe kilka linijek na pojedynczej kartce papieru sprawiło jej zawód, starała się przekonać samą siebie, że trudno wymagać od mężczyzny wyruszającego z eskadrą na front, żeby zasiadł do pisania wylewnego listu miłosnego.

Odczytując list raz po raz, wkrótce umiała go na pamięć.

Piszę parę słów, żeby Cię zawiadomić, że przez jakiś czas nie będę się mógł z Tobą kontaktować, staruszko. Jak Cię ostrzegałem, wygląda, że grożą mi wakacje w obcych krajach.

Napiszę, jak tylko będę mógł. Tymczasem, kochana, myśl o mnie, tak jak ja będę myślał o Tobie.

Z wyrazami miłości,

Twój Kit

Lizzie przycisnęła końcowe słowa do warg, miotana między łzami a uniesieniem. Uniesieniem, bo otrzymała od niego liścik i nie było w nim śladu obcości ani irytacji, z jakimi ją żegnał, a łzami, bo przepełniała ją trwoga, że Kit odjeżdża w nieznane, na spotkanie niebezpieczeństwa.

Zachmurzyła się, spostrzegłszy, że na liście nie ma adresu zwrotnego, wiec nie będzie mogła mu odpowiedzieć, ale wytłumaczyła sobie, że musi czekać spokojnie do następnego listu, bo Kit prawdopodobnie sam jeszcze nie wie, dokąd go wyślą.

Złożyła liścik i schowała go z powrotem do koperty, a kopertę do torebki. Będzie go odtąd wszędzie ze sobą nosiła. Zamknęła oczy i, drżąc lekko, spróbowała sobie wyobrazić Kita piszącego do niej, wodzącego dłonią po papierze, z czarną głową pochyloną nad stołem.

– O, chroń go, dobry Boże – wyszeptała. – Chroń go od wszelkiego złego.

Lizzie zawiozła Edwarda jeszcze dwa razy do kwitnących rododendronów, lecz Edward czuł, że myślami jest cały czas gdzieś daleko. Chciał ją zapytać, czy ma jakieś zmartwienie, ale jakoś się na to nie zdobył.

Od czasu, gdy został okaleczony, cierpiał bardzo nad swoim stanem, nad utratą męskości. Wyczuwał sympatię Lizzie i, często leżąc bezsennie po nocach, ubolewał z goryczą, że nie jest już pełnosprawnym mężczyzną, lecz kikutem człowieka, zdolnym budzić w kobiecie tylko uczucie litości.

Większość sióstr pracujących w szpitalu pogłębiała w nim jeszcze świadomość upośledzenia fizycznego, z jedną Lizzie czuł się względnie swobodnie. Ona jedna w świeżości swoich doznań nie patrzyła na niego z mieszaniną współczucia i litości, tak jak inne kobiety.

Tak było do tej pory. Teraz Edward czuł, że jest jakaś odmieniona, nieobecna, zatopiona we własnym świecie, nie przyszło mu jednak do głowy łączyć tę przemianę z wizytą stryjecznego brata.

Edward i Kit nie zgadzali się ze sobą już jako chłopcy. Edward, starszy, dorastał w poczuciu, że to Kit jest tym uprzywilejowanym, że to on, nie Edward, odziedziczy kiedyś Cottingdean. A to przecież właśnie Edward kochał to miejsce, tęsknił do niego, gdy się znajdował gdzie indziej, prosił zawsze rodziców, by mu pozwolili tam spędzić wakacje. Mimo to będzie ono pewnego dnia należało do Kita. Edward starał się odpychać od siebie gorycz, ale przychodziłoby mu to łatwiej, gdyby wiedział, że Kit podziela jego miłość do domu i majątku.

Cottingdean należało do ich rodziny od czasów KarolaII. Ich przodek, szlachcic bez pensa przy duszy, bez majątku i tytułu, był stronnikiem Karola przez cały czas jego wygnania, dzielił z nim trudy wojenne i uciechy, więc Karol, zasiadłszy na tronie, zaproponował mu nagrodę w postaci zaszczytnego tytułu i stanowiska szambelana. Wiedząc, ile by kosztowało piastowanie tak wysokiej godności, przodek, zamiast przyjąć hojną ofertę króla, poprosił, by ten pozwolił mu w zamian poślubić wdowę po popleczniku Cromwella.

Król, domyślając się cichej miłości, udzielił zezwolenia, po czym ze zdumieniem stwierdził, że niewiasta, o którą chodzi, jest dobrze po trzydziestce i wielce gminnej urody.

Rzeczywiście, nie wyróżniała się urodą, lecz wniosła swojemu pierwszemu mężowi w posagu liczne stada owiec pasące się na żyznych halach i urodziła mu pięć dorodnych córek.

Philip Danvers nie bez podstaw liczył, że niewiasta tak widomie płodna urodzi mu synów, których pragnął, a żyzne pastwiska i rodne stada, o które jej pierwszy mąż należycie dbał za czasów protektoratu, przyniosą mu znacznie wymierniejsze zyski niż czcza godność.

Wdowa, nie mając wyboru, starała się robić dobrą minę do złej gry. Nie mogła się opierać życzeniu króla, musiała poślubić jego przyjaciela. Nie żywiła wszakże złudzeń: Cottingdean stanowiło nie lada gratkę dla hołysza, który za cały majątek miał koszulę na grzbiecie i szpadę u boku. Wiedziała aż nadto dobrze, dlaczego ją bierze za żonę: nie po to, by wygadzała w łożnicy jego jurnym chuciom.

Z miłym zaskoczeniem stwierdziła więc, jak czuły w kochaniu jest ten jej nowy małżonek, a z jeszcze większym, że równie czuły pozostał, gdy mu urodziła wprzódy jednego, a potem drugiego syna.

Philip Danvers zaś rychło odkrył, że ta niepozorna, gminnej urody niewiasta, którą poślubił dla majątku i płodności, ma talenty miłośnicy, jakich by jej mogła pozazdrościć niejedna kurtyzana. A że był mężem niepozbawionym poczucia humoru, chichotał często w zaciszu alkowy, gdy leżeli spleceni w objęciach, syci i odprężeni; na jej pytania zaś, czemu się śmieje, odpowiadał, iż dając mu ją, król nie podejrzewał, że mu ofiarowuje jeden z najcenniejszych skarbów królestwa.

Nie o przodkach jednakże rozmyślał Edward, siedząc w bezruchu w swoim fotelu na kółkach, wpatrzony w przestrzeń, lecz o pokoleniach, które nadejdą, o dzieciach jeszcze nie narodzonych. Pragnął, by synowie, których spłodzi Kit, gdy się pewnego dnia ożeni, tak kochali i cenili Cottingdean, jak on by je cenił i kochał, gdyby mu to było dane.

Miał jednak świadomość, że nawet gdyby to jego ojciec był starszym synem i to on dziedziczył Cottingdean, nawet wówczas nie mógłby spłodzić następnego dziedzica majątku. Zaciskał pięści z wściekłością i rozpaczą, gardząc sobą, że nie ma odwagi, tak jak tego tylekroć pragnął, skończyć z tą nędzną namiastką życia, jaka mu pozostała w udziale.

Kit nie pozostawił mu złudzeń, że nie będzie dla niego miejsca w Cottingdean. Wspomniał nawet o sprzedaży majątku, o zamieszkaniu na stałe w Londynie, tak jakby Cottingdean było brzemieniem, którego należy się czym prędzej pozbyć. Niech go wszyscy diabli! Jakież to oburzające! Edward prawie nienawidził za to Kita.

Tytuł oryginału:

The Hidden Years

Pierwsze wydanie:

Mills & Boon, 1990

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Władysław Ordęga

© 1990 by Penny Jordan

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 1993, 2003, 2013

Poprzednio powieść ukazała się pod tytułem Ukryte lata.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9530-5

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Wyobraź sobie, że całe Twoje życie staje na głowie…

Jason Mott

WYBÓR

ZWIASTUN KSIĄŻKI „PRZYWRÓCENI”

W gasnącym świetle słońca Nathaniel i Evelyn Whitlandowie stali nieruchomo, wpatrzeni w cienki pióropusz kurzu, który wzbijał się w dali, po zachodniej stronie. Nathaniel otoczył ramieniem żonę, która nie mogąc opanować drżenia, śledziła zbliżający się z wolna samochód.

– Czy to naprawdę ona? – spytała, nie patrząc na męża.

Nie odpowiedział, tylko mocniej ją objął i wstrzymując oddech, wyczekująco patrzył przed siebie.

Auto jechało już dość długo – wiło się po krętych górskich ścieżkach i od czasu do czasu zwalniało, omijając wyboje na nierównej drodze. Był to czarny sedan i Evelyn nie mogła oprzeć się myśli, że do złudzenia przypomina czarne limuzyny, którymi w filmach rządowi funkcjonariusze jeździli załatwiać jakieś rządowe sprawy.

– Czy to naprawdę ona? – spytała ponownie.

– Zapewne wkrótce się przekonamy – odparł.

Zapadała ciemność, gdy samochód zatrzymał się na podjeździe. Chłód wczesnego wieczoru przenikał powietrze i starzy małżonkowie czuli się już zmęczeni długim staniem na ganku. Byli jednak zbyt podekscytowani, by usiąść. No i mieli zbyt wiele pytań.

W końcu, gdy kurz opadł i otworzyły się tylne drzwi samochodu, wyzwolili się z wzajemnego uścisku. Oto bowiem z niezgłębionych przyczyn pojawiła się ich córka. I chociaż zmarła przed blisko dwudziestu laty, nie wydawała się nawet o dzień starsza niż wtedy, gdy widzieli ją po raz ostatni.

– To ona – wyszeptał Nathaniel drżącym głosem.

Evelyn milczała. Lekko się zakołysała, jakby uderzył w nią nagły podmuch silnego wiatru, ale zaraz się wyprostowała, szeroko rozpostarła ramiona i wykrzyknęła ukochane imię, rozkoszując się brzmieniem wołania, które po wielu, wielu latach doczekało się odpowiedzi.

Lisa jadła śniadanie przed telewizorem, podczas gdy Peter i Samantha krzątali się w kuchni. Peter wciąż zerkał w stronę salonu, by zobaczyć choć fragment wiadomości.

Od kilku tygodni cały świat ogarnęła napływająca fala zmarłych, którzy powracali na ziemię w niepojęty dla nikogo sposób. Pojawiali się bez ostrzeżenia i wyjaśnienia, często daleko od miejsca, w którym ongiś żyli lub umarli. Wszyscy pragnęli tylko jednego – odzyskać dawne życie. To, które odebrała im śmierć. Ale choć ich powrót był dziełem cudu, świat zaczynał pogrążać się w lęku i zamęcie, a powszechny niepokój stopniowo przeradzał się w chaos.

Podczas gdy ludzkość podejmowała próby wyjaśnienia przyczyn tego zjawiska, w życiu Petera i Samanthy wzmagało się napięcie. Przygotowując się rankiem, po przebudzeniu, do zadań nowego dnia, komunikowali się z sobą jedynie w elementarnym zakresie. Niezauważalnie stali się dla siebie współlokatorami – obcymi ludźmi, których łączyła tylko wspólna córka.

– Nie zapomnij, że Lisa ma dziś trening soccera – powiedziała Samantha. Stała przy zlewie, chłodząc strumieniem zimnej wody palec, który oparzyła w trakcie smażenia bekonu. Na dodatek zdarzyło się to po raz trzeci w ciągu ostatnich dwu tygodni. Miała wrażenie, że na każdym kroku spotykają ją drobne przykrości i kłopoty.

– Czy kiedykolwiek zapomniałem? – Peter stał między kuchnią i salonem, spoglądając to na Lisę, to na telewizor. Dziewczynkę całkowicie pochłaniał obraz Przywróconych, który pokazywano na ekranie.

– Owszem – odparła Samantha. – W gruncie rzeczy często zapominasz. – Zakręciła kran i wytarła rękę. – Gdzie jest aloes?

– Tam, gdzie go położyłaś – rzekł, sącząc kawę.

Spojrzała przez okno nad zlewem i powoli wciągnęła powietrze, próbując opanować wzbierającą w niej złość. Na sąsiednim podjeździe rodzina Johnsonów gorączkowo ładowała się do furgonetki, a dwaj chłopcy, siedmioletnie bliźniaki, przepychali się jeden przez drugiego. Wyglądało to chaotycznie i bezładnie, wszyscy jednak sprawiali wrażenie uszczęśliwionych.

– Czy zamówiłeś stolik na sobotni wieczór?

Peter mruknął coś pod nosem, nie była jednak pewna, czy jest to potwierdzenie, czy próba uniku.

Lisa siedziała przed telewizorem i ssała kciuk. Miała już sześć lat i rodzice wciąż ganili ją za ten dziecinny nawyk.

– Lisa, kochanie, czy wiesz, gdzie mogłam położyć aloes? – zawołała Samantha.

Ale córka nie odpowiedziała.

– Lisa, skarbie! – powtórzyła. – Pytam o aloes!

– Mamo, czy ten pan w telewizji umarł tak samo jak pan Whiskers? A może był inaczej umarły? Czy ludzie zawsze wracają? Wszyscy wrócą?

– O mój Boże! – jęknęła jej matka.

– Nic na to nie poradzisz – wtrącił się Peter. – Patrzy na to jak zahipnotyzowana. Poszukaj w jej sypialni. Wszystko tam w końcu wędruje. – Odstawił kawę i zaczął macać kieszenie, jakby czegoś szukał. – Widziałaś mój telefon?

– Ostatnio wczoraj w samochodzie. Lisa grała na nim w jakąś grę.

Fuknął z irytacją i ruszył do garażu.

– Peter? – zawołała, po czym obróciła się ku niemu, gestem znużenia zakładając ręce na piersi. – Ta rocznicowa kolacja w sobotę… zrobiłeś rezerwację?

– Tak. – Zatrzymał się na moment, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, ale cisza, która między nimi zapadła, przepełniona była napięciem niepozostawiającym miejsca już na nic.

Gdy znalazł się w wilgotnym powietrzu poranka, poczuł, że w końcu znów może oddychać.

Szedł z rękami splecionymi za głową i twarzą uniesioną ku chmurom, niczym nastolatek, który usiłuje znaleźć swe miejsce we wszechświecie. W pewnej chwili dostrzegł mijających go Johnsonów, którzy wesoło do niego machali. Odmachał im, słuchając, jak głosy chłopców dokazujących na tylnym siedzeniu furgonetki cichną w miarę, jak się oddala. Zapewne kiedyś nadejdzie dzień, gdy zaczną się oglądać za jego córką.

Po chwili wszedł do garażu i otworzył samochód. Z miejsca uderzył go smród jakiegoś gnijącego owocu. Zakaszlał, usiłując zasłonić nos koszulą. Nie miał wątpliwości, że to sprawka Lisy – zapewne coś rzuciła pod któreś z siedzeń. Całe wnętrze auta zarzucone było książkami, papierkami od cukierków i stronicami zeszytów do kolorowania wypełnionych w różnym stopniu.

Westchnął i zastygł w bezruchu, nagle zadziwiony faktem, że jest teraz mężem i ojcem. Miał wrażenie, że patrzy na siebie z oddali i widzi, jak zgarbiony siedzi w samochodzie, dławiąc się duszną wonią zgniłego owocu pośród rekwizytów rodzinnego życia. Spojrzał na swe dłonie i dostrzegł, że jeden z palców lewej ręki ma fioletową barwę. Przyjrzał mu się uważnie i zdał sobie sprawę, że to lakier.

Gdzieś przed dwu tygodniami Lisa wróciła ze szkoły z buteleczką lakieru do paznokci i wkrótce potem pomalowała mu jeden z paznokci stopy w czasie, gdy spał. Stopniowo ten dziecinny żart przerodził się w nieco dziwny, lecz rozczulający zwyczaj. Na ogół nic nie dostrzegał aż do chwili, gdy znalazł się w jakimś miejscu publicznym. Mimo zażenowania nie mógł wtedy powstrzymać się od śmiechu.

Podobnie jak i teraz.

Uświadomił sobie nagle, że takie jest właśnie jego życie – był trzydziestopięcioletnim ojcem z lakierem na paznokciu. A wydawało się, że zaledwie wczoraj jako rozgorączkowany nastolatek z niesforną czupryną wybierał się na pierwszą randkę z Tracy Whitland.

Tracy. Tracy Whitland.

Wyrastali razem tak samo, jak teraz Lisa rosła obok małych Johnsonów z sąsiedztwa. Niemal każde jego wspomnienie z dzieciństwa wiązało się z Tracy. Kiedy zaczynał się doroczny festiwal jesienny, zawsze chodzili tam razem. Gdy jako ośmiolatek przystępował do komunii świętej, ona klęczała obok. A gdy zgubił się na bagnach nieopodal domu, to właśnie Tracy dobrnęła do niego przez błota i grzęzawiska. I to ona dodawała mu otuchy, powtarzając raz po raz, że będzie dobrze. Początkowo go to złościło, ale w miarę upływu czasu jej zapewnienia zaczęły brzmieć jak zaklęcie, w które w końcu uwierzył. Tak dalece, że gdy o dziesiątej wieczorem wyszli na drogę dwanaście kilometrów od domu i stanęli przed przerażonymi rodzicami, którzy wszędzie ich szukali, zwrócił się do niej słowami: „A nie mówiłem, że wszystko będzie dobrze?”.

Jako dwunastolatki po raz pierwszy się całowali. A kilka lat później, obmacując się niezdarnie na tylnym siedzeniu samochodu jego ojca, oboje utracili dziewictwo.

W kolejnym roku, gdy Peter kończył siedemnaście lat i miał niezbitą pewność, że spędzi z nią resztę życia, Tracy zniknęła.

Całe miasto oraz policja szukali jej dzień i noc. Ale godziny zmieniały się w dni, dni w tygodnie, a tygodnie w miesiące. Zniknęła bez śladu. Zostawiła dwoje zdruzgotanych rodziców, skazanych na to, by przez lata doszukiwać się w obcych twarzach rysów córki, i jednego zrozpaczonego, przygniecionego poczuciem winy chłopca, który ją kochał.

Wydarzyło się to przed ponad piętnastu laty. I wiele czasu minęło, nim Peter w końcu odzyskał równowagę. Przez wszystkie te lata uczył się zapominać. Nie myśleć. Nie pamiętać, jak było kiedyś i jak oboje wyobrażali sobie przyszłość.

Często odwiedzał jej rodziców. Byli mu tak bliscy jak własny ojciec i matka. Gdy Tracy znikła, przylgnęli do niego, rozpaczliwie szukając więzi z córką. Byli na uroczystości wręczenia świadectw maturalnych, a potem – dyplomu studiów. Wysyłali mu kartki świąteczne, a on co pewien czas ich odwiedzał. Gdy stawał w drzwiach, ich twarze się rozjaśniały. Serdecznie obejmowali go i całowali, a matka Tracy prosiła, by opowiedział im wszystko o swoim życiu.

Gdzieś w głębi serca zdawał sobie sprawę, że to nie jego witają na progu domu, lecz ją. Teraz bowiem jego życie stało się dla nich jej życiem, jego sukcesy jej sukcesami, a opowieści – wydarzeniami, w których uczestniczyła i ona.

Nad wszystkim tym jednak potrafił zapanować. Przywykł już do takiej sytuacji i nie wytrącało go to z równowagi. Nie zakłócało również snu. Aż do tej pory.

*

– Dlaczego nie szukałam tu od razu? – spytała samą siebie Samantha, wchodząc do pokoju Lisy. W kącie obok pluszowych zwierzątek leżała butelka z aloesem. Nie potrafiła zgadnąć, do czego córka mogła jej potrzebować – zapewne opatrywała jakieś wyimaginowane obrażenia Misia Paddingtona. Lekko potarła palec płynem i z ulgą westchnęła, czując kojący chłód. Wciąż się czymś parzę lub kaleczę, pomyślała. Właściwie dlaczego? Nie była przecież niezdarą. Tyle że od pewnego czasu nieustannie kłócili się z Peterem. Nie sprzyjało to domowej atmosferze, a ona nie rozumiała, co naprawdę jest tego przyczyną.

Usiadła na łóżku Lisy i zaczęła myśleć o mężu. Starała się odtworzyć przebieg wszystkich kłótni, które wybuchły między nimi w ciągu ostatnich dwu tygodni, doszukując się w ich sporach jakiegoś wspólnego mianownika. Zauważyła, że jest dziwnie nieobecny, lecz nie umiała dociec przyczyny tego stanu. Nie przypuszczała, by w grę mogła wchodzić inna kobieta. Nigdy nie był mężczyzną szukającym przygód. Teraz jednak potrafiłaby uwierzyć w niemal wszystko.

Gdy tak siedziała w zamyśleniu, nagle poczuła, że jedno z pluszowych zwierzątek zaczyna wibrować. Podniosła zabawkę i ujrzała pod nią telefon męża. Na wyświetlaczu pojawiło się imię osoby, która dzwoniła – Evelyn.

To była matka dziewczyny, z którą Peter chodził przez całą szkołę średnią – dziewczyny, z którą dorastał i która zaginęła przed wielu laty.

Starsza pani dzwoniła do niego od czasu do czasu, a wtedy wychodził z pokoju, by porozmawiać z nią na osobności. Zazwyczaj pytała tylko o sprawy bieżące – o to, co u niego słychać i czym się zajmuje. Samantha czuła podskórnie, że te rozmowy są dla Evelyn czymś wręcz świętym, toteż dyskretnie się usuwała.

Nie umiała powiedzieć, co sprawiło, że odebrała to połączenie. Równie dobrze mogła je pozostawić poczcie głosowej, ale jej ręka sama wyciągnęła się po telefon.

– Witam, pani Whitland. To ja, Sam – odezwała się, czując nagły przypływ adrenaliny i nie rozumiejąc, dlaczego tak jest. Rozmawiały już niejednokrotnie, tym razem jednak odniosła wrażenie, że chodzi o coś innego niż zwykle.

– Och, dzień dobry, kochanie – rozległ się po chwili głos z drugiej strony. Najwyraźniej Evelyn spodziewała się, że telefon odbierze Peter. – Jak się miewasz?

– Wciąż brakuje mi czasu. Staram się dotrzymać tempa sześciolatce, a to niełatwe.

– Owszem – potwierdziła rozmówczyni, po czym szybko spytała: – Powiedz mi, czy Peter jest w domu?

– Nie – odparła bez wahania, nie wiedząc, czemu kłamie. – Ale chętnie przekażę mu wiadomość. Co mam powtórzyć?

– Och… – westchnęła tamta – właściwie to nic. Chciałam z nim tylko porozmawiać o…, hm, o czymś.

– Rozumiem. – Serce zabiło jej mocniej. – To wszystko jest naprawdę niezwykłe, czyż nie?

Evelyn gwałtownie odetchnęła.

– Dzięki Bogu – wyrzuciła z ulgą. – Nie byłam pewna, czy ci powiedział. To takie skomplikowane.

– Strasznie – potwierdziła, nienawidząc się za to, co robi. Nie należała do osób, które w ten sposób wykorzystują łatwowierność innych, ale wokół niej działo się coś, czego nie rozumiała. Ukrywali jakąś tajemnicę, a przecież od kiedy znała męża, nigdy nie miał przed nią żadnych sekretów.

– Jakoś sobie z tym poradzimy – ciągnęła w nadziei, że ta odpowiedź brzmi na tyle sensownie, by skłonić Evelyn do wyjaśnień.

Na wszelki wypadek wstała i zamknęła drzwi pokoju Lisy.

Evelyn roześmiała się nerwowo.

– Nie sądzę, by ktokolwiek wiedział, jak sobie z tym poradzić. Zupełnie w to nie wierzę. Choć jednocześnie nie mogę nie wierzyć. Odzyskałam przecież córkę. Moja Tracy wróciła! – Roześmiała się znowu, jak gdyby wymawiała to imię po raz pierwszy.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Długie, przeraźliwe milczenie. Evelyn uświadomiła sobie nagle, że popełniła błąd.

– Samantha? – szepnęła cicho. – Kochanie, on ci nic nie powiedział? Nie powiedział ci o Tracy?

Potem pozostało już niewiele do dodania. Samantha niemal zupełnie przestała słuchać. Szybko skończyła rozmowę, gdyż wszystko wokół nagle zawirowało. Musiała usiąść, by nie osunąć się na podłogę. Poczuła, że żołądek gwałtownie się buntuje i niemal w ostatniej chwili zdołała chwycić kosz na śmieci z wizerunkiem zakręconego jednorożca. Zgięta w pół zaczęła wymiotować podobnie jak wtedy, gdy Peter poprosił ją o rękę.

Tak właśnie ciało Sam reagowało w obliczu sytuacji, które zmieniały cały jej świat.

Tego samego wieczoru po treningu soccera, kolacji, odrobieniu szkolnych zadań i załatwieniu licznych domowych spraw Samantha poprosiła Petera, by wyszedł z nią do garażu. Gdy urodziła się Lisa, postanowili, że nigdy nie będą się kłócić w obecności dziecka. Samantha wyrastała w hałaśliwym domu, gdzie przy każdej kłótni obrzucano się naczyniami, i temu głównie przypisywała kiepski stan swoich nerwów.

Zbliżała się północ, a oni siedzieli we dwoje w garażu. Z głośników samochodu cicho płynęły dźwięki starych przebojów.

– Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć? – Zajmowała fotel pasażera, trzymając ręce złożone na kolanach.

– Nie wiem – odparł. – Chciałem to już zrobić kilkanaście razy, ale nigdy nie było odpowiedniej okazji. – Wyciągnął rękę i mocno ścisnął kierownicę, a potem spojrzał na szybkościomierz, jak gdyby chciał się upewnić, że świat nie ucieka mu spod kół. – Wiem, jak to wygląda, ale potrzebowałem jeszcze trochę czasu.

– Czy to z tego powodu tak często ostatnio się kłócimy? – Jej głos to wznosił się, to opadał, przechodząc od oskarżenia do przebaczenia na przestrzeni kilku sylab. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziała, jak dalece może go obwiniać. Ani jak zareagować ma żona, gdy zmarła przed blisko dwudziestu laty młodzieńcza miłość męża nagle powraca do życia. Trudno przewidzieć taką sytuację.

Ręce złożone na kolanach zaczęły jej drżeć, żołądek ścisnął się w twardy węzeł.

– Chcę się tylko dowiedzieć, co myślisz. To wszystko. Chcę, żebyś włączył mnie w to, co… cokolwiek się z tobą dzieje. Bo nie dotyczy to tylko ciebie. To nasza wspólna sprawa. A także Lisy. Tu chodzi o nas wszystkich.

– Wiem – odparł, wpatrując się w przednią szybę. Garaż był zagracony wszystkimi przedmiotami, które przewinęły się przez życie jego rodziny, by na koniec spocząć tu na dobre: trzykołowy rowerek, z którego Lisa wyrosła, pudło z zabawkami, które wypadły z jej łask, a także ozdoby świąteczne i liczne narzędzia ogrodowe.

Patrząc na to teraz, zdał sobie sprawę, że w pewnym sensie wszystkie te rzeczy ucieleśniały jego nowe życie – to, które od pewnego czasu zaczął prowadzić. Nie potrafił powiedzieć, kiedy się to stało. Przez lata żył wyłącznie wspomnieniem Tracy i bardzo długo trwało, nim znów poczuł się zdolny kogoś pokochać. W końcu jednak pozwolił jej odejść – czas uleczył rany, które nosił w sercu, aż wreszcie się zabliźniły.

Dopiero wtedy rozpoczął nowe życie.

Ale nie było ono takie, jak kiedyś sobie wyobrażał. Musiał nauczyć się je kochać. Nauczyć się go pragnąć. Dawno temu, we wczesnej młodości, oboje z Tracy marzyli o przygodach i dalekich wyprawach. O tym, by budzić się we Francji i zasypiać we Włoszech. Oczywiście były to egzaltowane, wybujałe marzenia, jakie snują wszystkie dzieciaki. Ale głęboko w nie wierzył i pragnął ich spełnienia gorąco i szczerze.

– A więc co będzie dalej? – spytała Samantha.

– Nie wiem. Ona chce się ze mną zobaczyć – odparł cicho. – Evelyn mówi, że gdy tylko się pojawiła, z miejsca zaczęła o mnie pytać.

– I co jej powiedzieli?

Wzruszył ramionami.

– Powiedzieli, że się przeprowadziłem. Ale wtedy spytała dokąd. Niczego nie wyjaśnili i zapewne udzielali zdawkowych odpowiedzi. Widzi, że coś ukrywają, i nie może zrozumieć dlaczego. Z tego co słyszę, nieustannie się kłócą.

– Nie chcę, żebyś się z nią spotkał – oświadczyła. Z trudem przełknęła ślinę przez ściśnięte gardło, zamknęła oczy i wolno odetchnęła. – Ona już nie należy do twojego życia.

– Chyba nie mówisz serio – żachnął się Peter. – Rany, przecież wciąż spotykasz się z Danielem.

– To zupełnie co innego.

– Czyżby?

Milczała.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi – ciągnął. – Ona jest częścią mnie. Podobnie jak czas, w którym należała do mojego świata. Przeszłość nawarstwiła się we mnie jak osad i na zawsze tak pozostanie. Myślę, że każdy odczuwa to podobnie.

– Czy ty wciąż ją kochasz?

Na chwilę zamilkł. W głowie kłębiły mu się odpowiedzi. Wiedział, że to pytanie kiedyś padnie, wiedział o tym, jeszcze zanim żona zawołała go do garażu. W pewnym sensie nieustannie nad nim wisiało. Samantha zawsze szanowała pamięć Tracy – jego pierwszej tragicznej miłości. Nigdy nie wywierała nacisków, gdy o niej mówił – co zresztą nieczęsto się zdarzało. Zostawiała mu pełną swobodę, pozwalając, by zachował dla siebie tyle, ile chciał, i dzielił się z nią tym, czym dzielić się musiał.

– Tak – odezwał się w końcu, odrzucając wszystkie inne odpowiedzi, których mógł jej udzielić, wszystkie kłamstwa i uniki. – Wciąż ją kocham. I zawsze będę kochać.

– W takim razie chcę się z nią spotkać – oznajmiła.

Spory między nimi trwały przez cały kolejny tydzień. Podobnie było w domu Evelyn i Nathaniela, którzy wyczerpali już wszelkie pomysły, jak ukryć przed odzyskaną córką prawdę o chłopcu, którego kiedyś kochała.

Evelyn nieraz dzwoniła do Petera i mówiąc o czymś mało istotnym, najwyraźniej pragnęła poruszyć inną sprawę – ważny temat, którego wciąż obawiała się podjąć. Czasem rozmawiała szeptem, jakby siedziała w szafie, rozpaczliwie próbując się ukryć. Peter bez trudu potrafił sobie wyobrazić, jak Tracy, wciąż siedemnastoletnia, usiłuje podsłuchać, co mówi matka. Wyobrażał sobie również, jak dalece w ciągu tych wszystkich lat Evelyn wypadła z roli rodzicielki. Tracy była jej jedynym dzieckiem, jedyną szansą na macierzyństwo. Utraciła ją w okolicznościach, które uświadomiły Peterowi realność koszmaru. Śniło mu się niekiedy, że Lisa nie wróciła ze szkoły do domu. Był to dziwny sen, pełen oczekiwania. Naznaczony nie tyle grozą, ile dręczącym złym przeczuciem. Gorszym niż paniczny lęk. Lęk znikał wraz ze świtem, natomiast to dziwne przeczucie – obawa, że stanie się coś złego – nigdy go nie opuszczało.

Może tak właśnie wygląda życie tych, których dziecko zniknęło bez śladu? Może od czasu zniknięcia Tracy taki los przypadł Evelyn i Nathanielowi? Starał się o tym nie myśleć.

Ale pewnego wieczoru pani Whitland zadzwoniła, płacząc.

– Proszę – łkała. – Trzeba coś zrobić. Naprawdę nie chcę cię stawiać w takiej sytuacji, ale nie zdołam dłużej tego ukrywać. Nie wytrzymam. – A potem zaczęła błagać. – Długo nie byłam matką i straciłam dawną stanowczość. Po prostu nie mam dość sił. – Na koniec wyrzuciła ochrypłym głosem: – Wiem, że wkrótce powiem jej, gdzie mieszkasz. Nie chcę tego robić, ale nie potrafię patrzeć jej w oczy. Nie umiem powiedzieć „nie”. Zanadto ją kocham. Czy rozumiesz mnie, Peter? Czy możesz mi wybaczyć?

Po tej rozmowie postanowił spotkać się z Tracy.

Wieczorem dzień przed spotkaniem znów siedzieli z Samanthą w zaparkowanym w garażu samochodzie. Tym razem to ona zajęła fotel kierowcy.

– Moja mama przyjedzie rano, żeby zostać z Lisą – zaczęła.

– To dobrze – rzekł Peter. – Nie wyjeżdżamy zresztą na długo.

– Zamówiłeś hotel?

– Tak.

– Czy wiesz, co jej powiedzieć?

– Nie mam pojęcia. – Opuścił fotel w tył i spojrzał przez okno. Wszędzie widział przedmioty, które przypominały mu o małżeństwie, rodzinie, którą założył, i życiu, które teraz stało się jego udziałem.

– Powinieneś powiedzieć, że ją kochasz – odezwała się Samantha. Tym razem to ona ściskała kierownicę, wpatrując się w przednią szybę. Ale nareszcie czuła się spokojna. – Zasługuje na to, by znać prawdę.

Peter otarł twarz.

– Jest czas i miejsce na prawdę – stwierdził. – Ale jest również czas i miejsce na to, by trwać przy czymś innym niż owa prawda. Nie jestem pewien, co w tej chwili odnosi się do Tracy.

W samochodzie zapadła cisza. Gdzieś w głębi garażu z głuchym stuknięciem włączyła się zamrażarka.

– Kiedy myślę o tych, których kochałam, zanim spotkałam ciebie – powiedziała – uświadamiam sobie, że nigdy nie przestałam ich kochać. Nigdy. Ale to jest inny rodzaj miłości. Może ma coś wspólnego z naszym poczuciem czasu. Czas, w którym ich kochałam, już odszedł, a ten, w którym kocham ciebie, wciąż trwa.

– To bardzo poetyckie.

– Tak mówili w którymś odcinku „Kryminalnych zagadek Las Vegas”.

Roześmiali się oboje. Po czym znów zapadła cisza. Kiedy stała się trudna do zniesienia, przerwała ją w końcu.

– Miałam romans z Danielem.

– Wiem o tym – potwierdził tak szybko, że jego odpowiedź zlała się z jej słowami.

Pokiwała głową, zaciskając palce na kierownicy aż do bólu. Obiecała sobie, że nie będzie płakać w trakcie tej rozmowy i za wszelką cenę chciała dotrzymać postanowienia.

– Od kiedy?

– Od kilku miesięcy – rzekł, patrząc na swe stopy. – I nie chcę wiedzieć, jak długo to trwa. Proszę.

– W porządku.

– Kochasz go?

– Tak – powiedziała. – I nie. To się zdarzyło przypadkiem. Piliśmy razem kawę, tak samo jak od wielu lat. Zupełnie niewinnie. I w jednej chwili wszystko się zmieniło. Gdy siedziałam naprzeciw niego, ogarnęło mnie nagle podniecenie i wstyd. Właściwie nie wiem dlaczego. Naprawdę nie rozumiem, co takiego stało się lub nie stało między nami, lecz nagle poczułam, że jest w nim coś, czego nie mogłam znaleźć w tobie. – Machnęła ręką, jakby się opędzała od natrętnej myśli. – Zresztą może to bez znaczenia. Może nie o to chodziło. Myślę, że w pewien sposób uległam fascynacji innym rodzajem miłości. Czymś, co chciałam zlekceważyć, a czego naprawdę nie zrobiłam.

Peter odchrząknął.

– Czy nie zastanawiało cię, dlaczego nigdy nie powiedziałem na ten temat ani słowa? Mimo że wiedziałem?

Milcząco skinęła.

– Nie poruszałem tej sprawy, bo wydawało mi się, że w pewnym sensie oszukuję cię znacznie dłużej. – Wykonał niezdecydowany ruch ręką, jak gdyby chciał podrapać się w głowę i nagle o tym zapomniał. – Myślę, że nigdy całkiem jej nie opuszczę. Zawsze była obecna i zawsze towarzyszyła moim myślom. Może wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby stało się z nią coś jednoznacznego, gdyby choć znaleziono jej ciało… Ale niczego nie wyjaśniono. Po prostu zniknęła. Została nam zabrana. I choć wszyscy wiedzieliśmy, że musiała umrzeć, nikt z nas nie chciał w to uwierzyć. Oznaczałoby to, że daliśmy za wygraną, że opuściliśmy ją. Tak więc przez cały czas trwania naszego małżeństwa, choć nie mogę powiedzieć, że cię oszukiwałem, był między nami jeszcze ktoś.

Samantha głęboko wciągnęła powietrze. W głębi duszy zawsze o tym wiedziała, ale nigdy nie usłyszała tego tak wyraźnie.

– Prawda jest taka, że nie wiem, co się stanie, gdy tam pojadę – oświadczył. – Myślę, że dopiero gdy ją zobaczę, uświadomię sobie, co naprawdę czuję. – Potrząsnął głową. – A może i nie? Kto wie.

– Chciałabym tylko, żebyś wiedział, że bez względu na to, co się stanie, sprawa z Danielem jest skończona.

– Rozumiem – rzekł tonem pozbawionym emocji. – Ale muszę cię o coś spytać – dodał. – Dlaczego chcesz ją zobaczyć?

– Bo stanowi część twojego życia.

Chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Skinął tylko głową w milczeniu, a ona uwierzyła, że naprawdę zrozumiał, co czuje.

*

Gdy dotarli na miejsce, znów pomyślał, że czas się tu zatrzymał. Farma leżała w północnej części stanu Nowy Jork, przy końcu długiej, krętej, rzadko uczęszczanej drogi. Wokół niej, niczym warowny szaniec, wyrastały góry, a u jej kresu, na otwartej pofalowanej przestrzeni wznosił się dom Whitlandów. Wzdłuż podjazdu rosły wielkie dęby, które rzucały rozległy cień.

– Jak tu pięknie… – westchnęła Samantha.

– Dokładnie tak jak w czasach, kiedy tu mieszkałem – przytaknął Peter.

Wyłączył silnik i teraz siedzieli w milczeniu, patrząc na front domu. W głębi duszy oboje oczekiwali, że za chwilę wypadnie stamtąd Tracy z szeroko otwartymi ramionami i oczami pełnymi łez, wydając okrzyki radości, jak to jest zwyczajem nastolatek.

Ale dom stał pogrążony w ciszy, jakby chciał dać im szansę na zmianę decyzji.

– Załatwmy to wreszcie – odezwała się w końcu Samantha.

Bez słowa skinął głową.

I wtedy stało się coś, co sprawiło, że magia, za sprawą której wszystko zastygło w czasie, gwałtownie prysła. Drzwi domu otworzyły się na oścież i tak jak oczekiwali, wypadła z nich Tracy – wciąż siedemnastoletnia i wciąż taka sama jak przed wielu, wielu laty.

– To ona – wyszeptał Peter, wychodząc z samochodu. Jego głos zdawał się obcy i odległy, jakby należał do kogoś innego. – O Boże… to naprawdę ona.

Wysoka i smukła, miała długie blond włosy, oczy głębokiej barwy błękitu i promienną twarz. Samantha tak właśnie ją sobie wyobrażała.

Pędem ruszyła w ich stronę, szeroko uśmiechnięta, entuzjastycznie machając rękami. Gdy znalazła się wystarczająco blisko, jednym skokiem zawisła Peterowi na szyi, przygniatając go do samochodu. Tuliła się do niego, to śmiejąc się, to łkając, i raz po raz powtarzała jego imię.

Wstrzymał oddech, wciąż niezdolny pojąć tego w pełni i próbując uwierzyć w to, czego doświadczał zmysłami – że po wszystkich tych latach naprawdę istniała. I że była tu, z nim.

– Tracy… – odezwał się w końcu. A potem wziął ją w ramiona i mocno objął.

Samantha patrzyła. Czuła, że gardło zaciska jej pętla, a serce wali młotem. Patrzyła i czekała, co będzie dalej.

– Och, Peter! – powtarzała Tracy w uniesieniu raz po raz. Tymczasem z domu wyszli jej rodzice. Wobec młodości i energii nastolatki wydawali się starzy i zmęczeni. Nathaniel obejmował ramieniem Evelyn, która stanęła, wykręcając sobie dłonie, a na jej twarzy malowały się na przemian radość i napięcie.

Samantha przesunęła spojrzenie na nich, a potem znów skierowała je na Petera i Tracy. Czuła się teraz jak intruz.

– Będę w środku – rzekła cicho i ruszyła w stronę domu. Mąż spojrzał na nią, jakby chciał coś powiedzieć, lecz ona uniosła tylko rękę.

– Nic jeszcze nie mów – powstrzymała go. – Zostawiam was samych sobie.

Potem odeszła i stanęła na ganku razem z Whitlandami, podczas gdy Peter i Tracy oddalali się drogą, niepomni miejsca i czasu, bez reszty pochłonięci tylko sobą.

– I co teraz będzie? – spytała Evelyn.

Samantha i Nathaniel spojrzeli na siebie niepewni, do kogo kieruje to pytanie.

*

Długo szli w milczeniu. Kurczowo trzymała go za rękę, ściskając ją tak mocno, jakby nie mogła uwierzyć, że to on. Opierając mu głowę na ramieniu, starała się zrównać z nim krok, tak jak robiła to kiedyś. Po pewnym czasie dotarli do wysokiego dębu, który rósł u podnóża wielkiej góry. Usiedli i spojrzeli za siebie – tam, skąd przyszli. W oddali rysowała się sylwetka domu, który zlewał się z krajobrazem.

– Tęskniłem za tobą – odezwał się w końcu Peter.

Chciał powiedzieć tysiące rzeczy. Miał tysiące pytań. Pragnął się dowiedzieć, co spotkało ją wtedy, przed laty. A także, jak to się stało, że powróciła. Na jak długo? I co to wszystko oznacza?

W końcu jednak nie spytał o nic. Siedział tylko w cieniu dębu z dziewczyną, którą kiedyś pokochał, i usiłował nie myśleć o niczym. Pragnął, by całe jego istnienie sprowadzało się tylko do tej jednej chwili.

– Tak się cieszę, że jesteś – powiedziała.

– Ja też – odparł zmieszany.

– Nie chcieli mi zdradzić, gdzie jesteś. Myślałam, że nigdy cię już nie zobaczę.

– Znam to uczucie. – Próbował się roześmiać, ale bez skutku.

Wtedy zaczęła mówić. Opowiadała o ostatnich tygodniach, które spędziła z rodzicami. O rozmowach, perswazjach i kłótniach. Była dokładnie taka jak przed laty – piękna, wszystkiego ciekawa, niepewna swego miejsca w świecie. Peter odpowiadał, ale odpowiedzi nie brzmiały przekonująco. Udzielał ich głównie po to, by skłonić ją do mówienia. Lecz im dłużej mówiła, tym bardziej jej głos się oddalał. Wszystko co myślał i czuł w obliczu sytuacji, w której się znalazł – konieczności wyboru pomiędzy swoją rodziną i dziewczyną, którą ongiś kochał – stopniowo zaczynało się układać.

Słuchał więc jej słów, aż w końcu słońce zniżyło się nad horyzont, cienie się wydłużyły i nadszedł wieczór. W chwili gdy gasły ostatnie promienie, przypadkiem spojrzał na swoją dłoń. W szarości zmierzchu jego kciuk zalśnił dziwną seledynową barwą.

– Co to jest? – spytała, wskazując gestem palec.

Znów spojrzał na dłoń i przez chwilę się zastanawiał.

– Lakier do paznokci – odparł w końcu z uśmiechem.

– Co takiego?

– To sprawka Lisy. Mojej córki.

– Twojej córki?

W tej samej chwili decyzja stała się dla niego oczywista. Pomimo wszystkiego, czym była i co ucieleśniała sobą Tracy, pomimo wszystkiego, o czym marzył, a czego nigdy nie zaznał, nie widział już powrotu do przeszłości. Uświadomił sobie, że czas nie stał w miejscu. Przeciwnie, pędził w zawrotnym tempie, niepowstrzymany jak rzeka.

I choć niepojętym zrządzeniem losu Tracy powróciła, nie miał już siedemnastu lat. I nie był chłopcem, którego kiedyś kochała.

– Tak, mam córkę – powiedział, nie odrywając wzroku od zielonego paznokcia.

A potem zaczął wszystko wyjaśniać. Opowiadał o tych osiemnastu latach, które minęły pod jej nieobecność, niepewny, czy go rozumie. W końcu jednak nie miało to znaczenia. Czas wiele zmienił. Przekształcił młodzieńcze uczucie w coś znacznie bardziej dojrzałego – w miłość do żony i córki. A także przywiązał go do życia, które dane mu było teraz, nie kiedyś. Taka jest bowiem zwyczajna kolej rzeczy.

Rozmawiali do późnego wieczoru, a on zastanawiał się chwilami, jak potoczyłyby się jego losy, gdyby nie spotkał Samanthy, nie poślubił jej i nie wyjechał do odległej miejscowości. Kim by się stał, gdyby wciąż czekał na Tracy, marząc o tym, co zapamiętał z czasu, nim zniknęła.

W życiu wielu ludzi taką właśnie rolę odgrywali Przywróceni – ucieleśniali tęsknotę za szczęściem, które kiedyś zostało im dane. Wedle innych natomiast stanowili manifestację istnienia nikomu niepotrzebnego.

Śmierć każdego z nich była inna. Ale spośród wszystkich uniwersalnych praw jedno jest niepodważalne – zmarli powinni zostać pośród zmarłych. Powrót tych, którzy dawno już odeszli z tego świata, rodził niepokój. I bez względu na to, czy był to cud, czy zapowiedź kresu dni, należało coś z tym zrobić. Działo się tak wszędzie i niemal wszyscy musieli dokonywać jakiegoś wyboru.

Dla Petera wybór był już oczywisty.

Późnym wieczorem skierowali się z powrotem ku farmie Whitlandów. Gdy tam dotarli i weszli do środka, podszedł do Samanthy, objął ją, pocałował, a potem po prostu powiedział:

– Wracajmy do domu.

*

Nikt nie wie jak i dlaczego to się dzieje…

Czy to cud? A może początek końca?

Książka „Przywróceni” już wkrótce w sprzedaży.

Tytuł oryginalny: The Choice

Autor: Jason Mott

Tłumaczenie: Barbara Budrecka

Pierwsze wydanie: Harlequin Polska Sp. z o.o., Warszawa 2013

Redaktor prowadzący: Jacek Fronczak

Opracowanie redakcyjne: Joanna Morawska

Korekta: Małgorzata Narewska

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony

Druk specjalny

www.harlequin.pl

ISBN 9788327603692

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna

Dodatek promocyjny