Kamil Grzelak

Ćpunka

© Kamil Grzelak, 2021

„Ćpunka” przedstawia los grzecznej dziewczyny z małego miasta i (teoretycznie) dobrego domu, posłusznie spełniającej niespełnione ambicje rodziców. Impreza zwieńczająca uzyskanie tytułu magistra ekonomii wraz z koleżankami z roku zmienia się w prawdziwą degrengoladę głównej bohaterki, opowiedzianej oczami osób trzecich. Książka ta pokazuje, jak może zmienić się życie, nasze priorytety i oczekiwania wobec niego w przeciągu zaledwie roku. Ponadto świetnie ukazuje przekraczanie kolejnych granic.

ISBN 978-83-8245-094-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Wstęp

Tu, gdzie pieniądze tracą swą wartość,

nie liczy się nic innego jak z…

1. Postanowione

Zbudziły mnie silne skurcze, zimne poty i suchość w ustach. Klasyka dnia następnego przez duże K. Od jakiegoś czasu żyłam życiem, w którym wczoraj to tabula rasa, dziś to chwila, a jutra mogło nie być. Zgramoliłam się z łóżka, przeklinając pod nosem i narzekając na wszechobecny ból. Chwiejąc się na nogach, nerwowo rozglądałam się po pokoju w poszukiwaniu ratunku.

— Odwyk? To rozwaga — zapytała resztkami sił.

Od razu odpowiedziałam sama sobie w myślach: „Nie, to nie dla mnie”. Pozostawiając temat Monaru bez odpowiedzi, w końcu znalazłam to, bez czego moje życie nie miałoby sensu — woreczek strunowy. W głowie już zrodziła się wizja tego, co zrobię, zanim zaaplikuję towar do nosa.

Powtarzając sobie jak mantrę:

„KINGA, NA SPOKOJNIE SIĘ OGARNIJ, DOPIERO POTEM ZJEDZ »ŚNIADANIE«”.

W tym momencie moje życie nabrało tęczowych barw, już nie było czarno-białe, a ja chciałam żyć pełnią możliwości, które mi ono stwarzało. Przygotowałam odzież — chodzenie w bluzie, która się cała lepiła i legginsach, które zamiast podkreślać moje nogi, wyglądały na starą, rozciągniętą szmatę, raczej nie byłoby dobrym wyborem. Odkręciłam gorącą wodę w wannie i rozebrałam się bardzo powoli, by uniknąć większego bólu, który mi towarzyszył. Stanęłam naga przed lustrem. Swąd, który dochodził z okolic podbrzusza, wskazywał na wszy łonowe. Poczułam obrzydzenie na swój widok. Długie, czarne włosy z olbrzymim blond odrostem, zmęczona twarz, przekrwione oczy, popękane usta, ręce z paskudnymi, ropiejącymi ranami i zniszczone paznokcie, a skóra jak u staruszki. I to wszystko przed dwudziestymi siódmymi urodzinami. Wisienką na torcie były długie włosy na nogach i te, które wystawały spod pach. Niektórzy wyglądają lepiej po sześćdziesiątce niż ja w tamtym momencie.

Nie, to nie wina genów, tylko trybu życia, jaki prowadziłam. Strasznie się zapuściłam, w głowie mając tylko jedno.

NARKOTYKI.

Po krótkiej refleksji o moim nic niewartym życiu i zapuszczeniu się do tego stopnia, spojrzałam na pełną wody wannę, nad którą unosiła się już para. Nie czekając ani chwili dłużej, włożyłam ostrożnie lewą nogę, a spomiędzy moich palców u stóp wypłukały się wszystkie paprochy. Położyłam się wygodnie, sunąc rękami od biustu do mojej cipki i dalej po nogach. Moje ciało było tak tłuste, że prysznic byłby chyba lepszym rozwiązaniem. Nie przejmując się zbytnio tragiczną oceną stanu mojej higieny, odchyliłam głowę i położyłam ją na wannie, powoli zanurzając resztę mojego ciała, po czym chwyciłam telefon i puściłam utwór Erica Claptona „Cocaine” Wraz z tym płynnym ruchem chciałam przejść do samozadowolenia, lecz towarzysząca mi droga przez mękę nie pozwoliła mi na zrobienie tego. Przeleżałam tak godzinę, wprowadzając przy tym program odnowy biologicznej.

Moje myśli były jednak zamknięte w celi razem z workiem, który już czekał na mnie na stole. Ubrałam się w męski, czarny T-shirt i czarne stringi, które wyglądały paskudnie przez moje wystające zza koronki włosy łonowe. Mój tragiczny zapach chwilowo zniknął. Tanecznym krokiem przemieściłam się do pokoju i rozpoczęłam swój rytuał, wcześniej zaspakajając chorobę okienną i stukrotnie sprawdzając, czy drzwi są zamknięte na kłódkę. W końcu usiadłam po turecku, celebrując tę chwilę. Chwyciłam srebrną, małą tackę i rozsypałam na niej amfetaminę. Dostojnymi ruchami rozpoczęłam najlepsze! Tworzenie ścieżki do lepszego samopoczucia. Z tym jest tak jak z filozofią. Każdy narkus ma swoją — jeden woli krótkie i grube, i szerzej zwinięty banknot, żeby całość od razu wleciała do nosa, drugi długie kreski po przekątnej stołu i wąsko zwinięte banknoty. Ilu ludzi, tyle poglądów na temat życia. To samo się tyczy narkomanów i ćpunów — ilu ich jest, tyle filozofii i sposobów aplikowania. Ja lubiłam kreślić towar dostojnymi ruchami dziesięć minut, żeby wszystko było ładne i symetryczne.

Gdy skończyłam, czułam dziką satysfakcję i mogłam przejść do konsumpcji, nie spiesząc się. To już było na tacy, nie ucieknie. Wciągnęłam wszystko, a towar, któremu nie było po drodze do mojego nosa postanowiłam wylizać dokładnie z tacy.

OD RAZU LEPIEJ!?

Sumienie i moralność zostały uciszone, a życie, które bolało, uwierało teraz trochę mniej. Zaczęłam „kroczyć spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu”[1], zastanawiając się, skąd wziąć pieniądze na dalsze wyciszenie. Bo z pewnością nie starczy tematu do wieczora. Ileż tam było, może z siedem gramów? W szafce z lekami miałam jeszcze alprazolam, jakieś podrzędne barbiturany i ritalin. Na szczęście nie umrę, ufff, ale moja miłość miała kolor śnieżnobiały i to ten głód musiał być zaspokojony, a nie praktykowanie metod na zabicie zjazdu. Pracę (jeżeli tak to można nazwać) straciłam dwa miesiące temu.

Pieniądze mi się kończyły, a pomysły, skąd je brać, nie przychodziły. W moim aktualnym stanie raczej było ciężko o zwykłą pracę. To taka moja codzienna burza mózgów — co zrobić, żeby się naćpać i położyć w łóżku spokojnie gnijąc.

Leżąc tak cztery godziny i zajmując się kostką Rubika i żuciem gumy, wpadłam na coś. Gumę wyplułam na talerz stojący na stole, kostkę rzuciłam na fotel, który stał z boku. Rozbierając się w biegu, jeszcze raz stanęłam przed lustrem, patrząc na siebie z uśmiechem i myśląc: „To jest to. Biust jak najbardziej się zgadza, 75D, nie ma tragedii z jego jędrnością (sprawdziłam to, macając dokładnie), figura nie jest najgorsza, właściwie to dziwne, gdybym była otyła, skoro jestem, ładnie to nazywając, wysuszona. Sto sześćdziesiąt dziewięć centymetrów wzrostu — tutaj też nie jest najgorzej”. Tylko moje zaniedbanie mnie dyskwalifikowało, a przecież kiedyś byłam prawdziwie piękna i nie, to nie jest narcyzm. Faceci się za mną oglądali nie dlatego, że ubierałam się skąpo czy wyzywająco. Po prostu, mówiąc swojsko, fajna babka ze mnie była.

— Tak zróbmy, pomysł jest świetny — pomyślałam.

— Muszę zadzwonić do Kaśki i poprosić ją, żeby mi pomogła.

— Hej, kochana.

— Yyy, no hej, ale wczoraj było grubo!

Przytaknęłam, udając, że pamiętam. Oczywiście nic mi nie świtało, miałam totalną pustkę w głowie, ten scenariusz powtórzy się pewnie jeszcze nie raz, więc nie zrobiło to na mnie większego wrażenia.

— Możesz wpaść, najlepiej od razu, hmmm?

— Jasne, nie ma problemu, daj mi trzydzieści minut.

Czekając na Kaśkę obmyślałam, co zrobię ze swoim ciałem, żeby mogło się podobać, jednocześnie podniecając się, że chyba znalazłam sposób, żeby nie brakowało mi pieniędzy.

Dzwonek do drzwi rozległ się po całym domu. Podbiegłam, by otworzyć.

— No hej, kochana, co tam? Dlaczego jesteś naga? — wykrzyczała Kaśka w moją stronę i powolnym krokiem udała się w stronę salonu. Usiadła i rozpoczęła swój rytuał, skręcając towar w bombki i popijając energetykiem, który miała wiecznie w ręce. To był jej znak rozpoznawczy, jak marchewkowe włosy. Była naprawdę śliczna, ale miała ten sam problem co ja.

— Co jest, Kinia, powiesz coś? Skreślić ci? Wiesz, że ja nie lubię wciągać!

— Nie, nie, dziękuję.

— Kurwa, jasne, częstuj mnie moim towarem — pomyślałam wściekła. Jakby jej to powiedzieć?

— zastanawiałam się. To, że ja traktowałam to jak rozmowę o pogodzie nie oznaczało, że będzie ona tak to traktowała. Wtedy uświadomiłam też sobie, że w zasadzie aż tak dobrze jej nie znałam (pomimo pewnych rzeczy, które nas łączyły), skoro się wahałam. Nie była w zasadzie moją psiapsiółą, może nawet nie koleżanką, tylko znajomą od imprez. A tacy są najgorsi. Stojąc jeszcze chwilę przed nią zupełnie nago i śledząc ruchy jej kciuka, który scrollował tablicę na Facebooku, zbierałam się w sobie, żeby jej to powiedzieć.

— Będę się kurwić. — Wyrzuciłam to z siebie, krzycząc.

— To mi chciałaś powiedzieć? Tylko ogarnij się, dziewczyno!

Wypowiedziała te słowa z szyderczym uśmiechem na twarzy. Nie zrobiło to na niej absolutnie żadnego wrażenia. Tak w sumie ani trochę mnie to nie zdziwiło, gdy sobie przypomnę to wszystko, kiedy pomieszkiwała u mnie.

— Miałam nadzieję, że pomożesz mi w tym trochę. Pomożesz?

— Jasne, kochana!

Taka koleżanka to prawdziwy skarb! — Pomyślałam, popadając ze skrajności w skrajność. Rozmawialiśmy jeszcze chwilę o tym, do kogo wydzwaniać o towar, kto z kim i gdzie się dobrze bawił i na inne ważne tematy, po czym wysłałam ją na zakupy po maszynkę do golenia, czarną farbę do włosów i wosk.

Zdawałam sobie sprawę z tego, że to może potrwać. Ta przemiana to nie będzie jeden dzień, tylko kilka, a może kilkanaście dni. Obowiązkowa też będzie wizyta u kosmetyczki. Chcąc, by ciało było moim narzędziem pracy, musiałam z nim zrobić porządek.

Dwa tygodnie później

Stanęłam przed lustrem z lepszym stanem skóry, zagojonymi ustami pomalowanymi na czerwony, matowy kolor, kreską pod okiem, zafarbowanym blond odrostem, który wcześniej raził w oczy. Byłam śliczna. Nie taka jak kiedyś, ale również warta uwagi. Na sobie miałam seksowny, koronkowy tank top, ramoneskę i skórzane spodnie, w których sama sobie zrobiłabym rimming. Rozumiecie, jak świetnie wyglądał w nich mój tyłek. Pod spodem oczywiście seksowne pończochy, a wisienką na torcie były szpilki — szesnasto centymetrowe, klasyczne czarne z czerwoną podeszwą. To był ten dzień, kiedy miałam pierwszego klienta. Podchodziłam do tego na zupełnym luzie, absolutnie się nie denerwując. W międzyczasie fugowałam dziąsła i dotykałam się po całym ciele podniecona, że tak wyglądam. Pomyśleć, że jeszcze dwa tygodnie temu byłam cała w niebieskich plamach tam na dole i wyglądałam jak bezdomna. A dzisiaj jak modelka, zadbana i śliczna.

Usłyszałam dzwonek do drzwi. Pobiegłam je otworzyć i wielce się zawiodłam. Spodziewałam się boga seksu, Erosa, a był to jakiś sześćdziesięcioletni dziadek, pewnie już z demencją, ale był całkiem nieźle ubrany, więc była szansa, że rzuci jakiś napiwek. Wyciągnął trzysta złotych i położył na biurko, mówiąc przy tym:

— Pobaw się nim godzinkę, kochana.

Ściągnął spodnie do kolan i usiadł w fotelu. A ja, chcąc mieć już to za sobą, usiadłam obok niego. Przytakiwałam na to, co mówił i uśmiechałam się do niego.

— Kochanie, zaczniesz wreszcie? Przestań mi tu świecić tymi zielonymi oczkami albo poświeć z dolnej perspektywy. Za co ja ci płacę?

— Oczywiście, kochanie — odpowiedziałam posłusznie, wstałam z kanapy i stojąc przed nim przejechałam rękoma od jego barków aż po uda, schodząc przy tym coraz niżej i niżej, aż w końcu stało się, miałam go w ustach. Bawiłam się jego moszną jak dziecko klockami. Mając jego starego, sflaczałego penisa w buzi, naszła mnie refleksja, do jakiego stopnia ludzkie życie może się zmienić przez rok. Nie przestając ssać i myśleć coraz wyraźniej nad tym, co robię, a co mogłabym, czasami spoglądałam na niego, ale bardzo mnie to krępowało, bo równie dobrze mogłabym być jego wnuczką. „Stary chuj, który nie ma co z pieniędzmi robić”. Myśli się nasilały, sumienie się odzywało: „CO TY ROBISZ, DZIEWCZYNO?”.

Potrzebowałam je uciszyć w trybie pilnym. Czułam, że nie miałam innego wyjścia do właśnie tego momentu. Kiedy to zaczynało mu się podobać i dociskał moją głowę do samego końca swojego penisa, jego długie włosy łonowe zaczynały gilgotać mnie pod nosem. Ssałam go najlepiej jak potrafiłam, żeby staruch nie narzekał i przyszedł po więcej. Jednocześnie starałam się nie myśleć o tym, jak mogłoby wyglądać moje życie.

„Bezmyślnym życiem żyć człowiekowi nie warto”[2].

[1] Fragment Dezyderaty, poematu napisanego przez Maxa Ehrmanna.

[2] Platon, Obrona Sokratesa.

2. Magisterka

Rok wcześniej…

— Uczniom z roku 2014/2015 serdecznie gratuluję ukończenia studiów drugiego stopnia i otrzymania dyplomu magistra na kierunku ekonomicznym na naszym cudownym uniwersytecie — powiedział dziekan ze sceny z masą wykładowców, którzy stali za jego plecami, sprawiając wrażenie równie znudzonych, jak my tym czczym pieprzeniem.

Na szczęście miałam to przeżyć raz w życiu, a oni musieli co roku i tak aż do emerytury.

Niewdzięczna praca użerać się z ludźmi, którzy sami nie wiedzą, czego chcą.

Sam dziekan wyglądał na zadowolonego. Nie mogliśmy być tacy źli, chociaż było kilka spektakularnych akcji, które chcieliśmy opowiadać na zjazdach absolwentów i domówkach z osobami, z którymi będziemy trzymać kontakt, czy wypadami z tak zwaną starą gwardią. A w akademikach na dobrą sprawę miał się zmienić tylko rocznik. Pity alkohol i zażywane narkotyki, no i nas tam miało nie być.

Dookoła mnie było słychać pogłos stu absolwentów zgadujących się na flaszkę. „Ej, stary, to co, lecisz do klubu?”, „Ej, ale dzisiaj będzie tango”, „Stary, płyniemy dzisiaj w rejs”.

W pewnym momencie ktoś przejechał ręką po mojej szyi. Złapałam ją w nadgarstku i odwróciłam się gwałtownie.

To była Kinga. Najgrzeczniejsza dziewczyna na roku. Mało tego — najładniejsza i nie dawało się jej nie lubić. Jej blond włosy, cycki i figura mamiły wszystkich, a ona chyba dalej była dziewicą. Nie przejmowała się tym zupełnie, czekając na rycerza na białym koniu.

Nie wiem, na ile to były ambicje jej rodziców, a na ile jej, ale chyba jej to zbytnio nie przeszkadzało, skoro cały czas sprawiała wrażenie uśmiechniętej i wesołej. Nie rozumiałam też tego, dlaczego mieszkała razem z nami w akademiku całe pięć i pół roku. Domyślałam się, że to też mógł być jeden z planów matki i ojca na córkę.

Zawsze powtarzałam, że trzeba iść według swojego planu, a nie czyjegoś.

Po krótkiej wymianie spojrzeń zapytała:

— Idziesz dzisiaj na tę babską imprezę?

— Jasne, że idę, a ty się wybierasz?

— W końcu się zabawię! Kiedy, jak nie teraz? — odpowiedziała z uśmiechem na twarzy.

Nie byłam pewna, czy zdaje sobie sprawę, co się dzieje na naszych babskich zgrupowaniach.

Wizja zbliżającego się wieczoru nakreślała się bardzo ciekawie. Skinęłam do niej głową, śmiejąc się w duchu. Dziewczyna rzucała się na głęboką wodę. Od momentu, jak ją poznałam, widziałam ją raz z lampką białego wina na jednej z naszych pierwszych wspólnych imprez, czyli około cztery lata temu. To podbudzało moją ciekawość, bo takiego pytania od Kingi nigdy w życiu bym się nie spodziewała.

Na koniec spod nosów absolwentów wyleciało jakże soczyste i wyraziste:

— W końcu, kurwa!

Bankowcy, konsumpcjoniści, przyszli księgowi, maklerzy i ludzie, którzy mieli uczestniczyć w owczym pędzie bardziej niż mały, szary człowiek na etacie. Wszyscy zaczęli opuszczać salę, w której wręczano dyplomy.

Wychodząc z uczelni, dostałam jeszcze kilka propozycji na zabawienie się dzisiejszego wieczoru.

Nie lubiłam maratonów, a już na pewno nie melanży z kilkoma ekipami przez całą noc. Dla mnie to było jak orkiestra — zaczynamy razem i kończymy razem.

Jednak niektóre propozycje były naprawdę ciekawe.

Ale miałam już plany na wieczór.

ACHHH! Będę tęsknić za tym życiem bardziej, niż mi się wydawało.

Przede wszystkim musiałam zacząć myśleć o usunięciu Tindera. (Nie wiem, co ma piernik do wiatraka, ale czuje taką potrzebę.) Sama go z pewnością nie usunę. Chciałam kogoś poznać nie do luźnej relacji. Fuck friends tylko na zupełnie serio, taka prawdziwa szalona miłość, nie to przekolorowane gówno, które serwuje nam telewizja i harlequiny. Najgorsze jest to, że te odświeżone i bardziej ostre widnieją na listach bestsellerów sprzedażowych, a ja oczekuję takiej wręcz punkrockowej, niekończącej się miłości.

Stanowczo to zbyt wiele.

Jakąś godzinę później jechałam przez całe miasto komunikacją miejską, która jest moim „ulubionym” środkiem transportu. Uwielbiam, kiedy ktoś co jakiś czas przejeżdża po moim tyłku ręką, a gruźlik dwa rzędy siedzeń dalej nie przestaje kaszleć i żeby było śmieszniej, w lewej ręce trzyma papierosa, a w prawej zapalniczkę. Do tego prawilne chłopaki zdzierający gardło, klnąc i śmiejąc się tak, jakby mieli swój prywatny przedział, pomijając fakt, że ich oczy domagały się snu, z nie wyobrażalnym charakterystycznym dla tego sportu grymasem, bo przecież jeszcze jest dzień. A spanie jest dla słabych!

Gdzieś tam z przodu stała kobieta w szóstym miesiącu ciąży i nerwowo spoglądała na brak wolnych miejsc. Dookoła masa nastolatków siedzących bez jakiejkolwiek najmniejszej reakcji z ich strony. Wstałam, wołając:

— Proszę pani! Proszę, tu jest wolne.

Kobieta z olbrzymim uśmiechem na twarzy podeszła i zaczęła mnie całować i dziękować.

— Dziękuję, ależ pani ma lwie serce.

— Wie pani co, wymagałabym od innych tego samego, kiedy byłabym w ciąży albo osobą starszą. Proszę siadać i nie przesadzać.

Po tej poczekalni dusz, jaką jest komunikacja miejska, dotarłam do mojego rodzinnego domu. Skończyło się mieszkanie w akademiku i brak większej odpowiedzialności. Musiałam iść na swoje. Ciężko będzie żyć z pensji podrzędnej sekretarki w jednej z firm. Zawsze mogłabym inaczej piąć się po szczeblach kariery, na przykład wypiąć się szefowi. Mobbinng seksualny ze strony szefów jest wszechobecny — nagadywanie i propozycje szybkiego awansu w zamian za numerek na biurku raz na jakiś czas.

Ale z drugiej strony wszystkie te kobiety ubrane w krótkie czarne spódniczki z zamkiem z tyłu, w pończochach, a nie rajstopach, koszuli z dekoltem i botkach na obcasach nie wyglądały, jakby im to w jakikolwiek sposób przeszkadzało, a wręcz odwrotnie. Chyba się cieszyły, jak były proszone przez szefa, żeby wypucować berło w drodze na „SZCZYT”. I osiągały go — szczyt głupoty.

Można się ubrać elegancko i schludnie. Ja miałam swoje komplety żakietów i nie ukrywam, że szefostwo było srogo zawiedzione tym faktem.

Gdy otworzyłam drzwi od domu, uderzył mnie unoszący się w powietrzu swąd alkoholu. Prawie jak w drogerii, tyle, że perfumy kupujemy, żeby ukryć nasz naturalny zapach i dla doznań zmysłowych. A odór trawionego alkoholu obnaża naszą naturę. Podeszwy kleiły mi się do podłogi w przedpokoju.

Całe szczęście, że byłam jedynaczką. Nie mogłabym przeżyć tego, gdyby jeszcze ktoś musiał żyć w tym syfie z moimi rodzicami. Próbowałam im pomóc wielokrotnie. Miesiąc, może dwa, na dupościsku, przepijanie wszywek — wszystko z nimi przechodziłam.

— Kto tam? — rozległ się przepity głos mojego ojca.

— To ja.

— Monika, kochanie, chodź tu do mnie do kuchni, siedzimy tu z mamą.

Nie ściągając butów z nóg wybrałam się do kuchni, a tam już czekały na stole obłożonym ceratą trzy zero siedem krajowej z Biedronki, ogórki, wędliny i inne dania garmażeryjne. Trzy szklanki, dla każdego.

— Bierz szklankę i siadaj trochę ze mną i mamą. Napijesz się z nami, opijemy twój sukces. Jesteśmy z ciebie tacy dumni.

— Mirek, może dajmy jej chwilę odpocząć.

— Krystyna, nic nie mów, niech napije się z nami. Niedługo wyprowadzi się z domu i nie będzie nas odwiedzać.

Kochający ojciec, który flaszkę później będzie mnie wyzywał od dziwek, podnosił rękę na matkę, a przypieczętowaniem tego będzie taksówka do pobliskiego burdelu. Matka będzie płakała i piła dalej sama, powtarzając pod nosem: „On nas kocha, on nas kocha, on nas kocha, tylko trochę się pogubił!”. I tak od trzydziestu lat małżeństwa. Labirynt, w którym wyjściem jest przejrzenie na oczy.

Witajcie w moim świecie. Pomimo moich uprzedzeń i jasnowidztwa usiadłam z nimi, wypiłam trzy szybkie setki ze wspomnianych wcześniej przygotowanych szklanek, by potem szybko uciec do mojego pokoju, zamknąć się od środka, nakryć kocem i scrollować tablicę na Facebooku, przeglądać Instagramy lub napawać się rzeczowym podejściem do faceta na Tinderze, sunąc palcem raz na lewo, drugi raz na prawo.

Z tyłu głowy wierzyłam w to, że poznam kogoś ciekawego właśnie tutaj.

Głupia ja!!!

Zdarzali się na tym portalu mistrzowie liryki, którzy pisali coś więcej niż „Hej, co tam?” i odnosili się do opisów. Czasami nawet czułam się wielce zaskoczona kreatywną wiadomością i tym, że ktoś przeczytał opis. Brawo, panowie! Byli też faceci w typie latynoskich macho. Przeglądając ich zdjęcia wręcz chciałam, żeby pojawiło się dopasowanie, bo moja wyobraźnia płatała mi figle i widziałam to napięcie erotyczne w łóżku.

— W co się ubierasz, bo chcę się dostosować, żeby nie odbiegać jak zwykle? — napisała SMS-a Kinga.

— No, pewnie pójdziemy do klubu, więc myślałam nad klasyczną małą czarną i szpilkami — skłamałam jej. Tak naprawdę planowałam zmienić tylko legginsy na skórzane, do tego air maxy i obcisła bluza.

Chciałabym zobaczyć, jak będzie wyglądać. Na imprezę zawsze przychodziła w sweterku i szerokich dżinsach, hipisowska stylówa z wczesnych lat sześćdziesiątych.

— W takim razie muszę wybrać się na zakupy po jakąś sukienkę.

— Spoko, udanych zakupów, kochana, widzimy się wieczorem.

Ze zdziwienia poszłam do kuchni, w której była aktualnie faza śmiechu i zabawy, faza biesiady i wzajemnego szacunku.

Przechyliłam jeszcze dwie szybkie szklanki po to, by usłyszeć od ojca:

— Córeczko, jestem z ciebie taki dumny.

Przytuliłam go pomimo jego przepoconej koszuli, która odpychała swym zapachem, choć przy odorze alkoholu to nie było nic wielkiego. Grzecznie podziękowałam, wdając się w godzinną rozmowę o środowisku. Mój ojciec był ekologiem pobierającym państwowy zasiłek. Od dwudziestu lat alkohol niszczył jego wszelkie ambicje i założenia, które miał przed tą chorobą. Chciał założyć fundację zajmującą się poszerzaniem świadomości społeczeństwa w dziedzinie dbania o środowisko, a Krystyna, moja mama, była sprzątaczką w firmie, w której ojciec pracował.

Też zaczęła pić, kiedy to starała się zrozumieć ojca i jego pasję, z którą pił. Sama przy tym popadła w alkoholizm. Tak go kochała i kocha cały czas, zupełnie tego nie rozumiem, ale chyba właśnie to jest jedną z definicji miłości.

Po skończonej rozmowie rozpoczęła się następna faza. Usłyszałam:

— Monika, SPIERDALAJ!!! Tata z mamą będą teraz…

— Nie kończ, proszę.

Często to był gwałt męża na żonie, ale mama nie widziała w tym nic złego. Oddawała się cała ojcu, a ja wtedy wychodziłam z domu, godząc się z tym, że tak po prostu u mnie jest. Nie czułam potrzeby zmiany, a apatia aż biła ode mnie.

Chciałam, żeby było inaczej, gdy to ja założę swoją rodzinę. Alkohol byłby okazyjnie stawiany na stół, a nie do śniadania, wzięty na krechę w osiedlowym sklepiku.

Żeby mój mąż pracował, z ambicją awansu piął się po szczeblach kariery, a dziecko wyszło na ludzi, a nie drzwiami. Wiem, to egoistyczne podejście, ale czasami trzeba być egoistą. Z mojej perspektywy na dno i pogrążenie się jest tylko jedna stacja dalej ode mnie.

Jak ojciec powiedział, tak zrobiłam. Ubrałam się i opuściłam dom bez najmniejszych wyrzutów sumienia i jakiejkolwiek interwencji z mojej strony. W wielkiej torbie spakowane były legginsy, buty na szpilkach, kosmetyki, bluza i bielizna. Nie byłam świadoma tego, ile potrwa nasza impreza i gdzie wylądujemy, a wolałam być gotowa na wszystko. Oczywiście miałam też masę innych rzeczy, które są niezmiernie ważne, które każda kobieta ma u siebie w torebce i co najważniejsze, było jeszcze miejsce na jakąś flaszkę.

Idąc przed siebie, obserwowałam ptaki ludzi i myślałam, jakie to życie jest piękne. Nadmierny optymizm jest z jednym z objawów spożycia alkoholu, który był dość przyjemny. Usiadłam chwilę i podziwiałam wroni pogrzeb, który odbywał się w parku, przy tym zastanawiałam się, jak to jest latać. To była część dalsza moich wizji alkoholowych.

Musiałam zadzwonić do kogoś, kto miał coś, co mogło postawić mnie na nogi. W momencie, w którym szukałam po kieszeniach, rozległ się dzwonek z Messengera. Kiedy w końcu go znalazłam, ujrzałam zdjęcie profilowe Kingi, a pod nim zieloną słuchawkę.

Po krótkim przemyśleniu, dlaczego dzwoni akurat do mnie, doszłam do wniosku, że wypada odebrać.

— Hej Monia, pomożesz mi? Dzwoniłam do dziewczyn, ale wszystkie szykują jedzenie albo siebie na imprezę. Zamówiłam catering, kilka sałatek, jakieś korki i alkohol. Będzie dostarczony na dwudziestą do Basi.

— No rozumiem, w czym ci pomóc?

— Pojedziesz ze mną na zakupy?

Musiałam odłożyć moje plany stawiania się na nogi na potem i postawić się w inny sposób.

— Jasne kochana, przyjedź po mnie do parku, tego koło mnie — dodałam tak, jakby wiedziała, gdzie mieszkam, ale jeden warunek stawiasz espresso w galerii.

— Wyślij pinezkę, zaraz będę.

Nie czekałam ani minuty. Przeszłam przez park, żeby dojść na parking, a ona już tam była. Pewnie dlatego, że kroczyłam delikatnie chwiejnym krokiem i mogło mi to zająć jakieś dziesięć minut. Wsiadłam do nowego mercedesa klasy E kombi.

— Siema. Ty, powiedz mi, co właściwie robią twoi rodzice, że se śmigasz taką maszyną?

— Kurde, moja Yariska jest u mechanika, musiałam pożyczyć auto rodzinne. Rodzice są prawnikami.

— To wiele wyjaśnia. Fajnie, masz dobry start.

— No. Cieszę się, w końcu pójdę na swoje. Będę dalej pracować w banku. Myślę, że to jest kwestia pół roku. Czuj się zaproszona na parapetówę. A twoi czym się zajmują?

— Pewnie, dzięki, na pewno będę!!!

Resztę drogi przemilczałam modląc się, żeby nie zadała ponownie tego pytania. Było to niewygodne. Co jej miałam powiedzieć, że nie każdy jest w czepku urodzony? Może to by zburzyło jej światopogląd. Z drugiej strony, otwierając się przed nią mogłaby pomyśleć, że chcę się bliżej poznać, wejść z nią w relację koleżeńską i przekroczyć barierę zwykłej znajomości. Dlatego postanowiłam się nie odzywać do momentu dojechania do galerii. Chyba zauważyła moje zmieszanie i również nie powiedziała nic więcej.

— Monika, co najpierw: buty czy kreacja?

— Kawa, przede wszystkim kawa! Pamiętaj, że to domówka. Nie musisz wyglądać jak milion dolarów.

— Wiesz co, pierwszy raz chcę tak wyglądać. Potem zabieram cię na makijaż i paznokcie.

Wypiłyśmy kawę i cztery następne godziny spędziłyśmy na chodzeniu po sklepach, kupując wszystko — od koronkowej, czarnej bielizny przez sukienki, spódniczki, bluzki z dekoltem, aż po buty. Nie miała żadnych oporów w kupowaniu tego, co jej się podobało. Po prostu brała rzeczy, płacąc kartą ojca, przy tym często się mnie pytając, czy czegoś bym nie chciała. Śmiejąc się, odpowiadałam:

— Nie, dziękuję, kawa była wyśmienita i wystarczy.

— No dobra, jak chcesz, ale i tak ci się jakoś odwdzięczę.

Podarowała mi czerwony, seksowny, koronkowy tank top. Ciekawe, dla kogo miałabym go założyć. Sama kupiła czarny, też nie mając dla kogo go zakładać. Ja przynajmniej mogłam znaleźć kogoś w sieci, ale ona penisa chyba jeszcze nie widziała na żywo.

Odwiozła mnie pod dom. Śmiałyśmy się i żartowałyśmy. Ja po takim maratonie już byłam zupełnie trzeźwa, a Kinga była totalnie nakręcona i chętna na nieznane.

W sumie nie dziwię się jej ani trochę. Całe życie miała poustawiane przez rodziców. Kiedy, jak nie teraz miała się zabawić. Prawda?

— Przyjadę po ciebie koło osiemnastej, to pojedziemy do tej kosmetyczki!

— Dzięki, będę gotowa!

Pożegnałyśmy się buziakiem w policzek. Naprawdę spoko z niej dziewczyna.

Wolnym krokiem zmierzałam w nieznane. Bałam się trochę tego, co zastanę w domu. Ojca już tam nie było, a matka siedziała nad flaszką, płacząc i paląc papierosa. Spokojnie zapytałam:

— Co twój mąż, a mój ojciec, znów odpierdolił?

— To co zwykle. — Co oznaczało, że ojciec uderzył w imprezę, przepijając pieniądze z zasiłku, który niedawno mu wpłynął.

Usiadłam obok niej i przytuliłam, zapewniając, że znajdę pieniądze, żeby miała co jeść i za co opłacić rachunki. Nie podejmowałam prób szukania ojca. Kiedyś, gdy pojechałam za nim do burdelu, chciał mnie sprzedać za pionę dobrego koksu. To właśnie była moja normalność. W takich momentach zazdrościłam Kindze, że ma tak ogarniętą rodzinę.

A moja, nie oszukujmy się, była patologiczna. Czasami płakałam, jak myślałam o tym wszystkim, i zastanawiałam się, czy rzeczywiście było tutaj coś z wcześniej wspomnianej miłości. Pocieszałam tak matkę, dotrzymując jej towarzystwa i pijąc razem z nią do momentu, kiedy usłyszałam trąbienie przed domem. To była Kinga. Cieszyłam się, że uwolniła mnie z piekła mojego własnego domu. Ubrałam kurtkę i wybiegłam, wcześniej całując matkę w czoło i przecierając jej łzy z zapłakanej twarzy.

— Mamo, nie wiem, kiedy będę. Kocham cię, pa.

— Pa, córuś — powiedziała, szlochając.

Wsiadając do auta Kingi, od razu zostałam zbombardowana pytaniami co, jak, gdzie, kiedy, z kim i co tam będzie.

— Kinga, ja wiem tyle, co ty.

— Okej, od razu mówię, że ewentualnie mogę zapalić trawę. Nic więcej nie mogę i nie chcę.

— To masz problem, bo my trawy nie palimy.

— Nie? A myślałam, że tak.

Trawy nie praktykowałyśmy, ale za to na takich imprezach lubiłyśmy inne łakocie. Tego jej nie będę proponować, chyba, że pierwsza się upomni, w co wątpiłam.

Jadąc do kosmetyczki zapytała jeszcze, dlaczego jestem w tych samych ciuchach, w których byłam, jak się rozstawałyśmy.

— Przebiorę się u Basi — odpowiedziałam.

Nie mogłam ocenić jej ubioru. Miała na sobie śliczny płaszcz do kolan, z szerokim kapturem na górze. Poza tym miała płaskie buty do jazdy, a szpilki leżały na tylnym siedzeniu przygotowane do zmiany. Po dotarciu do celu szłyśmy jeszcze jakieś dziesięć minut na piechotę, milcząc. Kosmetyczka przywitała nas lampką białego wina. Co prawda żadna ze mnie fanka tego trunku, ale wypiłam. Byłam w szoku, kiedy Kinga poprosiła o mocny makijaż i długie hybrydowe paznokcie dla nas obu. Z grzeczności postanowiłam wtrącić:

— Kinia, ja nie mam pieniędzy.

— Nie przejmuj się, ja płacę. Nie ma o czym mówić.

W ten sposób podsumowała moje wahania. Po tych zabiegach upiększających przyszedł czas na wisienkę na torcie. Imprezę. Humory dopisywały, Kinga wyglądała ślicznie.

Ja miałam bardzo małe poczucie własnej wartości, ale z tego, co mówiły dziewczyny, też wyglądałam ślicznie, a paznokciami byłam wręcz onieśmielona. Bardzo mi się podobały takie czarne, błyszczące szpony. Nie wiedziałam, jak mogę się jej odwdzięczyć za to wszystko.

— Dziękuję ci bardzo, kochana. Jestem ci naprawdę wdzięczna. Jak będziesz coś potrzebowała, to mów, dobrze?

— Jasne. Dzięki, że to mówisz, to dla mnie bardzo ważne!

Chwilę później byłyśmy na imprezie jako jedne z ostatnich. Było kilka dziewczyn, które znałam i kilka, które widziałam pierwszy raz na oczy. Kinga, która nawet u kosmetyczki się nie rozebrała z płaszczyka, zdjęła go w końcu i wszystkie jednym tchem krzyknęłyśmy:

— O KURWA! WOW, JAK TY WYGLĄDASZ!

Wszyscy się podniecali, aż w końcu Baśka wzniosła toast za Kingę, która wyglądała jak milion dolarów. Sukienka z wszytym stanikiem i wyciętym dekoltem, do tego czarne, matowe rajstopy i buty na wysokim obcasie. To, że miała wyśmienitą figurę i była śliczna jak anielica dodawało jej uroku. Po toaście zaczęły się poważne tematy, jak obgadywanie tego, co się dzieje na fejsie, kto z kim i gdzie. Potem przeszłyśmy do tematów rycerzy na białym koniu i upodobań łóżkowych. Jedna z dziewczyn, za którą zbytnio nie przepadam zapytała:

— Kinga, co się nie odzywasz?

— No wiecie dziewczyny, nie mam za bardzo o czym opowiadać.

— Z twoim ciałem tobym miała wszystkich, którzy mi się spodobają — dodała Baśka.

Chwilę jeszcze żartowałyśmy z tego, by potem wyciągnąć tacę na stół, podzielić towar na ścieżki, żeby trochę się obudzić, wytrzeźwieć i bawić się dalej. Normalna praktyka wśród osób przed trzydziestym rokiem życia w Polsce. Kinga patrzyła z niedowierzaniem dopytując, co to takiego. Dziewczyny, które tam były, drapały się po głowie i nie wiedziały, co powiedzieć. Nasza gospodyni pierwsza nachyliła się nad tacą. Po wciągnięciu odpowiedziała głośno i wyraźnie:

— Amfetamina. Chcesz trochę? Trochę jeszcze jest osób przed tobą, ale taca do ciebie dojdzie. Jak chcesz, to spróbuj.

— Jasne, dlaczego nie. To dlatego mi mówiłaś, że trawy nie palicie — zwróciła się do mnie.

Kiedy doszło do niej, poczułam niemoc jak w domu. Owładnęło mną dokładnie takie samo apatyczne uczucie jakie występowało, gdy patrzyłam na tę patologię, którą zapoczątkował ojciec. Po wciągnięciu zapytała:

— To co, dziewczyny, lecimy do klubu?

Po tym pytaniu sama chwyciłam tacę i wciągnęłam. Powinnam była być odpowiedzialna i coś z tym zrobić.

A niech to…

3. Naprawdę, mamo

— Waldek, już taka godzina, a jej dalej nie ma.

— Jej, uspokój się skarbie. Nie pamiętasz jak my byliśmy młodzi?

Miał rację. Nie miałam powodów do niepokoju. Kinga to odpowiedzialna dziewczyna, ale nigdy wcześniej nie wracała o tej godzinie do domu. Wybijała już czwarta, a jej nadal nie było. Nie chciałam dzwonić, pewnie się dobrze bawiła, a ja bym tylko przeszkadzała.

— Kładź się. Wróci, to będziemy słyszeć — powiedział mój mąż stanowczym tonem, a ja, dalej się zamartwiając, położyłam się. Patrzyłam przez okno, myśląc o latach, kiedy to ja byłam młoda. Imprezy wymieszane z beztroską, przypadkowy seks… Trochę się zachłysnęłam tym wszystkim. Całe szczęście, że poznałam Waldka, który też nie należał do świętych, ale razem stanęliśmy na nogi wchodząc w dorosłość. Kiedyś opowiem o tym córce, ale poczekam z tym, aż będzie miała swoje dziecko.

Życie leci stanowczo za szybko. Jeszcze wczoraj była taka mała, nosiłam ją na rękach i cały czas coś się jej nie podobało. Była strasznie wybrednym dzieckiem. Potem jej pierwszy dzień w szkole i słowa, które wypowiedziała:

— Mamo, chcę się dobrze uczyć, żeby być prawnikiem jak ty.

A dzisiaj już kobieta wiedząca, co chce od życia, podążająca swoją ścieżką. Pracująca w banku, chętna, by piąć się po szczeblach kariery zawodowej. Byłam z niej prawdziwie dumna.

— Waldek, śpisz?

— Tak kochanie, śpię.

— Dobra, to ci nie zawracam głowy.

Cały czas myślałam o braku odzewu z jej strony. Zaczynałam się martwić, pewnie niepotrzebnie, ale instynkt matki podpowiadał mi co innego. Niemal szeptał mi do ucha, że dzieje się coś złego. Nie wiem, na ile to panika, a na ile instynkt miał rację. Pogodziłam się z tym, zarzuciłam cieplutki szlafrok na moją koronkową koszulę nocną, założyłam papcie na nogi i wybrałam się do kuchni zapalić.

Otworzyłam okap i zapalając małe światło ledów chwyciłam paczkę czerwonych Marlboro, które dla mnie były jak piłeczka antystresowa. Przy mojej pracy nietrudno sięgnąć po tę piłeczkę, ale weekendami potrafiłam nie sięgać po papierosy. Teraz sytuacja była kryzysowa, bo nie wiedziałam, co się dzieje z Kingą. Znając ją, pewnie robiła za kierowcę. Rozwoziła wszystkich z imprezy i zaraz miała wrócić uśmiechnięta.

— Niepotrzebnie się przejmuję. W swoim zwyczaju nigdy nie miała wracania o tej godzinie, już jest tuż przed piątą. Spalę jeszcze jednego papierosa i się położę. Z pewnością niepotrzebnie się martwię — uspokajałam się.

Gdy wchodziłam na górę, mąż zaczął mnie po cichutku wołać.

— Kochanie, gdzie jesteś?

— Co chcesz Waldek?

— Może jakiś szybki numerek, kotku? Odstresujesz się trochę!

— Jak ty możesz myśleć teraz o seksie stary zboku? Jak Kinga wróci, to pomyślimy, co dalej. Na razie za bardzo się przejmuję.

To był właśnie mój mąż. Nie był zły, był dobrym człowiekiem. Dla Kingi chciał jak najlepiej, ale bycie ojcem traktował mechanicznie i jak obowiązek, nie potrafił okazać jej uczuć. Być może potrzebowała miłości okazanej ze strony ojca bardziej, niż mi się wydawało. A nie tylko rad i wskazówek jak żyć.

— Ech, teraz będę myśleć i rozważać. Już dzisiaj nie zasnę!

— Kochanie, wiesz co, może na łyżeczkę?

— Hmmm, no dobra, ale ty będziesz pracować.

— Już dobrze.

W takich chwilach cieszyłam się, że go mam. Podniecał mnie tak samo cały czas. Byliśmy po dwudziestu latach małżeństwa, a mogłoby być dużo więcej z obrączką na palcu, jednak bardzo długo zwlekaliśmy z tą decyzją.

Nadziałam się na niego, a on nawet mnie nie dotknął. Trochę mnie to zdenerwowało, ale nie przestawałam ani nie szukałam wymówki, że boli mnie głowa. Jutro będzie jego kolej. Zawsze tak mówię i nigdy do tego nie dochodzi, zawsze się wykręca i przekręca to tak, że to ja robię mu dobrze.

— Słyszałeś kochanie? Drzwi się otworzyły.

— Serio? Teraz skończysz? Prawie dochodzę.

— No widzisz, a ja jeszcze trochę. To pewnie Kinga.

Zbiegłam na dół, by ją zobaczyć. W mojej głowie kotłowały się myśli, co z nią. Odchyliłam drzwi do przedpokoju i ujrzałam ją chwiejącą się na szpilkach, próbującą złapać równowagę, całą rozmazaną, z jednym cyckiem na wierzchu i podziurawionymi pończochami.

— Hej, mamuś — powiedziała pijanym głosem, a ja patrzyłam na nią jak wryta, analizując jej wyzywający ubiór i to, w jakim stanie wróciła. Posadziłam ją na krześle i pomogłam zdjąć szpilki. Była jak kulka z flippera, odbijała się od wszystkiego na swojej drodze. Doprowadziłam ją do łazienki, rozebrałam i spłukałam pod prysznicem. Była cała w brokacie i strasznie śmierdziała. Sięgając po jej piżamę, która wisiała na suszarce, krzyknęłam:

— Kinga, Kinga! Brałaś coś?

— No coś ty, mamo, taksówkowa oddddwiooozła mnieee poood dom, po prostu jestem pijaaaana.

— Ty ledwo mówisz, dziecko! Kinga, naprawdę?

— Naprawdę, mamo!!!

Powiedzmy, że jej uwierzyłam. Która matka bezgranicznie nie ufa swojemu dziecku? Ubrałam ją w koszulę nocną i odprowadziłam do jej pokoju, zaznaczając, że jutro czeka nas poważna rozmowa. Ona była w innym świecie i mamrotała coś pod nosem o jakimś chłopaku, który jej się spodobał. Postanowiłam jednak, że następnego dnia nie będę jej o nic pytać i męczyć. Miałam nadzieję, że to ktoś normalny i sama mi powie, kto to taki. Zazwyczaj tak było, że mówiła mi otwarcie o wszystkim, co się dzieje w jej życiu. Teraz było inaczej.

Zerwała się z łóżka koło czternastej śmiertelnie głodna i narzekająca na ból głowy, wypytująca o to, co na obiad.

— Jak się bawiłaś, kochanie?

— Przepraszam, że wróciłam w takim stanie do domu. To się więcej nie powtórzy!

— No, ja mam taką nadzieję. Serce mi pękało, gdy na ciebie patrzyłam. Obiecaj mi, że nie zaczniesz ćpać. Alkohol zniosę, ale nie co tydzień.

— Mamo, no coś ty! Ja i narkotyki? Absolutnie.

— Cieszę się, że jesteś ze mną szczera.

Nałożyłam jej rosołu na talerz i nie wypytywałam dalej, a miałam setki nasuwających się pytań i żadnej odpowiedzi.

Nie wiedziałam nawet z kim była. Patrzyłam, jak je, ze łzami w oczach. Nawet tego nie zauważyła, była taka wykończona tą imprezą. Przez moment miałam poczucie, że oddalamy się od siebie. Chciałam zadzwonić do Sławka, żeby z nim pogadać, może on doradziłby mi, co z tym zrobić. Jak patrzyłam na swojego męża, który jak panicz czytał gazetę i niczym się nie przejmował, krew mnie zalewała.

Nie mogę tego zrobić, ale czułam, że to mogłoby rozwiązać mój problem.

— Kinga, a gdzie jest auto?

— Pod blokiem koleżanki, zjem i po nie pójdę.

W biegu założyłam buty. Wsiadłam do drugiego auta i pojechałam do niego.

— Do reszty zgłupiałam, jadę do mojego kochanka sprzed piętnastu lat pytać o córkę!

Parkując samochód pod blokiem zauważyłam, jak jakaś młoda dziewczyna robi loda facetowi, który siedział na miejscu kierowcy w czarnym BMW. Nie znam się na autach, ale ono stanowczo nie należało do tych najnowszych. Odpaliłam papierosa stojąc chwilę przed blokiem, zerkając co jakiś czas na nich i zastanawiając się, jak można być tak głupim. Kiedy chciałam już strzelić petem do śmietnika, dziewczyna podniosła głowę i otarła usta, a on wyciągnął portfel z kieszeni kurtki. Dał jej kilkaset złotych i wyrzucił z auta odjeżdżając z piskiem opon. Ta dziewczyna mogła mieć szesnaście, może siedemnaście lat. Upadek moralności ludzkiej. Każdy robi, co lubi. Gdy pomyślałam, że Kinga też może tak robić, zachciało mi się płakać. Ale przede wszystkim Kinga była starsza i o wiele mądrzejsza od jakiegoś kurwiszona.

Kiedyś nawet seks nie wyglądał tak wulgarnie, a ten w aucie był tylko z wybrankiem, a nie przypadkowy. Przynajmniej tak było u mnie. Jeździło się razem spać pod gołym niebem, było inaczej. Po tej krótkiej refleksji musiałam pokonać cztery piętra na piechotę. Z każdym stopniem wahałam się coraz bardziej, czy aby na pewno jest to dobry pomysł, by iść do Sławka. Z każdym kolejnym krokiem moje tempo stawało się coraz wolniejsze, a ja sama czułam się cięższa. Gdy byłam już przed drzwiami, zastanawiałam się chwilę, mając ochotę uciec. Usłyszałam ruch z drugiej strony. Strasznie mnie to zmieszało i stałam w bezruchu, nasłuchując dźwięku przekręcanego zamka.

— Matylda?

— Sławek?

— Śliczna jak piętnaście lat temu. Myślałem, że już cię nie zobaczę. Co cię sprowadza?

Wyjaśniłam mu wszystko w najdrobniejszych szczegółach, ale jego wielkie, zielone oczy świeciły się, gdy patrzył na mnie. Czułam się tak wyjątkowo, brakowało mi tego.

— Mógłbyś tak na mnie nie patrzeć? Przyjechałam po radę.

— Po radę po piętnastu latach? Bez zwykłego „Cześć, cześć!” na ulicy? Nie mogłaś jechać do którejś ze swoich wysoko postawionych koleżanek?

— Jak ty sobie to wyobrażasz? To byłby wstyd mówić o tym, że podejrzewam moją córkę o branie.

— Nie wypisuj wyroku po jednej imprezie i weź pod uwagę to, że zawsze jest z tobą szczera. Ale przecież co ja tam wiem, widziałem ją ostatni raz piętnaście lat temu.

Po tych słowach jego ręce dobiły mnie do ściany. Lewą dłoń płynnym ruchem przesunął na dół, chcąc wsunąć ją pod majtki. Chwyciłam jego rękę i w porę zatrzymałam. Prawą ręką chwycił mnie za włosy i odchylił głowę do pocałunku. Temu się nie oparłam. Całowaliśmy się tak dobre dwadzieścia minut. W tamtym momencie nie przeszkadzało mi to, co chciał zrobić wcześniej. Byłam tak nakręcona na moją starą miłość. Chyba zauważył, że jest mi dobrze i w pewnym momencie przestał. Ja, podniecona jak wariatka, zaczęłam powoli zsuwać z niego koszule, odsłaniając ten sam kaloryfer, który miał wtedy.

— JEJ — pisnęłam schodząc niżej i niżej.

— Wiesz co, nie będę taki jak ty. Mógłbym ci się za chwilę spuścić do mordy. Ale wiesz co, powiem ci od razu, żebyś spierdalała. Potraktowałaś mnie okropnie, czułem się jak szmata. Nie mogliśmy zostać nawet przyjaciółmi. Tylko ci przypomnę, że miałaś dla mnie zrezygnować z małżeństwa, a teraz wpadasz do mnie po piętnastu latach, bo wstydzisz się własnej córki. Jesteś niepoważna. SPIERDALAJ STĄD!!! — wykrzyczał.

Wybiegłam z jego mieszkania, chwyciłam telefon i zastanawiałam się, do kogo mogę zadzwonić w zaistniałej sytuacji. Tak naprawdę byłam zupełnie sama. Koleżanki od lunchów z knajpy, do której chodziłam podczas przerwy, czy moje pracownice z kancelarii, z którymi byłam na przyjacielskiej stopie, nie nadawały się do takiej ciężkiej rozmowy. Ich życie było idealne, a moje właśnie zaczynało legnąć w gruzach. Podniosłam głowę w stronę jego okna. Stał tam i patrzył, śmiejąc się z tego, co przed chwilą chciałam zrobić. Czułam się strasznie. Nie miałam pojęcia, co robić. Wiedziałam jedno — to był błąd. Jeszcze rano kochałam się z mężem, a dzisiaj o tym zapomniałam i chciałam go zdradzić z tym skurwielem.

— Może to ja jestem tą złą suką, a on ma rację? Uspokoję się, policzę do dziesięciu i wrócę do domu, zapominając o tym wszystkim, co dzisiaj mnie tu spotkało — przekonywałam się.

Chwilkę później już wchodziłam do domu zniesmaczona i zmieszana tym, co się stało, jednocześnie pamiętając o uśmiechu na twarzy.

— Gdzie byłaś, hmmm? — zapytał Waldek, a ja zamilkłam. Po krótkiej chwili powtórzył pytanie, a ja dalej milczałam. Chwilę mi zajęło zebranie się w sobie, żeby odpowiedzieć.

— Yyy, no wiesz, byłam na spotkaniu w sprawie tego odszkodowania.

— Aaa. I co wynikło?

— Nic nowego. Gościu coś kręci i chyba chce wyłudzić to odszkodowanie. To było do przewidzenia. Trzeba rozważyć, komu przydzielimy tę sprawę. Gdzie jest Kinga?

— Podjechała po nią taksówka i pojechała po auto.

— Mówiła gdzie?

— Daj spokój i chodź, lepiej skończymy to, co zaczęliśmy nad ranem.

— Nie mam ochoty!!!

— Ty to jesteś przewrażliwiona na punkcie Kingi, daj jej trochę luzu — powiedział mój mąż, poprawiając papcie na nogach i przewracając stronę w gazecie. Bałam się o nią niesamowicie i jeszcze ta cała sytuacja z dzisiaj. Musiałam go bezczelnie okłamać. Nerwowo podchodziłam do okna i sprawdzałam, czy nie nadjeżdża auto z Kingą w środku. Musiałam się natychmiast uspokoić i wyluzować, ale nie potrafiłam się o nią nie martwić. Postanowiłam, że skupię się na pracy i choć na chwilę zapomnę o wszystkim. Zmierzając do biura, które miało miejsce w piwnicy, usłyszałam zza drzwi córki powiadomienia przychodzące z Messengera. Bez zastanowienia chwyciłam za klamkę i doszło do mnie, co chciałam zrobić. Chciałam ją skontrolować, moją córeczkę! To oznaczałoby jakikolwiek brak zaufania z mojej strony.

Dobrze, że drzwi był zamknięte. Starczyło mi błędów tego dnia. Po wejściu do biura wpuściłam tam światło, odchylając zasłony. Usiadłam za biurkiem w moim wysiedzianym, skórzanym fotelu i zaczęłam płakać, jaka to jestem przewrażliwiona i głupia.

— Nie mam się o co martwić, nigdy nie było z nią problemów. Wie, czego chce — mówiłam sobie w duchu.

— Czego ryczysz, głupia?

Waldek wszedł do biura. Usłyszał moje szlochy i walenie pięścią w biurko z papierami. Rzuciłam się mu na szyję i jego też przeprosiłam, nie przestając płakać.

— Już dobrze, doszło to w końcu do ciebie, że nie musimy się martwić. Jest ułożoną dziewczyną — powiedział i wyciągnął paczkę chusteczek z kieszeni. Otarłam łzy, nie przestając myśleć o Kindze. Byłam już spokojna i świadoma, że to wszystko było niepotrzebne.

Praca zupełnie mnie pochłonęła w sobotę, kiedy miałam dzień dla siebie. Powinnam pić kakao, leżeć i oglądać seriale na Netflixie, a pracowałam, żeby nie rozważać setki możliwości przychodzących do mojej głowy.

— Wróciłam — krzyknęła Kinga.

Kamień spadł mi z serca, sześć godzin jej nie było.

— Gdzie byłaś?

— No, jeszcze wypiłam kawę u koleżanki, pogadałyśmy i nie patrząc na zegarek, zrobiło się sześć godzin.

— Dobra rozmówczyni z tej twojej koleżanki. Skąd w tobie tyle energii?

— Piłyśmy espresso. Wiesz, że nie pijam kawy, a co dopiero takiej.

Przytuliłam ją, wszystko było w porządku. Nie chciała mnie puścić, tak mocno ściskała. Nawet Waldek wstał i objął nas dwie z uśmiechem na twarzy. Zaproponowałam wspólne przygotowanie kolacji. Z entuzjazmem od razu się zgodzili. Kinga miała w sobie olbrzymie pokłady energii, śpiewała piosenki country, upaćkana cała od mąki. Nas też ubrudziła. Śmialiśmy się, szykując pieczywo na wspólną kolację. Kiedy zasiedliśmy wszyscy razem do stołu oznajmiła, że wypije tylko herbatę. Tak w sumie to jadła u koleżanki pizzę, ale pomyślała, że fajnie byłoby spędzić rodzinnie czas. Nic dziwnego. Kiedy była w akademiku, nie martwiłam się o nią. Wiedziałam, że jest rezolutna i odpowiedzialna. Nalała sobie wielki kubek malinowej herbaty z dodatkiem miodu i zapytała:

— Sądzicie, że dobrze by mi było w czarnych włosach? Zobaczcie wyglądam ślicznie.

Gdy pokazywała swoje przerobione zdjęcie, przyszła wiadomość od jakiegoś chłopaka.

— Wyglądasz ślicznie.

— Ładnemu we wszystkim ładnie — dodał Waldek, a mi na język cisnęło się pytanie, kim jest facet, który napisał. Nie czekając długo, sama powiedziała.

— Będę chciała, żebyście kogoś poznali. To jeszcze nic wielkiego. Nie obiecuję, że będą z tego wnuki, ale chciałabym, żebyście go poznali.

Zaskoczenia nie miały końca. Nigdy nie przyprowadzała nikogo do domu. Pewnie poznała kogoś na tej imprezie. Miałam tylko nadzieję, że to jakiś wartościowy mężczyzna z perspektywami na przyszłość. Nigdy bym nie oddała swojego dziecka w ręce jakiegoś śmiecia.

— Kim on jest? — zapytał Waldek, uśmiechając szyderczo.

— Tato, spodoba ci się. Ma własną firmę importującą rzeczy z Rosji i Ameryki Południowej.

— Interesujące… Wiesz doskonale, że go wypytam, prawda?

— Spodziewam się tego. Pytaj, jeśli chcesz.

Sama byłam ciekawa, kim on jest, jak się poznali, jak wygląda i czy nie brak mu kultury, manier i pokory. Bałam się, że Kinga źle trafi, będzie skrzywdzona bądź cokolwiek innego. Znowu odpalał mi się tryb nadopiekuńczej matki. Zaproponowałam obiad za tydzień. Chciałam im dać jeszcze trochę czasu na poznanie się. A ten leci stanowczo za szybko. Praca, dom, praca, dom. Seks od święta, na łyżeczkę, bez zaangażowania i uczucia, zazwyczaj spanie do siebie plecami, raz w roku piękne wakacje, aaa, no i oczywiście w sezonie zimowym rodzinne narty i tak rok za rokiem. Zazwyczaj nie cieszę się z upływu czasu, ale teraz było inaczej.

W końcu miałam poznać faceta mojej córki. Nie wiadomo czy byli razem, czy zmierzali do tego. Miałam go poznać i zobaczyć, jacy faceci siedzą jej w głowie.

Cały tydzień spędziła na szukaniu mieszkania do wynajęcia. Nie wiedziała jeszcze, że mamy dla niej kupione mieszkanie. To była niespodzianka, którą miała dostać za miesiąc przy zmianie umowy w swojej pracy w banku. Nie miała pojęcia o niczym. Waldek zajmował się wszystkimi szczegółami, remontami, papierami. Dzisiaj jednak od rana słyszałam, jak rozmawia ze sprzątaczką i pomaga jej sprzątać, w międzyczasie doglądając garów z obiadem.

— Hej mamo.

— Uspokój się, dlaczego tak latasz?

— Jak to, zapomniałaś? Dzisiaj poznacie Krzyśka.

Udając, że zapomniałam, zaklęłam i z niedowierzaniem zapytałam, czy to na pewno dziś, po czym z uśmiechem pomogłam w przygotowaniach. Takiego zaangażowania w to, żeby było idealnie, nigdy u niej nie widziałam. Ten błysk w oku i to, jaka była nakręcona na to wszystko, to był miód dla mojego serca. Rozmawiałyśmy o życiu, o planach na przyszłość, o moich obawach związanych z jej całkowitym usamodzielnieniem się i o tym wszystkim, o czym rozmawiają matki z córkami. Rozległ się dzwonek do drzwi.

— Kinia! Leć, otwórz mu drzwi — powiedziałam, a Kinga była już w połowie drogi. Usłyszałam, jak całują się na przywitanie i coś do siebie szepczą. Po krótkiej chwili przestali i przyprowadziła go do nas.

Ukłonił się, pocałował w rękę. Był ubrany w jeansy i niebieską koszulę. Miał mocno zbudowaną sylwetkę i krótkie włosy postawione na żel. Gdzieś już go kiedyś widziałam, ten jego uśmiech i piwne oczy. Nie mogłam nigdzie go przylepić, byłam nieobecna na tym spotkaniu. Słuchałam, o co wypytuje go mąż, i spoglądałam na córkę, która patrzyła na niego z olbrzymią fascynacją. Gdy żegnając się dała mu buzi w policzek, spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Włosy stanęły mi dęba, a na twarzy pojawiły się nowe zmarszczki.

Już wiedziałam, skąd go znam!!!

4. To coś więcej

— Stary, to coś więcej z tą Kingą? Słyszałem, że twoja przyszła teściowa się poskarżyła jakiejś koleżance, że widziała cię w aucie, jak ci Izka loda robiła.

— Skąd wiesz, że to Izka?

— Po miejscu, w którym stało auto i po opisie. Nasze miasto jest małe.

— No tak, ciągnie się to już od trzech miesięcy. Ćpamy razem, imprezujemy, ale tam ma, kurwa, założoną kłódkę. To dziewica.

— Czekasz do ślubu? Powinieneś się cieszyć z teściowej, która boi się jej powiedzieć o tym, co z ciebie za jeden.

— Pewnie nie chce, żeby jej córeczce runął świat — powiedziałem i wrzuciłem niebieskiego granta z towarzyszami broni i jakimiś przypadkowymi panami, ciesząc się chwilą i tym, że moja pani nie zawraca mi głowy. W końcu mogłem się zabawić w starym, dobrym stylu.

Miała nadmiar pracy w tym swoim banku, ostatnio dowoziłem jej tylko towar i nic więcej. Do tego byłem jej potrzebny. Gdyby nie to, że jest z wymarłego gatunku dziewic po dwudziestym roku życia, już dawno bym ją zostawił, a tak musiałem jeszcze trochę pomaglować. Nie wierzyłem w to, że się nie domyślała, co robię od trzech miesięcy. Mówiłem jej prawdę, jak się pomyliłem, i wtedy, kiedy oznajmiałem jej, że wygląda pięknie. Od Kingi wymagałem tego samego, czego od dziewczyny obok mnie — nadstawienia biustu, żebym mógł wciągnąć ścieżkę dobrego koksu i wylizać to, co na nich zostanie. Nadstawienie tyłka, żebym mógł spuścić z krzyża. A to, że ona oczekiwała czegoś więcej, stawało się problematyczne. Jeszcze ta jej ułożona rodzinka, która przyprawiała mnie o zawrót głowy.

Gdybym mógł wybrać najlepszą dla siebie opcję, nic bym nie zmienił. Podobało mi się życie, którym żyłem. Nie miałem w nim czasu na marzenia czy na życie życiem, o którym marzyłem. Czasami bywałem zagubiony i myślę, że w dużej mierze to przez dragi w organizmie.

— Te, stary, chcesz trochę? — bąknął do mnie znajomy, podając mi pompki i miecze. Nigdy nie zdecydowałbym się na walenie po kablach, jednak rozumiałem to i jak najbardziej szanowałem.

— Nie.

Weźmy na warsztat taką trawę — bongo, blant, joint, z sziszy, wiadra, żarską metodą szwarc i tak dalej. Strzykawka i igła są tylko formą przyjmowanego narkotyku, a zmienia się tylko to, że przełyk będzie cały, zatoki tym razem nie będą pokrzywdzone, a dostanie się kablom.

A to czy tam będzie heroina, czy 3-MMC, nie robiło według mnie absolutnie żadnej różnicy. Było mi obojętne czy ktoś będzie pił całą noc, czy będzie wciągał grube kreski i palił szluga za szlugiem.

Witajcie w moim świecie, gdzie różnimy się tylko substancjami, które krążą w naszym organizmie i paragrafami w naszych aktach. Kinga stanowczo nie była na to gotowa, nie dźwignęłaby takiego życia.

— Kurwa, chyba zaczynam się o nią martwić. Nie jest ze mną najlepiej. Już wiem! — mówiłem do siebie w myślach. Chwyciłem pierwszą pannę, która była pod ręką i zaciągnąłem ją do toalety. Spuszczenie z krzyża miało zniwelować trochę tego życiowego bad tripa, którego złapałem.

— Ooo, jaki duży — wypowiedziała z udawanym zachwytem.

— Jesteś dziwką, ale nie musisz mnie oszukiwać — odparłem, wpychając penisa między jej powiększane wargi i napawałem się tym, że jest wystarczający, by nic nie mówiła. A uwierzcie, była gadatliwa jak dziecko, któremu się buzia nie zamyka.

— Najpierw śmietanka, a potem będziesz się przedstawiać — pomyślałem i w pewnym momencie puściłem jej głowę. Radziła już sobie doskonale. Wiedziała, jakie tempo mi odpowiadało. Zacząłem rozmyślać nad bezsensownością życia i ryzykiem, jakie podejmowałem.

Czy to było tego warte?

NIE!

Szybkie auta, koledzy, którzy są, bo mają w tym interes, czy prostytutki, które nie powinny wcale otwierać buzi, chyba, że od razu miały coś pod nią podstawiane.

— O, to już.

[1] Henri-Frédéric Amiel.

[2] The Analogos „Co warte jest życie”.

[1] https://www.apostol.pl/rozwazania/rozne/krocz-spokojnie-wśród-zgiełku-i-pośpiechu (dostęp: 28.05.2020).

[2] Tamże.

[3] Tamże.

[4] Tamże.

[5] Brzmi ona: „Tak więc bądź w pokoju z Bogiem, cokolwiek myślisz i czymkolwiek się zajmujesz i jakiekolwiek są twe pragnienia…”

[6] XANAXX feat. Quebonafide „Kły”.

[1] Autor nieznany.

[2] Stefan Pacek.

[1] Tłumaczenie: https://www.tekstowo.pl/piosenka,aerosmith,i_don_t_want_to_miss_a_thing.html (dostęp: 30.05.2020).

[1] Pierwszy krok w programie Dwunastu kroków wypracowany przez wspólnotę AA.

[1] Wierzenia azteków-bogini apetytu seksualnego

[2] Joruba mitologia-bogini seksu i urody.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.